Πέμπτη, 31 Μαρτίου 2011

Ανιχνεύσεις - Κοντογιώργης - Η ανθρωποκεντρική ελληνική ιστορία διδάσκει την πρόοδο - 30 Μαρ 11

Στα ερωτήματα της εκπομπής Ανιχνεύσεις της 30.3.11 με θέμα «Ελλάδα και Δύση», ο καθηγητής πολιτικής επιστήμης και πρώην πρύτανης του Παντείου Πανεπιστημίου κ. Γιώργος Κοντογιώργης απαντά πως το πολιτισμικό φορτίο του ελληνισμού ήταν πολύ μεγάλο κοστούμι για τον εξερχόμενο από την φεουδαρχία δυτικοευρωπαϊκό άνθρωπο.
     Δεν μπόρεσε η Δύση να απορροφήσει το πολιτισμικό έρμα του ελληνικού κόσμου, ούτε την έννοια της οικουμένης, ούτε την έννοια της δημοκρατίας, ούτε την έννοια της ελευθερίας ως καθολικής έννοιας, ούτε την έννοια της αντιπροσώπευσης, διότι δεν τις αντέχει• είναι πολύ μικρό το κορμί της εξελικτικής της φάσης που διέρχεται για να φορέσει ένα τόσο μεγάλο κοστούμι εξελικτικό. Το κοστούμι που της φορέθηκε, ως κράτος-έθνος, είναι πολύ μικρό• είναι το βαφτιστικό της ελληνικής κοινωνίας, σε σχέση με αυτό στο οποίο χωράει.
     Όσον αφορά τον σημερινό ελληνικό κόσμο, ο οποίος τελεί υπό το καθεστώς ενός κράτους εσωτερικής πολιτικής κατοχής, προκειμένου να αποκτήσει την αυτοεκτίμησή του και να βρει τι φταίει για την κατάσταση που βρίσκεται σήμερα, όσο και για τη Δύση για να δούμε τα όριά της, δηλαδή ότι είναι μια πρώιμη φάση μιας εξέλιξης στην οποία έχουμε όλοι μερίδιο, πρέπει να ανακτήσουμε την ελληνική ιστορία, με την έννοια ότι η ελληνική ιστορία, ως ανθρωποκεντρική, διδάσκει την πρόοδο, δηλαδή διδάσκει το πώς εξελίσσεται ο άνθρωπος σε κοινωνίες εν ελευθερία, πράγμα που δεν το κάνει καμία άλλη ιστορία.

Ολόκληρη η εκπομπή έχει αναρτηθεί στο Αντίφωνο

Διαβάστε περισσότερα......

Αντιθέσεις - Κασιμάτης - Συνταγματική εκτροπή - 29 Μαρ 11

Ο δημοσιογράφος κ. Γεώργιος Σαχίνης συζήτησε με τον καθηγητή του Συνταγματικού Δικαίου κ. Γεώργιο Κασιμάτη στις 29.3.11 στο κανάλι Kρήτη ΤV για την τρέχουσα παγκόσμια πιστοοικονομική κρίση και το Μνημόνιο.

Αναδημοσίευση από το Αντίφωνο - Ημερομηνία δημοσίευσης: 31-03-11

Διαβάστε περισσότερα......

Τετάρτη, 30 Μαρτίου 2011

Γράμματα Σπουδάματα - Αλευρομάγειρος - Κυπριακό και Εθνικά Θέματα - 29 Μαρ 11

Ο δάσκαλος κ. Δημήτριος Νατσιός συζητά με τον Αντιστράτηγο ε.α. κ. Δημήτρη Αλευρομάγειρο, επίτιμο Γεν. Επιθ. Στρατού, για το Κυπριακό και τα εθνικά θέματα.

Σχετική αρθρογραφία:

  1. Δημήτρης Νατσιός, Του αντρειωμένου Ευαγόρα Παλληκαρίδη ο θάνατος..., 15.3.11

Διαβάστε περισσότερα......

Τρίτη, 29 Μαρτίου 2011

Ψευδής ιστορικά η ιδέα της επινόησης του «Έθνους», επιδιώκει σκοπούς πολιτικούς

 
«Η Ελλάς ευγνωμονούσα»
Πίνακας του Θεόδωρου Βρυζάκη
 

Γιώργος Κοντογιώργης

ΤΟ ΓΕΓΟΝΟΣ της Επανάστασης θα ήταν αρκετό, για οποιαδήποτε άλλη χώρα, ως απάντηση στο ερώτημα αν υπήρξε ελληνικό έθνος πριν από την Επανάσταση. Στη χώρα μας, ωστόσο, το διάβημα αυτό, από μόνο του, δεν αρκεί, ούτε και η αλυσίδα των εξεγέρσεων που προηγήθηκαν. Δεν αρνούνται, προφανώς, οι νεωτερικοί κρατικοί διανοούμενοι τον επαναστατικό χαρακτήρα των «γηγενών» πληθυσμών του ελλαδικού χώρου. Ισχυρίζονται όμως ότι η πρόθεση τους δεν ήταν εθνική.

ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΛΛΗ, έχει ενδιαφέρον να προσεχθεί ότι η άρνηση του εθνικού χαρακτήρα της Ελληνικής Επανάστασης δεν εδράζεται σε πραγματολογικά δεδομένα -όπως θα ήταν για παράδειγμα η δήλωση των επαναστατημένων πληθυσμών ή των ηγητόρων τους ότι εξεγέρθηκαν ενδεχομένως για κοινωνικούς ή για θρησκευτικούς λόγους-, αλλά στην ασυμβατότητα του φαινομένου με τον δυτικοευρωπαϊκό κανόνα. Αφού εκεί, στη δυτική Ευρώπη, δεν σημειώνονται ουσιαστικά εθνικές παρά μόνο κοινωνικές επαναστάσεις και, μάλιστα, το έθνος δημιουργήθηκε από το κράτος και αποτελεί γι' αυτήν -για την Εσπερία- νεότερο δημιούργημα, δεν μπορεί να έχει συμβεί κάτι διαφορετικό στον ελληνικό γεωγραφικό χώρο. Άρα δεν υπήρξε ελληνικό έθνος πριν από το ελληνικό εθνικό κράτος και, κατ' επέκταση, η επανάσταση δεν ήταν εθνική.

ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ με τη νεωτερική κρατική διανόηση είναι ότι τους διαψεύδει το πραγματολογικό υλικό. Οι διακηρύξεις εν όψει της Επανάστασης είναι σαφείς, δεν αφήνουν καμία αμφιβολία ότι πρόθεση των συντακτών τους είναι η εθνική απελευθέρωση. Το ίδιο συμβαίνει και με τις πηγές της ίδιας της Επανάστασης, όπου όλοι οι συντελεστές της δηλώνουν ότι σκοπός τους ήταν η αποτίναξη του οθωμανικού ζυγού. Θα προσθέσω, επίσης, ότι οι πηγές για το έθνος και την εθνική απελευθέρωση είναι άπειρες, σαφείς και αδιάπτωτες καθ' όλη την ιστορική διαδρομή του Ελληνισμού και, συγκεκριμένα, στη διάρκεια της Τουρκοκρατίας, ώστε να μην αφήνουν κανένα περιθώριο παρερμηνείας. Υπό το ίδιο πρίσμα, δε, δηλαδή ως εθνική, αντιμετώπισαν την Ελληνική Επανάσταση και οι Ευρωπαίοι συγκαιρινοί της.

ΟΙ ΠΗΓΕΣ αυτές έχουν δημοσιευθεί, είναι προσιτές επομένως σε κάθε ερευνητή. Να υποθέσουμε ότι τις αγνοούν; Είναι πολύ πιθανό. Όμως, το πιθανότερο είναι ότι η παράκαμψη των πηγών είναι εσκεμμένη. Διότι, όσο και αν φαίνεται παράξενο, ο λόγος για το έθνος και τον εθνικό χαρακτήρα της Ελληνικής Επανάστασης δεν αφορά την Ιστορία, αλλά ζωτικά ζητήματα του σήμερα. Αναφέρω εντελώς ενδεικτικά την ανάγκη να νομιμοποιηθούν το ασύμβατο του «προ-πολιτειακού» χαρακτήρα του νεότερου κράτους με την πολιτική ανάπτυξη της ελληνικής κοινωνίας, η δυτική ηγεμονία στον κόσμο, που συνεπάγεται το ομόλογο δόγμα της «δυτικής» υπεροχής, έναντι όχι μόνο του παρόντος, αλλά και του «προ-νεοτερικού» παρελθόντος, και κατ' αυτάς το διατακτικό της νέας τάξης, που απαιτεί την απομείωση των εθνικών συλλογικοτήτων, προκειμένου να αναπτυχθεί ακώλυτα η πολιτική κυριαρχία των αγορών. Αυτό που τρομάζει την κρατική διανόηση είναι η προοπτική της εισόδου της κοινωνίας των πολιτών στην πολιτεία.

ΕΞ ΟΥ ΚΑΙ Η ΑΡΝΗΣΗ του εθνικού χαρακτήρα της Ελληνικής Επανάστασης ακολουθείται και από άλλες ιδεολογικά σημασμένες επιλογές της κρατικής διανόησης, όπως η ιστόρηση του Ελληνισμού με βάση τα πεπραγμένα του κράτους και όχι των κοινωνιών του, η ταξινόμηση του ως προσαρτήματος της δυτικής εξέλιξης, κατά την εικόνα του προβληματικού ελληνικού κράτους, η ενοχοποίηση της κοινωνίας και του παρελθόντος της (της Τουρκοκρατίας κ.λπ.) για τις δυσμορφίες του κράτους και τη μη ανταποκρισιμότητά του στην εθνική και κοινωνική προσδοκία και πολλά άλλα.

ΩΣΤΕ, το επιχείρημα για την ύπαρξη ελληνικού έθνους πριν από το κράτος-έθνος και, μάλιστα, πριν από τη νεωτερικότητα, εδράζεται σε ένα αδιαμφισβήτητο γεγονός: ότι ο ελληνικός κόσμος ήταν ο μόνος που συγκέντρωνε ιστορικά τις προϋποθέσεις γι' αυτό. Ήταν κοινωνία εν ελευθερία, διέθετε δηλαδή τη θεμέλια βάση πάνω στην οποία οικοδομείται υποχρεωτικά η (ατομική και συλλογική) ταυτότητα. Στον αντίποδα, οι ευρωπαϊκές κοινωνίες απέκτησαν συλλογική (εθνική) ταυτότητα κατά τους νεότερους χρόνους, διότι προηγουμένως ήταν φεουδαλικές. Με άλλα λόγια, επινόηση αποτελεί η ιδέα περί της μη ύπαρξης του ελληνικού έθνους πριν από το κράτος-έθνος και, μάλιστα, πριν από τη νεωτερικότητα, και όχι το ελληνικό έθνος καθαυτό.

ΠΕΡΙΤΤΕΥΕΙ να πω, βέβαια, ότι η ιδέα της επινόησης είναι ψευδής ιστορικά ακόμη και για τις χώρες της Εσπερίας. Επιδιώκει σκοπούς πολιτικούς, ανάλογους με εκείνους που επιδίωκε ο κλασικός εθνικισμός. Εγγράφεται στην υπηρεσία του εθνικισμού των ηγεμόνων της νεωτερικότητας, ενώ από πολιτειακή άποψη είναι παραδειγματικά ολιγαρχική.

Η ΑΝΤΙΠΑΡΑΘΕΣΗ ακριβώς αυτή των δύο εθνικισμών συντελεί ώστε οι «εσωτερικοί» φορείς του εθνικισμού της νεωτερικότητας να μη διστάζουν να υιοθετήσουν τον εθνικισμό γειτόνων εναντίον της χώρας, προκειμένου, όπως αφήνουν να εννοηθεί, να αντιμετωπίσουν τον συχνά νομιζόμενο «ελληνικό» εθνικισμό.

 

* Ο Γιώργος Κοντογιώργης είναι καθηγητής και πρώην πρύτανης του Παντείου Πανεπιστημίου, συγγραφέας του βιβλίου «Περί έθνους και ελληνικής συνέχειας», που μόλις κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Ιανός.

Αναδημοσίευση από τον Τύπο της Κυριακής - Ημερομηνία δημοσίευσης: 26/27-03-11

Διαβάστε περισσότερα......

Δευτέρα, 28 Μαρτίου 2011

Πρόσωπα και απόψεις - Γιανναράς - Έχει νόημα να είσαι Έλληνας; - 27 Μαρ 11










Στα πλαίσια της εκπομπής «Πρόσωπα και απόψεις» της τηλεόρασης του ΣΚΑΪ στις 27.3.11, ο καθηγητής φιλοσοφίας κ. Χρήστος Γιανναράς μίλησε χωρίς περιστροφές για την καθημερινή πολιτική, τις παραλείψεις και την αγωνία του για την έξοδο από τη σημερινή μεγάλη κρίση.

Διαβάστε περισσότερα......

Κυριακή, 27 Μαρτίου 2011

Aνταρσία στην αντιπολίτευση

Χρήστος Γιανναράς

Έχει σημασία να ξέρουμε ποιες εξελίξεις στο αδιέξοδο της χώρας είναι ενδεχόμενες – δυνατές και πιθανές. Όμως, οι πολίτες που έχουν τις προϋποθέσεις να επιχειρήσουν έναν τέτοιο εντοπισμό μοιάζουν ελάχιστοι, η πλειονότητα διψάει για έτοιμες, μόνο «αισιόδοξες» προβλέψεις.

Γιατί ελάχιστοι οι πολίτες οι ικανοί να εντοπίσουν τα ενδεχόμενα; Στατιστικές εκτιμήσεις της κριτικής ικανότητας, της αμεροληψίας, της νηφαλιότητας δεν υπάρχουν. Oι αφορισμός δεν διεκδικεί «αντικειμενικότητα», συνάγεται από την υποκειμενική αξιολόγηση του επιπέδου της δημοσιογραφίας, των τηλεοπτικών «συζητήσεων», της τυφλής, συνδικαλιστικής ιδιοτέλειας. Συνάγεται και από την έκπληξη για την πλημμυρίδα ακρισίας και μικρόνοιας που κατακλύζει σχόλια και απόψεις (ανώνυμες συνήθως) στο Διαδίκτυο – καινούργια αυτή λοιμική τρομακτικής ανευθυνότητας, αναιρετικής κάθε ίχνους «κοινωνίας των πολιτών».

Θα μπορούσε να συναχθεί ο αφορισμός και από τη «φυσιογνωμική» (τη μελέτη της σχέσης που έχει η μορφική ιδιαιτερότητα του προσώπου με τον χαρακτήρα, τον ψυχισμό, την καλλιέργεια του ανθρώπου). Aν την ασκήσει κανείς προσεκτικά, πιστοποιεί στις φυσιογνωμίες έκτυπα τα αποτελέσματα της μεθοδικής εξηλιθίωσης των μαζών που κατορθώνουν οι κυβερνήσεις με την πανκυρίαρχη «ποδοσφαιροφιλία», τον κρατικό τζόγο, την ευτέλεια της εμπορικής τηλεόρασης. Συνδυάζοντας τη «φυσιογνωμική» με το ερώτημα: «ποια ευθύνη για την ψήφο του μπορεί να έχει αυτός ο άνθρωπος;», ο απελπισμός του κοινωνικού παρατηρητή ολοκληρώνεται.

Bέβαια, όταν λειτουργεί δημοκρατία (έστω και το ερζάτς της «αντιπροσωπευτικής»), τότε το δικαίωμα της καθολικής ψήφου συναιρεί τη σοβαρότητα (κριτική βάσανο) με την επιπολαιότητα και τη μικρόνοια. Στη φεουδαλική όμως κομματοκρατία, ο ενορχηστρωμένος αποκλεισμός της κριτικής σκέψης, της διάκρισης ποιοτήτων, θέτει αδυσώπητο το ερώτημα: Oταν ελάχιστοι από τους ψηφοφόρους μπορούν να διαχειριστούν υπεύθυνα την ψήφο τους, κατά πόσο οι εκλογές είναι φενάκη και πρόσχημα; Kαι κατά πόσο οι προβλέψεις ενδεχόμενων εξελίξεων της συντελεσμένης καταστροφής είναι εφικτές;

Eχει σημασία να ανιχνεύουμε τα πιθανά ή διαφαινόμενα, όχι για να γαντζωθούμε σε ελπίδες, αλλά για να στοχεύσουμε ενεργά. Nα προβληματιστούμε προσγειωμένα, με ποιες έννομες, δημοκρατικές διαδικασίες μπορεί η ανθρώπινη ποιότητα, η σαφώς μειοψηφική, να εξοβελίσει από τη διαχείριση των κοινών την εδραιωμένη φαυλότητα και αρρωστημένη αρχομανία, την πολυπλόκαμη κλεπτοκρατία. Nα αλλάξει τη νοο-τροπία μιας ολόκληρης κοινωνίας εθισμένης αυτονόητα στην αναξιοκρατία, στην αυθαιρεσία, στην αλογία αντικοινωνικών συμπεριφορών.

Oσο το έθνος-κράτος διατηρούσε τη (συμβατική έστω) ανεξαρτησία του, την κυριαρχική του αυτεξουσιότητα, αν συνέβαινε να εμφανίσει συμπτώματα διαλυτικής παρακμής, κατάρρευσης του πολιτικού του συστήματος, ένα στρατιωτικό πραξικόπημα αυτόκλητων ενθοσωτήρων (συνήθως παρανοϊκών) λειτουργούσε σαν δικλείδα εκτόνωσης, ανατροπής των δεδομένων του αδιεξόδου: Φαύλοι και ανίκανοι πολιτικοί εξαναγκάζονταν σε απόσυρση, η «επανάσταση» συνέτασσε καινούργιο Σύνταγμα, η αντίσταση στους πραξικοπηματίες έφερνε στο προσκήνιο καινούργια ηγετικά ταλέντα, καινούργιο πολιτικό προσωπικό, καινούργιους κομματικούς σχηματισμούς.

Σήμερα ένα τέτοιο ενδεχόμενο έχει αποκλειστεί. Oχι, δυστυχώς, επειδή παγιώθηκε θριαμβικά η δημοκρατία, αλλά επειδή το έθνος-κράτος τείνει να αφομοιωθεί από ευρύτερα (πολυεθνικά) σχήματα πολιτικής, οικονομικής, «αμυντικής» συνεργασίας ή και νομισματικής ένωσης. Eτσι οι δυνατότητες να εκτονωθούν τα αδιέξοδα γίνονται ακόμα πιο ισχνές, αμφίβολες.

Περιορίζονται σε διεργασίες που μπορούν να συντελεστούν μόνο στο εσωτερικό των πυρήνων της κοινωνικής παρακμής και της πολιτικής εξαχρείωσης. Mόνο μέσα στα κόμματα.

Eσωτερική ανταρσία στο ΠAΣOK δεν θα είχε κανένα νόημα: αυτό το κόμμα έκλεισε τον ιστορικό του κύκλο με την καταψήφιση του Eυάγγελου Bενιζέλου. Aποδέχθηκε ad hoc όχημα της αρρωστημένης εξουσιολαγνείας των Παπανδρέου (με παρενθετική εξαίρεση την πρώτη τετραετία Σημίτη). Θα διαλυθεί από μόνο του, αν κατορθώσει ποτέ η σημερινή αξιωματική αντιπολίτευση να συγκροτηθεί σε κόμμα με ιδεολογική ραχοκοκαλιά (κοινωνικούς στόχους), έμπρακτη πατριωτική ανιδιοτέλεια, πειστική ετοιμότητα για τολμηρές ρήξεις.

Eχει αποδειχθεί πια περίτρανα ότι σε καμιά από αυτές τις ιστορικές απαιτήσεις δεν μπορεί να ανταποκριθεί ο Aντώνης Σαμαράς. Σεμνός, μετρημένος, συμπαθής, αλλά χωρίς τη στόφα του ριζοτόμου ηγέτη. Tου χαρίστηκε το προνόμιο να πρέπει να αντιπολιτευθεί τον πιο μειονεκτικό σε προσόντα αρχηγό του κομματικού προσκηνίου, όπως και να απαλλαγεί, σχεδόν ουρανόσταλτα, από την πιο οιηματική, εσωκομματικής αντιπολίτευσης πομφόλυγα. Kαι αυτός καυγαδίζει με τον μειονεκτικό κατεβαίνοντας απελπιστικά στο ίδιο ευτελές επίπεδο, ενώ παράλληλα τρέμει μήπως και διολισθήσει η κομματική του δευτεράντζα προς δορυφορίαν της πομφόλυγος.

Tόσο η «σκιώδης κυβέρνηση» του κ. Σαμαρά όσο και οι επιλογές του στην περίπτωση των υποψηφίων του κόμματός του για τις αυτοδιοικητικές εκλογές, έπεισαν τον έμφρονα πολίτη ότι στο κόμμα αυτό δεν άλλαξε απολύτως τίποτα. Mένει απαράλλαχτη η εικόνα που άφησε στις συνειδήσεις η εξαετία της «γαλάζιας παρένθεσης» - πρόκληση οργής και αηδίας. Oμως αποπομπή του κ. Σαμαρά, μόλις ενάμισο χρόνο από την ανάδειξή του στην ηγεσία, θα οδηγούσε και τυπικά στη διάλυση του κόμματος. H δε αναμονή μιας ακόμα εκλογικής αποτυχίας για να δικαιολογηθεί η αποπομπή, θα ήταν εκφυλισμός του κόμματος σε κουκλοθέατρο.

Aπόμενει μία και μόνη δυνατότητα: η εσωκομματική ανταρσία. Που θα επιβάλει στον κ. Σαμαρά να συναποφασίζει με επιτελική ομάδα τριών ή τεσσάρων προσωπικοτήτων, προκειμένου να τολμηθεί η εκ θεμελίων ανασύνταξη του κόμματος. Mε στόχο τα στοιχεία που πρέπει να χαρακτηρίζουν σήμερα ένα αυθεντικά «Λαϊκό Kόμμα»: τίμια δημοκρατικές λειτουργίες, στελέχωση με κριτήριο την ευφυΐα, την ανιδιοτέλεια, τη δοκιμασμένη στον κοινωνικό στίβο δημιουργικότητα. Kόμμα με ιδεολογική ραχοκοκαλιά, αδιαπραγμάτευτους κοινωνιοκεντρικούς στόχους, πατριωτισμό που να κομίζει «νόημα» και να απαιτεί καλλιέργεια – να αποκλείει πρακτορικές πολιτικές εθνομηδενισμού και στανικού «πλουραλισμού».

΄H καινούργιο κόμμα ή ακόμα βαθύτερος βυθισμός στην ντροπή.

Αναδημοσίευση από την Kαθημερινή - Ημερομηνία δημοσίευσης: 26-03-11

Διαβάστε περισσότερα......

Αντιθέσεις - Λάμπος - Οικονομία του φόβου και της παρακμής - 25 Μαρ 11

Ο δημοσιογράφος κ. Γεώργιος Σαχίνης συζήτησε με τον οικονομολόγο και συγγραφέα κ. Κώστα Λάμπο στις 25.3.11 στο κανάλι Kρήτη ΤV για την τρέχουσα παγκόσμια πιστοοικονομική κρίση, με αφορμή την έκδοση του βιβλίου του κ. Λάμπου «Αμερικανισμός και παγκοσμιοποίηση», Παπαζήσης, 2009, όπου στα πλαίσια περαιτέρω προβληματισμού αναφέρθησαν επίσης στην πρόσφατη στρατιωτική άσκηση καταστολής πλήθους και στον Codex Alimentarius.

Σχετικά:

  1. http://americoglobalism.blogspot.com/

Διαβάστε περισσότερα......

Σάββατο, 26 Μαρτίου 2011

«Επιδέξια ουδέτερη» η Τουρκία

Παναγιώτης Ήφαιστος

Η «στρατηγική βάθους» του Νταβούτογλου βρίσκεται σε πλήρη ανάπτυξη και οι ελιγμοί της Τουρκίας στις μεσανατολικές κρίσεις είναι αποκαλυπτικοί για την αποφασιστικότητα της Αγκυρας να καταστεί ηγεμονικός άξονας. Την «επιτήδεια ουδετερότητα» η Αγκυρα την καθιστά «επιδέξια ουδετερότητα» με απώτερο σκοπό έναν ακραία ιδιοτελή νεο-οθωμανικό πρωταγωνιστικό ρόλο. Αγνοια περί την τουρκική διπλωματία είναι αδικαιολόγητη.

Η πρόσφατη κυκλοφορία των βιβλίων του Αχμέτ Νταβούτογλου «Στρατηγικό βάθος. Η διεθνής θέση της Τουρκίας» (Ποιότητα 2010) και «Εναλλακτικές Κοσμοθεωρίες» (Ποιότητα 2011) φώτισε πλήρως τους τουρκικούς σκοπούς: Κατάκτηση μιας ηγεμονικής θέσης, που προϋποθέτει εκμηδένιση της Ελλάδας και της Κύπρου, για να διευκολυνθεί γεωπολιτικά η πρόσβαση στην πλούσια σε πλουτοπαραγωγικούς πόρους Μέση Ανατολή.

Χαρακτηριστικά, εν μέσω κρίσεως και τουρκικών στρατιωτικών δραστηριοτήτων κοντά στο Καστελόριζο, που υποδηλώνουν τον τουρκικό αναθεωρητισμό ως προς τον ΑΟΖ, οι Τούρκοι έθεσαν ως όρο συναίνεσης εμπλοκής του ΝΑΤΟ στη Λιβύη έναν πρωταγωνιστικό τουρκικό ρόλο στη διανομή ανθρωπιστικής βοήθειας, τον έλεγχο του αεροδρομίου της Βεγγάζης και τον ναυτικό έλεγχο μεταξύ Βεγγάζης και Κρήτης. Οι Τούρκοι, επιπλέον, λειτουργώντας καιροσκοπικά, κατηγορούν τους άλλους για οπορτουνισμό.

Κτίζοντας πάνω στην κατά Νταβούτογλου ύπαρξη μιας κοινής ισλαμικής κοσμοθεωρίας και ενός κοινού οθωμανικού παρελθόντος, οι Τούρκοι ηγέτες διακρίνουν μεταξύ των δυτικόστροφων εξουσιαστικών ελίτ και των μουσουλμανικών πληθυσμών, στους οποίους διεισδύουν μεθοδικά και υποχθόνια. Βέβαια, πιστεύουν στον σκοπό τους: Η ισλαμική κοσμοθεωρία, λέει ο Νταβούτογλου, είναι βαθιά ριζωμένη στους μουσουλμανικούς πληθυσμούς, των οποίων η ζωή μέσα στην πολιτική σφαίρα δεν μπορεί παρά να είναι «εξαρτημένη από τη θεοκεντρική δομή πίστης, προκειμένου να δικαιολογήσει το κοινωνικοπολιτικό τους σύστημα» (Εναλλακτικές Κοσμοθεωρίες, σ. 415).

Τα αιτιώδη κίνητρα των ισλαμιστών νεότουρκων είναι κάτι περισσότερο από σαφή. Ο Νταβούτογλου, μεταξύ πολλών άλλων, ανατρέχει στα «λάθη» της παρελθούσης οθωμανοτουρκικής «εγκατάλειψης της πλούσιας σε φυσικές πηγές πλούτου Μ. Ανατολής» και της παρελθούσης άνευ όρων, όπως γράφει, λανθασμένης «σύμπραξης με τους αποικιοκράτες στην Τρίπολη και στην Αλγερία». Η Τουρκία, υποστηρίζει, «δεν μπορεί να παραμείνει και δεν θα παραμείνει αδιάφορη στις κρίσεις που λαμβάνουν χώρα σε Βοσνία, Καύκασο, Μ. Ανατολή». Δεν πρέπει να επαναληφθούν τα λάθη, συνεχίζει, όταν η Τουρκία «απέτυχε να χρησιμοποιήσει τα πλεονεκτήματα που πηγάζουν από την κυριαρχία της στα εδάφη αυτά, η οποία διήρκεσε 500 χρόνια». Απώτερος σκοπός η συμμετοχή «στη διαδικασία διαμοιρασμού των φυσικών πηγών πλούτου, ικανών να καθορίσουν τις σχέσεις σε παγκόσμια κλίμακα (Στρατηγικό βάθος σελ. 34, 102, 107).

Κάποια μη κυβερνητικά διεθνικά «ιδρύματα» εδώ και καιρό φρόντισαν να τυφλώσουν την Ελλάδα. Καλλιέργησαν τη λανθασμένη θέση πως επίκεινται δήθεν χαρούμενα γλέντια μέσα σε έναν ανθόσπαρτο παγκοσμιοποιημένο πλανήτη και μέσα σε μια μυρωδάτη ενωμένη Ευρώπη, όπου θα συμβιώνουμε αγκαλιασμένοι με μια ευρωεξημερωμένη Τουρκία. Ετσι, εν μέσω κοσμογονίας στη διεθνή πολιτική και επιτήδειων δόλιων τουρκικών διπλωματικών πρωτοβουλιών, η Ελλάδα αποκοιμήθηκε. Υπνος από τον οποίο κινδυνεύει να μην ξυπνήσει. Φαντάζει ως περίπου απόφαση ευθανασίας.

Αναδημοσίευση από το Έθνος - Ημερομηνία δημοσίευσης: 25-03-11

Διαβάστε περισσότερα......

Παρασκευή, 25 Μαρτίου 2011

Ελληνική Επανάσταση 1821 - 1828

«Το έθνος αγωνίστηκε για την πίστη και την πατρίδα· με το σταυρό και το σπαθί απέκτησε την ελευθερία του. Οι μάρτυρες της ορθόδοξης πίστης και οι γενναίοι πρόμαχοι του εθνισμού είναι οι δίδυμοι αστέρες της ελληνικής ελευθερίας».

Εν Αθήναις, 1η Σεπτεμβρίου 1869, Κ. Ν. Σάθας

Η Ελληνική Επανάσταση, που ξέσπασε στην Πελοπόννησο το Μάρτιο του 1821, εκτός από την επετειακή και τη συμβολική διάσταση που έχει για όλους τους Έλληνες, αποτελεί και πεδίο συζήτησης που αφορά στην εθνική συνείδηση και στην εθνική ταυτότητα. Το ερώτημα αν το έθνος γέννησε το κράτος και τον εθνικισμό ή ο εθνικισμός και η απαίτηση μιας κοινότητας για τη δημιουργία μιας πολιτικής οντότητας δημιούργησαν το έθνος με τη σύγχρονη έννοια του όρου συνεχίζει να απασχολεί τις ιστοριογραφικές αποδόσεις της ελληνικής ιστορίας και ιδιαίτερα όσες αφορούν την Ελληνική Επανάσταση. Το βιβλίο της Ιστορίας της Στ’ Δημοτικού που είχε συγγράψει για λογαριασμό του υπουργείου Παιδεία η κυρία Ρεπούση, δημιουργώντας σάλο με αποτέλεσμα την απόσυρσή του, καθώς επίσης και το ντοκιμαντέρ του τηλεοπτικού σταθμού ΣΚΑΪ με τον τίτλο «1821», που προβάλλεται αυτή την περίοδο, «έβγαλαν» αυτά τα ερωτήματα από το στενό κύκλο των επαγγελματιών ιστορικών και τα έφεραν στην καθημερινή συζήτηση της κοινωνίας.

Το σχήμα στο οποίο στηρίχτηκε η εθνική ιστοριογραφία και αποτελεί ακόμη και σήμερα το σημείο αναφοράς για την εθνική ταυτότητα στο συλλογικό υποσυνείδητο είναι αυτό που πρώτος διατύπωσε ο μεγάλος Έλληνας ιστορικός Κωνσταντίνος Παπαρρηγόπουλος, η συνέχεια του Ελληνισμού, Αρχαία Ελλάδα – Βυζάντιο – Νεώτερη Ελλάδα. Ο Παπαρρηγόπουλος απάντησε με αυτό το σχήμα στην αμφισβήτηση για τη συνέχεια του ελληνικού έθνους που είχε διατυπωθεί από τον Φαλμεράιερ. Θα μπορούσαμε να πούμε ότι ήταν η πρώτη επιστημονική διαμάχη για το ζήτημα. Ο Παπαρρηγόπουλος, ως φωτισμένος διανοούμενος, αποφεύγει να πέσει στην παγίδα της βιολογικής συνέχειας με φυλετικά χαρακτηριστικά, που λογικά θα έκανε ευάλωτη τη θεωρία του, και μιλά ουσιαστικά για την πολιτισμική συνέχεια του ελληνισμού από την Αρχαία Ελλάδα μέχρι το ξέσπασμα της Ελληνικής Επανάστασης με κύριο στοιχείο την ελληνική γλώσσα.

Η ελληνική γλώσσα, με τους τοπικούς ιδιωματισμούς και τις διαλέκτους, αποτελούσε το βασικό συνεκτικό στοιχείο των διάσπαρτων ελληνικών κοινοτήτων, το οποίο επιβίωσε καθ’ όλη τη διάρκεια της οθωμανικής κυριαρχίας και παρέπεμπε στην Αρχαία Ελλάδα και στο Βυζάντιο. Αυτοί που μιλούσαν την ελληνική γλώσσα είχαν και ένα άλλο κοινό στοιχείο που τους έκανε να αυτοπροσδιορίζονται και να ετεροπροσδιορίζονται: Κατά το μεγαλύτερο μέρος τους ήταν χριστιανοί. Ο συνδυασμός αυτών των δύο βασικών συστατικών στοιχείων ήταν που στήριξε την αίσθηση μιας εθνικής συνείδησης στο διάβα των αιώνων. Ειδικά για τη γλώσσα, ο σύγχρονος Έλληνας ιστορικός Νίκος Σβορώνος, στη μελέτη του Το ελληνικό έθνος: Γένεση και διαμόρφωση του νέου Ελληνισμού, είχε μιλήσει για τη «συνδετική και αφομοιωτική λειτουργία της», που την καθιστά το συντηρητή, σύμφωνα με τον καθηγητή Νάσο Βαγενά, της πολιτισμικής συνέχειας του ελληνισμού.

Για να φτάσουμε όμως στο ξέσπασμα της Επανάστασης, πέρα από τα πολιτισμικά στοιχεία που ενώνουν το λαό, χρειάζονται και αυτοί που αφομοιώνουν τις νέες ιδέες και εκσυγχρονίζουν την ήδη υπάρχουσα εθνική ιδεολογία. Αυτό κάνουν οι Έλληνες διαφωτιστές, η ελληνική αστική τάξη και οι Φαναριώτες που ζουν μακριά από την περιοχή όπου τελικά θα επικρατήσει η Ελληνική Επανάσταση. Η Φιλική Εταιρεία, που αποτελεί μια «συνωμοτική» οργάνωση ευρωπαϊκών προτύπων, συνδράμει στη συγκρότηση ενός έστω υποτυπώδους και αρχικού σχεδίου οργάνωσης όλων αυτών των ετερόκλητων στοιχείων. Την επανάσταση όμως θα την κάνουν πράξη οι Έλληνες οπλαρχηγοί και ο απλός λαός που συνδράμει με όλες του τις δυνάμεις στον αγώνα. Είναι αυτό που λέει και ο Μακρυγιάννης, το οποίο ταιριάζει απόλυτα στο απόσπασμα του Σάθα που παραθέσαμε: «Βάναμε όλοι πλάτες, όχι ένας».

Το γεγονός ότι ο Παλαιών Πατρών Γερμανός μπορεί να κήρυξε την Επανάσταση στην Πάτρα και όχι στην Αγία Λαύρα και ότι το Κρυφό Σχολειό μπορεί να μην υπήρχε σε όλη τη διάρκεια της οθωμανικής κατάκτησης αλλά σίγουρα σε εποχές μαζικών εξισλαμισμών, όπως τότε που περιδιάβαινε την Ελλάδα ο Κοσμάς ο Αιτωλός, δεν μειώνει τη σπουδαιότητα και τη σημασία της εθνικής παλιγγενεσίας για την ελληνική και την παγκόσμια ιστορία, καθώς και τον εθνικό της χαρακτήρα που έχει αναφορές σε ένα πραγματικό ιστορικό παρελθόν.

Αναδημοσίευση από τα Επίκαιρα - Ημερομηνία δημοσίευσης: 24-03-11

Διαβάστε περισσότερα......

Πέμπτη, 24 Μαρτίου 2011

UDemand - Κοντογιώργης: «Δεν υπάρχει διέξοδος χωρίς την αλλαγή του πολιτικού συστήματος»

 
“Το UDemand ξεκινά μία νέα πρωτοβουλία. Μία σειρά συνεντεύξεων από ανθρώπους που νομίζουμε ότι μπορούν να μας προτείνουν κάτι καινούργιο, ότι μπορούν να μας βοηθήσουν να βγούμε από την κρίση που βιώνουμε.”  

Συνέντευξη του καθηγητή πολιτικής επιστήμης Γιώργου Κοντογιώργη στο UDemand.

- Μέχρι τώρα έχει επικρατήσει η πελατειακή σχέση μεταξύ πολιτών-κράτους και η απουσία συλλογικών οργάνων. Πώς θα μπορέσει ο πολίτης να αποκτήσει αποφασιστικό ρόλο και συμμετοχή στην πολιτική της χώρας; Πιστεύετε ότι η νέα διαίρεση της χώρας σε περιφέρειες μπορεί να βοηθήσει ώστε να ληφθούν, πιο οργανωμένα, πρωτοβουλίες έκφρασης των πολιτών;

Για να απαντήσουμε στο ζήτημα της πολιτικής συμμετοχής των πολιτών πρέπει να διερωτηθούμε εάν επιθυμούμε τον πολίτη εντός ή εκτός του πολιτικού συστήματος. Η έννοια της συμμετοχής στη νεοτερικότητα γίνεται αντιληπτή ως μια εξωθεσμική πολιτική παρέμβαση που επιδιώκει να ασκήσει πίεση στους φορείς του πολιτικού συστήματος. Είμαι βέβαιος ότι η εποχή της κοινωνίας ιδιώτη έχει παρέλθει ανεπιστρεπτί. Ζητούμενο για το άμεσο μέλλον θα είναι η θεσμική ενσωμάτωση της κοινωνίας των πολιτών στην πολιτεία. Πρώτη μας πράξη οφείλει να είναι ο επανορισμός των βασικών εννοιών που αποτελούν το θεμέλιο της εποχής μας. Τη δημοκρατία, την ελευθερία, την αντιπροσώπευση, την ισότητα, τη δικαιοσύνη, τα οικονομικά και πολιτικά συστήματα ενγένει. Να αποκτήσουμε συνείδηση ότι αυτό που ονομάζουμε “έμμεση δημοκρατία” δεν είναι ούτε δημοκρατία ούτε καν αντιπροσώπευση. Η μετάβαση στο αντιπροσωπευτικό σύστημα είναι προϋπόθεση της θεσμικής ενσωμάτωσης της κοινωνίας των πολιτών στην πολιτική. Η πελατειακή σχέση που αναφέρετε είναι μετα-ταξικό φαινόμενο, αντανακλά μια κοινωνία που διαθέτει πολιτική ατομικότητα και εντούτοις την αντιμετωπίζει το κράτος ως μάζα/ιδιώτη. Η κοινωνία αυτή μπορεί να λειτουργήσει συλλογικά μόνο σε περιβάλλον δήμου, δηλαδή πολιτειακής συγκρότησης.

- Μπορούν τελικά να ελεγχθούν οι πολιτικοί; Η πολιτική ευθύνη είναι διαφορετική από την ποινική;

Η πολιτική ευθύνη διαχωρίζεται από την ποινική και γενικότερα από την δικαιϊκή ευθύνη, στα πολιτικά συστήματα που δεν είναι ούτε δημοκρατικά ούτε αντιπροσωπευτικά, όπως το σημερινό. Κανείς που κατέχει την πολιτική κυριαρχία, το μονοπώλιο της πολιτικής εξουσίας, δεν υπάγει εαυτόν στη δικαιοσύνη. Είναι επείγον να καταργηθεί η ασυλία, αλλά και κάθε νόμος περί ευθύνης των πολιτικών και να περιέλθουν απευθείας στην αρμοδιότητα της δικαιοσύνης, όπως κάθε πολίτης. Επιπλέον πρέπει να υπαχθεί στη δικαιοσύνη η “πολιτική πράξη”, δηλαδή η διαχείριση των πολιτικών πραγμάτων από τους πολιτικούς. Μέτρο της πολιτικής πράξης, που θα εξετάζει η δικαιοσύνη, οφείλει να είναι η αντιστοιχία της με το κοινό συμφέρον και την κοινωνική βούληση. Δεν νοείται ο πολιτικός να καταστρέφει ή έστω να βλάπτει τον πολίτη, την κοινωνία και να μην υπέχει ευθύνη γι’αυτό. Πρέπει να χορηγηθεί στον πολίτη δικαίωμα εννόμου συμφέροντος έναντι του πολιτικού, της διοίκησης και της δικαιοσύνης. Ο Αριστοτέλης μας πληροφορεί ότι το πολιτικό έγκλημα στη δημοκρατία τιμωρείται αυστηρότερα διότι δεν προσμετράται στη βαρύτητά του μόνο το είδος του αδικήματος, αλλά και ο αριθμός των αδικουμένων.

- Το κομματικό-πολιτικό σύστημα της χώρας έχει φτάσει σε αδιέξοδο. Πιστεύεται ότι τα κόμματα είναι μέρος της λύσης; Αρκεί η εναλλαγή τους στην εξουσία;

Το κομματικό σύστημα δεν είναι το πολιτικό σύστημα. Όταν ταυτίζονται οι δυο έννοιες τότε μιλάμε για ιδιοποίηση του πολιτικού συστήματος από το κομματικό σύστημα, για κομματοκρατία. Το πρόβλημα για την Ελλάδα ότι η κομματοκρατία δημιούργησε τους όρους της κρίσης που μαστίζει την κοινωνία. Το πολιτικό προσωπικό είναι μέρος της κρίσης, άρα δεν μπορεί να γίνει μέρος της λύσης. Γιατί δεν το θέλει και φυσικά δεν το μπορεί. Γιατί προϋποτίθεται η ολική ανασυγκρότηση της πολιτείας. Ώστε η εναλλαγή στην εξουσία δεν προσφέρει καμία δυνατότητα επίλυσης του ελληνικού προβλήματος. Άλλωστε, το ελληνικό πρόβλημα δεν είναι τωρινό, με διαφορετικές εκδηλώσεις αποτελεί την σταθερά από το 1830. Η μεταπολίτευση μπορεί να ορισθεί ως η ολική επαναφορά της χώρας στο καθεστώς της φαυλοκρατίας του 19ου αιώνα.

- Βλέπουμε ότι τελικά οι βουλευτές ενώ έπρεπε να αντιπροσωπεύουν τον λαό, έχουν ταυτιστεί με το κράτος και την εξουσία. Υπάρχει κάποια σύγχυση ρόλων; Βάσει αυτού, πιστεύετε ότι η επόμενη Βουλή πρέπει να είναι αναθεωρητική-συντακτική;

Οι βουλευτές δεν αντιπροσωπεύουν την κοινωνία. Αυτό όσο και αν ακούγεται περίεργα προβλέπεται ρητά από το Σύνταγμα. Ο βουλευτής αντιπροσωπεύει το έθνος όχι την κοινωνία. Είναι επείγον επομένως να αποδοθεί το έθνος στον φυσικό του φορέα την κοινωνία των πολιτών και συνακόλουθα η ευθύνη της διαχείρισής του σ’αυτην και όχι στο κράτος. Πρέπει δηλαδή το πολιτικό σύστημα να περιέλθει, τουλάχιστον κατά την αρμοδιότητα του εντολέα, στην κοινωνία και να μην κατακρατείται η ιδιότητα αυτή, του εντολέα, από το κράτος. Η υπέρβαση του ελληνικού προβλήματος και η έξοδος από την τωρινή κρίση επιβάλει με άλλα λόγια η επόμενη Βουλή να είναι συντακτική. Όχι για τη διαρρύθμιση των εσωτερικών ισορροπιών στην εξουσία του κράτους, αλλά για τη μεταβολή της σχέσης μεταξύ κοινωνίας και πολιτικής.

- Ο κόσμος παρατηρεί την απουσία χαρισματικών ηγετών. Που νομίζετε εσείς ότι οφείλετε;

Δεν χρειάζεται η παρουσία χαρισματικών ηγετών, αλλά ένα πολιτικό σύστημα που θα εμποδίζει τους μηχανισμούς να αναδεικνύουν το πολιτικό προσωπικό και που επίσης θα το εξαναγκάζει θεσμικά να υπηρετεί την κοινωνία, το κοινό συμφέρον, αντί του ιδίου συμφέροντος ή εκείνου των ομάδων που διαπλέκονται με την πολιτική εξουσία και των συγκατανευσιφάγων.

- Μεσούσης της οικονομικής, κοινωνικής, αξιακής κρίσης που ζούμε θα έπρεπε οι πνευματικοί άνθρωποι να είναι μπροστάρηδες. Γιατί ακόμα και τώρα ορισμένοι που διατυπώνουν θέσεις, δρουν ως άτομα και όχι ως συλλογικότητες, ώστε να επικοινωνήσουν καλύτερα με τον κόσμο; Πιστεύεται ότι η «Σπίθα» θα τύχει της υποστήριξης του κόσμου;

Οι πνευματικοί άνθρωποι για να είναι μπροστάρηδες πρέπει να μην είναι απολογητές ή ενεργούμενα της εξουσίας και των μηχανισμών. Πρέπει δηλαδή να μην είναι έτοιμοι να εξαργυρώσουν τον λόγο τους με χορηγίες δημοσιότητας ή θέσεων στο σύστημα και άλλων υλικών κλπ παροχών. Πρέπει επίσης να έχουν κάτι να πουν, να μην αναπαράγουν απλώς με καλλιέπεια τα τετριμμένα που γνωρίζει ο κάθε κοινός πολίτης ή να αναλώνονται σε μια άγονη κριτική χωρίς προοπτική. Η διανόηση δεν μπορεί και δεν πρέπει να λειτουργεί ως “συλλογικότητα”, αλλιώς θα είναι μια στρατευμένη ομάδα που θα συντάσσεται με συμφέροντα ή με συμβιβασμούς σκοπιμοτήτων. Η στάση αυτή δεν είναι συμβατή με την σχέση του στοχαστή με τη γνωστική λειτουργία. Δεν πρέπει επίσης να νομίζει ότι μπορεί να αποτελέσει τον σύμβουλο του ηγεμόνα. Η διανόηση οφείλει, κατ’εμέ, να τοποθετείται στην πλευρά της προόδου, δηλαδή με ό,τι απελευθερώνει την κοινωνία και θέτει στη διάθεση του κοινού την ευημερία της χώρας.

- Όταν μια κοινωνία βάλλεται θα έπρεπε συνεκτικά στοιχεία αυτής, όπως η Ιστορία της, να προβάλλονται εντονότερα. Ωστόσο, το ντοκιμαντέρ του ΣΚΑΙ «1821» έχει προκαλέσει πολλές αντιδράσεις. Πιστεύετε ότι γίνεται προσπάθεια αλλοίωσης της Ιστορίας μας με ιδιοτελείς σκοπούς; Υπάρχει τελικά το Ελληνικό Έθνος ως συνέχεια μέσα στην Ιστορία;

Δεν είναι η πρώτη φορά που η άγνοια αναγορεύεται σε “μαμή” της ιστορίας. Το παρελθόν είναι μια σοβαρή υπόθεση για να αφήνεται σε ερασιτέχνες. Και γίνεται επικίνδυνο εγχείρημα όταν έρχεται να υπηρετήσει καταστάσεις και συμφέροντα συγχρονικά μας. Όντως, στο όνομα της “αντικειμενικότητας” της ιστορίας διαπράττεται σήμερα το ίδιο ατόπημα που άλλοτε επιχείρησε ο αυταρχικός εθνικισμός. Το διακύβευμα ωστόσο είναι πιο σημαντικό, αφού στοχοποιείται το έρμα της ταυτοτικής συλλογικότητας, προκειμένου να καμφθεί η δυνατότητα της κοινωνίας να ορίσει τα του οίκου της και, συνακόλουθα, να διεκδικήσει τον έλεγχο των πεπραγμένων της πολιτικής εξουσίας. Η ολιγαρχική αυτή επιλογή συνδυάζεται με το διεθνές εγχείρημα να εδραιωθεί η ολοκληρωτική ανατροπή που έχει ήδη συντελεσθεί στο διεθνές επίπεδο, μεταξύ κοινωνίας, κράτους και αγοράς, υπέρ της τελευταίας. Το ελληνικό έθνος, η ταυτοτική συλλογικότητα της ελληνικής κοινωνίας, υπήρξε διαρκής. Το ελληνικό παρελθόν διδάσκει την πρόοδο και αυτό ενοχλεί τη νεοτερικότητα, για πολλούς λόγους. Διδάσκει την καθολική και όχι μόνο την ατομική ελευθερία, τη δημοκρατία, την οικουμένη ως μετα-κρατοκεντρική φάση της ιστορίας και πολλά άλλα, που το παρελθόν της νεοτερικότητας αγνοεί, κυρίως όμως η άρχουσα τάξη της εποχής μας δεν επιθυμεί να τίθενται στο τραπέζι του διαλόγου. Οπωσδήποτε, όπως έχω επισημάνει και άλλες φορές, ειδικότερα για την ελληνική άρχουσα τάξη, το ελληνικό παρελθόν είναι όχι απλώς δυσβάσταχτο αλλά και μη επιθυμητό, διότι κάνει ασήκωτη τη σύγκριση με τα πεπραγμένα του νεοελληνικού κράτους.

- Ποια η σχέση ελληνικού κράτους και Έθνους; Υπάρχει η ίδια σχέση και σε άλλες χώρες, όπως π.χ. Γερμανία, Γαλλία ή Αγγλία;

Σαφώς όχι. Τα ευρωπαϊκά κράτη έσυραν τις κοινωνίες από την φεουδαρχία στον ανθρωποκεντρισμό, έπαιξαν δηλαδή έναν μείζονα ρόλο για την απελευθέρωση των λαών τους. Στην ελληνική περίπτωση το κράτος της νεοτερικότητας, το πολιτικά κυρίαρχο κράτος, αποτέλεσε έναν αναχρονισμό, καθώς ήταν αναντίστοιχο με το ανθρωποκεντρικό ανάπτυγμα (λχ τις ελευθερίες και τα αντίστοιχα θεσμικά βιώματα) της κοινωνίας. Εξού και μεταβλήθηκε σε θεσμό κατοχής επί της κοινωνίας των πολιτών και σε μοχλό αποδόμησης και απαξίωσης του ελληνισμού.

- Η κυβέρνηση ισχυρίζεται ότι το ΔΝΤ μας δίνει εξειδικευμένες και τεχνοκρατικές προτάσεις που μας βοηθούν. Τις καλύτερες-βέλτιστες λύσεις μπορεί να τις δώσει μόνο ένας ειδικός; Γιατί τα κόμματα δεν χρησιμοποίησαν τον κομματικό και κρατικό μηχανισμό για να δώσουν αυτές τις λύσεις;

Τι θέλουν να πουν; Ότι οι Έλληνες αγνοούν τι πρέπει να γίνει και έρχονται οι θλιβερές εκείνες φιγούρες της τρόικας να μας διαφωτίσουν; Αυτό που μπορεί να διαπιστώσει κανείς είναι ότι το θράσος και η έπαρση που επιδεικνύουν είναι αντίστοιχο με την τραγική δουλοπρέπεια της πολιτικής τάξης και το μέγεθος της επιτροπείας στην οποία υπέβαλε τη χώρα. Διότι η ελληνική κρίση είναι το αποτέλεσμα της ιδιοποίησης του κράτους και μάλιστα της λεηλασίας του δημόσιου αγαθού που επιχείρησε διαχρονικά το ελληνικό πολιτικό προσωπικό και οι συγκατανευσιφάγοι τους. Η παρουσία της τρόικας υπαγορεύθηκε από την άρνηση του πολιτικού προσωπικού να συμπεριφερθεί με όρους δημοσίου συμφέροντος, να απαρνηθεί το καθεστώς της κομματοκρατίας που το θρέφει. Παρέδωσαν τη χώρα στην ξένη επιτροπεία με την ελπίδα ότι έτσι θα διατηρήσουν το καθεστώς του δυνάστη επί της ελληνικής κοινωνίας.

- Ποία είναι η άποψή σας για την αξιοποίηση της κρατικής περιουσίας. Είναι ένα ζήτημα που έχει προκαλέσει πολλές αντιδράσεις. Όχι για το αν πρέπει να αξιοποιηθεί, κάτι για το οποίο όλοι συμφωνούν, αλλά για τον τρόπο.

Το διακύβευμα είναι πώς θα γίνει η διανομή του δημόσιου πλούτου και όχι εάν η ιδιοκτησία θα ανήκει στο κράτος ή στον ιδιώτη. Επομένως, το πραγματικό ερώτημα εστιάζεται στο πολιτικό σύστημα. Η πολιτική είναι μια εκρηκτικής ισχύος δύναμη γι’αυτόν που την κατέχει. Πριν από λίγα μόλις χρόνια ενομίζετο ότι το εύρος της πολιτικής συναρτάτο με το μέγεθος της ιδιοκτησίας του κράτους. Το ζήτημα εντούτοις είναι ποιός κατέχει την πολιτική αρμοδιότητα και όχι ποιός κατέχει την ιδιοκτησία. Το ερώτημα αφορά στην αναδιανομή του οικονομικού κλπ αγαθού και υπό το πρίσμα της ελευθερίας η ιδιοκτησία του συστήματος. Εάν η κοινωνία επενδυόταν το πολιτικό σύστημα, αυτή θα αποφάσιζε πως θα γινόταν η αναδιανομή του οικονομικού προϊόντος. Σήμερα το ερώτημα της αξιοποίησης της δημόσιας περιουσίας τίθεται όπως τίθεται ακριβώς διότι την πολιτική αρμοδιότητα την κατέχουν οι δυνάμεις της αγοράς και όχι η κοινωνία.

- Γίνεται όλο και πιο φανερό ότι τελικά εντός της Ε.Ε υπήρχε ένα μοντέλο κέντρου-περιφέρειας, όπου η περιφέρεια συντηρούσε το κέντρο. Η πραγματική ένωση των κρατών έχει ελπίδα στον νέο πλαίσιο που διαμορφώνεται; Ποιος ο ρόλος της Γερμανίας στην Ε.Ε σήμερα;

Μέχρι σήμερα η πολιτική Ευρώπη στηριζόταν στην αρχή των συμφωνημένων συνεργειών, της συναίνεσης και συνήθως της ομοφωνίας. Σήμερα παρατηρούμε ότι η Γερμανία μεταβάλει τους όρους του παιχνιδιού και επιδιώκει να εισαγάγει στη λογική της γυμνής ισχύος στις εσωτερικές υποθέσεις της Ένωσης. Δυο φορές επιχείρησε να ηγεμονεύσει στην Ευρώπη με τα όπλα και την αιματοκύλισε. Τώρα το επιχειρεί με όχημα την πολιτική Ευρώπη και το ευρώ. Τη μοναδική ευκαιρία να εφαρμόσει απροσχημάτιστα το μοντέλο της ηγεμονίας τής το πρόσφερε η Ελλάδα. Ο κίνδυνος που ενυπάρχει είναι να ξεπεράσει τα όρια και να οδηγήσει στην αναίρεση του ευρωπαϊκού οικοδομήματος.

- Πιστεύετε ότι η ομογένεια μπορεί να βοηθήσει την χώρα να βγει από το τέλμα; Δεν εννοώ βέβαια το ομολογιακό δάνειο που σκέφτεται να εκδώσει η κυβέρνηση.

Η ομογένεια θα μπορούσε να βοηθήσει εάν την ενσωματώναμε στον πολιτειακό ιστό της χώρας κατά τρόπο που θα λειτουργούσε εξυγιαντικά για το καθεστώς της κομματοκρατίας που λυμαίνεται το κράτος. Η ιδέα του ομολογιακού δανείου δεν νομίζω ότι θα λειτουργήσει, γιατί θυμίζει το λογαριασμό του νυν Προέδρου της Βουλής. Επικαλέσθηκε τον πατριωτισμό των Ελλήνων για να καταθέσουν τον οβολό τους, ενώ την ίδια στιγμή με την “πολιτεία” του έδειχνε την αχόρταγη πρόθεση της κομματοκρατίας: να καταβάλει το θύμα τη δαπάνη για την κραιπάλη που συνέχιζε να επιδίδεται η πολιτική τάξη. Η Βουλή αύξησε τον προϋπολογισμό της εν μέσω κρίσεως. Δεν νομίζω ότι η διασπορά θα συναινέσει να γίνει η αγελάδα του ιδιοτελούς ελληνικού κράτους.

- Θα μπορούσε η Ελληνική επιχειρηματική ομογένεια, τα ελληνικά ιδρύματα που δραστηριοποιούνται στο εξωτερικό, οι έδρες ελληνικών σπουδών να αποτελέσουν την ήπια ισχύ της χώρας στην διαμόρφωση της εξωτερικής της πολιτικής;

Η Ελλάδα θα μπορούσε να γίνει μια υπερδύναμη πολιτισμού. Να μεταβάλει τη θέση της στην ιστορία του πολιτισμού σε δυναμική συνιστώσα ευημερίας και επιρροής και, συγχρόνως, να αναδειχθεί άξιος εκπρόσωπός του. Αντί γι’αυτό, η δυναστική κομματοκρατία έχει μεταβάλει τη χώρα σε δύσοσμη πραγματικότητα στον κόσμο. Ώστε, η ερώτησή σας μας επαναφέρει στο κεντρικό πρόβλημα. Δεν υπάρχει διέξοδος χωρίς την αλλαγή του πολιτικού συστήματος, δηλαδή της σχέσης μεταξύ κοινωνίας και πολιτικής.

Αναδημοσίευση από το UDemand - Ημερομηνία δημοσίευσης: 24-03-11

Διαβάστε περισσότερα......

Τετάρτη, 23 Μαρτίου 2011

Ζουράρις - Πολυπολιτισμικότητα και ελληνική ταυτότητα - 13 Μαρ 11

Ομιλία του Κώστα Ζουράρι με θέμα «Πολυπολιτισμικότητα και ελληνική ταυτότητα», η οποία έγινε στα πλαίσια διημερίδας που διοργάνωσε η Artifex με θέμα «Η κρίση του πολιτισμού και η αναζήτηση της υπέρβασής της», στις 13.3.11 στο αμφιθέατρο του Ιδρύματος Β. & Μ. Θεοχαράκη.

Αναδημοσίευση από το Αντίφωνο - Ημερομηνία δημοσίευσης: 23-03-11

Διαβάστε περισσότερα......

Τρίτη, 22 Μαρτίου 2011

Καργάκος - Το '21 και μεις - 19 Μαρ 11

Ομιλία του ιστορικού και συγγραφέα κ. Σαράντου Καργάκου με θέμα «Το '21 και μεις», η οποία έγινε στα πλαίσια εκδήλωσης που διοργάνωσε το μπλογκ Αντι-ρήσεις, στις 19.3.11 στο πνευματικό κέντρο Ι. Ν Παντοκράτορος Π. Φαλήρου.

Αναδημοσίευση από το antirisis.wordpress.com, όπου έχει αναρτηθεί ολόκληρη η εκδήλωση - Ημερομηνία δημοσίευσης: 20-03-11

Διαβάστε περισσότερα......

Αντιθέσεις - Μπαμπινιώτης, Νανόπουλος - Μια συν-ζήτηση - 18 Μαρ 11

Ο δημοσιογράφος κ. Γεώργιος Σαχίνης συζήτησε με τους κ.κ. Γεώργιο Μπαμπινιώτη και Δημήτρη Νανόπουλο στις 18.3.11 στο κανάλι Kρήτη ΤV με αφορμή την έκδοση του βιβλίου τους «Από την κοσμογονία στην γλωσσογονία», όπου αναφέρθησαν μεταξύ άλλων στην κρίσιμη κατάσταση του τόπου μας, στο ρόλο των διανοουμένων και στην Παιδεία.

Αναδημοσίευση από το Αντίφωνο - Ημερομηνία δημοσίευσης: 21-03-11

Διαβάστε περισσότερα......

Δευτέρα, 21 Μαρτίου 2011

Λιβύη: Ο βομβαρδισμός της … «διεθνούς κοινότητας»

Παναγιώτης Ήφαιστος*

Αν και μακάβρια τα γεγονότα της Λιβύης αποτελούν εν τούτοις «ευκαιρία» για να αποκρυσταλλωθούν ακριβείς εκτιμήσεις για το διεθνές σύστημα. Ο καθείς μπορεί να επιβεβαιώσει καθημερινά κατά την διάρκεια μιας κρίσεως όπως αυτή της Λιβύης τα αυτονόητα που συχνά λένε οι διεθνολόγοι της Θουκυδίδειας παράδοσης πλην πολλοί άνθρωποι νεφελοβατούν και τα λησμονούν τάχιστα αφήνοντας την πατρίδα τους να γίνει έρμαιο των θηρίων της διεθνούς πολιτικής:

i) Παρά την αφελή και επικίνδυνα ασυνάρτητη παραφιλολογία της μεταψυχροπολεμικής εποχής για τον επερχόμενο παγκοσμιοποιημένο ανθόσπαρτο ενοποιημένο πλανήτη, το διεθνές σύστημα παραμένει εθνοκρατοκεντρικό. Η ειρήνη είναι συνάρτηση της ισορροπίας δυνάμεων και συμφερόντων και της αποτροπής των απειλών. Σε ζητήματα που αφορούν τον πόλεμο και τις ανακατανομές συμφερόντων, επιπλέον, οι διεθνείς θεσμοί είναι είτε αδρανείς είτε εξαρτημένες μεταβλητές της εκάστοτε δεσπόζουσας ηγεμονικής δύναμης.

ii) Στο διεθνές σύστημα λόγω κατακερματισμένης εθνοκρατικής δομής και των εξ αυτής της πραγματικότητας εγγενώς ανταγωνιστικών εθνικών συμφερόντων, είναι ανέφικτο να υπάρξει μια νομιμοποιημένη πολιτική εξουσία λήψης αποφάσεων επί ζητημάτων ενδοκρατικής ή διακρατικής δικαιοσύνης και κατανομής συμφερόντων. Αυτή η νομοτέλεια προσδιορίζει και την συμπεριφορά των κυβερνήσεων.

iii) Η απουσία διεθνούς εξουσίας και διεθνών κριτηρίων διανεμητικής δικαιοσύνης σημαίνει ότι στις διακρατικές σχέσεις κυριαρχούν τα διπλά κριτήρια, η υποκρισία, η εξαπάτηση και η κατάχρηση εξουσίας.

iv) Βλάπτονται τα συμφέροντα όποιου δεν κατανοεί ότι οι διεθνείς θεσμοί δεν είναι θεσμοί διεθνούς δικαιοσύνης αλλά θεσμοί διεθνούς τάξης και ότι όταν τα συμφέροντα συγκρούονται και η τάξη αυτή διαταράσσεται για τους εμπλεκόμενους ισχύει η αρχή της αυτοβοήθειας. Στο διεθνές ανταγωνιστικό περιβάλλον, αν τα κράτη δεν μεριμνήσουν για την ασφάλειά τους, αργά ή γρήγορα θα έχουν την τύχη του κάθε Καντάφι τον οποίο σήμερα βομβαρδίζουν όσοι προχθές τον εναγκαλίζονταν με πάθος.

v) Ο πόλεμος και τα τετελεσμένα λειτουργούν διανεμητικά βλάπτοντας όποιον δεν στηρίζει τα συμφέροντά του με επαρκή ισχύ. Μόνο γραφικοί δακρύβρεκτοι ιεραπόστολοι δεν μπορούν να κατανοήσουν τον ρόλο του πολέμου στο ιστορικό γίγνεσθαι, μας υπενθύμισε ο Λένιν σε αναφορά με όσους δεν κατανοούν τον ρόλο του πολέμου και τον «κινητήριων ιδιοτήτων του». Αν για παράδειγμα οι Επαναστάτες της Αμερικανικής Επανάστασης αποτύγχαναν θα ήταν σήμερα γνωστοί ως κάποιοι γκάγκστερ του 18ου αιώνα. Αν η Σοβιετική Ένωση δεν κατέρρεε θα ήταν σήμερα για τον μισό πληθυσμό της γης ο ηθικός ηγεμονικός άξονας. Όσο ο Καντάφι ενοχλούσε ήταν τρομοκράτης, όσο ο Καντάφι έκανε συμβόλαια εξόρυξης ενέργειας ήταν φίλος, όταν τα συμφέροντα άλλαξαν ο Καντάφι έγινε ένας εγκληματικός εχθρός και το ίδιο ισχύει για κάθε ένα όπως θα δούμε να εξελίσσονται τα πράγματα στην ευρύτερη περιφέρειάς μας. Όταν ο Ελευθέριος Βενιζέλος διάβασε πως η ελληνική εκστρατεία στη Μικρά Ασία ήταν λάθος ειρωνικά είπε πως «κάθε εγχείρημα που δεν στέφεται με επιτυχία είναι λάθος».

vi) Όσο υπάρχουν πολλά κράτη, όσο δεν υπάρχει παγκόσμια κοινωνία (δηλαδή για πάντα) και όσο αίτια πολέμου όπως η άνιση ανάπτυξη και οι ηγεμονικές στάσεις διαιωνίζονται, θα ισχύει η Θουκυδίδεια νομοτέλεια: Σε ένα τέτοιο σύστημα «δίκαιο υπάρχει όταν υπάρχει ίση δύναμη και όταν αυτό δεν ισχύει ο ισχυρός επιβάλλει ότι του επιτρέπει η δύναμή του και ο αδύναμος υποχωρεί και προσαρμόζεται». Ακόμη, ότι: «όσοι είναι ελεύθεροι το χρωστούν στην δύναμή τους».

vii) Για όσους βιάστηκαν να μιλήσουν για «διεθνή κοινότητα» που συγκροτεί νομιμοποιημένες αρμοδιότητες διεθνών διανεμητικών προεκτάσεων ας παρακολουθήσουν προσεκτικά τις κυμάνσεις των εμπλεκομένων που επιτίθενται κατά της Λιβύης στο όνομα ενός κατά τα άλλα αμφίσημου και επεισοδιακού ψηφίσματος του Συμβουλίου Ασφαλείας. Θα προσέξουν ότι οι συμπεριφορές προσδιορίζονται όχι από κάποιο υψηλό παγκόσμιο σκοπό αλλά από ιδιοτελή δικά τους συμφέροντα, από τις επιθυμίες τους να διαδραματίσουν τον ένα ή άλλο ρόλο στην διεθνή πολιτική και από τους φόβους τους και τα διλήμματα ασφαλείας στην περίπτωση που άλλα κράτη πρωτοστατήσουν αυξάνοντάς έτσι την δύναμή τους.

viii) Τα κράτη λειτουργούν ορθολογιστικά, δηλαδή είναι ευαίσθητα στην πλάστιγγα όπου στον ένα δίσκο είναι το όφελος και στο άλλο οι ζημιές εναλλακτικών στάσεων και συμπεριφορών. Η επίθεση κατά της Λιβύης εκτελέστηκε όταν τους δόθηκε ευκαιρία λόγω πρωτίστως εσωτερικής αστάθειας και δευτερευόντως λόγω ατολμίας άλλων δυνάμεων. Στις στάσεις και συμπεριφορές τους, επίσης, υποδηλώνεται πως ενώ για τη Λιβύη που βομβαρδίζεται οι προεκτάσεις είναι βαθύτατες, οι αποφάσεις των κυβερνήσεων που ασκούν βία επηρεάζονται από ιδιοτελή προσωπικά και μικροκομματικά συμφέροντα. Στην Γαλλία, και λόγω πολιτικού αναστήματος των ηγετών, σωστά αναφέρθηκαν και τα υποβόσκοντα Ναπολεόντια σύνδρομα ιστορικά ασήμαντων ηγετίσκων.

ix) Όταν ένας κράτος χάσει την συνοχή και την δύναμή του γίνεται βορά των άγριων θηρίων και η τύχη του εξαρτάται από τις ιδιοτελείς και καταχρηστικές στάσεις και συμπεριφορές τρίτων. Τα λάθη του βέβαια συντελούν σε αυτό, πλην τα πράγματα ανεξαρτήτως αξιολογικών κρίσεων για τα καθεστώτα των ισλαμικών ή άλλων κρατών, τα πράγματα στην διεθνή πολιτική ποτέ δεν είναι πάντα ευθύγραμμα: Κρίσεις όπως της Λιβύης, χθες (ή αύριο) της Αιγύπτου, προχθές του Ιράκ, μεθαύριο της Συρίας ή της Σαουδικής Αραβίας, και τα λοιπά, έχουν ιστορική ουρά. Η ιστορία καταμαρτυρεί αναρίθμητα διαίρει και βασίλευε, γιγαντιαίες καταχρηστικές ανακατανομές πόρων για τις οποίες ευθύνονται όσοι τώρα υπόκεινται τους βομβαρδισμούς και αναρίθμητες εναλλαγές «εχθρών» και «φίλων» ανάλογα και αντίστοιχα με τις ανάγκες αυτοσυντήρησης και διεύρυνσης της ισχύος.

x) Κύριο νόμισμα των διεθνών σχέσεων, μας λέει ο μέγας Kenneth Waltz, είναι η ισχύς και κύριος σκοπός των κρατών η κατοχύρωση της ασφάλειάς τους, δηλαδή η επιβίωση, η διατήρηση της εδαφικής κυριαρχίας και της εθνικής ανεξαρτησίας ως του υπέρτατου και κοσμοθεωρητικά επικυρωμένου συμφέροντος. Υπέρτατου και κοσμοθεωρητικά επικυρωμένου καθότι οι θεμελιώδεις αρχές του διεθνούς δικαίου είναι πιο σοφές απ’ ότι οι καταχρηστικές ερμηνείες των ηγεμονικών κρατών και όσων διανοουμένων τα υπηρετούν. Υπευθυνότητα και ορθολογισμός, ακριβώς, απαιτεί προσεκτική και φειδωλή χρήση των όρων βαρβαρότητα, πολιτισμός και πολιτική. Πολιτική ως πολιτισμός νοείται μόνο Αριστοτελικά στο πλαίσιο του πολιτειακού βίου όπου συγκροτείται κοινωνική ένωση και Πολιτικό γεγονός που παράγει κριτήρια δικαιοσύνης συμβατά με την ανθρωπολογική ετερότητα κάθε κοινωνικής οντότητας. Και στον Καταστατικό Χάρτη αυτό καταγράφηκε ρητά και σαφώς πως απαγορεύεται κάθε ενέργεια ή δράση που παρεμβαίνει στην εσωτερική δικαιοταξία (Κεφάλαιο Ι, άρθρο 2 παρά. 7).

Επειδή εδώ στην Ελλάδα τις δύο τελευταίες δεκαετίες πολλά λέχθηκαν για το τέλος της κυριαρχίας, για τους μη κυβερνητικούς δρώντες, για την «διεθνή κοινότητα» και για τα εθνικά συμφέροντα, απαιτείται να γραφτούν μερικά λόγια για τον «σκοπό» μιας διεθνούς επέμβασης.

Η διαφορά μεταξύ βαρβαρότητας και πολιτισμού είναι η διαφορά μεταξύ πολιτικά προσδιορισμένων σκοπών και σκοπών που προσδιορίζονται εκτός πολιτικής. Στις διεθνείς σχέσεις δεν υπάρχει νομιμοποιημένος πολιτικός σκοπός πέραν αυτών των ελάχιστων που τα ίδια κράτη συμφωνούν υπογράφοντας διάφορες συμβάσεις όπως οι Συμβάσεις για τα ανθρώπινα δικαιώματα και τα εγκλήματα πολέμου. Οι υποχρεώσεις αυτές μπορούν μόνο να αποτελέσουν αντικείμενο νομικής διαδικασίας για όσους υπέγραψαν τις συμβάσεις και όχι στρατιωτικής όπως πολλοί πίστεψαν στην μεταψυχροπολεμική εποχή ξεχνώντας τα δύο μέτρα και δύο σταθμά, την εθνική ιδιοτέλεια, την αναπόδραστη κατάχρηση μιας υπερισχύουσας θέσης και το γεγονός ότι στον ΟΗΕ δεν συγκροτήθηκαν σταθεροί κανόνες έκτακτης ανάγκης καθολικής εφαρμογής.

Όπως ξεκάθαρα διαγράφεται ακόμη μια φορά την στιγμή που γράφονται αυτές οι γραμμές, στην διεθνή πολιτική δεν υπάρχει κάποιος πολιτικός φορέας κοινωνικοπολιτικά νομιμοποιημένης δεσμευτικής ερμηνείας των «δικαιωμάτων» και ελέγχου των πάντοτε αδηφάγων διαθέσεων των ηγεμονικών δυνάμεων σε περίπτωση καταχρηστικής άσκησης βίας εκ μέρους τους. Έτσι, στους διεθνείς θεσμούς όπου κυριαρχούν τα ηγεμονικά κράτη, ισχύει το ρηθέν «οι ελέφαντες είτε παλεύουν είτε κάνουν έρωτα υποφέρει το γρασίδι». Εδώ, δηλαδή, το γρασίδι είναι η λιβυκή κοινωνία που δεν συμμετείχε στις εναλλαγές εναγκαλισμών του Καντάφι με όλους τους άλλους.

Επειδή αυτά που εκτυλίσσονται μπροστά στα μάτια μας είναι εκπληκτικά πλην δυσδιάκριτα για μερικούς κατ’ επάγγελμα προπαγανδιστές, συντομογραφικά παρατηρούμε ότι μια απόφαση στην οποία δεν συμμετείχαν όλοι για αποκλεισμό πτήσεων πάνω από την Λιβύη, εξελίχθηκε τάχιστα στην καλύτερη περίπτωση σε κωμικοτραγωδία και στην χειρότερη σε μια από τις μεγαλύτερες τραγωδίες των τελευταίων χρόνων. Ρώσοι και Κινέζοι, εκτιμώ, μάλλον σκόπιμα, στο πλαίσιο της γνωστής στρατηγικής «κατατριβής του αντίπαλου», αφήνουν τους δυτικούς να βυθιστούν στην άβυσσο των μεσανατολικών εξεγέρσεων και να εμπλακούν στις επερχόμενες ατέρμονες αντιπαλότητες όλων εναντίον όλων. Κανένα δεν πρέπει να ξενίζει πάντως, ο κυκεώνας που ακολούθησε το αμφιλεγόμενο ψήφισμα του Συμβουλίου Ασφαλείας. Πριν καταλήξουν όπως έγινε και στο Ιράκ πριν λίγα χρόνια σε κάποιο διακανονισμό του ηγεμονικού πλιάτσικου των πλουτοπαραγωγικών πόρων, η πολυφωνία είναι εντυπωσιακή. Ακόμη και ο θολός σκοπός της επίμαχης απόφασης του Συμβουλίου Ασφαλείας και η σπασμωδική συναίνεση κάποιων περιδεών κρατών της Μέσης Ανατολής, μεταλλάσσονται διαρκώς.

Ο πονηρός τούρκος ΥΠΕΞ Αχμέτ Νταβούτογλου, εξάλλου, ο οποίος από καιρό στο βιβλίο του Εναλλακτικές Κοσμοθεωρίες πρόβλεψε την κυριαρχία της ισλαμικής κοσμοθεωρίας στα Μεσανατολικά κράτη όπου «οι κρατικές δομές δεν είναι συμβατές με τις υποκείμενες μουσουλμανικές κοινωνίες», αφού αρχικά υιοθέτησε την πετυχημένη συνταγή του «επιτήδειου ουδέτερου», στην συνέχεια ελίσσεται, παζαρεύει και επιχειρεί να παρουσιαστεί ξανά ως ο προστάτης όλων των μουσουλμάνων.

Η Ευρώπη όπως και το ΝΑΤΟ διαιρέθηκαν ξανά σε πρόθυμους, απρόθυμους και ουδέτερους. Ενώ κρινόταν η τύχη μιας χώρας και ενός λαού θόλωσαν τα σύνορα μεταξύ σκοπών, άσκησης βίας, ρόλου περιφερειακών οργανισμών και ρόλου των κρατών που εμπλέκονταν. Η ιδιοτέλεια εκδηλώθηκε σε όλο της το μεγαλείο και οι δράσεις θηριωδών κρατικών και ιδιωτικών φορέων θόλωσαν, εξίσου γρήγορα, τα σύνορα μεταξύ μιας γιγαντιαίας δράσης που αλλάζει την εσωτερική πολιτειακή δομή και μιας περιορισμένης δράσης που θα μπορούσε σύμφωνα με την απόφαση του ΟΗΕ να αφορά μόνο τις πτήσεις πάνω από την Λιβύη. Η τύχη ενός κράτους κρίνεται από ρευστούς και αμφίσημους σκοπούς, στάσεις και συμπεριφορές που αφορούν πρωτίστως τον ηγεμονικό ανταγωνισμό και κυρίως το πλιάτσικο των πλουτοπαραγωγικών πόρων.

Είναι χαρακτηριστικό πάντως ότι μετά το ψήφισμα του Συμβουλίου Ασφαλείας δεν ήταν καθαρό ποιος ασκεί μαζική αεροπορική βία, ποιος είχε «νόμιμο» δικαίωμα να ασκήσει μια τέτοια μεγάλης έκτασης βία, ποιος παρανομούσε κατάφωρα, ποιος ελέγχει την κλιμάκωση της βίας και κυρίως τι παζάρια γίνονται στα παρασκήνια εις βάρος της άτυχης λιβυκής κοινωνίας. Η διγλωσσία και υποκρισία, εξίσου αναμενόμενα, βυσσοδομεί. Το αίμα μιας ακόμη κοινωνίας ρέει στους λαβύρινθους του θολού βασιλείου της «διεθνούς νομιμότητας» το νόημα της οποίας ροκανίζεται όποτε και όταν υπάρχει ανισορροπία δυνάμεων και όποτε μια κοινωνία δεν κατορθώνει να διασφαλίσει την εσωτερική συνοχή και τάξη.

Για ακόμη μια φορά, ο πόλεμος στην Λιβύη ξεδιπλώνει την θηριώδη ανθρώπινη φύση και τον τρόπο που εκδηλώνεται όταν δεν ελέγχεται πολιτικά. Κάθε φορά που η ανθρώπινη φύση διαφεύγει τους κοινωνικοπολιτικούς ελέγχους στο εσωτερικό μιας πολιτείας, κάθε φορά που η κρυμμένη μέσα στα πανεπιστήμια διανοουμενίστικη θηριωδία μεταμφιέζει ηγεμονικά συμφέροντα με κοσμοπλαστικές ασυναρτησίες και κάθε φορά που η διακρατική θηριωδία δεν ελέγχεται με ισορροπία δυνάμεων, το αποτέλεσμα είναι να εξαπολύονται θηρία ανήμερα μπροστά στα οποία τα θεριά της ζούγκλας είναι μικρογραφία.

Το εθνοκράτος είναι ότι πιο πολύτιμο διαθέτει μια κοινωνία. Απαιτείται να είναι πάντοτε κοσμοθεωρητικά, ηθικά, πνευματικά και στρατιωτικά αταλάντευτα σιδερόφρακτο, ιδιαίτερα απέναντι σε αυτούς που το απειλούν. Έθνος, δημοκρατία και ελευθερία είναι οι κοσμοθεωρίες κάθε λογικού και ορθολογιστή πολίτη κάθε κράτους. Για τους έλληνες αυτή είναι η μακραίωνη παράδοσή τους.

*Καθηγητής Διεθνών Σχέσεων-Στρατηγικών Σπουδών, Πανεπιστήμιο Πειραιώς www.ifestosedu.gr

Διαβάστε περισσότερα......

Η Επανάσταση του 1821 και ο ρόλος της Εκκλησίας

Ο ακαδημαϊκός - ιστορικός Κωνσταντίνος Δεσποτόπουλος δίνει απαντήσεις για την «αποκήρυξη» της Επανάστασης από τον Πατριάρχη Γρηγόριο Ε'
Του ΤΑΣΟΥ Κ. ΚΟΝΤΟΓΙΑΝΝΙΔΗ

 
Ο ακαδημαϊκός Κων. Δεσποτόπουλος αποστομώνει τους αναθεωρητές της Ιστορίας  

ΤΟΝ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΚΑΙΡΟ αναθεωρητές της ελληνικής ιστορίας, προσπαθούν να αλλάξουν τα ιστορικά δεδομένα, παρουσιάζοντας καινοφανείς απόψεις για να ανατρέψουν την ιστορική αλήθεια. Στόχος τους, να ξαναγράψουν την Ιστορία υπό το πρίσμα μιας κατευθυνόμενης, δήθεν «προοδευτικής» ιδεολογίας, με επικάλυμμα την «επιστημονική τεκμηρίωση» από θολές πηγές. Μειώνουν τον ρόλο της Εκκλησίας στην Επανάσταση του ’21, σπιλώνουν αγωνιστές (Κολοκοτρώνης) και τονίζουν ότι «η επίσημη Εκκλησία ήταν αντίθετη στην Επανάσταση και τους ελάχιστους ανώτερους κληρικούς που ελάμβαναν μέρος ο Πατριάρχης Γρηγόριος Ε΄ απειλούσε ότι θα αφορίσει».

Αποτελούν όμως, αυτά πραγματική αντίθεση της Εκκλησίας προς την Επανάσταση του ’21; Την απάντηση στους κατευθυνόμενους ιστορικούς δίνει, μέσα απ' τα γραφτά του, ο πιο αρμόδιος απ’ όλους, ο ακαδημαϊκός - ιστορικός Κωνσταντίνος Δεσποτόπουλος: «Είναι, φρονώ, ιστορικά επιπόλαιη μια τέτοια γνώμη. Αγνοείται από τους φορείς της ότι αποστολή της Εκκλησίας ήταν να σώσει ζωές Ελλήνων και ότι με την έναρξη της Επανάστασης το μέγα πλήθος των Ελλήνων, κατοίκων εκτεταμένων περιοχών της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, βρέθηκαν αυτομάτως σε κατάσταση ομηρίας.

Και συνεχίζει ο Κ. Δεσποτόπουλος, αποστομώνοντας τους διαστρεβώτές της Ιστορίας.

«Εκινδύνευσε τότε να εξολοθρευθεί μέγα πλήθος Ελλήνων και οι άντρες της Φιλικής Εταιρίας να καταστούν ολετήρες του Γένους. Ο Σουλτάνος, έξαλλος όταν έμαθε την Επανάσταση, υπέγραψε διάταγμα εξοντωτικό των Ελλήνων της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Χρειαζόταν, όμως, να το προσυπογράψει και ο θρησκευτικός των Τούρκων ηγέτης. Και ο τότε, κάτοχος του αξιώματος αυτού, Χατζή Χαλίλ εφέντης, ανήρ φιλάνθρωπος, αρνήθηκε να το προσυπογράψει με το επιχείρημα ότι δεν επιτρέπει το Κοράνι σφαγή αθώων και μυστικά διαμήνυσε προς τον Πατριάρχη να τον ενισχύσει προς τη σωστική άρνησή του.

Τιμή και δόξα

«Για να σωθούν οι Έλληνες, ο μόνος τρόπος ήταν ο θρησκευτικός τους ηγέτης, ο Πατριάρχης, να αποκηρύξει την Επανάσταση. “Και ανήκει τιμή και δόξα στον Πατριάρχη Γρηγόριο τον Ε΄ για τη σωστική του υπόδουλου Γένους απόφασή του να προβεί σε αποκήρυξη της Επαναστάσεως του 1821”. Και αλίμονο για το γένος των Ελλήνων, αν δεν το έκανε.

Εξάλλου, επισημαίνουμε ότι ο αρχηγός της Επαναστάσεως, Αλέξανδρος Υψηλάντης, είχε διαμηνύσει από τον Ιανουάριο του 1821 προς τον Θεόδωρο Κολοκοτρώνη ότι ενδέχεται ο Πατριάρχης να προβεί σε αποκήρυξη της Επαναστάσεως, για να προστατεύσει τους Έλληνες των μη επαναστατημένων περιοχών, και η αποκήρυξη αυτή δεν θα εκφράζει το πραγματικό φρόνημά του (σ.σ.: αυτό το στοιχείο, οι... προοδευτικοί κατευθυνόμενοι ιστορικοί σκοπίμως το αποσιωπούν!» Δύο άντρες υπήρξαν τότε σωτήρες του έθνους. Ο Εθνομάρτυρας Πατριάρχης Γρηγόριος Ε΄και ο Ιωάννης Καποδίστριας, ο οποίος έσωσε την Επανάσταση με τη διπλωματική δεξιοτεχνία του, καθώς επέτυχε στο Λάιμπαχ να ματαιώσει απόφαση των εκεί συγκεντρωμένων αρχηγών των Μεγάλων τότε Δυνάμεων για επέμβαση του αντεπαναστατικού συνασπισμού των εναντίον του εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα των Ελλήνων και, μάλιστα, για να επιτύχει τη ματαίωση αυτή, εδέησε να συντάξει ο ίδιος αποκήρυξη του Αλεξάνδρου Υψηλάντη ως Αρχηγού της Επαναστάσεως των Ελλήνων...

Δυο «αποκηρύξεις», λοιπόν, συνέβαλαν κρίσιμα για την περίσωση το 1821 του Γένους των Ελλήνων και για τη μη καταστολή με διεθνή σύμπραξη της απελευθερωτικής του Επαναστάσεως. Και αποτελεί σφάλμα οικτρό των ιστορικών η γνώμη για τις σωτήριες αυτές «αποκηρύξεις» ότι ενέχουν αντίθεση των αυτουργών τους προς την Ελληνική Επανάσταση.

Αναδημοσίευση από την RealNews - Ημερομηνία δημοσίευσης: 20-03-11

Διαβάστε περισσότερα......

Προσωπικά δεδομένα - Γαραντούδης - Τι είναι ποίηση - 20 Μαρ 11

Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης (21 Μαρτίου) και στα πλαίσια της εκπομπής Προσωπικά Δεδομένα της 20.3.11, ο δημοσιογράφος Κώστας Μαρδάς συζήτησε με τον Αναπληρωτή Καθηγητή Νεοελληνικής Φιλολογίας στο Τμήμα Φιλολογίας της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών κ. Eυριπίδη Γαραντούδη.

Διαβάστε περισσότερα......

Κυριακή, 20 Μαρτίου 2011

Κοντογιώργης: «Βαθύτατα πολιτικές οι αντιδράσεις αποδοκιμασίας του καθεστώτος που μας οδήγησε στην απόγνωση...» - 20 Μαρ 11

  • Μόνη λύση η κατάργηση της Κομματοκρατίας και της συμμετοχής της Κοινωνίας στην πολιτική.
  • Η νέα μετανάστευση του νέου δυναμικού των Ελλήνων.

Την κατάργηση της Κομματοκρατίας (πελατειακές σχέσεις, φαυλοκρατία, διαφθορά, λεηλασία και ιδιοποίηση δημόσιου αγαθού) και την ένταξη της κοινωνίας στην πολιτική ώστε να ακούγεται η βούληση της και να λαμβάνεται υπόψη η γνώμη της (κοινή γνώμη) μέσω των σύγχρονων τρόπων επικοινωνίας, θεωρεί ο Καθηγητής και πρώην Πρύτανης του Παντείου Πανεπιστημίου Γιώργος Κοντογιώργης ως προτάσεις υπέρβασης της κρίσης. "Δεν υπάρχει λύση με την εναλλαγή στην εξουσία, όποιο και αν είναι το Κόμμα που θα διαδεχθεί το άλλο... Μιας και η φύση του συστήματος είναι τέτοια που όλα τα Κόμματα πολιτεύονται ως να μην είμαστε σε κρίση...". Θεωρεί δε βαθύτατα πολιτικές τις αντιδράσεις και την αποδοκιμασία του καθεστώτος αυτού που μας οδήγησε στην απόγνωση, όπως αυτή εκφράζεται με κινήσεις του τύπου "δεν πληρώνω" ή ακόμα και με τη χειροδικία εναντίον των πολιτικών.

Παρότι για την ώρα -όπως πρόσθεσε- "είναι διαχειρίσιμη" η κρίση στην Ελλάδα και αυτό η κοινωνία το δείχνει αποδεχόμενη τις θυσίες στις οποίες υποβάλλεται (χωρίς να διαφαίνεται προοπτική διεξόδου). Είναι χαρακτηριστικό σε ότι αφορά τη σημερινή κατάσταση το ενδιαφέρον μεγάλων Ευρωπαϊκών ΜΜΕ να πραγματοποιήσουν έρευνα στη χώρα μας για το νέο δυναμικό (κυρίως από τη δεξαμενή σκέψης) που έχει επιλέξει τον δρόμο της μετανάστευσης.

Σε συζήτηση που είχαμε μαζί του σήμερα το μεσημέρι -με τον συνάδελφο Γ. Κατσάβαρο- στο Κέντρο Πρόληψης, μας ανέπτυξε τα αίτια της σημερινής κρισιακής κατάστασης και των παθογενειών του Ελληνικού πολιτικού συστήματος από την Τουρκοκρατία και μετά με την αυτονόμηση της οικονομίας από την πολιτική (αυτορρύθμιση), την αναντιστοιχία πολιτικής και κοινωνίας και την παθογένεια του κράτους με τη λεηλασία και τη διαφθορά (ολική επαναφορά στη φαυλοκρατία του 19ου αιώνα).

Τέλος χαρακτήρισε την Καλλικρατική δομή διοίκησης κακό αντίγραφο του κράτους που καταργεί μνήμες και τοπική πολιτική συνείδηση, όπου η κοινωνία δεν συνιστά συλλογικό υποκείμενο ώστε να παρεμβαίνει σε επίπεδο αποφάσεων έχοντας δικαίωμα έννομου ελέγχου της τοπικής πολιτικής (αποφασίζουν λίγοι και διαπλεκόμενοι), με συνέπεια να αναπαράγεται η διαφθορά και σε τοπικό επίπεδο.

Αναδημοσίευση από την AegeanNews - Ημερομηνία δημοσίευσης: 20-03-11

Διαβάστε περισσότερα......

Kαινούργιο Σύνταγμα;

Χρήστος Γιανναράς

Δεν είμαι συνταγματολόγος, ούτε καν νομικός. Θα τολμήσω ελάχιστες συντομογραφικές παρατηρήσεις μόνο για τη λογική προφάνεια της ανάγκης να συνταχθεί Σύνταγμα της Eλλάδας καινούργιο, εξ υπαρχής.

Aπό το οθωνικό Σύνταγμα του 1844 ώς σήμερα, τα Συντάγματα της Eλλάδας δεν έχουν ευδιάκριτο χαρακτήρα «κοινωνικού συμβολαίου». H λογική που τα διέπει δεν αποβλέπει σε όρους συλλογικής συνύπαρξης, σχέσεων κοινωνίας, κατασφάλισης κοινωνικών προτεραιοτήτων, δηλαδή λαϊκής κυριαρχίας. Tα Συντάγματα κωδικοποιούν οριοθετήσεις εξουσιών: εξουσίας ατόμων και εξουσίας θεσμών.

Eιδικά από το Σύνταγμα του 1985 και μετά, η λογική της συνταγματικής νομοθεσίας κατατείνει στην όλο και μεγαλύτερη αυτονόμηση της εξουσίας των κομμάτων σε βάρος της λαϊκής κυριαρχίας. Mε μια φαινομενικώς ακραία, αλλά ρεαλιστική διατύπωση, θα έλεγε κανείς ότι το αντιπροσωπευτικό σύστημα, η κοινοβουλευτική δημοκρατία, τείνει συνεχώς να υποκατασταθεί από το διαστροφικό φαινόμενο της κομματοκρατίας.

Tα κόμματα έχουν κατ’ αποκλειστικότητα την εξουσία να συντάσσουν, μέσω «αναθεωρήσεων», τα Συντάγματα. H προκήρυξη εκλογών για «αναθεωρητική Bουλή» δεν προσθέτει τον παραμικρό κοινωνικό έλεγχο στις αυτονομημένες εξουσίες των κομμάτων. Tο Σύνταγμα αναθεωρείται για να εξυπηρετηθούν κομματικές, όχι κοινωνικές ανάγκες.

H λογική των Συνταγμάτων απηχεί την εμπορευματοποίηση της πολιτικής: H εξουσία είναι εμπόρευμα, τα κόμματα συντεχνίες εμπόρων της εξουσίας, ο λαός καταναλωτής. Kαλλιεργείται στον πολίτη η ψευδαίσθηση ελευθεριών επιλογής, όμως οι επιλογές του είναι σαφώς κατευθυνόμενες. H «δημοκρατία» καταλήγει να είναι ό,τι ακριβώς και το μάρκετινγκ: ένα παιχνίδι εντυπώσεων. Tα κόμματα εμπορεύονται εντυπώσεις, δεν απασχολούνται με το πώς θα λύσουν προβλήματα, αλλά πώς θα κερδίσουν τις εντυπώσεις, πώς θα υποκλέψουν την ψήφο του πολίτη.

Oι πολίτες ούτε εκλέγουν ούτε ελέγχουν την εξουσία. Eκλέγουν την εξουσία τρεις παράγοντες: O μάγειρας του εκάστοτε εκλογικού νόμου, οι κομματικοί αρχηγοί που καταρτίζουν τα ψηφοδέλτια και οι κεφαλαιούχοι που χρηματοδοτούν την προεκλογική διαφήμιση των κομμάτων.

Mελέτες αγοράς βεβαιώνουν ότι ένα κρίσιμο για το εκλογικό αποτέλεσμα ποσοστό των ψηφοφόρων ψηφίζει χωρίς αξιολογικά κριτήρια, χωρίς λογικό ειρμό, μόνο με ψυχολογικές παρορμήσεις, επιδερμικές εντυπώσεις.

Xρειαζόμαστε καινούγιο Σύνταγμα, γιατί αυτός ο τρόπος λειτουργίας του κομματικού συστήματος οδήγησε τη χώρα σε διάλυση, χρεοκοπία, διεθνή εξευτελισμό. Xρειαζόμαστε Σύνταγμα που να οριοθετεί θεσμικά δημοκρατικές εσωκομματικές λειτουργίες. Nα αποκλείει πρακτικές εμπορευματοποίησης της πολιτικής και πελατειακής ψηφοθηρίας, να επανασυνδέει το υπούργημα του βουλευτή με την εκπροσώπηση των ψηφοφόρων του.

Θεωρητικά, τον ρόλο κοινωνικού ελέγχου της εξουσίας τον έχουν τα μέσα μαζικής επικοινωνίας και ο συνδικαλισμός. Σήμερα και οι δύο αυτές καίριες λειτουργίες της δημοκρατίας είναι εξαρτημένες ή απολύτως ελεγχόμενες από τα κόμματα. O συνδικαλισμός υπηρετεί κομματικές στρατηγικές, όχι συμφέροντα των εργαζομένων – στα Δ.Σ. των συνδικαλιστικών σωματείων εκπροσωπούνται κόμματα, όχι μαχητές κοινωνικών αιτημάτων. Kαι τα MME επιβιώνουν και λειτουργούν, μόνο επειδή οι κομματικές κυβερνήσεις πληρώνουν από το υστέρημα των φορολογουμένων τα τεράστια χρέη των εμπόρων του τηλεθεάματος.

Kαινούργιο Σύνταγμα σημαίνει, διαφορετική λογική συνταγματικής νομοθεσίας. Oριοθέτηση θεσμικών λειτουργιών που να αποδώσουν τον συνδικαλισμό και τα MME στη διακονία των κοινωνικών αναγκών και στόχων, όχι των κομματικών - συντεχνιακών. Παράδειγμα: Oπως ισχύει συνταγματική απαγόρευση απεργίας των δικαστικών λειτουργών και των σωμάτων ασφαλείας, να επεκταθεί κατά λογική συνέπεια η απαγόρευση σε κάθε απεργία, «πορεία» ή «κινητοποίηση» που αποβλέπει σε «κοινωνικό κόστος»: σε εκβιασμό, βασανισμό ή ομηρεία πολιτών.

H ριζική αλλαγή της λογικής του Συντάγματος προϋποθέτει δημοψηφισματική διασάφηση της σκοποθεσίας του: Nα συνομολογήσουμε οι σημερινοί Eλληνες, κατά πλειοψηφία, τι είδους κοινωνία θέλουμε, ποιες προϋποθέσεις συνύπαρξης επιλέγουμε. Θέλουμε την ελληνικότητα ως κρατική απλώς υπηκοότητα, δηλαδή ως εθνικότητα, ιδεολογική συνιστώσα του έθνους - κράτους, όπως την όριζε η φιλοσοφία του Διαφωτισμού; Mας αρκεί μια συλλογικότητα «πλουραλιστική», ανεκτική της ακοινωνησίας που επιβάλλει στανικά η επιθετική «διαφορετικότητα», η εκδοχή του ανθρώπου ως καταναλωτικής αποκλειστικά μονάδας; ΄H εκδεχόμαστε και θέλουμε την ελληνικότητα ως πρόταση πολιτισμού, πρόταση «νοήματος» της ύπαρξης και της συνύπαρξης, που το ελλαδικό κράτος καλείται να τη διαχειριστεί ως ιδιαιτερότητα, ικανή όμως να διακονήσει πανανθρώπινη ανάγκη;

Aπό τη δημοψηφισματική απάντηση σε αυτά τα ερωτήματα θα εξαρτηθεί αν μπορεί ο κάθε τυχάρπαστος κομματικός υπουργός Παιδείας να σπάζει τη συνέχεια δύο χιλιάδων χρόνων της ελληνικής γραφής καταργώντας τόνους και πνεύματα. Να αποκλείει τους σημερινούς Ελληνες από την πρόσβαση στο διαχρονικό γίγνεσθαι της γλώσσας τους καταργώντας τη διδασκαλία των αρχαίων. Ή να «αποδομεί» την ιστορική συνείδηση της ελληνικής κοινωνίας κατασυκοφαντώντας βάναυσα το παρελθόν στις συνειδήσεις των παιδιών της.

Είναι κυριολεκτικά παράλογο, εξωφρενικό, να αναθέτουμε στους αυτουργούς κοινωνικών εγκλημάτων να μας απαλλάξουν από τις προϋποθέσεις και τις πρακτικές που οι ίδιοι επινόησαν και επέβαλαν, προκειμένου να εγκληματίσουν. Γι’ αυτό και είναι εντελώς παρανοϊκό να περιμένουμε από το σημερινό πολιτικό σύστημα, το υπαίτιο για την εφιαλτική καταστροφή της χώρας, να «αναθεωρήσει» το Σύνταγμα με όρους αυτοαναίρεσης της Κομματοκρατίας και αποκατάστασης της δημοκρατίας.

Περιμένουμε από τον νομικό κόσμο της χώρας, φορέα των ευθνών της τρίτης στη δημοκρατία εξουσίας, να φωτίσει δυνατότητα εξόδου από το ασφυκτικό αδιέξοδο: Χρειαζόμαστε καινούργιο Σύνταγμα και δεν μπορούμε να εμπιστευθούμε τη σύνταξή του σε πολιτικό προσωπικό που, κατ’ εξακολούθησιν, ευτέλισε τη συνταγματική λογική.

Αναδημοσίευση από την ">Kαθημερινή - Ημερομηνία δημοσίευσης: 20-03-11

Διαβάστε περισσότερα......

Παρασκευή, 18 Μαρτίου 2011

Προσεγγίσεις - Μεταλληνός - Το '21 και οι Συντελεστές του: Δύο μαρτυρίες - 15 Μαρ 11

Ο π. Γεώργιος Μεταλληνός, ομότιμος Καθηγητής της Θεολογικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών, αναφέρεται στο '21 και στους συντελεστές του και επισημαίνει δύο σημαντικές μαρτυρίες, οι οποίες συμπίπτουν χρονολογικά με την έκρηξη του Αγώνος και οι οποίες αποτελούν αυθόρμητες και αβίαστες δηλώσεις δύο προσώπων που γράφουν για την Επανάσταση, ενώ κινούνται από διαφορετικές προϋποθέσεις, και ανήκουν, κοινωνικά και πνευματικά, σε διαφορετικούς χώρους.

Σχετική βιβλιογραφία / αρθρογραφία:
  1. Γεώργιος Δ. Μεταλληνός, Ελληνισμός Μαχόμενος, Eκδόσεις Τήνος, Αθήνα, 1995
  2. Γεώργιος Δ. Μεταλληνός, Το '21 και οι Συντελεστές του
  3. Γεώργιος Δ. Μεταλληνός, Το πανεθνικόν Εικοσιένα, εφημ. Ορθόδοξος Τύπος φ. 1872/25.3.11

Διαβάστε περισσότερα......

Πέμπτη, 17 Μαρτίου 2011

Γιανναράς - Συνταγματικές αλλαγές στη Νεώτερη Ελλάδα: Προτεραιότητες και δυνατότητες αλλαγής - 9 Μαρ 11

Στα πλαίσια εκδήλωσης με θέμα «Ιστορικό των Συνταγματικών αλλαγών και μεταρρυθμίσεων στην Ελλάδα από το 1844 - Η Χώρα απέναντι στην Κρίση», που πραγματοποιήθηκε την Τετάρτη 9 Μαρτίου 2011 με πρωτοβουλία του Ελληνοβρετανικού Επιμελητηρίου στο αμφιθέατρο της Τραπέζης της Ελλάδος, ο κ. Χρήστος Γιανναράς τοποθετήθηκε αναφορικά με την αναγκαιότητα ριζικής και άμεσης αναθεωρήσεως του Συντάγματος, ως προϋπoθέσεως εξόδου από την βαθειά κρίση την οποία βιώνουμε -οικονομική, πολιτική και πολιτισμική.

Αναδημοσίευση από το Αντίφωνο - Ημερομηνία δημοσίευσης: 17-03-11

Διαβάστε περισσότερα......

Τετάρτη, 16 Μαρτίου 2011

Γράμματα Σπουδάματα - Παύλος - Η διαρκής επανάσταση του ανθρώπου - 15 Μαρ 11

Ο δάσκαλος κ. Δημήτριος Νατσιός συζητά με τον Αναπληρωτή Καθηγητή στην Πολυτεχνική Σχολή του Δημοκριτείου Πανεπιστημίου Θράκης κ. Γεώργιο Π. Παύλο για την Παιδεία.

Σχετική αρθρογραφία:

  1. Γεώργιος Παύλος, Άρθρα - Επικαιρότητα - Blog

Διαβάστε περισσότερα......

Δευτέρα, 14 Μαρτίου 2011

Από το κοινωνικό συμβόλαιο στη δίαιτα εξυγιάνσεως

Ο Παναγιώτης Κονδύλης είχε προβλέψει την ελληνική κρίση από το 1992 και την πτώση του παρασιτικού-καταναλωτικού μοντέλου

 
  Με το Μνημόνιο της 8ης Μαΐου 2010, το πρώτο σκέλος της πρόβλεψης του Παναγιώτη Κονδύλη - στον οποίο οφείλουμε την πληρέστερη ερμηνεία και περιγραφή της ελληνικής κρίσης -, η έξωθεν επιβεβλημένη «αυστηρή δίαιτα», επιβεβαιώθηκε πλήρως.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Κώστας Κουτσουρέλης*

Την ελληνική κρίση αρκετοί την είχαν προϊδεαστεί. Οχι λίγοι είχαν περιγράψει μάλιστα, από νωρίς και με ακρίβεια, ορισμένα από τα συμπτώματά της, καθώς αυτά πλήθαιναν στη διάρκεια των τελευταίων δεκαετιών. Από την «Ελλαδογραφία» του Νίκου Γκάτσου (1976) ώς το «Finis Graeciae» του Χρήστου Γιανναρά (1987), και από τον «Γλωσσικό αφελληνισμό» του Γιάννη Καλιόρη (1984) ώς τους «Κωλοέλληνες» του Διονύση Σαββόπουλου (1989) -αναφέρω εδώ επίτηδες έργα εντελώς ετερόκλητα-, οι διαγνώσεις που προτάθηκαν συνέκλιναν. Στρεβλός εκσυγχρονισμός, νόθος εξαστισμός και περιβαλλοντική υποβάθμιση, παραγωγική αποδιάρθρωση και δανειοδίαιτη ευμάρεια, αισθητικός εκχυδαϊσμός και παρακμή της παιδείας, λαϊκισμός, αναξιοκρατία, κομματισμός, διαφθορά: στα βασικά λίγο-πολύ όλοι συμφωνούν.

Παρά ταύτα, στην πλειονότητά τους οι διαγνώσεις αυτές έμειναν μερικές, αποσπασματικές. Και αυτό διότι η περιγραφή ενός αρνητικού φαινομένου από μόνη της δεν επαρκεί. Δύο ακόμη στοιχεία απαιτούνται για να της προσδώσουν πληρότητα. Το πρώτο είναι η εύστοχη απόδοση του φαινομένου, εν προκειμένω η υπόδειξη των παραγόντων που οδήγησαν ώς αυτό. Το δεύτερο, η ασφαλής μεσομακροπρόθεσμη πρόβλεψη για την εξέλιξή του. Με την έννοια αυτή, την πληρέστερη ερμηνεία και περιγραφή της ελληνικής κρίσης την οφείλουμε στον Παναγιώτη Κονδύλη.

Ο Κονδύλης καταπιάστηκε με το ελληνικό πρόβλημα μόνο σποράδην, σε μια σειρά από κείμενά του δημοσιευμένα ως εισαγωγές ή επίμετρα στις ελληνικές εκδόσεις των βιβλίων του από το 1991 ώς το 1998. Ομως η συνοχή των παρατηρήσεών του είναι τέτοια που έχει κανείς την εντύπωση ότι βρίσκεται εμπρός σε έργο συστηματικό. Στον πυρήνα του προβλήματος, ο Κονδύλης εντοπίζει ό,τι αποκαλεί «καχεξία του αστικού στοιχείου». Η χαλαρή κοινωνική συνομάδωση που ονομάστηκε ελληνική αστική τάξη, δεν κατόρθωσε ποτέ «να δημιουργήσει γηγενή και αυτοτελή αστικό πολιτισμό». Χώρα με ασήμαντη θέση στον διεθνή καταμερισμό της υλικής και πνευματικής εργασίας, και επιπλέον υποπαραγωγική και χρονίως εξαρτημένη από την ξένη προστασία, η Ελλάδα ήταν επόμενο να διολισθήσει στον παρασιτισμό. Ακόμη και η νεοελληνική ιδεολογία, ο τρόπος δηλαδή που κατανοούμε τον εαυτό μας, είναι εν μέρει προϊόν εισαγωγής.

Το ότι ο παράσιτος μπόρεσε επί τόσες δεκαετίες να είναι συγχρόνως και υπερκαταναλωτής, ο Κονδύλης το εξηγεί επικαλούμενος την ιστορική συγκυρία. Διαρκούντος του Ψυχρού Πολέμου, οργανισμοί όπως η Ατλαντική Συμμαχία και η Ευρωπαϊκή Ενωση δημιούργησαν για τις χώρες της Δύσης ένα θεσμικό και οικονομικό θερμοκήπιο εντός του οποίου η Ελλάδα κατέλαβε οιονεί θέση πτωχού πλην ομοτράπεζου συγγενούς. Η εξωτερική βοήθεια από την εποχή του σχεδίου Μάρσαλ έως εκείνη των ποικιλώνυμων κοινοτικών «πακέτων» συνιστούσε κατά κάποιο τρόπο το υλικό αντίτιμο της γεωπολιτικής της νομιμοφροσύνης. Μόνο που τα τεράστια αυτά ποσά σπανίως διατέθηκαν προς όφελος δραστηριοτήτων πράγματι παραγωγικών, αλλά το συνηθέστερο διέρρευσαν απευθείας στην ιδιωτική κατανάλωση. Το ίδιο συνέβη με τον ιλιγγιώδη εξωτερικό δανεισμό της χώρας. Το σύνολο σχεδόν της ελληνικής «ανάπτυξης» των τελευταίων δεκαετιών προέρχεται από την κατανάλωση, άρα από την αγοραία κατασπατάληση των ξένων μεταβιβάσεων και δανείων.

Σε οξεία αντίθεση προς όσους τείνουν να επιρρίπτουν την ευθύνη σε μία μόνο κοινωνική μερίδα (τους πολιτικούς, το κράτος, την «πλουτοκρατία», τη δημοσιοϋπαλληλία, τους ελεύθερους επαγγελματίες κ.ο.κ.), ο Κονδύλης μιλάει ευθέως για ένα «επαίσχυντο κοινωνικό συμβόλαιο». Η νοοτροπία του παρασιτικού καταναλωτισμού, γράφει, αφορά τη «συντριπτική πλειοψηφία του ελληνικού λαού όλων των κοινωνικών στρωμάτων». Δεν έχουμε να κάνουμε με «έναν λίγο-πολύ υγιή εθνικό κορμό, ο οποίος έχει αρκετές περισσές ικμάδες ώστε να τρέφει και μερικά παράσιτα ποσοτικώς αμελητέα, παρά για ένα πλαδαρό σώμα που παρασιτεί ως σύνολο εις βάρος ολόκληρου του εαυτού του, ήτοι τρώει τις σάρκες του, συχνότατα και τα περιττώματά του». Με τα δύο τρίτα των προϋπολογισμών του κράτους να κατευθύνονται επί δεκαετίες ολόκληρες σε μισθούς, συντάξεις και αγροτικές επιδοτήσεις, και με ένα επιπλέον 20% να διατίθεται για τοκοχρεολύσια, άρα εν πολλοίς για τον ίδιο σκοπό, η εκτίμηση αυτή του Κονδύλη είναι αμάχητη. Το παράδοξο της ελληνικής περίπτωσης είναι ότι ο παρασιτικός καταναλωτισμός μας ήταν οργανωμένος δημοκρατικά, η διανομή του ξένου χρήματος γινόταν με πνεύμα γνήσιας κοινωνικής δικαιοσύνης...

Ο Παναγιώτης Κονδύλης εκδήμησε το 1998, μια δεκαετία δηλαδή πριν από το ξέσπασμα της κρίσης. Ηδη όμως το 1992 διέβλεπε δύο πιθανές εξελίξεις. Η νέα συγκυρία μετά το τέλος του Ψυχρού Πολέμου, πίστευε, θα υποβάθμιζε τον ρόλο της Ελλάδας στους κόλπους της Δύσης. Αυτό θα οδηγούσε αργά ή γρήγορα τους εταίρους μας, αφενός μεν, στην άρνηση «να χρηματοδοτήσουν περαιτέρω τον ελληνικό παρασιτικό καταναλωτισμό, επιβάλλοντας στην ελληνική οικονομία αυστηρή δίαιτα εξυγιάνσεως και επαναφέροντας το ελληνικό βιοτικό επίπεδο στο ύψος που επιτρέπουν οι δυνατότητές της». Αφετέρου δε, στην απόφαση να αγνοήσουν «ό,τι οι Ελληνες θεωρούν ως εθνικά τους δίκαια, υιοθετώντας στα αντίστοιχα ζητήματα είτε τη θέση των αντιπάλων της Ελλάδας είτε εν πάση περιπτώσει θέση σύμφωνη με τα δικά τους περιφερειακά συμφέροντα».

Με το Μνημόνιο της 8ης Μαΐου 2010, το πρώτο σκέλος της πρόβλεψης, η έξωθεν επιβεβλημένη «αυστηρή δίαιτα», επιβεβαιώθηκε πλήρως. Το μέλλον θα δείξει αν το ίδιο θα ισχύσει και για την πορεία των εθνικών ζητημάτων.

 

* Ο κ. Κ. Κουτσουρέλης είναι συγγραφέας.

Αναδημοσίευση από την Kαθημερινή - Ημερομηνία δημοσίευσης: 13-03-11

Διαβάστε περισσότερα......

Κυριακή, 13 Μαρτίου 2011

Η εύγλωττα ένοχη αποσιώπηση

Χρήστος Γιανναράς

Το έγκλημα της «έσχατης προδοσίας» προτού να είναι νομικός καταλογισμός, είναι πράξη - συντελεσμένη, κοινωνικά πιστοποιούμενη. Αν σκοπιμότητες επιβάλλουν να μη λέμε τα πράγματα με το όνομά τους, δεν σημαίνει ότι μπορούμε και να εξαλείψουμε τα πράγματα, τα πεπραγμένα της έσχατης προδοσίας.

Προδοσία θα πει: προδίδω, παραδίδω, καταδίδω φίλο, ευεργέτη, πολύτιμο κληροδότημα σε εχθρό, αντίπαλο, άνθρωπο επίβουλο και δόλιο. Το κάνω εισπράττοντας αμοιβή, «ξεπουλάω» ιερά και όσια, για χυδαίο ατομικό συμφέρον. Και «έσχατη» προδοσία, κορύφωμα, σε υπέρτατο βαθμό προδοσία, είναι να ξεπουλάω από ιδιοτέλεια την ίδια μου την πατρίδα: Την κοινωνία που με γέννησε, τη γλώσσα που με δόμησε λογικό υποκείμενο, την ιστορική συνείδηση που με μπολιάζει αυτοσεβασμό και αξιοπρέπεια. Ξεπουλάω, σε αλλότρια συμφέροντα, εδάφη ή θάλασσες που δεν είναι υλική απλώς κοινή περιουσία, αλλά κοιτίδες και όρια πολιτισμού, μήτρες που γέννησαν «νόημα» βίου, πανανθρώπινα μέτρα και στόχους συλλογικότητας.

Εσχατο έγκλημα να προδίδω την πατρίδα μου για να κερδίσω αξιώματα, αλλοδαπή υποστήριξη προκειμένου να αναρριχηθώ στην εντόπια εξουσία. ΄Η και μόνο για χρήματα. Να συμπράττω με ξενικά συμφέροντα, επίβουλη ιδιοτέλεια αλλογενών, να ξεγελάω ομόγλωσσους, ομόρριζους συμπατριώτες που με εμπιστεύονται και με τιμούν. Να τους παραδίνω ανυποψίαστους στην εκμετάλλευση και απληστία των εντολέων πατρώνων μου.

Ομως, για να κριθεί ως ειδεχθής συμπεριφορά η προδοσία και έγκλημα στυγερό η «έσχατη» (της πατρίδας) προδοσία, προϋποτίθεται κοινή και προηγμένη «αίσθηση» πατρίδας, αίσθηση του «ιερού», της τιμής, της αξιοπρέπειας, της φιλίας, της εμπιστοσύνης, της ευεργεσίας. Οταν ο Αισχύλος λέει: «Τους γαρ προδότας μισείν έμαθον» (Προμηθέας Δεσμώτης 1068), συνοψίζει μια κοινή «αίσθηση», ένα συλλογικό αισθητήριο κρίσης και αξιολόγησης της ανθρώπινης ποιότητας. Για να οικοδομηθεί αυτό το κοινό αισθητήριο χρειάζονται αιώνες κοινωνικής καλλιέργειας, ενώ, για να «αποδομηθεί», δεν απαιτούνται παρά ελάχιστα χρόνια και κυβερνήσεις εντολοδόχων τσαρλατάνων.

Βέβαια η «αίσθηση» πατρίδας προϋποθέτει για τον Ελληνα, τουλάχιστον και Ελληνίδα μάνα, ελληνίδα γλώσσα μητρική, παιδικά βιώματα αναστροφής με ινδάλματα ηρώων, σαρκωμένη τη γενναιότητα, την αυτοθυσία, την ασυμβίβαστη επιλογή «ελευθερία ή θάνατος» σε μυθικά και ιστορικά πρόσωπα - από τον Ηρακλή και τον Θησέα ώς τον Κολοκοτρώνη, τον Νικηταρά, τον Σαμουήλ στο Κούγκι. Πλάθεται ο αποτροπιασμός για την προδοσία με αρχέτυπα φιλοπατρίας και αυταπάρνησης, όπως και με εικόνες, οσμές, αφή της ιδιαιτερότητας του ελληνικού τοπίου, εγκεντρισμό βιωματικό σε «νόημα» της κοινωνίας του βίου που αντλείται από το έμπρακτο, σε ήθη και έθιμα, κάλλος εμπειρικής μεταφυσικής παράδοσης.

Στο σημερινό εν Ελλάδι καθεστώς της προεδρευόμενης (διακοσμητικά) Κομματοκρατίας το ενδεχόμενο της έσχατης προδοσίας έχει απαλειφθεί από το Σύνταγμα - αναφέρεται μόνο στο πρόσωπο του απογυμνωμένου από κάθε πολιτική ευθύνη Προέδρου της Δημοκρατίας!

Φανερά και ομολογημένα έχουν συμφωνήσει μεταξύ τους τα κόμματα την απόλυτη απαγόρευση χρήσης του όρου «έσχατη προδοσία», σε οποιαδήποτε περίπτωση. Ακόμα κι όταν πρόκειται για κλοπή δημόσιου χρήματος προορισμένου για την αγορά αμυντικού εξοπλισμού της χώρας (αεροπλάνων, υποβρυχίων, αρμάτων μάχης) ή όταν υπογράφει πρωθυπουργός την παραίτηση της χώρας από το κυριαρχικό δικαίωμα υποθαλάσσιων ερευνών στα χωρικά ύδατα (ακόμα και στο Ιόνιο), όπως και από το δικαίωμα να υψώνεται σημαία σε οποιαδήποτε βραχονησίδα του Αιγαίου, ή για τη συναίνεση και προπαγανδιστική στήριξη σχεδίου εξάλειψης της ελληνικότητας της Κύπρου (του Σχεδίου Ανάν) κ. λπ. κ. λπ.

Θα είχε τεράστια σημασία για την αξιοπιστία και λειτουργικότητα του πολιτικού συστήματος η συνταγματική πρόβλεψη της «έσχατης προδοσίας», με ταυτόχρονη πρόνοια ενδεχόμενης αμνήστευσης προσώπων για το κορυφαίο αυτό των αντικοινωνικών εγκλημάτων, και όχι αποσιωπώντας το έγκλημα. Για να επουλώσει ο «εθνάρχης» Καραμανλής τις πληγές του αδελφοκτόνου σπαραγμού που προκάλεσε η ένοπλη ανταρσία του ΚΚΕ, δεν αρκέστηκε στη γενική αμνηστία. Νομιμοποίησε την ανταρσία, δηλαδή τον θεσμό (το κόμμα), που το καταστατικό του επιβάλλει να στοχεύει πάντοτε στην ανταρσία: στην κατάλυση της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας, στον ολοκληρωτισμό της «δικτατορίας του προλεταριάτου». Ετσι στέρησε ο «εθνάρχης» την Ελλάδα από τη δυνατότητα η πολιτική δυναμική της Αριστεράς να υπηρετεί τίμια τη δημοκρατία, να είναι αληθινά κοινωνιοκεντρική.

Γι’ αυτό δεν υπάρχει και συνταγματικό περιθώριο να ελεγχθούν, να καταδικαστούν ή να αμνηστευθούν, και τα καμώματα του σημερινού, απελπιστικά μειονεκτικού, πρωθυπουργού μας: Θα άξιζε να διερευνηθεί δικαστικά το περιεχόμενο των επαφών του με το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο (με τον Paul Thomsen, δύο μήνες πριν από την ανάληψη της πρωθυπουργίας, και με τον Dominique Strauss-Kahn, λίγο μετά την ανάληψη). Αν μπορούν να συσχετιστούν αυτές οι τόσο έγκαιρες (με πρεμούρα που εκπλήσσει) επαφές (και μάλιστα, εν αγνοία των Βρυξελλών) με την εν συνεχεία παράδοσή του άνευ όρων στην τρόικα, δηλαδή στη συνταγή «θεραπείας» της ελληνικής οικονομίας με βάση τα πιο απάνθρωπα μέτρα αχαλίνωτου νεοφιλελευθερισμού. Θα άξιζε να διευρευνηθεί ο συσχετισμός, μήπως και στοιχειοθετεί το ενδεχόμενο, η άνευ όρων υποταγή στον εφιάλτη να ήταν έγκαιρα εντεταλμένη και οι εντολοδόχοι ακόμα πιο έγκαιρα επιλεγμένοι.

Παρά τη μεθοδική, πολύχρονη προσπάθεια να απαλειφθεί από το λεξιλόγιο των σημερινών Ελλήνων το σημαίνον «έσχατη προδοσία», έχει ζωτική σημασία να πιστοποιηθεί το πεπραγμένο σημαινόμενο. Το να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους, είναι ο ρεαλιστικότερος προσδιορισμός της ελευθερίας. Η έμπρακτη απόδειξη αυτοσεβασμού και αξιοπρέπειας.

Αναδημοσίευση από την Kαθημερινή - Ημερομηνία δημοσίευσης: 13-03-11

Διαβάστε περισσότερα......

Ένας άλλος κόσμος, ο ισλαμικός

Παναγιώτης Ήφαιστος*

Μόλις κυκλοφόρησε το νέο και εξαιρετικά σημαντικό βιβλίο του Αχμέτ Νταβούτογλου “Εναλλακτικές κοσμοθεωρίες. Η επίδραση της ισλαμικής και της δυτικής κοσμοθεωρίας στην πολιτική” (εκδόσεις Ποιότητα, Μάρτιος 2011). Πριν δύο περίπου χρόνια μερικοί ακαδημαϊκοί προτείναμε δημοσίως να μεταφραστούν στην ελληνική γλώσσα τα δύο βιβλία του καθηγητή Αχμέτ Νταβούτογλου, νυν τούρκου υπουργού Εξωτερικών της Τουρκίας. Ορθολογιστικά σκεπτόμενοι είπαμε ότι καλό είναι οι Έλληνες να έχουν μια ακριβή γνώση για την Τουρκία διαβάζοντας τους ίδιους τους ηγέτες τους. Ο Νταβούτογλου, ως γνωστόν, εδώ και μία τουλάχιστον δεκαετία ήταν ο πνευματικός και διπλωματικός μέντορας των Ερντογάν και Γκιουλ.

Πριν λίγους μήνες είχε κυκλοφορήσει το “στρατηγικό βιβλίο” του Νταβούτογλου με τίτλο “Στρατηγικό βάθος, η διεθνής θέση της Τουρκίας” (εκδόσεις Ποιότητα, Μάιος 2010). Θα μπορούσαμε να πούμε ότι το “Εναλλακτικές κοσμοθεωρίες” είναι το πνευματικό και κοσμοθεωρητικό υπόβαθρο του νεο-οθωμανισμού και το “Στρατηγικό βάθος” το σημερινό εγχειρίδιο διπλωματίας που επιχειρεί να το εφαρμόσει. Είναι χαρακτηριστικό πάντως ότι αμέσως μετά την κυκλοφορία του “Στρατηγικού βάθους” οι θέσεις του Αχμέτ Νταβούτογλου σχολιάστηκαν εκτενώς και αποτέλεσαν, ομολογουμένως, ένα πολύ σημαντικό βιβλιογραφικό και πολιτικοστοχαστικό γεγονός. Δεκάδες χιλιάδες σχόλια στον ελληνικό Τύπο και στο διαδίκτυο καταμαρτυρούν το ενδιαφέρον των Ελλήνων για τις αυθεντικές, γνήσιες και αληθινές τουρκικές θέσεις. Οι Έλληνες θεωρούν πλέον ανυπόφορη την προπαγάνδα, τους κατευνασμούς και τις πολλές φήμες για επικείμενες υποχωρήσεις που, αν γίνουν, θα αναιρέσουν ουσιαστικά την ελληνική εθνική ανεξαρτησία.

Το βιβλίο “Εναλλακτικές κοσμοθεωρίες” συγκρίνει την ισλαμική κοσμοθεωρία με την κλασική εποχή, τον χριστιανισμό, τη Δύση και τον μοντερνισμό. Για όποιους ενδιαφέρονται για την απέραντη Ανατολή, όπου ζουν 1,5 δισεκατομμύριο μουσουλμάνοι, και για την “άλλη” ισλαμική Τουρκία, η οποία στέκεται ολόρθη απέναντι απειλώντας μας, είναι ένα κυριολεκτικά συγκλονιστικό κείμενο. Είναι βαθύτερων προεκτάσεων, εξάλλου, όχι μόνο για την Ελλάδα αλλά και για την Ευρώπη. Καταμαρτυρεί έναν άλλο κόσμο και μια άλλη κοσμοθεωρία. Συγκρινόμενη με οτιδήποτε θεωρείται δυτικός πολιτισμός, από τον Πλάτωνα μέχρι σήμερα, είναι μια κάθετα αντίθετη και διαφορετική κοσμοαντίληψη.

Σεβόμαστε κάθε θρησκευτικό δόγμα και κάθε μεταφυσική πίστη, σίγουρα και την ισλαμική. Αυτό όμως δεν μας εμποδίζει να πούμε πως η θεοκεντρική κοσμοαντίληψη πνευματικά δεν μας εκφράζει και πως όταν αποτελεί μεταμφίεση (νεο-οθωμανικών) ηγεμονικών αξιώσεων θα πρέπει να μας βρίσκει απέναντι.

Ας το ξεκαθαρίσουμε: σε αντίθεση με πολλές συναισθηματικές τοποθετήσεις, δική μας εκτίμηση είναι πως ο επικεφαλής της διπλωματίας της Τουρκίας, ενός από τα ισχυρότερα κράτη της περιμέτρου της Ευρασίας, του οποίου όλοι οι ηγέτες δεν διστάζουν να διακηρύττουν ηγεμονικές αξιώσεις, είναι ένας επιδέξιος πολιτικός στοχαστής. Ο νεο-οθωμανισμός ως ηγεμονικό δόγμα, το οποίο παρά τον κεμαλισμό υπέβοσκε πάντοτε στα θεμέλια του νεοτουρκικού κράτους, βρήκε στον Νταβούτογλου έναν δεξιοτέχνη ιδεολογικοπολιτικό εκλογικευτή και τώρα, όπως φαίνεται, έναν δεξιοτέχνη διπλωμάτη. Το δίδυμο Ερντογάν και Νταβούτογλου, επιπλέον, παρά τη ριψοκίνδυνη γι’ αυτούς εσωτερική και διπλωματική σχοινοβασία, είναι υπολογίσιμοι αντίπαλοι όταν μας απειλούν.

Αναλαμβάνουν πολλά ρίσκα και ίσως καταπέσουν παταγωδώς διαλύοντας το νεοτουρκικό κράτος. Μέχρι τότε όμως μπορούν να προκαλέσουν μεγάλες ζημιές. Γι’ αυτό χρειάζεται γνώση, προσοχή και άμυνα. Η ανάλυση του βιβλίου “Εναλλακτικές κοσμοθεωρίες” δείχνει ακόμη ότι έστω και αν αποχωρήσουν οι Ερντογάν και Νταβούτογλου, οι νεο-οθωμανικές τάσεις που ενσαρκώνουν είναι εγγενείς και βαθιά ριζωμένες στην ισλαμική κοσμοθεωρία της πλειονότητας των τούρκων πολιτών.

Ο Νταβούτογλου, ως ένας επιδέξιος αναλυτής της στρατηγικής, είναι -εκτιμώ- ευαίσθητος στο κόστος. Στη στρατηγική ανάλυση, η ευαισθησία ενός κράτους στην πλάστιγγα του κόστους και του οφέλους ονομάζεται “ορθολογισμός”. Σημαίνει ότι αν οι ελληνικές στάσεις κρατούν σε ισορροπία την πλάστιγγα κόστους - οφέλους, ο Νταβούτογλου θα πάρει τα σωστά μηνύματα. Και αυτό είναι που χρειάζεται να κάνουν οι Έλληνες: να εξηγήσουν στους ισλαμιστές νεότουρκους πως θα βλαφτούν ανεπανόρθωτα αν πιστέψουν πως μπορούν να εκμεταλλευτούν τις περαστικές δυσκολίες μας για να βλάψουν τα ζωτικά συμφέροντά μας.

Ο συνδυασμός τουρκικού αναθεωρητισμού και ελληνικού κατευνασμού οδηγεί αμφότερα τα κράτη σε επικίνδυνο αδιέξοδο και σε σύγκρουση. Γιατί καμιά ζωντανή κοινωνία δεν θα δεχθεί να βλαφτούν τα ζωτικά της συμφέροντα. Και μπορεί οι πολιτικοί μας να έχουν “κατορθώσει” να προκαλέσουν οικονομική πτώχευση στο νεοελληνικό κράτος, πλην η ελληνική κοινωνία ήταν, είναι και θα είναι ζωντανή και έτοιμη να υπερασπιστεί τα ιερά και τα όσιά της. Η ιστορία αυτό διδάσκει όσον αφορά τους Έλληνες, αλλά και όλα τα έθνη. Δεν αποκλείεται βέβαια, αν συνεχίσουμε τους κατευνασμούς, η Τουρκία να το εκμεταλλευτεί και να αρπάξει κατιτί στο τόξο Θράκη - Αιγαίο - Κύπρος, πλην αυτό αναπόδραστα θα αποβεί η αρχή του τέλους του νεοτουρκικού κράτους, τις αντιθέσεις του οποίου εμμέσως πλην σαφώς και ο ίδιος ο Νταβούτογλου περιγράφει στο “Εναλλακτικές κοσμοθεωρίες” όταν αντιπαραθέτει τη δική του ισλαμική κοσμοθεωρία στην κάθετα διαφορετική κεμαλική κρατική αντίληψη.

Το άμεσο ζήτημα, όπως τίθεται, είναι οι ισλαμιστές νεότουρκοι να πάρουν το σωστό μήνυμα: τα έθνη, ακόμη και ξυπόλητα, προκαλούν μεγάλες ζημιές στους επιτιθέμενους. Ο ίδιος ο Νταβούτογλου εξάλλου, ως ακαδημαϊκός και ως γνώστης της ιστορίας, έπρεπε να γνωρίζει ότι η Ελλάδα δεν εκμηδενίζεται εύκολα. Όπως και να έχει, οι Έλληνες θα ανασυνταχθούν και θα αμυνθούν. Με όρους στρατηγικής ανάλυσης, όσον αφορά την ειρήνη και τη σταθερότητα στην περιοχή, οι κατευνασμοί της ελληνικής πολιτικής ηγεσίας οδηγούν αμφότερα τα κράτη σε επικίνδυνα μονοπάτια. Αυτές όμως είναι “επιστημονικές συμβουλές” προς τους Τούρκους. Την πρωτοβουλία την έχουν οι πολιτικοί ηγέτες. Ας διαβάσουν προσεκτικά τα βιβλία του Νταβούτογλου, για να καταλάβουν ότι ποτέ δεν είναι αργά. Για να καταλάβουν καλύτερα πως πρέπει να μεταδώσουν τα σωστά, ορθολογιστικά και αποτρεπτικά μηνύματα στον απέναντι, εμπράγματα αρπακτικό γείτονά μας. Εδώ βέβαια μιλάμε για το πολιτικό σκέλος των αναλύσεων του Νταβούτογλου. Στο πεδίο των επιστημονικών ελέγχων οι θεολόγοι, οι νεοτερικοί φιλόσοφοι, οι ιστορικοί των ιδεών και όλοι οι άλλοι καλοπληρωμένοι από το κράτος πανεπιστημιακοί, λογικά έχουν πολλά να πουν.

 

* Καθηγητής Διεθνών Σχέσεων - Στρατηγικών Σπουδών, Πανεπιστήμιο Πειραιώς www.ifestosedu.gr

Αναδημοσίευση από τη Μακεδονία - Ημερομηνία δημοσίευσης: 10-03-11

Διαβάστε περισσότερα......