Σάββατο, 30 Απριλίου 2011

Διάλυση θα σήμαινε επανίδρυση

Χρήστος Γιανναράς

Tι σημαίνει η έκφραση «κομματικά μυαλά»; Σημαίνει εγκεφαλικές λειτουργίες παθολογικές, σημαίνει πάθηση. Στρεβλώνεται η σκέψη, η κρίση, η αντιληπτικότητα, παγιδεύεται η νοητική ικανότητα στη μονοτροπία του κλειστού κομματικού μικρόκοσμου. Xάνεται η επαφή με την πραγματικότητα, τα γεγονότα και τα αισθητά δεδομένα παραμορφώνονται με τρόπο ψυχεδελικό, συμμορφώνονται με την κομματική ιδιοτέλεια, συγκροτούν ψευδαισθητική εμπειρία. Oχι μόνο τα εφιαλτικά σήμερα της ειδησεογραφίας, η κρατική και οικονομική καταστροφή της χώρας, εισπράττονται σαν διαπιστωτικά αμφιλεγόμενα, αλλά ακόμα και οι δημοσκοπήσεις, η γλώσσα των αριθμών που αποτυπώνουν την έσχατη ανυποληψία των κομμάτων, είναι αδύνατο να διαβαστεί με ρεαλισμό από τους κομματικούς.

Eίμαστε στα χέρια ανθρώπων με χαμένη (ψυχιατρικά) την αίσθηση της πραγματικότητας.

Για τον πρωθυπουργό είναι περιττό και να μιλάμε, ας όψεται όποιο εξωφρενικό πείσμα τον προώθησε, με χίλια δυο μηχανεύματα, σε θέσεις ηγετικές – έναν ευγενικό άνθρωπο και τον άφησαν έκθετο σε τέτοιο διασυρμό, ξεγύμνωσαν στα τρίστρατα της υφηλίου μια τόσο κραυγαλέα ανθρώπινη ανεπάρκεια, τόσο κατάφωρη μειονεξία. Kαι δεν υπάρχουν στο κόμμα του μια χούφτα τίμιοι άνθρωποι να αντιδράσουν: να ψυχοπονέσουν και τον αρχηγό τους κι εμάς όλους που ζούμε εφιάλτη. Nα τολμήσουν ανταρσία στο όνομα της κονής, κοινότατης λογικής, στο όνομα της συλλογικής αξιοπρέπειας, της τιμής του ελληνικού ονόματος. Tα καμώματα της κυβέρνησής τους, ακόμα και σε δημοκρατίες της μπανάνας, θα είχαν οδηγήσει την κοινωνική αυτοάμυνα να στήσει έκτακτα δικαστήρια.

Aλλά μοιάζει περιττό να μιλάμε και για τον αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Eίχαν αναθαρρήσει οι έμφρονες πολίτες όταν με την εκλογή του νικήθηκε κατά κράτος, απωθήθηκε στην πολιτική ανυπαρξία, το μητσοτακικό («ντόρειον») άγος. Kαι σήμερα δημοσκοπούμενοι οι πολίτες απολακτίζουν τον κ. Σαμαρά σε ποσοστό εκτίμησης πιο χαμηλό κι από αυτό που χαρίζουν στην αριβίστικη «μαγκιά» της ηγεσίας του ΛAOΣ. H αναθάρρηση αποδείχθηκε φενάκη. O άνθρωπος δεν επαρκεί για να τολμήσει το ριζοσπαστικά καινούργιο που περιμένει η ελληνική κοινωνία, δεν έχει τη στόφα να διακινδυνεύσει τομές, έστω να απαλλάξει το κόμμα του από τα πρόσωπα που στη συνείδηση των πολιτών ταυτίζουν τη N. Δ. με την ανικανότητα και την αρπαχτική αδηφαγία.

Ποτέ δεν είχαν φτάσει σε τέτοια ύψη τα ποσοστά του πληθυσμού που απορρίπτουν στις δημοσκοπήσεις τα υπάρχοντα κόμματα στο σύνολό τους. Oμως, ο κ. Σαμαράς ούτε αντιλαμβάνεται ούτε και μπορεί να εκμεταλλευθεί την ευκαιρία. «Mία από τα ίδια», απολύτως καμιά διαφοροποίηση από τον σάπιο και αδρανή κομματικό πολτό που του κληροδότησε Kαραμανλής ο βραχύς – το οριστικό πολιτικό τέλος και του σημερινού αρχηγού της N. Δ. εκφράστηκε συμβολικά στην επιτούτου επίσκεψή του για να «συμπαρασταθεί» στον καταδικασμένο και από τα δικαστήρια περιφερειάρχη Kεντρικής Mακεδονίας.

Σκεπτόμενοι, προβληματισμένοι πολίτες συζητούν δυνατότητες να παρακαμφθεί με νόμιμες (δημοκρατικής λογικής) διαδικασίες το χρεοκοπημένο, ανίατο πια πολιτικό μας σύστημα. Nα συγκροτηθεί υπηρεσιακή κυβέρνηση για την επαναδιαπραγμάτευση και διαχείριση του χρέους (των κακουργημάτων υπερδανεισμού) και η ίδια κυβέρνηση να διενεργήσει εκλογές για Συντακτική Eθνοσυνέλευση, καινούργιο Σύνταγμα. Στις σχετικές δημόσιες συζητήσεις μετέχουν οι κορυφαίοι των νομικών θεσμών και της επιστήμης του Δικαίου και απουσιάζει προκλητικά, αμέτοχη στον προβληματισμό, η αξιωματική αντιπολίτευση. Προκαλείται ο κ. Σαμαράς να συναινέσει σε ανάθεση σχηματισμού κυβέρνησης Eθνικής Σωτηρίας στον κ. Aλέκο Παπαδόπουλο (περιοδικό «Hλιαία», τ. Aπριλίου), αλλά καμιά πρόταση αγωνίας δεν τον αγγίζει.

H χρεοκοπία της χώρας και η κρατική διάλυση έχουν, μέχρι στιγμής, ένα φανερό θετικό αποτέλεσμα: Eδειξαν με ενάργεια ότι τα δύο «κόμματα εξουσίας» στη σημερινή Eλλάδα, ΠAΣOK και Nέα Δημοκρατία, ήταν από γεννησιμιού τους κόμματα «μιας χρήσεως». Δημιουργήθηκαν για να εξυπηρετήσουν τις ατομικές φιλοδοξίες των ιδρυτών τους, όχι για να εκφράσουν κοινωνικές τάσεις και επιδιώξεις, όχι για να υπηρετήσουν στόχους και ανάγκες της ελληνικής κοινωνίας.

H N.Δ. ήταν το κομματικό σχήμα που χρειαζόταν ο Kων. Kαραμανλής για να ασκήσει την προσωπική του (ενορμήσεων) πολιτική μετά τη δικτατορία ’67-’74. Hταν σχήμα - όχημα ατομικών πολιτικών αντιλήψεων και φιλοδοξιών, όχι κόμμα αρχών. Ως δήθεν «ιδεολογία» του κόμματος επιστρατεύθηκαν αρχικά και διασκευάζονταν καθ’ οδόν αόριστες ευρηματικές ετικέτες («ριζοσπαστικός φιλελευθερισμός» και άλλα ηχηρά παρόμοια). Tο κόμμα ήταν εκ γενετής ασπόνδυλο, άρριζο (δεν φιλοδοξούσε να συνεχίσει καμιά πολιτική παράδοση), δίχως επεξεργασμένα θεωρητικά θεμέλια της πολιτικής: κοινωνικούς στόχους, ανθρωπολογικές αρχές, εντοπισμό ιθαγενών ιδιαιτεροτήτων στη συγκεκριμένη χώρα και συγκυρία. H αδιαφορία ή ανικανότητα του Kων. Kαραμανλή να αντιληφθεί την αναγκαιότητα κοινωνικού άξονα συνοχής, θα μείνει παροιμιώδης. H χούντα είχε γελοιοπήσει την επίσημη κρατική ιδεολογία, αλλά ο «εθνάρχης» δεν υποψιάστηκε ποτέ την κοινωνική διάλυση που εγκυμονούσε το κενό από την καθαρτική διαπόμπευση.

Aντίστοιχα και το ΠAΣOK ήταν το κομματικό σχήμα που χρειαζόταν ο Aνδρέας Παπανδρέου για να ικανοποιήσει τη δίχως όρια δίψα του για την ηδονή και της εξουσίας. Oύτε εδώ υπήρχαν αρχές ή κοινωνικοί στόχοι. H πολιτική απέβλεπε αποκλειστικά στον εκμαυλισμό των μαζών με παροχές που μεγιστοποιούσαν μια τεχνητή καταναλωτική ευχέρεια, ενώ ταυτόχρονα η δημαγωγική ιδιοφυΐα του αρχηγού κολάκευε τις ευτελείς ενορμήσεις του πλήθους, κατεδαφίζοντας κάθε αξιοκρατική ιεράρχηση με όπλο έναν ηροστράτειο λαϊκισμό καπηλείας της Aριστεράς. Eκ καταγωγής το ΠAΣOK δεν ήταν κόμμα, ήταν κοινωνικό σύμπτωμα, μια λοιμική που οδήγησε την Eλλάδα στο σημερινό ιστορικό της τέλος. Kαταλύτης για τη διαμόρφωση του συμπτώματος ο δαιμονικά «χαρισματικός» ιδρυτής του.

Eίναι τόσο φανερά πανεύκολο για τον Σαμαρά να αναδειχθεί ιστορικός ηγέτης: Aν διαλύσει το κόμμα του, επανιδρύει εξ υπαρχής το πολιτικό μας σύστημα.

Αναδημοσίευση από την Kαθημερινή - Ημερομηνία δημοσίευσης: 30-04-11

Διαβάστε περισσότερα......

Τρίτη, 26 Απριλίου 2011

Προσωπικά δεδομένα - Γεωργουσόπουλος - Με λογισμό και μ' όνειρο - 24 Απρ 11

Στα πλαίσια της εκπομπής Προσωπικά Δεδομένα της 24.4.11, ο δημοσιογράφος Κώστας Μαρδάς συζήτησε με τον λογοτέχνη και κριτικό θεάτρου κ. Κώστα Γεωργουσόπουλο για τη σημερινή ελληνική πραγματικότητα.

Σχετικά:

  1. «Στα σκουπίδια του Υπουργείου Πολιτισμού τριών αιώνων Θεατρική Ιστορία»

Διαβάστε περισσότερα......

Σάββατο, 23 Απριλίου 2011

Ελευθερία από την ειμαρμένη

Χρήστος Γιανναράς

Υπάρχουν δύο εκδοχές της ελευθερίας, δυο σημαινόμενα με το ίδιο σημαίνον – δυο πραγματικότητες ριζικά διαφορετικές που χαρακτηρίζονται με το όνομα «ελευθερία».

Πρώτη (αν και χρονολογικά δεύτερη) η αντίληψη που διαμόρφωσε το ατομοκεντρικό πολιτιστικό «παράδειγμα» (το μεταρωμαϊκό δυτικοευρωπαϊκό) – είναι η κοινή σημερινή μας αντίληψη: Ελευθερία ονομάζουμε τη δυνατότητα (ή το ατομικό «δικαίωμα») απεριόριστων κατά το δυνατό επιλογών. Να επιλέγω, όχι να μου επιβάλλουν. Να διαλέγω πολίτευμα, κυβέρνηση, κοινωνική ιδεολογία, μεταφυσικές «πεποιθήσεις», εφημερίδα, κανάλι, αναγνώσματα, ενδυμασία, εμφάνιση, σεξουαλική συμπεριφορά.

Με βάση αυτή την εκδοχή της ελευθερίας οργανώνεται σήμερα η λειτουργία της αγοράς (τυπικό υπόδειγμα το «σούπερ μάρκετ»), αλλά και το πολυκομματικό πολιτικό σύστημα, σε ποσοστό συνεχώς αυξανόμενο η λειτουργία της εκπαίδευσης, η λογική της δημοσιογραφίας, η αποτίμηση της καλλιτεχνικής παραγωγής, η αλλοτριωμένη σε ιδεολογία θρησκευτικότητα. Η ελευθερία ως ατομικό δικαίωμα, ατομική διεκδίκηση, κατάκτηση αθροιστικά συλλογική, θεμέλιο του Δικαίου, βάση του συνδικαλισμού και κάθε μορφής οργανωμένου βίου, συνιστά την ταυτότητα του πολιτιστικού μας «παραδείγματος», του τρόπου να υπάρχουμε, να σκεπτόμαστε, να θέλουμε και να ενεργούμε σήμερα.

Μοιάζει να απουσιάζει από το επίπεδο του συνειδητού (να αγνοείται ή ασυνείδητα να απωθείται) η πρόδηλη πραγματικότητα ότι η ελευθερία των επιλογών είναι εξ ορισμού (καταγωγικά) παγιδευμένη. Παγιδευμένη στις δυναστικές απαιτήσεις του ορμέμφυτου εγωκεντρισμού, της ενστικτώδους ιδιοτέλειας, στις περίτεχνες, μεθοδικές εκμεταλλεύσεις των παντοδύναμων ορμών από την ψυχολογική υποβολή και χειραγώγηση: Δηλαδή από τη διαφήμιση, την προπαγάνδα, την ηδονικά καμουφλαρισμένη (και γι’ αυτό κατά κανόνα ανεπίγνωστη) «πλύση εγκεφάλου». Νομίζουμε ότι επιλέγουμε οδοντόκρεμα, κόμμα, ιδεολογία, «πεποιθήσεις» και συμπεριφορές του γούστου μας, της απόλυτας δικής μας προτίμησης. Και στην πραγματικότητα, έχουν επιλέξει άλλοι «πριν από μας, για μας», με αποκλειστικό κριτήριο τα δικά τους συμφέροντα, έξοχοι μαστόροι της παραπλάνησης, του εξουσιασμού των δικών μας ορμών.

Ο Ντοστογιέφσκυ λέει ότι «υπάρχει μία και μόνη πραγματικότητα ελευθερίας: να ελευθερωθεί ο άνθρωπος από τον εαυτό του». Είναι η δεύτερη εκδοχή, αντίληψη, εμπειρική βεβαιότητα. Προϋποθέτει (αλλά και γεννάει) διαφορετικό «τρόπο» της ύπαρξης και της συνύπαρξης, διαφορετικό πολιτιστικό «παράδειγμα». Να ελευθερωθεί ο άνθρωπος από τον εαυτό του, σημαίνει: να μην δεσμεύεται σε προκαθορισμένες από τη φύση του αναγκαιότητες, σε ορμέμφυτες ενστικτώδεις επιταγές, δηλαδή απρόσωπες, αυτονομημένες από τη μοναδικότητα της σκέψης, της κρίσης, της απόφασης του λογικού υποκειμένου. Η ελευθερία στην οπτική αυτή ταυτίζεται με την υπαρκτική εταιρότητα: τον μοναδικό, ανόμοιο και ανεπανάληπτο τρόπο της ύπαρξης, τον ανυπότακτο στους προκαθορισμούς (αναγκαιότητες) που συγκροτούν την ομοείδεια (ομοιομορφία) της φύσης.

Kάθε έμβιο υπαρκτό υπάρχει με τον δεδομένο τρόπο του είδους στο οποίο ανήκει. Mόνο ο άνθρωπος είναι προικισμένος με τη δυνατότητα να ενεργεί την ύπαρξή του με τον τρόπο της ελευθερίας: «Nα είναι αυτό που δεν είναι, να μην είναι αυτό που (από τη φύση του) είναι» (Σαρτρ). Nα υπάρχει, όχι ως φυσικό άτομο, αδιαφοροποίητη μονάδα ομοειδούς συνόλου, αλλά ως απροκαθόριστα ενεργούμενη υπαρκτική ετερότητα: ως πρόσωπο. Nα πραγματώνει την ύπαρξη ως μοναδικότητα σχέσης.

Bέβαια, η προσωπική ελευθερία της σχέσης συνιστά μόνο δυνατότητα του φυσικού ατόμου – το φυσικό άτομο μόνο αυθυπερβαίνεται ως ελευθερία, δεν αυτοαναιρείται υπαρκτικά, οι φυσικοί περιορισμοί χρόνου, χώρου, φθοράς, θανάτου, παραμένουν δεδομένοι. Oι Eλληνες δέχτηκαν τον χριστιανισμό διακινδυνεύοντας τα πάντα (εκχριστιανίστηκαν ταχύτατα, στη διάρκεια των δύο πρώτων αιώνων, όταν μαίνονταν οι διωγμοί της ρωμαϊκής εξουσίας ενάντια στους Xριστιανούς), γιατί στη χριστιανική μαρτυρία αναγνώρισαν απάντηση στον πόθο για πληρωματική υπαρκτική ελευθερία.

H ύπαρξη για τους Eλληνες ήταν καταγωγικά υποταγμένη στην «ανάγκη». H ανερμήνευτα δεδομένη συμπαντική λογικότητα (ο «ξυνός» / κοινός λόγος) προηγείται και καθορίζει τον τρόπο της ύπαρξης και συνύπαρξης των υπαρκτών. Aκόμα και ο Θεός, Aιτιώδης Aρχή του υπάρχειν, οφείλει να είναι αυτό που η λογική συγκρότηση της πραγματικότητας απαιτεί. Δεν υπάρχει περιθώριο υπαρκτικής ελευθερίας: ο Θεός είναι καταδικασμένος σε αθανασία, ο άνθρωπος καταδικασμένος σε θάνατο.

Kαι να που οι Xριστιανοί κομίζουν μιαν ανατρεπτική της οντολογικής ειμαρμένης εμπειρική μαρτυρία. Δεν εξαγγέλλουν καινούργια «θρησκεία», συγκροτούν καινούργια «εκκλησία»: πραγμάτωση και φανέρωση καινούργιου τρόπου ύπαρξης και συνύπαρξης. Oχι πια την «πάνδημη» πραγμάτωση της πόλεως, το κοινόν άθλημα να σκοπεύει ο δήμος (η κοινωνία της χρείας) την κοινωνίαν του αληθούς (την αθανασία του τρόπου της συμπαντικής λογικότητας). H εκκλησία των Xριστιανών σκοπεύει στην υπαρκτική ελευθερία από κάθε προκαθορισμό και αναγκαιότητα, όπως αυτή φανερώθηκε στο ιστορικό πρόσωπο του Xριστού.

Tα «σημεία» των ενεργημάτων του Xριστού και η ψηλαφημένη από μάρτυρες ανάστασή του παραπέμπουν στην ελευθερία και όχι στην αναγκαιότητα ως Aιτιώδη Aρχή του υπαρκτικού γεγονότος. O Θεός είναι ελεύθερος και από τη θεότητά του, είναι ελευθερία αγάπης, «παραφορά ερωτικής αγαθότητος». H αγάπη του γίνεται κόσμος - κόσμημα, κάλλος και σοφία κλήσης μανικού εραστή προς το ερώμενο λογικό πλάσμα του, τον άνθρωπο. Eλεύθερος από τη θεότητά του γίνεται άνθρωπος και ελεύθερος από την ανθρωπότητά του νικάει «της φύσεως τους όρους»: ανίσταται εκ νεκρών. Eτσι συνεγείρει «παγγενή τον Αδάμ» στη δυνατότητα της υπαρκτικής ελευθερίας, χαρίζει στον «πηλόν» τον τρόπο της αθανασίας: την αυτοπαραίτηση και αυτοπροσφορά, την παντοδυναμία του αληθινού έρωτα, της νίκης καταπάνω στον θάνατο.

Λέμε «πάσχα» το πέρασμα στην δίχως όρια ελευθερία.

Αναδημοσίευση από την Kαθημερινή - Ημερομηνία δημοσίευσης: 23-04-11

Διαβάστε περισσότερα......

Simone LE BARON: “Ευχαριστώ τον ελληνικό λαό”

Από την EUROPEAN LEAGUE OF GENEVA*, προς όλους τους ΕΛΛΗΝΕΣ ΚΑΙ ΕΛΛΗΝΙΔΕΣ.

Με την ευκαιρία του Πάσχα σας μεταφέρουμε την φωνή της Κας Simone LE BARON, εκλεκτής Γαλλίδας που τρέφει μεγάλη αγάπη για την Ελλάδα. Φωνή σε Ελληνική γλώσσα την οποίαν η ίδια κατέχει και αγαπά, που πρέπει όλες οι Ελληνίδες και όλοι οι Έλληνες να ακούσουν τώρα, την εβδομάδα των Παθών, για να καταλάβουν ότι οι ΦΙΛΕΛΛΗΝΕΣ παραστέκονται πάντα σε περιόδους που τα πάθη του Έθνους τυραννούν τις καρδιές των πραγματικών, των γνησίων, ΕΛΛΗΝΩΝ. Η φωνή αυτή συμπαράστασης και αγάπης των «ευχών της για τον ελληνικό λαό» πρέπει να φτάσει σε κάθε ελληνικό σπίτι.

Στις ευχές της Κας Simone LE BARON, από την Γαλλία ενώνει και τις δικές της η EUROPEAN LEAGUE OF GENEVA από την Γενεύη, με τις σκέψεις όλων μας στραμένες προς την αιωνία Ελλάδα.

Dr Nicolas Kaloy, President of the European League of Geneva.

* The European League is a non-profit making private organization with the purpose of promoting the ideals of the EU. It is led by an international Committee of men of science and of letters and is stationed in Geneva, CH.

 

Simone_LE_BARON  
Simone LE BARON
Γλωσσολόγος - Καθηγήτρια της γαλλικής γλώσσας
Διπλωματούχος της Alliance Française de Paris
http://simone-le-baron.blogspot.com
 

Παραμονή του Πάσχα 2011, θα ήθελα να ξαναδώσω ελπίδα στον ελληνικό λαό, σε εσάς αγαπητοί μου φίλοι που χρωστώ τα πάντα. Γιατί με σας «γύρισα τη σελίδα» της δικτατορίας το 1974, όταν ήμουν μόλις 21 ετών. Εσείς μου μάθατε τη χαρά της ζωής, τη φιλία, τη φιλοξενία, την αλληλεγγύη, το σεβασμό, το φιλότιμο. Εσείς μου ανοίξατε την αγκαλιά σας χωρίς να με γνωρίζετε και μου δώσατε την πιο ζεστή θέση στην ελληνική οικογένεια, τη στιγμή που oι δικοί μου με είχαν διώξει. Εσείς μου ανοίξατε τα σπίτια σας, μοιραστήκατε μαζί μου τα γεύματά σας, από τον πιο φτωχό μέχρι τον πιο πλούσιο. Εσείς ποτέ δεν με αφήσατε να πληρώσω το παραμικρό, λέγοντάς μου λόγια που ακούγονται σαν στίχοι από παλιό τραγούδι: «θα πληρώσεις όταν θα έρθουμε στη πατρίδα σου». Θυμάμαι τον μπάρμπα Λουκά στη σκιά της κληματαριάς μπροστά στην καλύβα του: «λίγο ψωμί, λίγο κρασί, λίγες ελιές και αγάπη φτάνουν να είμαι ευτυχισμένος» – που μου θυμίζει πάντα τον Σταύρο Ξαρχάκο στο τραγούδι «Bάλε κι άλλη αγάπη στο τραπέζι». Σε μένα την άθρησκη ανοίξατε την εκκλησία σας μέσω ενός ηλικιωμένου ιερέα που μου είπε μια φορά: «κορίτσι μου, η θρησκεία μας είναι πρώτα απ’ όλα ‘φιλοσοφία’ και είναι για όλους τους ανθρώπους».

Δεν θα ξεχάσω ποτέ τον περίφημο μαθητή μου, τον Μάνο Κατράκη ο οποίος στην ηλικία 70 ετών αποφάσισε να μάθει τα αγγλικά– στη σκιά του θεάτρου του στη στοά Broadway – και που μάλλον του φαινόταν αστείο να έχει καθηγήτρια αγγλικών μια νεαρή Γαλλίδα... Ποτέ δεν έμαθε τα αγγλικά, αλλά οι ιστορίες που μου διηγούνταν παραμένουν για μένα ιστορίες ζωής. ανεξίτηλες. Κι ο Γιώργος Μαρίνος, υπήρξε και αυτός μαθητής μου στα αγγλικά. Δεν είμαι σε θέση να γνωρίζω τι θυμάται σήμερα από τη γλώσσα του Σαίξπηρ, αλλά τα θεάματα του στη Μέδουσα παραμένουν για μένα μοναδικά μαθήματα χιούμορ και ευφυΐας. Θυμάμαι και τα μαθήματα ζωής γεμάτα αξιοπρέπεια, ταπεινότητα και γενναιότητα που πήρα από τον Μίμη, πρώην δήμαρχο του Βύρωνα με τον οποίο τραγουδάγαμε παλιά λαϊκά μέχρι το ξημέρωμα σε κάποια ταβέρνα τις Κηφισιάς, ο οποίος είχε γνωρίσει την κόλαση της Μακρονήσου...

Θυμάμαι και τις μπάμιες που στέγνωναν στον ήλιο στα Μουδανιά της Χαλκιδικής – στη Βρετάνη όπου γεννήθηκα, δεν έχουν ιδέα τι είναι οι μπάμιες. Και τον τραχανά στο νησάκι Τρίκερι έξω από το Βόλο, την κακαβιά στην Αλόννησο, και τα τσουρέκια της Αλίκης της Κρητικιάς για το Πάσχα, όλες αυτές οι στιγμές είναι στάλες ιστορίας που κυλάνε στο αίμα σας. Είναι ο θησαυρός σας...

Πριν λίγες μέρες έλαβα αυτό το γράμμα από την Αριστέα, Ελληνίδα παντρεμένη με Γάλλο και που ζει πλέον στην Γαλλία: «Σας θαυμάζω Σιμόν! Η αγάπη σας και η σταθερή ενασχόληση σας με τον πολιτισμό της γενέτειρας – πατρίδα της καρδιάς μου πλέον μόνο, με συγκινεί αφάνταστα. Θα ήθελα να έχω έστω το ένα δέκατο από το πάθος και την αγάπη που δείχνετε να έχετε για τη χώρα όπου γεννήθηκα και μεγάλωσα. Ντρέπομαι που δεν έχω πλέον παρά αισθήματα λύπης για τον τόπο μου και θαυμάζω την αγάπη και το πάθος που φαίνεται να σας κατέχει σε ότι έχει να κάνει με την ίδια την πατρίδα μου. Δεν ξέρω τι άλλο θα μπορούσα να σας πω από ένα μεγάλο και συνάμα τόσο μικρό... Ευχαριστώ σας. Για την αγάπη σας, για το πάθος σας, για την λατρεία που δείχνεται σ αυτή τη μικρή χώρα που θέλησε να ζήσει αιώνες τώρα μέσα και από την ματαιοδοξία της. Με συγκινείτε Σιμόν και με κάνετε να ντρέπομαι που εγώ δεν έχω μέσα μου πια συναισθήματα αγάπης για την πατρίδα μου. Η Ελλάδα όπου και αν πάω... με πληγώνει! Σας ευχαριστώ».

Κι εγώ συγκινημένη της απάντησα: «Η συγκίνηση σου δείχνει ότι είσαι ακόμα πιο Ελληνίδα από τους Έλληνες που ζουν στην Ελλάδα. Ποτέ μια Γαλλίδα που θα γνώριζε κάποιος τυχαία στο blog μιας Ελληνίδας που έχει μεγάλη αγάπη για την Γαλλία όπως έχω εγώ για την Ελλάδα δεν θα έκανε αυτή τη χειρονομία. Με συγκίνησες κι εσύ. Και καταλαβαίνω ότι παρ’ όλο που είσαι τόσο ευτυχισμένη στη ζωή που διάλεξες στον τόπο που εγώ γεννήθηκα, νιώθω μια δυστυχία μες την ψυχή σου, διότι λες ότι ντρέπεσαι που δεν αισθάνεσαι πλέον το πατριωτικό αίσθημα αλλά είναι φανερό ότι έχεις μια βαθιά ελληνική συναίσθηση. Αλλιώς δεν θα μου έγραφες αυτό το γράμμα. Η λύπη σου θα περάσει. Δυστυχώς οι πολιτικοί της κομματοκρατίας προσπάθησαν να καταστρέψουν ένα πολιτισμό αιωνόβιο, και μπορούμε να πούμε ότι σχεδόν πετύχανε. Μέχρι που θα πάει όμως; Θα σταματήσει μια μέρα αφού, οι ίδιοι καταστρέφονται κατά αυτόν το τρόπο. Η αγάπη μου δεν είναι για την Ελλάδα αλλά για τον ελληνικό λαό, για ανθρώπους σαν και σένα που μ’ έκαναν τον άνθρωπο που είμαι σήμερα, μια μητέρα αφοσιωμένη, μια καλή φίλη για τους φίλους μου, μια απλή γυναίκα που προσπαθεί να κρατήσει την αξιοπρέπειά της μέσα σ’ αυτή την κόλαση. Την πατρίδα σου την έχεις μέσα σου για πάντα, αρκεί να το ξέρεις ή να σου το λένε».

Ο καθηγητής πολιτικής επιστήμης, πρώην πρύτανης του Παντείου Πανεπιστημίου Γιώργος Κοντογιώργης στο τελευταίο βιβλίο του «Περί έθνους και ελληνικής συνέχειας» (εκδ. Ιανός, «μικρές εκδόσεις», 2011) μας εξηγεί τη συνέχεια της ιστορίας σας, του λαού σας «στηριγμένη» σ’ ένα παραδοσιακό υπόβαθρο, έναν ισχυρό, διαχρονικό πολιτισμό. Δεν σταμάτησε ποτέ ο ίδιος από το πρώτο του βιβλίο το 1978 γραμμένο στα γαλλικά να δημιουργεί μια συνέχεια στο έργο του ακολουθώντας το παράδειγμα του λαού του, με επιμονή, ως πολίτης αυτού του εξαιρετικού λαού, μοναδικού στον κόσμο. Να μην αφήσετε ποτέ τους άλλους να γράψουν την ιστορία σας, αντί για εσάς, μαζί του πρέπει να την συνεχίζετε, είναι μια απλή ιστορία ποίησης, μουσικής, αγάπης μεταξύ ανθρώπων που συνυπάρχουν αρμονικά, Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΛΑΟΥ.

Καλή Ανάσταση,

Simone Le Baron

Διαβάστε περισσότερα......

Παρασκευή, 22 Απριλίου 2011

Το «σημείον» Ιωνά

Ο προφήτης Ιωνάς βγαίνει από το κήτος της θάλασσας.
Τοιχογραφία στη Μονή της Παναγίας Σουμελά στον Πόντο.

Χρήστος Γιανναράς

ΕΝΑΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ, που προσπαθεί να κρυφτεί από τον Θεό, να φύγει «εκ προσώπου Κυρίου». Και οργανώνει τη φυγή του με πλοίο, μέσα από τη θάλασσα. Απόπειρα σχεδόν χαριτωμένη, σαν παιδικός αυτοσχεδιασμός σε παιχνίδι. Και ταυτόχρονα, συγκλονιστικό αρχέτυπο της ανθρώπινης περιπέτειας. Το «σημείον» Ιωνά.

Το ταξίδι της φυγής συναντάει τα απροσπέραστα όρια της φύσης. Η θάλασσα αρνείται στο φυγάδα τη δυνατότητα διαφυγής. Και ο Ιωνάς τολμάει το έσχατο άλμα. Η άξια του «σημείου» είναι, κυρίως, ότι διαγράφει τα όρια αυτής της έσχατης απομάκρυνσης. Είναι η κοιλία του κήτους. Το απώτατο όριο της φυγής από τον Θεό, η άβυσσος, τα βαθέα του Άδη. «Εἰς βάθη καρδίας θαλάσσης, λέει ο Ιωνάς, ἒδυ ἡ κεφαλή μου εἰς σχισμάς ὀρέων. Κατέβην εἰς γῆν, ἧς οἱ μοχλοί αὐτῆς κάτοχοι αἰώνιοι».

Εκεί, στα μυθικά αυτά όρια, στα χάη της κοιλίας του κήτους, ο Ιωνάς εγγίζει το τέρμα της φυγής του. Και το τέρμα είναι, φυσικά, ο Θεός. Από την κοιλία του κήτους ο Ιωνάς βρίσκεται εκεί που αρνιόταν να πάει. Μόνο που τώρα ξέρει τι αρνιόταν και τι ζητούσε με τη φυγή. Έχει σημαδέψει ένα δρόμο. Είναι σημάδι τώρα ο Ιωνάς, «σημείον».

Η ανθρώπινη περιπέτεια της φυγής από τον Θεό είναι αφάνταστα πολύμορφη, έχει πολλά πλοία και οδούς φυγής. Κι όλοι οι τρόποι σχεδόν το ίδιο τρυφερά παιδικοί, σαν αυτοσχεδιασμένο παιχνίδι. Και πάντοτε τα ίδια απροσπέραστα όρια της φύσης. Μόνο που δεν τολμάνε όλοι τη φυγή ως το έσχατο. Η ψευδαίσθηση του κατορθώματος είναι συχνό σύμπτωμα στην απόδραση. Γι’ αυτό και το αποκαλυπτικό τέρμα της κοιλίας του κήτους, η ψηλάφηση των βαθέων της αβύσσου, δεν είναι υποχρεωτική κατάληξη της φυγής. Παραμένει μονάχα «σημείον».

Στη μνήμη της Εκκλησίας το σημάδι του Ιωνά ανακαλεί το γεγονός του Μεγάλου Σαββάτου. Το «σημείον» υποτυπώνει το Χριστό, που ακολούθησε τον άνθρωπο ως το έσχατο όριο της φυγής του. Έφτασε ως τα ακραία δυνατά βάθη της ανθρώπινης απομάκρυνσης από τον Θεό. Για να συνδέσει με τη θεία ζωή και τις πιο αβυσσαλέες πτυχές της ανθρώπινης αποστασίας. Τρεις μέρες και τρεις νύχτες στην καρδιά του Άδη, όσο και ο Ιωνάς -σε χρόνο τριαδικό, που θα πει αδιάκοπα παρόντα και αδιάστατο- στο έσχατο όριο της αυτοεγκατάλειψης. Και αυτή η κάθοδος στον Άδη είναι η Ανάσταση: ο Χριστός να αποσπάει τον Αδάμ και τήν Εύα από τα καταχθόνια της κόλασης και του θανάτου με σπαραγμένα τα κλείθρα του Άδη και λελυμένα τα δεσμά των πεπεδημένων. Η βυζαντινή αγιογραφία «είπε» τα όσα άρρητα υποδηλώνει το «σημείον».

Έτσι ο Ιωνάς γίνεται το αρχέτυπο της φυγής μας, αλλά και το αρχέτυπο της σωτηρίας μας. «Ἡ γενεά αὓτη σημεῖον ἐπιζητεῖ, καί σημεῖον οὐ δοθήσεται αὐτῆ, εἰ μή τό σημεῖον Ἰωνᾶ τοῦ προφήτου». Ένας Θεός απρόσιτος στα ύψη του μεγαλείου Του, είναι μέγεθος αδιάφορο για τον άνθρωπο που γνωρίζει την εμπειρία των βαθέων του Άδη. Οποιαδήποτε μεγαλόπρεπη φανέρωσή Του, οποιοδήποτε αντικειμενικό «σημείον» που υποχρεώνει σε αποδοχή και υποταγή, δεν είναι δυνατό να αναστείλει τη φυγή του ανθρώπου. Γι’ αυτό -έστω κι αν αφορμή για τη φυγή μας είναι πολλές φορές η αντικειμενική «σιωπή» του Θεού- δεν θα δοθεί τέτοιο «σημείον».

Για να αναγνωρίσει ο άνθρωπος τη θεϊκότητα του Θεού, πρέπει να την ψηλαφήσει σύμμετρη με τις διαστάσεις της δικής του αβύσσου. Στις διαστάσεις αυτές, διαστάσεις θανάτου και βυθομέτρησης του Άδη, αποκαλύπτεται η αμετρία της θείας αγάπης. Ένας Θεός «κατάστικτος τοῖς μώλωψι», αλλά «καί πανσθενουργός». Σύμμορφος με τον Ιωνά, στα ίχνη της δικής του φυγής, μεταποιώντας την απόδραση σε συνάντηση και κοινωνία. Τα απροσπέραστα όρια της φύσης καταργημένα από την αδιάστατη αγάπη, ο Θεός συσσωματωμένος με την άβυσσο του ανθρώπου, ο Ιωνάς σύγκορμος με την κοιλία του κήτους. Σωτηριώδες «σημείον».

Από το βιβλίο: Χρήστος Γιανναράς, Εορτολογικά παλινωδούμενα, Εκδόσεις Ακρίτας

Διαβάστε περισσότερα......

Radio Neo - Κοντογιώργης: «Αυτοί που θα μας βγάλουν από την κρίση, είναι αυτοί που την δημιούργησαν και γι αυτό δεν έχουμε ελπίδα να βγούμε σώοι» - 15 Μαρ 11

Συνέντευξη του καθηγητή πολιτικής επιστήμης και πρώην πρύτανη του Παντείου Πανεπιστημίου κ. Γιώργου Κοντογιώργη, που έδωσε στις 15.3.11 στον κ. Δημήτρη Ρομποτή, διευθυντή προγράμματος του Ράδιο ΝΕΟ της Νέας Υόρκης.

Διαβάστε περισσότερα......

Τρίτη, 19 Απριλίου 2011

Geopolitics & Daily News - Ήφαιστος:«το σύστημα μη κυβερνητικών ιδρυμάτων φρόντισε να διαφθείρει την διαμόρφωση πολιτικής γνώμης στην Ελλάδα και να παρασύρει την ελληνική πολιτική ηγεσία σε απίστευτα ανορθολογικούς προσανατολισμούς»

 
Παναγιώτης Ήφαιστος, www.ifestosedu.gr  

Συνέντευξη του Καθηγητή Διεθνών Σχέσεων - Στρατηγικών Σπουδών του Τμήματος Διεθνών και Ευρωπαϊκών Σπουδών του Πανεπιστημίου Πειραιώς κ. Παναγιώτη Ήφαιστου στο Geopolitics & Daily News

 

- Συμφωνείτε με τη στάση της χώρας μας, στο θέμα της Λιβύης;

Ας θεωρήσουμε ως δεδομένο ότι, κατ’ ουσίαν, η Ελλάδα δεν διαθέτει αυτό που στην βιβλιογραφία και στην πράξη ονομάζουμε «εξωτερική πολιτική» και πολύ περισσότερο δεν διαθέτει μια Υψηλή Εθνική Στρατηγική. Είναι συνήθως απαθής θεατής του διεθνούς περιβάλλοντος, αντιδρά στα γεγονότα αντί να δρα, δεν αναλύει σωστά το διεθνές σύστημα και γι’ αυτό κανείς δεν πρέπει να περιμένει και πολλά. Στην Λιβύη λοιπόν, σε αντίθεση με την Τουρκία που ελίχθηκε για να επιτύχει το μέγιστο αυτού που η Άγκυρα θεωρεί εθνικό συμφέρον, έσπευσε να συμμορφωθεί με αποφάσεις άλλων στην διαμόρφωση των οποίων δεν συμμετείχε ή συμμετείχε ελλιπώς.

- Ποια είναι η γνώμη σας για την αλλαγή στάσης του Ισραήλ απέναντι στην Ελλάδα. Υπάρχουν θετικές προοπτικές σε αυτή τη νέα προσέγγιση, ή πρέπει να είμαστε ιδιαιτέρως επιφυλακτικοί;

Στην διεθνή πολιτική δεν υπάρχουν μόνιμα συμφέροντα και μόνιμοι φίλοι ή εχθροί αλλά ρευστά συμφέροντα και διαρκείς εναλλαγές φίλων και εχθρών ανάλογα με τα συμφέροντά τους. Σίγουρα η αλλαγή στάση του Ισραήλ ανοίγει ένα νέο κεφάλαιο στην περιοχή. Κανείς όμως θα πρέπει να γνωρίζει ότι το Ισραήλ όπως δεν είναι εύκολος αντίπαλος το ίδιο δεν είναι και εύκολος σύμμαχος ή συνεταίρος. Μια ανάπτυξη των σχέσεων οποιουδήποτε είδους –και με το Ισραήλ οι σχέσεις δεν μπορεί να είναι αθώες– απαιτεί δική μας εθνική στρατηγική για τις γεωπολιτικές και γεωστρατηγικές διαστάσεις των σχέσεων στην Ανατολική Μεσόγειο. Θα ήταν παράλειψη αν δεν πούμε πως υπό τις περιστάσεις και τα προβλήματα μεταξύ Ισραήλ και Τουρκίας αν εμείς είχαμε στρατηγική τα πράγματα με την Τουρκία ίσως να ήταν πολύ διαφορετικά και τα ζητήματα που αφορούν ζωτικά μας εθνικά συμφέροντα πολύ καλύτερη. Στρατηγική εσωτερικής και εξωτερικής εξισορρόπησης των απειλών δεν μπορείς να έχεις, όμως, όταν στην πολιτική ζωή κατακλυζόμαστε από πολιτικό ανορθολογισμό και λανθασμένες αναλύσεις για το διεθνές σύστημα. Ακόμη, πολλοί έχουν τόσο πολύ κατακυριευτεί από διεθνιστικά σύνδρομα ούτως ώστε όταν ακούνε τον όρο εθνικό συμφέρον παθαίνουν πνευματική αλλεργία.

- Θεωρείτε πιθανό το ενδεχόμενο, οι εξεγέρσεις στον Αραβικό κόσμο και κυρίως αυτή της Συρίας, να πυροδοτήσουν εξελίξεις στο εσωτερικό της Τουρκίας σχετικά με το Κουρδικό ζήτημα;

Στην Μέση Ανατολή όλα συνδέονται με όλα τα άλλα. Οι εξεγέρσεις στην Μέση Ανατολή, εν τούτοις, δεν σημαίνουν μόνο κινδύνους για την Τουρκία αλλά επίσης και ευκαιρίες. Κανείς θα πρέπει να διαβάσει τόσο το Στρατηγικό βάθος όσο και τις Εναλλακτικές κοσμοθεωρίες του Αχμέτ Νταβούτογλου για να κατανοήσει ότι οι Τούρκοι από καιρό ανέμεναν αυτές τις εξεγέρσεις και σχεδίαζαν τον τρόπο που θα μπορέσουν να αυξήσουν την επιρροή τους. Διαβάζοντας αμφότερα τα βιβλία κανείς κατανοεί ότι οι τούρκοι έχουν σχέδιο να καταστήσουν την Τουρκία ηγεμονικό κράτος και ότι η Μέση Ανατολή είναι κομβικό γεωπολιτικό σημείο. Επίσης ότι για να το επιτύχει αυτό, μεταξύ πολλών άλλων, κύριο ζήτημα είναι ο πλήρης έλεγχος της Κύπρου –που ο Νταβούτογλου θεωρεί το σημαντικότερο γεωπολιτικό σημείο του πλανήτη– και η επικυριαρχία στην ζώνη που αρχίζει από την Θράκη, περνάει από το Αιγαίο και φθάνει στην Ανατολική Μεσόγειο. Εδώ και πολύ καιρό τίποτα από ότι κάνει η Τουρκία δεν είναι τυχαίο. Έχει στρατηγική. Ταυτόχρονα, αναλαμβάνει στρατηγικά ρίσκα. Αντί όμως αυτά τα ρίσκα να είναι οι δικές μας ευκαιρίες στο πλαίσιο μιας καλά σχεδιασμένης στρατηγικής, εμείς είμαστε το χαλί πάνω στο οποίο περπατάνε ανεμπόδιστοι οι τούρκοι νέο-ισλαμιστές.

- Πιστεύετε ότι η μετατόπιση ισχύος (της οικονομικής και συνεπακουλούθως και της πολιτικής) από τη Δύση στην Ανατολή, πρέπει να απασχολήσει την Ελλάδα ώστε να αναπροσανατολίσει ως ένα βαθμό και τις συνιστώσες της διπλωματικής της στρατηγικής στα εθνικά της θέματα μεταξύ των άλλων;

Αυτά τα ζητήματα δημιουργούν ανάγκη διαρκών εκτιμήσεων ενός ρευστού στρατηγικού περιβάλλοντος. Απαιτείται να εντάσσονται σε μια λογική και ορθολογιστική ανάλυση του διεθνούς συστήματος, των δικών μας σκοπών και συμφερόντων, των διαρκών ανακατανομών ισχύος και συμφερόντων και σε μια καλά σχεδιασμένη και εφαρμοσμένη στρατηγική. Πες τε μου όμως ποιος θα κάνει κάτι τέτοιο στην Ελλάδα. Άσε που ο ιερός χώρος των κρατικών λειτουργών έχει πλέον ροκανιστεί από μη κυβερνητικούς δρώντες που μπαινοβγαίνουν επηρεάζοντας τις αποφάσεις χωρίς ποτέ να τυγχάνουν του παραμικρού πολιτικού ελέγχου.

- Ο Υπουργός Εξωτερικών της Τουρκίας, Αχμέτ Νταβούτογλου, έχει χαρακτηρίσει το βιβλίο του «στρατηγικό βάθος» ως ένα αναλυτικό σύγγραμμα, αλλά και ένα στρατηγικό όραμα. Διαβάζοντας κάποιος το βιβλίο του, αντιλαμβάνεται πως ουσιαστικά στοχεύει στην εκμηδένιση της Ελλάδας και της Κύπρου, για να διευκολυνθεί γεωπολιτικά η πρόσβαση της Τουρκίας στην πλούσια σε πλουτοπαραγωγικούς πόρους Μέση Ανατολή. Τι κατά τη γνώμη σας επιβάλλεται να πράξει η χώρα μας, απέναντι στα δικά του σχέδια;

Ήδη ανέφερα κάποια πράγματα για το ζήτημα αυτό. Ο ίδιος ο Νταβούτογλου δήλωσε ότι το «Στρατηγικό βάθος» είναι περίπου η πυξίδα και το εγχειρίδιο της τουρκικής διπλωματίας. Την τελευταία δεκαετία, με τρόπο απαράδεκτο, ανεύθυνο και καταστροφικό ακολουθούσαμε στάσεις που δεν είχαν κανένα νόημα μιας και άλλη είναι η τουρκική στρατηγική από αυτή που ακούαμε τους ηγέτες μας να λένε. Βέβαια, το σύστημα μη κυβερνητικών ιδρυμάτων που για κάποιους περίεργους λόγους αποπροσανατολίζει την ελληνική διπλωματία φρόντισε να διαφθείρει την διαμόρφωση πολιτικής γνώμης στην Ελλάδα και να παρασύρει την ελληνική πολιτική ηγεσία σε απίστευτα ανορθολογικούς προσανατολισμούς. Δεν είναι τυχαίο ότι δεκάδες χιλιάδες έλληνες διάβασαν τα βιβλία του Νταβούτογλου. Είναι επειδή οι έλληνες άρχισαν να κατανοούν την αλήθεια και θέλουν να αυτοσυντηρηθούν. Θέλουν να μάθουν την ακριβή θέση της Τουρκίας αλλά και το βαθύτερο νόημα των τουρκικών σκοπών όπως το ξεδιπλώνει ο νυν τούρκους υπουργός εξωτερικών του οποίου οι ιδέες είναι από καιρό η αιχμή των νέο-οθωμανικών αξιώσεων. Δεν είμαι πολιτικός και δεν μπορώ να προσφέρω πρακτικές λύσεις. Λέω μόνο ότι ο καθείς πλέον διαπιστώνει ότι η βαθύτατη κρίση που περνάμε δεν είναι μόνο οικονομική. Η οικονομική κρίση είναι το αποτέλεσμα μιας πνευματικής, κοσμοθεωρητικής, ηθικής και πολιτικής παρακμής. Αν αυτά δεν αντιστραφούν διέξοδος δεν υπάρχει και πολλά δυσάρεστα επέρχονται.

Αναδημοσίευση από το Geopolitics & Daily News - Ημερομηνία δημοσίευσης: 18-04-11

Διαβάστε περισσότερα......

Περί της Ελληνικής Επαναστάσεως του 1821

K. I. Δεσποτόπουλος*

Με αφορμή τα λεγόμενα και γραφόμενα προσφάτως για την Ελληνική Επανάσταση του 1821 είπα στην Ακαδημία (Συνεδρία της 31/3/2011) τα εξής:

Επισημαίνω προς τους λειτουργούς της Ιστορίας, ότι χρειάζονται ικανότητα να διακρίνουν «τίνα δει επί την γραφίδα παραλαβείν και τίνα παραλιπείν» από τα συστατικά της ιστορικής πραγματικότητας· ώστε να μη προβάλλουν τα επουσιώδη και μάλιστα κατά προτίμηση τις όποιες τυχόν ηθικές ασχημίες, αλλά να παρουσιάζουν τα ουσιώδη προπάντων, δηλαδή τα σπουδαία γεγονότα και τους συντελεστικούς των παράγοντες, με τονισμό εξ άλλου των κατορθωμάτων, και των παθημάτων.

Αυτό ισχύει κατ’ εξοχήν για όσους αποτολμούν να εξιστορήσουν την Ελληνική Επανάσταση του 1821, εθνικό παλλάδιο των σημερινών Ελλήνων· καθώς αποτέλεσμά της υπήρξε η δημιουργία του 1830 τού, μικρού έστω, ελληνικού ανεξάρτητου κράτους, κέντρου εθνικού εφεξής των απανταχού της Οικουμένης Ελλήνων· και προπάντων καθώς σκοπός της υπήρξε η απελευθέρωση του επί αιώνες υπόδουλου έθνους, του αρχαιόθεν τρισένδοξου ως ηρωικού προμάχου της ελευθερίας των λαών της Ευρώπης και ως δημιουργού των βάσεων του πολιτισμού της Ευρώπης με την πνευματική μεγαλουργία του· ό,τι και υπήρξε η αιτία για το διεθνές κίνημα των φιλελλήνων στη διάρκεια της Ελληνικής Επαναστάσεως.

Συνέβησαν και ηθικές ασχημίες σποραδικές στη διάρκεια της Ελληνικής Επαναστάσεως, παρεμβλήθηκε ολέθριος και ο εμφύλιος πόλεμος, αυτές και αυτός όμως δεν είναι ό,τι κυρίως αποτελεί την ιστορικά υπέροχη αυτή Επανάσταση, με τα πολεμικά τρόπαιά της και τον απαράμιλλο ηρωισμό των πλείστων αγωνιστών και την καρτερία και τις θυσίες του λαού. Yπενθυμίζεται ότι εξοντώθηκε το εν τρίτο του ενεργού πληθυσμού και απωλέσθησαν τα δύο τρία του παγίου κεφαλαίου στις απελευθερωμένες περιοχές του ελληνικού γεωγραφικού χώρου, τίμημα βαρύτατο για την απόκτηση της ελευθερίας σε όση έκταση αυτή εμπεδώθηκε με την ίδρυση του ελληνικού, μικρού ακόμη, κράτους, συντελεσμένη άλλωστε μετά ενεργότατη παρέμβαση της Pωσίας, της Aγγλίας και της Γαλλίας, τον ηθικό αυτό θρίαμβο της Eλληνικής Eπαναστάσεως, καθώς τρία μεγάλα κράτη, συνασπισμένα για να καταστέλλουν τις επαναστάσεις, συνέπραξαν τελικά υπέρ μιας επαναστάσεως, μάλιστα και με στρατιωτική επέμβαση προς αίσιο τερματισμό της.

Aλλά δεν πρέπει να αγνοείται και το υπερεθνικό μέγεθος της Eλληνικής Eπαναστάσεως του 1821, σύστοιχο κάπως προς το ιστορικό μέγεθος της Γαλλικής Eπαναστάσεως του 1789· καθώς δηλαδή από τη Γαλλική Eπανάσταση παρακινήθηκαν οι λαοί προς απόκτηση πολιτικών ελευθεριών στα όρια μέσα των υφιστάμενων κρατών, ενώ η Eλληνική Eπανάσταση αποτέλεσε παράδειγμα υποκινητικό των λαών για διεκδίκηση της εθνικής ελευθερίας των και δημιουργία εθνικού του καθενός ιδιαιτέρου κράτους.

Eξάλλου και αξίζει να διευκρινισθεί, ότι αυτοχθονικά υπήρξαν τα κίνητρα για την Eλληνική Eπανάσταση: ο φλογερός πατριωτισμός των ηθικά πρωποπόρων Eλλήνων, κάτι άσχετο προς τη Γαλλική Eπανάσταση, όπως μαρτυρούν τα γεγονότα, οι προγενέστερες δηλαδή από αυτήν, ώστε και άσχετες με αυτήν, αποτυχημένες έστω επαναστάσεις προς απελευθέρωση του υπόδουλου Eθνους, υπαρκτού αδιάκοπα επί αιώνες παρά τις υποδουλώσεις του από Pωμαίους, Φράγκους, Tούρκους.

Oι σημερινοί Eλληνες πρέπει να τιμούν τους ηρωικούς πολεμιστές, αλλά και τους άμαχους μάρτυρες του ιερού Aγώνα· και είναι πολύ εκτεταμένος ο χάρτης, ο γεωγραφικός, των σφαγιασμένων αμάχων: Χαλκιδική, Νάουσα, Κωνσταντινούπολη, Σμύρνη, Κυδωνίαι, Χίος, Κάσος, Ψαρά, Κύπρος και άλλοι τόποι Ελλήνων. Οποιος στοχάζεται για την Ελληνική Επανάσταση, πρέπει να διέπεται και από ευλαβικό σεβασμό διά τους ήρωες και τους μάρτυρες αυτούς, ώστε να μη αμαρτάνει και προς την ιστορική αλήθεια.

* πρώην πρόεδρος της Ακαδημίας Αθηνών

Αναδημοσίευση από την Kαθημερινή - Ημερομηνία δημοσίευσης: 19-04-11

 

Σχετικά:

  1. Ανακοίνωση του Ακαδημαϊκού κ. Κωνσταντίνου Σβολόπουλου με αφορμή τηλεοπτικές συζητήσεις και δημοσιεύματα που αφορούν στην Επανάσταση του 1821, 14.4.11

Διαβάστε περισσότερα......

Κυριακή, 17 Απριλίου 2011

Θύματα της Iστορίας, όχι συντελεστές

Χρήστος Γιανναράς

H κρίση του συστήματος λειτουργίας της οικονομίας, που το ονομάζουμε «ελευθερία της αγοράς», είναι φανερά διεθνοποιημένη, ταυτίζεται με τους τριγμούς κατάρρευσης του συνολικού «παραδείγματος» της Nεωτερικότητας – κάνει την κατάρρευση συγκεκριμένη, χειροπιαστή.

Πότε καταρρέει ένα πολιτιστικό «παράδειγμα»; Mα, αυτονόητα, όταν παύει να ανταποκρίνεται στις ανάγκες της μεγάλης πλειονότητας των ανθρώπων. Oταν θεσμοί που κάποτε θεωρήθηκαν (και λειτούργησαν) σαν σπουδαίες κατακτήσεις, υπηρετικές των αναγκών της πλειονότητας, αυτονομούνται από τις κοινωνικές ανάγκες, λειτουργούν για δικό τους όφελος, η συντήρησή τους και η λειτουργία τους γίνεται αυτοσκοπός. Yπηρετούν πια οι θεσμοί μόνο τούς λίγους που οι πολλοί τούς εμπιστεύθηκαν να διαχειρίζονται τη λειτουργία τους για την εξυπηρέτηση των κοινών αναγκών. ΄Η τους ακόμα λιγότερους, που κατορθώνουν να ιδιοποιηθούν, σε μεγάλο ποσοστό, το ωφέλιμο αποτέλεσμα των θεσμικών λειτουργιών.

Σε κάθε πολιτιστικό «παράδειγμα», μία από τις θεμελειώδεις λειτουργίες που συγκροτούν και εξασφαλίζουν τη συνοχή της συλλογικότητας (της συνύπαρξης των ανθρώπων) είναι και η οικονομία: η οργάνωση των παραγωγικών και ανταλλακτικών σχέσεων, η θεσμοποίηση και λειτουργία του νομίσματος (κοινά αποδεκτής σύμβασης για την απόδοση αξίας στα προϊόντα της φύσης και της εργασίας). Στην πρωτόγονη φάση της κοινωνικής ανάπτυξης, η οικονομία («κοινωνία της χρείας» έλεγε ο Aριστοτέλης) είναι ο κύριος και επαρκής λόγος για τη συνύπαρξη των ανθρώπων. Σε φάσεις προχωρημένης ανάπτυξης (ανάπτυξης αναγκών πέρα από τη βιολογική επιβίωση), η οικονομία εξασφαλίζει και υπηρετεί τις άλλες ανάγκες που είναι πρωτεύουσες: την κατά κεφαλήν καλλιέργεια, τη χαρά των σχέσεων κοινωνίας, την αναζήτηση των μέτρων («τρόπου») του αληθεύειν.

Tο πολιτιστικό «παράδειγμα» της Nεωτερικότητας είναι φανερά, θελημένα και εξ ορισμού, παλιμβαρβαρικό (παλινδρόμησης στη βαρβαρότητα): Θέτει σαν αποκλειστικό στόχο της συνύπαρξης τη χρησιμότητα, μοναδικό «νόημα» για την ερμηνεία της πραγματικότητας τον Iστορικό Yλισμό, μοναδικό κλειδί για την κατανόηση της Iστορίας την οικονομία. H κατάκτηση της γνώσης ενδιαφέρει (και καλλιεργείται φρενιτιωδώς) για να εξαργυρωθεί σε ατομοκεντρική ωφελιμότητα: σε τεχνολογία υπηρετική της μακροβιότητας, της ανωδυνίας, της ευκολίας και μη καταπόνησης, της χρηστικής πληροφόρησης, επικοινωνίας, ενημέρωσης, της ποικιλότροπης τέρψης και ηδονής.

Tο πολιτιστικό «παράδειγμα» της Nεωτερικότητας είναι ένας θρίαμβος (με διαστάσεις παγκοσμιότητας) του Iστορικού Yλισμού. Oι αντιστάσεις κυριολεκτικά ασήμαντες, ουτοπικές: η «γιγαντομαχία περί της ουσίας» (πάλη για το «νόημα», αιτία και σκοπό της ύπαρξης και της συνύπαρξης) εξωπραγματική και ακατανόητη, η «αλήθεια» συνώνυμη με το αυθαίρετο ιδεολόγημα, την ψυχολογική επιλογή «πεποιθήσεων». Σημαδεύτηκε οδυνηρά, με αίμα πολύ, το «παράδειγμα» από τη διχοστασία: ποιος είναι ο αποτελεσματικότερος τρόπος για να πραγματωθεί πληρέστερα ο Iστορικός Yλισμός. Eίναι το σύστημα της «ελεύθερης» ή της «κεντρικά κατευθυνόμενης» οικονομίας;

Nίκησε κατά κράτος η ελεύθερη οικονομία. H υπερδύναμη του μαρξιστικού στρατοπέδου, με εκπληκτικές κατακτήσεις στην πολεμική τεχνολογία και στην ολοκληρωτική άσκηση της εξουσίας, νικήθηκε από τα μπλου-τζηνς, την Kίρκη της «μόδας», θεάς και μάγισσας της παραπλανητικής, καταλυτικής γοητείας που ασκεί στο άτομο η κολακεία του ναρκισσισμού του, η πανίσχυρη ορμή της ηδονής. Xωρίς αντίπαλο πια οι διαχειριστές της «ελεύθερης αγοράς» αφέθηκαν στη μέθη του ανεξέλεγκτου παιγνίου, της εξωφρενικής ισχύος να διαφεντεύουν, με τους όρους της αγοράς, τον πλανήτη: ποιοι θα πεινάσουν και ποιοι θα απολαύσουν ασύδοτα, ποιοι θα εξοντωθούν από τη στέρηση, από τον απελπισμό της ανεργίας, τον εξευτελισμό της περιθωριοποίησης. Kαι ποιοι θα ηδονίζονται στον παγκοσμιοποιημένο τζόγο του «λογιστικού χρήματος».

Tο πολιτιστικό «παράδειγμα» της Nεωτερικότητας καταρρέει – άσχετα από το πόσο θα διαρκέσει, χρόνια ή δεκαετίες, η εφιαλτική κατάρρευση. Kαταρρέει από τη στιγμή που το χρήμα έπαψε να μετράει αξίες (της παραγωγής και των ανταλλαγών) και λογαριάζεται φαντασιωδώς σαν αυταξία, συνάρτηση της θρασύτητας, μέτρο της ικανότητας να παίζεις με σημαδεμένη τράπουλα. Tα πρώτα εύκολα θύματα εξαπάτησης είναι οι κοινωνίες οι υπανάπτυκτες σε θεσμούς και ιστορικούς εθισμούς νομικισμού και ηθικισμού, δηλαδή χαλιναγώγησης της εγωλαγνείας. Eκμαυλίστηκαν τα θύματα με εξωφρενικούς δανεισμούς – ή «κεφαλαιαγορά» και οι (ιδιωτικοί) «οίκοι αξιολόγησης» εθνικών οικονομιών λειτούργησαν με τη λογική του προαγωγού και του μαστροπού, κυριολεκτικά.

Eτσι βρίσκεται και η Eλλάδα σήμερα φορτωμένη με χρέος ιλιγγιώδες, προορισμένο να τη συνοδεύει για πολλές δεκαετίες – καταδίκη στην κακομοιριά, στη ραγιάδικη εξάρτηση, στη συλλογική ατίμωση. Πολύ πιθανό να λειτουργήσει το χρέος και σαν καταλύτης οριστικής διάλυσης: H Eλλάδα έχει βάλει υποθήκη για τον δανεισμό της την ίδια την εδαφική της ακεραιότητα – παραχώρησε στους δανειστές της το δικαίωμα να κατασχέσουν τη γη της, τα μνημεία του άλλοτε πολιτισμού της, τις πηγές ενέργειας, τις επιχειρήσεις κοινής ωφέλειας (το νερό που πίνουμε, το φως και τη θέρμανση), αν καθυστερήσουμε την αποπληρωμή του χρέους μας.

Tο νεωτερικό «παράδειγμα» καταρρέει, η αυτονομημένη από την κοινωνία οικονομία αλλά και πολιτική απειλούν την ίδια την ανθρωπιά μας. Eίναι συναρπαστικό, από μιαν άποψη, να ζει κανείς τέτοια κοσμογονία. Tο αντιλαμβανόμαστε όταν βγαίνουμε από την Eλλάδα, σε κοινωνίες που μπορούν ακόμα να σοβαρολογούν, να προβληματίζονται για τα ουσιώδη. Γυρίζοντας στην πατρίδα μας οι Eλληνες μοιάζει να επιστρέφουμε στη φυλακή μας, μετά από σύντομη απόδραση. Δεν μπορούμε να συζητήσουμε τίποτε άλλο παρά μόνο για την ιδιωτεία και ευτέλεια των δεσμοφυλάκων μας, την παράνοια και αθλιότητα των συνθηκών της φυλακής μας. Aυτά και μόνο αυτά, πάντοτε συνεχώς.

Πότε θα ελευθερωθεί η Eλλάδα από τον τυραννικό ζυγό της ευτέλειας, την ντροπή της κομματοκρατίας;

Αναδημοσίευση από την Kαθημερινή - Ημερομηνία δημοσίευσης: 17-04-11

Διαβάστε περισσότερα......

Αντιθέσεις - Καργάκος: Φοβάμαι για μεν την υφήλιο ένα νέο παγκόσμιο πόλεμο, για δε την Ελλάδα έναν εμφύλιο πόλεμο - 15 Απρ 11

Ο δημοσιογράφος κ. Γεώργιος Σαχίνης συζήτησε με τον ιστορικό και συγγραφέα κ. Σαράντο Καργάκο, στις 15.4.11 στο κανάλι Kρήτη ΤV, σχετικά με τη σημερινή ελληνική πραγματικότητα.

Σχετικά:

  1. Σαράντος Καργάκος, Η πρόκληση του 1992 και η νοοτροπία του ωχαδερφισμού, 26.4.90
  2. Σαράντος Καργάκος, Μέ τόν Καβάφη στόν... Καντάφι, 7.4.11

Διαβάστε περισσότερα......

Σάββατο, 16 Απριλίου 2011

Σερβικό μάθημα στην Αίγυπτο

Κάποια από τα μέλη της αιγυπτιακής εξέγερσης είχαν εκπαιδευθεί από την OTPOR
Tης Δάφνης Mατζιαράκη

 
April 6 movement symbol  

Τι έμαθε η Αίγυπτος από τη Σερβία; Κάποια από τα μέλη του κινήματος της 6ης Απριλίου, που ηγήθηκε της αιγυπτιακής επανάστασης, είχαν εκπαιδευτεί από τα μέλη της OΤPOR, της σερβικής οργάνωσης που έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην πτώση του καθεστώτος Μιλόσεβιτς το 2000.

«Η επανάσταση στην Αίγυπτο ίσως φάνηκε αυθόρμητη. Ηταν σαν όλος ο κόσμος να βγήκε στον δρόμο. Οι πετυχημένες επαναστάσεις, ωστόσο, έχουν πίσω τους μήνες ή και χρόνια προετοιμασίας», λέει ο Srdja Popovic, ιδρυτικό μέλος της OTPOR. Στις αρχές του 2008, οι εργάτες του κρατικού εργοστασίου κλωστοϋφαντουργίας της αιγυπτιακής πόλης Ελ Μαχάλα ελ Κούμπρα ανακοίνωσαν ότι θα απεργήσουν την πρώτη Κυριακή του Απριλίου, διαμαρτυρόμενοι για τους χαμηλούς μισθούς και τις υψηλές τιμές των τροφίμων. Οι εργαζόμενοι κέντρισαν το ενδιαφέρον μιας ομάδας νεαρών bloggers, η οποία μέσω Facebook ξεκίνησε να οργανώνει διαδηλώσεις και απεργίες σε όλη την Αίγυπτο σε ένδειξη αλληλεγγύης στους εργαζόμενους της Ελ Μαχάλα. Eτσι δημιουργήθηκε το κίνημα της 6ης Απριλίου.

Οι δυσκολίες

Αυτό που ωστόσο κύλησε τόσο ομαλά μέσω Διαδικτύου, αποδείχθηκε να είναι πολύ δυσκολότερο στην πράξη. Οι πρωτοφανείς για τη χώρα διαμαρτυρίες της 6ης Απριλίου δεν πέτυχαν τον σκοπό τους. Οι διαδηλωτές συνεπλάκησαν με την αστυνομία, η οποία όμως μπήκε τελικά στο εργοστάσιο και σταμάτησε την απεργία. Οι διαμαρτυρόμενοι έκαψαν κτίρια ενώ η αστυνομία εξαπέλυσε πυρά προς τους συγκεντρωμένους, με αποτέλεσμα δύο άτομα να χάσουν τη ζωή τους. Το συμπέρασμα εκείνης της ημέρας για το κίνημα της 6ης Απριλίου ήταν ότι μπορεί το Facebook να είναι ένα εκπληκτικό μέσο οργάνωσης και συσπείρωσης του κόσμου, αλλά δεν είναι αρκετό ώστε ο κόσμος που βγήκε στο δρόμο να διαμαρτυρηθεί κατά του δικτατορικού καθεστώς να κερδίσει τον αγώνα. Το καλοκαίρι του 2009, ο εικοσάχρονος Αιγύπτιος blogger Μοχάμεντ Αντέλ, εμπνευστής του κινήματος της 6ης Απριλίου μαζί με 4 ακόμα μέλη, επισκέφτηκε την οργάνωση OTPOR στη Σερβία.

Η ίδια συνταγή

Η οργάνωση OTPOR με σύμβολο τη λευκή γροθιά που θυμίζει τριαντάφυλλο, έχει εκπαιδεύσει ακτιβιστές σε όλο τον κόσμο που μάχονται ενάντια στα δικτατορικά καθεστώτα. Οι ειρηνικές μέθοδοι της OTPOR λειτουργούν ως όπλα: από την «επανάσταση των ρόδων» στη Γεωργία, στην «επανάσταση της τουλίπας» στο Κιργιζιστάν, στον Λίβανο (2006), τις Μαλδίβες (2008) και πρόσφατα στην επανάσταση σε Τυνησία και Αίγυπτο. Από τον Γκάντι μέχρι τον Μάρτιν Λούθερ Κινγκ και από τον Μαντέλα μέχρι την OTPOR, η συνταγή είναι η ίδια, λεει ο Srdja Popovic, ιδρυτικό μέλος της OTPOR: «Η ενότητα και η πειθαρχία στην ειρήνη βρίσκονται στο επίκεντρο του σχεδιασμού του μη βίαιου αγώνα, το ίδιο και ο εντοπισμός συγκεκριμένων θεσμών προς ανατροπή. Η ισχυρή ομαδική ταυτότητα, η επένδυση στις ικανότητες και τις γνώσεις συγκεκριμένων προσώπων, η εκπαίδευση, η ανάπτυξη της έντονης αλληλεγγύης στα μέλη του εκάστοτε κινήματος σε περίπτωση που κάποιος συλληφθεί ή απολυθεί από την εργασία του, και φυσικά η ειρηνική προσέγγιση των αρχών είναι τα βασικά συστατικά για μια επιτυχημένη λαϊκή επανάσταση. Τα ίδια φυσικά ισχύουν για την ελεγχόμενη μετάβαση της εξουσίας».

Η OTPOR ξεκίνησε να λειτουργεί τον Οκτώβριο του 1998 με 11 μέλη ηλικίας 20 - 25 ετών στο Grinnet Caffe στο Βελιγράδι. Σύντομα πάνω από 70.000 άτομα εγγράφηκαν στην οργάνωση. Η «δήλωση για το μέλλον της Σερβίας» υιοθετήθηκε στο τέλος του 1998 από ομάδες 6 διαφορετικών πανεπιστήμιων της χώρας ενώ το πρώτο συνέδριο της οργάνωσης πραγματοποιήθηκε στο Βελιγράδι στα τέλη του 1999. Τα πρακτικά του συνεδρίου υπογράμμιζαν τα κύρια σημεία του σερβικού ειρηνικού, μη βίαιου, δημοκρατικού αγώνα: ελεύθερες και δίκαιες εκλογές, δημοκρατία, ανεξάρτητα πανεπιστήμια και μέσα ενημέρωσης, ελευθερία του λόγου και το δικαίωμα συγκέντρωσης.

Αναδημοσίευση από την Kαθημερινή - Ημερομηνία δημοσίευσης: 16-04-11

 

Σχετικά:

  1. Παναγιώτης Ήφαιστος, Μηχανισμοί μαλακής ισχύος, 17.2.09
  2. Gene Sharp: Author of the nonviolent revolution rulebook, 6.3.11

Διαβάστε περισσότερα......

Αμερικανικές ΜΚΟ: εκπαιδεύοντας τους αντιφρονούντες σε Μ. Ανατολή - Β. Αφρική

Michael Simon, who worked on targeting for the Barack Obama presidential campaign of 2008, spoke last week to members of the Egyptian Democratic Academy in Cairo.

Της ΕΡΣΗΣ ΒΑΤΟΥ

Οι Αμερικανοί χρηματοδοτούσαν με δισεκατομμύρια δολάρια τη στρατιωτική μηχανή δεσποτικών αραβικών καθεστώτων και αντιτρομοκρατικές δράσεις, ταυτόχρονα όμως, δημοσιεύουν οι «Νιου Γιορκ Τάιμς», εκπαίδευαν και χρηματοδοτούσαν οργανώσεις βάσης -ουσιαστικά αντιφρονούντων- στο πλαίσιο προγραμμάτων εκδημοκρατισμού.

Από διπλωματική αλληλογραφία που διέρρευσε μέσω WikiLeaks, αλλά και από συνεντεύξεις που έκαναν οι «Τάιμς» της Νέας Υόρκης, αποκαλύπτεται ότι το Κίνημα Νεολαίας της Αιγύπτου 6η Απριλίου, το Κέντρο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του Μπαχρέιν, αλλά και ακτιβιστές, όπως ο ηγέτης της νεολαίας στην Υεμένη Εντσάρ Καντχί εκπαιδεύτηκαν και πήραν χρηματοδότηση από θεσμούς όπως το Διεθνές Ρεπουμπλικανικό Ινστιτούτο και το Εθνικό Δημοκρατικό Ινστιτούτο -διατηρούν χαλαρούς θεσμούς με το Ρεπουμπλικανικό και το Δημοκρατικό Κόμμα των ΗΠΑ, αντίστοιχα- και από το Φρίντομ Χάους, μια μη κερδοσκοπική οργάνωση ανθρωπίνων δικαιωμάτων που χρηματοδοτείται κυρίως από το Στέιτ Ντιπάρτμεντ. Τα δύο πρώτα ινστιτούτα χρηματοδοτούνται μέσω της Εθνικής Δωρεάς για τη Δημοκρατία (National Endowment for Democracy) που συστήθηκε το 1983 για να προωθήσει δράσεις υπέρ του εκδημοκρατισμού αναπτυσσόμενων χωρών. Λαμβάνει ετησίως από το Κογκρέσο 100 εκατ. δολάρια.

Οι υπό εκκόλαψη επαναστάτες εκπαιδεύτηκαν στον τόπο τους αλλά και στις ΗΠΑ. Πολλοί π.χ. παρακολούθησαν σεμινάριο τεχνολογίας και νέων μέσων για την προώθηση της δημοκρατίας, που έγινε το 2008 στη Νέα Υόρκη, με χορηγούς μεταξύ άλλων την Google, το Facebook, το MTV, τη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Κολούμπια και το Στέιτ Ντιπάρτμεντ.

«Εκτιμήσαμε τη βοήθειά τους... αλλά ξέρουμε ότι ταυτόχρονα εκπαίδευαν τις υπηρεσίες κρατικής ασφάλειας που μας τρομοκρατούσαν και μας φυλάκιζαν», λέει ο Μπάσεμ Φάτχι του κινήματος της 6ης Απριλίου. Ενίοτε πάντως, όσα μέλη τέτοιων μη κυβερνητικών οργανώσεων αντιφρονούντων συναινούσαν στην εκπαίδευσή τους από Αμερικανούς, γίνονταν μαύρα πρόβατα για τους ομοϊδεάτες τους. Τηλεγράφημα της αμερικανικής πρεσβείας (2009) δείχνει ότι ο εκ των ηγετών της εξέγερσης του Ιανουαρίου, Αχμέντ Μάχερ, και άλλοι κατηγορήθηκαν από πολλά μέλη της 6ης Απριλίου για «προδοσία» εξαιτίας της σχέσης τους με το Φρίντομ Χάους, που το περιέγραφαν ως «σιωνιστική οργάνωση».

Αναδημοσίευση από την Ελευθεροτυπία - Ημερομηνία δημοσίευσης: 16-04-11

Διαβάστε περισσότερα......

Τετάρτη, 13 Απριλίου 2011

Γράμματα Σπουδάματα - Τρίτος - Ο Βλαχόφωνος Ελληνισμός - 12 Απρ 11

Ο δάσκαλος κ. Δημήτριος Νατσιός συζητά με τον Κοσμήτορα της Θεολογικής Σχολής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης κ. Μιχαήλ Τρίτο, καθηγητή του Τμήματος Ποιμαντικής και Κοινωνικής Θεολογίας Θεσσαλονίκης, για το Κουτσοβλαχικό ζήτημα.

Σχετικά:

  1. Αντιπαραθέσεις - Λαζάρου - Οι Βλάχοι - 4 Ιουν 08
  2. Κάτω τα χέρια από τους Βλάχους!, 26.2.11
  3. Μιχαήλ Γ. Τρίτος, Είναι οι Βλάχοι... Ρουμάνοι;, 5.3.11

Διαβάστε περισσότερα......

Γιανναράς - Η Δημοκρατία Συνάρτηση Παιδείας - 14 Μαρ 11

Εισήγηση του ομότιμου καθηγητή φιλοσοφίας του Παντείου Πανεπιστημίου κ. Χρήστου Γιανναρά, η οποία έγινε στα πλαίσια εκδήλωσης που διοργάνωσε η Εταιρεία Πολιτικού Λόγου και Προβληματισμού «ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ» με θέμα «Η Δημοκρατία Συνάρτηση Παιδείας», στις 14.3.11 στην Εταιρεία Μακεδονικών Σπουδών στην Θεσσαλονίκη.

Αναδημοσίευση από το Αντίφωνο - Ημερομηνία δημοσίευσης: 13-04-11

Διαβάστε περισσότερα......

Δευτέρα, 11 Απριλίου 2011

Το μεταπολεμικό διεθνές σύστημα: Σταθερά και μεταβλητά κριτήρια του κυπριακού ζητήματος πριν και μετά το 1974 και τα αίτια του ελλείματος εθνικής στρατηγικής

ΚΕΝΤΡΟ ΜΕΛΕΤΩΝ ΤΑΣΣΟΣ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ - 8,9,10 Απριλίου 2011 Λευκωσία – Συνέδριο: «Το Κυπριακό και το Διεθνές Σύστημα, 1945-1974: Αναζητώντας θέση στον κόσμο»

Παναγιώτης Ήφαιστος

Με διαχρονικά και οικουμενικά κριτήρια ο εθνικοαπελευθερωτικός αγώνας της Κύπρου την δεκαετία του 1950 αποτέλεσε μια γνήσια αξίωση ελευθερίας. Ήταν ο επιπλέον το τελευταίος ελληνικός αγώνας ελευθερίας, ανεξαρτησίας και αυτοδιάθεσης. Και επειδή σε ένα διεθνές σύστημα πλήρες αιτιών πολέμου και κυρίως πλήρες ηγεμονικών αξιώσεων ισχύος, η ανεξαρτησία για κάθε κοινωνία ακόμη και όταν την κερδίσει απαιτείται να αγωνίζεται άγρυπνα και αδιάλειπτα για να την διασφαλίζει. Για πολλούς στην Ελλάδα και στην Κύπρο αν και αυτό είναι αναγκαιότητα δεν είναι αυτονόητα δεδομένο.

Βασική θέση που υιοθετούμε είναι ότι υπό τις συνθήκες των δύο πρώτων ρευστών δεκαετιών της μεταπολεμικής περιόδου υπήρχαν οι προϋποθέσεις ενός εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα οι σκοποί του οποίου αν υπήρχε μια ελληνική Υψηλή Στρατηγική θα μπορούσαν να είχαν εκπληρωθεί. Εν τούτοις, από το 1945 μέχρι σήμερα το νεοελληνικό κράτος, σ’ αντίθεση με την Βρετανία και Τουρκία, ποτέ δεν διέθετε μια εθνική υψηλή στρατηγική.

Μια εθνική στρατηγική απαιτεί προϋποθέσεις. Ας αναφέρουμε μερικές από αυτές τις προϋποθέσεις:

Πρώτον, γρανιτένια και αδιατάραχτη προσκόλληση στο εθνικό συμφέρον, στις εθνικές μας κοσμοθεωρίες, στην ασυμβίβαστη υπεράσπιση ακόμη και της τελευταίας ίντζας της εθνικής επικράτειας που προσφέρει η διεθνής νομιμότητα, απόκτηση επαρκούς αποτρεπτικής ισχύος και αυτοθυσία αν κινδυνεύσει η εθνική ανεξαρτησία.

Δεύτερον, σωστή γνώση της φυσιογνωμίας, του χαρακτήρα και των λειτουργιών του διεθνούς συστήματος, βαθειά γνώση του άμεσου στρατηγικού περιβάλλοντος, των άλλων στρατηγικών περιβαλλόντων ιδιαίτερα του πεδίου της ηγεμονικής διαπάλης, των πολλών επιπέδων, στρωμάτων και ρευστών στρατηγικών κριτηρίων και παραγόντων.

Τρίτον, περίκλειστο σύστημα λήψης αποφάσεων που περιφρουρεί τους πολιτειακούς φορείς από έξωθεν διαβρώσεις και υπονομεύσεις, προσδιορισμό του εθνικού συμφέροντος και των ιεραρχήσεών τους, διαρκής σφυρηλάτηση κρίσιμης και δημοκρατικά νομιμοποιημένης πολιτικής συνοχής και συναίνεσης στα πεδία των έσχατων λογικών του εθνικού συμφέροντος και αταλάντευτος αγώνας εκπλήρωσής του.

Τέταρτον, μιλώντας λογικά, ορθολογιστικά και εξ ανάγκης ασυμβίβαστα, διεθνισμός και εθνοκράτος ως θεσμός ελευθερίας είναι έννοιες και παραδοχές ασύμβατες. Ο διεθνισμός κάθε απόχρωσης και κάθε εκδοχής αντιβαίνει στην ελεύθερη εθνική ύπαρξη, θρέφει την εξάρτηση, υπονομεύει το εθνικό συμφέρον και αντιβαίνει στα θέσφατα της υπέρτατης και έσχατης κοσμοθεωρίας της εθνικής ανεξαρτησίας. Εξ αντικειμένου, τα διεθνιστικά και κοσμοπολίτικα ιδεολογήματα αποτελούν θανατηφόρο δηλητήριο κατά του κράτους και κατά της εθνικής ανεξαρτησίας, δηλαδή της ελευθερίας της κοινωνίας και εξ αντικειμένου λειτουργούν ανασταλτικά και αναιρετικά κατά κάθε αξίωσης συγκρότησης εθνικής στρατηγικής. Αν λόγω συνήθειας και καθιερωμένων συμβατικών όρων κάποιοι νοιώθουν την ανάγκη να ταυτίζονται με κάποιο διεθνισμό, ας κατανοήσουν ότι αυτό μπορεί να σημαίνει μόνο αγάπη προς την πατρίδα, την δημοκρατία, την ελευθερία και την ειρήνη με όρους διασφάλισης της εθνικής ανεξαρτησίας. Εγγενώς έτσι ήταν πάντα ο κόσμος, έτσι είναι και έτσι πάντα θα είναι.

Πέμπτον, μια ευρεία και βαθειά κοινωνική συναίνεση για την εθνική στρατηγική ως έσχατη και υπέρτατη κοσμοθεωρητική παραδοχή είναι μια εξίσου σημαντική προϋπόθεση εθνικής στρατηγικής. Η εθνική ανεξαρτησία για όλες τις κοινωνίες είναι η ελευθερία τους, δηλαδή, ότι πιο πολύτιμο διαθέτουν. Όποιος απορεί για τα αίτια μπορεί να μάθει πολλά διαβάζοντας τα ποιήματα του 16χρονου Ευαγόρα Παλληκαρίδη, κατανοώντας, επίσης, τους βαθύτερους αιτιώδεις λόγους για τους οποίους ο αείμνηστος Τάσσος Παπαδόπουλος και η κυπριακή κοινωνία, το 2004 είπαν ένα ουρανομήκη ΟΧΙ στην υποδούλωσή τους. Κάποιοι βέβαια, δυστυχώς ακαδημαϊκοί φορείς, με πολύ αρνητικά πρόσημα θεώρησαν σωστό να χαρακτηρίζουν τον Τάσσο Παπαδόπουλο ως «απορριπτικό» γιατί απόρριπτε την κατάργηση της ελευθερίας των κυπρίων. Τιμητικός θα έλεγα τίτλος, εν τέλει.

Είναι αναγκαίο να επιμείνω λίγο ακόμη για την παραδοχή της εθνικής ανεξαρτησίας. Και αυτό αντίθετα με την συμβατική σοφία, δεν αποτελεί κάποια αξιολογική ιδεολογική στάση.

Πρώτον, η κοσμοθεωρητική παραδοχή της εθνικής ανεξαρτησίας ή του «ιδεώδους της εθνικής ανεξαρτησίας» όπως ονομαζόταν στην κλασική εποχή, είναι πνευματικά σύμφυτη με την ύπαρξη μιας ανθρωπολογικά περιεκτικής και γι’ αυτό βιώσιμης κοινωνικής οντότητας.

Δεύτερον, η εθνική ανεξαρτησία αποτελεί τον υπέρτατο σκοπό της εθνικής στρατηγικής. Επειδή όπως λέμε η στρατηγική είναι η συνάρτηση των μέσων με τους σκοπούς για να την εκπλήρωση του τελευταίου χωρίς υπέρτατο πνευματικό σκοπό μια εθνική στρατηγική προγραμματικά είναι κενή περιεχομένου, δηλαδή προγραμματικά ανύπαρκτη.

Εξ ου και το προηγηθέν επιχείρημα ότι ανεξαρτήτως χρώματος ή απόχρωσης επειδή ο διεθνισμός θεωρεί το έθνος και το εθνοκράτος αναλώσιμα και περιττά, περιττή είναι και η εθνική στρατηγική, γεγονός που οδηγεί τους διεθνιστές να συντάσσονται και να συμπράττουν με τα εκάστοτε διεθνιστικά μεταμφιεσμένα δόγματα των καθ’ έκαστη συγκυρία ηγεμονικών αξιώσεων.

Η εθνική ανεξαρτησία είναι υπέρτατη νομική, πολιτική, πνευματική και κοσμοθεωρητική παραδοχή διαχρονικά πανηγυρικά οικουμενικά επικυρωμένη. Πάνω σ’ αυτή εξάλλου εδράζονται οι θεμελιώδεις αρχές του διεθνούς δικαίου. Πνευματικές ή φιλοσοφικές ρωγμές λογικά δεν είναι επιτρεπτές και αν υπάρχουν ροκανίζουν τόσο την εθνική στρατηγική όσο και την εθνική ανεξαρτησία. Όταν οι κοινωνίες δεν την έχουν παλεύουν να την αποκτήσουν και όταν την αποκτήσουν είναι προ το συμφέρον τους να την διαφυλάττουν με όλα τα μέσα και με όποια θυσία και αν χρειαστεί. Για την εθνική ανεξαρτησία έγινε και ο κυπριακός εθνικοαπελευθερωτικός αγώνας.

Συμβουλή να αφήσεις το εθνοκράτος σου για να αγωνιστείς για την ενοποίηση του πλανήτη οποιουδήποτε είδους ή απόχρωσης, αποτελεί συνταγή κατακρημνίσματος. Από καιρό, αντί χάραξης μιας εθνικής στρατηγικής άξιας των προσδοκιών μας που εκπληρώνει τους εφικτούς εθνικούς σκοπούς κάθε συγκυρίας, έχουμε ένα νεφελώδες φάσμα εκλογικεύσεων περί «χαμένων ευκαιριών» το οποίο υπερίπταται πάνω από τα κεφάλια μας προκαλώντας σύγχυση και αποπροσανατολισμό.

Πολιτική και επιστημονική ύβρις και επωδός έπονται όταν κάθε φορά ο προτεινόμενος εθνικός θάνατος μεταμφιέζεται ως υποψήφια χαμένη ευκαιρία. Αντί να ερμηνεύσουμε σωστά τα αίτια των λαθών του παρελθόντος τα οποία εμπόδισαν την επίτευξη των εφικτών σκοπών έχουμε ποταμούς ανορθολογικής πολιτικής σκέψης που συνοδεύονται με κάλεσμα για ευθανασία.

Σ’ αυτές τις αδιέξοδες συζητήσεις περί χαμένων δήθεν ευκαιριών κάθε διαδοχικής συγκυρίας το προγραμματικό ροκάνισμα των θέσεών μας αν και διαφορετικού περιεχομένου μορφικά είναι εν τούτοις πανομοιότυπο: Λανθασμένες εκτιμήσεις για το διεθνές σύστημα, λανθασμένες εκτιμήσεις για τα όρια των δυνατοτήτων των διεθνών θεσμών –οι οποίοι στην διεθνή πολιτική είναι νομοτελειακά εξαρτημένες μεταβλητές της ισχύος–, λανθασμένες εσχατολογικές διεθνιστικές ή κοσμοπολίτικες αφέλειες και ηγεμονικές εκλογικεύσεις για τον επικείμενο θάνατο του κράτους και την έλευση του ενός ή άλλου διεθνιστικού ή κοσμοπολίτικου πλανητικού παραδείσου.

Τέτοιοι ανορθολογισμοί ήδη μας προκάλεσαν γιγαντιαίες ζημιές στην Ελλάδα και στην Κύπρο επειδή η διπλωματία μας σε διαδοχικές κομβικές στιγμές στηρίχθηκε πάνω στην ακραία λανθασμένη υπόθεση πως αντί ισορροπίας με κάθε φίλο ή αντίπαλο τα διακρατικά προβλήματα θα αντιμετωπιστούν, δήθεν, με αισθητικά κριτήρια και διαπροσωπικές σχέσεις. Προσεγγίσεις μάλιστα που σε όλες τις φάσεις που εξετάζουμε, ιδιαίτερα τις δύο τελευταίες δεκαετίες, είναι εμπλουτισμένες με άφθονη προπαγάνδα και λαϊκίστικο κτίσιμο προσδοκιών, ψευτοδιλήμματα πόλεμος ή ειρήνη και καλλιέργεια ευσεβών πόθων και ψευδαισθήσεων.

Πολλοί συχνά αμφισβητούν την σκοπιμότητα του εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα των κυπρίων. Σφάλλουν βαθύτατα. Μπορούμε κάλλιστα να ισχυριστούμε ότι θα μπορούσε να γίνει καλύτερη πολιτική διαχείρισή του ή να είχαμε σχεδιάσει μια στρατηγική καλύτερης σύνδεσης εναλλακτικών βαθμίδων ένοπλου αγώνα με τους διπλωματικούς χειρισμούς. Αυτό όμως είναι ένα ζήτημα και άλλο να ειπωθεί η ανιστόρητη θέση ότι ο αγώνας ήταν περιττός ή αχρείαστος.

Το κριτήριο της νομιμοποίησης μιας πολιτικής πράξης στην διεθνή πολιτική ενέχει μεγάλη σημασία και στην ιστορική συγκυρία που έγινε ο κυπριακός εθνικοαπελευθερωτικός αγώνας η νομιμοποίησή του ήταν άφθονη.

Το ερώτημα όπως υπαινιχθήκαμε μόλις είναι εάν έτυχε σωστής διπλωματικής διαχείρισης και αν όχι γιατί;

Η αξίωση αυτοδιάθεσης των κυπρίων τον 20ό αιώνα ήταν υπαρξιακού χαρακτήρα, θεμελιώδης, αναπόφευκτη και για αντικειμενικούς ιστορικούς λόγους εντός εφικτών ορίων. Επιτυχία απαιτούσε μεγιστοποίηση των νομικών, πολιτικών, κοσμοθεωρητικών και διεθνοπολιτικών ερεισμάτων που διαθέταμε στην μεταπολεμική συγκυρία.

Το κύμα των εθνικοαπελευθερωτικών αγώνων δεν είναι ο μόνος παράγων που νομιμοποιούσε ένα αγώνα ελευθερίας στις αρχές του 20ου αιώνα. Ο 19ος αιώνας και οι αρχές του 20ού αιώνα ήταν επίσης η φάση εκπνοής της αποικιακής εποχής και η αφετηρία του σύγχρονου πλανητικού εθνοκρατοκεντρικού διεθνούς συστήματος.

Μπορεί αναρίθμητοι έλληνες και όχι μόνον να παρασύρθηκαν στην διεθνιστική και κοσμοπολίτικη ρητορεία του τεχνητού, επίπλαστου και κίβδηλου Ψυχρού Πολέμου όταν οι εκατέρωθεν ηγεμονικές δυνάμεις μεταμφίεσαν τα συμφέροντά τους με ψεύτικα κοσμοϊστορικά σχέδια, πλην η ιστορική εξέλιξη αν και με σκαμπανευάσματα συνεχίστηκε. Απλά, αν και εντυπωσιακός και καταστροφικός, ο Ψυχρός Πόλεμος αποτέλεσε το κύκνειο άσμα του των διενιστικοϋλιστικών δογμάτων και των ηγεμονισμών που αφετηρία είχαν τον 17ο αιώνα και που συμβολικά εξέπνευσαν το 1990. Πολλοί βέβαια λόγω κεκτημένης ταχύτητας ακόμη τον βιώνουν.

Η καταστροφική πορεία της ανθρωπότητας που άρχισε με την πτώση της Βυζαντινής Οικουμένης και στην συνέχεια την έλευση των υλιστικών δογμάτων οδήγησε εν μέσω αντιφάσεων και καταστροφών στην αποικιοκρατία, στον ηγεμονισμό και στην μεταβατική επίφαση του Ψυχρού Πολέμου που τερματίστηκε το 1990. Τον 20ο αιώνα και πολύ περισσότερο στις απαρχές του 21ου αιώνα η εθνική ανθρωπολογία εισέρευσε ξανά ορμητικά ως ο διαμορφωτικός παράγων του πολιτικού γίγνεσθαι.

Αυτή η αλλαγή παραδείγματος αφορά τα εννέα τουλάχιστον δέκατα των ανθρώπων του πλανήτη αν όχι το σύνολο, αν συμπεριλάβουμε τα έθνη της Δύσης οι κοινωνίες των οποίων μάλλον κινούνται και αυτές ερήμην των ταρακουνημένων και αποτυχημένων πολιτικών και διανοητικών ελίτ. Η τάση είναι πανίσχυρη. Αφήνοντας κάποια πολιτικά και πνευματικά ελίτ να αναμασούν δόγματα παρωχημένων φιλελεύθερων και μαρξιστικών υλισμών ή φασιστικών κολεκτιβισμών, οι άνθρωποι στο επίπεδο των κοινωνικών οντοτήτων διαρκώς συγκροτούνται πολιτικά σύμφωνα με την ιστορικά διαμορφωμένη εθνική ανθρωπολογική τους υπόσταση.

Όποιος απορεί για τα αίτια, επαναλαμβάνω, μπορεί να μάθει πολλά διαβάζοντας τα ποιήματα του 16χρονου Ευαγόρα Παλληκαρίδη και κατανοώντας το ΟΧΙ των κυπρίων κατά της υποδούλωσής τους το 2004.

Οι εθνικοαπελευθερωτικοί αγώνες διαμόρφωσαν την πρώτη μεγάλη μετά-αποικιακή καταστατική δομή: Συνέτειναν στην νομικοθεσμική και κοσμοθεωρητική επικύρωση μιας οντολογικής πλέον πραγματικότητας που αναδείκνυε το εθνοκρατοκεντρικό διεθνές σύστημα που εδράζεται πάνω στις κοινή για όλες τις κοινωνίες, υψηλή κοσμοθεωρητική αρχή της Εθνικής Ανεξαρτησίας ως μετά-Αποικιακού τρόπου ζωής. Νομικοπολιτικά αυτό ενσαρκώνουν και οι Υψηλές Αρχές του διεθνούς δικαίου.

Συνοψίζοντας αυτή την καίρια πτυχή τονίζουμε ότι η πριν το 1974 φάση αποτελείτο από δύο μεταβατικές εποχές και η Κύπρος πάτησε μέσα σε αμφότερες: Η πρώτη μεταβατική εποχή ήταν η φάση των εθνικοαπελευθερωτικών αγώνων που προκάλεσε την γένεση δύο εκατοντάδων ανεξάρτητων κρατών. Η δεύτερη μεταβατική εποχή αμέσως μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο εγκλώβισε τα κράτη αυτά αλλά και όλο τον πλανήτη μέσα στον εξίσου μεταβατικό Ψυχρό Πόλεμο κατά την διάρκεια του οποίου διεξάχθηκε η επίπλαστη δήθεν ιδεολογική διαπάλη Ανατολής-Δύσης.

Οι έλληνες της Κύπρου με την σύμπνοια των ελλήνων της μητροπολιτικής Ελλάδας –και ανεξαρτήτως αδυναμιών της τελευταίας στο επίπεδο της πολιτικής διακυβέρνησης– ήταν σωστό και ιστορικά αναπόδραστο να διεκδικήσουν αυτοδιάθεση πριν ή μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και όπως γνωρίζουμε αυτό έκαναν.

Κύριος ανασταλτικός παράγοντας που σχεδόν προγραμματικά προδίκασε την αποτυχία αυτής της αναπόδραστης αξίωσης ελευθερίας ήταν το γεγονός ότι η ελληνική κοινωνία ήταν το πρώτο μεγάλο θύμα του Ψυχρού Πολέμου. Μετά τον άχαρο και αχρείαστο ελληνικό εμφύλιο πόλεμο, η απορρέουσα εξάρτηση του νεοελληνικού κράτους έθρεψε τα εκατέρωθεν διεθνιστικά σύνδρομα, δίχασε την ελληνική κοινωνία και κατέστησε, βασικά μέχρι και σήμερα ανέφικτη την συγκρότηση μιας εθνικής στρατηγικής που θα δικαίωνε την Κύπρο και θα διασφάλιζε την ελληνική επικράτεια σύμφωνα με τις Συνθήκες και την διεθνή νομιμότητα.

Στην συνέχεια, για αυτούς κυρίως τους λόγους αλλά και εκ του γεγονότος ότι ο Ψυχρός Πόλεμος βάθαινε ολοένα και περισσότερο η εξάρτηση της μητροπολιτικής Ελλάδας περιέπλεξε ακόμη περισσότερο την πολιτική διαχείριση του αγώνα ελευθερίας. Δυνατότητες και ευκαιρίες εκμετάλλευσης των κυμάνσεων του Ψυχρού Πολέμου για να επιτύχει ο αγώνας υπήρχαν πολλές. Στις εισηγήσεις που προηγήθηκαν, για παράδειγμα, καταδείχθηκε ότι ένας εξεζητημένος δυτικός προσανατολισμός κατά την διάρκεια των δεκαετιών του 1950 και 1960 θα μπορούσε να επιτύχει πολλά και ίσως την πλήρη αυτοδιάθεση.

Λόγω των πιο πάνω και πολλών άλλων παραγόντων, το κεκτημένο της Κυπριακής Δημοκρατίας μετά το 1960 ήταν αρκετά εύθραυστο λόγω ύπουλων διαιρετικών συνταγματικών στοιχείων και η συνεχιζόμενη απουσία στρατηγικής διαχείρισης κατά την διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου οδήγησε από το την μια αντίφαση στην άλλη και από το ένα αδιέξοδο στο άλλο.

Εξωτερικές εξαρτήσεις, ιδεολογική διάβρωση, πνευματικό ροκάνισμα, λάθη οφειλόμενα σε πάγια ελλείμματα κατανόησης της διεθνούς πολιτικής, έξωθεν υποκινούμενες πολιτικά εγκληματικές στάσεις όπως το πραξικόπημα του 1974 ή η υποστήριξη του εγκληματικού σχεδίου Αναν μας φέρνουν στο σημερινό εξαιρετικά δύσκολο σταυροδρόμι. Εν τούτοις, επειδή Ιδιαίτερα όταν τα ζητήματα που τίθενται είναι ζωής και θανάτου, δημοκρατίας και ελευθερίας, κανείς δεν πρέπει να ξεχνά ότι στην διεθνή πολιτική δεν υπάρχουν ανέφικτοι σκοποί παρά μόνο δύσκολοι στόχοι.

Στην μια πλευρά είναι η πεπατημένη του κατευνασμού. Στην άλλη είναι η επιδίωξη του μόνου εφικτού σκοπού, δηλαδή μιας βιώσιμης λύσης του κυπριακού με γρανιτένια προσκόλληση στις υψηλές αρχές της δημοκρατίας, της ελευθερίας και της εθνικής ανεξαρτησίας που τις ενσαρκώνει.

Το ζήτημα στην εξωτερική πολιτική δεν είναι το κατά πόσο σε κάθε ιστορική συγκυρία θα περιπίπτουμε σε μοιρολατρία για παρελθούσες δήθεν «χαμένες ευκαιρίες» αλλά το κατά πόσο στην εκάστοτε ιστορική συγκυρία θα επιτυγχάνεται το εφικτό με σωστή διαχείριση όλων των μέσων που διαθέτουμε χωρίς ποτέ να επιτρέπεται να δρασκελίσουμε κόκκινες γραμμές.

Σε κάθε περίπτωση, σε κάθε ιστορική στιγμή το ζητούμενο είναι η εκπλήρωση του μέγιστου εφικτού εθνικού συμφέροντος χρησιμοποιώντας την βέλτιστη υψηλή στρατηγική. Όταν αυτό δεν συμβαίνει μεμφόμαστε την λανθασμένη στρατηγική και όχι τον μέγιστο εφικτό σκοπό που λόγω λαθών και παραλείψεών μας δεν εκπληρώθηκε. Διατυπώνουμε επίσης πορίσματα για το πώς δεν θα επαναληφθούν τα λάθη.

Συμπεραίνω λοιπόν λέγοντας ότι τα προβλήματα της εθνικής στρατηγικής που απαιτεί βέλτιστη χρήση των μέσων που διαθέτουμε για να εκπληρώσουμε τον εφικτό σκοπό της κάθε ιστορικής συγκυρίας, έχουν τρις κύριες διαστάσεις.

Πρώτον, την ευρεία διάδοση διεθνιστικών δογμάτων που διαποτίζουν την ελλαδική και κυπριακή κοινωνία αναιρώντας προγραμματικά κάθε αξίωση χάραξης Υψηλής εθνικής στρατηγικής. Δεύτερον, την συνεπαγόμενη διαχρονικά ξένη εξάρτηση που περιορίζει τόσο την εθνική ανεξαρτησία όσο και την ανεξάρτητη πολιτειακή δράση στο πεδίο της εξωτερικής πολιτικής. Τρίτον, ιδιαίτερα την ύστερη εποχή, την εκτεταμένη διείσδυση στο πολιτικό, επικοινωνιακό και πνευματικό πεδίο διεθνικών δρώντων οι οποίοι αν και επενεργούν διανεμητικά δεν υπόκεινται στον παραμικρό δημοκρατικό έλεγχο.

Στο εσωτερικό του πιο σκληρού πυρήνα λήψης αποφάσεων, για παράδειγμα, δεν μπορούν να ακούονται τα πιο ανορθολογικά και παράλογα πράγματα και η λόγω επιστημονικής μεταμφίεσης να γίνονται πιστευτά από την εκάστοτε πολιτική ηγεσία. Αυτό εν τούτοις είναι ένα από τα κύρια χαρακτηριστικά της ελληνικής πολιτικής των τελευταίων δεκαετιών που διαβρώθηκε όχι μόνο λόγω παρακμής της ακαδημαϊκής πολιτικής σκέψης αλλά λόγω και εκτεταμένης σε όλα τα επίπεδα του ελληνικού πολιτικού και πνευματικού σκηνικού διείσδυσης ενός περίεργου μίγματος πολιτικά και κοινωνικά ανεξέλεγκτων φορέων επιστημονικών τίτλων, ενός ακόμη πιο περίεργου μίγματος διεθνικών δρώντων και λιγότερο ή περισσότερο πονηρών μελών που εκτείνονται από πολυεθνικές επιχειρήσεις και χρηματοοικονομικούς δρώντες μέχρι «πρώην» στελέχη των κυβερνήσεων και των «υπηρεσιών» ξένων κρατών.

Ένας στοιχειώδης ιστορικοπολιτικός απολογισμός της περιόδου 1945 μέχρι 1974 αλλά πανομοιότυπα από το 1974 μέχρι σήμερα οδηγεί στο συμπέρασμα ότι αίτια, αιτιώδεις σχέσεις και αιτιατά συμπλέκονται με ένα τρόπο που δεν είναι καθόλου τυχαίος:

  • Δεν είναι τυχαίο ότι έγινε ο εμφύλιος πόλεμος στην Ελλάδα.
  • Δεν είναι τυχαίο ότι άβουλα, αμελέτητα, απονενοημένα και προς μεγάλη έκπληξη των Άγγλων, όπως έγραψε ο Μακμίλλαν προσήλθαμε στην τριμερή διάσκεψη το 1955.
  • Δεν είναι τυχαίο ότι η κυπριακή αριστερά διαιρέθηκε στον αγώνα ελευθερίας των κυπρίων.
  • Δεν είναι τυχαίο ότι ετοιμαζόμενοι για ένα μεγάλο αγώνα ελευθερίας δεν συνεκτιμήσαμε δεόντως τις παραμέτρους του Ψυχρού Πολέμου αλλά και των παραμέτρων της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής της δεκαετίας του 1950 και 1960.
  • Δεν είναι τυχαίο ότι αλλοπρόσαλλα την ίδια στιγμή που η Κύπρος ήταν κατειλημμένη από δυνάμεις του ΝΑΤΟ αρχές της δεκαετίας του 1960 στραφήκαμε προς την Σοβιετική Ένωση.
  • Δεν είναι τυχαίο ότι εύκολα οι αμερικανικές υπηρεσίες διείσδυσαν σε όλο το πολιτικό φάσμα πριν και μετά την ξενόφερτη χούντα του 1967.
  • Δεν είναι τυχαίο το ότι στο πλαίσιο μιας αχρείαστα υπερβολικής ταύτισης με τους αδέσμευτους δόθηκε δυσανάλογη σημασία στην ΓΣ του ΟΗΕ.
  • Δεν είναι τυχαίο ότι πολλοί τάχθηκαν υπέρ των καταχρηστικών ηγεμονικών επεμβάσεων μετά το 1990 συμβάλλοντας στην αναστάτωση της περιφέρειάς μας και δημιουργώντας προϋποθέσεις διείσδυσης στις δικές μας υποθέσεις.
  • Δεν είναι τυχαίο ότι χάσαμε το τραίνο της ΕΕ επειδή την είδαμε διεθνιστικά και όχι όπως είναι, εθνοκρατοκεντρικά.
  • Δεν είναι τυχαίο ότι ουκ ολίγοι ακούοντας την έννοια «έθνος» παθαίνουν πνευματική και πολιτική αλλεργία με τα τρόπο που ακυρώνει τα πνευματικά, πολιτικά, πολιτισμικά και στρατηγικά μας ερείσματα.
  • Δεν είναι τυχαίο ότι μη κυβερνητικές διεθνικές οργανώσεις καλλιέργησαν την εικόνα ενός ανθόσπαρτου πλανήτη προσανατολίζοντας την Ελλάδα προς τον κρημνό, καταπολεμώντας την πορεία της Κύπρου προς την ΕΕ, αντικρούοντας ή και καταπολεμώντας την πολιτική αξιόπιστης εθνικής αποτρεπτικής στρατηγικής στο Αιγαίο και στην Κύπρο.
  • Δεν είναι τυχαίο ότι πείστηκαν οι κυβερνούσες πολιτικές ηγεσίες πως με κατευνασμό και δη στηριζόμενο σε αισθητικές και διαπροσωπικές φιλικές σχέσεις θα αντιμετωπιστεί η τουρκική απειλή.
  • Δεν είναι τυχαίο ότι η εξυπηρέτηση του εθνικού συμφέροντος επιβίωσης με μια υπεύθυνη αποτροπή συχνά εξυβρίστηκε ως εθνικιστική θέση.
  • Δεν είναι τυχαίο ότι πολλοί τελικά θεωρήθηκε φυσιολογικό να μιλάμε για νομιμοποίηση των τετελεσμένων στην Κύπρο και απάρνηση άσκησης των κυριαρχικών δικαιωμάτων που προσφέρει η διεθνής νομιμότητα στο Αιγαίο και στην Λεβαντίνη.
  • Δεν είναι τυχαίο ότι η ίδια γραμμή σκέψης υποστήριξε πως το 1955-59 οι άγγλοι αποικιοκράτες εφάρμοζαν πολιτική προστασίας των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.
  • Δεν είναι τυχαίο ότι επειδή όπως είπαν οι Ρωμαίοι scripta manent πολλοί εκτέθηκαν ανεπανόρθωτα. Αντί όμως να δηλώσουν ένα τίμιο ουρανομήκη mea culpa επειδή για παράδειγμα συμπράττοντας με τους εχθρούς της ελευθερίας και της Ελλάδας εκθείασαν το παράνομο και καταχρηστικό σχέδιο Αναν, ζητούν και τα ρέστα.
  • Δεν είναι τυχαίο ότι ακόμη και σήμερα ουκ ολίγοι είναι έτοιμοι να κάνουν άλμα στο κενό με την κατάργηση της ΚΔ και την κατασκευή μιας πολιτειακής διαστροφής άνευ προηγουμένου που αναιρεί κεκτημένα πέντε χιλιάδων χρόνων διαδρομής του πολιτικού πολιτισμού των ανθρώπων.

Καταληκτικά, ο μόνος λογικός και σωστός σκοπός πριν και μετά το 1974 ήταν η αυτοδιάθεση. Αυτό ισχύει πολύ περισσότερο σήμερα, στο πλαίσιο της Κυπριακής Δημοκρατίας που μόνο αν είναι ένα δημοκρατικό κράτος μπορεί να επιβιώσει χωρίς να καταστεί εστία συγκρούσεων και θανάτου. Νομικοπολιτικά, εξάλλου, αν η αυτοδιάθεση στην βάση του one man one vote ήταν βασική αρχή της από-αποικιοποίησης, ισχύει πλήρως στο εσωτερικό ενός κράτους δικαίου και της αναγκαίας και μη εξαιρετέας δημοκρατικής νομιμότητας. Ποτέ δεν προσφερόταν ως βιώσιμη λύση και ποτέ δεν θα είναι αποτελέσει βιώσιμη επιλογή η συγκρότηση ενός διεστραμμένου πολιτειακού γάμου που θα διαιρέσει την κοινωνία σε ρατσιστική και φυλετική βάση. Είναι άλμα στο κενό. Στην Κύπρο ο σκοπός είναι και σήμερα και ο ίδιος θα συνεχίσει να είναι μελλοντικά: Η αυτοδιάθεση του κυπριακού λαού. Οτιδήποτε πιο κάτω είναι αναπόδραστα καταστροφικό καθότι καταστέλλει τις ασυμβίβαστες έσχατες αρχές της ελευθερίας και της δημοκρατίας. Αυτό τον σκοπό επιδιώξαμε το 1955 και ο ίδιος σκοπός παραμένει και σήμερα. Όταν την ανάγκη φιλοτιμία ποιούμεθα ας μην σφάλλουμε μετατρέποντάς την σε δήθεν αμάχητο επιχείρημα υπέρ αυτοχειριασμού.

Τέλος ολοκληρώνοντας, θέλω να αναφερθώ στην χθεσινή παραδοχή μεγάλου σφάλματος στελέχους του ΕΛΙΑΜΕΠ επειδή, όπως μας είπε, σε συνομιλία του με τον Γιάννη Κρανιδιώτη δεν είχε πειστεί ότι η ένταξη της Κύπρου στην ΕΕ ήταν σημαντική και σωστή διπλωματική επιλογή. Πάγια θέση μου όπως είναι γνωστό είναι πως η παραδοχή λάθους στο επιστημονικό πεδίο τιμά δεν προσβάλλει τον δηλώνοντα και πως τέτοιες πρακτικές αποτελούν προϋπόθεση επιστημονικής προόδου. Πλην έλεος, ας μην υποβαθμίζουμε ένα ζήτημα γιγαντιαίων διαστάσεων σε κάποια συνομιλία με τον αείμνηστο Κρανιδιώτη. Από πολλά στελέχη απαιτείται ένα πολύ μεγάλο mea culpa. Αν και για το θέμα αυτό έγραψα αρκετά και θα γράψω πολύ περισσότερα, είναι εδώ αναγκαίο να ειπωθούν έστω και δύο λόγια. Πρώτον, δεν είναι ένα και δύο ή καμιά κουβέντες σε κανένα συνέδριο αλλά εκατοντάδες κείμενα, βιβλία, άρθρα, επιφυλλίδες για τα οποία κάποιοι από εμάς από το 1989 μέχρι και σήμερα απελπισμένα αναγκαζόμαστε να αναλώσουμε χιλιάδες ώρες για να τα αντικρούσουμε. Εκατοντάδες κείμενα λοιπόν για τα οποία πριν λίγα χρόνια το ΕΛΙΑΜΕΠ πήρε μια επιστολή στην οποία τους πρότεινα να συγκροτηθεί επιστημονική ομάδα που θα χρηματοδοτήσει το ίδιο μιας και εύπορο, για να προχωρήσουμε σε μια ενδελεχή και αντικειμενική μελέτη ως προς το τι είπε τις και πως το είπε όσον αφορά α) την υποβολή αίτησης ένταξης, β) την πορεία της των ενταξιακών διαπραγματεύσεων, γ) την αμυντική ενίσχυση της Κύπρου, δ) την αποτρεπτική στρατηγική στο Αιγαίο, ε) τα προεόρτια του σχεδίου Αναν, στ) την επιστημονικά και κοινωνικά ηρωϊκή μάχη για να απορριφτεί αυτό το σχέδιο πολιτικής, διεθνοπολιτικής και επιστημονικής ντροπής, και ζ) τους ανοίκειους χαρακτηρισμούς κατά του Τάσσου Παπαδόπουλου και την πολιτική του διαδρομή. Αν το ζητούμε και επιμένουμε –και εγώ συντάσσω σχετικά εκτενές κείμενο– δεν οφείλεται σε κάποια μνησικακία ή εκδικητικότητα αλλά στην ανάγκη να μην ξαναβρεθούμε ως επιστήμονες και ως κοινωνίες μπροστά σε ένα κύμα εκατοντάδων αναλύσεων που περίπου υποστήριζαν ότι τα γαϊδούρια έχουν φτερά και πετούν ή ότι η ελευθερία και η δημοκρατία είναι περιττά μιας και εισερχόμαστε στην … μεταεθνική εποχή των προπαγανδιστικών φαντασιώσεών τους. Ακόμη πιο σημαντικό στην Ελλάδα και στην Κύπρο βρισκόμαστε ενώπιον επερχόμενων μεγάλων προβλημάτων στην αντιμετώπιση των οποίων η ελληνική επιστημονική κοινότητα απαιτείται αυτή την φορά να φανεί άξια του μισθού τους επιτελώντας την επιστημονική της αποστολή. Να απέχει δηλαδή από κάθε προπαγανδιστική δραστηριότητα, να συγκροτήσει επιστημονικές εργασίες που στηρίζουν και δεν υπονομεύουν την διεθνή νομιμότητα και να τηρήσει πάγιους κώδικες δεοντολογίας της επιστήμης που αφορούν την ελευθερία και την δημοκρατία. Τον ερχόμενο Φθινόπωρο μάλλον όλοι και όλα πάλι θα δοκιμαστούν. Αυτή την φορά κάποιοι ας μην παρασυρθούν ντροπιάζοντας την επιστήμη και τον επιστημονική τους ταυτότητα. Γιατί όπως είπαμε, scripta manent.

Παναγιώτης Ήφαιστος, www.ifestosedu.gr
Αναρτημένη και στην διεύθυνση http://www.ifestosedu.gr/109omiliatassospapadeoka.htm

Διαβάστε περισσότερα......

Τσακώνονται για την Ελλάδα στην Ευρώπη

Διαμάχη μεταξύ των υπουργών Οικονομικών της Ευρωζώνης και του προέδρου της ΕΚΤ Ζαν-Κλοντ Τρισέ έχει ξεσπάσει γύρω από την αναδιάρθρωση του χρέους της Ελλάδας, σύμφωνα με το γερμανικό περιοδικό Spiegel. Ο Ευρωπαίος Επίτροπος για τις ΟΙκονομικές υποθέσεις Ολι Ρεν από την πλευρά του αποκλείει την αναδιάρθρωση ενώ ο επικεφαλής του Eurogroup Ζαν-Κλοντ Γιούνκερ απευθύνει αυστηρή προειδοποίηση στην Ελλάδα για τον έλεγχο των δαπανών της. Την ίδια ώρα, ο Observer προβλέπει δραματική επιδείνωση στην κατάσταση των υπερχρεωμένων χωρών της Ευρωζώνης από την αύξηση των επιτοκίων της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας. Αύριο επισκέπτεται την Ελλάδα ο Πρόεδρος της ΕΕ Χέρμαν Βαν Ρομπέι, ενώ μέσα στην εβδομάδα αναμένεται στην Αθήνα και ο Ζαν-Κλοντ Τρισέ.

Οι σκέψεις για μια αναδιάρθρωση του χρέους της Ελλάδας μεγαλώνουν όλο και περισσότερο, όπως παραδέχονται επισήμως μέχρι τώρα οι υπεύθυνοι για την Ευρωζώνη. Το θέμα έπαιξε σημαντικό ρόλο στα πλαίσια τηλεδιάσκεψης το προηγούμενο Σάββατο. Συμμετείχαν οι υπουργοί Οικονομικών των σημαντικότερων χωρών της Ευρωζώνης, μεταξύ των οποίων ο Γερμανός Υπουργός Οικονομικών Βόλφγκανγκ Σόιμπλε και η Γαλλίδα ομόλογός του Κριστίν Λαγκάρντ, ο Ευρωπαίος Επίτροπος αρμόδιος για τα δημοσιονομικά Όλι Ρεν, καθώς και ο Ζαν-Κλοντ Τρισέ, πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας.

Στις συνομιλίες ορισμένοι υπουργοί Οικονομικών εξέφρασαν αμφιβολίες για το εαν η Ελλάδα, παρά τα αυστηρά προγράμματα εξυγίανσης, μελλοντικά θα μπορεί να εξυπηρετήσει το χρέος της και να προμηθευτεί ξανά χρήματα την άνοιξη του επόμενου χρόνου από τις χρηματαγορές.

Ορισμένοι υπουργοί Οικονομικών έθεσαν το ερώτημα, αν λαμβανομένης υπόψη της κατάστασης θα ήταν σκόπιμο να προβεί σε αναδιάρθρωση του χρέους της χώρας. Ο πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας Ζαν-Κλοντ Τρισέ «μπλοκάρισε» κατηγορηματικά την προσπάθεια με την παρατήρηση ότι δεν είναι προετοιμασμένος να το συζητήσει.

Ο κ.Τρισέ φοβάται ότι το γεγονός θα πλήξει την εμπιστοσύνη σε ολόκληρη την Ευρωζώνη και ότι οι τράπεζες που έχουν στην κατοχή τους ελληνικά κρατικά ομόλογα θα μπορούσαν να καταλήξουν σε ανισορροπίες. Ο Υπουργός Οικονομικών της Γερμανίας Σόιμπλε θεωρεί την υπερβολική και ελάχιστα πιστευτή την διακριτικότητα των κεντρικών τραπεζιτών έναντι των αγορών κεφαλαίων.

Ο Ευρωπαίος Επίτροπος για τα δημοσιονομικά Όλι Ρεν ανακοίνωσε την προηγούμενη βδομάδα στην συνεδρίαση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής ότι για το ενδεχόμενο αναδιάρθρωσης του χρέους της Ελλάδας δεν θα επιτρεπόταν να μιλά κανείς δημοσίως και ότι θα έπρεπε κανείς κάποτε να την διευκολύνει.

 

Γερμανία: Πρώην υπουργός Οικονομικών υπολογίζει σε αναδιάρθρωση

Με το ζήτημα της ελληνικής αναδιάρθρωσης ασχολείται και η γερμανική εφημερίδα Die Welt, η οποία δημοσιεύει άρθρο με τίτλο «Ο (πρώην υπουργός Οικονομικών της Γερμανίας) Steinbrück υπολογίζει σε αναδιάρθρωση».

Κατά την άποψη του πρώην Υπουργού Οικονομικών της Γερμανίας, Peter Steinbrück -γράφει η Welt- η Ελλάδα και οι πιστωτές της κινδυνεύουν με αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους. Λόγω των αυξημένων χρεών της, η χώρα δε θα είναι σε θέση να χρηματοδοτεί πλέον τα επιτόκιά της, όπως εκτίμησε ο Γερμανός πολιτικός του SPD στο Γερμανοϊσπανικό Forum του Βερολίνου. «Δεν υπάρχει δρόμος ώστε να παρακαμφθεί η αναδιάρθρωση» σημείωσε ο κ. Steinbrück.

Η καγκελάριος Μέρκελ υπόσχεται εδώ και μήνες ότι οι ιδιώτες επενδυτές θα κληθούν να πληρώσουν -όμως, το νωρίτερο, μετά τα μέσα του 2013. Εντός της κιτρινόμαυρης ομοσπονδιακής κυβέρνησης, ωστόσο, διευρύνεται η εκτίμηση ότι η Ελλάδα δε θα καταφέρει να αντέξει μέχρι τότε. Τα τωρινά σχέδια προβλέπουν ότι η χώρα θα μπορέσει να τοποθετήσει και πάλι ομόλογά της στην κεφαλαιαγορά.

«Κάτι τέτοιο είναι αδύνατο», ακούγεται παρά ταύτα εδώ και κάποιες μέρες και από κύκλους του γερμανκού κυβερνητικού συνασπισμού. «Η Ελλάδα δε θα μπορέσει σε καμία περίπτωση να αντέξει έως το 2013, όταν θα τεθεί σε λειτουργία ο διαρκής μηχανισμός ΕΤΧΣ».

Σύμφωνα με εκτιμήσεις του Έλληνα οικονομικού συμβούλου της κυβέρνησης, Λουκά Παπαδήμου, το ελληνικό έλλειμμα για το 2010 ίσως είναι μεγαλύτερο απ’ ότι υπολογιζόταν και θα μπορούσε να ξεπεράσει το ποσοστό του 10%. Ο κ. Παπαδήμος θεωρεί ότι, λόγω της μεγάλης τρύπας στον προϋπολογισμό, «θα είναι απαραίτητα και επιπλέον μέτρα λιτότητας γι’ αυτή τη χρονιά».

Ο κ. Steinbrück θεωρεί ότι το πρόβλημα δεν είναι το ευρώ, αλλά η έλλειψη σε δομές αποφάσεων. Κι από τη Γερμανία λείπει το πολιτικό θάρρος να βλέπει κανείς τα γεγονότα κατά πρόσωπο, δηλώνει ο ολοένα και δημοφιλέστερος Γερμανός πολιτικός, ο οποίος θεωρείται από κάποιους στο SPD ως μελλοντικός υποψήφιος για το χρίσμα του Γερμανού Καγκελαρίου.

 

Αποκλείει αναδιάρθρωση χρέους ο Oλι Ρεν

H Eλλάδα θα επιλύσει το πρόβλημα χρέους χωρίς αναδιάρθρωση εκτιμά ο ευρωπαίος Επίτροπος Ολι Ρεν. «Συνεχίζουμε να αποκλείουμε το ενδεχόμενο αναδιάρθρωσης του ελληνικού χρέους. Υπάρχει ένα πειστικό πρόγραμμα μεταρρυθμίσεων της ελληνικής κυβέρνησης το οποίο και υλοποιείται», δήλωσε ο κ. Ρεν.

«Για την Ελλάδα λέω ότι υπάρχει ένα σχέδιο το οποίο έχει εγκριθεί από τη διεθνή κοινότητα και τα όργανα της ΕΕ. Αυτό το σχέδιο υλοποιούμε τώρα», δήλωσε από την πλευρά του ο πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, Ζαν Κλοντ Τρισέ, απαντώντας σε ερωτήσεις για τα σενάρια αναδιάρθρωσης του ελληνικού χρέους.

 

Αυστηρή προειδοποίηση Γιούνκερ προς Ελλάδα

Την ίδια ώρα, αυστηρή προειδοποίηση προς την Ελλάδα να ελέγξει τις δαπάνες της απηύθυνε ο πρόεδρος του Eurogroup Ζαν-Κλοντ Γιούνκερ. «Υπενθυμίσαμε στις ελληνικές αρχές ότι είναι σημαντικό να εμμείνουν στους στόχους για το δημοσιονομικό έλλειμμα τα επόμενα χρόνια», δήλωσε ο κ. Γιούνκερ μετά την άτυπη συνάντηση των υπουργών Οικονομικών της ΕΕ στην πόλη Godollo της Ουγγαρίας.

Εν τω μεταξύ, αξιωματούχος που πρόσκειται στην τρόικα δήλωσε την Πέμπτη στο Reuters ότι τo δημοσιονομικό έλλειμμα της Ελλάδας για το 2010 θα αναθεωρηθεί πάνω από το 10% του ΑΕΠ, αναγκάζοντας την κυβέρνηση να λάβει επιπλέον διορθωτικά μέτρα. Ο στόχος της κυβέρνησης ήταν για έλλειμμα 9,4% του ΑΕΠ, ενώ η τρόικα το εκτιμούσε στο 9,6%.

«Το έλλειμμα δεν θα είναι πολύ υψηλότερο του αναμενόμενου», δήλωσε αξιωματούχος της ΕΕ, προσθέτοντας ότι κάποιες χώρες της Ένωσης ανησυχούν για την ικανότητα της κυβέρνησης να ενισχύσει τα φορολογικά έσοδα και να εξυγιάνει τα δημοσιονομικά της. «Αλλά θα δείξει ότι η Ελλάδα δεν έχει περιθώριο για λάθη», πρόσθεσε.

 

Στουρνάρας: κλειδί οι μεταρρυθμίσεις και όχι η αναδιάρθρωση

Η δημόσια συζήτηση έχει εκτραπεί, περιστρεφόμενη στο θέμα της αναδιάρθρωσης του χρέους, ενώ θα έπρεπε να επικεντρώνεται στις διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις του δημόσιου τομέα, ο οποίος με τη διογκωμένη και στρεβλή λειτουργία του αποτελεί τη γενεσιουργό αιτία της «βαριάς ασθένειας» του χρέους, δηλώνει ο καθηγητής Οικονομικών του Πανεπιστημίου Αθηνών και Γενικός Διευθυντής του ΙΟΒΕ Γιάννης Στουρνάρας, σε συνέντευξή του στο Αθηναϊκό Πρακτορείο.

«Έχουμε περιπέσει», τονίζει, «σε μια ακατάσχετη κινδυνολογία περί αναδιάρθρωσης-κουρέματος, το ποσοστό του οποίου «ορίζουν», κάθε φορά ανάλογα με τους υπολογισμούς τους, οι κάτοχοι CDS και οι «σορτάκηδες», ενώ μια τέτοια εξέλιξη και ασύμφορη είναι, δεδομένου ότι θα αφαίμαζε τράπεζες και ασφαλιστικά ταμεία και μονομερώς δεν μπορούμε να την υιοθετήσουμε, καθότι αποφασίζει συνολικά η ευρωζώνη και οι αποφάσεις που έχουν ληφθεί ως τώρα είναι γνωστές». «Το γεγονός μάλιστα ότι το ελληνικό χρέος έγινε υπόθεση της ευρωζώνης αποτελεί ισχυρό διαπραγματευτικό χαρτί της Ελλάδας και εδραιώθηκε μετά την προσφυγή στον Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας της Ιρλανδίας και της Πορτογαλίας».

Ως μόνη πιθανή μορφή «βελούδινης» αναδιάρθρωσης, θεωρεί ο ΓΔ του ΙΟΒΕ, μια προσυνεννοημένη επιμήκυνση του χρόνου εξόφλησης του χρέους, όπως αυτή που αποφασίστηκε στις 11 Μαρτίου για το ελληνικό δάνειο των 110 δις ευρώ, που η αποπληρωμή του μετατέθηκε στα δέκα χρόνια αντί των πέντε και το επιτόκιο δανεισμού μειώθηκε από το 5% στο 4%.

Αντί όμως, υπογραμμίζει, να εστιάσουμε τη συζήτησή μας στην άρση των εμποδίων που καθιστούν τον δημόσιο τομέα τροχοπέδη της ανάπτυξης και της ανταγωνιστικότητας, αναλωνόμαστε στα περί αναδιάρθρωσης, υιοθετώντας το «μότο», που κατ'εξοχήν ανήκει στις αγορές, ότι «οι αριθμοί δεν βγαίνουν».

 

An April 1 demonstration in Lisbon against high unemployment and the government's austerity measures. Last week, Portugal became the third euro-zone member to ask for a bailout.

Observer: Δραματική η αύξηση επιτοκίων της ΕΚΤ για τις υπερχρεωμένες χώρες

Δραματικές συνέπειες για την Ιρλανδία, την Ελλάδα και την Πορτογαλία μπορεί να έχει απόφαση της ΕΚΤ για αύξηση των επιτοκίων επισημαίνει σήμερα ο Observer που επικαλείται αποκλειστικά ανάλυση της εταιρείας Fathom.

Σύμφωνα με όσα αναφέρονται στην εν λόγω μελέτη η αύξηση των επιτοκίων σε συνδυασμό με την αυστηρότερη δημοσιονομική πολιτική της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας θα μπορούσε να ωθήσει τις χώρες αυτές σε χρεοκοπία: Εάν η ΕΚΤ εξακολουθήσει να σφίγγει την πολιτική της, το αποτέλεσμα είναι ξεκάθαρο. Η χρεοκοπία είναι λίγο πολύ αναπόφευκτη δηλώνει ο επικεφαλής της Fathom, Danny Gabay, προσθέτοντας – ειδικότερα όσον αφορά τη χώρα μας- ότι η Ελλάδα είναι σαφέστατα σε ένα μη βιώσιμο μονοπάτι.

 

Αγωγή κατά της γερμανικής βοήθειας στην Πορτογαλία

Εν τω μέταξύ, όπως αναφέρει το γερμανικό περιοδικό Spiegel, η δανειακή βοήθεια προς την πληττόμενη Πορτογαλία εξελίσσεται σε υπόθεση για το Ομοσπονδιακό Συνταγματικό Δικαστήριο.

Με το μέσο της προσωρινής διαταγής ο οικονομολόγος από το Βερολίνο Markus Kerber θα επιδιώξει την απαγόρευση από τους συνταγματικούς δικαστές προς την κυβέρνηση στο να συμφωνήσει η τελευταία εντός της Ευρωπαϊκής Ένωσης για τη βοήθεια προς την Πορτογαλία.

Σε περίπτωση που το δικαστήριο δεν καταλήξει σε απόφαση, τότε υφίσταται κίνδυνος «ότι μετά τη χρήση του ‘μηχανισμού σταθεροποίησης του ευρώ’ από την Δημοκρατία της Ιρλανδίας και το αίτημα της Πορτογαλικής Δημοκρατίας μετά από λίγο θα πρέπει να υπολογίζει κανείς σε ανάλογα αιτήματα από την πλευρά της ισπανικής, της βελγικής ή ακόμη και την ιταλικής κυβέρνησης», αναφέρεται στο δικόγραφο των 37 σελίδων του Kerber.

Ο Kerber πέρσι μαζί με περίπου 50 υποστηρικτές υπέβαλε συνταγματική αγωγή κατά της ασπίδας διάσωσης του ευρώ. Φοβάται ότι η δίκη στην Καρλσρούη θα γίνει περιττή, αν η μία χώρα μετά την άλλη προσφεύγουν κάτω από την ασπίδα διάσωσης. «Για ποιο λόγο να αποφασίσει το Ομοσπονδιακό Συνταγματικό Δικαστήριο, εφόσον ένα μεγάλο μέρος των χρημάτων θα έχει ήδη ξοδευτεί;», πρόσθεσε ο Kerber.

Αναδημοσίευση από το tvxs - Ημερομηνία δημοσίευσης: 11-04-11

Διαβάστε περισσότερα......

Σάββατο, 9 Απριλίου 2011

Αντιθέσεις - Μαριάς - Αναδιάρθρωση χρέους και ελεγχόμενη πτώχευση - 8 Απρ 11

Ο δημοσιογράφος κ. Γεώργιος Σαχίνης συζήτησε με τον Αναπληρωτή Καθηγητή Θεσμών της Ευρωπαϊκής Ένωσης στο Τμήμα Οικονομικών Επιστημών του Πανεπιστημίου Κρήτης κ. Νότη Μαριά στις 8.4.11 στο κανάλι Kρήτη ΤV για το τι σημαίνει αναδιάρθρωση χρέους και ελεγχόμενη πτώχευση.

Σχετική ειδησεογραφία:

  1. Νότης Μαριάς, Αναδιάρθρωση χρέους και ελεγχόμενη πτώχευση με τη «βούλα» της ΕΕ, 6.4.11
  2. Nότης Μαριάς, Aναθεώρηση της Λισαβόνας "Ελεγχόμενη πτώχευση" και αναδιάρθρωση χρέους στην Ευρωζώνη, 29.10.10
  3. Νότης Μαριάς, «The game is over» νούμερο 2, 14.10.10

Διαβάστε περισσότερα......

Πέμπτη, 7 Απριλίου 2011

O ελληνικός δρόμος για τον εξευρωπαϊσμό

Χρήστος Γιανναράς

Nα έρθουν σε συνεννόηση οι διάσπαρτες σε όλα τα κόμματα πολιτικές δυνάμεις που συμφωνούν με τον τρίπτυχο στόχο: εξορθολογισμός, εξευρωπαϊσμός, εκσυγχρονισμός του ελλαδικού κράτους. Nα προκύψει από τη συνεννόηση μια μελετημένη συνολική πρόταση για την ανασυγκρότηση της χώρας. Kαι να τεθεί η πρόταση σε δημοψήφισμα για έγκριση από τον λαό.

Aυτή τη λύση, μπροστά στη συντελεσμένη καταστροφή και στο αδιέξοδο, εισηγήθηκε ο κ. Aλέκος Παπαδόπουλος μιλώντας στην εκπομπή «Φάκελοι» (ΣKAΪ, 28/3/2011). Kαι δεν νομίζω ότι υπάρχει Eλληνας που να διαφωνεί με την εισήγηση. Kάθε Eλληνας θα ήθελε να δει την πατρίδα του να οργανώνεται ορθολογικά, να προσαρμόζεται δημιουργικά σε καινούργιες απαιτήσεις και στοχεύσεις, να αποκτά την ποιότητα υπηρεσιών που είναι αυτονόητη για τον Eλβετό ή τον Φινλανδό. Nα γίνει η Eλλάδα μια «Δανία του Nότου», θα το ήθελαν όλοι οι πολίτες της – με εξαίρεση βέβαια τους ψυχοπαθολογικά αεροβάμονες νοσταλγούς του σταλινισμού.

Oμως, μοιάζει εντελώς απίθανο, και γι’ αυτό ουτοπικό, να συνεννοηθούν και να συμφωνήσουν σε κοινά ενεργήματα επαγγελματίες της πολιτικής στην Eλλάδα. Ξέρουν ότι αν το τολμήσουν θα αποβληθούν ακαριαία από τα κόμματα στα οποία ανήκουν, θα διασυρθούν σαν «αποστάτες», θα διακωμωδηθούν από τα υποχείρια της κομματοκρατίας, εμπορικά και κρατικά MME. Γι’ αυτό και ενθουσιωδώς διατεθειμένοι για καινούργιες «συσπειρώσεις» είναι μόνο όσοι βρίσκονται πια εκτός παιχνιδιού, ηγούμενοι και ηγουμένισσες θνησιγενών κομματιδίων, μετριότητες με αρρωστημένες φιλοδοξίες. Aλλά, για να προτείνει ο κ. Aλ. Παπαδόπουλος τέτοιο εγχείρημα, ίσως κάτι να υπολογίζει που εμείς οι άσχετοι αγνοούμε.

Για μας, τους εκτός επαγγελματικής πολιτικής, προέχει ένα άλλο ερώτημα που αφορά τον στόχο του προτεινόμενου εγχειρήματος και όχι τη διαδικασία: Θέλουμε όλοι τον εξορθολογισμό, τον εκσυγχρονισμό, τον εξευρωπαϊσμό της χώρας. Tον προσπαθούμε, ωστόσο, εκατόν ογδόντα χρόνια και δεν τον καταφέρνουμε. Γιατί; Aκόμα και στις καλύτερες στιγμές μας, το περισσότερο που πετυχαίνουμε είναι η μίμηση, με αποτυπωμένη στο επίτευγμα την επαρχιώτικη κακομοιριά, την αναφομοίωτη και στραβοφορεμένη προσαρμογή, την κακογουστιά – τελικά την αποτυχία. Kαι οι πιο ειλικρινείς προσπάθειες εξορθολογισμού, εκσυγχρονισμού, εξευρωπαϊσμού θεσμών και λειτουργιών έχουν μεταπρατικό χαρακτήρα, είναι «δεύτερο χέρι», υπεραναπλήρωση μειονεξίας (overcompensation ο ψυχαναλυτικός όρος).

Θα μπορούσε, επομένως, να τολμηθεί η παρατήρηση ότι η συμφωνία και συσπείρωση που ζητάει ο κ. Aλ. Παπ. και όλοι με αγωνία περιμένουμε έχει μιαν αναγκαία προϋπόθεση για να είναι εφικτή και ουσιωδώς αποτελεσματική: Nα ξέρουμε, με σοβαρή σπουδή, ποιες είναι οι δικές μας ανάγκες που μπορεί να ικανοποιήσει ο εξορθολογισμός, ο εκσυγχρονισμός, ο εξευρωπαϊσμός. Nα είναι στόχος μας η εξυπηρέτηση των αναγκών μας, όχι ο «ευρωπαϊκός προσανατολισμός» από μόνος του, σαν αυτοσκοπός και αυταξία, σαν πανάκεια για μίμηση και είδωλο για προσκύνηση. Eκατόν ογδόντα χρόνια τώρα πιθηκίζουμε θεσμούς, ιδεολογίες, συστήματα, που γεννήθηκαν από κοινωνίες με ανάγκες και ιεραρχήσεις αναγκών όχι οπωσδήποτε ίδιες με τις δικές μας, σε ιστορικές συνθήκες διαφορετικές, με νοο-τροπίες και εθισμούς άλλους. Δεν επιλέξαμε κριτικά και δεν προσαρμόσαμε δημιουργικά στις ανάγκες μας τα ξενόφερτα δάνεια, υποταχθήκαμε, μιμηθήκαμε το πρόσλημμα με τη μειονεξία του επαρχιώτη, που ξιπάζεται από το λούστρο των πρωτευουσιάνων.

Kαι τώρα, μόνο με το άκουσμα της «ιδιαιτερότητας των αναγκών» μας, τα ευτελή πρακτοράκια του μιμητισμού, της διευκόλυνσης αλλοδαπών συμφερόντων, αφρίζουν. Για τη βουτυρωμένη με ανταλλάγματα λογική τους οι ανάγκες είναι μονοδιάστατα και ισοπεδωτικά ίδιες παντού και πάντοτε, δεν υπάρχουν συλλογικές ιδιαιτερότητες. Γλώσσα, ιστορία, μεταφυσική, δηλαδή πολιτισμός, είναι γι’ αυτούς ιδεαλιστικά επιγεννήματα στην υλιστική «βάση», που συγκροτεί την υπαρκτική πραγματικότητα, δηλαδή τον μετεωρισμό στο κενό του παραλόγου, της τέλειας απουσίας «νοήματος».

H Eλλάδα δεν γέννησε τον ιστορικό υλισμό (τη μήτρα τόσο της καταναλωτικής μονοτροπίας όσο και του μαρξιστικού κολλεκτιβισμού), δεν τον παρήγαγαν οι ανάγκες της, οι ιστορικές της εμπειρίες. Προσπαθεί να πειθαρχήσει στη λογική του, διακόσια χρόνια τώρα, σωρεύοντας αποτυχία, αλλοτρίωση, ευτελισμό. H συνεννόηση και συσπείρωση που προτείνει τώρα ο κ. Aλ. Παπ. βρίσκει πάγκοινη συναίνεση, αλλά και τέλεια αδυναμία πραγμάτωσης, επειδή όλοι αντιλαμβανόμαστε την πραγμάτωση με τους άκριτα παγιωμένους, ατελέσφορους όρους της ιστορικο-υλιστικής λογικής, καπιταλιστικής ή μαρξιστικής.

H ίδια πρόταση συνεννόησης, αν ετίθετο στη βάση της λογικής των ιδιαιτεροτήτων του ελληνικού κοινωνικού γεγονότος, θα γινόταν κατανοητή από ελάχιστους, μιαν ασήμαντη μειοψηφία. H συντριπτική σήμερα πλειονότητα του ελλαδικού πληθυσμού δεν θα καταλάβαινε ούτε τα σημαινόμενα ούτε και τα γλωσσικά σημαίνοντα.

Aκατανόητη μια τίμια και συνεπής αποκέντρωση, ένα προγραμματικό, μεθοδικό ξεδόντιασμα της κεντρικής διοίκησης – επιστροφή στην κοινότητα, στην πολύ μικρή μονάδα τοπικής αυτοδιοίκησης, διαχείρισης των φόρων και των δημοσίων έργων. (O ευρωπαϊκός «Kαποδίστριας» είναι τα καντόνια της Eλβετίας, όχι η ομώνυμη πασοκική φαυλότητα που αποχαρβαλώνεται με τον «Kαλλικράτη»).

Aκατανόητη η απόλυτη προτεραιότητα αξιοκρατικού ελέγχου σε κάθε παραμικρή πτυχή του δημόσιου βίου, η συνεχής κρίση και καταξίωση της ποιότητας, της αριστείας, της δημιουργικής προσφοράς.

Aκατανόητη θα έμενε η πολιτική πρόταση για αναθεμελίωση της σχολικής εκπαίδευσης με βάση τη γλώσσα και τα μαθηματικά – τη γλώσσα ως λογική και τα μαθηματικά ως γλώσσα. H υψηλών απαιτήσεων άσκηση στην κριτική σκέψη, ο ρεαλιστικός μετριασμός της χρηστικής πληροφορίας. Tα αρχαία ελληνικά από το δημοτικό σχολείο.

Ξεκάθαρη, συνταγματικά οριοθετημένη η αυτονόμηση του κράτους από την κομματική κάθε φορά κεντρική κυβέρνηση. H αυτονόμηση του συνδικαλισμού από τα κόμματα.

Tέτοιου είδους προγραμματικές επιδιώξεις εικονίζουν απλώς, δεν εξαντλούν τον τρόπο της ελληνικής ιδιαιτερότητας εξορθολογισμού, εκσυγχρονισμού, εξευρωπαϊσμού του κράτους. Aκαταλαβίστικες για τις μάζες των βολεμένων στη ραστώνη του «Δημοσίου», στην απάνθρωπη αδικία του πελατειακού κατεστημένου.

Γι’ αυτό και προδιαγεγραμμένες οι εξελίξεις.

Αναδημοσίευση από την Kαθημερινή - Ημερομηνία δημοσίευσης: 07-04-11

Διαβάστε περισσότερα......