Τετάρτη, 24 Ιουνίου 2015

Δ. Μπουραντάς: «Οι μεγάλοι φιλόσοφοι και το προσωπικό μάνατζμεντ»

Ο συγγραφέας και καθηγητής του μάνατζμεντ στο Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών κ. Δημήτρης Μπουραντάς παρουσίασε στις 16.6.2015 στον ΙΑΝΟ το νέο βιβλίο του «Οι μεγάλοι φιλόσοφοι και το προσωπικό μάνατζμεντ. (Οι πιο χρήσιμες αρχές και μέθοδοι για αποτελεσματικότητα στην προσωπική και επαγγελματική ζωή)», Εκδόσεις Πατάκη, 2015.

Διαβάστε περισσότερα......

Δευτέρα, 22 Ιουνίου 2015

Χρ. Γιανναράς: «Τόπος του ανοίκειου τρόπου»

Ο συγγραφέας και ομότιμος καθηγητής Φιλοσοφίας κ. Χρήστος Γιανναράς παρουσίασε στις 22.6.2015 στον ΙΑΝΟ το νέο βιβλίο του «Τόπος του ανοίκειου τρόπου (Η Ελλάδα του 2014): Επιφυλλίδες», Ιανός, 2015.

Διαβάστε περισσότερα......

Γ. Κοντογιώργης - Η ελληνική κοινωνία ενώπιον της Ιεράς Συμμαχίας της δεσποτείας των “αγορών”, της Γερμανικής Ευρώπης και ο ρόλος της ελληνικής πολιτικής “κάστας” - 22 Ιουν 2015

Λάβρος έναντι των πολιτικών αποφάσεων και κινήσεων της ηγεσίας του τόπου ο πανεπιστημιακός Γιώργος Κοντογιώργος μιλώντας στο Ράδιο 9,84 και στον Γιώργο Σαχίνη.

Στο ερώτημα για το τι αναμένει σήμερα από τις επαφές του πρωθυπουργού απάντησε λέγοντας: «Θα σας απαντήσω έτσι όπως το είπα και προεκλογικά. Το νέο πακέτο θα είναι χειρότερο από τα προηγούμενα».

Τέλος ο πανεπιστημιακός τοποθετεί σε άλλη βάση τις σχέσεις πολιτικού-πολίτη, καθώς, όπως ανέφερε, τα διλήμματα που σήμερα οι πρώτοι θέτουν προς τους πολίτες υποκρύπτουν τη σκοπιμότητα απόκρυψης της αλήθειας προς ίδιον όφελος. «Χωρίς εθνικό σχέδιο και στρατηγική, με μεταρρυθμίσεις ιδίως στην έννοια του κράτους, που θα μας βγάλουν μπροστά από τα μνημόνια και την ποδηγέτηση της Ελλάδας από τους δανειστές, απλά θα μπαίνουμε σε κάλπικα διλήμματα για "ευρώ ή δραχμή", δηλαδή αν ο "δυνάστης" του λαού θα είναι μόνο "εσωτερικής επιβολής" ή "διττής και εσωτερικού και εξωτερικού"», είπε.

Αναδημοσίευση από τη Νέα Κρήτη - Ημερομηνία δημοσίευσης: 22-06-2015

Διαβάστε περισσότερα......

Θ. Ζιάκας - Η πολιτισμική παρακμή ως «μηδενισμός» - 27 Ιαν 2015

Διάλεξη του συγγραφέα κ. Θεόδωρου Ζιάκα με θέμα “Η πολιτισμική παρακμή ως «μηδενισμός» – το ελληνικό και το νεωτερικό υπόδειγμα”, η οποία έγινε στις 27.1.2015 στην αίθουσα πολιτικής και πολιτισμού «Ρήγας Βελεστινλής» στην Αθήνα, στα πλαίσια κύκλου διαλέξεων με θέμα «Πέραν της Παρακμής», τον οποίο οργάνωσε η Κίνηση Πολιτών ΑΡΔΗΝ.

Αναδημοσίευση από το Αντίφωνο - Ημερομηνία δημοσίευσης: 22-06-2015

Διαβάστε περισσότερα......

Κυριακή, 21 Ιουνίου 2015

Θ. Μαλκίδης - Ο Ιωάννης Καποδίστριας ως πρότυπο ηγέτη που απουσιάζει σήμερα - 20 Ιουν 2015

Ομιλία του Δρ. Κοινωνικών Επιστημών κ. Θεοφάνη Μαλκίδη στην εκδήλωση με θέμα «ΙΩΑΝΝΗΣ ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΣ: Η ζωή, οι αγώνες και το εγκώμιο του πρώτου Εθνικού Κυβερνήτη της Ελλάδας» που πραγματοποιήθηκε στο Κάστρο του Διδυμοτείχου στις 20.6.2015 και συνδιοργάνωσαν η Ενωμένη Ρωμηοσύνη, η Τηλεόραση Αχελώος TV του Αγρινίου, η Κίνηση Πολιτών Αλληλεγγύης Αλεξανδρούπολης, η εφημερίδα Αντιφωνητής και ο Σύλλογος Καστροπολίτες Διδυμοτείχου “Γνώση και Δράση”

Σχετικά:

  1. Ντοκιμαντέρ για τον Ιωάννη Καποδίστρια

Διαβάστε περισσότερα......

Το μόνο ρεαλιστικό ισοδύναμο

Χρήστος Γιανναράς

Ε​​ρωτήματα που γεννάει, μέσα από την αγωνία, η σύνεση:

Αποκλείεται να αγνοούν οι δανειστές της Ελλάδας, πως αν η χώρα δεν αρχίσει να παράγει, αν συνεχίσει μόνο να δανείζεται και να καταναλώνει όλο και πιο στενεμένα, δεν θα πάρουν ποτέ πίσω ούτε όλα ούτε μέρος των χρημάτων τους.

Αποκλείεται να αγνοούν ότι, όσος δανεισμός κι αν προστεθεί, παραγωγικότητα δεν μπορεί να υπάρξει στην Ελλάδα ούτε να αυξηθούν τα κρατικά έσοδα, αν δεν στηθεί λειτουργικός κρατικός μηχανισμός: οργανωτικός, ελεγκτικός, δικαστικός, εισπρακτικός.

Αποκλείεται να αγνοούν οι δανειστές μας ότι, για να στηθεί λειτουργικός κρατικός μηχανισμός, πρέπει να καταλυθεί με συνέπεια το πελατειακό κράτος. Το πελατειακό κράτος για να καταλυθεί, θα αρκούσαν δύο και μόνο νομοθετήματα: Να καθιερωθεί στις εκλογές η μονοεδρική περιφέρεια, και να εισαχθεί το ασυμβίβαστο του βουλευτικού και του υπουργικού αξιώματος. Ασφαλώς το ξέρουν, αλλά δεν το απαιτούν.

Αν όντως έτσι έχουν τα πράγματα, προσλαμβάνει χαρακτήρα προκλητικότατου εμπαιγμού η πεισματική εμμονή των δανειστών σε μέτρα που αυξάνουν προσωρινά τις κρατικές εισπράξεις, χωρίς να ενδιαφέρονται για το πραγματικό παραγωγικό αντίκρισμα αυτής της αύξησης. Κατατρίβονται να παζαρεύουν, αν ο ΦΠΑ σε κάποια είδη θα είναι μία μονάδα μεγαλύτερος ή μικρότερος, κόπτονται για να εισαχθεί η πώληση των φαρμάκων στα πολυκαταστήματα. Και αδιαφορούν παγερά για τη διαιώνιση του πελατειακού κράτους, που είναι η θεμελιώδης αιτία της διαφθοράς, σήψης και διάλυσης του κρατικού μηχανισμού και των κοινωνικών θεσμών στην Ελλάδα.

Είναι προκλητικό σκάνδαλο να «διυλίζουν τον κώνωπα, οι δανειστές μας, και να καταπίνουν την κάμηλον», διότι με αυτό τον τρόπο εμφανίζονται να συμπαίζουν αναιδέστατα με τις κομματικές συντεχνίες της σήψης και της διαφθοράς. Να καλύπτουν τους υπόδικους αυτουργούς του εξωφρενικού υπερδανεισμού της χώρας, να συμπαίζουν με αδίστακτους λωποδύτες των ευρωπαϊκών επιδοτήσεων και αναπτυξιακών προγραμμάτων. Απαιτούν οι δανειστές να περικοπούν ακόμα περισσότερο οι συντάξεις της λιμοκτονίας, αλλά δεν διανοούνται να ζητήσουν το διαπλεκόμενο με τα κομματικά συμφέροντα ισοδύναμο: Να απολυθούν τα σμήνη των χρυσοπληρωμένων αργόσχολων υπαλλήλων της Βουλής, να περιοριστούν σε διακόσιους (200) οι βουλευτές, να μειωθεί δραστικά το υπαλληλικό προσωπικό κάθε βουλευτή, τα αυτοκίνητα και οι οικονομικές απαλλαγές που τους παρέχονται. Να πάψει το κράτος να πληρώνει τα μυθώδη ενοίκια των κομματικών γραφείων, τα ιλιγγιώδη χρέη των κομμάτων στις Τράπεζες.

Επιμένουν με ανεξήγητο σαδισμό οι δανειστές να παζαρεύουν μονάδες αύξησης των ποικίλων μορφών κεφαλικού φόρου που έχουν επιβάλει οι πολιτικοί στους πολίτες. Δεν διανοούνται να ζητήσουν το διαπλεκόμενο με κομματικά συμφέροντα ισοδύναμο που θα εξασφάλιζε ο τίμιος επανέλεγχος δημόσιων εργολαβιών και προμηθειών, των τελευταίων (έστω και) είκοσι χρόνων. Το ισοδύναμο από τη δήμευση περιουσιών των πρωθυπουργών και των υπουργών Εθνικής Οικονομίας που υπέγραψαν τον εγκληματικό, εξωφρενικό υπερδανεισμό της χώρας.

Αλλά το άκρως οδυνηρό για την ελλαδική κοινωνία γεγονός είναι ότι, τέτοια ρεαλιστικής ανακούφισης του λαού «ισοδύναμα» δεν διανοείται να τα προσφέρει ούτε και η τάχα «αριστερή» σημερινή κυβέρνηση. Οι δανειστές μας (και οι αδίστακτες «Αγορές» που τους ποδηγετούν) δείχνουν να έχουν πανικοβληθεί από το γεγονός ότι μία από τις χώρες της Ε.Ε. απέκτησε «αριστερή» (κάποιοι ιδεοληπτικοί των Βρυξελλών λένε «κομμουνιστική») κυβέρνηση – αντιδρούν σαν να προσβλήθηκε από επικίνδυνο ιό το έμβρυο της ενωμένης Ευρώπης. Αλήθεια, δεν έχουν την ψυχραιμία να δουν ότι πρόκειται και πάλι για μια κυβέρνηση με απολύτως «διαχειριστική» αντίληψη της πολιτικής; Για μιαν απολύτως συντηρητική του κατεστημένου κυβέρνηση;

Δεν έχουν όραμα για να εμπνεύσουν τον λαό οι σήμερα κυβερνώντες, και κατά τούτο δεν διαφέρουν ουσιαστικά από τον πρασινο-γάλαζο νεκρόψυχο κυβερνητικό πολτό που προηγήθηκε. Θέλουν να λέγονται «αριστεροί», χωρίς να σώζουν τίποτα από τον κοινωνιοκεντρισμό της θυσιαστικής Αριστεράς. Μοναδική φιλοδοξία της «αριστερής» μας κυβέρνησης, που την τρέμουν οι «Αγορές», είναι να «διαχειριστεί» και αυτή το χρέος, αλλά με φανταιζίστικες παραλλαγές (και αυτοσχεδιάζοντας παιδαριωδώς). Έχει αρχίσει να στήνει κι αυτή το δικό της κομματικό κράτος, να διορίζει τα «δικά της παιδιά», να στελεχώνει δημόσιους οργανισμούς και θεσμούς με τους γνωστούς ευτελείς «μαϊντανούς» που προσφέρονται σε κάθε κυβέρνηση για τις «αδιαφανείς» δουλειές.

Δυστυχώς δεν επιχειρούνται δημοσκοπήσεις με τη φιλοδοξία και την επαγγελματική ικανότητα να διερευνήσουν κριτήρια και προθέσεις: Πώς και γιατί ο ΣΥΡΙΖΑ, από πέμπτο κόμμα στη Βουλή, στις εκλογές του 2009, και με ποσοστό 4,6% της προτίμησης των πολιτών, βρέθηκε δεύτερο κόμμα στις εκλογές του 2012, με ποσοστό 16,78% και πρώτο κόμμα, μέσα σε τρία χρόνια, με 36,34%, στις εκλογές του περασμένου Γενάρη; Έτσι ραγδαία και ανεξήγητα δύο εκατομμύρια διακόσιες σαράντα έξι χιλιάδες πολίτες διολίσθησαν στον «μπολσεβικισμό», όπως φαντασιώνονται πανικόβλητοι οι σοφοί των Βρυξελλών, της ΕΚΤ και του ΔΝΤ; Και αντίστοιχα: πώς και γιατί ένα κόμμα του κοινωνικού και πολιτικού περιθώριου, η «Χρυσή Αυγή», με ποσοστό 0,29% στις εκλογές του 2009, βρέθηκε τρίτο στη Βουλή κόμμα τον Γενάρη του 2015, με 18 έδρες; Ραγδαία και ανεξήγητα τετρακόσιες χιλιάδες πολίτες διολίσθησαν στον «νεοναζισμό», όπως φαντασιώθηκε η «προοδευτική» στην Ελλάδα διανόηση και το δίδυμο Σαμαρά - Μπαλτάκου;

Εμείς, οι Ελλαδίτες, είμαστε πια μια παρακμιακή κοινωνία βυθισμένη στην παράνοια και στον βουλιμικό πρωτογονισμό – δεν έχουμε το ενδιαφέρον να ασχοληθούμε σοβαρά με το τι ακριβώς μας συμβαίνει. Αλλά οι σοφοί (προηγμένοι πολιτισμικά) δανειστές μας, αν θέλουν να πάρουν πίσω το σύνολο ή ένα μέρος των χρημάτων τους, δεν θα έπρεπε να μελετούν σοβαρά το πού παραπέμπουν τα εκρηκτικά φαινόμενα του ΣΥΡΙΖΑ και της «Χρυσής Αυγής»; Αν τα φαινόμενα δηλώνουν τυφλή λαϊκή (εκδικητική) αντίδραση σε ένα ανήθικο και ανίκανο, κυριολεκτικά σάπιο πολιτικό σύστημα, δεν θα ήταν συμφέρον των δανειστών να ποντάρουν σε «ισοδύναμα» των οικονομικών τους απαιτήσεων υπονομευτικά της σήψης του πολιτικού στην Ελλάδα κατεστημένου;

Θα πάρουν πίσω τα λεφτά τους, μόνο αν πετύχουν να στηθεί στην Ελλάδα λειτουργικός κρατικός μηχανισμός: οργανωτικός, ελεγκτικός, δικαστικός, εισπρακτικός. Αφού καταλυθεί αμείλικτα το πελατειακό κράτος, η συνταγματικά παντοδύναμη κομματοκρατία. Και αφού λειτουργήσει νέμεση: να λογοδοτήσουν οι αυτουργοί της σημερινής καταστροφής.

Το ρεαλιστικό ισοδύναμο της καταβολής των οφειλών μας είναι η ανατροπή της διαχειριστικής πολιτικής μωρίας.

Αναδημοσίευση από την Kαθημερινή - Ημερομηνία δημοσίευσης: 21-06-2015

Διαβάστε περισσότερα......

Παρασκευή, 19 Ιουνίου 2015

Γ. Κοντογιώργης - Αυτοδιοίκηση και Αυτάρκεια - 14 Ιουν 2015

Εισήγηση του Καθηγητή Πολιτικής Επιστήμης και πρώην Πρύτανη του Παντείου Πανεπιστημίου κ. Γιώργου Κοντογιώργη, η οποία έγινε στο “Θερμοπώλιον” στις 14.6.2015, στην πρώτη από τις τρείς διαλέξεις του “ΚΥΚΛΟΥ ΤΗΣ ΑΙΓΙΝΑΣ” με θέμα “Αυτοδιοίκηση και Αυτάρκεια: θεσμική, οικονομική, παραγωγική” και διοργάνωσε η Ομάδα Πολιτών Αίγινας για την Ελληνική Πολιτική (ΟΠΑΕΠ).

Διαβάστε περισσότερα......

Τρίτη, 16 Ιουνίου 2015

Χρ. Γιανναράς: “Αντισταθείτε όσο μπορείτε” - 16 Ιουν 2015

«Σήμερα οι δανειστές της Ελλάδας επιβάλλουν στην καταχρεωμένη χώρα μας, εκβιαστικά, τον οικονομισμό. Η υγιής λύση δεν προκρίθηκε στην περίπτωση της Ελλάδας», λέει ο Έλληνας καθηγητής Φιλοσοφίας, συγγραφέας και αρθρογράφος Χρήστος Γιανναράς στο Ράδιο 9,84 και στον Γιώργο Σαχίνη.

«Όταν μια χώρα φτάνει στη χρεοκοπία (από ξέφρενες σπατάλες του πολιτικού της προσωπικού στο βωμό της συντήρησης του πελατειακού κράτους) η υγιής (δηλαδή λογική) στάση είναι να κηρύξει αδυναμία πληρωμών προς τους δανειστές της. Να καταλυθεί το πελατειακό κράτος, κάτι που μόνο σε συνθήκες εξόφθαλμης καταστροφής μπορούσε να επιχειρηθεί. Αυτή την ώρα προέχει να μπει χαλινάρι στις απαιτήσεις που προβάλλουν οι δανειστές».

«Και είναι τετράγωνα λογικό ότι αυτή η χαλιναγώγηση θα ήταν ασύγκριτα πιο τελεσφόρα αν ο Αλέξης Tσίπρας είχε την έμπνευση και την τόλμη του κοινωνικού μεταρρυθμιστή. Να "βγει πιο μπροστά" από εκεί που τον θέλουν οι δανειστές μας, να τολμήσει όχι "προσαρμογές", αλλά τομές: να ξαναστήσει κράτος εξ υπαρχής - καινούργια άρθρωση, δομή, λειτουργική λογική σε κάθε πτυχή του δημόσιου τομέα», γράφει ο ίδιος σε άρθρο του.

«Ο Τσίπρας απέδειξε ότι είναι ευφυής, στα 42 χρόνια του έχω μία μικρή ελπίδα ότι μπορεί να κάνει την έκπληξη ανατρέποντας όλα τα δεδομένα στο πολιτικό σκηνικό και φυσικά και στο κόμμα του, με πρώτο και καλύτερο τις πελατειακές σχέσεις στη δομή του κράτους».

Αναδημοσίευση από τη Νέα Κρήτη - Ημερομηνία δημοσίευσης: 16-06-2015

Σχετική αρθρογραφία:

  1. Χρ. Γιανναράς, Λούμπεν αρχηγοί και ο άτολμος, 14.6.2015

Διαβάστε περισσότερα......

Κυριακή, 14 Ιουνίου 2015

Λούμπεν αρχηγοί και ο άτολμος

Χρήστος Γιανναράς

Τη συνεδρία της Bουλής, στις 5 του τρέχοντος Iουνίου το βράδυ, τη συγκάλεσε ο πρωθυπουργός. Ήθελε να έχει από τους αρχηγούς των κομμάτων γνώμες, κρίσεις, προτάσεις για την εξέλιξη των σχέσεων της χώρας με τους δανειστές της. Tην κρισιμότητα του θέματος τη συνειδητοποιούσε, σίγουρα, κάθε πολίτης. Mε δεδομένη όμως την «καχεξία του αστικού στοιχείου» (που διαπίστωνε και ο Παναγιώτης Kονδύλης) είναι δύσκολο να διαγνωστεί το ποσοστό των πολιτών που μπόρεσαν εκείνο το βράδυ να αντιληφθούν, με απροκατάληπτη κριτική νηφαλιότητα, ποια εικόνα παρακμής εμφάνισε το ελλαδικό κοινοβούλιο, πόση ντροπή φορτώνει στην ελληνική κοινωνία το πολιτικό προσωπικό της χώρας.

H επιφυλλίδα καταθέτει υποκειμενική, φυσικά, εκτίμηση – αφορμή διασταύρωσης κριτικών θεωρήσεων. Στο επίπεδο πρωταρχικά της αστικής ευπρέπειας, πριν από την πολιτική ορθότητα. Tο πρώτο, συγκλονιστικό δεδομένο εκείνο το βράδυ ήταν η απρέπεια κάποιων αγορητών.

Tο χυδαϊκό ύφος, η οργίλη εμπάθεια, οι χλευαστικές λοιδορίες, το επιθετικό μένος, η καταφυγή σε βαρείς καταλογισμούς δημιούργησαν, αμέσως μετά την εισηγητική αγόρευση του πρωθυπουργού, κλίμα τελείως άσχετο με τα κρινόμενα θέματα. Παρακάμφθηκαν αυτοστιγμεί τα ανελέητα τελεσίγραφα των δανειστών, η επάρκεια ή ανεπάρκεια των κυβερνητικών ανταπαντήσεων. Kυριάρχησε ο πληγωμένος από την εκλογική ήττα φτηνιάρικος εγωισμός: «Tι είχαμε κατορθώσει εμείς, ποια καταστροφή φέρατε εσείς... εμείς, εσείς... εμείς, εσείς» – τίποτε άλλο.

H οικονομική ασφυξία της κοινωνίας, ο πανικός των Eλλήνων, η ανυπόφορη αγωνία τους, παραμερίστηκαν. Aναπαράχθηκε ακαριαία η σημειωτική του καβγά με φωνακλάδικα μικρονοϊκά γυναικάρια σε σοκάκι πολίχνης ή φανατισμένους ποδοσφαιρόφιλους σε λαϊκό καφενέ. Aποκαλυπτική και η γλώσσα του σώματος: σπασμωδικές, αυτιστικές χειρονομίες, το κορμί κυρτό, αγκυλωμένο από την ένταση, το μονότονο πάθος, σχεδόν υστερική η εκφορά του λόγου, επιτεινόμενο το φορτσάρισμα στο μέταλλο της φωνής. «Eμείς, εσείς... εσείς τα άθλια, εμείς τα κρείττονα». Ξέφρενη εγωκεντρική υστερία, χωρίς αίσθηση του αυτεξευτελισμού, χωρίς συνείδηση της ντροπής.

Kάποιοι βουλευτές, σχεδόν μόνιμα όρθιοι στα έδρανά τους, να τσιρίζουν για να νικήσουν την ισχύ των μεγαφώνων, αρνούμενοι να διαλεχθούν, απαιτώντας αυτό που μάθανε στα τηλεοπτικά «παράθυρα»: μόνο να ακούγονται, όχι να ακούν. Παχύσαρκοι ρήτορες, ασθμαίνοντες από τις στεντόρειες φωνασκίες τους και τις νευροσπαστικές χειρεκτεινάξεις, συμπλήρωναν το πανδαιμόνιο – την εικόνα του πολιτικού προσωπικού μιας κοινωνίας άρρωστης, με το λούμπεν περιθώριο να την εκπροσωπεί χρυσοπληρωμένο.

Kαι κυρίαρχο ντεκόρ της αθλιότητας ο ενδυματολογικός «αντικονφορμισμός»! Για να μην ξεχωρίζουν οι κομματικές «συνελεύσεις» της θεσμοθετημένης αναίδειας και των αμείλικτων «συντροφικών αλληλομαχαιρωμάτων» από τις αναμετρήσεις του ψυχοπαθολογικού ναρκισσισμού στη Bουλή. Mε ελαχιστότατες εξαιρέσεις, η ηρωική επανάσταση για την εξάλειψη της γραβάτας αποκάλυψε τέτοιον αισθητικό πρωτογονισμό, τέτοια βάναυση κακογουστιά και ακαλαίσθητη «πόζα», ώστε ακόμα και η Bουλή στο Eλλαδιστάν να κραυγάζει την εθνική παρακμή – παρακμή που ακκίζεται σαν «προοδευτική» πρωτοπορία. Mε κορυφαίον του μετεμψυχωτικού μοντερνισμού τον σοβιετικό κ. Kουτσούμπα.

 

 

Στην κοινοβουλευτική συνεδρία για την οποία μιλάμε, ο πρωθυπουργός ήταν ευπρεπής, έχει αυτό το προτέρημα. Bαρύνεται με σοβαρά λάθη και πολύ περισσότερες παραλείψεις. Aλλά θα ήταν τυφλή εμπάθεια να τον συγκαταριθμήσει κανείς με τους λούμπεν κομματικούς αρχηγούς του σημερινού κοινοβουλίου. Για τον τρόπο που διαπραγματεύεται με τους δανειστές και για την επιλογή των συνεργατών του, παρά τις τεράστιου κόστους αστοχίες, ο μη επιπόλαιος πολίτης, προκειμένου να τον κρίνει, περιμένει «το τελευταίον εκβάν»: την κατάληξη του έργου που ανέλαβε.

Bέβαια, οι παραλείψεις του προκαθορίζουν την κατάληξη του έργου του. Aλλά δεν αποκλείουν την έκπληξη. Aντίθετα, το περιθώριο της έκπληξης έχει ολοκληρωτικά εξαντληθεί για τους υπόλοιπους κομματάρχες. Όσοι κυβέρνησαν ήδη τη χώρα, και μάλιστα σε άνετη διάρκεια χρόνου, έδειξαν και απέδειξαν ότι το σκαρί τους ή το μπόι τους δεν είναι για εκπλήξεις. Για τους υπόλοιπους αρκεί ως βεβαίωση το ανάστημα που έχουν επιδείξει στα «τσικό» της Bουλής.

Aυτή την ώρα προέχει να μπει χαλινάρι στις απαιτήσεις που προβάλλουν οι δανειστές. Kαι είναι τετράγωνα λογικό ότι αυτή η χαλιναγώγηση θα ήταν ασύγκριτα πιο τελεσφόρα, αν ο Aλέξης Tσίπρας είχε την έμπνευση και την τόλμη του κοινωνικού μεταρρυθμιστή. Nα «βγει πιο μπροστά» από εκεί που τον θέλουν οι δανειστές μας, να τολμήσει όχι «προσαρμογές», αλλά τομείς: Nα ξαναστήσει κράτος εξ υπαρχής – καινούργια άρθρωση, δομή, λειτουργική λογική σε κάθε πτυχή του δημόσιου τομέα. Tα top επιτελεία που χρειάζεται ένα τέτοιο ηράκλειο εγχείρημα, μπορεί να του τα προσφέρει η «άλλη» Eυρώπη: θεσμοί και οργανισμοί που πρόφτασαν να τους στήσουν οι πολιτικοί οραματιστές της ευρωπαϊκής ενοποίησης, πριν παραδοθεί η Eυρώπη στις ορντινάντσες των «Aγορών».

Aλλά δεν τολμάει ο Aλέξης Tσίπρας: φοβάται την αξιοκρατία, τον συνεχή έλεγχο της ποιότητας, την άμιλλα, τα μέτρα της αριστείας. Φοβάται, όχι επειδή είναι «αριστερός», αλλά γιατί είναι παγιδευμένος στα μέτρα των σπιθαμιαίων που προηγήθηκαν. Tρέμει να απολύσει τους κομματικά διορισμένους φυγόπονους, ανίκανους, παρασιτικούς. Eίναι δέσμιος του πελατειακού κράτους, πελατεία του δεν είναι οι από τους άλλους, τους σπιθαμιαίους διορισμένοι, είναι οι από τις «συνιστώσες» του κόμματός του συνδικαλισμένοι. Δεν διακινδυνεύει να παλαίψει για κοινωνική δικαιοσύνη: φοβάται να δικάσει τους προκατόχους του που υπέγραψαν τον ολετήριο υπερδανεισμό της χώρας, να ελέγξει εργολήπτες και προμηθευτές του Δημοσίου, αυτουργούς της καταλήστευσης του κοινωνικού χρήματος.

Δεν έχει όραμα νεκρανάστασης της πεθαμένης ελλαδικής κοινωνίας: να φτιάξει (χωρίς ένα ευρώ επιπλέον κόστος) τα καλύτερα κλασικά λύκεια της Eυρώπης, τις υψηλότερες σε επίπεδο Σχολές θεωρητικών επιστημών. Έχει στο κόμμα του τον Λαοκράτη Bάσση και επιλέγει για υπουργό Παιδείας τον Aριστείδη Mπαλτά. Aυτή η επιλογή μετράει το ανάστημά του.

Aλλά είναι νέος. Kαι έχει την ποιότητα να κυοφορήσει την έκπληξη.

Αναδημοσίευση από την Kαθημερινή - Ημερομηνία δημοσίευσης: 14-06-2015

Διαβάστε περισσότερα......

Θ. Μαλκίδης - Μνήμη και Ελευθερία - 7 Ιουν 2015

Ομιλία του Διδάκτορα Κοινωνικών και Πολιτικών Επιστημών κ. Θεοφάνη Μαλκίδη με θέμα «Μνήμη Άλωσης ή άλωση μνήμης;», η οποία έγινε στις 7.6.2015, στην εκδήλωση μνήμης που διοργάνωσε η Μικρασιατική Στέγη Κορίνθου για την Άλωση της Πόλης, στην Αίθουσα “Αγίου Χρυσοστόμου Σμύρνης” Ιερού Ναού Κοιμήσεως Θεοτόκου Ιωνίας Κορίνθου.

Σχετική βιβλιογραφία:

  1. Χρ. Αγγελομάτης, Χρονικόν μεγάλης τραγωδίας (Το έπος της Μικράς Ασίας), Βιβλιοπωλείον της Εστίας, 2005
  2. Θ. Μαλκίδης, Μνήμη Άλωσης ή άλωση της μνήμης;, Γόρδιος, 2014

Διαβάστε περισσότερα......

Δευτέρα, 8 Ιουνίου 2015

Θ. Μαλκίδης - Η Μνήμη της Άλωσης και η συνέχεια του Ελληνισμού - 29 Μαΐ 2015

Ομιλία του Διδάκτορα Κοινωνικών και Πολιτικών Επιστημών κ. Θεοφάνη Μαλκίδη με θέμα «Μνήμη Αλώσεως ή Άλωση της Μνήμης;», η οποία έγινε στις 29.5.2015, στην επετειακή εκδήλωση μνήμης αφιερωμένη στην Άλωση της Πόλης «Αλώσεως Μνήμη», στο Πνευματικό Κέντρο της Ιεράς Μητροπόλεως Εδέσσης, Πέλλης & Αλμωπίας.

Σχετική βιβλιογραφία:

  1. Θ. Μαλκίδης, Μνήμη Άλωσης ή άλωση της μνήμης;, Γόρδιος, 2014

Διαβάστε περισσότερα......

Κυριακή, 7 Ιουνίου 2015

Στο εσωτερικό το κυρίως μέτωπο

Χρήστος Γιανναράς

Το σενάριο της χρεοκοπίας το συνόψισε ο Κώστας Καλλίτσης στην «Κ» της περασμένης Κυριακής (31.5.2015): «Αν δεν πληρωθεί μια δόση στο ΔΝΤ, όλο το χρέος της χώρας (περίπου 320 δισ. ευρώ) μπορεί να κηρυχθεί απαιτητό από τους δανειστές... Η οικονομική δραστηριότητα θα παγώσει πλήρως... ουδείς θα πληρώνει οποιαδήποτε υποχρέωσή του (από δόση έως μισθό), τα δημόσια έσοδα θα μηδενιστούν... Είναι βεβαία η επιβολή capital controls: Για να μην ερημώσει η χώρα και οι Τράπεζες από κεφάλαια, ο πρωθυπουργός κ. Τσίπρας θα υπογράψει Πράξη Νομοθετικού Περιεχομένου, που θα βάλει φραγμούς στην κίνηση κεφαλαίων και στην ανάληψη καταθέσεων. Οι εισαγωγές (σε μια κατεξοχήν εισαγωγική χώρα) θα κοπούν, ως εκ τούτου και μέρος της παραγωγής θα σταματήσει λόγω έλλειψης πρώτων υλών, οι εξαγωγές θα συρρικνωθούν. Χιλιάδες θέσεις εργασίας θα καταστραφούν. Εκτεταμένες ελλείψεις σε κρίσιμα αγαθά (φάρμακα, ενέργεια κ.ά.) θα σημειωθούν. Θα επιβληθεί όριο ανάληψης στις καταθέσεις, π.χ. 50 ή 70 ευρώ/μέρα, και στον μισθό που θα (αν) καταβάλλεται μέσω Τραπέζης».

Τα υπόλοιπα τα φαντάζεται κανείς ρεαλιστικότατα: Κλίμα πανικού, οι κουκουλοφόροι στους δρόμους μαζί με χιλιάδες λαθρομετανάστες. Λεηλασίες καταστημάτων, υπεραγορών, Τραπεζών, ληστείες και μαχαιρώματα καταμεσής του δρόμου, άκριτες εκδικητικές σφαγές, λιντσαρίσματα, εξαφάνιση της αστυνομίας, ερήμωση των νοσοκομείων, ακινησία των μέσων μεταφοράς. Το κράτος στην Ελλάδα (η δημοσιοϋπαλληλία) λειτουργεί πια μόνο επειδή υπάρχει μισθός – χρόνια τώρα έχει ολοκληρωτικά αποσβεσθεί κάθε ίχνος συνείδησης «δημόσιου λειτουργού», κοινωνικής προσφοράς.

Πιθανολογώντας το μάλλον αναπότρεπτο μπορούμε να συνειδητοποιήσουμε τα συντελεσμένα που επιμένουμε να παραβλέπουμε: Τα τελευταία σαράντα χρόνια κυριάρχησε ολοκληρωτικά και αυτονόητα η «προοδευτική» αντίληψη ότι ο διορισμένος από το κόμμα στο Δημόσιο έχει ανταλλάξει την ψήφο του και την κομματική του στράτευση με την ισόβια σίτισή του από το κράτος, χωρίς άλλη παραμικρή υποχρέωση απέναντι στην κοινωνία. Άκριτα, ρουσφετολογικά διορισμένος και χωρίς να έχει αξιολογηθεί ποτέ η δουλειά του, ο κρατικός υπάλληλος δεν αισθάνεται συντελεστής της κρατικής λειτουργίας: η υπαλληλική του ιδιότητα είναι απλώς το πρόσχημα για να εξαγοράζεται η ψήφος του, ισοβίως, από κάποιο κόμμα ή πολιτευτή. Αν σταματήσει ο μισθός, τελειώνει και η σχέση του με τα κοινά.

Μπροστά στον εφιάλτη της επερχόμενης ή ενδεχόμενης καταστροφής ο Αλέξης Τσίπρας έχει ένα και μοναδικό δίλημμα: Ή να χρησιμοποιήσει τη μοιραία απειλή του υπέρογκου, τερατώδους χρέους και τις απαιτήσεις των δανειστών σαν μοχλό για να αλλάξει ριζικά τους όρους λειτουργίας του κράτους ή να συνεχίσει τον μικρονοϊκό αριβισμό των προκατόχων του. Ακόμα και ένας βραδύνους ή μωρόπιστος (αλλά απεξαρτημένος από το κομματικό αφιόνι) μπορεί, σήμερα πια, να καταλάβει ότι κάθε συμβιβασμός είναι θανάσιμος: Δεν γίνεται να συνδυαστούν, να συνυπάρξουν, το πελατειακό κράτος, ο αχαλίνωτος αντικοινωνικός συνδικαλισμός, η «προοδευτική» αναξιοκρατία (δικτατορία της ισοπέδωσης) με την οικονομική ανάκαμψη, την κοινωνική δικαιοσύνη, την ποιότητα της ζωής, την εθνική ανεξαρτησία.

Οι προϋποθέσεις της καταστροφής είναι συντελεσμένες, απαρτισμένες. Αν τα διεθνή συμφέροντα συντηρούν με σταγονόμετρο ελεημοσυνών την επιβράδυνση της «τεχνικής» χρεοκοπίας, αυτό δεν σημαίνει τίποτε το παρήγορο για την προγραμμένη χώρα μας. Ούτε τα παιδιακίσια καμώματα λεονταρισμών του Παναγιώτη Λαφαζάνη, η αφ’ υψηλού ναρκισσιστική ψυχραιμία του Ιωάννη Βαρουφάκη ή τα τραμπουκικά παραληρήματα τηλεοπτικών αστέρων του ΣΥΡΙΖΑ μπορούν να αναχαιτίσουν τον επερχόμενο εφιάλτη, την αμεσότητα της θανατερής απειλής.

Οι δανειστές απαιτούν ποσοτική σμίκρυνση του κράτους, αδιάκριτες απολύσεις, κούρεμα μισθών. Σαφώς κοντόφθαλμη η λογική τους, προσπάθεια να θεραπευτεί ο καρκίνος με ασπιρίνες. Το δικό μας πρόβλημα είναι: να πάψει ο διορισμός στο Δημόσιο να σημαίνει χαριστική σίτιση στο πρυτανείο διά βίου, η δημοσιοϋπαλληλία να γίνει στίβος καριέρας για τα πιο δημιουργικά μυαλά. Αυτή την εξαιρετικής κοινωνικής δυναμικής στόχευση δεν την διανοήθηκε ποτέ ο λαϊκισμός της κομματοκρατίας – ούτε ο ολετήριος πρασινογάλαζος ούτε ο αριστερόσχημος ιδεοληπτικός.

Ακόμα κι αν ο επαπειλούμενος εφιάλτης είναι προδιαγεγραμμένος, πραγμάτωση του σεναρίου που είχε καταγγείλει η Νάομι Κλάιν (αν οι «Αγορές» χρειάζονται και την Ελλάδα, μαζί με τη Ρουμανία και τη Βουλγαρία, σε κατάσταση μόνιμης εξαθλίωσης, να ψωμολυσσάνε), ακόμα και έτσι, η τύχη μας είναι στα χέρια τα δικά μας: Κανένας δεν μπορεί να εμποδίσει τις καίριες, ριζοσπαστικές εσωτερικές μεταρρυθμίσεις, που θα ξανάδιναν στον λαό μας γλώσσα, ιστορική συνείδηση, υψηλή κατά κεφαλήν καλλιέργεια – ακαταμάχητες προϋποθέσεις ιστορικής επιβίωσης αλλά και αναπτυξιακής δυναμικής.

Χλευάζουν οι εκάστοτε κρατούντες σαν «συνωμοσιολογική» τη ρεαλιστικότατη υπόνοια ότι: το υπουργείο Παιδείας, από τη μεταπολίτευση και μετά, ελέγχεται «αλλαχόθεν» – όχι ιθαγενώς. Όμως τίποτε προφανέστερο από το γεγονός ότι, για τους κεντρικούς άξονες της εκπαιδευτικής πολιτικής (χρησιμοθηρία και ατομοκεντρισμός στα σχολειά, μεθοδική αποδιοργάνωση της ιστορικής συνέχειας –λειτουργικού πλούτου– της γλώσσας, συστηματική αποδόμηση της ιστορικής συνείδησης) ο κάθε κύριος Μπαλτάς συνεχίζει απαρέγκλιτα το έργο της κάθε κυρίας Γιαννάκου και η κάθε κυρία Γιαννάκου το έργο του κάθε κυρίου Βερυβάκη. Όποια τυχόν, έστω και μόνο ανακαινιστική, παρεκτροπή (τύπου Άννας Διαμαντοπούλου), θα έρθει να την ξηλώσει επιμελημένα κάποιος (εντολοδόχος;) Αρβανιτόπουλος.

Το κυρίως μέτωπο του αγώνα για την ιστορική επιβίωση του Ελληνισμού δεν είναι η αντιμαχία με τους δανειστές μας και τον μινώταυρο του υπέρογκου χρέους. Το κυρίως μέτωπο είναι στο εσωτερικό: Γλώσσα, ιστορική συνείδηση, καλλιέργεια κοινωνικής ευαισθησίας. Μια κοινωνία σε κατάρρευση, με μηδενισμένη κάθε ποιότητα ζωής πέρα από την καταναλωτική ευμάρεια, είναι αδύνατο να επιβιώσει, έστω με διαμάντια στο υπέδαφός της.

Πολιτικό σχήμα που να αντιλαμβάνεται αυτή την αλήθεια, δεν υπάρχει. Επομένως, ούτε ελπίδα;

Αναδημοσίευση από την Kαθημερινή - Ημερομηνία δημοσίευσης: 07-06-2015

Διαβάστε περισσότερα......

Παρασκευή, 5 Ιουνίου 2015

Γ. Κοντογιώργης - Η Ιερά Συμμαχία των αγορών και το ελληνικό πρόβλημα - 4 Ιουν 2015

Ο Καθηγητής Πολιτικής Επιστήμης και πρώην Πρύτανης του Παντείου Πανεπιστημίου κ. Γιώργος Κοντογιώργης απαντά στα ερωτήματα της εκπομπής του Blue Sky "Χωρίς Αναισθητικό" της 4.6.2015 και στο δημοσιογράφο Γιώργο Τράγκα.

Διαβάστε περισσότερα......

Πέμπτη, 4 Ιουνίου 2015

Γ. Κοντογιώργης - Η ολιγαρχική απολυταρχία των αγορών - 4 Ιουν 2015

Συνέντευξη του Καθηγητή Πολιτικής Επιστήμης και πρώην Πρύτανη του Παντείου Πανεπιστημίου κ. Γιώργου Κοντογιώργη στην εκπομπή του ραδιοφωνικού σταθμού ΣΠΟΡ News 90.1 FM της Λάρισας "Ακροβάτες του ονείρου" της 4.6.2015 και στο δημοσιογράφο Πέτρο Ιωάννου.

Διαβάστε περισσότερα......

Γ. Κοντογιώργης - Οι εκλογές και το δημοψήφισμα ως θεσμοί της ολιγαρχίας - 3 Ιουν 2015

Ο Καθηγητής Πολιτικής Επιστήμης και πρώην Πρύτανης του Παντείου Πανεπιστημίου κ. Γιώργος Κοντογιώργης απαντά στα ερωτήματα της εκπομπής του Kontra Channel "Kontra 24" της 3.6.2015 και στον Αιμίλιο Λιάτσο.

Διαβάστε περισσότερα......