Πέμπτη, 30 Απριλίου 2015

Γ. Κοντογιώργης - Οι 50 λόγοι της νέας συνθηκολόγησης - 29 Απρ 2015

Γιώργος Κοντογιώργης

Συνέντευξη του Καθηγητή Πολιτικής Επιστήμης και πρώην πρύτανη του Παντείου Πανεπιστημίου κ. Γιώργου Κοντογιώργη στην εκπομπή του ραδιοφωνικού σταθμού ΣΠΟΡ News 90.1 FM της Λάρισας "Ακροβάτες του ονείρου" της 29.4.2015 και στο δημοσιογράφο Πέτρο Ιωάννου.

Διαβάστε περισσότερα......

Τρίτη, 28 Απριλίου 2015

Γ. Κοντογιώργης - Από τον "έντιμο" συμβιβασμό στη συνθηκολόγηση - 27 Απρ 2015

Ο Καθηγητής Πολιτικής Επιστήμης και πρώην πρύτανης του Παντείου Πανεπιστημίου κ. Γιώργος Κοντογιώργης απαντά στα ερωτήματα της εκπομπής του Blue Sky "Χωρίς Αναισθητικό" της 27.4.2015 και στο δημοσιογράφο Γιώργο Τράγκα.

Σχετικά:

  1. Γ. Κοντογιώργης, Από τον "έντιμο" συμβιβασμό στη συνθηκολόγηση, 27.4.2015

Διαβάστε περισσότερα......

Δευτέρα, 27 Απριλίου 2015

Γ. Κοντογιώργης: Που μας πηγαίνει ο Σύριζα; - 27 Απρ 2015

Γιώργος Κοντογιώργης

Συνέντευξη του Καθηγητή Πολιτικής Επιστήμης και πρώην πρύτανη του Παντείου Πανεπιστημίου κ. Γιώργου Κοντογιώργη στις 27.4.2015 στο ραδιοφωνικό σταθμό ALPHA Radio 88,6 της Καβάλας και στο δημοσιογράφο Νίκο Χαζαρίδη.

Διαβάστε περισσότερα......

Κυριακή, 26 Απριλίου 2015

Η ρεαλιστική γόνιμη ρήξη

Χρήστος Γιανναράς

Η κατάτμηση σε σέκτες είναι η καταγωγική και μόνιμη λοιμική που μαστίζει τον μαρξισμό. Συνιστούν οι σέκτες και φανερώνουν πολυμερισμένη τη διεκδίκηση της αυθεντικής κατανόησης των «ιερών γραφών» του Μαρξ, την τάση για απόλυτη «καθαρότητα» ερμηνευτικών κριτηρίων. Σαρκώνει κάθε σέκτα τον πουριτανισμό της συνεπούς εμμονής στην αυθεντία του πρωτοτύπου.

Ο αδιάλλακτος πουριτανισμός κάθε σέκτας του μαρξισμού δικαιώνει την πιστοποίηση του Paul Tillich ότι: «ο μαρξισμός ήταν (και είναι πάντοτε) περισσότερο μια θρησκεία, παρά ένα άθρησκο πρόγραμμα κοινωνικής αλλαγής». Και γιατί η θρησκειοποίηση μιας κοινωνικής σκοποθεσίας; Διότι η θρησκεία θωρακίζει το ψυχολογικό εγώ με τη σιγουριά ότι κατέχει την αλήθεια και δικαιούται να την επιβάλλει. Είναι η θρησκεία ένα προσιτό στον καθένα παραισθησιογόνο εγωτικής παντοδυναμίας.

Αποδείχνεται αποκαλυπτική η ομοιότητα (ή και ταυτότητα) νοο-τροπίας, συμπεριφοράς, μεθόδων των πουριτανών μιας μαρξιστικής σέκτας και των πουριτανών της Δύσης. Ή των «γνησίων Ορθοδόξων», υπερασπιστών της χριστιανικής ακεραιότητας. Και οι μεν και οι δε υπερασπίζουν, με νύχια και με δόντια (συνήθως ανεπίγνωστα), το υπερτροφικό τους εγώ, τη ναρκισσιστική τους δίψα για εξουσία ή την «υπεραναπλήρωση» (overcompensation) βαθιάς μειονεξίας. (Γι’ αυτό και προϋπόθεση ρεαλισμού της μεταφυσικής αναζήτησης είναι η επίγνωση της καισαρικής διαφοράς του εκκλησιαστικού γεγονότος από τη θρησκεία).

Τόσο η λογική όσο και η ιστορική εμπειρία βεβαιώνουν ότι είναι απολύτως αδύνατο να ασκήσουν εξουσία «συνεργαζόμενες» σέκτες. Μια σέκτα ορίζεται από τη βεβαιότητα των μελών της ότι μόνο αυτοί κατέχουν την αυθεντική αλήθεια, μόνο αυτοί ερμηνεύουν με εγκυρότητα τις «ιερές γραφές». Διαθέτουν τις μεθόδους, τις πρακτικές και τη σκοποθεσία που αυτές και μόνο μπορούν να «σώσουν» μια κοινωνία ή και τον σύμπαντα κόσμο. Διαφορετικές σέκτες και ενιαία διακυβέρνηση είναι έννοιες και πραγματικότητες ασύμβατες, ασύμπτωτες, αντιφατικές – αδιανόητο να συγκυβερνήσουν, να συνυφανθούν στη διοίκηση σέκτες διαφορετικές.

Όμως, εδώ και δεκαετίες, η πολιτική, σε διεθνή κλίμακα, έχει ολοφάνερα αποπολιτικοποιηθεί. Είναι πια ολοκληρωτικά εμπορευματοποιημένη, λειτουργεί με τους όρους της αγοράς, τις μεθόδους του μάρκετινγκ. Δεν σκοπεύει στην εξυπηρέτηση των κοινωνικών αναγκών η πολιτική, αποβλέπει μόνο στον εντυπωσιασμό των αφελών και των μικρονοϊκών, να αποσπάσει την ψήφο τους με διαφημιστικά τεχνάσματα. Ακόμα και οι ιδεολογικές διαφοροποιήσεις των κομμάτων έχουν εξαλειφθεί, οι άλλοτε φανατισμένοι αντίπαλοι που αντάλλασσαν μύδρους και παθιασμένες αλληλοκατηγόριες, μπορούν πια και να συγκυβερνούν αλληλοπροστατεύοντας αμοιβαία τις ατιμίες τους.

Μόνο οι σέκτες δείχνουν να πιστεύουν ακόμα σε κάτι, να έχουν κοινωνικές σκοποθεσίες έστω ψυχαναγκαστικών, ψευδαισθητικών εμμονών. Αλλά αυτό το «κάτι» μοιάζει αδιανόητο να σχετικοποιηθεί, να συνυπάρξει σε πολιτικό πρόγραμμα κοινό με άλλες σέκτες, αδύνατο να δεχθούν να συγκυβερνήσουν μια χώρα οι στρατευμένοι σε διαφορετικές μαρξιστικές μονομανίες, σε διαφορετικές δογματικές «πίστεις» – το αποκλείει η ιστορική πείρα και η κοινωνική ψυχοδιαγνωστική. Μόνο στην Ελλάδα κατορθώθηκε να σχηματίσει κυβέρνηση ένα ποτ-πουρί παλαιομαρξιστών, μαρξιστών - λενινιστών, οικολόγων - μαρξιστών, τροτσκιστών - μαρξιστών, μαοϊκών - κομμουνιστών, κομμουνιστών της Ρόζας Λούξεμπουργκ, κ.λπ.

Κατορθώθηκε, χάρη στις συγκυρίες και χάρη στο έκτακτο ηγετικό χάρισμα του απροσδόκητου στον πολιτικό αυτόν χώρο Αλέξη Τσίπρα. Η αξιολόγηση του χαρίσματος αντλείται ρεαλιστικότατα από δύο, κυρίως, πεπραγμένα: Νικητής των εκλογών, συγκρότησε κυβέρνηση με 14 (ναι δεκατέσσερις) εξωκοινοβουλευτικούς υπουργούς – πρωτοφανές κατόρθωμα κοινωνικής επιστράτευσης. Και πέτυχε, μέσα σε ελάχιστα εικοσιτετράωρα, να φέρει το πρόβλημα της οικονομικής και κοινωνικής καταστροφής της Ελλάδας στο επίκεντρο του ευρωπαϊκού και διεθνούς ενδιαφέροντος.

Κουβαλούσε βέβαια ο προικισμένος νεαρός αρχηγός και τα βαρίδια της πολυποικιλότητας των αγκυλώσεων και παλαιοημερολογίτικων εμμονών των υπουργών του, ανθρώπων που γεννήθηκαν πολιτικά και ανδρώθηκαν μέσα στις σέκτες της εξωπραγματικής στεγανότητας του μαρξιστικού φετιχισμού. Τρομακτική σύγχυση γνωμών και απόψεων για θέματα απλούστατης, στοιχειώδους πολιτικής λογικής, όπως η χαλιναγώγηση της εισβολής εφιαλτικού όγκου εξαθλιωμένων μεταναστών στη λιμώττουσα Ελλάδα ή των εγκληματικών καταστροφών και της ασυδοσίας ψυχανώμαλων κουκουλοφόρων του υποκόσμου.

Το ισχυρό χαρτί των ταλέντων του Τσίπρα καίγεται, όταν προσπαθεί και τις μωρολογίες να συμμαζέψει (περί της αριστείας που λειτουργεί ως «ρετσινιά»), αλλά και να θέλει να εξευμενίσει τον μωρολογούντα αναμηρυκάζοντας αναχρονιστικές ντιρεχτίβες για την ερμηνεία της επανάστασης του 1821 ως προϊόντος του Δυτικού Διαφωτισμού!! Οι σέκτες θυσιάζουν την ευκαιρία που τους δόθηκε, προκειμένου να παραμείνουν γαντζωμένες στις ψυχολογικές εμμονές τους.

Θα αποδείξει ο Αλέξης Τσίπρας ότι έχει στόφα ηγετική, δυνατότητα να σημαδέψει ανεξίτηλα την Ιστορία, αν τολμήσει τη ρήξη. Όχι με τους δανειστές, αλλά με τους πουριτανούς συντρόφους του. Η ρήξη με τους δανειστές δεν θα ήταν κατόρθωμα, θα ήταν πολιτική στα μέτρα Σημίτη ή Καραμανλή του βραχέος – και φυσικά αδιανόητη για τους σπιθαμιαίους που ακολούθησαν και ακόμα κοάζουν υποτέλεια. Ρήξη με τους παλαιοημερολογίτες συντρόφους του θα συνιστούσε ρεαλιστική άρνηση να παίξει στο γήπεδο των δανειστών, επιθετική αλλαγή των όρων του παιχνιδιού: Όχι με ρητορείες, με νούμερα:

Οι υπερβάσεις κόστους δημοσίων έργων και κρατικών προμηθειών, από το 1981 ώς το 2014, είναι τόσα (αριθμητικώς) δισεκατομμύρια. Τα χρέη των κομμάτων, των ποδοσφαιρικών ομάδων και των ΜΜΕ που τους χαρίστηκαν, είναι τόσα (αριθμητικώς) δισεκατομμύρια. Οι άνθρωποι που διαχειρίστηκαν τα μυθώδη δισ., ποια περιουσία είχαν όταν ξεκινούσαν και ποια έχουν σήμερα; Η δήμευση των προϊόντων κλοπής του κοινωνικού χρήματος, από κάθε παραμικρό τομέα του δημόσιου βίου, είναι προϋπόθεση «οργανική» για να λειτουργήσει οργανωμένη κοινωνία «στην ολόμαυρη ράχη» της σημερινής Ελλάδας.

Νέμεση. Και αμέσως μετά, ανατροπές στην Παιδεία και στην τοπική «αυτοδιοίκηση».

Αναδημοσίευση από την Kαθημερινή - Ημερομηνία δημοσίευσης: 26-04-2015

Διαβάστε περισσότερα......

Πέμπτη, 23 Απριλίου 2015

Θ. Μαλκίδης - 100 χρόνια από τη Γενοκτονία των Αρμενίων - 19 Απρ 2015

Ομιλία του Διδάκτορα Κοινωνικών και Πολιτικών Επιστημών κ. Θεοφάνη Μαλκίδη στην εκδήλωση μνήμης για τα 100 χρόνια από τη Γενοκτονία των Αρμενίων, η οποία έγινε στις 19.4.2015 στο Πολιτιστικό Πολύκεντρο Νέας Ορεστιάδας και διοργάνωσαν η Αρμενική Εθνική Επιτροπή σε συνεργασία με την Αρμενική Κοινότητα Διδυμοτείχου και Νέας Ορεστιάδας.

Σχετική βιβλιογραφία:

  1. Θ. Μαλκίδης, Η Γενοκτονία των Ελλήνων (Εθνικές και Διεθνείς διαστάσεις), Γόρδιος, 2015

Διαβάστε περισσότερα......

Τετάρτη, 22 Απριλίου 2015

Β. Καραποστόλης - Ιχνηλατώντας το νεοελληνικό ήθος - 21 Απρ 2015

Συνέντευξη του Καθηγητή Πολιτισμού και Επικοινωνίας του Πανεπιστημίου Αθηνών κ. Βασίλη Καραποστόλη, στις 21.4.2015, στην εκπομπή της ΝΕΡΙΤ «Στα άκρα» με τη Βίκυ Φλέσσα, σε μία προσπάθεια ιχνηλάτησης του νεοελληνικού ήθους.

Σχετικά:

  1. Β. Καραποστόλης, Από το Α έως το Ω («Στα άκρα» με τη Βίκυ Φλέσσα), Ιαν 2009
  2. Β. Καραποστόλης, Η εποχή της όρεξης (Ακολουθώντας τα ίχνη του ’60), Εκδόσεις Πατάκη, 2012
  3. Β. Καραποστόλης, Η ζωή σαν τιμολόγιο (Επίκαιρα κείμενα), Εκδόσεις Πατάκη, 2014

Διαβάστε περισσότερα......

Τρίτη, 21 Απριλίου 2015

Γ. Κοντογιώργης - Μια "αριστερά" πέραν της δεξιάς; - 20 Απρ 2015

Ο καθηγητής πολιτικής επιστήμης και πρώην πρύτανης του Παντείου Πανεπιστημίου κ. Γιώργος Κοντογιώργης απαντά στα ερωτήματα της εκπομπής του Kontra Channel "Επί του Πιεστηρίου" της 20.4.2015.

Σχετικά:

  1. Γ. Κοντογιώργης, Μια "αριστερά" πέραν της δεξιάς;, 27.4.2015

Διαβάστε περισσότερα......

Δευτέρα, 20 Απριλίου 2015

«Πατριωτική Αριστερά» ή Φιλική Εταιρεία;

Γιώργος Καραμπελιάς

Εντυπωσιακή είναι η υποστήριξη την οποία απολαμβάνει η κυβέρνηση όχι μόνο από έναν απελπισμένο λαό, αλλά από τον ίδιο τον αντιμνημονιακό χώρο, μέσα και έξω από τον Σύριζα, και μάλιστα από την πατριωτική πτέρυγά του, που κατά τεκμήριο θα είχε μία αίσθηση των διακυβευμάτων και των κινδύνων που αντιμετωπίζει η χώρα.

Από κείνους που θα έπρεπε, λογικά, να αξιολογούν το ζήτημα της υπογεννητικότητας και της δημογραφικής κατάρρευσης ως σημαντικότερο από πολλά από τα υπαρκτά ζητήματα των φαρμακοποιών, επί παραδείγματι.

Από εκείνους που θα έπρεπε να αξιολογούν το ζήτημα της παραγωγικής ενδογενούς ανάπτυξης ως κατά πολύ σημαντικότερο από τον ΦΠΑ στα τουριστικά νησιά.

Από εκείνους που θα έπρεπε να θεωρούν το μεταναστευτικό ως μία βόμβα όχι μόνο στα θεμέλια της κοινωνικής συνοχής αλλά και της ίδιας της εθνικής επιβίωσης, σε μία χώρα των συνόρων και στο σύνορο των κόσμων που συγκρούονται.

Από εκείνους που θα έπρεπε να αντιμετωπίζουν τον εθνομηδενισμό ως τον βασικό ιδεολογικό υπεύθυνο για την διάλυση και πολτοποίηση της ελληνικής κοινωνίας, διότι αποσυνέθεσε τη συναίσθηση του συνανήκειν των Ελλήνων και μετέβαλε σε όραμα της «επαναστατημένης» νέας γενιάς τη διάλυση της χώρας τους.

Από εκείνους που θα έπρεπε να έχουν συναίσθηση πως η κρίση της εκπαίδευσης και η απομάκρυνση εκπαιδευτών και εκπαιδευόμενων από οιοδήποτε συλλογικό όραμα είναι μεγαλύτερου «δημοσιονομικού κόστους» εν τέλει από το ζήτημα των προαγωγικών εξετάσεων στις τάξεις του λυκείου.

Από εκείνους που θα έπρεπε να θεωρούν ως το μεγαλύτερο πρόβλημα της χώρας την παρακμή της, που κινδυνεύει να μεταβληθεί σε πορεία χωρίς επιστροφή.

Από εκείνους, που...

Και επειδή ο Σύριζα σε όλα αυτά τα ζητήματα δεν μπορούσε παρά να επιδεινώσει την ήδη αρνητική κατάσταση που είχαν δημιουργήσει οι μνημονιακοί, και όχι να τη βελτιώσει, γι’ αυτούς ακριβώς τους λόγους, κατ’ εξοχήν, δεν υποστηρίξαμε την αυτοδύναμη άνοδό του στην εξουσία. Και κάναμε ό,τι μπορούσαμε ώστε να μη βρεθούν μόνοι σε αυτήν, αλλά να υπάρχει και κάποιο «πατριωτικό αντίβαρο» στην κυβέρνηση, όσο ασθενές και αν ήταν. Και ευτυχώς, ο «θεός της Ελλάδας» δεν επέτρεψε στην κυρία Κωνσταντοπούλου, την κυρία Χριστοδουλοπούλου και τον κύριο Κουράκη να κυβερνήσουν μόνοι τους και τους υποχρέωσε τουλάχιστον να συμπορευτούν με τον Καμμένο, τον Κοτζιά και... τον Ζουράρι.

Και όμως, αυτοί οι «αντιμνημονιακοί πατριώτες», με τη μία ή την άλλη δικαιολογία, για λόγους που μπορεί να αρχίζουν από την πτώση των προσωπικών τους εισοδημάτων εξαιτίας της κρίσης, και να φθάνουν μέχρι την προσδοκία κάποιου προσωπικού κέρδους από τη «νέα κατάσταση» ή τις ιδεολογικές εμμονές μιας ρεβάνς εμφυλιοπολεμικού τύπου, προσποιούνται πως δεν βλέπουν την πραγματικότητα. Αντιθέτως, εξακολουθούν να ξιφουλκούν εναντίον του Άδωνι, του Σαμαρά ή του Βενιζέλου, πλειοδοτώντας στη λογική της καμένης γης.

Εάν, αντίθετα, όλα τα τελευταία χρόνια δεν έβαζαν κάτω από το χαλί, κυριολεκτικά, τις «πατριωτικές» τους θέσεις και τις αναδείκνυαν, ως την κύρια αντίθεση της χώρας – όπως και θα έπρεπε να κάνουν, σε συνθήκες κυριολεκτικής απειλής ενάντια στην πατρίδα και τον λαό μας από την τευτονική Δύση και την ισλαμιστική και νεοθωμανική Ανατολή, τότε και ένας δημοκρατικός πατριωτικός χώρος θα είχε συγκροτηθεί και δεν θα αφήνονταν ανενόχλητες οι εθνομηδενιστικές δυνάμεις να κυριαρχήσουν στον αντιμνημονιακό χώρο.

Ελληνική αριστερά και εθνικοαπελευθερωτική παράδοση

Στην πραγματικότητα, λοιπόν, οι αντιμνημονιακοί μας υποτιμούν τα εθνικά ζητήματα, άσχετα με τους ισχυρισμούς τους. Γι’ αυτό με τόση ευκολία μπορούν να τα ξεχάσουν και να επιδίδονται απλώς σε μια ανούσια γκρίνια, καταλήγοντας όπως πάντα στη γνωστή επωδό, «τι να κάνουμε, δεν υπάρχει άλλη διέξοδος». Τα ίδια μας λένε εδώ και... τριάντα χρόνια, άλλοτε με το ΠΑΣΟΚ, το «πατριωτικό ΠΑΣΟΚ», το ΚΚΕ, τον Συνασπισμό, τον Σύριζα, «αν υπήρχε κάτι καλύτερο θα το ενστερνιζόμαστε». Όμως έτσι ποτέ δεν δημιουργείται αυτό το «καλύτερο», διότι εξαρτάται και από τους ίδιους... έτσι άφησαν το ΠΑΣΟΚ να φθάσει στον Σημίτη, ή περιμένουν να μετρήσουν δυο τρεις ελληνικές σημαίες στις προεκλογικές συγκεντρώσεις του ΚΚΕ ή του Σύριζα, για έχουν το άλλοθι της προσκόλλησής τους σε μηχανισμούς που από τη φύση τους είναι εθνομηδενιστικοί, οι δε «πατριωτικές» τους συνιστώσες αποτελούν άλλοθι των αριστερών «πατριωτών» και κοροϊδία για το «λαϊκιστικό πόπολο».

Γιατί, δυστυχώς, το ζήτημα πάει πολύ βαθιά. Υπάρχει ένα βασικό πρόβλημα με ολόκληρη την κουλτούρα της αριστεράς σε μια χώρα όπως η Ελλάδα, αποικιοποιημένη και υποταγμένη επί οκτώ αιώνες στους δυνάστες και τους αποικιοκράτες της Δύσης και της Ανατολής: Ότι οι κοινωνικές και ταξικές αντιθέσεις ήταν πάντοτε υποταγμένες και παράγωγες αυτής της βασικής αποικιακής κατάστασης της χώρας. Όταν σε μια τέτοια χώρα προτάσσεται η «ταξική» και «κοινωνική» αντίθεση έναντι της εθνικής, τότε ο «εθνομηδενισμός» καθίσταται αναπόφευκτος, διότι ανταποκρίνεται στη στρεβλή εικόνα που έχουν κατασκευάσει για τη χώρα τους κάποιες ελίτ διανοουμένων και ανώτερων μεσαίων στρωμάτων, βαθιά αποικιοποιημένες από το δυτικό φαντασιακό.

Και μόνο σε στιγμές ξένης κατοχής η ελληνική αριστερά εγκατέλειπε τον δυτικότροπο μαρξισμό της για να αποδεχτεί τον εθνικοαπελευθερωτικό «μαρξισμό» των Κινέζων, των Βιετναμέζων ή του Γκεβάρα. Στις άλλες περιόδους θα εκστρατεύει εναντίον της «ιμπεριαλιστικής Ελλάδας» το 1922, θα προωθεί το «μακεδονικό», στην Κύπρο θα αρνείται να συνταχθεί με τον εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα και στην ύστερη μεταπολίτευση θα μεταβληθεί σε ιδεολογικό όχημα της παγκοσμιοποίησης στην οποία μετάλλαξε τον «διεθνισμό» της.

Ακριβώς γι’ αυτό οι πατριωτικές συνιστώσες δεν μακροημέρευαν στα εθνομηδενιστικά κόμματα ή απορροφούνταν από αυτά, όπως συνέβη στο παρελθόν με τον Γλέζο, τον Λαφαζάνη ή τον Αλαβάνο.

Απλώς χειροκροτητές;

Σήμερα, επειδή βρισκόμαστε και πάλι σε συνθήκες οιονεί κατοχής, τα πατριωτικά αισθήματα αναδεικνύονται και πάλι. Μήπως λοιπόν θα έπρεπε να «ενισχύσουμε» την προσπάθεια της συγκυβέρνησης, ως εξ ανάγκης πατριωτικής, παρά τις εθνομηδενιστικές κορώνες του Μπαλτά ή της Χριστοδουλοπούλου;

Αυτό είναι το επιχείρημα όσων τον υποστηρίζουν «κριτικά» και συμπορεύονται μαζί του. Δεν βλέπουν όμως πως ο αντιμνημονιακός πατριωτισμός είναι βαθύτατα νοθευμένος και επηρεασμένος από την οικονομιστική μονομέρεια. Ο πατρωτισμός για τον «αριστερό πατριώτη» Λαφάζανη, τον Μανόλη Γλέζο ή τον «Δρόμο της Αριστεράς» συνίσταται στην καταγγελία της «κωλοτούμπας» του Τσίπρα, και εκεί συναντιούνται με τον εθνομηδενιστή Νταβανέλο ή την επίσης εθνομηδενίστρια «Ζωή»!

Άραγε ο Λαφαζάνης, που μας σπρώχνει προς τη δραχμή και το αναγκαστικό τετ α τετ με τη νεοθωμανική Τουρκία, λειτουργεί περισσότερο «πατριωτικά» από τον εθνομηδενιστή και ευρωπαϊστή Παπαδημούλη; Δυστυχώς αμφιβάλλω, παρ’ ότι φίλος μου ο πρώτος, διότι υποτιμά το γεγονός ότι μεσοπρόθεσμα ο μεγαλύτερος κίνδυνος για μια αποδυναμωμένη Ελλάδα έρχεται από τα ανατολικά, διότι δημιουργεί τελεσίδικα τετελεσμένα, πληθυσμιακά και γεωγραφικά. Και αυτό το γνωρίζει η Κύπρος καλύτερα από όλους.

Κατά συνέπεια, μόνο η δημιουργία, το ταχύτερο δυνατό, ενός πατριωτικού δημοκρατικού πόλου, που έχει αποκοπεί από τον ομφάλιο λώρο του δυτικού μαρξισμού και αντλεί από την ιδιοπροσωπία και τα προβλήματα της χώρας του, μπορεί να προσφέρει οποιαδήποτε απάντηση στο απόλυτο αδιέξοδο που βιώνουμε και να συμβάλει ενεργά και στη στήριξη οποιωνδήποτε θετικών κινήσεων από την πλευρά των κυβερνητικών. Διαφορετικά θα μείνουμε να κλαίμε τη μοίρα μας και η καταστροφή θα πλησιάζει.

Αλλά για να γίνει κάτι τέτοιο χρειάζεται σαφής διαχωρισμός από το υπάρχον πολιτικό σκηνικό και την κυβέρνηση και συγκρότηση –επί τέλους– ενός αυτόνομου κινήματος. Για μια νέα «Φιλική Εταιρεία», καθόλου τυχαία, ο Σιατίστης Παύλος μίλησε.

Αναδημοσίευση από τη Ρήξη φ.113 - Ημερομηνία δημοσίευσης: 04-04-2015

Διαβάστε περισσότερα......

π. Γ. Μεταλληνός - Η δολοφονία της φιλοσόφου Υπατίας βαρύνει την Εκκλησία; - 1 Δεκ 2014

Διάλεξη του Ομότιμου Καθηγητή της Θεολογικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών π. Γεώργιου Μεταλληνού με θέμα «Η δολοφονία της φιλοσόφου Υπατίας. Οι αρχαιολάτρες κατηγορούν την Εκκλησία μας γι' αυτό. Έχουν δίκιο;», η οποία έγινε την 1.12.2014 στον Ιερό Ναό Αγίου Γεωργίου Κυψέλης.

Αναδημοσίευση από την Πεμπτουσία - Ημερομηνία δημοσίευσης: 12-12-2014

Σχετική αρθρογραφία:

  1. Υπατία (Ορθόδοξο wiki)
  2. Δρ. Γ. Κ. Τσέντος, Η γένεση και εξέλιξη του μύθου της Υπατίας, περιοδ. Ακτίνες, τ. 711/Μάιος 2010
  3. Χρ. Βασιλειάδης, Η δολοφονία της φιλοσόφου Υπατίας βαρύνει την Εκκλησία;, 18.1.2012

Διαβάστε περισσότερα......

Γ. Σ. Πρεβελάκης - Ποιοι είμαστε; - 9 Ιαν 2015

Διάλεξη του Τακτικού Καθηγητή Πολιτικής και Πολιτισμικής Γεωγραφίας στη Σορβόννη (Paris I) κ. Γεωργίου–Στυλιανού Πρεβελάκη με θέμα «Ποιοι είμαστε;», η οποία έγινε στις 9 Ιανουαρίου 2015 στο Ανοιχτό Πανεπιστήμιο Ασπροπύργου.

Αναδημοσίευση από το Αντίφωνο - Ημερομηνία δημοσίευσης: 20-04-2015

Διαβάστε περισσότερα......

Κυριακή, 19 Απριλίου 2015

Ρήξη με τις «αριστερές» θρησκοληψίες

Χρήστος Γιανναράς

Η κυρία Λαγκάρντ μίλησε για επερχόμενη καταστροφή στην Ελλάδα, φρικώδη εφιάλτη. Συντάχθηκε και αυτή με τον εκβιασμό, την ενορχηστρωμένη απειλή; Πάντως το ενδεχόμενο του ολέθρου δεν μπορεί, λογικά, να αποκλεισθεί.

Το λογικότερο από τα ερείσματα που κάνουν πιθανή την τρομακτική πρόβλεψη δεν είναι η οικονομική χρεοκοπία, ο περίπου μηδενισμός της παραγωγικότητας, η αποσύνθεση ή παραλυσία της κρατικής λειτουργίας. Είναι η ολοσχερής έκλειψη οποιασδήποτε εύλογης αιτίας για να συνυπάρχουμε ως οργανωμένη συλλογικότητα οι ελληνόφωνοι.

Ποιοι παράγοντες εξασφαλίζουν συνήθως τις κρίσιμες προϋποθέσεις για τη συνοχή και τη λειτουργικότητα μιας συλλογικότητας; Πρώτος παράγων, ρεαλιστικότατος, η χρεία, η κοινωνία της χρείας – ο «καταμερισμός της εργασίας» και της παραγωγικότητας. Έχουμε ανάγκη τους άλλους και μας έχουν ανάγκη οι άλλοι για να λειτουργήσει η συνύπαρξη. Χωρίς συνείδηση «δημοσίου συμφέροντος» (κοινού ενδιαφέροντος, έστω χρηστικού και μόνο, για τις κοινές ανάγκες και τη συλλογική οργάνωση της ικανοποίησής τους) γίνεται ανέφικτη η υπέρβαση του πρωτογονισμού της αγέλης, η πραγμάτωση της μεθοδικής αλληλεξυπηρέτησης, η συγκρότηση έννομης τάξης, κοινωνικού κράτους.

Ωστόσο η πανανθρώπινη ιστορική πείρα βεβαιώνει ότι τα χρηστικά κίνητρα από μόνα τους δεν αρκούν για να κατορθωθεί και να διαρκέσει κοινωνική συγκρότηση και συνοχή – όπως και η αμοιβαιότητα της σεξουαλικής έλξης δεν είναι ικανή συνθήκη για να κατορθωθεί γαμική «συγκλήρωσις βίου παντός». Κάθε οργανωμένη συλλογικότητα απηχεί, έστω και ως «αμυδρόν απήχημα», την κοινή, ενεργό θέληση και προσπάθεια (το «κοινόν άθλημα») υπέρβασης των κτηνωδών ενορμήσεων προκειμένου να συγκροτηθεί το κατόρθωμα «πόλεως» και «βίου πολιτικού». Να κοινωνηθεί η ανάγκη, όχι απλώς να καταμεριστεί μηχανιστικά η εργασιακή συνεισφορά – να είναι πολιτικόν το άθλημα, χαρά ζωής και στόχος αλήθειας οι σχέσεις κοινωνίας.

Για να κοινωνείται η πολιτική συμβίωση, όρος και προϋπόθεση είναι η γλώσσα, ο πλούτος και η χαρά εκφραστικής αντιμετάδοσης των εμπειρικών αναζητήσεων να ψηλαφήσεων. Θεμελιώδες εφαλτήριο είναι και η καλλιέργεια της ιστορικής συνείδησης, η ενεργός επίγνωση ότι η δυναμική του σήμερα αντλείται από την ποιότητα του χθες, την αξιοποίηση της αποθησαυρισμένης, παραδεδομένης πείρας των γενεών που προηγήθηκαν. Εξίσου πρωταρχική προϋπόθεση για να λειτουργήσει η οργανωμένη συλλογικότητα ως πολιτική κοινωνία, είναι και ο ενεργός σεβασμός ενός εμπειρικά παραδεδομένου, από γενιά σε γενιά, άξονα αναφοράς της προσωπικής ευθύνης, άξονα «νοήματος» της ύπαρξης και της συνύπαρξης – όχι ιδεολογικών «πεποιθήσεων», αλλά ανοιχτής, έντιμης ετοιμότητας εμπειρικών παραδοχών.

Στην Ελλάδα, τα τελευταία σαράντα τουλάχιστον χρόνια, καμιά από τις θεμελιώδεις αυτές προϋποθέσεις του πολιτικού γεγονότος δεν λειτουργεί. Η κοινωνία της χρείας, τουλάχιστον ως πρόθεση, έχει εκλείψει – μοναδικό κίνητρο της παραγωγής και της ανταλλαγής είναι μόνο ο πρωτογονισμός της εγωκεντρικής κατασφάλισης και απόλαυσης. Γι’ αυτό και κυρίαρχη η φοροδιαφυγή και εισφοροδιαφυγή, αυτονόητη η λωποδυσία του κοινωνικού χρήματος από τα κόμματα, από τους εργολήπτες και προμηθευτές του Δημοσίου. Γι’ αυτό και τα «φακελάκια», ο κατεστημένος χρηματισμός των δημόσιων λειτουργών, τα νομοθετήματα που παραγράφουν ποινικά κακουργήματα των πολιτευομένων.

Παράλληλα, τα τελευταία σαράντα τουλάχιστον χρόνια, μοιάζει μεθοδική, εμπρόθετη και παθιασμένη η καταστροφή της γλώσσας – ατιμώρητοι οι βαρβαρισμοί και σολοικισμοί στα ΜΜΕ και στα χείλη ανώτατων αξιωματούχων, προκλητικά υποβαθμισμένη και ανεκτική της αυθαιρεσίας η διδασκαλία της γλώσσας στα σχολεία.

Το ίδιο εσκεμμένη και η διαστροφή της Ιστορίας, αδίστακτος ο προπαγανδισμός παιδαριωδών πλαστογραφήσεων, ανεξήγητη η δημόσια προβολή και καταξίωση που παρέχεται σε κεκράχτες μιας στρατευμένης στα συμφέροντα ξένων επιβουλών ιστοριογραφίας.

Τέλος, μεθοδικός και ο διασυρμός, η χλεύη και διακωμώδηση της αίσθησης του «ιερού» στην ελλαδική κοινωνία, μανιασμένο πάθος κατασυκοφάντησης του κλήρου – ωσάν να ξεπληρώνονται τα χρωστούμενα αιώνων καταπίεσης και εκμετάλλευσης των Ελλήνων από κάποιο εντόπιο Βατικανό με «Ιερές Εξετάσεις» και «αλάθητη» αυθεντία.

Τα τελευταία σαράντα τουλάχιστον χρόνια κατεδαφίστηκαν μεθοδικά οι θεμελιώδεις άξονες κοινωνικής συνοχής, οι προϋποθέσεις λειτουργίας του πολιτικού γεγονότος. Η ευκολία και ταχύτητα της κατεδάφισης βεβαίωσαν τη σαθρότητα και την κιβδηλία όλης της προγενέστερης πολιτικής και κοινωνικής μας σερμαγιάς. Όταν το κωμικό εκείνο φληνάφημα «Ελλάς Ελλήνων Χριστιανών» παταγωδώς κατέρρευσε, το αβυσσαλέο κενό «νοήματος» της ύπαρξης και της συνύπαρξης (κενό στόχων του βίου, κενό χαράς της ζωής) ήρθε να το καλύψει ο ηδονικός καταναλωτισμός, η παγερή ιδεολογία (ideologie froide) του Ιστορικού Υλισμού.

Πρώτη υπέκυψε στην ιλιγγιώδη έλξη του κενού, στον μηδενισμό κάθε αυθυπερβατικής ευαισθησίας, η άλλοτε θυσιαστική Αριστερά. Συμπαρασύρθηκε στη μέθη του ξέφρενου παπανδρεϊκού αμοραλισμού, στην ευωχία του «όλα επιτρέπονται», στη λογική του ιστορικο-υλιστικού πρωτογονισμού που σάρκωσε ο εκβιαστικός συνδικαλισμός. Ακολούθησε, με τον ζήλο του καθυστερημένου επαρχιώτη, η ανέκαθεν ιστορικο-υλιστική «Νέα Δημοκρατία». Γι’ αυτό και τίποτε δεν μπόρεσε να αλλάξει σαράντα ολόκληρα χρόνια. Κανένας χαλινός στις αντικοινωνικές συμπεριφορές, στο πελατειακό κράτος, στη ζούγκλα της διαπλοκής, της ασύδοτης διαφθοράς, της παραλυτικής των πάντων αναξιοκρατίας.

Ο Αλέξης Τσίπρας κυβερνάει για πρώτη φορά. Τον ανέβασε στην εξουσία όχι η προτίμηση του λαού, αλλά η ξέφρενη οργή του για τα ατιμώρητα εγκλήματα των προκατόχων του. Τα πρώτα εικοσιτετράωρα της διακυβέρνησης Τσίπρα έδειξαν ότι ξέρει ποιο είναι το διαφορετικό που χρειάζεται η ελλαδική κοινωνία. Η συνέχεια μάλλον βεβαιώνει ότι ξέρει, ίσως, αλλά δεν μπορεί να τολμήσει με συνέπεια το διαφορετικό, τη ρήξη με τις ιδεολογικές θρησκοληψίες των κομματικών του συντρόφων. Δεν υποψιάζεται την «αλλαγή γηπέδου»: τη σύνδεση της πολιτικής με την κοινωνούμενη χρεία, τη γλώσσα, την Ιστορία, το «ιερό».

Αναδημοσίευση από την Kαθημερινή - Ημερομηνία δημοσίευσης: 19-04-2015

Διαβάστε περισσότερα......

Κυριακή, 12 Απριλίου 2015

Όχι συνταξιοδοτική «ανάπαυση»

Χρήστος Γιανναράς

«Χριστός ανέστη». Και λοιπόν; Κάποτε ο γιορτινός αυτός χαιρετισμός πρέπει να ήταν το πρώτο νέο της ημέρας, άγγελμα του πιο σημαντικού συμβάντος και ταυτόχρονα, του πιο χαρμόσυνου. Για όλους. Το ρεαλιστικότερο ανάλογο που θα θυμούνται ακόμα κάποιοι, ήταν τον Ιούλιο του 1974: Πρώτη κουβέντα τότε, η καλημέρα μας για κάποιες μέρες, ήταν το άγγελμα: «η χούντα έπεσε»! Αυθόρμητη έκρηξη μεγάλης χαράς, και γίνεται χαιρετισμός όταν η χαρά είναι αυτονόητα κοινή.

Σήμερα το «Χριστός ανέστη» μοιάζει να σέρνεται στα χείλη, εκφυλισμένο σε εθιμικό λεκτικό σχήμα που αναγγέλλει, χωρίς να παραπέμπει σε εμπειρία χαράς. Διαιωνίζει (συμβατικά) κατάλοιπα μιας άλλοτε γιορτής, κατάλοιπα παντελώς άσχετα πια με την υπαρκτική μας περιπέτεια: τον ρεαλισμό του απελπισμού, της ακοινωνησίας και μοναξιάς, την τραγωδία της φονικής αρρώστιας, τον πανικό που γεννάει στις ψυχές μας ο θάνατος.

Στην καλύτερη περίπτωση το άγγελμα «Χριστός ανέστη» δηλώνει σήμερα επιλεγμένες ατομικές παραδοχές, ψυχολογικό γάντζωμα σε ιδεολογικές «πεποιθήσεις», βεβαιώνει την ένταξη σε κάποια ασφαλιστική τού εγώ συλλογικότητα, ανάλογη με την παραισθησιογόνο στράτευση σε ποδοσφαιρική ή κομματική «παράγκα». Η διαβεβαίωση ότι «ο Χριστός νίκησε τον θάνατο» ηχεί σήμερα, για τους πολλούς, όπως οι ιδιωτικές θριαμβικές εξαγγελίες οπαδών, ότι η τάδε ομάδα νίκησε τη δείνα, το τάδε κόμμα κατατρόπωσε το αντίπαλο.

Ο εόρτιος χαιρετισμός «Χριστός ανέστη» και τα όποια πανηγυρικά συμπαρομαρτούντα έφτασαν ώς τις μέρες μας, από γενιά σε γενιά, όμως απογυμνωμένα, όλο και περισσότερο, από το αρχικό εμπειρικό τους φορτίο, το βιωματικό τους αντίκρισμα. Ακούμε ή διαβάζουμε κάθε χρόνο πασχάλιες εγκυκλίους των αξιωματούχων της «επίσημης» Εκκλησίας και ψάχνουμε απεγνωσμένα (αλλά μάταια) να διακρίνουμε έστω και αμυδρά ίχνη εμπειρικών ψηλαφήσεων που να απηχούνται στη στερεότυπη μεγαλοστομία. Ξεκρέμαστοι όπως είμαστε στο ιλιγγιώδες κενό του ιστορικο-υλιστικού μηδενισμού, με μοναδικό «νόημα» βίου και αποκλειστική, νυχθήμερη μέριμνα τα στρατηγήματα απανθρωπίας που λανσάρονται σαν «οικονομία» και σαν «πολιτική», θα θέλαμε, ίσως, να ρωτήσουμε, επαιτώντας ψήγματα ρεαλισμού εντιμότητας: «Χριστός ανέστη» – και λοιπόν;

Αν ο Χριστός θανατώθηκε με σταυρικό θάνατο και σε τρεις μέρες ξανάζησε, γιατί αυτό το γεγονός ενδιαφέρει εμάς σήμερα, κατά τι μάς αφορά; Οι άνθρωποι συνεχίζουμε να πεθαίνουμε, όπως γινόταν και προτού αναστηθεί ο Χριστός. Κανένας άνθρωπος δεν ξανάζησε μετά τον θάνατό του, γιατί λοιπόν εμείς να γιορτάζουμε ότι νικήθηκε ο θάνατος επειδή αναστήθηκε ο Χριστός;

Ίσως το πρόβλημά μας να είναι η απώλεια της διάκρισης των γλωσσών, η διαφορά «λογικής»: Υπάρχει η λογική του βίου, υπάρχει και η λογική της ζωής. Η λογική της χρήσης και η λογική της σχέσης. Η λογική της αποτελεσματικότητας ριζικά διαφορετική από τη λογική της πληρότητας. Η λογική της συμπεριφοράς άλλη από τη λογική της μετοχής, της συν-ουσίας.

Αν με τη γλώσσα της χρηστικής λογικής θέλουμε να «πούμε» τον έρωτα, θα προδοθούμε αμέσως ανυποψίαστοι, δηλαδή ανέραστοι. Αν με τη γλώσσα του εντυπωσιασμού αρχιτεκτονούμε, ζωγραφίζουμε ή μουσουργούμε, αποδειχνόμαστε άγευστοι των αποκαλύψεων του κάλλους. Αν μιλάμε για το ευ-αγγέλιο της Εκκλησίας με τη γλώσσα και τη λογική της θρησκείας, είμαστε βαθιά νυχτωμένοι στην άγνοια, χαμένοι σε ψευτοπαρηγόριες.

Μοιάζει η γλώσσα της μετανευτώνειας φυσικής να είναι πιο αποκαλυπτική από τη γλώσσα των ατομοκεντρικών θρησκευτικών «πεποιθήσεων». Πραγματικό χαρακτήρα στη σπουδή των φυσικών δεδομένων έχουν μόνο οι σχέσεις που συγκροτούνται στα πλαίσια διαφορετικών συστημάτων αναφοράς: Αν ζητάμε να εντοπίσουμε «θέση», συναντάμε σωματίδιο, αν ζητάμε «κίνηση», συναντάμε κύμα. Κάθε μέτρηση ή όποια άλλη μορφή παρατηρητικής παρέμβασης συνιστά σχέση του παρατηρητή με τα παρατηρούμενα. Η σχέση συγκροτεί τη γνώση της πραγματικότητας, η γνώση είναι συνάρτηση των αναζητήσεων του παρατηρητή.

Στη θρησκευτική προσέγγιση η ανάσταση του Χριστού είναι ένα ανεξήγητο «θαύμα» που μας υποχρεώνει να το δεχθούμε σαν «πεποίθηση». Στην εκκλησιαστική προσέγγιση είναι ένας τρόπος υπάρξεως, που τον γνωρίζουμε όχι με περιγραφές και νοητικά σχήματα, αλλά μόνο μετέχοντας σε αυτό τον τρόπο. Σημαίνεται ο τρόπος με τη γλώσσα του έρωτα: ως «κένωση», άδειασμα από κάθε ατομοκεντρική ιδιοτέλεια. Και γνωρίζεται ο τρόπος μόνο με την πραγμάτωση της ερωτικής αυτοπροσφοράς, της ελευθερίας από τη δουλεία στις τυφλές αναγκαιότητες της επιβίωσης. Το εμπειρικό μέτρο για την πρόσβαση στην εκκλησιαστική λογική και γλώσσα της ανάστασης είναι ο κενωτικός έρωτας, η μετοχή στο άθλημα και στη χαρά της αυτοπροσφοράς.

Που σημαίνει: η ανάσταση δεν χαρίζεται σαν «θαύμα», κερδίζεται όπως κάθε έρωτας: με εκούσια αποδοχή του θανάτου, δηλαδή με παραίτηση από την ατομοκεντρική αυτοζωία. Στη γλώσσα των ευαγγελίων ο Χριστός δεν ξαναζωντάνεψε σε τρεις ημέρες για να συνεχίσει την ιστορική διαδρομή μιας ατομικής παρουσίας. Εμφανίστηκε σαρκώνοντας την ελευθερία από τους όρους της φύσης. «Νενίκηνται της φύσεως οι όροι», τραγουδάει η Γιορτή της Εκκλησίας. Κάθε φύσεως, και της ανθρώπινης οι όροι και της θείας. Ο σαρκωμένος Θεός είναι ελεύθερος τόσο από τις λογικές προδιαγραφές της θεότητας όσο και από τις αναγκαιότητες (χρόνου, χώρου, φθοράς, θανάτου) της ανθρωπότητας.

Το άγγελμα «Χριστός ανέστη» πρέπει να γεννήθηκε από μια ενσυνείδητη και ρεαλιστική χαρά: Αυτό που διψάμε οι άνθρωποι δεν είναι μια ατελεύτητη (και γι’ αυτό εφιαλτική) επιβίωση κάποιας σκιάς ή απόηχου της ύπαρξής μας «εν τόπω χλοερώ», σε αιώνια συνταξιοδοτική «ανάπαυση», όχι. Διψάμε την ελευθερία από κάθε περιορισμό και αναγκαιότητα: Να υπάρχουμε επειδή ελεύθερα θέλουμε να υπάρχουμε, και να θέλουμε να υπάρχουμε επειδή αγαπάμε. Διψάμε «το όλον του έρωτος».

Σε αυτή τη δίψα απαντάει το άγγελμα «Χριστός ανέστη». Η Γιορτή καλεί σε μετοχή, εμπειρική μέθεξη στη χαρά της ελευθερίας.

Αναδημοσίευση από την Kαθημερινή - Ημερομηνία δημοσίευσης: 12-04-2015

Σχετικά:

  1. Θ. Ι Ζιάκας, Ελλήνων Πάσχα: μεταξύ δύο Κόσμων (πρόλογος στο βιβλίο του Πάνου Τζώνου, Η Ιλιάδα. Ο κόσμος μας, Εξάντας, 2003)

Διαβάστε περισσότερα......

Παρασκευή, 10 Απριλίου 2015

Χρ. Γιανναράς - Η επιστήμη σήμερα καταργεί τη φιλοσοφία; - 7 Φεβ 2015

Διάλεξη του ομότιμου καθηγητή Φιλοσοφίας και συγγραφέα κ. Χρήστου Γιανναρά με θέμα «Η επιστήμη σήμερα καταργεί τη φιλοσοφία;», η οποία έγινε στις 7.2.2015 στο χώρο για τα γράμματα και τις τέχνες Persona Grata.

Διαβάστε περισσότερα......

Πέμπτη, 9 Απριλίου 2015

Χρ. Γιανναράς - Η Μεγάλη Εβδομάδα και ο Ελληνισμός σήμερα - 9 Απρ 2015

Η Μεγάλη Εβδομάδα και η σημασία της για τον καθένα από εμάς ατομικά, την Πολιτεία, τους πολιτικούς και τον Ελληνισμό ήταν το αντικείμενο της συζήτησης του Χρήστου Γιανναρά με τον Γιώργο Σαχίνη στο Ράδιο 9,84.

Περιμένοντας την Ανάσταση ο κ. Γιανναράς είπε μεταξύ άλλων: «Φοβάμαι ότι ακόμα κι αυτό που λέμε "η Μεγάλη Εβδομάδα" κινδυνεύει να είναι μια γενικότητα. Με ποιο μέτρο μετριέται το μέγεθος αυτής της εβδομάδας; Η Μεγάλη Εβδομάδα είναι και ένα πείσμα. Είναι το πείσμα της ζωής ν' αντιστέκεται». Στο σήμερα, είπε ότι το παιχνίδι έχει χαθεί και πως η κατάσταση σε σχέση με την κοινωνική λογική έχει χαθεί. «Μπορεί το ελλαδικό κράτος να έχει τελειώσει, αλλά ο Ελληνισμός μπορεί να αναστηθεί», τόνισε ωστόσο.

Αναδημοσίευση από τη Νέα Κρήτη - Ημερομηνία δημοσίευσης: 09-04-2015

Σχετικά:

  1. Χρ. Γιανναράς, Εισαγωγή στο Θείο Δράμα στη Μονή Δαφνίου (1987)

Διαβάστε περισσότερα......

Τρίτη, 7 Απριλίου 2015

Γ. Κοντογιώργης - Τα ελληνικά κοινά και η νεοτερική ολιγαρχική νομενκλατούρα - 28 Μαρ 2015

Συνέντευξη του καθηγητή πολιτικής επιστήμης και πρώην πρύτανη του Παντείου Πανεπιστημίου κ. Γιώργου Κοντογιώργη, στις 28.3.2015 στο Start TV Κέρκυρας και στην εβδομαδιαία τηλεοπτική εκπομπή Λόγου και Διαλόγου "Περιγράμματα" που επιμελείται ο Κώστας Βέργος, σχετικά με το τι είναι τα κοινά/πόλεις στον ελληνικό κόσμο/κοσμοσύστημα και πώς εμπλέκονται στην πολεμική της σύγχρονης ολιγαρχικής νομενκλατούρας εναντίον της δημοκρατίας.

Σχετικά:

  1. Γ. Κοντογιώργης, Κοινωνική δυναμική και πολιτική αυτοδιοίκηση (Οι ελληνικές κοινότητες της τουρκοκρατίας), Εκδοτικός Οίκος Α. Α. Λιβάνη, 1982
  2. Γ. Κοντογιώργης - Τα κοινά ως θεμέλιος προϋπόθεση της ελληνικής συνέχειας. Η περίοδος της Τουρκοκρατίας - 28 Μαρ 2015

Διαβάστε περισσότερα......

Δευτέρα, 6 Απριλίου 2015

Θ. Μαλκίδης - Το δημογραφικό πρόβλημα στην Ελλάδα της κρίσης - 4 Νοε 2014

Ομιλία του Διδάκτορα Κοινωνικών και Πολιτικών Επιστημών κ. Θεοφάνη Μαλκίδη με θέμα «Να κάνω παιδιά ή όχι; Το δημογραφικό πρόβλημα στην Ελλάδα και το Νομό Έβρου στην εποχή της κρίσης», η οποία έγινε στις 4.11.2014 στο "Κέντρο Πολιτισμού και Κοινωνικής Διακονίας" Ορεστιάδος (πρώην Μαθητικό Οικοτροφείο) της Ιεράς Μητροπόλεως Διδυμοτείχου, Ορεστιάδος και Σουφλίου, σε εκδήλωση που διοργάνωσε ο Σύλλογος Πολυτέκνων Βορείου Έβρου "Οι Άγιοι Θεόδωροι".

Διαβάστε περισσότερα......

Κυριακή, 5 Απριλίου 2015

Η κωμωδία των «αριστερών» μεταρρυθμίσεων

Χρήστος Γιανναράς

Το εκβιαστικό μαρτύριο ονομάστηκε «στέρηση ρευστότητας». Σήμανε την έμπρακτη απειλή να λείψει, από μέρα σε μέρα ή και από ώρα σε ώρα, εκείνη η στοιχειώδης ροή χρήματος, η αναγκαία για να εισάγονται φάρμακα, πετρέλαιο, πρώτες ύλες – αναγκαία για να συνεχίσει να λειτουργεί οργανωμένη συλλογικότητα, έννομο κράτος.

Το μαρτύριο το επέβαλαν οι δανειστές του ελλαδικού κρατιδίου σε κάποια εκατομμύρια Ελλήνων (όχι σε όλους, όχι στους –νόμιμα ή ληστρικά– ευκατάστατους). Αρνιόντουσαν οι δανειστές, για πολλές, εναγώνιες εβδομάδες, παροχές, συμφωνημένες με τα «μνημόνια» εξόφλησης του χρέους, που θα απέτρεπαν τη διακοπή της ζωτικής για τη συνέχεια ύπαρξης κοινωνικού βίου «ρευστότητας».

Βέβαια, ο εκβιασμός είχε την τετράγωνη λογική της δοσοληψίας. Όπως θυμίζουν καθημερινά οι εγχώριοι υπερασπιστές αυτής της λογικής: ποιος Ελλαδίτης θα χάριζε απλήρωτα νοίκια στους νοικάρηδές του, ποιος εστιάτορας θα σέρβιρε φαγητά σε «τζαμπατζήδες», ποιος θα δάνειζε το αυτοκίνητό του και θα δεχόταν το δανεικό να είναι αγύριστο; Σίγουρα, πρέπει να γίνεται σεβαστή η λογική της δοσοληψίας για να λειτουργεί δικαιοσύνη. Ωστόσο το δύσκολο είναι να ξεχωρίζουμε οι άνθρωποι το Δίκαιο της δοσοληψίας (την «κοινωνίαν της χρείας») από το Δίκαιο του ισχυροτέρου (τον εκβιασμό).

Ο εκβιασμός που ονομάστηκε «στέρηση ρευστότητας» ήταν τόσο νομότυπος όσο είναι αυτονόητο για έναν στρατό κατοχής να ληστεύει τον χρυσό της κατεχόμενης χώρας ή να καταστρέφει τα γεφύρια και το σιδηροδρομικό της δίκτυο, επειδή η κατάσταση είναι εμπόλεμη. Όταν ένας στρατός κατοχής «νομοθετεί» ότι, για κάθε στρατιώτη του που σκοτώνεται από την όποια «αντίσταση», θα εκτελούνται πενήντα αθώοι πολίτες, η λογική του «νομοθετήματος» δεν είναι λογική άμυνας, είναι ο παραλογισμός της ζούγκλας.

Ο κ. Σόιμπλε είπε κάποια στιγμή απερίφραστα ότι, «η Ελλάδα πληρώνει την καταστροφή στην οποία την οδήγησαν φαύλες και ανίκανες πολιτικές ηγεσίες». Η διαπίστωση σωστή, αλλά χωρίς να συνάγονται πολιτικές συνέπειες. Μιλάμε για θύματα, πολίτες ομήρους φαυλεπίφαυλων και δραματικά ανίκανων τυχοδιωκτών, που υπέταξαν την ελλαδική κοινωνία σε εξωφρενικό δανεισμό, μόνο για να συντηρήσουν το πελατειακό τους κράτος. Οι δανειστές τούς δάνειζαν ξέροντας ότι τόσο μεγάλο χρέος αποκλείεται, στον αιώνα τον άπαντα, να το εξοφλήσει μια τόσο μικρή και φτωχή σε παραγωγικότητα χώρα.

Όμως συνέχισαν να τους δανείζουν. Προφανώς αποβλέποντας στην κατάσχεση: Να επιλέγουν τα «φιλέτα» που ορέγονται και να εκβιάζουν την παραχώρησή τους με πνιγμό «στέρησης της ρευστότητας». Έφριξαν οι κοινωνίες των δανειστών με τον εφιάλτη των οιμωγών, των ουρλιαχτών, του τρόμου των επιβατών του Airbus της Germanwings – ανθρώπων που έβλεπαν να οδηγούνται στον θάνατο από έναν συγκυβερνήτη, ψυχανώμαλο θύμα του ναρκισσισμού του, και με τον κυβερνήτη να παλεύει να σπάσει την πόρτα του πιλοτηρίου για να αποτρέψει τον όλεθρο. Αλλά δεν φαντάστηκαν, βέβαια, ότι η εφιαλτική εικόνα (τηρουμένων των αναλογιών) καθρέφτιζε τον πανικό κάποιων εκατομμυρίων Ελλήνων, παγιδευμένων στον υπερδανεισμό που αποφάσισαν ψυχανώμαλοι κυβερνήτες τους.

Οι πανικόβλητοι Έλληνες να μετρούν όχι δευτερόλεπτα, αλλά μέρες ώς την καταστροφή, το τέλος της «ρευστότητας». Να μείνουν χωρίς φάρμακα, χωρίς πετρέλαιο, χωρίς πρώτες ύλες. Οι Τράπεζες να μη δίνουν χρήματα, τα χρήματα να μην έχουν ανταλλακτική αξία, τρόφιμα να μην υπάρχουν, η βία και το έγκλημα να παραμονεύουν παντού. Και στο τιμόνι, να πιλοτάρει, ο φαντασιωσικός ανεκπλήρωτος έρωτας για «αριστερή διακυβέρνηση».

Εφιάλτης κάποιων εκατομμυρίων Ελλήνων. Όχι των ευνοημένων του πελατειακού κράτους, που κυκλοφορούν ακόμα στους δρόμους της χρεοκοπημένης χώρας με υπερπολυτελή αυτοκίνητα, συντηρούν τις πανάκριβες «μπουτίκ», εξάγουν (ακόμα) καταθέσεις σε ξένες Τράπεζες. Εφιάλτη ζουν όσοι έχτισαν τη ζωή τους πάνω σε ένα συμβόλαιο με το κράτος τους. Τήρησαν το συμβόλαιο, δεν «λαδώθηκαν» από συμπολίτες τους, δεν συμβιβάστηκαν με την κομματική ατιμία για να προαχθούν, δεν άσκησαν συνδικαλισμό «κοινωνικού κόστους». Και έχασαν τη ζωή τους, γιατί το κράτος τούς εξαπάτησε σαν κοινός αγύρτης, απατεώνας, ατίμασε το συμβόλαιο που είχε υπογράψει με τον λειτουργό του: Περιέκοψε έως και 60% τα συμφωνημένα – μισθό ή σύνταξη. Κατάσχεσε το συνταξιοδοτικό «εφάπαξ» το κατατεθειμένο σε ελληνικά «ομόλογα». Ληστεύει ακόμα και το ιερότερο για τον Έλληνα, τη στέγη του, το σπιτικό του, με το γκανγκστερικό επινόημα του ΕΝΦΙΑ.

Αυτά τα κάποια εκατομμύρια Ελλήνων που δεν προσκύνησαν το πελατειακό κράτος, αρνήθηκαν «να τα φάνε» μαζί με τον Θεόδωρο Πάγκαλο, αυτοί πληρώνουν σήμερα ανελέητα, άδικα, απάνθρωπα τη χλιδή που ακκίζεται γύρω τους και προκαλεί τους δανειστές. Αυτοί οι Έλληνες είδαν αχτίδα ελπίδας στα πρώτα εικοσιτετράωρα πρωθυπουργίας του Τσίπρα. Για να βυθιστούν και πάλι σε απόγνωση, τώρα που βεβαιώνονται ότι η «αριστερή διακυβέρνηση» ξέρει μόνο να ρητορεύει. Δεν είχε ετοιμάσει τίποτα, μα απολύτως τίποτα. Της ζητούν «προτάσεις μεταρρυθμίσεων» κι αυτή αναμηρυκάζει τις ίδιες χιλιοφθαρμένες κοινοτοπίες που παπαγάλιζαν, για δεκαετίες, οι δραματικά ανίκανοι και διεφθαρμένοι γαλαζοπράσινοι παλαιοκομματικοί: «Μέτρα για την καταπολέμηση της φοροδιαφυγής! Ενίσχυση της παραγωγικότητας! Ειδικός φόρος στα ποτά! Καταπολέμηση του λαθρεμπορίου στα καύσιμα και στα τσιγάρα!» και πάνε λέγοντας οι αδιάντροπες γενικότητες.

Αυτό είναι λοιπόν το «όραμα» της κοινωνιοκεντρικής, υποτίθεται, Αριστεράς; Εκεί εξαντλούνται οι κοινωνικοί της στόχοι, έτσι ερμηνεύει τη λαϊκή εντολή που της δόθηκε; Δεν θα δικάσει και δημεύσει τα κλοπιμαία; Δεν θα δικάσει και δημεύσει τους αυτουργούς του κακουργηματικού υπερδανεισμού της χώρας; Θα αφήσει ανεξέλεγκτα τα οικονομικά των κομμάτων, θα τους χαριστούν τα ιλιγγιώδη χρέη τους, η κραιπάλη των δήθεν «υπαλλήλων» της Βουλής; Θα συνεχίσει να ρέει το κρατικό χρήμα στον υπόκοσμο του ποδοσφαίρου, στους «μεσάζοντες» των κρατικών προμηθειών και των δημόσιων έργων; Δεν θα ελεγχθεί το «πόθεν προήλθαν» οι εκατοντάδες των δισεκατομμυρίων που έχουν φυγαδευθεί στο Εξωτερικό;

Είναι πολύ νέος ο Αλέξης Τσίπρας για να συμβιβαστεί με τόσην ατιμία.

Αναδημοσίευση από την Kαθημερινή - Ημερομηνία δημοσίευσης: 05-04-2015

Διαβάστε περισσότερα......

Παρασκευή, 3 Απριλίου 2015

Θ. Μαλκίδης - Η Θράκη στην Επανάσταση του 1821 - 25 Μαρ 2015

Ομιλία του Διδάκτορα Κοινωνικών και Πολιτικών Επιστημών κ. Θεοφάνη Μαλκίδη για τη συμβολή των Θρακών, Ποντίων και Μικρασιατών στην Επανάσταση του 1821 με θέμα «Η Θράκη στην Επανάσταση του 1821», η οποία έγινε στις 25.3.2015 στα Πηγάδια Ξάνθης, σε εκδήλωση που διοργάνωσε ο Ενοριακός Σύλλογος Πηγαδίων "Χατζηγυριώτες".

Διαβάστε περισσότερα......

Πέμπτη, 2 Απριλίου 2015

Γ. Κοντογιώργης - Η προσωπικότητα και το έργο του Χαρίλαου Τρικούπη (2014)

Στα πλαίσια των βιογραφικών ντοκιμαντέρ «Προσωπογραφήματα» (μια σειρά πορτρέτων προσωπικοτήτων που έχουν περάσει στην ιστορία, παραγωγής 2014 από τη Βουλή-Τηλεόραση), ο καθηγητής πολιτικής επιστήμης και πρώην πρύτανης του Παντείου Πανεπιστημίου κ. Γιώργος Κοντογιώργης αναλύει την προσωπικότητα και το έργο του Χαρίλαου Τρικούπη, της σημαντικότερης πολιτικής φυσιογνωμίας των τελευταίων δεκαετιών του 19ου αιώνα.

Σχετικά:

  1. Γ. Κοντογιώργης, Η περίοδος Χαρίλαου Τρικούπη. Ένας σταθμός από το ελληνικό κοσμοσύστημα στο κράτος-έθνος, από το συλλογικό έργο «Ο Χαρίλαος Τρικούπης και η εποχή του (Πολιτικές επιδιώξεις και κοινωνικές συνθήκες)», Εκδόσεις Παπαζήση, 2000

Διαβάστε περισσότερα......

Τετάρτη, 1 Απριλίου 2015

Γ. Κοντογιώργης - Τα κοινά ως θεμέλιος προϋπόθεση της ελληνικής συνέχειας. Η περίοδος της Τουρκοκρατίας - 28 Μαρ 2015

Ομιλία του Καθηγητή Πολιτικής Επιστήμης και πρώην πρύτανη του Παντείου Πανεπιστημίου κ. Γιώργου Κοντογιώργη με θέμα «Τα κοινά ως θεμέλιος προϋπόθεση της ελληνικής συνέχειας. Η περίοδος της Τουρκοκρατίας», η οποία έγινε στις 28.3.2015 στο Πνευματικό Κέντρο της Ιεράς Μητροπόλεως Κερκύρας, σε εκδήλωση - αφιέρωμα στην Τουρκοκρατία και την Επανάσταση του 1821, που διοργάνωσε η Ιερά Μητρόπολις Κερκύρας, Παξών & Διαποντίων Νήσων, σε συνεργασία με την Ένωση Χριστιανών Επιστημόνων Νομού Κερκύρας, στα πλαίσια του θεσμού «ΕΛΕΥΘΕΡΟ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ».

Διαβάστε περισσότερα......