Παρασκευή, 27 Φεβρουαρίου 2015

Γ. Κοντογιώργης: “Για να σταματήσουν οι πολιτικές της ολιγαρχίας ένας δρόμος υπάρχει. Να ανατραπεί το ολιγαρχικό πολιτικό σύστημα” - 20 Φεβ 2015

Συνέντευξη του Καθηγητή Πολιτικής Επιστήμης και πρώην πρύτανη του Παντείου Πανεπιστημίου κ. Γιώργου Κοντογιώργη στον ART TV μετά την εκδήλωση που οργανώθηκε από τους Αρτινούς Πολίτες την Παρασκευή, 20 Φεβρουαρίου 2015 στο Συνεδριακό Κέντρο του Επιμελητηρίου Άρτας.

Διαβάστε περισσότερα......

Θ. Μαλκίδης - Η Ελλάδα και ο Ελληνισμός του σήμερα - 26 Φεβ 2015

Συνέντευξη του διδάκτορα Κοινωνικών και Πολιτικών Επιστημών κ. Θεοφάνη Μαλκίδη στην εκπομπή "EY ZHN" του ΔΙΟΝ TV Κατερίνης και στον Ευγένιο Παπαδόπουλο, για την Ελλάδα και τον Ελληνισμό του σήμερα, για την οικονομική και πνευματική πτώχευση, για την παιδεία και την ιστορία, τον αγώνα και την αγωνία επιβίωσης, για την αλήθεια.

Διαβάστε περισσότερα......

Πέμπτη, 26 Φεβρουαρίου 2015

Γ. Κοντογιώργης - Πού πάει ο κόσμος; Από την ολιγαρχική κομματοκρατία στη Δημοκρατία - 20 Φεβ 2015

Γιώργος Κοντογιώργης

Διάλεξη του Καθηγητή Πολιτικής Επιστήμης και πρώην πρύτανη του Παντείου Πανεπιστημίου κ. Γιώργου Κοντογιώργη με θέμα «Πού πάει ο κόσμος; Από την ολιγαρχική κομματοκρατία στη Δημοκρατία», η οποία έγινε στα πλαίσια εκδήλωσης - συζήτησης που οργανώθηκε από τους Αρτινούς Πολίτες την Παρασκευή, 20 Φεβρουαρίου 2015 στο Συνεδριακό Κέντρο του Επιμελητηρίου Άρτας.

Σχετική αρθρογραφία:

  1. Γ. Κοντογιώργης, Η ολοκληρωτική επέλαση της διεθνούς των αγορών και ο δούρειος ίππος της πολιτικής ολιγαρχίας, περιοδικό CRASH τ.32/Μάιος 2014

Διαβάστε περισσότερα......

Τρίτη, 24 Φεβρουαρίου 2015

Γ. Κοντογιώργης - Η στρατηγική της υπεκφυγής - 24 Φεβ 2015

«Δεν προσανατολίσαμε ακόμα τη στρατηγική μας στα αίτια της κρίσης και στην αντιμετώπισή της. Ό,τι κάνουμε κινείται στην κατεύθυνση πώς θα ικανοποιήσουμε τις απαιτήσεις των δανειστών. Θα άξιζε τον κόπο να διαπραγματευτούμε μαζί τους μόνο εάν μιλούσαμε για κούρεμα του χρέους», επισήμανε μεταξύ άλλων, μιλώντας στο Ράδιο 9.84, ο καθηγητής Πολιτικών Επιστημών Γιώργος Κοντογιώργης.

«Θα καταλήξουμε η χώρα μας να γίνει απλά "χώρος" στο όνομα των μνημονίων», σημείωσε.

Αναδημοσίευση από τη Νέα Κρήτη - Ημερομηνία δημοσίευσης: 24-02-2015

Διαβάστε περισσότερα......

Κυριακή, 22 Φεβρουαρίου 2015

Η αριστεία ως «ρετσινιά»

Χρήστος Γιανναράς

Γνωρίσαμε κάποτε στην Ελλάδα μιαν άλλη Αριστερά. Ήταν σε χρόνια που η χώρα έβγαινε, και τότε, από καταστροφή, ασύγκριτα φρικωδέστερη από τη σημερινή. Τότε όμως πρώτο αίτημα της Αριστεράς ήταν, να πάει το 15% του κρατικού προϋπολογισμού στην Παιδεία. Το αίτημα ξεπήδαγε αυθόρμητα από το πλήθος στα συλλαλητήρια, δεν το υπαγόρευε η ντουντούκα. Και οι άνθρωποι που διαδήλωναν για το 15%, είχαν καθημερινό φαγητό ασύγκριτα λιτότερο από τα γεύματα που προσφέρουν σήμερα στους αναγκεμένους τα συσσίτια της Εκκλησίας. Όμως πρώτο αίτημα ήταν τα κονδύλια για την Παιδεία, όχι η αύξηση του κατώτατου μισθού.

Υπήρξε κάποτε στην Ελλάδα μια Αριστερά που ήξερε και σεβόταν το προφανές: ότι μια «ανθρωπιστική κρίση» δεν αντιμετωπίζεται πρωτίστως με μέτρα για την αύξηση του κατά κεφαλήν εισοδήματος, αλλά πρωτίστως με μέτρα για την αύξηση της κατά κεφαλήν καλλιέργειας. Ίσως εκείνη η Αριστερά του 15% να ήξερε λιγότερο ή καθόλου μαρξισμό, αλλά σπούδαζε τη λαϊκή σοφία και απαίτηση. Είχε γεννηθεί από πραγματικές ανάγκες, δεν είχε προλάβει να την καπελώσει η ξιπασιά των εισαγόμενων ιδεολογημάτων, αργόσχολες αδολεσχίες εκκεντρικών πλουσιόπαιδων στις καφετέριες του Κολωνακίου.

Η σημερινή μεταπρατική «Αριστερά» ανεβάζει στο βήμα της Βουλής υπουργό Παιδείας, να παρουσιάσει τις σχετικές με το υπουργείο του προγραμματικές δηλώσεις της κυβέρνησης, και αυτός σπεύδει να μας διαβεβαιώσει εμφατικά ότι είναι μαρξιστής. Ωσάν η προσχώρησή του στο ιδεολόγημα που κάρπισε τις πιο στυγνές πρακτικές ολοκληρωτισμού στην ανθρώπινη ιστορία, να αποτελεί εγγύηση «πολιτικής ορθότητας» των μέτρων που θα εφαρμόσει στη δεινά δοκιμαζόμενη, χρόνια τώρα, ελλαδική εκπαίδευση.

Ήταν μία από τις εξαιρέσεις επαρχιώτικης ξιπασιάς στην έκπληξη που αποτέλεσε η σύνθεση και ποιότητα της κυβέρνησης του κ. Τσίπρα. Είχε πολλές δεκαετίες να δει η χώρα υπουργούς που η προσωπικότητά τους, τα προσόντα και η αξιοσύνη τους να τους επιβάλλουν ακαριαία στη διεθνή σκηνή, να απορούν οι πάντες γιατί τόσα χρόνια έμενε αχρησιμοποίητο τέτοιο ανθρώπινο δυναμικό, γιατί αφέθηκε η Ελλάδα να τη βυθίζουν στην ανυποληψία και στο χάος σπιθαμιαία ανθρωπάρια, ευτελισμένα και ανίκανα. Μέσα στο κλίμα αυτής της έκπληξης το φάλτσο του υπουργού Παιδείας εντυπωσιάζει δυσοίωνα και προβληματίζει: Μήπως, ειδικά με τις επιλογές για την Παιδεία, νεκρανασταίνονται οι εφιάλτες της «προοδευτικής» τρομοκρατίας και του μηδενιστικού αμοραλισμού, που καταδυνάστευσαν την ελληνική κοινωνία στα σαράντα χρόνια φενακισμένης «Αριστεράς» μετά τη χούντα;

Εντυπωσιακή οπωσδήποτε παρουσία και ο κ. Αριστείδης Μπαλτάς, με λόγο στιβαρό, μετρημένο, δίχως την εγγενή στον κομματικό λόγο αναπηρία του φτηνιάρικου ναρκισσισμού. Αλλά μάλλον δέσμιος στα αφελή στερεότυπα μιας λαϊκίστικης, ισοπεδωτικής εκδοχής της δημοκρατίας. Ανέβηκε στο βήμα της Βουλής για να χαρακτηρίσει την «αριστεία» σαν «ρετσινιά» και τα λεγόμενα στην Ελλάδα «Πρότυπα» σχολεία σαν θεσμοποιημένη ταξική ανισότητα. Πλήρης επιστροφή στον πασοκικό εκπαιδευτικό πρωτογονισμό της δεκαετίας του ’80, με τον φανατισμό της ισοπέδωσης όλων προς τα κάτω και τα κρετινικά συνθήματα, όπως: «κάτω τα αιματοβαμμένα γραπτά»! – να μην διορθώνονται λάθη, στο σχολείο να είναι όλοι ίσοι στην αγραμματωσιά.

Άραγε δεν υποψιάστηκε ποτέ ο εκπαιδευτικός κ. Μπαλτάς ότι η άμιλλα δεν είναι εφεύρημα των καπιταλιστών, αλλά αυτονόητο παρακολούθημα της παιδείας από καταβολής του κοινωνικού γεγονότος; Συνώνυμη η άμιλλα με τη χαρά της δημιουργίας, της προόδου, της καινοτομίας, κίνητρο αυτοπροαίρετης (όχι αναγκαστής) εργατικότητας, καταλύτης για το μεράκι της έρευνας. Η αριστεία είναι «ρετσινιά» μόνο στις «δημοκρατίες» των κολχόζ, που η Ιστορία τις ταξιθετεί μαζί με τα Γκουλάγκ, τα οποιουδήποτε χρώματος στρατόπεδα καταναγκαστικής εργασίας. Σχολεία χωρίς άμιλλα και στόχευση στην αριστεία είναι στρατωνισμός – στον καταναγκασμό ή στον ασυμμάζευτο χαβαλέ.

Κι ακόμα: Χωρίς «τον έπαινο του Δήμου και των Σοφιστών, τα δύσκολα και τ’ ανεκτίμητα Εύγε, την Αγορά, το Θέατρο και τους Στεφάνους» δεν υπάρχει ούτε και «πολιτικό άθλημα». Υπάρχει μόνο η υποταγή στην αυθεντία ή η στυγνή χρησιμοθηρία της σύμβασης. Δηλαδή το κλίμα του νομιμοποιημένου ατομοκεντρισμού, όπου αυτονόητα βλαστάνει η λαμογιά, η εξάλειψη της «αίσθησης του δημοσίου συμφέροντος», η άπληστη λωποδυσία του κοινωνικού χρήματος, ο αμοραλισμός.

Το δίλημμα τίθεται για τον πρωθυπουργό: Αν υιοθετήσει (ή ανεχθεί) τη φιλοσοφία του υπουργού στον οποίο εμπιστεύθηκε την Παιδεία της ελληνικής κοινωνίας, φιλοσοφία που συνιστά το θεωρητικό θεμέλιο για μία «δικτατορία της μετριότητας», τότε πώς θα στήσει, όπως δημόσια δεσμεύτηκε, κράτος λειτουργικό, παραγωγικό, κράτος Δικαίου; Ένα τέτοιο κράτος προϋποθέτει διοικητική στελέχωση με συνεπή αξιοκρατική διαβάθμιση ευθυνών και ικανοτήτων, υπαλληλία υποκείμενη σε συνεχή κρίση - αποτίμηση της ποιότητας και της δημιουργικότητας. Οι ριζοσπαστικές θεσμικές μεταρρυθμίσεις που υποσχέθηκε ο πρωθυπουργός να τις αντιτάξει σε ένα καινούργιο δουλοπαροικιακό «μνημόνιο», θα ματαιωθούν νομοτελειακά από τους ορκισμένους αντιπάλους της άμιλλας και της αριστείας: τους υπόδικους στις συνειδήσεις συνδικαλιστές της «Αριστεράς και της προόδου».

Υποτίθεται (όχι βέβαια από πολίτες με νοημοσύνη και σοβαρότητα) ότι ο κ. Καμμένος πρόσφερε την κοινοβουλευτική αυτοδυναμία στον κ. Τσίπρα φιλοδοξώντας να αναλάβει ως αντάλλαγμα την άμυνα «βωμών και εστιών» των Ελλήνων. Του την ανέθεσαν, μοιάζει πολύ ικανοποιημένος, έχει τον αέρα θριαμβευτή. Ασφαλώς επειδή στους «βωμούς» και στα «ιερά» περιλαμβάνει μόνο ό,τι φορολογείται με τον ΕΝΦΙΑ – όχι τη γλώσσα, την ιστορική συνείδηση, το «αιέν αριστεύειν» των Ελλήνων.

Είναι πολύ νωρίς για να αρχίσει η κατεδάφιση των ελπίδων που γέννησε η έκπληξη των πρώτων ημερών της κυβέρνησης Τσίπρα. Η έκπληξη δοκιμάστηκε και από την εκλογή του καινούργιου Προέδρου της Δημοκρατίας. Σίγουρα είναι ο πρώτος μετά τον Κωνσταντίνο Τσάτσο επιλεγόμενος από τον στίβο των αρίστων: Εξαίρετα φυσικά χαρίσματα, έκτακτη καλλιέργεια, επιστημονικό κύρος, δεινή γλωσσική εκφραστική. Αλλά υπηρέτησε για αρκετά χρόνια ευπειθής τη φαυλότητα και φυτική ανικανότητα της τυραννικής για τη χώρα κομματοκρατίας. Αυτό πονάει.

Αναδημοσίευση από την Kαθημερινή - Ημερομηνία δημοσίευσης: 22-02-2015

Διαβάστε περισσότερα......

Τρίτη, 17 Φεβρουαρίου 2015

Β. Καραποστόλης: Η ζωή σαν τιμολόγιο; - 16 Φεβ 2015

Βασίλης Καραποστόλης

Ο Καθηγητής Πολιτισμού και Επικοινωνίας του Πανεπιστημίου Αθηνών κ. Βασίλης Καραποστόλης συζήτησε στις 16.2.2015 με τις Αλεξάνδρα Χριστακάκη και Λίνα Νικολακοπούλου στην εκπομπή «Με τα πόδια μέχρι την αλήθεια» του ραδιοφωνικού σταθμού Στο Κόκκινο 105.5, με αφορμή το πρόσφατο βιβλίο του «Η ζωή σαν τιμολόγιο (Επίκαιρα κείμενα)», Εκδόσεις Πατάκη, 2014.

Διαβάστε περισσότερα......

Δευτέρα, 16 Φεβρουαρίου 2015

Χρ. Γιανναράς: Η γλώσσα των «σημείων» - 16 Φεβ 2015

Πριν από τρεις εβδομάδες, η ελλαδική κοινωνία έδωσε την εντολή διακυβέρνησης της χώρας σε έναν πολιτικό σχηματισμό που, εύλογα, κινούσε τη δυσπιστία των ορθολογικά σκεπτόμενων πολιτών.

Είχε έναν νέο σε ηλικία αρχηγό ο συγκεκριμένος πολιτικός σχηματισμός, με ηγετικά χαρίσματα καταφανώς υπέρτερα των φθαρμένων θλιβερών μετριοτήτων που επιβίωναν σε όλα τα άλλα παρακμιακά απομεινάρια του κομματικού συστήματος. Αλλά είχε και παρελθόν πολύ βεβαρημένο ο ίδιος σχηματισμός.

Αυτή η κυβέρνηση δεν αποκλείεται να αποτύχει στις επιδιώξεις της. Να εξαναγκαστεί, από το οιηματικό πείσμα του αμοραλισμού των «αγορών» να εγκαταλείψει τον αγώνα. Δεν αποκλείεται και να τα θαλασσώσει η ίδια μέσα στη σύγχυση θρησκοληψίας των «συνιστωσών» του ΣΥΡΙΖΑ. Όμως, ακόμα κι αν αποτύχει, αν συντριβεί από έξωθεν εκβιασμούς ή έσωθεν αγκυλώσεις, τα όσα κατόρθωσε στις πρώτες μέρες του βίου της έχουν γυρίσει σελίδα για τον τόπο: Τώρα οι Έλληνες ξέρουν, τουλάχιστον, τι θα πει «διαπραγμάτευση» και τι θα πει «συλλογική αξιοπρέπεια». Ότι ζήσαμε στο τελευταίο εικοσαήμερο θα λειτουργεί από εδώ και πέρα σαν μέτρο και δείχτης της ποιότητας στην πολιτική.

Η Ιστορία δεν γυρίζει πίσω. Επιστροφή στην αθλιότητα και στην ντροπή του πράσινου, του γαλάζιου ή του κόκκινου (συνασπισματικού) ΠΑΣΟΚ δεν αντέχεται πια. Η δουλεία στην καταναλωτική αποχαύνωση μοιάζει να τελειώνει.

Τα παραπάνω αναφέρει μεταξύ άλλων - θέσεις μέσω του άρθρου του στην Καθημερινή - ο σύγχρονος Έλληνας καθηγητής φιλοσοφίας και αρθρογράφος Χρήστος Γιανναράς, μιλώντας στο Ράδιο 9,84 και στο Γιώργο Σαχίνη.

Αναδημοσίευση από τη Νέα Κρήτη - Ημερομηνία δημοσίευσης: 16-02-2015

Σχετική αρθρογραφία:
  1. Χρ. Γιανναράς, Η γλώσσα των «σημείων», 15.2.2015

Διαβάστε περισσότερα......

Κυριακή, 15 Φεβρουαρίου 2015

Η γλώσσα των «σημείων»

Χρήστος Γιανναράς

Πριν από τρεις εβδομάδες, η ελλαδική κοινωνία έδωσε την εντολή διακυβέρνησης της χώρας σε έναν πολιτικό σχηματισμό που, εύλογα, κινούσε τη δυσπιστία των ορθολογικά σκεπτόμενων πολιτών:

Δεν είχε εμφανίσει συγκροτημένο κοινωνικό πρόγραμμα, κοινωνικές σκοποθεσίες, ο πολιτικός αυτός σχηματισμός. Μιλούσε μόνο για διαχειριστικές προτάσεις, μυωπικά οικονομίστικες, ωσάν η χώρα να περνούσε μιαν εφήμερη κρίση και όχι βυθισμό σε παραλυτική παρακμή, διολίσθηση σε πρωτογονισμό μανιασμένης ιδιοτέλειας. Δεν παρουσίασε ποτέ ο πολιτικός αυτός σχηματισμός θέσεις του για την παιδεία (και όχι απλώς για τα τεχνικά προβλήματα της εκπαίδευσης), για εξωτερική πολιτική γόνιμης και ρεαλιστικής ελληνικής ιδιοπροσωπίας, για την εντόπια γαγγραινώδη παραποίηση του συνδικαλισμού, τη λειτουργική αχρήστευση της Δικαιοσύνης.

Είχε έναν νέο σε ηλικία αρχηγό ο συγκεκριμένος πολιτικός σχηματισμός, με ηγετικά χαρίσματα καταφανώς υπέρτερα των φθαρμένων θλιβερών μετριοτήτων που επιβίωναν σε όλα τα άλλα παρακμιακά απομεινάρια του κομματικού συστήματος. Αλλά είχε και παρελθόν πολύ βεβαρημένο ο ίδιος σχηματισμός: Σαράντα ολόκληρα χρόνια στα σχολειά και στα πανεπιστήμια, στη δημοσιογραφία και στα ηλεκτρονικά μέσα, συνολικά στο πεδίο της «διανόησης», λειτουργούσε σαν Ζντανοφικός φασιστικός εφιάλτης, με μεθόδους και νοοτροπία τρομοκρατών. Επιπλέον, στο όνομα του ιστορικο-υλιστικού διεθνισμού, πρακτόρευε απροκάλυπτα τη φανατισμένη τυφλότητα του σκοπιανού εθνικισμού, τις ραδιουργίες του τουρκικού προξενείου της Κομοτηνής, τη μεθοδική αγλωσσία και τη στρέβλωση της ιστορικής συνείδησης των Ελλήνων.

Με αυτές τις προδιαγραφές ανέλαβε ο ΣΥΡΙΖΑ την εντολή να κυβερνήσει τη χώρα. Και με την ανάληψη της εντολής αρχίζει το αναπάντεχο, η έκπληξη: Για πρώτη φορά στα ελλαδικά πολιτικά χρονικά, κόμμα που θριάμβευσε στις εκλογές σχηματίζει κυβέρνηση με δεκατέσσερα από τα μέλη της (ναι, 14) να είναι εξωκοινοβουλευτικές προσωπικότητες – ποτέ κόμμα δεν είχε τολμήσει τέτοια κοινωνική επιστράτευση. (Το καθεστώς ώς τώρα ήταν: ο πρωθυπουργός να μοιράζει τα υπουργεία για να εξοφλήσει ιδιοτελέστατα προσωπικά χρωστούμενα ή για να κολακέψει εκλογικές περιφέρειες).

Δεύτερη έκπληξη: οι ικανότητες και το ύφος - ήθος των υπουργών, τουλάχιστον όσων ενεργοποιήθηκαν αμέσως και με φρενήρεις ρυθμούς για τα επείγοντα προβλήματα της χώρας. Ολόκληρη η Ευρώπη ξαφνιάζεται, μαζί κι ένα ευρύτερο διεθνές περιβάλλον – το μαρτυρεί η πρωτοφανής, απίστευτη έκταση και ένταση ενδιαφέροντος Τύπου και ηλεκτρονικών μέσων για την Ελλάδα και τα προβλήματά της. Αντί για την εικόνα άτολμων, συμπλεγματικών μετριοτήτων διορισμένων (ως εικός) από τους δανειστές για να εκπροσωπούν τα συμφέροντα της Ελλάδας έναντι των δανειστών, περάσαμε στην εικόνα προσωπικοτήτων με εκπληκτικές ικανότητες, σπάνια κατάρτιση, αστραφτερή ευτολμία, φανερή, εργώδη προετοιμασία και πίστη μαχητική στο δίκιο της χώρας τους.

Πότε και πώς προγραμματίστηκαν και οργανώθηκαν αστραπιαία οι περιοδείες του πρωθυπουργού και του υπουργού Οικονομικών στις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες, στην έδρα της Ευρωπαϊκής Επιτροπής και της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας. Πότε και πώς εξασφαλίστηκαν οι συναντήσεις τους με τους κορυφαίους των ισχυρών της Ευρώπης και της Ευρωπαϊκής Ενωσης, το πλήθος των συνεντεύξεων στον διεθνή Τύπο και στις τηλεοράσεις. Κυρίως, από πού και πώς ξεπήδησε αυτό το απαρόμοιαστο ανθρώπινο υλικό, να εκπροσωπεί μιαν Ελλάδα που είχε ταυτιστεί διεθνώς στις συνειδήσεις με τη φαυλότητα, τη λαμογιά, την ανικανότητα και βουλιμική χωριατιά – πολιτικοί δίχως το κάτσιασμα της μειονεξίας και χαμόγελα λακέδων μπροστά στα αφεντικά τους, αλλά με ραχοκοκαλιά και αξιοπρέπεια, ηρεμία και αποφασιστικότητα.

Η έκπληξη δεν εξουδετερώνει την κριτική σκέψη και στάση, δεν ξεχνάμε την καταγωγή του ΣΥΡΙΖΑ και το παρελθόν του. Αλλά είναι ψυχοπαθολογική εμπάθεια και μικρόνοια να κλείνουμε τα μάτια μπροστά σε αυτό που βλέπουμε, επειδή δεν δικαιολογείται από το παρελθόν του. Επιτέλους, η πειστικότερη γλώσσα για τον ψυχικά υγιή πολίτη είναι η σημειωτική (γλώσσα των σημείων): Ο υπουργός Οικονομικών να ταξιδεύει σε «οικονομική» θέση και να κοιμάται κατάκοπος δίπλα σε τυχαίους συνεπιβάτες, πετώντας από πρωτεύουσα σε πρωτεύουσα για να συναντηθεί με τους «τα πρώτα φέροντας» στην Ευρώπη. Και την ίδια στιγμή να καταργούνται στην Ελλάδα οι προκλητικοί στόλοι υπουργικών και βουλευτικών αυτοκινήτων, να βγαίνουν σε πλειστηριασμό πρωθυπουργικά αεροσκάφη.

Η γλώσσα των «σημείων», η σημειωτική γλώσσα, καθρεφτίζει το ήθος και το φρόνημα του ανθρώπου, τα κίνητρα και τις προθέσεις του, ασυγκρίτως εναργέστερα από τη γλωσσική εκφραστική. Τις προγραμματικές δηλώσεις του πρωθυπουργού τις κατέστησε επίσης μιαν έκπληξη η γλώσσα του σώματός του, το γνήσιο πάθος εκφοράς του λόγου – «έβαλε την ψυχή του» σε αυτά που έλεγε. Όταν στο τέλος εγκατέλειψε το χειρόγραφο για να εκφραστεί αυθόρμητα, η συγκίνηση έσπασε τη φωνή του, ήταν ολοφάνερο. Εκείνη η στιγμή, η ανεπιτήδευτη εκρηκτική συγκίνηση, ήταν αυτό που περίμεναν δεκαετίες ολόκληρες οι Έλληνες: Να δουν επιτέλους έναν πολιτικό να μιλάει με πόνο ψυχής για την κοινωνία και την πατρίδα του, όχι σαν δασκαλεμένος διαφημιστής απορρυπαντικών ή αλλαντικών.

Αυτή η κυβέρνηση δεν αποκλείεται να αποτύχει στις επιδιώξεις της. Να εξαναγκαστεί, από το οιηματικό πείσμα του αμοραλισμού των «αγορών» να εγκαταλείψει τον αγώνα. Δεν αποκλείεται και να τα θαλασσώσει η ίδια μέσα στη σύγχυση θρησκοληψίας των «συνιστωσών» του ΣΥΡΙΖΑ. Όμως, ακόμα κι αν αποτύχει, αν συντριβεί από έξωθεν εκβιασμούς ή έσωθεν αγκυλώσεις, τα όσα κατόρθωσε στις πρώτες μέρες του βίου της έχουν γυρίσει σελίδα για τον τόπο: Τώρα οι Έλληνες ξέρουν, τουλάχιστον, τι θα πει «διαπραγμάτευση» και τι θα πει «συλλογική αξιοπρέπεια». Ό,τι ζήσαμε στο τελευταίο εικοσαήμερο θα λειτουργεί από εδώ και πέρα σαν μέτρο και δείχτης της ποιότητας στην πολιτική.

Η Ιστορία δεν γυρίζει πίσω. Επιστροφή στην αθλιότητα και στην ντροπή του πράσινου, του γαλάζιου ή του κόκκινου (συνασπισματικού) ΠΑΣΟΚ δεν αντέχεται πια. Η δουλεία στην καταναλωτική αποχαύνωση μοιάζει να τελειώνει.

Αναδημοσίευση από την Kαθημερινή - Ημερομηνία δημοσίευσης: 15-02-2015

Διαβάστε περισσότερα......

Σάββατο, 14 Φεβρουαρίου 2015

Γ. Κοντογιώργης - Η πρόοδος ως ελευθερία της κοινωνίας και οι αντιδραστικές "συνιστώσες" της ολιγαρχίας σήμερα - 13 Φεβ 2015

Παρέμβαση του Καθηγητή Πολιτικής Επιστήμης και πρώην πρύτανη του Παντείου Πανεπιστημίου κ. Γιώργου Κοντογιώργη, στις 13.2.2015 στην ΝΕΡΙΤ.

Διαβάστε περισσότερα......

Παρασκευή, 13 Φεβρουαρίου 2015

Γ. Κοντογιώργης - Η επόμενη ημέρα μιας συμφωνίας με την Ευρωζώνη - 12 Φεβ 2015

Γιώργος Κοντογιώργης

Συνέντευξη του Καθηγητή Πολιτικής Επιστήμης και πρώην πρύτανη του Παντείου Πανεπιστημίου κ. Γιώργου Κοντογιώργη στις 12.2.2015 στο ραδιοφωνικό σταθμό Prisma 95.1 της Πρέβεζας και στο δημοσιογράφο Παναγιώτη Κουνιάκη.

Διαβάστε περισσότερα......

Πέμπτη, 12 Φεβρουαρίου 2015

Χρ. Γιανναράς - 12 Φεβ 2015

Συνέντευξη του ομότιμου καθηγητή Φιλοσοφίας και συγγραφέα κ. Χρήστου Γιανναρά στην εκπομπή του Kontra Channel "Focus Live" της 12.2.2015.

Διαβάστε περισσότερα......

Γ. Κοντογιώργης - Ο μακρύς δρόμος της εξόδου της χώρας από την κρίση - 11 Φεβ 2015

Ο καθηγητής πολιτικής επιστήμης και πρώην πρύτανης του Παντείου Πανεπιστημίου κ. Γιώργος Κοντογιώργης απαντά στα ερωτήματα της εκπομπής του Kontra Channel "Επί του Πιεστηρίου" της 11.2.2015.

Διαβάστε περισσότερα......

Τρίτη, 10 Φεβρουαρίου 2015

Γ. Κοντογιώργης - Μια ολιγαρχική πολιτεία παράγει μόνο ολιγαρχικές πολιτικές - 10 Φεβ 2015

Γιώργος Κοντογιώργης

Συνέντευξη του Καθηγητή Πολιτικής Επιστήμης και πρώην πρύτανη του Παντείου Πανεπιστημίου κ. Γιώργου Κοντογιώργη στις 10.2.2015 στο ραδιοφωνικό σταθμό ALPHA Radio 88,6 της Καβάλας και στο δημοσιογράφο Νίκο Χαζαρίδη.

Διαβάστε περισσότερα......

Γ. Κοντογιώργης - Το κοινό συμφέρον ως σκοπός της πολιτικής και η θέσμιση των ΜΜΕ - 10 Φεβ 2015

Γιώργος Κοντογιώργης

Συνέντευξη του Καθηγητή Πολιτικής Επιστήμης και πρώην πρύτανη του Παντείου Πανεπιστημίου κ. Γιώργου Κοντογιώργη στις 10.2.2015 στο ραδιοφωνικό σταθμό ΣΠΟΡ News 90.1 FM της Λάρισας και στο δημοσιογράφο Πέτρο Ιωάννου.

Διαβάστε περισσότερα......

Κυριακή, 8 Φεβρουαρίου 2015

Δυσεύρετο είναι το σθένος

Χρήστος Γιαννάρας

Η εμπειρία βεβαιώνει ότι τα κόμματα στο ελλαδικό κράτος δεν είχαν ποτέ ώς τώρα ιδεολογικές διαφορές. Χρησιμοποιούσαν πάντοτε εισαγόμενη συνθηματολογία, λεκτικά σχήματα δάνειων ιδεολογημάτων (που είχαν γεννηθεί από άλλες κοινωνίες για τις δικές τους εκεί ανάγκες). Στην Ελλάδα τα κόμματα χρησιμοποιούσαν την ιδεολογική ρητορική μόνο ως πρόσχημα, μόνο με τη λογική του εντυπωσιασμού, λογική του ξιπασμένου επαρχιώτη.

Ποιες διαφορές πολιτικής πρακτικής απηχούσαν ώς τώρα στον τόπο μας ετικέτες όπως: «σοσιαλισμός», «ριζοσπαστικός φιλελευθερισμός», «κεντροδεξιά», «κεντροαριστερά», «δημοκρατικός σοσιαλισμός» και άλλα ανάλογα ηχηρά παρόμοια; Όσα κόμματα γεύτηκαν ώς τώρα την εξουσία αναλαμβάνοντας την κυβέρνηση (ή συμμετέχοντας), απέβλεπαν σε ένα και αποκλειστικό στόχο: Να αποκτήσουν μέρισμα από το πελατειακό κράτος ή να στήσουν δικό τους πελατειακό κράτος ή προγεφυρώματα πελατειακού κράτους.

Είναι τόσο αρράγιστα κατεστημένη αυτή η πραγματικότητα στην Ελλάδα, ώστε το ενδεχόμενο πολιτικής αλλαγής να μη συναρτάται με την ανάληψη της εξουσίας από κόμμα καινούργιο, αδοκίμαστο, με άφθορα και ταλαντούχα στελέχη, όχι. Πολιτική αλλαγή θα υπάρξει, μόνο αν προκύψει κυβέρνηση αποφασισμένη (και προετοιμασμένη) να εξαλείψει επιθετικά (να πατάξει) το πελατειακό κράτος: Να καταλύσει τις παγιωμένες πρακτικές ανταλλακτικής χρήσης της ψήφου, παραχώρησης της ψήφου έναντι χαριστικών ωφελημάτων του ψηφοφόρου – κυρίως έναντι διορισμού του στο Δημόσιο.

Φυσικά και αρκεί ένα και μόνο, αυτονόητο μέτρο, για να κατορθωθεί η κατάλυση του πελατειακού κράτους: Να καταστεί νομοθετικά αδύνατη η οποιουδήποτε τύπου υπαλληλική σχέση με το Δημόσιο, οποιουδήποτε τύπου διορισμός σε κοινωνικό λειτούργημα, χωρίς κρίση και συγκριτική αξιολόγηση από κάποιο ΑΣΕΠ. Να οριστεί στο Σύνταγμα ο αριθμός των επιτελικών θέσεων, στις οποίες ο εκάστοτε πρωθυπουργός να μπορεί να τοποθετεί, στη διάρκεια της θητείας του, συνεργάτες του επιτελείς για την εφαρμογή του ψηφισμένου από τον λαό κυβερνητικού προγράμματος.

Με το αποτέλεσμα των εκλογών της 25ης Ιανουαρίου το πολιτικό σκηνικό στην Ελλάδα μοιάζει να ανασχηματίζεται: Τα δύο κόμματα που κυβέρνησαν, για σαράντα ολόκληρα χρόνια, με την ίδια, απολύτως ίδια πολιτική, περνάνε στο ιστορικό περιθώριο, υπόδικα για τον εφιάλτη της καταστροφής που ζει η χώρα. Θα απαιτηθεί αναπότρεπτα να λογοδοτήσουν, έστω και μόνο για τον εξωφρενικό υπερδανεισμό του κράτους. Αλλά και για τα κατά συρροήν εγκλήματα καταλήστευσης του κοινωνικού χρήματος στη «διαπλοκή» τους με την πανίσχυρη αχρειότητα εργοληπτών και προμηθευτών του Δημοσίου, όπως και για τον παρασιτισμό χρυσοκάνθαρων «ειδικών συμβούλων», αετονύχηδων παραδούχων της κομματικής καμαρίλας, επιφανών της «λίστας Λαγκάρντ» ή της «λίστας Τσοχατζόπουλου».

Και τα δύο, για σαράντα χρόνια, «κόμματα εξουσίας», στην Ελλάδα, δημιουργήθηκαν για να υπηρετήσουν όχι κοινωνικές σκοποθεσίες, αλλά τις πολιτικές φιλοδοξίες των ιδρυτών τους – ήταν κόμματα «μιας χρήσεως», ιδιωτικής. Παρ’ όλα αυτά, θα μπορούσαν ίσως να επιβιώσουν ιστορικά, αν δεν ταύτιζαν εγκαίρως και αυτονοήτως (το ΠΑΣΟΚ εκ καταβολής) την πολιτική τους επιβίωση με τη δημιουργία και συντήρηση πελατειακού κράτους. Γι’ αυτό και, σήμερα, μετασχηματισμός του πολιτικού σκηνικού δεν είναι δυνατό να συντελεστεί με μόνη την περιθωριοποίηση των δύο υπόδικων για την καταστροφή κομμάτων. Γόνιμη και ελπιδοφόρα πολιτική αλλαγή θα προκύψει, μόνο αν το κόμμα που ανέβηκε τώρα για πρώτη φορά στην εξουσία, τολμήσει με συνέπεια την κατάλυση του πελατειακού κράτους.

Για να τολμηθεί τέτοιο εγχείρημα τα προαπαιτούμενα είναι δύο: Να μην υποκύψουν οι καινούργιοι πηδαλιούχοι του κράτους στη «γλύκα» της εξουσίας, δηλαδή στην ψυχαναγκαστική εξάρτηση από την επανεκλογή. Η επανεκλογή γίνεται τυφλή ανάγκη τόσο όσο και η αρρωστημένη εξάρτηση από την «πρέζα». Και δεύτερο προαπαιτούμενο: Να μην αφήσουν να αυτονομηθεί η άσκηση της πολιτικής από την έγνοια για την κοινωνική ανάγκη. Μια τέτοια αυτονόμηση είναι σύμπτωμα συχνότερο, όταν οι προωθημένοι σε θέσεις εξουσίας δεν είχαν ποτέ άλλη κοινωνική αναγνώριση και λογαριάζουν το αξίωμα μόνο σαν κοινωνική «άνοδο», πέρασμα από το τάβλι του καφενέ της γειτονιάς στο μπριτζ της «υψηλής κοινωνίας».

Μόνο η απεξάρτηση από την επανεκλογή και η έμπονη έγνοια για την κοινωνική ανάγκη γεννάνε το σθένος που απαιτεί η εξάλειψη του πελατειακού κράτους. Η πρακτική της εξάλειψης μοιάζει μάλλον απλή: αρκούν ελάχιστα νομοθετήματα στοιχειώδους πολιτικής ευφυΐας. Το δυσεύρετο είναι το σθένος. Γιατί το σθένος θέλει ανιδιοτέλεια, ελευθερία από τον πρωτογονισμό του εγωκεντρισμού – να βρίσκει ο άνθρωπος χαρά στην κοινωνική προσφορά. Και κατά τούτο η έγνοια για την κοινωνική ανάγκη διαφοροποιείται καισαρικά από τον λαϊκισμό. Αν κάποιες επαναπροσλήψεις στο Δημόσιο που εξαγγέλλει η καινούργια κυβέρνηση, ή η επανεξέταση ειδικών περιπτώσεων που πιθανώς αδικήθηκαν με τη νομοθετική συμπερίληψή τους στο σκάνδαλο των «αιώνιων φοιτητών», αν τέτοιες «πρόνοιες» αποδειχθούν επιβιώσεις του πασοκικού (πράσινου και γαλάζιου) λαϊκισμού, η αξιοπιστία του καινούργιου κυβερνητικού σχήματος θα έχει τρωθεί καίρια. Και τελεσίδικα.

Ανεξάρτητα από τις επιτυχίες ή και αποτυχίες της στην αναμέτρηση με τη ρεβανσιστική γερμανική κυριαρχία στην Ευρώπη, η καινούργια κυβέρνηση έχει τη δυνατότητα να γίνει ο καταλύτης για τη ρεαλιστική και σωτήρια «επανίδρυση» του πολιτικού συστήματος στην Ελλάδα. Αν εμμείνει με συνέπεια στην κατάλυση του πελατειακού κράτους. Αν αντισταθεί πεισματικά στον λαϊκισμό. Αν ξαναστήσει δημόσια διοίκηση. Αν αποκλείσει θεσμικά το γκρόσο κόλπο των «ειδικών συμβούλων» στα υπουργεία. Αν ελευθερώσει τον συνδικαλισμό, νομοθετικά, από τη δουλεία στα συμφέροντα των κομμάτων. Αν απολακτίσει τις κομματικές νεολαίες από τα πανεπιστήμια με τη δέουσα βδελυγμία. Αν οδηγήσει στη Δικαιοσύνη και τολμήσει να δημεύσει περιουσίες των λωποδυτών του κοινωνικού χρήματος «οσοδήποτε υψηλά» κι αν βρίσκονται. Αν βγάλει σε πλειστηριασμό τις τηλεοπτικές και ραδιοφωνικές συχνότητες, όπως υποσχέθηκε. Αν η παρουσία στο Υπουργικό Συμβούλιο των Παν. Νικολούδη και Νικ. Παρασκευόπουλου (τουλάχιστον αυτών) δεν αποδειχθεί τέχνασμα εντυπωσιασμού...

...τότε δεν θα μιλάμε για ελπίδα, θα την ψηλαφούμε.

Αναδημοσίευση από την Kαθημερινή - Ημερομηνία δημοσίευσης: 08-02-2015

Διαβάστε περισσότερα......

Πέμπτη, 5 Φεβρουαρίου 2015

Γ. Κοντογιώργης - Το πολιτειακό περιβάλλον της διαπραγμάτευσης με την ΕΕ - 5 Φεβ 2015

Παρέμβαση του Καθηγητή Πολιτικής Επιστήμης και πρώην πρύτανη του Παντείου Πανεπιστημίου κ. Γιώργου Κοντογιώργη, στις 5.2.2015 στην ΝΕΡΙΤ.

Διαβάστε περισσότερα......

Τετάρτη, 4 Φεβρουαρίου 2015

π. Γεώργιος Μεταλληνός: Κρίση και διανόηση, ένα διαχρονικό μας πρόβλημα - 3 Φεβ 2015

Διάλεξη του ομότιμου καθηγητή Θεολογίας, π. Γεώργιου Μεταλληνού με θέμα «Κρίση και διανόηση, ένα διαχρονικό μας πρόβλημα», η οποία έγινε στις 3.2.2015 στην αίθουσα πολιτικής και πολιτισμού «Ρήγας Βελεστινλής» στην Αθήνα, στα πλαίσια κύκλου διαλέξεων με θέμα «Πέραν της Παρακμής», τον οποίο οργάνωσε η Κίνηση Πολιτών ΑΡΔΗΝ.

Διαβάστε περισσότερα......

Γ. Κοντογιώργης - Το ελληνικό πρόβλημα και η νέα διεθνής δυναμική - 4 Φεβ 2015

Γιώργος Κοντογιώργης

Συνέντευξη του Καθηγητή Πολιτικής Επιστήμης και πρώην πρύτανη του Παντείου Πανεπιστημίου κ. Γιώργου Κοντογιώργη, στις 4.2.2015, στον ραδιοφωνικό σταθμό Ράδιο Κρήτη 101,5 και στον Νίκο Ψιλάκη.

Διαβάστε περισσότερα......

Τρίτη, 3 Φεβρουαρίου 2015

Γ. Κοντογιώργης - Οι πολιτικές της ολιγαρχίας των αγορών - 2 Φεβ 2015

Για να ακυρωθούν οι πολιτικές της ολιγαρχίας των αγορών πρέπει να ανατραπεί το σύστημα που της προσφέρει πολιτική ηγεμονία. Οι κοινωνίες δεν δύνανται να αντιμετωπίσουν την ολιγαρχία παλεύοντας μέσα στο σύστημά της. Είναι φτιαγμένο αποκλειστικά γι' αυτήν.

Συνέντευξη του καθηγητή πολιτικής επιστήμης και πρώην πρύτανη του Παντείου Πανεπιστημίου κ. Γιώργου Κοντογιώργη, στις 2.2.2015 στο SBC Business Channel και στον δημοσιογράφο Βασίλη Ταλαμάγκα.

Διαβάστε περισσότερα......

Δευτέρα, 2 Φεβρουαρίου 2015

Γ. Κοντογιώργης: Απαιτείται εκ βάθρων ανασυγκρότηση του πολιτικού συστήματος και του κράτους

Γιώργος Κοντογιώργης

Συνέντευξη στον Ζαχαρία Ρουστάνη

«Πρέπει η Αριστερά να ανασυνδεθεί με την πρόοδο. Να πάψει να νομίζει ότι το πολιτικό σύστημα αποτελεί το ταυτολογικό ισοδύναμο του κράτους και να εξαγγείλει την ανασύνδεσή του με την κοινωνία των πολιτών», λέει στον Δρόμο της Αριστεράς ο καθηγητής Πολιτικής Επιστήμης Γιώργος Κοντογιώργης. Επίσης, αξιολογεί το εκλογικό αποτέλεσμα και εξηγεί τους λόγους για τους οποίους καλείται τώρα ο ΣΥΡΙΖΑ να επιλέξει πολιτικές υπέρβασης του ελληνικού πολιτικού συστήματος.

- Η μαζική υπερψήφιση του ΣΥΡΙΖΑ στις εκλογές, η κοινωνική δυναμική που αναπτύχθηκε κόντρα στην «αριθμολαγνεία» των προεκλογικών αντιπαραθέσεων, άφησε άραγε πίσω της γενικότερα την «πολιτική» όπως τη γνωρίζαμε ως σήμερα;

Να είμαστε ακριβείς. Τηρουμένων των αναλογιών, δεν πρόκειται για μαζική υπερψήφιση, αλλά για σημαντική μεν αλλά αναγκαστική μετατόπιση του εκλογικού σώματος. Εάν συνεκτιμήσουμε το γεγονός ότι η ελληνική κοινωνία διέρχεται μια πρωτοφανή καταστροφή, ο ΣΥΡΙΖΑ θα έπρεπε να είχε συγκεντρώσει πάνω από 60%. Μια άλλη επισήμανση έχει να κάνει με το γεγονός ότι ο ΣΥΡΙΖΑ δεν υπερψηφίσθηκε για την αριστερή του ιδεολογία ή γιατί εμπνέει το παρελθόν του. Πρέπει να συνεκτιμηθεί ότι είναι γέννημα της κρίσης και πιο συγκεκριμένα της άρνησης των κομμάτων που κυβέρνησαν και κατέστρεψαν τη χώρα να αντλήσουν τα αναγκαία συμπεράσματα και, κυρίως, να σημάνουν αλλαγή πορείας. Έχει σημασία επομένως να συγκρατήσουμε ότι η ελληνική κοινωνία δεν θέλησε να γίνει χορηγός πολιτικής ηγεμονίας στον ΣΥΡΙΖΑ. Τον ψήφισε με φειδώ ώστε να δοκιμάσει μια άλλη επιλογή, με επίκεντρο τις διακηρύξεις του για την αναδιάταξη της χώρας και την ανάκτηση της αξιοπρέπειάς της. Κατά τούτο, η στάση αυτή της κοινωνίας, αποτελεί μια πρόκληση για την ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ. Εάν αντλήσει από το εκλογικό αποτέλεσμα τα σωστά συμπεράσματα, μπορεί πολύ σύντομα να αλλάξει άρδην το πολιτικό τοπίο στην Ελλάδα και, κατ’ επέκταση, η διεθνής θέση της χώρας. Για να συμβεί όμως αυτό θα πρέπει πρωταρχικά η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ να αφήσει πίσω της το κόμμα και τις νοοτροπίες του 3%, να πολιτευθεί στη βάση πολιτικών υπέρβασης του ελληνικού πολιτικού συστήματος, αντί να καταγίνεται με συνθέσεις συμφερόντων που πολύ σύντομα θα τις βρει μπροστά της και θα την προσγειώσουν. Το διακύβευμα της προόδου συνδέεται με μια νέα σχέση μεταξύ κοινωνίας και πολιτικής, όχι με αντιλήψεις για το κράτος του 18ου-19ου αιώνα. Το δίλημμα αυτό αποτελεί το κλειδί για να αλλάξει ο πολιτικός χάρτης της χώρας και να αφεθεί πίσω της η δυναστική κομματοκρατία που κατατρώγει τις σάρκες του ελληνισμού δύο αιώνες τώρα.

- Ποια είναι κατά τη γνώμη σας τα δύο-τρία κεντρικά ζητήματα στα οποία «καλείται να δώσει εξετάσεις» και να κριθεί αυστηρά η νέα κυβέρνηση;

Το εξής ένα: το κράτος, συμπεριλαμβανομένου φυσικά του πολιτικού συστήματος, που το ενσαρκώνει. Με λυπεί όταν βλέπω να μετατίθεται κατά τρόπο μονοσήμαντο το ελληνικό πρόβλημα στο χρέος και στην ανάπτυξη. Όχι διότι δεν είναι αυτά που σηματοδοτούν την έννοια της κρίσης. Εννοώ ότι στην ελληνική περίπτωση το κράτος γέννησε το χρέος και εμποδίζει την ανάπτυξη. Αυτό δημιουργεί τα ελλείμματα, τη διαπλοκή και τη διαφθορά, που κατατρώει τις σάρκες της ελληνικής κοινωνίας. Το κράτος αυτό εμποδίζει τις επενδύσεις, διώχνει μακριά τα ελληνικά παιδιά και τα ελληνικά κεφάλαια. Έχω επισημάνει από την αρχή της κρίσης ότι η δύναμη της Ελλάδας, υπό τις παρούσες συνθήκες, είναι καταλυτική. Για να φέρει αποτέλεσμα όμως, για να γίνει αξιόπιστος διαπραγματευτής, πρέπει να «έχει πρόσωπο», να ανασυγκροτηθεί, ώστε να αποτινάξει τον απεχθές έρμα του πολιτικού συστήματος/κράτους. Το ερώτημα είναι εάν η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ έχει συνείδηση του γεγονότος αυτού και, προφανώς, τη βούληση να διαπράξει το αυτονόητο. Διότι σε συνθήκες καταστροφής απαιτείται να ματώσει το πολιτικό προσωπικό και το κράτος σε όλα τα επίπεδα, μέχρι τον τελευταίο κλητήρα. Εκ βάθρων και τώρα. Όσοι ισχυρίζονται ότι αυτό απαιτεί χρόνο ή ότι δεν είναι εύκολο, απλώς αφήνουν να εννοηθεί ότι έχουν ήδη αποδεχθεί να κινηθούν στο περιβάλλον του παλαιού καθεστώτος. Μια τέτοια ανασυγκρότηση προϋποθέτει ο υπάλληλος να υπέχει προσωπική ευθύνη έναντι του πολίτη και ο πολίτης να διαθέτει δικαίωμα εννόμου συμφέροντος να αξιώνει άμεση ικανοποίηση των δίκαιων αιτημάτων του. Διατυπώσεις όπως «όποιος θέλει να επενδύσει να απευθυνθεί στον υπουργό» φανερώνουν είτε πελατειακή παλαιάς κοπής συναντίληψη είτε άγνοια των πραγμάτων. Το επιχειρείν πρέπει να εγγραφεί σε μια καθημερινή διοικητική λειτουργία, την οποία το κράτος ελέγχει εάν τοποθετείται στο πλαίσιο της κανονιστικής και κοινωνικής συλλογικότητας. Από την άλλη, ακόμη και αν υποθέσουμε ότι πατάσσεται η διαπλοκή και η διαφθορά στην κορυφή, το πρόβλημα της αποτελεσματικότητας της δημόσιας διοίκησης (και της δικαιοσύνης) θα παραμένει. Πρέπει να πάψουμε να θεωρούμε ότι η εφαρμογή του νόμου αποτελεί αυταρχική υπόθεση. Ότι η αρμοδιότητα του πολιτικού συστήματος και του κράτους τελειώνει με την ψήφιση του νόμου. Και ότι εάν τα πράγματα εκτροχιασθούν η λύση θα είναι να ψηφίσουμε έναν νέο νόμο. Ο πολίτης θα λειτουργήσει μέσα στο πλαίσιο που θα του υποδείξει ή επιβάλει το σύστημα. Το έθος και το ήθος του πολίτη είναι αυτό που διδάσκει το πολιτικό σύστημα. Οι Έλληνες απανταχού της γης διαθέτουν τεράστια κεφάλαια τα οποία ούτε διανοούνται να επενδύσουν στη χώρα. Διότι θα δεινοπαθήσουν και θα απαιτηθεί να μετέλθουν τη διαπλοκή. Οι Έλληνες της χώρας δραπετεύουν τα κεφάλαιά τους στο εξωτερικό επειδή απειλούνται από το κράτος, όχι γιατί αυτό τους συμφέρει περισσότερο. Δεν είναι τυχαίο ότι ο ελληνικός εφοπλισμός είναι πρώτος στον κόσμο αλλά η χώρα δεν διαθέτει ούτε ένα ναυπηγείο. Ο ελληνικός κόσμος στενάζει κάτω από τη δυναστική πολιτική πραγματικότητα και όταν έρχεται η στιγμή του απολογισμού σπεύδουμε να ενοχοποιήσουμε τα θύματά της. Αρκεί να δούμε τι συμβαίνει στην ύπαιθρο χώρα: στο όνομα μιας παγκόσμιας πρωτοτυπίας, που έχει το όνομα «δασική έκταση», έχει υποθηκευθεί το σύνολο σχεδόν της ιδιωτικής ιδιοκτησίας, ενώ την ίδια στιγμή, τα δάση αφήνονται βορά στους καταπατητές. Η μεταφυσική προσέγγιση του περιβάλλοντος υπονοεί ότι η Ελλάδα πρέπει να μην ξανακατοικηθεί. Με τον τρόπο αυτόν, το μεν πουρνάρι έχει μεταβληθεί σε ιερό δέντρο, ενώ οι ελαιώνες, οι πορτοκαλεώνες κ.λπ. έγιναν μπετόν. Όμοια θα έλεγα για την πολιτισμική κληρονομιά. Αντί να ενταχθεί οργανικά στον παραγωγικό ιστό της χώρας, με τη δημιουργία αρχαιολογικών πάρκων κ.λπ., έχουν αφεθεί βορά στην αρχαιοκαπηλία και στην κάθε είδους καπηλεία. Σε όλα αυτά, η διέξοδος μπορεί να αναζητηθεί στην κοινωνική επιχειρηματικότητα που θα ενέτασσε το άτομο στη σύνολη παραγωγική διαδικασία. Εάν λ.χ. προωθηθεί από το κράτος η καθετοποίηση της παραγωγής και η διασύνδεσή της με τις αγορές. Είναι τραγικό να παράγουμε λάδι, αλλά να αντλούν την υπεραξία του οι Ιταλοί, επειδή η χώρα κοιμάται τον ύπνο του δικαίου. Θα μπορούσα να απαριθμήσω σειρά από πολιτικές για να καταδειχθεί πόσο δίπλα μας είναι η δυνατότητα της ανάπτυξης και η συνάντησή της με την κοινωνία, αλλά και πόσο είμαστε βαθιά εμποτισμένοι με το ιδεολογικό όπιο του παρελθόντος. Είναι όντως μείζον να ανατραπεί η πελατειακή προσέγγιση του δημόσιου τομέα και των πολιτικών του ή να διασφαλισθεί η κοινωνική -και όχι η κρατική- λειτουργία των θεμελιωδών υποδομών. Όμως, η ανάπτυξη θα έρθει και θα είναι διαρκής εάν απελευθερωθούν οι δυνατότητες της κοινωνίας, εάν διασφαλισθεί ένα περιβάλλον εμπιστοσύνης του κράτους προς την κοινωνία. Είναι εξίσου μείζον να διαρραγεί η οργανική σχέση της πολιτικής με το παρασιτικό μέρος της αστικής τάξης που νέμεται το δημόσιο αγαθό. Όμως αυτό, για να μην είναι προσωρινό, πρέπει να συνοδευθεί με τη δημιουργία μιας υγιούς ως προς τη φύση της αστικής τάξης. Το κράτος οφείλει να νομοθετεί όχι για να χειραγωγήσει τον πολίτη, αλλά για τον απελευθερώσει, και θα έλεγα για να εντάξει τη λειτουργία του στο πλαίσιο της κοινωνικής συλλογικότητας. Δεν απελευθερώνεται ο πολίτης όταν το κράτος αξιώνει να έχει λόγο για το πώς αυτός θα οργανώσει τον εσωτερικό χώρο του σπιτιού του για να ικανοποιεί τις εξελισσόμενες ανάγκες του, παρακάμπτοντας την ευθύνη του για τη χωροταξία. Ή παγιδεύοντάς τον σε ατέρμονες «πονηριές» που συνέχονται με την ιδιοκτησία του ή με το επιχειρείν, επειδή αναζητεί με αυτόν τον τρόπο να βρει παρασιτικούς ρόλους να παίξει. Είναι τραγικό να διαπιστώνει κανείς ότι αυτή η κοινωνία ανακάλυψε και ιστορικά διαχειρίσθηκε το επιχειρείν, τη νομισματική οικονομία, μέχρι τη νεότερη εποχή, το κράτος της όμως το έχει αναγάγει σε πρωταρχικό του αντίπαλο. Για να γίνει όμως η στροφή αυτή, πρέπει η Αριστερά να ανασυνδεθεί με την πρόοδο. Να πάψει να νομίζει ότι το πολιτικό σύστημα αποτελεί το ταυτολογικό ισοδύναμο του κράτους και να εξαγγείλει την ανασύνδεσή του με την κοινωνία των πολιτών. Η πλέον χαρακτηριστική περίπτωση είναι η παιδεία. Εκτιμώ ότι οι επιλογές που έγιναν εκεί -σε επίπεδο προσώπων και πρώτων εξαγγελιών- απέχουν πολύ από μια σύγχρονη όσο και προοδευτική προσέγγιση της παιδείας.

- Ποια θα ήταν η ενδεδειγμένη, η βέλτιστη στάση της ενισχυμένης Αριστεράς, απέναντι σε αυτό το σάπιο πολιτικό σύστημα στο οποίο ο λαός γύρισε την πλάτη;

Ακούω ότι ορισμένοι στην κυβέρνηση προβάλλουν το δημοψήφισμα ως μείζονα επιλογή προς μια προοδευτική και μάλιστα «αμεσοδημοκρατική» κατεύθυνση. Μου θυμίζει εκείνους που διακηρύσσουν ότι ο λαός ανέβηκε στην εξουσία επειδή τον εξουσιάζουν αυτοί και όχι κάποιοι άλλοι. Οι απόψεις αυτές εκτός του ότι είναι αναχρονιστικές και ιδιοτελείς, δεν μεταβάλλουν τον χαρακτήρα του πολιτικού συστήματος. Το διακύβευμα δεν είναι πια να λειτουργεί ο πολιτικός ως καθοδηγητής, αλλά να μεταβληθεί σε εντολοδόχο. Η πρόοδος συνδέεται με την αλλαγή των συσχετισμών υπέρ της κοινωνίας και με την πρόταξη στο πλαίσιο αυτό της ελευθερίας, της χειραφέτησης όχι της κηδεμονίας. Για να ξαναγίνει η κοινωνία σκοπός της πολιτικής δεν αρκεί να δηλώνει κάποιος ότι εάν του εμπιστευθεί τη διακυβέρνηση η κοινωνία θα είναι πιο ηθικός και συνεπής από ό,τι οι άλλοι. Η αιτία της διαπλοκής, της διαφθοράς, της πολιτικής αδυναμίας της κοινωνίας, της παντοδυναμίας των αγορών είναι ο εγκιβωτισμός της έξω από την πολιτεία. Σε κάθε περίπτωση, η αρχή οφείλει να γίνει με την ανασυγκρότηση της σχέσης μεταξύ κοινωνίας και πολιτικής. Την οποία ως εκ της φύσεώς του δεν δύναται να αποκαταστήσει το δημοψήφισμα. Η υπαγωγή του πολιτικού προσωπικού στο κράτος δικαίου, η υποχρεωτική διασύνδεση της σκέψης του με το κοινό συμφέρον, η αξιολόγηση των πολιτικών του με γνώμονα το όφελος για τη χώρα, αποτελούν το πρόκριμα. Για να γίνουν όμως αυτά και κυρίως για να έχουν διάρκεια, πρέπει η κοινωνία των πολιτών να γίνει θεσμικός άμεσος και καθημερινός συντελεστής της πολιτικής διαδικασίας. Μια μεταβατική λύση, αμέσου αποτελέσματος, προς την κατεύθυνση αυτή, είναι η εισαγωγή του δημοσκοπικού δήμου.

- Η κοινωνία, ο κόσμος πιέζει για περισσότερη δημοκρατία και συμμετοχή. Πώς μπορεί να το υπηρετήσουν αυτό ο ΣΥΡΙΖΑ και η κυβέρνηση, με ποιες διαδικασίες και πρωτοβουλίες;

Εάν οι άρχοντες του ΣΥΡΙΖΑ εμπιστευθούν την κοινωνία, θα βρουν τον τρόπο. Η κοινωνία σε πρόσφατη έρευνα του Ευρωβαρόμετρου δηλώνει ότι απορρίπτει συλλήβδην το πολιτικό σύστημα σε ποσοστό 91%. Μόνο το άκουσμα αυτό θα έπρεπε να είχε δημιουργήσει σεισμό προβληματισμού στο πολιτικό προσωπικό. Αποσιωπήθηκε… Είναι προφανές ότι για την ώρα ούτε ο ΣΥΡΙΖΑ ούτε κάποια άλλη πολιτική δύναμη ουδέ καν η διανόηση είναι έτοιμες να διαλεχθούν με την κοινωνία με όρους υπέρβασης του συστήματος. Γι’ αυτό και επανέρχομαι στην επισήμανση ότι η πολιτική δύναμη που θα υιοθετήσει την προοπτική έστω μιας σχετικής προσομοίωσης του πολιτικού συστήματος προς την αντιπροσώπευση θα ηγεμονεύσει. Είναι ο μόνος τρόπος να εμπνευσθεί η κοινωνία από τον λόγο ενός ηγέτη. Μου προκαλεί εντύπωση ότι η Αριστερά αρθρώνει τον ίδιο φοβικό και δη ολιγαρχικό λόγο, με τη δεξιά, στο ζήτημα μιας άλλης προσέγγισης της σχέσης της πολιτικής με την κοινωνία. «Δεν πολιτεύομαι με βάση τις δημοσκοπήσεις» ακούγονται συχνά να λένε, χωρίς να αναλογίζονται τη σημασία της δήλωσής τους. Ότι δηλαδή δεν αποδέχονται να εναρμονίσουν τις πολιτικές τους με τη βούληση της κοινωνίας. Εξάλλου, είναι γνωστό ότι η έννοια του πολιτικού κόστους δεν συνδέεται με τη στάση της κοινωνίας αλλά με τις αντιδράσεις των παρακοιμώμενων της εξουσίας και των συγκατανευσιφάγων.

Συμπέρασμα: Απαιτείται μια εκ βάθρων ανασυγκρότηση του πολιτικού συστήματος, του κράτους και η άρση των αγκυλώσεων που εγκαθιστά η μονοθεσία για να καλλιεργεί τη διαπλοκή και τη διαφθορά. Εάν αυτό συμβεί, η κυβέρνηση θα προικισθεί με ισχυρή διαπραγματευτική δύναμη για το χρέος και θα επιτρέψει στη χώρα να επανέλθει σε τροχιά ανάπτυξης με τις δικές της δυνάμεις.

Αναδημοσίευση από τον Δρόμο της Αριστεράς - Ημερομηνία δημοσίευσης: Φύλλο 248 - 31/1/2015

Διαβάστε περισσότερα......

Γ. Κοντογιώργης - Προαπαιτούμενα για μια επιτυχή διαπραγμάτευση με την Ευρωπαϊκή Ένωση - 30 Ιαν 2015

Παρέμβαση του Καθηγητή Πολιτικής Επιστήμης και πρώην πρύτανη του Παντείου Πανεπιστημίου κ. Γιώργου Κοντογιώργη, στις 30.1.2015 στην ΝΕΡΙΤ.

Διαβάστε περισσότερα......

Κυριακή, 1 Φεβρουαρίου 2015

Χαρά και δόξα του ηγέτη

Χρήστος Γιανναράς

Είναι επιπόλαιο να επενδύουμε ελπίδες στο καινούργιο, μόνο επειδή είναι καινούργιο. Δεν είναι «γκρίνια» ούτε «απαισιοδοξία» να σώζουμε σε εγρήγορση την κριτική μας σκέψη, συνεχώς.

Το αποτέλεσμα των εκλογών της περασμένης Κυριακής βεβαίωσε αυτό που, χρόνια τώρα, πιστοποιεί η κριτική σκέψη: Ότι το πολιτικό μας σύστημα έχει καταρρεύσει. Η ψήφος κάποιων εκατοντάδων χιλιάδων πολιτών έφερε τρίτο σε δύναμη κόμμα στη Βουλή έναν πολιτικό σχηματισμό με απροκάλυπτα φασιστικές πρακτικές και νοοτροπία. Σίγουρα είναι ψήφος τιμωρητική, οργής και αηδίας για την ανικανότητα και τη διαφθορά, τον αμοραλισμό και τη μικρόνοια των κυβερνήσεων του πράσινου και του γαλάζιου ΠΑΣΟΚ. Αλλά τόσοι πολίτες, που για δεύτερη φορά μέσα σε τρία χρόνια ψηφίζουν ναζιστικού τύπου κόμμα, μάλλον παγιώνονται στην ενεργό άρνηση των όρων της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας. Και, μαζί με το κόμμα των εραστών της δικτατορίας του προλεταριάτου, επιτείνουν σοβαρά την καταξίωση μεθόδων ολοκληρωτισμού στους κόλπους του πολιτικού μας συστήματος.

Αλλά και η εκπληκτική αύξηση της κοινοβουλευτικής δύναμης του ΣΥΡΙΖΑ μέσα σε ελάχιστα χρόνια (ένα πολυσυλλεκτικό σχήμα, σχεδόν περιθωριακών «συνιστωσών», καθηλωμένο επί δεκαετίες σε ποσοστά εκλογικής προτίμησης κάτω του 5 ή 4 ή 3%, που εκτινάσσεται, μέσα σε κάποιους μήνες στο 27 και μέσα σε εβδομάδες στο 36,5%) δεν μαρτυρεί υγεία του πολιτικού συστήματος. Κλήθηκε να σχηματίσει κυβέρνηση ο ΣΥΡΙΖΑ χωρίς να έχει εμφανίσει ποτέ πρόγραμμα πολιτικό, καταστατικές θέσεις του για την εξωτερική πολιτική, την κατεστραμμένη παιδεία, το ασφαλιστικό, το σύστημα υγείας, τον συνδικαλισμό, τον κοινωνικό έλεγχο των ΜΜΕ, τη λογοδοσία εργοληπτών και προμηθευτών του Δημοσίου. Και όταν ένα κόμμα επιλέγεται από τους ψηφοφόρους για να κυβερνήσει τον τόπο, χωρίς να έχει πρόγραμμα (παρά μόνο διακηρύξεις διαχειριστικών της οικονομίας μέτρων), τότε δικαιούμαστε να συναγάγουμε ότι το πολιτικό σύστημα έχει αχρηστευθεί ή καταρρεύσει.

Βέβαια, στα σαράντα (40) χρόνια της «μεταπολίτευσης» η υποχρέωση των κομμάτων να καταθέτουν πρόγραμμα κυβερνητικών προτάσεων (θεμελιώδης προϋπόθεση λειτουργίας της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας), αγνοείται παγιωμένα. Έχει υποκατασταθεί με ανταγωνιστικές συνταγές πλύσης εγκεφάλου των ψηφοφόρων, από ειδικούς, χρυσοπληρωμένους διαφημιστές που «λανσάρουν» τις κομματικές επαγγελίες ακριβώς με τα ψυχολογικά τεχνάσματα επιβολής στην αγορά μιας οδοντόπαστας ή ενός απορρυπαντικού. Και οι «οργανικοί διανοούμενοι» κορυβαντιούν ότι ποτέ άλλοτε στην Ελλάδα δεν είχαμε τόση δημοκρατία!

Το πολιτικό σύστημα της μεταπολίτευσης κατέρρευσε διαλύοντας (στην κυριολεξία) το κράτος και την κοινωνία, με εφιαλτικές συνέπειες για την ίδια τη βιοτική συντήρηση του πληθυσμού και την ιστορική συνέχεια των Ελλήνων – το λεγόμενο πολιτικό σύστημα υποκαταστάθηκε ολοκληρωτικά από το «πελατειακό κράτος». Το πράσινο και το γαλάζιο ΠΑΣΟΚ, με συνεργό το «εγγράμματον τμήμα» του ΠΑΣΟΚ, τον τότε «Συνασπισμό», δημιούργησαν, μεθοδικά και εν ψυχρώ, ένα τερατώδες πελατειακό κράτος. Αρχικά καταληστεύοντας το κοινωνικό (δημόσιο) χρήμα, τους πακτωλούς που εισέρρευσαν στη χώρα για «σύγκλιση» της ελληνικής με τις οικονομίες των χωρών της Ευρωπαϊκής Ένωσης, και στη συνέχεια με έναν εξωφρενικό, παράφρονα υπερδανεισμό. Το σύστημα διακυβέρνησης αλλοτριώθηκε σε σύστημα διαπλοκής λωποδυτικών συμφερόντων απροσμέτρητης σήψης και θεσμοποιημένου αμοραλισμού, που βύθισε την ελλαδική κοινωνία σε ανήκεστη παρακμή και πρωτογονισμό.

Όταν η καταστροφή πήρε διαστάσεις γενικής κατάρρευσης (με τη δήμευση των κρατικών ομολόγων, το κλείσιμο καταστημάτων, την αποβιομηχάνιση, τις απολύσεις, τα ιλιγγιώδη ποσοστά ανεργίας, την εξοντωτική φορολογία, την πείνα και τα συσσίτια σε ολόκληρη τη χώρα), οι αυτουργοί της κακουργίας εμφάνισαν ως αυτονόητο να αναλάβουν οι ίδιοι και τη διαχείρισή της. Ζήσαμε μια πρώτη φάση μικρονοϊκής ιλαροτραγωδίας με τον ολίγιστο των Παπανδρέου και την αυλή του, για να ακολουθήσει το μέγιστο της ευτέλειας, της ανικανότητας και του αμοραλισμού στην περίπτωση της δίδυμης διακυβέρνησης Σαμαρά - Βενιζέλου. Το βράδυ της περασμένης Κυριακής, των εκλογών, έπεσε για το δίδυμο, μάλλον οριστικά, η αυλαία. Ο κ. Σαμαράς εμφανίστηκε πελιδνός και κατεαγμένος, αλλά όχι για να ελευθερώσει, με την παραίτησή του, εξελίξεις στο κόμμα του. Εμφανίστηκε για να κομπάσει και πάλι, να μεγαλορρημονήσει τα ολέθρια κατορθώματά του.

Σε κάθε κρίσιμη αλλαγή ηγεσίας της χώρας, το «καινούργιο» πριμοδοτείται με επενδύσεις ελπίδων, εμπιστοσύνης, αισιοδοξίας. Κάθε φορά ο νικητής πανίσχυρος, θωρακισμένος με τις αισιόδοξες προσδοκίες του λαϊκού σώματος: O Ανδρέας Παπανδρέου το 1981, παντοδύναμος, ο Κων. Μητσοτάκης το 1990 με το 46,89% των ψηφοφόρων μαζί του, ο Κων. Σημίτης το 1996, Καραμανλής ο βραχύς το 2004, με 165 έδρες. Και κάθε φορά οι ελπίδες να μαδάνε μέσα σε λίγους μήνες, ο λαός να μένει με τη γεύση του ανέφικτου, οι τιμημένοι με την εμπιστοσύνη του λαού αξιολύπητοι αποτυχημένοι, ευτελισμένοι.

Ο Αλέξης Τσίπρας κομίζει τη φρεσκάδα τού εντελώς καινούργιου, του άφθορου. Δεν διαθέτει κόμμα, διαχειρίζεται τη δυνατότητα να πλάσει κόμμα. Να πρωτοπορήσει στην ώριμη πια απαίτηση των καιρών για μια Αριστερά ρεαλιστικά κοινωνιοκεντρική, ελευθερωμένη, επιτέλους, από τις αρτηριοσκληρωτικές αγκυλώσεις του παλαιοημερολογίτικου (και μεταπρατικού επιπλέον) μαρξισμού. Να χαρεί την τιμή και τη δόξα να υπηρετήσει τον λαό και τις ζωτικές ανάγκες του – όχι τον παλιμβαρβαρισμό της καταναλωτικής προτεραιότητας. Να στήσει θεσμούς που θα ποδηγετήσουν την ελληνική κοινωνία στην ελευθερία από τον ζυγό της εγωκεντρικής χυδαιότητας, της βουλιμικής εξηλιθίωσης, της αρπακτικής αποκτήνωσης.

Σπάνια η Ιστορία χαρίζει τόσο συναρπαστικές δυνατότητες σε έναν τόσο νεαρό ηγέτη. Έχει να περπατήσει, κυριολεκτικά, στην κόψη του ξυραφιού: Ο ένας μέγιστος κίνδυνος είναι να «ψηλώσει ο νους του», να χάσει τη σύνεση που χαρίζει η σοβαρότητα, η σεμνότητα, η ταπεινότητα του αληθινού δημιουργού. Ο δεύτερος κίνδυνος: να τον υποτάξει η παλαιοκομματική χαμέρπεια στην κρετινική λογική τής, με κάθε θυσία, επανεκλογής. Το μυστικό του αληθινού ηγέτη είναι η προσήλωσή του στο «ή τώρα ή ποτέ».

Αναδημοσίευση από την Kαθημερινή - Ημερομηνία δημοσίευσης: 01-02-2015

Διαβάστε περισσότερα......