Σάββατο, 21 Μαρτίου 2015

Η «επανάσταση» της ελίτ και το μεταναστευτικό ζήτημα

Κωνσταντίνος Π. Ρωμανός*

Μετά το τέλος του Ψυχρού Πολέμου, οι δυτικές κοινωνίες, συμπεριλαμβανομένης της Ελλάδας, υφίστανται αλλαγές στην ιδεολογία και στους θεσμούς, οι οποίες, παρότι μπορούν να θεωρηθούν επαναστατικές ως προς την έκταση και το βάθος τους, δεν προέρχονται από φυσικά αιτήματα μιας λαϊκής πλειοψηφίας αλλά από παρεμβάσεις εκ των άνω της ελίτ. Χαρακτηριστικά παραδείγματα είναι η απώλεια της συλλογικής ιστορικής μνήμης και της εντοπιότητας, αμφότερα χαρακτηριστικά της έννοιας της πατρίδας.

Η εγκατάλειψη, δηλαδή, της κοινωνίας των ομοίων-ομογενών προς χάριν της ουτοπίας -ή δυστοπίας- μιας νέας κοινωνίας ετερόκλητων «διαφορετικοτήτων», που αποτελούν ό,τι αποκαλείται «πολυπολιτισμός». Η αποσύνδεση του θήλεος και του άρρενος φύλου από τον φυσικό τους προσδιορισμό, με τη συνεπακόλουθη δημιουργία -διά της τεχνοεπιστήμης- ενδιάμεσων μορφών ανθρωπίνου υλικού. Το ίδιο συμβαίνει και με τη θεσμοθέτηση καινοφανών μορφών «οικογένειας». Αυτές και άλλες ριζικές μεταρρυθμίσεις προϋποθέτουν, στο δυτικό πλαίσιο αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας, την κατασκευή μιας κατ' επίφασιν δημοκρατικής κοινής γνώμης, η οποία απαιτεί, ή τουλάχιστον ανέχεται, τις εν λόγω μεταρρυθμίσεις. Για την επίτευξη του σκοπού αυτού, η «κοινωνική μηχανική» (social engineering) χρησιμοποιεί έναν εξελιγμένο προπαγανδιστικό σχεδιασμό, Οργουελικού τύπου, στο επίκεντρο του οποίου βρίσκεται η σοφιστική μέθοδος της μετατόπισης του νοήματος των εννοιών, που συνήθως συνοδεύεται, όπως είναι αναμενόμενο, από την ποινικοποίηση των αντιθέτων απόψεων μέσα σε μια τέτοια κοινωνία.

Ο όρος που αποδίδει συνεκτικά τη νεοταξίτικη στρατηγική ιδεολογικής χειραγώγησης του δυτικού κόσμου είναι: «Πολιτική Ορθότητα». Στο πλαίσιο της ΠΟ απαγορεύονται απόψεις οι οποίες μπορούν να θίξουν μειονότητες προσδιοριζόμενες από φύλο, φυλή, εθνότητα, θρησκεία ή «σεξουαλικό προσδιορισμό». Τέτοιες απόψεις θεωρούνται συλλήβδην ξενοφοβικές, σεξιστικές, ρατσιστικές, ισλαμοφοβικές, ομοφοβικές. Την ποινικοποίηση των εν λόγω εγκλημάτων λόγου διεκπεραιώνει ο «αντιρατσιστικός νόμος», που ψηφίσθηκε αθόρυβα από τη Βουλή των Ελλήνων τον Σεπτέμβρη του 2014. Ο νόμος αυτός, όπως απεφάνθη παλαιότερα ο Chomsky για την περίπτωση της Γαλλίας, ποινικοποιεί ένα ευρύ φάσμα του δημοσίου διαλόγου και είναι παντελώς ασύμβατος με τις αρχές μιας ελεύθερης κοινωνίας.

Η εφεύρεση και η οριοθέτηση μειονοτήτων νέας κοπής, ως πολιτικών υποκειμένων στο πλαίσιο των εθνικών κρατών, είναι -όπως φαίνεται από την έκταση και την ομοιογένεια της επιβολής τους- έργο υπερεθνικής ελίτ, με εθνικούς εκάστοτε τοποτηρητές. Το έργο αυτό δεν θα μπορούσε ποτέ να τελεσφορήσει όσον αφορά το σκέλος διαφορετική θρησκεία, φυλή και εθνότητα, αν δεν προωθείτο, από το 1990 και μετά, η μαζική μετανάστευση από τον Τρίτο Κόσμο προς τις χώρες της Δύσεως. Με τον τρόπο αυτό επικράτησε, όλο και περισσότερο, η de facto ανομοιογένεια σε πάλαι ποτέ, κατά το μάλλον ή ήττον, ομοιογενή εθνικά κράτη, και η «Πολιτική Ορθότητα» ανεδείχθη σε προϋπόθεση συνυπάρξεως των ετερογενών πληθυσμιακών ομάδων σε βάση ισότητας. Ιδεολογικά και νομικά, οι νέες ομάδες γίνεται προσπάθεια να περιχαρακωθούν μέσα από τη δυνητική εγκατάλειψη της έννοιας του Πολίτη χάριν της έννοιας του Ανθρώπου και, συνεπακόλουθα, της έννοιας του πολιτικού δικαιώματος χάριν της έννοιας του ανθρώπινου δικαιώματος.

Στην Ελλάδα, χώρα εμβληματική για τον δυτικό και τον παγκόσμιο πολιτισμό (και πιθανότατα ακριβώς για τον λόγο αυτόν), η μετανάστευση των αλλογενών έλαβε πολύ μεγαλύτερη έκταση απ' ό,τι στις λοιπές χώρες, με καθεστώς πλήρους ανομίας, με παντελή απουσία της έννοιας του εθνικού συμφέροντος και με απεριόριστη προπαγανδιστική κάλυψη, δηλαδή εφαρμογή της «Πολιτικής Ορθότητας» σε όλα τα επίπεδα του δημόσιου βίου. Ελήφθησαν μέτρα για να επιτευχθεί μόνιμη εγκατάσταση εκατομμυρίων παράνομων μεταναστών στη χώρα: Τέσσερις -μέχρι τούδε- εκ των υστέρων νομιμοποιήσεις, αλλαγή του ισχύοντος καθεστώτος ιθαγένειας, αλλαγή των σχολικών αναλυτικών προγραμμάτων (προς την κατεύθυνση της διαπολιτισμικής εκπαίδευσης), προστασία του δουλεμπορίου (έγινε απλό πλημμέλημα), προστασία του παραεμπορίου (δεν φορολογείται παρά την οικονομική κρίση), προστασία της γκετοποίησης και της εγκληματικότητας, δωρεάν εκπαίδευση, υγεία και χρήση των κοινωνικών υποδομών, κατάργηση της φύλαξης των συνόρων από τον Στρατό (αντ' αυτού φυλάσσονται συμβολικά από μικρό αριθμό συνοριοφυλάκων), δημιουργία παρακρατικών ομάδων για την τρομοκρατία επί των «ξενοφοβικών» ελλήνων αυτοχθόνων κ.λπ. Τα μέτρα αυτά ευνοούν τον εποικισμό (έγκλημα του Διεθνούς Δικαίου) και, συνυπολογιζομένης της ελληνικής υπογεννητικότητας και της οικονομικής μετανάστευσης της ελληνικής νεολαίας προς ανεύρεση εργασίας σε ξένες χώρες, δεν μπορεί παρά να νοηθούν ως αποβλέποντα σε αντικατάσταση του πληθυσμού της χώρας. Σε όλα αυτά προστίθεται τελευταία η άποψη της αναπληρώτριας υπουργού Μεταναστευτικής Πολιτικής κ. Χριστοδουλοπούλου, ότι τα σύνορα οφείλουν να είναι… ανοιχτά, προκειμένου να εισέρχονται ελεύθερα στη χώρα όσοι ζητούν πολιτικό άσυλο.

Ατυχώς, τα κατά καιρούς προτεινόμενα μέτρα από ένα μεγάλο μέρος του πολιτικού κόσμου, για την αντιμετώπιση αυτών των εξελίξεων, είναι σε τέτοιο βαθμό λανθασμένα, ώστε να δημιουργούν αμφιβολίες είτε για την οξύνοια είτε για αυτή καθαυτή την εντιμότητα εκείνων που τα προτείνουν. Πρώτο εκ των προτεινόμενων μέτρων είναι η κατάργηση της Συνθήκης του 2003, Δουβλίνο ΙΙ, ώστε οι εισερχόμενοι στην Ελλάδα να προχωρούν απρόσκοπτα στις χώρες της Ευρώπης και να μην παραμένουν στην Ελλάδα. Οφείλουμε να παρατηρήσουμε ότι είναι παράλογο και ανήθικο να απαιτούμε από τις χώρες της Ευρώπης να ανοίξουν -παρά το εθνικό τους συμφέρον- τα σύνορά τους στη λαθρομετανάστευση επειδή η Ελλάδα έχει επιλέξει να διατηρεί ανοικτά τα δικά της. Πώς θα αντιμετωπισθεί η υπόνοια ότι επί του προκειμένου η Ελλάδα δεν αποβλέπει εις άλλο παρά να αναβαθμίσει τον ρόλο της ως δουλεμπορικού κόμβου;

Το δεύτερο -μικρονοϊκό- προτεινόμενο μέτρο είναι να δοθούν ταξιδιωτικά έγγραφα στους λαθρομετανάστες, οι οποίοι δεν αποκλείεται να είναι… τζιχαντιστές, που να επιτρέπουν τη νόμιμη εισαγωγή τους στην Ευρώπη. Και αυτό το σχέδιο προκαλεί την προαναφερθείσα υπόνοια.

Από τη Γερμανία ήλθε προ ολίγων ημερών η προβλεπόμενη αντίδραση, και μάλιστα από το συνδικάτο της Γερμανικής Αστυνομίας (!): Να φύγει η ίδια η Ελλάδα από το Σύμφωνο Σένγκεν! Δηλαδή, όλοι οι Έλληνες να στερηθούν το προνόμιο της ελεύθερης διακίνησης στην Ευρώπη!

Το τρίτο -και ευτυχώς τελευταίο- ελληνικό επίσημο αίτημα για την αντιμετώπιση της λαθρομετανάστευσης είναι να έλθει ο… Ευρωπαϊκός Στρατός να φυλάξει τα ελληνικά σύνορα. Δηλαδή, ο Ελληνικός Στρατός κρίνεται αναρμόδιος να φυλάει την Ελλάδα, επειδή τα ελληνικά σύνορα είναι «σύνορα της Ευρώπης»… (Κατά τα άλλα, θέλουμε εθνική κυριαρχία και ανεξαρτησία). Η ιδέα πίσω από αυτό είναι να χρησιμοποιηθεί το μεταναστευτικό ως μοχλός προκειμένου, εκούσα - άκουσα, η Ευρώπη να εγγυηθεί τα σύνορα της Ελλάδας απέναντι στην επεκτατική Τουρκία. Όμως, η Ευρώπη δεν έχει λόγο να παρασυρθεί σε μια πολιτική που ποτέ δεν επέδειξε διάθεση να ασκήσει απέναντι στην Τουρκία. Η Συνθήκη Δουβλίνο ΙΙ επαρκεί για την ευρωπαϊκή αναχαίτιση της λαθρομετανάστευσης, χωρίς να υποχρεώνει την Ευρώπη σε ανεπιθύμητες αλλαγές της εξωτερικής της πολιτικής.

Άλλα είναι τα απαραίτητα μέτρα για την πάταξη της λαθρομετανάστευσης και την αποφυγή του εποικισμού της χώρας. Όμως η λήψη των εν λόγω μέτρων προσκρούει στην αντίθετη πολιτική βούληση της ελίτ και στην έλλειψη πολιτικής βούλησης του λαού… Για τους λόγους αυτούς, τυχόν απαρίθμηση τέτοιων μέτρων θα αποτελούσε περιττό ευχολόγιο.

Και με κάθε χαμένο χρόνο που περνάει, εδραιώνεται το πολυεθνικό μόρφωμα αγνώστου ταυτότητας στο έδαφος της Ελλάδας.

 

*Καθηγητής Φιλοσοφίας στο Πανεπιστήμιο Αιγαίου

Αναδημοσίευση από το Παρόν - Ημερομηνία δημοσίευσης: 22-03-2015


Share/Save/Bookmark

Δεν υπάρχουν σχόλια: