Τρίτη, 29 Δεκεμβρίου 2015

Γ. Κοντογιώργης: Το καθεστώς της φαυλοκρατίας-κομματοκρατίας με τον ΣΥΡΙΖΑ εξάντλησε τις εφεδρείες του, 29 Δεκ 2015

Το 2015 αποδείχθηκε ως χειρότερη χρονιά για την όποια αυταπάτη ελπίδας είχε ένα πλειοψηφικό ρεύμα πολιτών πως το καθεστώς της φαυλοκρατίας και κομματοκρατίας θα αλλάξει. Έτσι αποτιμά τη χρονιά που φεύγει ο πανεπιστημιακός στον Τομέα των Κοινωνικών και Πολιτικών Επιστημών και στοχαστής Γιώργος Κοντογιώργης, μιλώντας στο Ράδιο 9,84 και στον Γιώργο Σαχίνη.

Όπως είπε, «η κυβερνητική θητεία του ΣΥΡΙΖΑ κατέδειξε με απόλυτο τρόπο πως δεν έχει καμία διαφορά από το κομματικό σύστημα της Δεξιάς ή του Κέντρου, πολλές φορές μάλιστα και με χειρότερο τρόπο, αφού τελικά ο βασικός άξονας είναι και πάλι η νομή της εξουσίας και η διατήρηση ενός φαύλου, κομμματοκρατούμενου συστήματος που καταδυναστεύει δεκαετίες τώρα όλες τις δημιουργικές δυνάμεις της Ελλάδας. Οι πολίτες», είπε ο κ. Κοντογιώργης, «πρέπει να αντιληφθούν ότι, αν δεν αναλάβουν πρωτοβουλίες από μόνοι τους για τη δημιουργία πολιτικών προτάσεων που θα σπάσουν το φαύλο πολιτικό σύστημα, τότε η χώρα κινδυνεύει με πλήρη παραίτηση και εξαφάνιση. Δυστυχώς», επισήμανε, «το παρόν πολιτικό σύστημα ενδιαφέρεται και αντιπαρατίθεται μόνο για τη νομή του κράτους. Ακόμη κι αν τα βρουν στη λογική μίας οικουμενικής κυβέρνησης, όσοι το πράξουν θα το κάνουν όχι για το καλό των πολιτών, αλλά για την μοιρασιά θέσεων εξουσίας».

Αναδημοσίευση από την Νέα Κρήτη - Ημερομηνία δημοσίευσης: 29-12-2015

Διαβάστε περισσότερα......

Δευτέρα, 28 Δεκεμβρίου 2015

Γ. Κοντογιώργης, Το έθνος ως διακύβευμα της προόδου και το αντιδραστικό υπόβαθρο της άρνησης της ελληνικής συνέχειας, 2 Δεκ 2015

Ομιλία του Καθηγητή Πολιτικής Επιστήμης και πρώην πρύτανη του Παντείου Πανεπιστημίου κ. Γιώργου Κοντογιώργη, η οποία έγινε στα πλαίσια της παρουσίασης του βιβλίου του Γιώργου Καραμπελιά, "1821: Η δυναμική της Παλιγγενεσίας" (Εναλλακτικές Εκδόσεις, 2015), στις 2.12.2015 στην Αθήνα.

Διαβάστε περισσότερα......

Τετάρτη, 23 Δεκεμβρίου 2015

Γ. Κοντογιώργης - Ο ΣΥΡΙΖΑ ως νεοδεξιά - 23 Δεκ 2015

Ο Καθηγητής Πολιτικής Επιστήμης και πρώην Πρύτανης του Παντείου Πανεπιστημίου κ. Γιώργος Κοντογιώργης στην εκπομπή του Σπορnews 90,1 της Λάρισας "Ακροβάτες του ονείρου" της 23.12.2015 και στον Πέτρο Ιωάννου.

Διαβάστε περισσότερα......

Τρίτη, 15 Δεκεμβρίου 2015

Γ. Καραμπελιάς, Η γένεση του νεώτερου ελληνισμού: 1071-1453, 10 Δεκ 2015

Ο Γιώργος Καραμπελιάς με αφορμή την έκδοση του β' τόμου του τετράτομου έργου του «1204-1922 η διαμόρφωση του νεώτερου Ελληνισμού» με τίτλο «1821: Η δυναμική της Παλιγγενεσίας», Εναλλακτικές Εκδόσεις, 2015, παρουσιάζει μια σειρά σεμιναρίων για τη νεώτερη ελληνική ιστορία.

Σχετικά:

  1. Πρόγραμμα Σεμιναρίων Νεώτερης Ελληνικής Ιστορίας (2015-2016)

Διαβάστε περισσότερα......

Δευτέρα, 7 Δεκεμβρίου 2015

Γ. Κοντογιώργης - Ελληνικό Κοσμοσύστημα και Επικαιρότητα - 15 Νοε 2015

Ομιλία του Καθηγητή Πολιτικής Επιστήμης και πρώην πρύτανη του Παντείου Πανεπιστημίου κ. Γιώργου Κοντογιώργη με θέμα «Ελληνικό Κοσμοσύστημα και Επικαιρότητα», που έγινε στις 15 Νοεμβρίου 2015 στο Εμπορικό Επιμελητήριο Κορίνθου, με αφορμή την έκδοση του δεύτερου τόμου του βιβλίου του για το ελληνικό κοσμοσύστημα.

Διαβάστε περισσότερα......

Τρίτη, 1 Δεκεμβρίου 2015

Γ. Κοντογιώργης - Στις ρίζες του ελληνικού προβλήματος - 30 Νοε 2015

Ο Καθηγητής Πολιτικής Επιστήμης και πρώην Πρύτανης του Παντείου Πανεπιστημίου κ. Γιώργος Κοντογιώργης στην εκπομπή του Σπορnews 90,1 της Λάρισας "Ακροβάτες του ονείρου" της 30.11.2015 και στον Πέτρο Ιωάννου.

Διαβάστε περισσότερα......

Δευτέρα, 30 Νοεμβρίου 2015

Θ. Μαλκίδης - Για έναν τόπο που θα είναι ξανά Ελλάδα - 17 Νοε 2015

Συνέντευξη του Δρ. Κοινωνικών Επιστημών κ. Θεοφάνη Μαλκίδη στην Τηλεόραση Αχελώος TV του Αγρινίου και στον στον Ν. Κανή.

Διαβάστε περισσότερα......

Παρασκευή, 27 Νοεμβρίου 2015

Γ. Καραμπελιάς, Σεμινάρια Νεώτερης Ελληνικής Ιστορίας - Εισαγωγή, 26 Νοε 2015

Ο Γιώργος Καραμπελιάς με αφορμή την έκδοση του β' τόμου του τετράτομου έργου του «1204-1922 η διαμόρφωση του νεώτερου Ελληνισμού» με τίτλο «1821: Η δυναμική της Παλιγγενεσίας», Εναλλακτικές Εκδόσεις, 2015, παρουσιάζει μια σειρά σεμιναρίων για τη νεώτερη ελληνική ιστορία.

Σχετικά:

  1. Πρόγραμμα Σεμιναρίων Νεώτερης Ελληνικής Ιστορίας (2015-2016)

Διαβάστε περισσότερα......

Δευτέρα, 23 Νοεμβρίου 2015

Σ. Καργάκος - 22 Νοε 2015

Συνέντευξη του ιστορικού και συγγραφέα κ. Σαράντου Καργάκου στην εκπομπή του Kontra Channel "Focus Live" της 22.11.2015 και στον Τάσο Παπαδόπουλο.

Διαβάστε περισσότερα......

Κυριακή, 22 Νοεμβρίου 2015

Γ. Κοντογιώργης - Το φαινόμενο του Ισλάμ, η Ευρώπη και η ελληνική κρίση - 20 Νοε 2015

Ο Καθηγητής Πολιτικής Επιστήμης και πρώην πρύτανης του Παντείου Πανεπιστημίου κ. Γιώργος Κοντογιώργης στην εκπομπή του Action 24 "Friday Night" της 20.11.2015 και στον Αντώνη Λιάρο.

Διαβάστε περισσότερα......

Σάββατο, 21 Νοεμβρίου 2015

Γ. Κοντογιώργης: Ο ΣΥΡΙΖΑ ως αριστερός ψάλτης στα παράσιτα της χώρας και ο καφενές του Μαξίμου, 20 Νοε 2015

Γιώργος Κοντογιώργης

Συνέντευξη του Καθηγητή Πολιτικής Επιστήμης και πρώην πρύτανη του Παντείου Πανεπιστημίου κ. Γιώργου Κοντογιώργη στις 20.11.2015 στο ραδιοφωνικό σταθμό ALPHA Radio 88,6 της Καβάλας και στο δημοσιογράφο Νίκο Χαζαρίδη.

Διαβάστε περισσότερα......

Πέμπτη, 10 Σεπτεμβρίου 2015

Γ. Κοντογιώργης: Ο Αριστοτέλης στην Αθήνα του 21ου αιώνα. Για την επικαιρότητα του έργου του Σταγειρίτη (Διάλεξη 2η) - 27 Ιαν 2015

Ο Καθηγητής Γιώργος Κοντογιώργης κοιτάζει την εποχή μας μέσα από τον αριστοτελικό λόγο, σ' έναν κύκλο επτά διαλέξεων.

Διαβάστε περισσότερα......

Κυριακή, 6 Σεπτεμβρίου 2015

Γιδοβοσκός με φράκο

Χρήστος Γιανναράς

Σ​​το πεδίο του θεωρητικού πολιτικού προβληματισμού (αν υπάρχει, σήμερα πια, τέτοιο πεδίο), όσοι πολίτες ελλαδικοί επιμένουν να δηλώνουν προσανατολισμό με ετικέτες του τύπου: Αριστερά, Δεξιά, Κέντρο, Κεντροαριστερά, Κεντροδεξιά, θα διακινδύνευα να τους συστήσω, όσο μπορώ διακριτικότερα, να ελέγξουν, ιατρικά, τους δείχτες νοημοσύνης τους. Αν απαιτήσουν να εξηγήσω το γιατί, θα απαντήσω ότι ο χώρος της επιφυλλίδας δεν επαρκεί ή είναι κρίμα να χαραμιστεί για να εξηγηθούν τα αυτονόητα.

Στα αυτονόητα συμπεριλαμβάνεται και η πείρα όλων μας στην Ελλάδα, τα τελευταία έξι τουλάχιστον χρόνια: Μας κυβέρνησαν όλες οι ιδεολογικές ετικέτες και ήταν όλες διαχειριστικές της μιας και μόνης κοινωνικής επιδίωξης: να συντηρηθεί ή να μεγιστοποιηθεί κατά το δυνατό (ή ακόμα και με παρανοϊκό υπερδανεισμό) η καταναλωτική ευχέρεια των ψηφοφόρων. Απέδειξαν όλα τα κόμματα ότι λογαριάζουν ιδιοτελώς τους πολίτες μόνο σαν ψηφοφόρους, απέδειξαν όλοι οι πολιτευόμενοι, μα απολύτως όλοι, ότι το πρώτο (ή το μόνο) που τους ενδιαφέρει είναι η επανεκλογή τους. Να επανεκλεγούν κερδίζοντας τις εντυπώσεις και οι εντυπώσεις κερδίζονται όταν υπόσχεσαι αύξηση εισοδημάτων, όχι θεσμικές μεταρρυθμίσεις που θα αποκαθιστούσαν κράτος λειτουργικό, κράτος δικαίου, κράτος πρόνοιας.

Όλα τα κόμματα, με όποια ιδεολογία κι αν προσπαθούν να ξεγελάσουν τους μειωμένης νοημοσύνης πολίτες, μόλις έγιναν κυβέρνηση μοίρασαν με τους συγκυβερνώντες τα ρουσφέτια (4-3-1), διόρισαν σε όλους τους διοικητικούς κόμβους των κρατικών θεσμών και των δημόσιων οργανισμών κομματικούς κλακαδόρους, ανέβασαν σε υπουργικούς θώκους μικρονοϊκά ή και γελοία άτομα ευρείας τηλεοπτικής «αναγνωρισιμότητας». Και ταυτόχρονα συνεχίζουν να ρητορεύουν τυποποιημένα ιδεολογήματα «σοσιαλιστικά», «φιλελεύθερα», «ριζοσπαστικώς αριστερά», «κεντρώα». Ξέρουν ότι μεγάλη μερίδα τάχα και πολιτών προσδένονται τυφλά και άλογα σε ένα κόμμα όπως και σε μια ποδοσφαιρική ομάδα – η ιδεολογική ετικέτα είναι το ακριβές ανάλογο της τυχαίας ονομασίας των κερδοσκοπικών αθλητικών εταιρειών.

Από τα κόμματα που συγκροτούν το πολιτικό σκηνικό στην Ελλάδα σήμερα δεν υπάρχει ούτε ένα ανυπότακτο στη διαφημιστική λογική της οδοντόπαστας ή των απορρυπαντικών, λογική του κυνηγητού των εντυπώσεων. Σκεφθείτε τις ονομασίες των κομμάτων που διεκδικούν ή διεκδίκησαν την ψήφο μας: Τι ακριβώς, εκτός από παιχνίδι εντυπώσεων, δηλώνει η ονομασία «Νέα Δημοκρατία» ή «Λαϊκή Ενότητα» ή «Πολιτική Άνοιξη» ή «Ποτάμι» (το ζενίθ της ασυναρτησίας) ή «Χρυσή Αυγή» ή «Λαϊκός Ορθόδοξος Συναγερμός»; Ποιες κοινωνικές στοχεύσεις εξαγγέλλουν τέτοιοι τίτλοι, ποια ταυτότητα πεποιθήσεων και επιδιώξεων καταθέτουν;

Το κορυφαίο ρεζιλίκι είναι οι ονομασίες της επαρχιώτικης ξιπασιάς, «το κάλπικον δάνειον» που έλεγε ο Μακρυγιάννης: Λέξεις που μας γυάλισαν, επειδή είναι σε χρήση στη «λελαμπρυσμένην και πεφωτισμένην Εσπερίαν» και τις φορέσαμε σε δικούς μας κακέκτυπους κομματικούς σχηματισμούς, σαν να ντύναμε γιδοβοσκό με φράκο. Τις λέξεις «σοσιαλισμός», «φιλελευθερισμός», «Δεξιά», «Αριστερά», «Ριζοσπαστική Αριστερά», «Κέντρο» τις γέννησαν οι κοινωνίες της Δύσης μέσα σε τελείως διαφορετικές ιστορικές συνθήκες, για να υπηρετήσουν τις δικές τους εκεί ξεχωριστές ανάγκες, ανάγκες διαμορφωμένες από ριζικά διαφορετικούς από τους δικούς μας ιστορικούς εθισμούς, άλλες νοο-τροπίες, άλλες προσλαμβάνουσες. Μας γυάλισαν αυτές οι λέξεις, γιατί, πολύ έγκαιρα (με τη Βαυαροκρατία στην αρχή και τον Κοραϊσμό ώς σήμερα), παγιώσαμε συμπεριφορές μετα-αποικιακού κράτους: τα πάντα στο κράτος μας (θεσμοί, οργάνωση, λειτουργίες, μόδες – όλα) ήταν και είναι μεταπρατικά, ξιπασμένες απομιμήσεις, όπως σε λαούς χωρίς παρελθόν, χωρίς Ιστορία, χωρίς συνέχεια της πείρας γενεών και αιώνων για την αντιμετώπιση των αναγκών τους.

Θα τολμήσω μια παραδειγματική εικόνα (προς Θεού, όχι συνταγή ούτε εξαγγελία): Νομίζω ότι τόσο η ιδιαιτερότητα των αναγκών της ελλαδικής κοινωνίας σήμερα (και ιδιαιτερότητα έχει κάθε κοινωνία) όσο και η πείρα των εφιαλτικών συνεπειών του μεταπρατισμού θα μπορούσαν (λογικά και ενεργά) να αντιμετωπιστούν με έναν δικομματισμό που θα απηχούσε και τη μόνη ρεαλιστική διαφοροποίησή μας των Νεοελλήνων. Η λογική συνέπεια και ο πολιτικός ρεαλισμός θα απαιτούσαν, το ένα κόμμα να ονομάζεται «Ελληνοκεντρικοί Εκσυγχρονιστές» και το άλλο «Διεθνιστές Εκσυγχρονιστές».

Το κοινό αιτούμενο, απαίτηση που μοιάζει πανελλήνια, είναι ο εκσυγχρονισμός της χώρας. Τον καταλαβαίνουν όμως οι περισσότεροι μόνο σε μία ερμηνευτική προοπτική: σαν μίμηση. Εκσυγχρονισμός θα πει, να γίνουμε σαν τις χώρες που τις θεωρούμε «προηγμένες»: έχουν υψηλούς δείκτες καταναλωτικής ευχέρειας, κρατικές υπηρεσίες που υπηρετούν τον πολίτη και όχι τη συνδικαλισμένη δημοσιοϋπαλληλία, έχουν ορθολογική συνέπεια στη θέσπιση και εφαρμογή των νόμων. Διακόσια περίπου χρόνια, όλα τα κόμματα προσπαθούν (άλλα με ειλικρίνεια και άλλα υποκριτικά και με ιδιοτέλεια) να μας οδηγήσουν σε αυτή τη μίμηση και η αποτυχία είναι ολόφανερη, σωρευτικά καταστροφική.

Καταλήγουμε στην πιο ταπεινωτική αυτομεμψία: «Δεν μπορούμε, δύο αιώνες τώρα, να εκσυγχρονιστούμε, επειδή φταίει ο χαρακτήρας μας ή τα τετρακόσια χρόνια Τουρκοκρατίας ή η θρησκοληψία μας. Είμαστε ανίατα τεμπέληδες, ψυχοπαθολογικά ή πρωτόγονα ιδιοτελείς, κλέβουμε το κοινωνικό χρήμα σαν σιχαμεροί λωποδύτες, πρωταθλητές στον βανδαλισμό της δημόσιας περιουσίας» και όσα μύρια ανάλογα. Όλες αυτές οι αιτιολογήσεις και αναλύσεις της αποτυχίας εκσυγχρονισμού μας συνοδεύουν τον μονόδρομο: να καταλαβαίνουμε τον εκσυγχρονισμό σαν μίμηση, σαν πιθηκισμό. Να ψηφίζουμε το με χίλιες ονοματικές παραλλαγές κόμμα των «Διεθνιστών Εκσυγχρονιστών».

Η λογική συνέπεια και ο πολιτικός ρεαλισμός απαιτούν, να εμφανιστεί επιτέλους κάποτε και η εναλλακτική πρόταση: η προγραμματική στόχευση και προσπάθεια για έναν «ελληνοκεντρικό εκσυγχρονισμό». Όχι η ίδια αδιέξοδη μίμηση διανθισμένη με ρητορικά - συναισθηματικά ή πονηρά πλουμίδια ιδεολογικής πατριδοκαπηλίας, αλλά μια ριζικά διαφορετική πολιτική οπτική:

Ένας ελληνοκεντρικός εκσυγχρονισμός δεν ταυτίζει τον εκσυγχρονισμό με τα επιτεύγματα άλλων, επιτεύγματα που τα εκδέχεται σαν υποχρεωτικές για όλους αυταξίες. Ξεκινάει από τις δικές μας ανάγκες και αναζητάει: ποια από τα επιτεύγματα της οποιασδήποτε κοινωνίας (όχι μόνο των «δοκούντων άρχειν» ή της εφήμερης μόδας) θα εξυπηρετούσαν πληρέστερα τις δικές μας ανάγκες και με ποιες κριτικές προσαρμογές στις ανάγκες μας;

Και αυτή η κριτική λειτουργία της πολιτικής προϋποθέτει, βεβαίως, μιαν εμπειρικά αλλά και ορθολογικά καταξιωμένη εκτίμηση της ιδιαιτερότητας των δικών μας αναγκών: Καλύπτει ζωτικότερες ανάγκες του Έλληνα ένα δεύτερο στην οικογένεια αυτοκίνητο ή η άνετη γνώση της αρχαίας ελληνικής γλώσσας, που εξασφαλίζει πρόσβαση σε έναν πλούτο αιώνων εκφραστικής της σοφίας και του κάλλους; Πολλές τέτοιες ουσιωδέστατες για την ποιότητα της ζωής μας αποτιμήσεις, είναι πολιτικές επιλογές.

Ο γιδοβοσκός μπορεί να είναι άρχοντας όχι υποχρεωτικά με φράκο.

Αναδημοσίευση από την Kαθημερινή - Ημερομηνία δημοσίευσης: 06-09-2015

Διαβάστε περισσότερα......

Παρασκευή, 4 Σεπτεμβρίου 2015

Γ. Κοντογιώργης: Ο Αριστοτέλης στην Αθήνα του 21ου αιώνα. Για την επικαιρότητα του έργου του Σταγειρίτη (Διάλεξη 1η) - 13 Ιαν 2015

Ο Καθηγητής Γιώργος Κοντογιώργης κοιτάζει την εποχή μας μέσα από τον αριστοτελικό λόγο, σ' έναν κύκλο επτά διαλέξεων.

Ο Αριστοτέλης, 2336 χρόνια μετά τον θάνατό του λαμβάνει άδεια από τους θεούς να επανέλθει στα επίγεια και να επισκεφθεί γνώριμα μέρη όπου έζησε και δίδαξε ή τα κέντρα του σύγχρονου κόσμου. Στη διάρκεια του φετινού κύκλου των διαλέξεων ο Γιώργος Κοντογιώργης, στο Ίδρυμα Θεοχαράκη, ξεναγεί τον Σταγειρίτη στο Λύκειο, όπου δίδαξε στην Αθήνα, στους δρόμους και στις πλατείες της ελληνικής πρωτεύουσας, για να γνωρίσει τη ζωή, τις αξίες και τη συμπεριφορά των Αθηναίων. Τον βλέπουμε να επισκέπτεται τη Βουλή και να παρακολουθεί τις συνεδριάσεις της, το Μέγαρο Μαξίμου, από όπου κυβερνάται η χώρα, τις προεκλογικές εκστρατείες των κομμάτων, να συνομιλεί με πολιτικούς ηγέτες για τον σκοπό της πολιτικής και τον τρόπο του πολιτεύεσθαι, να βλέπει στο "MEGA Channel" τις ειδήσεις και τα πολιτικά "πάνελ" ή να διαβάζει "Την Καθημερινή" για να διαπιστώσει πώς αναπτύσσεται ο πολιτικός διάλογος. Τον βλέπουμε, επίσης ,να επισκέπτεται τα στέκια των αναρχικών στα Εξάρχεια και να διαλέγεται μαζί τους, να παρίσταται στο αμφιθέατρο του Πανεπιστημίου και να ακούει τους καθηγητές να διδάσκουν δημοκρατία ή να διαλέγεται με τους μεγάλους στοχαστές της εποχής μας: τον Marx, τον Rawls, τον Polanyi, τον Καστοριάδη κ.ά. Περιηγείται τη Μακεδονία και ανταλλάσσει απόψεις με τον Φίλιππο και τον Αλέξανδρο για τα αποτελέσματα και τις προεκτάσεις του εγχειρήματός τους ή επισκέπτεται την Ουάσινγκτον, το Βερολίνο και τις Βρυξέλλες και προβαίνει σε συγκριτικές αναγωγές του σήμερα με την Αθήνα και τις διακρατικές σχέσεις της εποχής του. Τι άραγε θα αποκομίσει ο Αριστοτέλης στο τέλος αυτού του ταξιδιού επάνω στη γη στις απαρχές του 21ου αιώνα; Πώς αποτιμά την επικαιρότητα του έργου του στην εποχή μας, ή πώς στοχάζεται τα πράγματα και το μέλλον του σύγχρονου κόσμου; Ένας επίκαιρος διάλογος του Κοντογιώργη με τον δάσκαλό του, που φωτίζει τα πράγματα σε μια κομβική στιγμή για την εποχή μας.

Διαβάστε περισσότερα......

Κυριακή, 30 Αυγούστου 2015

Γ. Κοντογιώργης - Το πολιτικό σύστημα επιβεβαιώνει τον εαυτό του μπροστά στις κάλπες - 27 Αυγ 2015

Παρέμβαση του Καθηγητή Πολιτικής Επιστήμης και πρώην Πρύτανη του Παντείου Πανεπιστημίου κ. Γιώργου Κοντογιώργη, στις 27.8.2015, στην εκπομπή του ΣΚΑΪ TV "Τώρα" και στην δημοσιογράφο Άννα Μπουσδούκου.

Διαβάστε περισσότερα......

Σε πόλεμο ολοκληρωτικό απαράσκευοι

Χρήστος Γιανναράς

Ζ​​ούμε μάλλον τη δυσκολότερη και κρισιμότερη ιστορική συγκυρία που γνώρισε ο Ελληνισμός μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή. Τα δεδομένα που συγκροτούν τη δραματική συγκυρία είναι καινούργια, δεν έχουμε έμπειρη γνώση για να τα διαχειριστούμε.

Είναι πόλεμος χωρίς να αλληλοσφάζονται στρατοί, να βομβαρδίζονται πόλεις, να καταλαμβάνονται εδάφη από «δυνάμεις κατοχής». Όμως το διακύβευμα είναι το ίδιο, όπως και στις ένοπλες συρράξεις: Η εθνική κυριαρχία, η κρατική ανεξαρτησία, η ελευθερία κοινωνικής αυτοδιαχείρισης. Τα όπλα έχουν αλλάξει, δεν είναι η αεροπορική και ναυτική υπεροπλία, τα πυραυλικά συστήματα, τα χημικά και πυρηνικά μέσα ολέθρου.

Όμως η λογική της απανθρωπίας παραμένει ίδια: Αν στον πόλεμο που ξέραμε στόχος πάντοτε ήταν ο μέγιστος δυνατός αριθμός νεκρών, από τις μάχιμες δυνάμεις και τον άμαχο πληθυσμό, ώστε να καμφθεί το ηθικό του αντιπάλου και να παραδοθεί χωρίς όρους, στόχος σήμερα είναι ο μέγιστος δυνατός αριθμός λιμοκτονούντων, ανέργων, απελπισμένων, νεκρών από ασιτία και αλκοόλ, ανθρώπων που αυτοκτονούν τσακισμένοι από την ανελπιστία και την πίκρα της αδικίας.

Στόχος και πάλι, να καμφθεί το ηθικό, ώστε να ξεπουληθούν, βορά στο ιδιωτικό κέρδος, όλες οι ζωτικές κοινωνικές κατακτήσεις της συνύπαρξης καλλιεργημένων ανθρώπων: ασφάλεια γηρατειών, νοσήλια, φάρμακα, ηλεκτροδότηση, υδροδότηση, τρένα, οδικό δίκτυο, αεροδρόμια, λιμάνια. Όπως στους αιώνες της μεσαιωνικής βαρβαρότητας η μεταρωμαϊκή Δύση αγνοούσε την «αίσθηση δημοσίου συμφέροντος», έτσι και στον σημερινό κόσμο η λέξη «ιδιωτικοποίηση» συνοψίζει την πιο ακραιφνή παραίτηση από το άθλημα των σχέσεων κοινωνίας, τη μεθοδική εγκατάλειψη ακόμα και της πρόθεσης για ελευθερία από τον πρωτογονισμό του ατομοκεντρισμού. Γι’ αυτή τη μεταστροφή, από το «κοινωνικό κράτος», κράτος πρόνοιας, κράτος δικαίου, στον παλιμβαρβαρισμό της αχαλίνωτης «ιδιωτικοποίησης», ο μέγας ένοχος, ολοφάνερα, ήταν η αντίδραση στον κολεκτιβιστικό μαρξισμό της εφιαλτικής Σοβιετίας.

Πάντως σήμερα ζούμε πόλεμο, ωμό, απάνθρωπο, με εκατομμύρια θυμάτων, ανθρώπων με κατεστραμμένη τη μία και μοναδική ζωή τους. Έστω και μόνο στην Ευρώπη, στο κλαμπ των προνομιούχων που είναι η «Ευρωπαϊκή Ένωση», κοινωνίες ολόκληρες λιμοκτονούν σε έσχατη απόγνωση (η βουλγαρική, η ρουμανική). Και στην Πορτογαλία και Ισπανία, όπου η πολεμική προπαγάνδα κορυβαντιά ότι «τα μνημόνια πέτυχαν», «οι χώρες δανείζονται άνετα από την ελεύθερη αγορά» (την κοινωνικά/πολιτικά ανεξέλεγκτη τοκογλυφία), ο αριθμός των ανθρώπων που χάνουν το σπίτι τους και μένουν στον δρόμο ανήμποροι να εξοφλήσουν την Τράπεζα, είναι κυριολεκτικά εφιαλτικός.

Πόλεμος. Όχι πια η «δύναμη πυρός», αλλά, αυτονομημένη από κάθε πολιτικό/κοινωνικό έλεγχο, κάθε ηθικό/λογικό φραγμό, η δύναμη του χρήματος, να σκορπάει με τη στέρηση θάνατο, εξευτελισμό, αγανάκτηση, και με την πλησμονή του αποκτήνωση και χυδαιότητα. Σε αυτόν τον κολασμένο πόλεμο δεν χρειάζεται να ιππεύουν περήφανο και γενναίο άτι οι πολεμικοί αρχηγοί, μπορούν να καταδικάζουν σε λιμοκτονία και εξευτελισμό εκατομμύρια ανθρώπων περιφερόμενοι με αναπηρικό καροτσάκι. Και επιβάλλοντας την τευτονική ηγεμονία στην Ευρώπη, να ταπεινώνουν στο έπακρο λαούς που κάποτε τόλμησαν να αντισταθούν, με τρομακτικές θυσίες, στις σιδερόφρακτες μεραρχίες του τευτονικού Ναζισμού.

Στην καινούργια μορφή πολέμου οι μάχες δίνονται με όπλο το χρήμα. Και οι στρατηγικές δεν είναι επιθετικές, βίαιες, σήμερα υποτάσσεις ένα κράτος όταν το πείσεις να αρχίσει να σου ζητάει δανεικά. Ο ίδιος ακριβώς τρόπος που κάνεις υποχείριό σου και έναν άνθρωπο, όταν τον εξαρτήσεις από την πρέζα που εσύ του πουλάς. Γι’ αυτό και ο πόλεμος σήμερα δεν φέρνει σε αντιμαχία κράτη, απευθείας, αλλά κράτη με ιδιώτες-βαποράκια, διακινητές της πρέζας: Ιδιωτικούς οίκους αξιολόγησης της οικονομίας κρατών, διεθνείς, κολοσσιαίους, τραπεζικούς οργανισμούς που ελέγχουν την παγκόσμια διακίνηση της πρέζας, δηλαδή του παραισθησιογόνου δανεισμού.

Οι διακινητές ξέρουν, με δαιμονική ευστροφία και διορατικότητα, να ξεχωρίζουν ποια κοινωνία είναι (ή μπορεί εύκολα να γίνει) ευάλωτη στη δανειοληπτική υστερία και εξάρτηση – ακριβώς όπως ξεχωρίζουν και τα «βαποράκια» τούς αδύναμης θέλησης και ανερμάτιστου χαρακτήρα υποψήφιους πρεζάκηδες. Πιθανόν και να προετοιμάζουν, με πολλή υπομονή, μία χώρα για την ολοκληρωτική υποδούλωσή της στους δανειστές της – δεν πρέπει να είναι τυχαίο το ενδιαφέρον που δείχνουν κάποιες Πρεσβείες ισχυρών οικονομικά χωρών για θέματα Παιδείας, γλωσσικής εκπαίδευσης, ιστορικής συνείδησης, επιρροής της Εκκλησίας στην κοινωνία, μικρών, αδύναμων και βουλιμικών για κατανάλωση κοινωνιών.

Η Ελλάδα ζει τη δυσκολότερη και κρισιμότερη για την επιβίωση της ενεργού ιστορικής της παρουσίας συγκυρία. Δεν φταίει ο «ξένος παράγων» για τη δική μας καταστροφή και τον εξευτελισμό μας. Δεν μας εχθρεύονται οι ιδιωτικοί οίκοι, στρατηγικοί συντελεστές στην καινούργια μορφή ολοκληρωτικού πολέμου των ημερών μας. Αν μας υποχρεώνουν να ξεπουλάμε το νερό που πίνουμε, τη γη μας και τα πατρογονικά σπιτικά μας, είναι μόνο γιατί εμείς βρεθήκαμε εξαρτημένοι από τη «δόση» μας, έρμαια του θανατηφόρου εθισμού μας στην ταύτιση της ζωής με την κατανάλωση, της ποιότητας και της χαράς με την εγωκεντρική βουλιμία.

Η συλλογική μετάνοια δεν έρχεται ακαριαία, θέλει πολύ χρόνο: τη βραδύτητα της ωρίμασης ή της κυοφορίας. Κάποτε οι ίδιες οι ιστορικές συνθήκες επιταχύνουν τον ερχομό της, αλλά αυτό δεν συμβαίνει στην περίπτωσή μας, σήμερα. Δοκιμάσαμε στη διαχείριση της εξουσίας όλα τα κόμματα του κοινοβουλίου (πλην των καθαρώς ψυχοπαθολογικών μορφωμάτων) και δείχνει να πείσθηκε η ελλαδική κοινωνία ότι ολόκληρο το πολιτικό προσωπικό του σημερινού προσκηνίου είναι τεκμηριωμένα ανεπαρκές για να διεξαγάγει τον φρικιαστικό πόλεμο που μας εξουθενώνει. Αυτό είναι, σίγουρα, ένα βήμα ωριμότητας.

Αλλά ελάχιστο βήμα, ανεπαρκές. Διότι, οι πολλοί περιμένουμε έναν άλλον ηγέτη, ταλαντούχο, ιδιοφυή και ενάρετο, που θα μας εξασφαλίσει τη «δόση» μας καταναλωτικού ηδονισμού – τα όσα δεν κατάφεραν να μας σιγουρέψουν καραμανλικοί, παπανδρεϊκοί, αριστεροί ριζοσπάστες. Ακόμα δεν ωρίμασε η βεβαιότητα ότι από τον σημερινό φρικώδη παγκόσμιο πόλεμο θα διασωθούμε, μόνο με ηγεσία που θα ξαναστήσει στη χώρα εξυπαρχής σχολειά, εξυπαρχής πανεπιστήμια, άμεσου κοινωνικού (ποιοτικού) ελέγχου ΜΜΕ. Θα στήσει εξυπαρχής λειτουργίες απονομής δικαιοσύνης και σωφρονισμού, ριζικά καινούργιους όρους συνδικαλισμού, άλλης λογικής Δημόσια Διοίκηση, επιστροφή σε συνεπή αποκέντρωση και αυτοδιοίκηση. Θα αφυπνίσει την τόλμη της προσωπικής δημιουργίας, θα αναστήσει τη χαρά της κοινωνίας των σχέσεων, ενάντια στον πρωτογονισμό του ατομοκεντρισμού.

Να ωριμάσει η επίγνωση του τι ζητάμε.

Αναδημοσίευση από την Kαθημερινή - Ημερομηνία δημοσίευσης: 30-08-2015

Διαβάστε περισσότερα......

Τετάρτη, 24 Ιουνίου 2015

Δ. Μπουραντάς: «Οι μεγάλοι φιλόσοφοι και το προσωπικό μάνατζμεντ»

Ο συγγραφέας και καθηγητής του μάνατζμεντ στο Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών κ. Δημήτρης Μπουραντάς παρουσίασε στις 16.6.2015 στον ΙΑΝΟ το νέο βιβλίο του «Οι μεγάλοι φιλόσοφοι και το προσωπικό μάνατζμεντ. (Οι πιο χρήσιμες αρχές και μέθοδοι για αποτελεσματικότητα στην προσωπική και επαγγελματική ζωή)», Εκδόσεις Πατάκη, 2015.

Διαβάστε περισσότερα......

Δευτέρα, 22 Ιουνίου 2015

Χρ. Γιανναράς: «Τόπος του ανοίκειου τρόπου»

Ο συγγραφέας και ομότιμος καθηγητής Φιλοσοφίας κ. Χρήστος Γιανναράς παρουσίασε στις 22.6.2015 στον ΙΑΝΟ το νέο βιβλίο του «Τόπος του ανοίκειου τρόπου (Η Ελλάδα του 2014): Επιφυλλίδες», Ιανός, 2015.

Διαβάστε περισσότερα......

Γ. Κοντογιώργης - Η ελληνική κοινωνία ενώπιον της Ιεράς Συμμαχίας της δεσποτείας των “αγορών”, της Γερμανικής Ευρώπης και ο ρόλος της ελληνικής πολιτικής “κάστας” - 22 Ιουν 2015

Λάβρος έναντι των πολιτικών αποφάσεων και κινήσεων της ηγεσίας του τόπου ο πανεπιστημιακός Γιώργος Κοντογιώργος μιλώντας στο Ράδιο 9,84 και στον Γιώργο Σαχίνη.

Στο ερώτημα για το τι αναμένει σήμερα από τις επαφές του πρωθυπουργού απάντησε λέγοντας: «Θα σας απαντήσω έτσι όπως το είπα και προεκλογικά. Το νέο πακέτο θα είναι χειρότερο από τα προηγούμενα».

Τέλος ο πανεπιστημιακός τοποθετεί σε άλλη βάση τις σχέσεις πολιτικού-πολίτη, καθώς, όπως ανέφερε, τα διλήμματα που σήμερα οι πρώτοι θέτουν προς τους πολίτες υποκρύπτουν τη σκοπιμότητα απόκρυψης της αλήθειας προς ίδιον όφελος. «Χωρίς εθνικό σχέδιο και στρατηγική, με μεταρρυθμίσεις ιδίως στην έννοια του κράτους, που θα μας βγάλουν μπροστά από τα μνημόνια και την ποδηγέτηση της Ελλάδας από τους δανειστές, απλά θα μπαίνουμε σε κάλπικα διλήμματα για "ευρώ ή δραχμή", δηλαδή αν ο "δυνάστης" του λαού θα είναι μόνο "εσωτερικής επιβολής" ή "διττής και εσωτερικού και εξωτερικού"», είπε.

Αναδημοσίευση από τη Νέα Κρήτη - Ημερομηνία δημοσίευσης: 22-06-2015

Διαβάστε περισσότερα......

Θ. Ζιάκας - Η πολιτισμική παρακμή ως «μηδενισμός» - 27 Ιαν 2015

Διάλεξη του συγγραφέα κ. Θεόδωρου Ζιάκα με θέμα “Η πολιτισμική παρακμή ως «μηδενισμός» – το ελληνικό και το νεωτερικό υπόδειγμα”, η οποία έγινε στις 27.1.2015 στην αίθουσα πολιτικής και πολιτισμού «Ρήγας Βελεστινλής» στην Αθήνα, στα πλαίσια κύκλου διαλέξεων με θέμα «Πέραν της Παρακμής», τον οποίο οργάνωσε η Κίνηση Πολιτών ΑΡΔΗΝ.

Αναδημοσίευση από το Αντίφωνο - Ημερομηνία δημοσίευσης: 22-06-2015

Διαβάστε περισσότερα......

Κυριακή, 21 Ιουνίου 2015

Θ. Μαλκίδης - Ο Ιωάννης Καποδίστριας ως πρότυπο ηγέτη που απουσιάζει σήμερα - 20 Ιουν 2015

Ομιλία του Δρ. Κοινωνικών Επιστημών κ. Θεοφάνη Μαλκίδη στην εκδήλωση με θέμα «ΙΩΑΝΝΗΣ ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΣ: Η ζωή, οι αγώνες και το εγκώμιο του πρώτου Εθνικού Κυβερνήτη της Ελλάδας» που πραγματοποιήθηκε στο Κάστρο του Διδυμοτείχου στις 20.6.2015 και συνδιοργάνωσαν η Ενωμένη Ρωμηοσύνη, η Τηλεόραση Αχελώος TV του Αγρινίου, η Κίνηση Πολιτών Αλληλεγγύης Αλεξανδρούπολης, η εφημερίδα Αντιφωνητής και ο Σύλλογος Καστροπολίτες Διδυμοτείχου “Γνώση και Δράση”

Σχετικά:

  1. Ντοκιμαντέρ για τον Ιωάννη Καποδίστρια

Διαβάστε περισσότερα......

Το μόνο ρεαλιστικό ισοδύναμο

Χρήστος Γιανναράς

Ε​​ρωτήματα που γεννάει, μέσα από την αγωνία, η σύνεση:

Αποκλείεται να αγνοούν οι δανειστές της Ελλάδας, πως αν η χώρα δεν αρχίσει να παράγει, αν συνεχίσει μόνο να δανείζεται και να καταναλώνει όλο και πιο στενεμένα, δεν θα πάρουν ποτέ πίσω ούτε όλα ούτε μέρος των χρημάτων τους.

Αποκλείεται να αγνοούν ότι, όσος δανεισμός κι αν προστεθεί, παραγωγικότητα δεν μπορεί να υπάρξει στην Ελλάδα ούτε να αυξηθούν τα κρατικά έσοδα, αν δεν στηθεί λειτουργικός κρατικός μηχανισμός: οργανωτικός, ελεγκτικός, δικαστικός, εισπρακτικός.

Αποκλείεται να αγνοούν οι δανειστές μας ότι, για να στηθεί λειτουργικός κρατικός μηχανισμός, πρέπει να καταλυθεί με συνέπεια το πελατειακό κράτος. Το πελατειακό κράτος για να καταλυθεί, θα αρκούσαν δύο και μόνο νομοθετήματα: Να καθιερωθεί στις εκλογές η μονοεδρική περιφέρεια, και να εισαχθεί το ασυμβίβαστο του βουλευτικού και του υπουργικού αξιώματος. Ασφαλώς το ξέρουν, αλλά δεν το απαιτούν.

Αν όντως έτσι έχουν τα πράγματα, προσλαμβάνει χαρακτήρα προκλητικότατου εμπαιγμού η πεισματική εμμονή των δανειστών σε μέτρα που αυξάνουν προσωρινά τις κρατικές εισπράξεις, χωρίς να ενδιαφέρονται για το πραγματικό παραγωγικό αντίκρισμα αυτής της αύξησης. Κατατρίβονται να παζαρεύουν, αν ο ΦΠΑ σε κάποια είδη θα είναι μία μονάδα μεγαλύτερος ή μικρότερος, κόπτονται για να εισαχθεί η πώληση των φαρμάκων στα πολυκαταστήματα. Και αδιαφορούν παγερά για τη διαιώνιση του πελατειακού κράτους, που είναι η θεμελιώδης αιτία της διαφθοράς, σήψης και διάλυσης του κρατικού μηχανισμού και των κοινωνικών θεσμών στην Ελλάδα.

Είναι προκλητικό σκάνδαλο να «διυλίζουν τον κώνωπα, οι δανειστές μας, και να καταπίνουν την κάμηλον», διότι με αυτό τον τρόπο εμφανίζονται να συμπαίζουν αναιδέστατα με τις κομματικές συντεχνίες της σήψης και της διαφθοράς. Να καλύπτουν τους υπόδικους αυτουργούς του εξωφρενικού υπερδανεισμού της χώρας, να συμπαίζουν με αδίστακτους λωποδύτες των ευρωπαϊκών επιδοτήσεων και αναπτυξιακών προγραμμάτων. Απαιτούν οι δανειστές να περικοπούν ακόμα περισσότερο οι συντάξεις της λιμοκτονίας, αλλά δεν διανοούνται να ζητήσουν το διαπλεκόμενο με τα κομματικά συμφέροντα ισοδύναμο: Να απολυθούν τα σμήνη των χρυσοπληρωμένων αργόσχολων υπαλλήλων της Βουλής, να περιοριστούν σε διακόσιους (200) οι βουλευτές, να μειωθεί δραστικά το υπαλληλικό προσωπικό κάθε βουλευτή, τα αυτοκίνητα και οι οικονομικές απαλλαγές που τους παρέχονται. Να πάψει το κράτος να πληρώνει τα μυθώδη ενοίκια των κομματικών γραφείων, τα ιλιγγιώδη χρέη των κομμάτων στις Τράπεζες.

Επιμένουν με ανεξήγητο σαδισμό οι δανειστές να παζαρεύουν μονάδες αύξησης των ποικίλων μορφών κεφαλικού φόρου που έχουν επιβάλει οι πολιτικοί στους πολίτες. Δεν διανοούνται να ζητήσουν το διαπλεκόμενο με κομματικά συμφέροντα ισοδύναμο που θα εξασφάλιζε ο τίμιος επανέλεγχος δημόσιων εργολαβιών και προμηθειών, των τελευταίων (έστω και) είκοσι χρόνων. Το ισοδύναμο από τη δήμευση περιουσιών των πρωθυπουργών και των υπουργών Εθνικής Οικονομίας που υπέγραψαν τον εγκληματικό, εξωφρενικό υπερδανεισμό της χώρας.

Αλλά το άκρως οδυνηρό για την ελλαδική κοινωνία γεγονός είναι ότι, τέτοια ρεαλιστικής ανακούφισης του λαού «ισοδύναμα» δεν διανοείται να τα προσφέρει ούτε και η τάχα «αριστερή» σημερινή κυβέρνηση. Οι δανειστές μας (και οι αδίστακτες «Αγορές» που τους ποδηγετούν) δείχνουν να έχουν πανικοβληθεί από το γεγονός ότι μία από τις χώρες της Ε.Ε. απέκτησε «αριστερή» (κάποιοι ιδεοληπτικοί των Βρυξελλών λένε «κομμουνιστική») κυβέρνηση – αντιδρούν σαν να προσβλήθηκε από επικίνδυνο ιό το έμβρυο της ενωμένης Ευρώπης. Αλήθεια, δεν έχουν την ψυχραιμία να δουν ότι πρόκειται και πάλι για μια κυβέρνηση με απολύτως «διαχειριστική» αντίληψη της πολιτικής; Για μιαν απολύτως συντηρητική του κατεστημένου κυβέρνηση;

Δεν έχουν όραμα για να εμπνεύσουν τον λαό οι σήμερα κυβερνώντες, και κατά τούτο δεν διαφέρουν ουσιαστικά από τον πρασινο-γάλαζο νεκρόψυχο κυβερνητικό πολτό που προηγήθηκε. Θέλουν να λέγονται «αριστεροί», χωρίς να σώζουν τίποτα από τον κοινωνιοκεντρισμό της θυσιαστικής Αριστεράς. Μοναδική φιλοδοξία της «αριστερής» μας κυβέρνησης, που την τρέμουν οι «Αγορές», είναι να «διαχειριστεί» και αυτή το χρέος, αλλά με φανταιζίστικες παραλλαγές (και αυτοσχεδιάζοντας παιδαριωδώς). Έχει αρχίσει να στήνει κι αυτή το δικό της κομματικό κράτος, να διορίζει τα «δικά της παιδιά», να στελεχώνει δημόσιους οργανισμούς και θεσμούς με τους γνωστούς ευτελείς «μαϊντανούς» που προσφέρονται σε κάθε κυβέρνηση για τις «αδιαφανείς» δουλειές.

Δυστυχώς δεν επιχειρούνται δημοσκοπήσεις με τη φιλοδοξία και την επαγγελματική ικανότητα να διερευνήσουν κριτήρια και προθέσεις: Πώς και γιατί ο ΣΥΡΙΖΑ, από πέμπτο κόμμα στη Βουλή, στις εκλογές του 2009, και με ποσοστό 4,6% της προτίμησης των πολιτών, βρέθηκε δεύτερο κόμμα στις εκλογές του 2012, με ποσοστό 16,78% και πρώτο κόμμα, μέσα σε τρία χρόνια, με 36,34%, στις εκλογές του περασμένου Γενάρη; Έτσι ραγδαία και ανεξήγητα δύο εκατομμύρια διακόσιες σαράντα έξι χιλιάδες πολίτες διολίσθησαν στον «μπολσεβικισμό», όπως φαντασιώνονται πανικόβλητοι οι σοφοί των Βρυξελλών, της ΕΚΤ και του ΔΝΤ; Και αντίστοιχα: πώς και γιατί ένα κόμμα του κοινωνικού και πολιτικού περιθώριου, η «Χρυσή Αυγή», με ποσοστό 0,29% στις εκλογές του 2009, βρέθηκε τρίτο στη Βουλή κόμμα τον Γενάρη του 2015, με 18 έδρες; Ραγδαία και ανεξήγητα τετρακόσιες χιλιάδες πολίτες διολίσθησαν στον «νεοναζισμό», όπως φαντασιώθηκε η «προοδευτική» στην Ελλάδα διανόηση και το δίδυμο Σαμαρά - Μπαλτάκου;

Εμείς, οι Ελλαδίτες, είμαστε πια μια παρακμιακή κοινωνία βυθισμένη στην παράνοια και στον βουλιμικό πρωτογονισμό – δεν έχουμε το ενδιαφέρον να ασχοληθούμε σοβαρά με το τι ακριβώς μας συμβαίνει. Αλλά οι σοφοί (προηγμένοι πολιτισμικά) δανειστές μας, αν θέλουν να πάρουν πίσω το σύνολο ή ένα μέρος των χρημάτων τους, δεν θα έπρεπε να μελετούν σοβαρά το πού παραπέμπουν τα εκρηκτικά φαινόμενα του ΣΥΡΙΖΑ και της «Χρυσής Αυγής»; Αν τα φαινόμενα δηλώνουν τυφλή λαϊκή (εκδικητική) αντίδραση σε ένα ανήθικο και ανίκανο, κυριολεκτικά σάπιο πολιτικό σύστημα, δεν θα ήταν συμφέρον των δανειστών να ποντάρουν σε «ισοδύναμα» των οικονομικών τους απαιτήσεων υπονομευτικά της σήψης του πολιτικού στην Ελλάδα κατεστημένου;

Θα πάρουν πίσω τα λεφτά τους, μόνο αν πετύχουν να στηθεί στην Ελλάδα λειτουργικός κρατικός μηχανισμός: οργανωτικός, ελεγκτικός, δικαστικός, εισπρακτικός. Αφού καταλυθεί αμείλικτα το πελατειακό κράτος, η συνταγματικά παντοδύναμη κομματοκρατία. Και αφού λειτουργήσει νέμεση: να λογοδοτήσουν οι αυτουργοί της σημερινής καταστροφής.

Το ρεαλιστικό ισοδύναμο της καταβολής των οφειλών μας είναι η ανατροπή της διαχειριστικής πολιτικής μωρίας.

Αναδημοσίευση από την Kαθημερινή - Ημερομηνία δημοσίευσης: 21-06-2015

Διαβάστε περισσότερα......

Παρασκευή, 19 Ιουνίου 2015

Γ. Κοντογιώργης - Αυτοδιοίκηση και Αυτάρκεια - 14 Ιουν 2015

Εισήγηση του Καθηγητή Πολιτικής Επιστήμης και πρώην Πρύτανη του Παντείου Πανεπιστημίου κ. Γιώργου Κοντογιώργη, η οποία έγινε στο “Θερμοπώλιον” στις 14.6.2015, στην πρώτη από τις τρείς διαλέξεις του “ΚΥΚΛΟΥ ΤΗΣ ΑΙΓΙΝΑΣ” με θέμα “Αυτοδιοίκηση και Αυτάρκεια: θεσμική, οικονομική, παραγωγική” και διοργάνωσε η Ομάδα Πολιτών Αίγινας για την Ελληνική Πολιτική (ΟΠΑΕΠ).

Διαβάστε περισσότερα......

Τρίτη, 16 Ιουνίου 2015

Χρ. Γιανναράς: “Αντισταθείτε όσο μπορείτε” - 16 Ιουν 2015

«Σήμερα οι δανειστές της Ελλάδας επιβάλλουν στην καταχρεωμένη χώρα μας, εκβιαστικά, τον οικονομισμό. Η υγιής λύση δεν προκρίθηκε στην περίπτωση της Ελλάδας», λέει ο Έλληνας καθηγητής Φιλοσοφίας, συγγραφέας και αρθρογράφος Χρήστος Γιανναράς στο Ράδιο 9,84 και στον Γιώργο Σαχίνη.

«Όταν μια χώρα φτάνει στη χρεοκοπία (από ξέφρενες σπατάλες του πολιτικού της προσωπικού στο βωμό της συντήρησης του πελατειακού κράτους) η υγιής (δηλαδή λογική) στάση είναι να κηρύξει αδυναμία πληρωμών προς τους δανειστές της. Να καταλυθεί το πελατειακό κράτος, κάτι που μόνο σε συνθήκες εξόφθαλμης καταστροφής μπορούσε να επιχειρηθεί. Αυτή την ώρα προέχει να μπει χαλινάρι στις απαιτήσεις που προβάλλουν οι δανειστές».

«Και είναι τετράγωνα λογικό ότι αυτή η χαλιναγώγηση θα ήταν ασύγκριτα πιο τελεσφόρα αν ο Αλέξης Tσίπρας είχε την έμπνευση και την τόλμη του κοινωνικού μεταρρυθμιστή. Να "βγει πιο μπροστά" από εκεί που τον θέλουν οι δανειστές μας, να τολμήσει όχι "προσαρμογές", αλλά τομές: να ξαναστήσει κράτος εξ υπαρχής - καινούργια άρθρωση, δομή, λειτουργική λογική σε κάθε πτυχή του δημόσιου τομέα», γράφει ο ίδιος σε άρθρο του.

«Ο Τσίπρας απέδειξε ότι είναι ευφυής, στα 42 χρόνια του έχω μία μικρή ελπίδα ότι μπορεί να κάνει την έκπληξη ανατρέποντας όλα τα δεδομένα στο πολιτικό σκηνικό και φυσικά και στο κόμμα του, με πρώτο και καλύτερο τις πελατειακές σχέσεις στη δομή του κράτους».

Αναδημοσίευση από τη Νέα Κρήτη - Ημερομηνία δημοσίευσης: 16-06-2015

Σχετική αρθρογραφία:

  1. Χρ. Γιανναράς, Λούμπεν αρχηγοί και ο άτολμος, 14.6.2015

Διαβάστε περισσότερα......

Κυριακή, 14 Ιουνίου 2015

Λούμπεν αρχηγοί και ο άτολμος

Χρήστος Γιανναράς

Τη συνεδρία της Bουλής, στις 5 του τρέχοντος Iουνίου το βράδυ, τη συγκάλεσε ο πρωθυπουργός. Ήθελε να έχει από τους αρχηγούς των κομμάτων γνώμες, κρίσεις, προτάσεις για την εξέλιξη των σχέσεων της χώρας με τους δανειστές της. Tην κρισιμότητα του θέματος τη συνειδητοποιούσε, σίγουρα, κάθε πολίτης. Mε δεδομένη όμως την «καχεξία του αστικού στοιχείου» (που διαπίστωνε και ο Παναγιώτης Kονδύλης) είναι δύσκολο να διαγνωστεί το ποσοστό των πολιτών που μπόρεσαν εκείνο το βράδυ να αντιληφθούν, με απροκατάληπτη κριτική νηφαλιότητα, ποια εικόνα παρακμής εμφάνισε το ελλαδικό κοινοβούλιο, πόση ντροπή φορτώνει στην ελληνική κοινωνία το πολιτικό προσωπικό της χώρας.

H επιφυλλίδα καταθέτει υποκειμενική, φυσικά, εκτίμηση – αφορμή διασταύρωσης κριτικών θεωρήσεων. Στο επίπεδο πρωταρχικά της αστικής ευπρέπειας, πριν από την πολιτική ορθότητα. Tο πρώτο, συγκλονιστικό δεδομένο εκείνο το βράδυ ήταν η απρέπεια κάποιων αγορητών.

Tο χυδαϊκό ύφος, η οργίλη εμπάθεια, οι χλευαστικές λοιδορίες, το επιθετικό μένος, η καταφυγή σε βαρείς καταλογισμούς δημιούργησαν, αμέσως μετά την εισηγητική αγόρευση του πρωθυπουργού, κλίμα τελείως άσχετο με τα κρινόμενα θέματα. Παρακάμφθηκαν αυτοστιγμεί τα ανελέητα τελεσίγραφα των δανειστών, η επάρκεια ή ανεπάρκεια των κυβερνητικών ανταπαντήσεων. Kυριάρχησε ο πληγωμένος από την εκλογική ήττα φτηνιάρικος εγωισμός: «Tι είχαμε κατορθώσει εμείς, ποια καταστροφή φέρατε εσείς... εμείς, εσείς... εμείς, εσείς» – τίποτε άλλο.

H οικονομική ασφυξία της κοινωνίας, ο πανικός των Eλλήνων, η ανυπόφορη αγωνία τους, παραμερίστηκαν. Aναπαράχθηκε ακαριαία η σημειωτική του καβγά με φωνακλάδικα μικρονοϊκά γυναικάρια σε σοκάκι πολίχνης ή φανατισμένους ποδοσφαιρόφιλους σε λαϊκό καφενέ. Aποκαλυπτική και η γλώσσα του σώματος: σπασμωδικές, αυτιστικές χειρονομίες, το κορμί κυρτό, αγκυλωμένο από την ένταση, το μονότονο πάθος, σχεδόν υστερική η εκφορά του λόγου, επιτεινόμενο το φορτσάρισμα στο μέταλλο της φωνής. «Eμείς, εσείς... εσείς τα άθλια, εμείς τα κρείττονα». Ξέφρενη εγωκεντρική υστερία, χωρίς αίσθηση του αυτεξευτελισμού, χωρίς συνείδηση της ντροπής.

Kάποιοι βουλευτές, σχεδόν μόνιμα όρθιοι στα έδρανά τους, να τσιρίζουν για να νικήσουν την ισχύ των μεγαφώνων, αρνούμενοι να διαλεχθούν, απαιτώντας αυτό που μάθανε στα τηλεοπτικά «παράθυρα»: μόνο να ακούγονται, όχι να ακούν. Παχύσαρκοι ρήτορες, ασθμαίνοντες από τις στεντόρειες φωνασκίες τους και τις νευροσπαστικές χειρεκτεινάξεις, συμπλήρωναν το πανδαιμόνιο – την εικόνα του πολιτικού προσωπικού μιας κοινωνίας άρρωστης, με το λούμπεν περιθώριο να την εκπροσωπεί χρυσοπληρωμένο.

Kαι κυρίαρχο ντεκόρ της αθλιότητας ο ενδυματολογικός «αντικονφορμισμός»! Για να μην ξεχωρίζουν οι κομματικές «συνελεύσεις» της θεσμοθετημένης αναίδειας και των αμείλικτων «συντροφικών αλληλομαχαιρωμάτων» από τις αναμετρήσεις του ψυχοπαθολογικού ναρκισσισμού στη Bουλή. Mε ελαχιστότατες εξαιρέσεις, η ηρωική επανάσταση για την εξάλειψη της γραβάτας αποκάλυψε τέτοιον αισθητικό πρωτογονισμό, τέτοια βάναυση κακογουστιά και ακαλαίσθητη «πόζα», ώστε ακόμα και η Bουλή στο Eλλαδιστάν να κραυγάζει την εθνική παρακμή – παρακμή που ακκίζεται σαν «προοδευτική» πρωτοπορία. Mε κορυφαίον του μετεμψυχωτικού μοντερνισμού τον σοβιετικό κ. Kουτσούμπα.

 

 

Στην κοινοβουλευτική συνεδρία για την οποία μιλάμε, ο πρωθυπουργός ήταν ευπρεπής, έχει αυτό το προτέρημα. Bαρύνεται με σοβαρά λάθη και πολύ περισσότερες παραλείψεις. Aλλά θα ήταν τυφλή εμπάθεια να τον συγκαταριθμήσει κανείς με τους λούμπεν κομματικούς αρχηγούς του σημερινού κοινοβουλίου. Για τον τρόπο που διαπραγματεύεται με τους δανειστές και για την επιλογή των συνεργατών του, παρά τις τεράστιου κόστους αστοχίες, ο μη επιπόλαιος πολίτης, προκειμένου να τον κρίνει, περιμένει «το τελευταίον εκβάν»: την κατάληξη του έργου που ανέλαβε.

Bέβαια, οι παραλείψεις του προκαθορίζουν την κατάληξη του έργου του. Aλλά δεν αποκλείουν την έκπληξη. Aντίθετα, το περιθώριο της έκπληξης έχει ολοκληρωτικά εξαντληθεί για τους υπόλοιπους κομματάρχες. Όσοι κυβέρνησαν ήδη τη χώρα, και μάλιστα σε άνετη διάρκεια χρόνου, έδειξαν και απέδειξαν ότι το σκαρί τους ή το μπόι τους δεν είναι για εκπλήξεις. Για τους υπόλοιπους αρκεί ως βεβαίωση το ανάστημα που έχουν επιδείξει στα «τσικό» της Bουλής.

Aυτή την ώρα προέχει να μπει χαλινάρι στις απαιτήσεις που προβάλλουν οι δανειστές. Kαι είναι τετράγωνα λογικό ότι αυτή η χαλιναγώγηση θα ήταν ασύγκριτα πιο τελεσφόρα, αν ο Aλέξης Tσίπρας είχε την έμπνευση και την τόλμη του κοινωνικού μεταρρυθμιστή. Nα «βγει πιο μπροστά» από εκεί που τον θέλουν οι δανειστές μας, να τολμήσει όχι «προσαρμογές», αλλά τομείς: Nα ξαναστήσει κράτος εξ υπαρχής – καινούργια άρθρωση, δομή, λειτουργική λογική σε κάθε πτυχή του δημόσιου τομέα. Tα top επιτελεία που χρειάζεται ένα τέτοιο ηράκλειο εγχείρημα, μπορεί να του τα προσφέρει η «άλλη» Eυρώπη: θεσμοί και οργανισμοί που πρόφτασαν να τους στήσουν οι πολιτικοί οραματιστές της ευρωπαϊκής ενοποίησης, πριν παραδοθεί η Eυρώπη στις ορντινάντσες των «Aγορών».

Aλλά δεν τολμάει ο Aλέξης Tσίπρας: φοβάται την αξιοκρατία, τον συνεχή έλεγχο της ποιότητας, την άμιλλα, τα μέτρα της αριστείας. Φοβάται, όχι επειδή είναι «αριστερός», αλλά γιατί είναι παγιδευμένος στα μέτρα των σπιθαμιαίων που προηγήθηκαν. Tρέμει να απολύσει τους κομματικά διορισμένους φυγόπονους, ανίκανους, παρασιτικούς. Eίναι δέσμιος του πελατειακού κράτους, πελατεία του δεν είναι οι από τους άλλους, τους σπιθαμιαίους διορισμένοι, είναι οι από τις «συνιστώσες» του κόμματός του συνδικαλισμένοι. Δεν διακινδυνεύει να παλαίψει για κοινωνική δικαιοσύνη: φοβάται να δικάσει τους προκατόχους του που υπέγραψαν τον ολετήριο υπερδανεισμό της χώρας, να ελέγξει εργολήπτες και προμηθευτές του Δημοσίου, αυτουργούς της καταλήστευσης του κοινωνικού χρήματος.

Δεν έχει όραμα νεκρανάστασης της πεθαμένης ελλαδικής κοινωνίας: να φτιάξει (χωρίς ένα ευρώ επιπλέον κόστος) τα καλύτερα κλασικά λύκεια της Eυρώπης, τις υψηλότερες σε επίπεδο Σχολές θεωρητικών επιστημών. Έχει στο κόμμα του τον Λαοκράτη Bάσση και επιλέγει για υπουργό Παιδείας τον Aριστείδη Mπαλτά. Aυτή η επιλογή μετράει το ανάστημά του.

Aλλά είναι νέος. Kαι έχει την ποιότητα να κυοφορήσει την έκπληξη.

Αναδημοσίευση από την Kαθημερινή - Ημερομηνία δημοσίευσης: 14-06-2015

Διαβάστε περισσότερα......

Θ. Μαλκίδης - Μνήμη και Ελευθερία - 7 Ιουν 2015

Ομιλία του Διδάκτορα Κοινωνικών και Πολιτικών Επιστημών κ. Θεοφάνη Μαλκίδη με θέμα «Μνήμη Άλωσης ή άλωση μνήμης;», η οποία έγινε στις 7.6.2015, στην εκδήλωση μνήμης που διοργάνωσε η Μικρασιατική Στέγη Κορίνθου για την Άλωση της Πόλης, στην Αίθουσα “Αγίου Χρυσοστόμου Σμύρνης” Ιερού Ναού Κοιμήσεως Θεοτόκου Ιωνίας Κορίνθου.

Σχετική βιβλιογραφία:

  1. Χρ. Αγγελομάτης, Χρονικόν μεγάλης τραγωδίας (Το έπος της Μικράς Ασίας), Βιβλιοπωλείον της Εστίας, 2005
  2. Θ. Μαλκίδης, Μνήμη Άλωσης ή άλωση της μνήμης;, Γόρδιος, 2014

Διαβάστε περισσότερα......

Δευτέρα, 8 Ιουνίου 2015

Θ. Μαλκίδης - Η Μνήμη της Άλωσης και η συνέχεια του Ελληνισμού - 29 Μαΐ 2015

Ομιλία του Διδάκτορα Κοινωνικών και Πολιτικών Επιστημών κ. Θεοφάνη Μαλκίδη με θέμα «Μνήμη Αλώσεως ή Άλωση της Μνήμης;», η οποία έγινε στις 29.5.2015, στην επετειακή εκδήλωση μνήμης αφιερωμένη στην Άλωση της Πόλης «Αλώσεως Μνήμη», στο Πνευματικό Κέντρο της Ιεράς Μητροπόλεως Εδέσσης, Πέλλης & Αλμωπίας.

Σχετική βιβλιογραφία:

  1. Θ. Μαλκίδης, Μνήμη Άλωσης ή άλωση της μνήμης;, Γόρδιος, 2014

Διαβάστε περισσότερα......

Κυριακή, 7 Ιουνίου 2015

Στο εσωτερικό το κυρίως μέτωπο

Χρήστος Γιανναράς

Το σενάριο της χρεοκοπίας το συνόψισε ο Κώστας Καλλίτσης στην «Κ» της περασμένης Κυριακής (31.5.2015): «Αν δεν πληρωθεί μια δόση στο ΔΝΤ, όλο το χρέος της χώρας (περίπου 320 δισ. ευρώ) μπορεί να κηρυχθεί απαιτητό από τους δανειστές... Η οικονομική δραστηριότητα θα παγώσει πλήρως... ουδείς θα πληρώνει οποιαδήποτε υποχρέωσή του (από δόση έως μισθό), τα δημόσια έσοδα θα μηδενιστούν... Είναι βεβαία η επιβολή capital controls: Για να μην ερημώσει η χώρα και οι Τράπεζες από κεφάλαια, ο πρωθυπουργός κ. Τσίπρας θα υπογράψει Πράξη Νομοθετικού Περιεχομένου, που θα βάλει φραγμούς στην κίνηση κεφαλαίων και στην ανάληψη καταθέσεων. Οι εισαγωγές (σε μια κατεξοχήν εισαγωγική χώρα) θα κοπούν, ως εκ τούτου και μέρος της παραγωγής θα σταματήσει λόγω έλλειψης πρώτων υλών, οι εξαγωγές θα συρρικνωθούν. Χιλιάδες θέσεις εργασίας θα καταστραφούν. Εκτεταμένες ελλείψεις σε κρίσιμα αγαθά (φάρμακα, ενέργεια κ.ά.) θα σημειωθούν. Θα επιβληθεί όριο ανάληψης στις καταθέσεις, π.χ. 50 ή 70 ευρώ/μέρα, και στον μισθό που θα (αν) καταβάλλεται μέσω Τραπέζης».

Τα υπόλοιπα τα φαντάζεται κανείς ρεαλιστικότατα: Κλίμα πανικού, οι κουκουλοφόροι στους δρόμους μαζί με χιλιάδες λαθρομετανάστες. Λεηλασίες καταστημάτων, υπεραγορών, Τραπεζών, ληστείες και μαχαιρώματα καταμεσής του δρόμου, άκριτες εκδικητικές σφαγές, λιντσαρίσματα, εξαφάνιση της αστυνομίας, ερήμωση των νοσοκομείων, ακινησία των μέσων μεταφοράς. Το κράτος στην Ελλάδα (η δημοσιοϋπαλληλία) λειτουργεί πια μόνο επειδή υπάρχει μισθός – χρόνια τώρα έχει ολοκληρωτικά αποσβεσθεί κάθε ίχνος συνείδησης «δημόσιου λειτουργού», κοινωνικής προσφοράς.

Πιθανολογώντας το μάλλον αναπότρεπτο μπορούμε να συνειδητοποιήσουμε τα συντελεσμένα που επιμένουμε να παραβλέπουμε: Τα τελευταία σαράντα χρόνια κυριάρχησε ολοκληρωτικά και αυτονόητα η «προοδευτική» αντίληψη ότι ο διορισμένος από το κόμμα στο Δημόσιο έχει ανταλλάξει την ψήφο του και την κομματική του στράτευση με την ισόβια σίτισή του από το κράτος, χωρίς άλλη παραμικρή υποχρέωση απέναντι στην κοινωνία. Άκριτα, ρουσφετολογικά διορισμένος και χωρίς να έχει αξιολογηθεί ποτέ η δουλειά του, ο κρατικός υπάλληλος δεν αισθάνεται συντελεστής της κρατικής λειτουργίας: η υπαλληλική του ιδιότητα είναι απλώς το πρόσχημα για να εξαγοράζεται η ψήφος του, ισοβίως, από κάποιο κόμμα ή πολιτευτή. Αν σταματήσει ο μισθός, τελειώνει και η σχέση του με τα κοινά.

Μπροστά στον εφιάλτη της επερχόμενης ή ενδεχόμενης καταστροφής ο Αλέξης Τσίπρας έχει ένα και μοναδικό δίλημμα: Ή να χρησιμοποιήσει τη μοιραία απειλή του υπέρογκου, τερατώδους χρέους και τις απαιτήσεις των δανειστών σαν μοχλό για να αλλάξει ριζικά τους όρους λειτουργίας του κράτους ή να συνεχίσει τον μικρονοϊκό αριβισμό των προκατόχων του. Ακόμα και ένας βραδύνους ή μωρόπιστος (αλλά απεξαρτημένος από το κομματικό αφιόνι) μπορεί, σήμερα πια, να καταλάβει ότι κάθε συμβιβασμός είναι θανάσιμος: Δεν γίνεται να συνδυαστούν, να συνυπάρξουν, το πελατειακό κράτος, ο αχαλίνωτος αντικοινωνικός συνδικαλισμός, η «προοδευτική» αναξιοκρατία (δικτατορία της ισοπέδωσης) με την οικονομική ανάκαμψη, την κοινωνική δικαιοσύνη, την ποιότητα της ζωής, την εθνική ανεξαρτησία.

Οι προϋποθέσεις της καταστροφής είναι συντελεσμένες, απαρτισμένες. Αν τα διεθνή συμφέροντα συντηρούν με σταγονόμετρο ελεημοσυνών την επιβράδυνση της «τεχνικής» χρεοκοπίας, αυτό δεν σημαίνει τίποτε το παρήγορο για την προγραμμένη χώρα μας. Ούτε τα παιδιακίσια καμώματα λεονταρισμών του Παναγιώτη Λαφαζάνη, η αφ’ υψηλού ναρκισσιστική ψυχραιμία του Ιωάννη Βαρουφάκη ή τα τραμπουκικά παραληρήματα τηλεοπτικών αστέρων του ΣΥΡΙΖΑ μπορούν να αναχαιτίσουν τον επερχόμενο εφιάλτη, την αμεσότητα της θανατερής απειλής.

Οι δανειστές απαιτούν ποσοτική σμίκρυνση του κράτους, αδιάκριτες απολύσεις, κούρεμα μισθών. Σαφώς κοντόφθαλμη η λογική τους, προσπάθεια να θεραπευτεί ο καρκίνος με ασπιρίνες. Το δικό μας πρόβλημα είναι: να πάψει ο διορισμός στο Δημόσιο να σημαίνει χαριστική σίτιση στο πρυτανείο διά βίου, η δημοσιοϋπαλληλία να γίνει στίβος καριέρας για τα πιο δημιουργικά μυαλά. Αυτή την εξαιρετικής κοινωνικής δυναμικής στόχευση δεν την διανοήθηκε ποτέ ο λαϊκισμός της κομματοκρατίας – ούτε ο ολετήριος πρασινογάλαζος ούτε ο αριστερόσχημος ιδεοληπτικός.

Ακόμα κι αν ο επαπειλούμενος εφιάλτης είναι προδιαγεγραμμένος, πραγμάτωση του σεναρίου που είχε καταγγείλει η Νάομι Κλάιν (αν οι «Αγορές» χρειάζονται και την Ελλάδα, μαζί με τη Ρουμανία και τη Βουλγαρία, σε κατάσταση μόνιμης εξαθλίωσης, να ψωμολυσσάνε), ακόμα και έτσι, η τύχη μας είναι στα χέρια τα δικά μας: Κανένας δεν μπορεί να εμποδίσει τις καίριες, ριζοσπαστικές εσωτερικές μεταρρυθμίσεις, που θα ξανάδιναν στον λαό μας γλώσσα, ιστορική συνείδηση, υψηλή κατά κεφαλήν καλλιέργεια – ακαταμάχητες προϋποθέσεις ιστορικής επιβίωσης αλλά και αναπτυξιακής δυναμικής.

Χλευάζουν οι εκάστοτε κρατούντες σαν «συνωμοσιολογική» τη ρεαλιστικότατη υπόνοια ότι: το υπουργείο Παιδείας, από τη μεταπολίτευση και μετά, ελέγχεται «αλλαχόθεν» – όχι ιθαγενώς. Όμως τίποτε προφανέστερο από το γεγονός ότι, για τους κεντρικούς άξονες της εκπαιδευτικής πολιτικής (χρησιμοθηρία και ατομοκεντρισμός στα σχολειά, μεθοδική αποδιοργάνωση της ιστορικής συνέχειας –λειτουργικού πλούτου– της γλώσσας, συστηματική αποδόμηση της ιστορικής συνείδησης) ο κάθε κύριος Μπαλτάς συνεχίζει απαρέγκλιτα το έργο της κάθε κυρίας Γιαννάκου και η κάθε κυρία Γιαννάκου το έργο του κάθε κυρίου Βερυβάκη. Όποια τυχόν, έστω και μόνο ανακαινιστική, παρεκτροπή (τύπου Άννας Διαμαντοπούλου), θα έρθει να την ξηλώσει επιμελημένα κάποιος (εντολοδόχος;) Αρβανιτόπουλος.

Το κυρίως μέτωπο του αγώνα για την ιστορική επιβίωση του Ελληνισμού δεν είναι η αντιμαχία με τους δανειστές μας και τον μινώταυρο του υπέρογκου χρέους. Το κυρίως μέτωπο είναι στο εσωτερικό: Γλώσσα, ιστορική συνείδηση, καλλιέργεια κοινωνικής ευαισθησίας. Μια κοινωνία σε κατάρρευση, με μηδενισμένη κάθε ποιότητα ζωής πέρα από την καταναλωτική ευμάρεια, είναι αδύνατο να επιβιώσει, έστω με διαμάντια στο υπέδαφός της.

Πολιτικό σχήμα που να αντιλαμβάνεται αυτή την αλήθεια, δεν υπάρχει. Επομένως, ούτε ελπίδα;

Αναδημοσίευση από την Kαθημερινή - Ημερομηνία δημοσίευσης: 07-06-2015

Διαβάστε περισσότερα......

Παρασκευή, 5 Ιουνίου 2015

Γ. Κοντογιώργης - Η Ιερά Συμμαχία των αγορών και το ελληνικό πρόβλημα - 4 Ιουν 2015

Ο Καθηγητής Πολιτικής Επιστήμης και πρώην Πρύτανης του Παντείου Πανεπιστημίου κ. Γιώργος Κοντογιώργης απαντά στα ερωτήματα της εκπομπής του Blue Sky "Χωρίς Αναισθητικό" της 4.6.2015 και στο δημοσιογράφο Γιώργο Τράγκα.

Διαβάστε περισσότερα......

Πέμπτη, 4 Ιουνίου 2015

Γ. Κοντογιώργης - Η ολιγαρχική απολυταρχία των αγορών - 4 Ιουν 2015

Συνέντευξη του Καθηγητή Πολιτικής Επιστήμης και πρώην Πρύτανη του Παντείου Πανεπιστημίου κ. Γιώργου Κοντογιώργη στην εκπομπή του ραδιοφωνικού σταθμού ΣΠΟΡ News 90.1 FM της Λάρισας "Ακροβάτες του ονείρου" της 4.6.2015 και στο δημοσιογράφο Πέτρο Ιωάννου.

Διαβάστε περισσότερα......

Γ. Κοντογιώργης - Οι εκλογές και το δημοψήφισμα ως θεσμοί της ολιγαρχίας - 3 Ιουν 2015

Ο Καθηγητής Πολιτικής Επιστήμης και πρώην Πρύτανης του Παντείου Πανεπιστημίου κ. Γιώργος Κοντογιώργης απαντά στα ερωτήματα της εκπομπής του Kontra Channel "Kontra 24" της 3.6.2015 και στον Αιμίλιο Λιάτσο.

Διαβάστε περισσότερα......

Κυριακή, 31 Μαΐου 2015

Δεν είναι κρίση, είναι παρακμή

Χρήστος Γιανναράς

Ονομάζουμε «οικονομισμό» την υποταγή της πολιτικής στην οικονομία: Ο πολιτικός προβληματισμός και οι πολιτικές στοχεύσεις δεν αντλούνται από τις ανάγκες της κοινωνίας και δεν αποβλέπουν σε αυτές. Αφορούν και αποβλέπουν κατά απόλυτη προτεραιότητα (ή αποκλειστικά) στις απαιτήσεις εξισορρόπησης λογιστικών μεγεθών, στην κατασφάλιση των Τραπεζών – όχι στη διακονία της συλλογικότητας και των προβλημάτων της.

Σήμερα οι δανειστές της Ελλάδας επιβάλλουν στην καταχρεωμένη χώρα μας, εκβιαστικά, τον οικονομισμό. Και οι ελλαδικές κυβερνήσεις (τόσο του σοσιαλ-δεξιού αχταρμά της ντροπής, που προηγήθηκε, όσο και της αριστερο-παρδαλής ασυνεννοησίας που ακολούθησε) πειθαρχούν στον εκβιαστικό οικονομισμό άτσαλα, σπασμωδικά, αυτοσχεδιάζοντας. Αποτέλεσμα: Πέντε χρόνια τώρα, εφιαλτικά τα μεγέθη της ανεργίας, γκανγκστερική ατίμωση των συμβολαίων που είχε υπογράψει το κράτος με τους λειτουργούς του (εν ενεργεία ή σε σύνταξη), διάλυση των υπηρεσιών υγείας και νοσοκομείων, ανυπαρξία επιστημονικής έρευνας, μηδενισμός των εξοπλιστικών προϋποθέσεων εθνικής άμυνας, και μύρια ανάλογα. Θυσίες εξωφρενικές, μόνο για να επιτευχθούν εκείνοι οι δείκτες οικονομικών μεγεθών, που θα πείθουν τους δανειστές για τη σίγουρη επανάκτηση των χρημάτων τους.

Όταν μια χώρα φτάνει στη χρεοκοπία (από ξέφρενες σπατάλες του πολιτικού της προσωπικού στον βωμό της συντήρησης του πελατειακού κράτους) η υγιής (δηλαδή λογική) στάση είναι να κηρύξει αδυναμία πληρωμών προς τους δανειστές της. Το ρίσκο στην περίπτωση αυτή είναι να χάσει, για κάποιο διάστημα, πηγές δανεισμού. Και η ευκαιρία είναι να ξαναστήσει, από την αρχή, την οικονομία της σε στέρεες, υγιείς βάσεις. Στοιχειώδης προϋπόθεση για την υγιή - λογική στάση είναι να λειτουργήσει νέμεσις: Να τιμωρηθούν με δήμευση περιουσίας οι αυτουργοί του κακουργήματος της εξωφρενικής δανειοληψίας. Και να αναζητήσουν οι πολίτες καινούργιους πολιτικούς ηγέτες, ικανούς να λειτουργήσουν ως κοινωνικοί αναμορφωτές.

Η υγιής λύση δεν προκρίθηκε στην περίπτωση της Ελλάδας. Την κρίσιμη ώρα ο πρωθυπουργός ήταν ολίγιστος, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας διακοσμητικός, οι κοινωνικοί θεσμοί (Δικαιοσύνη, Τοπική Αυτοδιοίκηση, Ένοπλες Δυνάμεις, Ακαδημία Αθηνών, Επισκοπικό Σώμα) ιδιοτελέστατα παραιτημένοι από την ευαισθησία και τις ευθύνες για τα κοινά. Και ταυτόχρονα οι δανειστές είχαν έγκαιρα προνοήσει να κατασφαλίσουν δικαιώματα δήμευσης των «φιλέτων» από την κοινωνική περιουσία των Ελλήνων.

Να μην ξεχνάμε ότι, σε αντίθεση με τους χαυνωμένους από την καταναλωτική υστερία Ελλαδίτες, οι δανειστές ήξεραν πολύ καλά, όταν δάνειζαν, ότι διακινδύνευαν έναν παρανοϊκό υπερδανεισμό – η δανειολήπτης χώρα ήταν αδύνατο, στον αιώνα τον άπαντα, να αποπληρώσει τέτοιο υπέρογκο χρέος. Όπως ήξεραν και ότι, το μεγαλύτερο μέρος του πακτωλού των χρημάτων που δάνειζαν στην Ελλάδα θα επέστρεφε στις δικές τους Τράπεζες, ως προϊόν της καταλήστευσής τους (ωμής λωποδυσίας) από την «άρχουσα» στην Ελλάδα τάξη. Ήξεραν, ακόμα, ότι θα ήταν ευκολότατο να επιβάλουν στους σπιθαμιαίους κυβερνήτες της ελλαδικής μπανανίας συμφωνίες αποπληρωμής του εξωφρενικού χρέους («μνημόνια») που μόνο κάφροι θα τις αποδέχονταν – καθιστούσαν την Ελλάδα κράτος εθελούσια παραιτημένο από την ανεξαρτησία του, με ταπεινωτική, ακραίου εξευτελισμού επιτόπια επιτρόπευση υπουργείων και δημόσιων υπηρεσιών.

Οι σπιθαμιαίοι του σοσιαλ-δεξιού αχταρμά δεν μπορούσαν ούτε καν να διανοηθούν ότι η καταστροφή που συντελέστηκε στη χώρα ήταν και ευκαιρία «επανίδρυσης» του κράτους: Με μοχλό τις απάνθρωπες απαιτήσεις των δανειστών θα μπορούσαν να κατορθωθούν καίρια διαρθρωτικά (κοινωνικής ανασυγκρότησης) επιτεύγματα: Να θεμελιωθεί ριζικά καινούργιο ασφαλιστικό σύστημα (υπήρχε, ως μαγιά, η πρόταση Τάσου Γιαννίτση και αγνοήθηκε). Να επανακριθούν οι στρατιές των πρόωρα ή χαριστικά συνταξιοδοτημένων και των διορισμένων με κομματικά σημειώματα στο Δημόσιο. Να σχεδιαστεί εξ υπαρχής η οργάνωση υπουργείων και κρατικών υπηρεσιών. Να απεξαρτηθεί νομοθετικά ο συνδικαλισμός από τα κόμματα. Να επανελεγχθούν οι υπερβάσεις των συμβάσεων εργοληπτών και προμηθευτών του Δημοσίου τα τελευταία σαράντα χρόνια. Να δημευθούν επίσης περιουσίες για τις χαριστικές επιδοτήσεις και τη διαγραφή χρεών των πολιτικών κομμάτων, των ραδιοτηλεοπτικών συγκροτημάτων, των εταιρειών επαγγελματικού αθλητισμού.

Κοντολογίς: να καταλυθεί το πελατειακό κράτος, κάτι που μόνο σε συνθήκες εξόφθαλμης καταστροφής μπορούσε να επιχειρηθεί. Μόνο με μοχλό τη φρίκη της ανεργίας, την κατοχική εικόνα των μαγαζιών με τα κατεβασμένα ρολά, τις ουρές των πεινασμένων στα συσσίτια της Εκκλησίας, μόνο στο κλίμα αυτού του πανικού θα μπορούσαν τα κόμματα να αρνηθούν για την πελατεία τους τον ρόλο του προαγωγού. Αλλά μαζί με την εφιαλτική συγκυρία, ήταν απαραίτητη προϋπόθεση και η ενεργητική βούληση των κομματαρχών να αποδουλωθούν από τη φαυλότητα και τη λαμογιά. Να φιλοδοξήσουν τη σωτηρία από τον επονείδιστο στιγματισμό που θα συνοδεύει το όνομά τους, αιώνες αιώνων, στις σελίδες της Ιστορίας.

Φυσικά και δεν είχαν ούτε την αρετή ούτε την τόλμη για τέτοιο ανδραγάθημα. Κάποια στιγμή, μπροστά σε καινούργια απαίτηση των δανειστών για παραπέρα μείωση μισθών και συντάξεων, η σοσιαλ-δεξιά κυβέρνηση παραιτήθηκε, κατεσπευσμένα, προκηρύσσοντας εκλογές. Κεντρικός άξονας και αυτής της προεκλογικής αντιπαράθεσης δεν ήταν η αντιμετώπιση του δεδομένου εφιάλτη της καταστροφής, αλλά μικρονοϊκές μωρολογίες για «πρωτογενές πλεόνασμα» που «ήδη αλλάζει τη ζωή μας» ή λαϊκίστικες επαγγελίες της «αριστερής» παρδαλής ασυνεννοησίας για επαναπρόσληψη όλων των απολυμένων του Δημοσίου!

Τέσσερις μήνες τώρα η καινούργια κυβέρνηση δείχνει να παραπαίει ανάμεσα στην άσκηση πολιτικής και στο κυνηγητό τού εντυπωσιασμού συγχέοντας την πολιτική με τις επιδόσεις σε πυκνότητα τηλεοπτικών εμφανίσεων. Παράλληλα όμως, έστω και μέσα από πολλές αστοχίες και παιδαριώδεις συγχύσεις, συνέβαλε στο να έρθουν στο φως και να συνειδητοποιηθούν δυο πολύ σημαντικά δεδομένα: Το πρώτο, ότι η στρατηγική των δανειστών είναι άτεγκτα αποφασισμένη να αντιμετωπίσει την Ελλάδα με τους όρους που έχει επιβάλει ο παγκοσμιοποιημένος ολοκληρωτισμός της δικτατορίας των «Αγορών». Και το δεύτερο, ότι η ελλαδική «Αριστερά» δεν θα διανοηθεί ποτέ να καταλύσει το πελατειακό κράτος της σοσιαλ-Δεξιάς.

Μακάρι η διάγνωση να είναι εσφαλμένη.

Αναδημοσίευση από την Kαθημερινή - Ημερομηνία δημοσίευσης: 30-05-2015

Διαβάστε περισσότερα......

Τρίτη, 26 Μαΐου 2015

Θ. Μαλκίδης - Εκδήλωση μνήμης για τη Γενοκτονία - 23 Μαΐ 2015

Ομιλία του Διδάκτορα Κοινωνικών και Πολιτικών Επιστημών, και μέλους της Διεθνούς Ένωσης Ακαδημαϊκών για τη Μελέτη των Γενοκτονιών κ. Θεοφάνη Μαλκίδη, η οποία έγινε στην εκδήλωση μνήμης για τη Γενοκτονία στις 23.5.2015, στο Δημοτικό Θέατρο Αλεξανδρούπολης.

Σχετικά:

  1. Θ. Μαλκίδης, Ημέρα Μνήμης της Γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου, 19.5.2015

Διαβάστε περισσότερα......

Χρ. Γιανναράς - “Πρώτη φορά Αριστερά” - 23 Μαΐ 2015

Ο Ομότιμος Καθηγητής Φιλοσοφίας και συγγραφέας κ. Χρήστος Γιανναράς απαντά στα ερωτήματα της εκπομπής του Mega Channel "Mega Σαββατοκύριακο" της 23.5.2015 και στους Μανώλη Αναγνωστάκη και Ιορδάνη Χασαπόπουλο.

Διαβάστε περισσότερα......

Κυριακή, 24 Μαΐου 2015

Ανάκαμψη που θα διαιωνίσει την παρακμή;

Χρήστος Γιανναράς

Σαράντα ολόκληρα χρόνια (το λιγότερο) η ελλαδική κοινωνία δεν έχει να πιστέψει σε τίποτε άλλο πέρα από την αύξηση της καταναλωτικής ευχέρειας.

Κοινωνικούς στόχους δεν πρόβαλε (και δεν είχε) ποτέ καμία κυβέρνηση και κανένα κόμμα. Την «ανάπτυξη» την καταλαβαίνουν όλοι με όρους αποκλειστικά οικονομικούς – ωσάν να είναι άσχετη η δημιουργική πρωτοβουλία και παραγωγικότητα με την κατά κεφαλήν καλλιέργεια, άσχετη η δημιουργία υποδομών με την κοινωνική ευσυνειδησία κρατικών στελεχών και εργοληπτών του Δημοσίου.

«Πολιτισμός» σήμαινε πάντοτε: επιδοτήσεις «φίλα προσκείμενων» μετριοτήτων και ελισσόμενων στη δημοσιότητα τυχοδιωκτών. Και τα ρέστα, με το σταγονόμετρο, για συντήρηση μνημείων. Η «παιδεία», κοινότοπο και συνεχώς πανομοιότυπο ρητορικό φληνάφημα επαγγελιών, που εξαντλούνται σε ψηφοθηρικές «μεταρρυθμίσεις» του συστήματος εισαγωγής στα πανεπιστήμια, και αυξομειώσεις της προπαγάνδας στα σχολεία για την εμπέδωση του χρησιμοθηρικού αμοραλισμού των σπουδών και για τα «προοδευτικά» πλεονεκτήματα της αρνησιπατρίας.

Ποιο ήταν (και ποιο είναι) το κοινωνικό όραμα και πρόγραμμα της «Δεξιάς» για την Ελλάδα, τι περισσότερο ή τι διαφορετικό από το κυνηγητό της υλικής ευμάρειας: μια πολιτική ασφυκτικά καθηλωμένη στον πρωτογονισμό του Ιστορικού Υλισμού; Ποιους κοινωνιοκεντρικούς στόχους είχε ο ανδρεϊκός «σοσιαλισμός»; Βάφτισε «αναδιανομή εισοδήματος» την πιο αδιάντροπη αναξιοκρατία: να χρυσοπληρώνεται ο συνδικαλισμένος εκβιαστής κηφήνας και να λιμώττει ο εργατικός και ταλαντούχος. Κατάργησε την αναγνώριση και αξιολόγηση της αριστείας, τις θεσμικές προϋποθέσεις της άμιλλας, ισοπέδωσε τις αξιοκρατικές ιεραρχήσεις στη στελέχωση του κράτους. Προχώρησε στο έγκλημα να αποκόψει τη γλώσσα των Ελλήνων από την ιστορική της γραφή και συνέχεια, συκοφάντησε τη συνείδηση καταγωγής σαν (περίπου φασιστικό) εθνικισμό.

Στον αδίστακτο αμοραλισμό συνοψίστηκε η «κοινωνική» πρόταση και σκοποθεσία κάθε κόμματος στην Ελλάδα της μεταπολίτευσης. Παραλλαγές σε αυτόν τον μονόδρομο της καταναλωτικής αποχαύνωσης και παραλυσίας δεν εμφανίστηκαν, όποιος κι αν κυβερνούσε, όποιος κι αν αντιπολιτευόταν, διαφορά δεν υπήρχε, ούτε καν για πρόσχημα. Σαράντα ολόκληρα χρόνια η ελλαδική κοινωνία ζει την ολοκληρωτική επιβολή του μηδενισμού, αυτονόητη την ιστορικο-υλιστική μονοτροπία: Έχει μηδενιστεί κάθε κριτήριο και αποτίμηση ποιότητας, αξιοσύνης, γλωσσικής ευαισθησίας, κάθε αίσθηση κοινωνικής υποχρέωσης, κάθε χαρά κοινωνικής συλλειτουργίας, κάθε εκτίμηση αισθητικών διαβαθμίσεων.

Εκπροσωπώντας ποιες κοινωνικές ανάγκες να απαιτήσει η κυβέρνηση από τους Ευρωπαίους εταίρους της ρευστότητα για τις ελληνικές Τράπεζες, εξεύρεση λύσης για το χρηματοδοτικό πρόβλημα της χώρας; Μιλάμε με νούμερα για το ποσοστό των ανέργων, για το πλήθος των συμπατριωτών μας που σιτίζονται στα συσσίτια της Εκκλησίας. Αλλά νούμερα αντιπαραθέτουν και οι δανειστές μας, για τις χιλιάδες των Αλβανών που τους φέρνουμε να μαζέψουν κάθε χρόνο το ροδάκινο ή τις ελιές, ενώ εμείς ξελημεριάζουμε αραχτοί στις καφετέριες με τα αγροτικά μας προϊόντα επιδοτούμενα και αφορολόγητα.

Ξέρουν με αριθμούς οι δανειστές μας ότι στο ακριβό μεροκάματο, που έχει μόχθο (υλοτομία λ.χ.), δουλεύουν μόνο Πολωνοί και Ρουμάνοι, οι Έλληνες ξεμάθαμε, μάς κακοφαίνεται η κούραση. Σαράντα χρόνια τώρα, για τον «προοδευτικό» Έλληνα, «νόμος είναι το δίκιο του εργάτη», και «δίκιο του εργάτη» είναι η «αυτοαξιολόγηση» (!) – να δηλώνει ανεξέλεγκτα πόση σοδειά του να επιδοτηθεί. Μιμείται τις αναρίθμητες στρατιές των διορισμένων με κομματικό σημείωμα στο Δημόσιο, που πληρώνονται για να κάθονται αντιπροσφέροντας την ψήφο τους και τον φανατισμό τους στο κόμμα που τους εξαγόρασε. Τέτοια συμπτώματα έσχατης κοινωνικής παρακμής και σήψης ονοματίζονται, σαράντα χρόνια τώρα, «κοινωνικές κατακτήσεις» και ιερά «δικαιώματα».

Έχουν μάτια και αυτιά οι δανειστές, ξέρουν ότι η «Αριστερά» στην Ελλάδα υπερασπίζει, με νύχια και με δόντια, το πελατειακό κράτος του πράσινου και γαλάζιου αμοραλισμού. Ξέρουν ποια πλημμύρα υπερπολυτελών Ι.Χ. αυτοκινήτων κυκλοφορεί στους ελλαδικούς δρόμους, ποιος πλούτος συντηρεί τις εξωφρενικές «μπουτίκ» με «σινιέ» προϊόντα στις ελλαδικές πόλεις και κωμοπόλεις, ποιο χρήμα ξοδεύεται κάθε βράδυ στα κατάμεστα χλιδάτα εστιατόρια, νυχτερινά κέντρα και «γραφικά» ταβερνάκια, και γιατί λιμνάζει ολημερίς και ολονυχτίς στις καφετέριες ο δημιουργικός ανθός της ελλαδικής νεολαίας.

Οι φυσικοί αυτουργοί της εξαθλιωτικής αυτής παρακμής, της πανδημικής ιδιοπάθειας και αποσύνθεσης, είναι οι γνωστοί σπιθαμιαίοι πρωθυπουργοί και κομματάρχες των τελευταίων σαράντα χρόνων. Για να τιμωρήσουν αυτούς τους αμοραλιστές σπιθαμιαίους, μισό εκατομμύριο Έλληνες ψήφισαν και εγκατέστησαν (ανεπανόρθωτα) στη Βουλή τον υπόκοσμο των νεοναζιστών τραμπούκων. Και άλλα δύο εκατομμύρια διακόσιες σαράντα έξι χιλιάδες Έλληνες, από απελπισμό ή για εκδίκηση, ψήφισαν τους αγραβάτωτους ιδεοληπτικούς – την παιδαριώδη επιπολαιότητα ότι θα νικήσουμε τον καρκίνο καταργώντας την άσπρη μπλούζα των γιατρών.

Πάντως, είτε για φιγούρα «προοδευτικής» ξιπασιάς είτε συνειδητοποιημένα και υπεύθυνα, κάποιοι στη σημερινή κυβέρνηση οφείλουν να αντιληφθούν και να σεβαστούν το βιωματικό περιεχόμενο των λέξεων. Δεν μπορείς να είσαι «αριστερός» (κοινωνιοκεντρικός) και να ξεκινάς με το παζάρι για τα χρωστούμενα. Μια αριστερή πολιτική πρακτική ξεκινάει ελευθερώνοντας όλες τις βαθμίδες της εκπαίδευσης από τη χρηστική, ωφελιμιστική εκδοχή της γνώσης, από τους λαϊκίστικους νάρθηκες της ισοπέδωσης και της ευκολίας – ανασταίνει την καλλιέργεια ως αυτοσκοπό. Ξεκινάει αμέσως την αποκατάσταση κράτους Δικαίου: έντιμη ερευνητική διαδικασία για τη δήμευση των περιουσιών όσων καταλήστευσαν το κοινωνικό χρήμα ή βύθισαν την κοινωνία στον εφιάλτη του υπερδανεισμού. Ξεκινάει μια αριστερή (κοινωνιοκεντρική) πολιτική με την αποκατάσταση άτεγκτης αξιοκρατίας, κοινωνικού ελέγχου της ποιότητας, καταξίωσης της αριστείας, έμπρακτης επιβράβευσης της δημιουργικότητας.

Ναι, υπάρχει προγραμματική απανθρωπία στον τοκογλυφικό οίστρο των δανειστών μας. Δυστυχώς τη δικαιώνει ορθολογικά ο δικός μας ηδονικός βυθισμός στον παρακμιακό πρωτογονισμό. Για πρώτη φορά, ύστερα από κάποιες χιλιάδες χρόνια, η λέξη «ελληνικός» προσάπτει ντροπή.

Αναδημοσίευση από την Kαθημερινή - Ημερομηνία δημοσίευσης: 24-05-2015

Διαβάστε περισσότερα......

Πέμπτη, 21 Μαΐου 2015

Θ. Μαλκίδης - Το εθνικό και διεθνές αίτημα για τη Γενοκτονία - 18 Μαΐ 2015

Διάλεξη του Διδάκτορα Κοινωνικών και Πολιτικών Επιστημών, και μέλους της Διεθνούς Ένωσης Ακαδημαϊκών για τη Μελέτη των Γενοκτονιών κ. Θεοφάνη Μαλκίδη, με θέμα «Το εθνικό και διεθνές αίτημα για τη Γενοκτονία», η οποία έγινε στις 18.5.2015 στο Ανοιχτό Πανεπιστήμιο Ασπροπύργου.

Διαβάστε περισσότερα......

Τετάρτη, 20 Μαΐου 2015

Γ. Κοντογιώργης - “Πρώτη φορά Αριστερά” - 18 Μαΐ 2015

Ο καθηγητής πολιτικής επιστήμης και πρώην πρύτανης του Παντείου Πανεπιστημίου κ. Γιώργος Κοντογιώργης απαντά στα ερωτήματα της εκπομπής του Kontra Channel "Kontra 24" της 18.5.2015 και στον Αιμίλιο Λιάτσο.

Διαβάστε περισσότερα......

Δευτέρα, 18 Μαΐου 2015

Χρ. Γιανναράς - “Πρώτη φορά Αριστερά” - 18 Μαΐ 2015

Χρήστος Γιανναράς

Συνέντευξη του Ομότιμου Καθηγητή Φιλοσοφίας και συγγραφέα κ. Χρήστου Γιανναρά στις 18.5.2015 στο ρ/σ Alpha 989 και στον Σπύρο Χαριτάτο.

Διαβάστε περισσότερα......

Κυριακή, 17 Μαΐου 2015

Γ. Κοντογιώργης - Ο πολιτισμός στην κρίση - 17 Μαΐ 2015

Γιώργος Κοντογιώργης

O Καθηγητής Πολιτικής Επιστήμης και πρώην πρύτανης του Παντείου Πανεπιστημίου, Γιώργος Κοντογιώργης, συνομιλεί με το διευθυντή του Ιδρύματος Θεοχαράκη, Φώτη Παπαθανασίου, για την πολιτική, τον πολιτισμό, τα αιώνια λάθη των Ελλήνων, τον ρόλο των διανοουμένων, την κρίση και τις ελπίδες που τυχόν επιφυλάσσει ένα αβέβαιο μέλλον, στις 17.5.2015, στην εκπομπή "Δημόσια και ιδιωτικά" του ρ/σ Αθήνα 9.84 FM και στη δημοσιογράφο Όλγα Μπατή.

Διαβάστε περισσότερα......

Μια Ευρώπη με άπω - ασιατική ταυτότητα

Χρήστος Γιανναράς

Υπήρξε, από την κυβέρνηση Τσίπρα, «τροποποίηση» (γράφε: εξουδετέρωση) της βασικής αρχής για «διαύγεια» στις διοικητικές αποφάσεις του ελληνικού Δημοσίου (δημοσιοποίηση, μέσω Διαδικτύου, κάθε έγκρισης δαπανών για κρατικές προμήθειες, δημόσια έργα κ.τ.ό.). Θα άξιζε κάποια ειδική δημοσκόπηση να καταμετρήσει την απογοήτευση και την οργή των δύσμοιρων υποτελών της κομματοκρατίας στην Ελλάδα. Τρεισήμισι μήνες περιμέναμε να δοκιμαστεί ευδιάκριτα η ανεξαρτησία ή εξάρτηση της «πρώτης αριστερής κυβέρνησης» (!) από τα άνομα συμφέροντα που διαφεντεύουν τη χώρα. Και την απάντηση την έδωσε («χωρίς αιδώ ή λύπην») ο τορπιλισμός του (αναιμικού έστω) θεσμού της «Διαύγειας».

Η έκφραση της αγανάκτησης έχει έγκαιρα εξουδετερωθεί: μονοπωλείται από τις κόκκινες και τις μαύρες ακρότητες. Μένει πνιγερή η αηδία, εμπειρικά τεκμηριωμένη η αίσθηση ότι «όλοι ίδιοι είναι». Συνδυάστηκε η υπονόμευση της «Διαύγειας» και με την από στόμα σε στόμα βεβαιούμενη πληροφόρηση για τους κομματικούς εγκαθέτους που εμφυτεύονται στους κόμβους της Δημόσιας Διοίκησης – προκλητικότερα, όπως πάντοτε, στη συφοριασμένη παιδεία. Επανακάμπτει λοιπόν το ερώτημα που μας γεννιόταν και με τον αυτοκαταστροφικό οίστρο του πράσινου και του γαλάζιου ΠΑΣΟΚ: Καλά, δεν βλέπουν, δεν καταλαβαίνουν πού οδηγούνται και πού μας οδηγούν;

Ο κ. Τσίπρας επέλεξε συνεργάτες για να διεκπεραιώσει ένα τιτάνιο, κυριολεκτικά, εγχείρημα – όχι για να κολακέψει εκλογικές περιφέρειες ή να ξεπληρώσει οφειλές σε υποστηρικτές του, δεν ήταν περίπτωση Σαμαρά ο κ. Τσίπρας. Αλλά μια τέτοια συνείδηση ανάληψης τεράστιας ευθύνης συνεπάγεται αμείλικτη μεταχείριση ανεπαρκών ή διαβρωμένων από την ιδιοτέλεια στελεχών. Δεν δίνονται προθεσμίες ούτε χρονικά περιθώρια διόρθωσης λαθών σε υπουργούς μιας κυβέρνησης που διαχειρίζεται την παντοδαπή χρεοκοπία της χώρας. Ο επαρχιωτικός ναρκισσισμός Βαρουφάκη που διέσυρε διεθνώς τη χώρα, δεν αναχαιτίστηκε ούτε έγκαιρα ούτε επαρκώς, οι προκλήσεις Κατρούγκαλου, ο εξωφρενικός παλαιοημερολογιτισμός Μπαλτά, οι ακροβασίες Παρασκευόπουλου συνεχίζουν να υπονομεύουν την κοινωνική συνοχή στο εσωτερικό, απαραίτητη όταν διακυβεύεται η ίδια η συλλογική μας υπόσταση διεθνώς.

Τη νύχτα της εκλογής του ο κ. Τσίπρας μίλησε στο πλήθος που τον επευφημούσε, και στα λεγόμενά του θέση κεντρική, δεσπόζουσα είχε η Ευρώπη, η ευρωπαϊκή ενοποίηση. Ήταν μια πρόκληση για τους ακροατές ή τηλεθεατές του να διερωτηθούμε, αν, πραγματικά, έχει οσφρανθεί το ουσιώδες: Ότι μια Ελλάδα έξω από την Ε.Ε., θα είναι μια Ελλάδα έξω από την Ιστορία. Όχι επειδή θα έχανε το βυζί για να θηλάζει την καταναλωτική ευδαιμονία, αλλά επειδή θα αποκοβόταν από τη δυνατότητα για ενεργό μετοχή στο ιστορικό γίγνεσθαι.

Φανταστήκαμε ότι, από την άλλη κιόλας μέρα, ο κ. Τσίπρας θα αλώνιζε την Ευρώπη, όχι για επαιτεία, όχι για να λανσάρει επαρχιωτικό, «αριστερό» νταϊλίκι, αλλά για να παλέψει και διεκδικήσει αυτό που κάποιοι ακόμα στην Ελλάδα, και όχι μόνο, πιστεύουμε ως στόχο της ευρωπαϊκής ενοποίησης: Να σωθεί και να πραγματωθεί στην πράξη η ευρωπαϊκή ταυτότητα – αυτό που είναι η Ευρώπη, αυτό που την ξεχωρίζει τόσο από την ασιατική Ανατολή όσο και από τη Βόρεια Αμερική.

Δύο «κόκκινες γραμμές», όρια ανυπέρβατα, συνιστούν την ευρωπαϊκή ταυτότητα: Η δημοκρατία (έστω και ο χρησιμοθηρικός εκπεσμός της σε «αντιπροσωπευτική») και το κοινωνικό κράτος. Όταν αγνοούνται ή και κατάφωρα παραβιάζονται αυτά τα όρια για να υποταχθεί η Ε.Ε. στους όρους της ασιατικής Ανατολής: την ποσοτική ανταγωνιστικότητα και την παραγωγικότητα ως αυταξία, όταν ιδιωτικοί (κερδοσκοπικοί) οίκοι «αξιολογούν» τις οικονομίες οργανωμένων κοινωνιών, ευρωπαϊκή ταυτότητα δεν υπάρχει πια, ο ευρωπαϊκός πολιτισμός είναι μόνο παρωχημένο ιδεολόγημα.

Η σημερινή Ελλάδα είναι τυπική περίπτωση κοινωνίας που αυτοδιαλύθηκε από προχωρημένη σήψη, αμοραλισμό και ανικανότητα της ηγέτιδος τάξης και του πολιτικού της συστήματος – παλινδρόμησε η χώρα σε έναν πρωτογονισμό εγωκεντρικής καταναλωτικής αδηφαγίας. Δεν θα ενδιέφερε η περίπτωσή της, αν δεν είχε γίνει δεκτή ως μέλος της Ε.Ε. με τους ρομαντικούς όρους «ενοποίησης» της Ευρώπης, προτού υποταχθεί η Ε.Ε. στην πρόκληση του άπω ασιατικού μοντέλου.

Οι όροι του άπω ασιατικού μοντέλου πρέπει να είχαν γίνει σιωπηρά δεκτοί στην Ε.Ε., όταν έγιναν επίσης μέλη της η Ρουμανία και η Βουλγαρία. Έχουν περάσει οχτώ χρόνια από τότε (2007) και οι δύο αυτές χώρες συνεχίζουν να βυθίζονται, δίχως ανάσχεση, σε εξαθλιωτική φτώχεια, τρομακτική κοινωνική αδικία και ευτελισμό, με αγνοημένες βάναυσα όλες τις «κατακτήσεις» που συγκροτούσαν άλλοτε την ευρωπαϊκή ταυτότητα. Η οδυνηρή σύγκριση με τις υπηρεσίες υγείας και την εξασφάλιση επιούσιας διατροφής (τουλάχιστον) που πρόσφερε το αμέσως προγενέστερο στις χώρες αυτές κομμουνιστικό καθεστώς, λειτουργεί ως ιστορικό τεκμήριο της απάνθρωπης βαναυσότητας και των δύο όψεων του αμφιπρόσωπου Ιστορικού Υλισμού.

Η παταγώδης οικονομική, πολιτική και κοινωνική κατάρρευση της Ελλάδας, το 2010, μοιάζει να είναι η final phase της αργόσυρτης παρακμής του Ελληνισμού ως μεταπρατικού «εθνικού κράτους». Η αντιμετώπιση όμως αυτής της ιστορικής τραγωδίας από τους «εταίρους» της Ε.Ε. έδειξε (εμφατικότερα και από την περίπτωση Ρουμανίας – Βουλγαρίας) πόσο ολοκληρωτικά υποταγμένη είναι πια η Ευρώπη στους όρους του άπω ασιατικού μοντέλου, στον εφιάλτη της τάχα και «ελευθερίας των αγορών», που με ανατριχιαστική διορατική ικανότητα περιέγραψε η Naomi Klein, το 2007.

Η Ε.Ε. έχει φανερά και απροσχημάτιστα απεμπολήσει την ευρωπαϊκή της ταυτότητα. Η «κόκκινη γραμμή» που λεγόταν «κοινωνικό κράτος» είναι επικίνδυνο να εκφέρεται έστω και λεκτικά: Εκβιάζει η Ευρώπη για κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων εργασίας, για μείωση του κατώτατου μισθού σε επίπεδα λιμοκτονίας, θέλει ασύδοτες τις ομαδικές απολύσεις, απαιτεί την καταλήστευση του συμφωνημένου μισθού και του αποταμιευμένου μόχθου (σύνταξης) των ηλικιωμένων. Και η «κόκκινη γραμμή» που λεγόταν «δημοκρατία», επίσης καταργημένη: Για την τύχη ολόκληρων κοινωνιών αποφασίζουν όχι οι εκλεγμένοι του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, αλλά η διορισμένη γραφειοκρατία, οι εκλεκτοί των «αγορών». Και τις αποφάσεις: ποιοι θα ζήσουν, ποιοι θα πεθάνουν, τις ελέγχουν στην εφαρμογή τους άτεγκτοι γκαουλάιτερ των τραπεζικών συμφερόντων.

Ένας αφελληνισμένος Ελληνισμός εκούσια υποτελής σε μιαν Ευρώπη χωρίς ευρωπαϊκή ταυτότητα.

Αναδημοσίευση από την Kαθημερινή - Ημερομηνία δημοσίευσης: 17-05-2015

Διαβάστε περισσότερα......

Σάββατο, 16 Μαΐου 2015

Γ. Κοντογιώργης - Γνώση και Πολιτισμός: η διαλεκτική της προόδου και της οπισθοδρόμησης - 25 Απρ 2015

Ομιλία του Καθηγητή Πολιτικής Επιστήμης και πρώην πρύτανη του Παντείου Πανεπιστημίου κ. Γιώργου Κοντογιώργη με θέμα «Γνώση και Πολιτισμός: η διαλεκτική της προόδου και της οπισθοδρόμησης», η οποία έγινε στο Αμφιθέατρο “Αθήνα 9,84” της Τεχνόπολης στις 25.4.2015, στο πλαίσιο του 1ου Διεθνούς Συνεδρίου Επιστημών & Τεχνών «Η Οδύσσεια της Γνώσεως», το οποίο διοργάνωσε ο Πολιτιστικός Οργανισμός «Απόλλωνος Ναός», είχε θέμα «Ο Άνθρωπος και η πορεία του προς τη Γνώση ενίοτε μέχρις αυτοθυσίας» και ήταν αφιερωμένο στην φιλόσοφο, μαθηματικό και αστρονόμο Υπατία (370-415 κ.ε.) επ’ ευκαιρίας των 1600 χρόνων από τον βίαιο θάνατό της στην Αλεξάνδρεια.

Διαβάστε περισσότερα......

Π. Ήφαιστος, «ΜΚΟ και παγκοσμιοποίηση στην Ελλάδα», 14 Μαΐ 2015

Ομιλία του Καθηγητή Διεθνών Σχέσεων και Στρατηγικών Σπουδών στο Πανεπιστήμιο Πειραιώς κ. Παναγιώτη Ήφαιστου, η οποία έγινε στο πλαίσιο της παρουσίασης του βιβλίου που επιμελήθηκε ο Γιώργος Καραμπελιάς «ΜΚΟ και παγκοσμιοποίηση στην Ελλάδα (Από το ίδρυμα Φορντ στον Σόρος και τα γερμανικά ιδρύματα)» από τις Εναλλακτικές Εκδόσεις, στις 14.5.2015, στον χώρο πολιτικής και πολιτισμού «Ρήγας Βελεστινλής» στην Αθήνα.

Σχετικά:

  1. Από το ίδρυμα Φορντ στον Σόρος, Περιοδικό Άρδην τ.58, 28.5.2011
  2. Π. Ήφαιστος, ΜΚΟ και παγκοσμιοποίηση στην Ελλάδα, 14.5.2015

Διαβάστε περισσότερα......

Παρασκευή, 15 Μαΐου 2015

Γ. Κοντογιώργης: Η πρόοδος τον 21ο αιώνα συνδέεται με μια επανάσταση στο πεδίο των εννοιών και, περαιτέρω, με την αντιπροσωπευτική μεθάρμοση της πολιτείας - 14 Μαΐ 2015

Συνέντευξη του καθηγητή πολιτικής επιστήμης και πρώην πρύτανη του Παντείου Πανεπιστημίου κ. Γιώργου Κοντογιώργη, στις 14.5.2015 στην εκπομπή του SBC Business Channel “Πολιτικοί & Οικονομία” και στο δημοσιογράφο Βασίλη Ταλαμάγκα.

Σχετικά:

  1. Γ. Κοντογιώργης, “Πού τοποθετείστε κύριε Κοντογιώργη στο πολιτικό φάσμα 'Δεξιά - Αριστερά';” .... “Δεν τοποθετούμαι, κύριοι, στο παρελθόν, διδάσκω την πρόοδο, ανήκω στο μέλλον”, 14.5.2015

Διαβάστε περισσότερα......

Τετάρτη, 13 Μαΐου 2015

Γ. Κοντογιώργης - Το ιδιοκτησιακό καθεστώς των ΜΜΕ και η πολιτική. Τα “Μέσα” στο τεχνοδικτυακό επικοινωνιακό σύστημα - 6 Μαΐ 2015

Ομιλία του Καθηγητή Πολιτικής Επιστήμης και πρώην πρύτανη του Παντείου Πανεπιστημίου κ. Γιώργου Κοντογιώργη με θέμα «Το ιδιοκτησιακό καθεστώς των ΜΜΕ και η πολιτική. Τα “Μέσα” στο τεχνοδικτυακό επικοινωνιακό σύστημα», η οποία έγινε στο Πάντειο Πανεπιστήμιο στις 6.5.2015, στο πλαίσιο τριήμερου συνεδρίου με θέμα «Μέσα, Επικοινωνιακό Σύστημα και Βιώσιμη Ανάπτυξη».

Διαβάστε περισσότερα......

Δευτέρα, 11 Μαΐου 2015

Γ. Κοντογιώργης - Στην εκπομπή “Προσωπικά δεδομένα” - 10 Μαΐ 2015

Συνέντευξη του Καθηγητή Πολιτικής Επιστήμης και πρώην πρύτανη του Παντείου Πανεπιστημίου κ. Γιώργου Κοντογιώργη στην εκπομπή του Blue Sky “Προσωπικά δεδομένα” της 10.5.2015 και στο δημοσιογράφο Κώστα Μαρδά.

Διαβάστε περισσότερα......

Κ. Ρωμανός - Μετατοπίσεις Εννοιών και Πολυπολιτισμός - Μαρ 2015

Διάλεξη του Καθηγητή Φιλοσοφίας στο Πανεπιστήμιο του Αιγαίου κ. Κωνσταντίνου Π. Ρωμανού με θέμα «Μετατοπίσεις Εννοιών και Πολυπολιτισμός», η οποία έγινε στην Ελληνική Φιλοσοφική Εταιρεία (ΕΦΕ) τον Μάρτιο του 2015.

Αναδημοσίευση από το Αντίφωνο - Ημερομηνία δημοσίευσης: 11-05-2015

Σχετικά:

  1. Κ. Ρωμανός, Αδιερεύνητες παράμετροι δημοκρατικής παιδείας, 8.11.2013 (ανακοίνωση στην Επιστημονική Διημερίδα με θέμα «Η κρίση της δημοκρατίας ως κρίση της δημοκρατικής παιδείας», την οποία διοργάνωσε στις 8-9/11/2013 στην Αλεξανδρούπολη, το Τμήμα Επιστημών της Εκπαίδευσης στην Προσχολική Ηλικία του Δημοκριτείου Πανεπιστημίου Θράκης)
  2. Κ. Ρωμανός, Οι Μετατοπίσεις εννοιών, η Πολιτική Ορθότητα και o Μετάνθρωπος, Ιουν 2014 (Δημοσιεύθηκε στο περιοδικό Τρίτο Μάτι τ.221, Ιούνιος 2014)

Διαβάστε περισσότερα......

Κυριακή, 10 Μαΐου 2015

Δ. Νατσιός - Τα θρησκευτικά στο Δημοτικό Σχολείο, και η υπονόμευσή τους από το γλωσσικό μάθημα - 2 Φεβ 2015

Διάλεξη του Δασκάλου στο Κιλκίς και Θεολόγου κ. Δημήτρη Νατσιού με θέμα «Τα θρησκευτικά στο Δημοτικό Σχολείο, και η υπονόμευσή τους από το γλωσσικό μάθημα», η οποία έγινε στις 2.2.2015 στο Ανοιχτό Πανεπιστήμιο Ασπροπύργου.

Σχετικά:

  1. Μ. Δερτούζος, Η ανολοκλήρωτη επανάσταση (Οι ανθρωποκεντρικοί υπολογιστές και τι μπορούν να κάνουν για εμάς), Εκδοτικός Οίκος Α. Α. Λιβάνη, 2001
  2. Το Άγιον Όρος και η παιδεία του Γένους μας, Ιερά Μονή Ιβήρων, 2003
  3. Χρ. Αγγελομάτης, Χρονικόν μεγάλης τραγωδίας (Το έπος της Μικράς Ασίας), Βιβλιοπωλείον της Εστίας, 2005
  4. Ν. Ιντζεσίλογλου, Περί της Νεοελληνικής Εθνικής Ταυτότητος, 24.2.2015
  5. Υπτγος Μ. Σφακιανάκης, Ηλεκτρονικό Έγκλημα, 16.3.2015

Διαβάστε περισσότερα......

Αμφιπρόσωπο πελατειακό κράτος

Χρήστος Γιανναράς

Θέλει να είναι μια κυβέρνηση της Αριστεράς. Και πρέπει να περιορίσει δραστικά τα δημόσια έξοδα, γιατί το κράτος έχει χρεοκοπήσει, η δημόσια οικονομία, η εσωτερική αγορά, η παραγωγικότητα έχουν καταρρεύσει, διαλυθεί. Ποια μπορεί να είναι τα γνωρίσματα μιας αριστερής κυβερνητικής πολιτικής σε αυτή την περίπτωση;

Προφανώς, να περιοριστούν τα έξοδα του κράτους, χωρίς οι φτωχοί να γίνουν φτωχότεροι και χωρίς οι τίμιοι πολίτες να υποστούν ατιμωτική λεηλασία του μόχθου τους. Άρα, αριστερή (κοινωνικών στόχων) πολιτική είναι να παταχθούν με συνέπεια και μεθοδικά οι σπατάλες του κράτους, όχι τα τίμια έσοδα των πολιτών. Να εξαλειφθεί το πελατειακό κράτος: να πάψουν τα κόμματα να εξαγοράζουν με κρατικό (κοινωνικό) χρήμα ψήφους πολιτών. Να πάψουν τα κόμματα να «διαπλέκονται» με «νταβατζήδες» (εργολήπτες και προμηθευτές του Δημοσίου): να ληστεύουν το κρατικό ταμείο και να μοιράζονται τα κλοπιμαία με τον υπόκοσμο.

Μέτρο αριστερής πολιτικής για την αποτελεσματική πάταξη της κρατικής σπατάλης θα ήταν να περικοπούν αμείλικτα οι προκλητικής αυθάδειας απολαβές και τα προνόμια των βουλευτών, των χρυσοκάνθαρων υπαλλήλων της Βουλής, των δικαστικών λειτουργών (που αποφασίζουν από μόνοι τους το ύψος των αποδοχών τους), των προνομιούχων «ρετιρέ» του δημόσιου τομέα. Αριστερή (κοινωνικών προτεραιοτήτων) πολιτική θα ήταν να απολυθούν πρόεδροι, διευθύνοντες σύμβουλοι και υπαλληλία των χιλίων πεντακοσίων παρασιτικών εταιρειών - ιδρυμάτων - οργανισμών του Δημοσίου. Να κριθούν από τα τακτικά δικαστήρια οι αναρίθμητες στρατιές των πρόωρα ή με απάτη συνταξιοδοτηθέντων. Να απαιτηθούν αναδρομικώς τα ιλιγγιώδη ποσά χρεών που παραγράφηκαν και εξωφρενικών δανείων που χορηγήθηκαν σε εταιρείες κερδοσκοπικού ποδοσφαίρου, σε επιχειρήσεις ΜΜΕ, σε κομματικά «κοινωφελή ιδρύματα» – και μύρια όσα ανάλογα (στα οποία συνεχώς και ματαίως παραπέμπει ο καθ’ ύλην αρμόδιος κ. Λέανδρος Ρακιντζής).

Αλλά είναι περισσότερο κι από φανερό ότι η τάχα και Αριστερά στην Ελλάδα σήμερα αποκλείεται να τολμήσει την πάταξη ή και εξάλειψη του πελατειακού κράτους. Δεν είναι γέννημά της, επειδή δεν κυβέρνησε ποτέ τη χώρα, δεν της δόθηκε η ευκαιρία να αγοράσει ψήφους πουλώντας διορισμούς (με εξαίρεση το βραχύβιο πέρασμα Κουβέλη από την τρικομματική κυβέρνηση των «μνημονίων» και τη θεσιλαγνεία του «Συνασπισμού», όταν, επί Ανδρεοκρατίας, λειτουργούσε ως «το εγγράμματον τμήμα» του ΠΑΣΟΚ).

Πάντως δεν γέννησε η Αριστερά, με διορισμούς και ρουσφέτια, το πελατειακό στην Ελλάδα κράτος, δεν έχει την ευθύνη της καταγωγής του. Έχει όμως τη σαφέστατη ευθύνη της συνδικαλιστικής του συγκρότησης, δόμησης και λειτουργίας. Ο «αριστερός» συνδικαλισμός κατέστησε το πελατειακό κράτος της Δεξιάς «κράτος εν κράτει», αδιαμφισβήτητη υπερεξουσία, πάνω από τις κυβερνήσεις και τους νόμους, με πρακτικές στρατού κατοχής (αποκλεισμούς του εθνικού οδικού δικτύου, διακοπές ηλεκτροδότησης, κλείσιμο σχολείων, «καταλήψεις» του κέντρου της πρωτεύουσας, μεθοδική διάλυση της βιομηχανικής υποδομής, αυταρχικό έλεγχο της στελέχωσης και λειτουργίας των υπουργείων).

Όχι, «αριστερή» κυβέρνηση δεν θα διανοηθεί ποτέ την πάταξη του πελατειακού κράτους. Οι δεξιές (γαλάζιες και πράσινες) κυβερνήσεις αγόραζαν με ρουσφέτια την άνοδο στην εξουσία και την ιδιοτελέστατη νομή της εξουσίας, όμως την πελατεία τη μοιραζόταν και η Αριστερά χάρη στους πραιτωριανούς συνδικαλιστές της. Ακόμα και σήμερα, με δεδομένη την καταστροφή και την ανυπαρκτοποίηση ελεύθερου και ανεξάρτητου ελληνικού κράτους, η Αριστερά φρίττει στο ενδεχόμενο να απολυθεί ρουσφετολογικά διορισμένος δημόσιος υπάλληλος, έστω και βαρυνόμενος με ποινικά αδικήματα: Η περιφερειάρχης Κυρία Δούρου αποκλείει την απόλυση ακόμα και διορισμένων με πλαστά πιστοποιητικά και διπλώματα απατεώνων. Το δε σχέδιο νόμου για την επανίδρυση της ΕΡΤ ορίζει ότι, με τη δημοσίευσή του, «αναβιώνουν» όλες οι συμβάσεις εργασίας που διακόπηκαν με το κλείσιμο της ΕΡΤ – επανέρχονται δικαιωματικά (με την γκανγκστερική συνδικαλιστική λογική) οι χιλιάδες των διορισμένων κάποτε μόνο με κομματικό σημείωμα, δίχως να κριθούν, να συγκριθούν αξιολογικά, να ελεγχθεί η ποιότητα της προσφοράς και συμπεριφοράς τους.

Αυτοδιαφημίζεται σαν τάχα και αριστερή η σημερινή κυβέρνηση, αλλά στην πράξη εμφανίζεται ανυποψίαστη για τις συγκλονιστικές ιστορικές προκλήσεις που δέχεται. Το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο δηλώνει ότι αρνείται ανυποχώρητα τις συλλογικές συμβάσεις εργασίας, επιμένει στις ομαδικές απολύσεις, στην κατάργηση ορίου κατώτατου μισθού (4.5.2015). Μια αληθινά αριστερή κυβέρνηση θα έπειθε έμπρακτα τις ευρωπαϊκές κοινωνίες ότι, με αυτά τα δεδομένα, ο αγώνας των Ελλήνων σήμερα δεν είναι για να υπερασπίσουν εισοδήματα, αλλά για να περισώσουν κοινωνικές κατακτήσεις συνώνυμες με την ανθρωπιά του ανθρώπου.

Ένας τίμιος φιλευρωπαϊσμός θα στήριζε σήμερα μια ελληνική κυβέρνηση τόσο αριστερή όσο αριστερός ήταν ο Σολζενίτσιν στην άλλοτε Σοβιετία – αντιπολίτευση τότε στον απάνθρωπο ολοκληρωτισμό του μαρξιστικού οικονομισμού. Οι αντιστοιχίες γίνονται όλο και πιο φανερές: Η βάναυση οικονομική και πολιτική απανθρωπία είναι αμφιπρόσωπη: μαρξιστική και καπιταλιστική, με κοινή ρίζα και καταγωγή τον Ιστορικό Υλισμό. Ίδιος και στις δύο περιπτώσεις ο μηδενισμός κάθε κοινωνιοκεντρικού οράματος, ίδιος ο στυγνός αμοραλισμός αποφάσεων του Πολίτ-μπυρό ή της Standard and Poor’s για το ποια κοινωνία θα ζήσει και ποια θα πεθάνει. Ίδια η ιστορικο-υλιστική λογική με τη νομενκλατούρα λενινιστικών - σταλινικών εμπνεύσεων, ίδια και με θεσμούς, εξίσου ανεξέλεγκτους κοινωνικά, όπως το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, το Γιούρο-γκρουπ, η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα.

Τέτοιες συνειδητοποιήσεις καθυστερούν οπωσδήποτε σε παρακμιακές, ατομοκεντρικού πρωτογονισμού συλλογικότητες. Η σημερινή Ελλάδα, με δείχτες κατά κεφαλήν καλλιέργειας δραματικά χαμηλούς, μάλλον αποκλείεται να συνειδητοποιήσει έγκαιρα τι θα σήμαινε, για την ίδια και για την Ευρώπη, μια «κοινωνιοκεντρική Αριστερά».

Αναδημοσίευση από την Kαθημερινή - Ημερομηνία δημοσίευσης: 10-05-2015

Διαβάστε περισσότερα......

Τετάρτη, 6 Μαΐου 2015

Γ. Κοντογιώργης - Ελευθερία και ιδιοκτησία στη δημοκρατία - 24 Απρ 2015

Ομιλία του Καθηγητή Πολιτικής Επιστήμης και πρώην πρύτανη του Παντείου Πανεπιστημίου κ. Γιώργου Κοντογιώργη με θέμα «Ελευθερία και ιδιοκτησία στη δημοκρατία», η οποία έγινε στην Αίθουσα Τελετών του Παντείου Πανεπιστημίου στις 24.4.2015, στο πλαίσιο Ημερίδας με θέμα «Δημοκρατία & Πόλη» που διοργάνωσε η Ευρωπαϊκή Ένωση Εκπαιδευτικών (Τμήμα Ελλάδας). Ακολούθησε συζήτηση.

Διαβάστε περισσότερα......

Δευτέρα, 4 Μαΐου 2015

Ι. Μάζης - 2.5.2015

Συνέντευξη του Καθηγητή Γεωπολιτικής του Πανεπιστημίου Αθηνών κ. Ιωάννη Μάζη στην εκπομπή του Kontra Channel "Focus Live" της 2.5.2015 και στον Τάσο Παπαδόπουλο.

Διαβάστε περισσότερα......

Κυριακή, 3 Μαΐου 2015

Η λογική της μαγιάς

Χρήστος Γιανναράς

Ζούμε έναν ρεαλιστικότατο (όχι ρητορικό - αλληγορικό) εφιάλτη. Και ζούμε εφιάλτη, όχι επειδή ακροβατούμε μεταξύ άτακτης χρεοκοπίας και εξανδραποδιστικής υποτέλειας, όχι. Η τρομακτική καταστροφή που έχει συμβεί στη χώρα μας, είναι η ολοκληρωτική κοινωνική διάλυση. Κυριολεκτικά.

Συγκροτήστε την εικόνα: Η κυβέρνηση να παζαρεύει μισθούς και συντάξεις του επόμενου μήνα (το ψωμί της πλειονότητας του πληθυσμού) και οι οπαδοί ποδοσφαιρικών ομάδων να μαχαιρώνονται στους δρόμους για την κρετινική τους θρησκοληψία (25.4.2015). Θυμηθείτε: σήματα και πινακίδες της τροχαίας κατεστραμμένα από «πολίτες» - κάφρους σε ολόκληρη τη χώρα. «Καταλήψεις» δημόσιων κτιρίων στην καρδιά της πρωτεύουσας επί βδομάδες, με άθλια κουρελαρία συνθημάτων για «συμπαράσταση» σε στυγνούς δολοφόνους. Συμπληρώστε την εικόνα της διάλυσης με το σύμπτωμα του πλιάτσικου πού; Στα νοσοκομεία – να κλέβουν οι «ασφαλισμένοι» τις κουρτίνες, τα τηλεχειριστήρια, ακόμα και τα σκεπάσματα από τις λεκάνες των αποχωρητηρίων. Μην ξεχνάμε: θρυμματισμένα με βαριοπούλες τα όποια ελάχιστα απομεινάρια μαρμάρινων διακοσμήσεων στο κέντρο της Αθήνας, τον παρανοϊκό βανδαλισμό κάθε πανεπιστημιακού κτιρίου και κάθε σχολείου.

Περάστε τώρα σε άλλο επίπεδο: Βασικό δεδομένο του εφιάλτη της κοινωνικής διάλυσης, αλλά και θεμελιώδης συντελεστής, η κατάργηση της πληροφόρησης. Όχι με Πράξη Νομοθετικού Περιεχομένου (πρόσφατο δικτατορικό εύρημα), αλλά εκ των πραγμάτων: Ακούμε, βλέπουμε ή διαβάζουμε «ειδήσεις» και κάθε ραδιόφωνο, κανάλι ή εφημερίδα παρουσιάζει το ίδιο (κάποιο) γεγονός από τόσο διαφορετική οπτική γωνία, ώστε η είδηση να παραπέμπει από μερικούς σε θριαμβικό κατόρθωμα και από άλλους σε συμφορά – δημοσιογράφοι (λειτουργοί της κοινωνικής πληροφόρησης) κι από τις δυο μεριές. Όπως και στη Βουλή, με κάθε θέμα που έρχεται για «συζήτηση»: οι αντιθέσεις είναι προκαθορισμένες, αυτονόητες, υποχρεωτικές. Το «άσπρο» του ενός πρέπει να είναι «μαύρο» για τον άλλον.

Οι πολίτες που καταλαβαίνουν ή διαισθάνονται ότι έντιμη, απροκατάληπτη δημοσιογραφική πληροφόρηση και ανιδιοτελής πολιτικός λόγος δεν υπάρχουν στη χώρα (είναι είδος ολοκληρωτικά εξαφανισμένο), αντιδρούν με δύο κυρίως τρόπους: Ή γαντζώνονται σε ένα από τα προβαλλόμενα ψεύδη (σε όποιο ταιριάζει καλύτερα στις ψυχολογικές τους προκαταλήψεις) – γαντζώνονται με πείσμα αποκαλυπτικό του άλογου, ενορμητικού (όχι ελεύθερου – κριτικού) χαρακτήρα της επιλογής. Ή εγκαταλείπονται στην απόγνωση που φαρμακώνει τη ζωή τους.

Αυτή η εξάρτηση της ζωής, της ανθρωπιάς, των ελπίδων μιας κοινωνίας (εκατομμυρίων ανθρώπων) από την ιδιοτελέστατη αυθαιρεσία ανθρώπων της «πληροφόρησης» και επαγγελματιών της πολιτικής δημιουργεί κακοήθη νεοπλάσματα στον συλλογικό βίο. Δεν έχουμε ακόμα γλωσσικά σημαίνοντα για να σημάνουμε αυτή την κακοήθεια. Εξακολουθούμε να ονομάζουμε «ειδήσεις» τη μεθοδική και χυδαία παραπληροφόρηση. Ονομάζουμε «πολιτικά κόμματα» τις συντεχνίες της εξουσιαστικής ιδιοτέλειας (ακόμα και υποδίκων στην κοινή συνείδηση για καταλήστευση του κοινωνικού χρήματος), συντεχνίες λωποδυτών ή τραμπούκων νεοναζιστών ή νοσταλγών και υπέρμαχων της σταλινικής φρίκης.

Εξακολουθούμε να ονομάζουμε «τρίτη εξουσία» το δικαστικό σώμα, που την ηγεσία του τη διορίζουν οι αποκλειστικοί εξουσιαστές της χώρας: τα κόμματα. Ονομάζουμε «φορολογία» κάθε αυθαίρετο χαράτσι, αδιάντροπη κλοπή του μόχθου των πολιτών για να πληρωθούν χρέη εξωφρενικά που μας φόρτωσαν εγκληματίες «πολιτικοί» προκειμένου να συντηρήσουν το «πελατειακό κράτος» τους.

Το ψεύτισμα κάθε κοινωνικής λειτουργίας, η πλαστογράφηση θεσμών και κοινωνικών κατακτήσεων, η καμουφλαρισμένη αλλά μεθοδική κατάλυση του κοινωνικού κράτους, ο παλιμβαρβαρισμός της ιδιωτικοποίησης των πάντων, ο ολοκληρωτισμός της φεουδαλικής απολυταρχίας των «αγορών», είναι άραγε αναστρέψιμα ιστορικά δεδομένα; Η εφιαλτική διάλυση της ελληνικής κοινωνίας, η καταστροφή της γλώσσας, η διαστροφή της ιστορικής αυτοσυνειδησίας, η θρησκειοποίηση του εκκλησιαστικού γεγονότος, κοντολογίς: η έκλειψη του Ελληνισμού από τον στίβο της Ιστορίας, είναι συμπτώματα που επιδέχονται αντιστροφή ή είναι τεκμήρια αναπότρεπτου τέλους;

Πολιτική απάντηση (απάντηση πολιτικής πρακτικής) δεν μπορεί να υπάρξει σε αυτό το ερώτημα. Ακόμα κι αν ολόκληρο το υπέρογκο χρέος, το εξωφρενικό, μάς το χάριζαν οι δανειστές μας, οι αντικοινωνικές συμπεριφορές, ο πρωτογονισμός, ο αχαλίνωτος εγωκεντρισμός, πώς θα μπορούσαν να αναχαιτιστούν; Οδήγησε ποτέ σε κοινωνική συνοχή ο καταναλωτισμός; Δημιούργησαν ποτέ κοινωνική συνείδηση οι ηθικολογίες, τα εθνικιστικά φληναφήματα, εξαλείφθηκε ποτέ με ξόρκια και κατάρες η φαυλότητα, η κτηνώδικη χρηματολαγνεία;

Ο Ελληνισμός δεν είναι φυλή, δεν επέζησε χιλιάδες χρόνια χάρη στους νόμους της ζωολογίας. Είναι γένος, γέννημα τρόπου ύπαρξης και συνύπαρξης, δηλαδή πρόταση πολιτισμού με πανανθρώπινη δυναμική. Επιβιώνει ο Ελληνισμός όσο σαρκώνει την πρόταση βίου που τον ανάδειξε ξεχωριστόν στην Ιστορία, τον αντιδιέστειλε από τον πρωτογονισμό του ατομοκεντρισμού, δηλαδή της βαρβαρότητας.

Όπως στους αιώνες της Τουρκοκρατίας έτσι και στον ζόφο της σημερινής καταστροφής και ατίμωσης, αν ο Ελληνισμός σωθεί, αυτό θα γίνει όχι με τη λογική της εξουσίας, των νομοθετημάτων, τα καραγκιοζιλίκια της ξιπασιάς του «εκσυγχρονισμού». Θα γίνει με τη λογική της «μαγιάς» που έλεγε ο Μακρυγιάννης, της κρυμμένης μέσα στο νεκρό φύραμα παρουσίας ζωντανών ανθρώπων – και ζωντανός άνθρωπος είναι αυτός που σώζει νόημα ζωής, χαρά ζωής, μέσα στον απελπισμό της αποσύνθεσης.

Μια χούφτα δάσκαλοι, μια χούφτα παπάδες, μια χούφτα άνθρωποι της Τέχνης, της μαστοριάς. Από τα κάτω φυτρώνει η ελπίδα, όχι από τα μεγάφωνα. Στους ελάχιστους σώζεται το θάμβος της ελληνικής λαλιάς, η αξιοπρέπεια της ιστορικής αυτοσυνειδησίας, το σθένος της πίστης - εμπιστοσύνης κρυμμένο, για αιώνες, στην ακαταμάχητη φρασούλα: «έχει ο Θεός».

Αναδημοσίευση από την Kαθημερινή - Ημερομηνία δημοσίευσης: 03-05-2015

Διαβάστε περισσότερα......