Κυριακή, 30 Νοεμβρίου 2014

Γιατί κομματικές νεολαίες στα πανεπιστήμια

Χρήστος Γιανναράς

Το Πανεπιστήμιο Αθηνών ανακοίνωσε: «Θα εισηγηθούμε στις επιμέρους Σχολές τη διεξαγωγή ηλεκτρονικών δημοψηφισμάτων κατά Τμήματα, ώστε να δοθεί η δυνατότητα στην πλειοψηφία των φοιτητών να αποφασίζουν όλοι απευθείας ως προς την εκάστοτε διακοπή των μαθημάτων... Να δοθεί στη δημοκρατική πλειοψηφία η σύγχρονη δυνατότητα να μιλήσει και να χειριστεί τις τύχες της αναλαμβάνοντας τις ευθύνες της».

Πρώτο λάθος στο γενναίο και τίμιο αυτό κείμενο: Όταν η παρακμιακή διάλυση είναι παγιωμένο καθεστώς, η τετράγωνη λογική της δημοκρατίας δεν έχει καμιά ελπίδα αποτελεσματικότητας. Οι μειοψηφίες της βίας και του ετσιθελισμού δεν πείθονται από τη γλώσσα της λογικής κοινωνίας και το χάος δεν τιθασεύεται με «βελτιώσεις». Στα ελλαδικά πανεπιστήμια της «μεταπολίτευσης» κάποιοι ετοιμάζουν την κομματική τους καριέρα, παγερά αδιάφοροι για την όποια λαχτάρα επενδύουν παιδιά στη σπουδή και στην έρευνα ή για την ελπίδα στενεμένων οικογενειών να κερδίζουν οι κλώνοι τους με τη σπουδή το ψωμί τους.

Δεύτερο λάθος στο μαχητικά δημοκρατικό πρυτανικό κείμενο: Όταν το μπάχαλο είναι «κατάκτηση», εδώ και σαράντα ολόκληρα χρόνια, μια πρυτανεία με ρεαλιστικό αυτοσεβασμό δεν «εισηγείται», απλώς αρνείται να παίξει στο ίδιο γήπεδο. Οργανώνει τότε λ.χ., με το ανθρώπινο δυναμικό των ειδικών Σχολών που διαθέτει και ασκούμενους φοιτητές, πανελλήνια δημοσκόπηση: «Θέλετε πανεπιστήμια για να υπηρετούν τη σπουδή και την έρευνα ή πανεπιστήμια - αρένες της κομματικής κοκορομαχίας;». Να έχει στο χέρι η πρυτανεία ξεκάθαρα εκφρασμένη την κοινωνική βούληση. Όπλο απέναντι στον φασισμό, στον τραμπουκισμό, στην ασυδοσία.

Τρίτο λάθος του σώφρονος πρυτανικού κειμένου: Απευθύνεται στους υποκινούμενους, όχι στους υποκινητές, στους αφιονισμένους εκτελεστές, όχι στα κέντρα που τους κατευθύνουν. Παραδειγματικά και πάλι: Μια πρυτανεία που ψηφίζεται για να διαχειριστεί την ευθύνη λειτουργίας του πρώτου πανεπιστημίου της χώρας, με δεδομένη τη σαραντάχρονη ατίμωση και τον ευτελισμό του από τη φασιστική ασυδοσία των κομματικών νεολαιών, ζητάει από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας να συγκαλέσει σύσκεψη των κομματικών αρχηγών. Και τους προκαλεί: «Θα αποσύρετε τις κομματικές νεολαίες σας από τα πανεπιστήμια; Θα πάψετε να χρησιμοποιείτε τις εκλογές του φοιτητικού συνδικαλισμού σαν προκριματικές για την καταμέτρηση της δύναμης των κομμάτων σας; Εμείς, από δω και πέρα θα τηρήσουμε τον νόμο: για κάθε παρανομία στα πανεπιστήμια θα καλείται ο εισαγγελέας και η αστυνομία».

Ο φασισμός της κομματοκρατίας έχει, έντεχνα, εξαλείψει από τις μάζες τη συνείδηση ότι η αστυνόμευση είναι κοινωνικό λειτούργημα, συμφωνημένο από όλους όσους αποδεχόμαστε το Σύνταγμα της χώρας. Οι κάποιοι αστυνομικοί υπάλληλοι που κάνουν παράχρηση των αρμοδιοτήτων τους δεν είναι περισσότεροι από τους αντίστοιχους υπαλλήλους των εφοριών ή της πολεοδομίας. Η επέμβαση της αστυνομίας στα πανεπιστήμια είναι επέμβαση των εντεταλμένων της λαϊκής βούλησης, της βούλησης να γίνονται σεβαστοί οι νόμοι, να πατάσσεται η παρανομία, να μην είναι ασύδοτα τα κομματικά πρακτοράκια ή οι ψυχανώμαλοι θεριακλήδες κάθε σέχτας ιδεολογικής. Δεν υπάρχει δημοκρατία χωρίς αστυνόμευση της αυθαιρεσίας, της βίας, του ετσιθελισμού, από οπουδήποτε κι αν προέρχεται.

Η σύγχυση περνάει από τις συνειδήσεις στη γλώσσα: Η φασιστική συμπεριφορά ονοματίζεται «δημοκρατικό δικαίωμα», ο τραμπουκισμός «λαϊκή πάλη», η ωμή βία των γκανγκστερικών εκβιασμών «κοινωνικοί αγώνες». Για την εμπειρική ενάργεια αντίληψης της πραγματικότητας, ας κατανοήσει ο αναγνώστης τη λέξη «ασυδοσία» με εικόνες: Ελάχιστοι φοιτητές («ομάδες κρούσης» κομματικών νεολαιών) να διαλύουν βίαια συνελεύσεις συγκλήτων ή πανεπιστημιακών Τμημάτων. Να κάνουν «κατάληψη» σε πρυτανείες. Να χτίζουν καθηγητές μέσα στα γραφεία τους. Να λεηλατούν γραμματείες και καθηγητικά γραφεία. Να αποφασίζουν αυτοί ποιο μάθημα θα το αφήσουν να διδαχθεί, ποιο όχι.

Εικόνες παγιωμένες, σαράντα χρόνια τώρα, στα ελλαδικά πανεπιστήμια: Η πλημμυρίδα της αφισοκόλλησης στις αυλές, στα κλιμακοστάσια, στους διαδρόμους, στα αμφιθέατρα –κολλημένες οι κομματικές αφίσες σε επάλληλα στρώματα και με τον καιρό φουσκωμένες, κομματιασμένες– σιχαμερή κουρελαρία. Τα αιωρούμενα πανό, άλλη γυφτιά. Τα συνθήματα με σπρέι σε κάθε παραμικρή επιφάνεια τοίχου, σε σκαλοπάτια, σε κάποτε αρχοντικές ορθομαρμαρώσεις. Ο μανιακός βανδαλισμός – καθίσματα, έδρες, πορτοπαράθυρα κατεστραμμένα με σουγιά, μαρκαδόρο, κλειδιά. Τα θηριώδη μεγάφωνα στα προαύλια τις μέρες των φοιτητικών εκλογών για την εκκωφαντική διαφήμιση κάθε κομματικής νεολαίας, ετσιθελική κατάλυση της δυνατότητας να λειτουργήσουν παραδόσεις και εργαστήρια. Τα τραπεζάκια - μαγαζάκια των κομμάτων απέναντι από τις θυρίδες κάθε γραμματείας τις μέρες των εγγραφών, να ψαρεύουν οπαδούς αντιχαρίζοντας δωρεάν εκδρομές, γλέντια ή την υπόσχεση για έγκαιρη «εμπιστευτική» γνωστοποίηση των «θεμάτων» που θα βάλουν στις εξετάσεις ξεπουλημένοι στα κόμματα καθηγητές.

Εικόνες ντροπής: Λευκασμένοι στην έδρα και στην έρευνα δάσκαλοι, με όνομα σεβαστό στη διεθνή επιστημονική κοινότητα, να εκλιπαρούν παιδάρια, μεθυσμένα από την αχαλίνωτη βία, να τους επιτρέψουν να τελειώσουν το πείραμα που έχουν ξεκινήσει στο εργαστήριο ή την προχωρημένη ανάλυση στο σεμινάριο. Να ικετεύουν τους κομματικούς γενίτσαρους να επιτρέψουν την πρόσβαση στα καθηγητικά γραφεία, μήπως και περισωθεί δουλειά ετών αποθησαυρισμένη στους υπολογιστές. Ο εφιάλτης που έζησαν τα ελλαδικά πανεπιστήμια τα τελευταία σαράντα χρόνια ούτε να περιγραφεί μπορεί ούτε υπαινικτικά να σκιαγραφηθεί. Τα κόμματα στην Ελλάδα κατέλυσαν το πανεπιστήμιο.

Ίσως η Άννα Διαμαντοπούλου να ήταν η μόνη υπουργός Παιδείας που τόλμησε να αντιτάξει σθένος στο έγκλημα. Το κομματικό σύστημα που την ανέδειξε, αυτό και την εξουδετέρωσε. Ένας πανεπιστημιακός, ο Κωνσταντίνος Αρβανιτόπουλος, εξαγόρασε λίγους μήνες υπουργικής αίγλης αναλαμβάνοντας να ξηλώσει, πόντο-πόντο, τα όσα πρόλαβε να νομοθετήσει η Διαμαντοπούλου. Η ζούγκλα της ψυχανώμαλης ασυδοσίας διαιωνίζεται αυτονόητα και θριαμβικά.

Ας αντιπαραβάλει ο αναγνώστης εικόνες και πάλι: Τα πανεπιστήμια της ντροπής στο φθίνον Ελλαδιστάν με οποιουσδήποτε χώρους ευρωπαϊκού (ή και τουρκικού) πανεπιστημίου. Οι στοχεύσεις κάθε οργανωμένης κοινωνίας, οι εκτιμήσεις της για την ποιότητα της ζωής, αντανακλώνται στην αρχοντιά ή στη γυφτιά των χώρων της ανώτατης παιδείας.

Τη συνταγματική απαλλαγή μας από την κομματοκρατία πώς θα την πετύχουμε;

Αναδημοσίευση από την Kαθημερινή - Ημερομηνία δημοσίευσης: 30-11-2014

Διαβάστε περισσότερα......

Τετάρτη, 26 Νοεμβρίου 2014

Μια συνέντευξη της Ελένης Γλυκατζή - Αρβελέρ (2008)

Μια συνέντευξη της Ελένης Γλυκατζή - Αρβελέρ στην Άντζελα Τσιφτσή, από την εκπομπή «Πολιτιστικό Ημερολόγιο». (Παραγωγή: Βουλή – Τηλεόραση 2008)

Διαβάστε περισσότερα......

Κυριακή, 23 Νοεμβρίου 2014

Παγιδευμένοι στον εθνομηδενισμό

Χρήστος Γιανναράς

Αντιγράφω από ένα μικρό βιβλίο του Γιάννη Πατίλη, με τίτλο «Ελληνικά και Ιστορική Ορθογραφία στην Πλανητική Εποχή», που πρόσφατα κυκλοφόρησε (δυστυχώς, λόγω κρίσης, σε πολύ περιορισμένο αριθμό αντιτύπων).

     «Το 1930, στο περιοδικό “Πρωτοπορία”, ο μαρξιστής διανοούμενος Γιάννης Σιδέρης έγραφε χαρακτηριστικά: “Την ημέρα που θα επιβληθεί πια το λατινικό αλφάβητο και που θα μπει στα σχολειά, θα έχουμε προχωρήσει πολύ και θ’ αποδειχτεί πως έχουν γκρεμιστεί ένα σωρό προλήψεις και αμορφωσιές”.

     »Όσοι είμαστε σήμερα εκπαιδευτικοί γνωρίζουμε καλά πως το λατινικό αλφάβητο είναι ήδη εδώ, στα σχολειά μας. Αυτό όμως που αστόχαστα παραγνωρίζουμε είναι, πως αυτή τη φορά το λατινικό αλφάβητο, ως φορέας της φωνητικής γραφής, δεν έρχεται από τα πάνω, από κάποια προϋποτιθέμενη προοδευτική εκπαιδευτική πολιτική ή από τις ελίτ των διανοουμένων, τον κ. Γληνό ας πούμε ή τον κ. Φιλήντα, και άλλες σοβαρές μορφές του πρώιμου διαφωτισμού μας, που υποστήριζαν την κατάργηση της ιστορικής ορθογραφίας, όπως ο Γιάννης Βηλαράς ή ο Αθανάσιος Ψαλίδας.

     »Τώρα το λατινικό αλφάβητο έρχεται κατευθείαν από τα κάτω, από τη νεολαία, η οποία το χρησιμοποιεί ανεπίσημα παντού, από τα κινητά τηλέφωνα ώς το διαδίκτυο, πράγμα που του δίνει την οικειότητα και το ψυχικό προβάδισμα, την όλη ψυχοπνευματική επένδυση μ’ άλλα λόγια, την οποία στερείται, όχι μόνο στη συνείδηση των μαθητών αλλά και μεγάλης μερίδας εκπαιδευτικών, το ίδιο το κουτσουρεμένο με το μονοτονικό επίσημο και γι’ αυτό “καταναγκαστικό” σύστημα της σχολικής ιστορικής ορθογραφίας. Μια τέτοια ψυχολογικής τάξεως διαφορά δεν ήταν που οδήγησε σταδιακά στην πλήρη κατίσχυση της κοινής ομιλούμενης απέναντι στην γραπτή καθαρεύουσα;

     »Τι ελπίδες έχει λοιπόν να επιζήσει το επίσημο σύστημα της ιστορικής ορθογραφίας, όταν το λατινόγραπτο μήνυμα που στέλνω στο κορίτσι μου με το ηλεκτρονικό ταχυδρομείο ή με το κινητό μετράει, ως τρόπος γλωσσικής έκφρασης των πιο κρίσιμων συναισθημάτων μου, πολύ περισσότερο από τις ανούσιες σαχλαμάρες που θα πρέπει να γράψω την επομένη στο σχολείο;

     »Αυτή λοιπόν η εκ των κάτω κίνηση αποδόμησης της γραπτής παράδοσης των ελληνικών, η οποία συνεπικουρείται από την παρδαλή ημι-αγγλόφωνη εικόνα των “Free Press”, πραγματοποιεί το καθυστερημένο ραντεβού με την κατάργηση της ιστορικής ορθογραφίας... Με την επιβολή του μονοτονικού έχουμε ήδη κάνει το πρώτο βήμα, το μονοτονικό αποδεικνύεται ένα απλώς μεταβατικό στάδιο ώς την πλήρη κατάργηση των τόνων. Και μετά το ατονικό, συνέπεια φυσική των αρχών που υπαγόρευσαν το μονοτονικό (αρχών μιας “ιδεολογίας της ευκολίας”, όπως έλεγε ο Άγγελος Ελεφάντης) θα είναι η παραδοχή της φωνητικής γραφής (“όλι ι άνθροπι ίδιι ίνε”), δηλαδή στην ουσία η διάλυση της ελληνικής γλώσσας εις τα εξ ων συνετέθη».

Η νύχτα της 11.1.1982 μοιάζει να έκρινε αμετάτρεπτα τις προοπτικές του Ελληνισμού: Η Βουλή συζητούσε νομοσχέδιο «περί εγγραφής μαθητών στα λύκεια», όταν, αιφνιδιαστικά, μετά τα μεσάνυχτα, εισάγεται τροπολογία με αντικείμενο την επιβολή του μονοτονικού στην εκπαίδευση. Η τότε αξιωματική αντιπολίτευση (Ν.Δ.) διαμαρτύρεται που ένα «μέγα θέμα» έρχεται για να εγκριθεί ως δευτερεύουσα, ήσσονος σημασίας προσθήκη σε άσχετο νομοσχέδιο, σε μεταμεσονύκτιες ώρες. Και αποχωρεί από την αίθουσα, χωρίς να δώσει έστω την ελάχιστη μάχη «επί της ουσίας». Το μονοτονικό επιβάλλεται με την ψήφο τριάντα παρόντων κυβερνητικών βουλευτών.

Να γεννιέσαι σε μια γλώσσα που μιλιέται τρεισήμισι χιλιάδες χρόνια, και τα τελευταία δύο χιλιάδες διακόσια χρόνια εξασφαλίζει την ιστορική και λειτουργική της συνέχεια χάρη στην πολυτονική γραφή της (δεν υπήρχαν τόνοι στα αρχαία ελληνικά, απλούστατα, επειδή σώζονταν στην προφορική εκφορά τους), να σου έχει χαριστεί μια τέτοια γλώσσα, είναι δώρο ζωής και χάρισμα ποιότητας της ζωής από τα σπανιότερα που μπορεί να χαριστούν σε άνθρωπο. Όποιος συλλαμβάνει το ιλιγγιώδες μέγεθος του προνομίου, καταλαβαίνει ότι η άρνησή του για χάρη μιας φτηνιάρικης χρησιμοθηρίας («για να μην καταταλαιπωρούνται τα παιδιά στο σχολείο» ή «για να έχει όφελος η εθνική οικονομία»), φανερώνει κριτήρια ωμού πρωτογονισμού, βαρβαρικής ολιγόνοιας.

Πολύ ρεαλιστικά και ψύχραιμα, χωρίς συναισθηματισμούς ή ψυχολογικές εμμονές, θα μπορούσε να ισχυριστεί κανείς ότι η επιβολή του μονοτονικού είναι στην ιστορία των Ελλήνων μια καταστροφή, ασύγκριτα ολεθριότερη από τη Μικρασιατική. Στη Μικρασιατική Καταστροφή χάθηκαν πανάρχαιες κοιτίδες του Ελληνισμού, χάθηκε η κοσμοπολίτικη αρχοντιά του, η συνείδηση ότι η ελληνικότητα είναι πολιτισμός, δηλαδή «τρόπος» βίου, όχι υπηκοότητα βαλκανικού επαρχιωτισμού. Όμως δεν χάθηκε η συνέχεια της γλώσσας του, που είναι και έμπρακτη συνέχεια της ιστορικής του συνείδησης, της ένσαρκης στον γραπτό λόγο συνέχειας του ελληνικού «τρόπου».

Το μονοτονικό κατάργησε τη σημειογραφία που συνέδεε την αρχαιοελληνική φωνητική «προσωδία» με τη γραπτή αποτύπωσή της και καθιστούσε ενιαία την ελληνική γλώσσα από τον Όμηρο ώς σήμερα. Διέρρηξε τη συνέχεια της γραπτής σημαντικής των σημασιών: Η μονοτονική γραφή της διατύπωσης του Αριστοτέλη «το ον η ον» δεν έχει κανένα νόημα, δεν είναι καν γλώσσα. Για να κατανοήσει, τώρα πια, ένας Ελλαδίτης τα κείμενα της κλασικής αρχαιότητας ή της «κοινής» ελληνικής (ή τον Παπαδιαμάντη, τον Ροΐδη, το «Τη υπερμάχω»), πρέπει να εισαχθεί εξ υπαρχής στη γραπτή σημαντική μιας άλλης γλωσσικής λογικής (σύνταξης, γραμματικής, ετυμολογίας) – σε μιαν άλλη, ξένη γι’ αυτόν γλώσσα.

Αντιδράσεις θεσμικών φορέων ή οργανωμένων κοινωνικών ομάδων για την γκανγκστερική επιβολή του μονοτονικού δεν υπήρξαν. Από τη μεταγενέστερη πολιτική της συμπεριφορά η Ν.Δ., όταν έγινε η ίδια κυβέρνηση, απέδειξε στην πράξη ότι συνέπλεε απολύτως με τους αυτουργούς του ιστορικού κακουργήματος. Η Ακαδημία Αθηνών δεν έκλεισε τις πύλες της διακηρύσσοντας ότι δεν έχει πια λόγο να υπάρχει μετά το ηροστράτειο πραξικόπημα.

Καμιά πανεπιστημιακή σύγκλητος δεν παραιτήθηκε διαμαρτυρόμενη, καμιά Φιλοσοφική Σχολή δεν έκλεισε, δεν είπαν λέξη οι εταιρείες φιλολόγων, οι δικαστές, οι δικηγορικοί σύλλογοι, η Ιερά Σύνοδος, η ΟΛΜΕ, η ΔΟΕ. Η Ελλάδα ήταν πανέτοιμη για τον γλωσσικό αφελληνισμό της, είχε πια ταυτίσει την «πρόοδο» και τον «εκσυγχρονισμό» με την αποθέωση της χρησιμότητας, της ευκολίας, της καταναλωτικής ευχέρειας.

Κάθε κομματική επιλογή μας σήμερα είναι παγιδευμένη στον ίδιο αφελληνισμό.

Αναδημοσίευση από την Kαθημερινή - Ημερομηνία δημοσίευσης: 23-11-2014

Διαβάστε περισσότερα......

Γ. Κοντογιώργης - Η προσωποπαγής κομματοκρατία ακυρώνει την εθνική συνάντηση των πολιτικών δυνάμεων - 23 Νοε 2014

Ο προσωποπαγής χαρακτήρας της κομματοκρατίας εμποδίζει τη συνάντηση των πολιτικών δυνάμεων στη βάση του δημοσίου/κοινού και του εθνικού συμφέροντος.

Παρέμβαση του Καθηγητή Πολιτικής Επιστήμης και πρώην πρύτανη του Παντείου Πανεπιστημίου κ. Γιώργου Κοντογιώργη, στις 23.11.2014, στην εκπομπή "Καλημέρα ΣΚΑΪ" και στον δημοσιογράφο Γιώργο Αυτιά.

Διαβάστε περισσότερα......

Σάββατο, 22 Νοεμβρίου 2014

Γ. Κοντογιώργης - Η καθολική απονομιμοποίηση της κομματοκρατίας - 21 Νοε 2014

“Η πολιτική δυναστεία της κομματοκρατίας. Η διαπλοκή και η διαφθορά ως συνταγματικό καθεστώς και η καθολική απόρριψη του πολιτικού συστήματος από την κοινωνία των πολιτών.”

Παρέμβαση του Καθηγητή Πολιτικής Επιστήμης και πρώην πρύτανη του Παντείου Πανεπιστημίου κ. Γιώργου Κοντογιώργη στην εκπομπή "Πρωινό ΑΝΤ1", στις 21.11.2014.

Διαβάστε περισσότερα......

Παρασκευή, 21 Νοεμβρίου 2014

Σ. Καργάκος - «Η κληρονομιά του Αλέξανδρου» του Κ. Παπαϊωάννου - 20 Νοε 2014

Ομιλία του ιστορικού και συγγραφέα κ. Σαράντου Καργάκου, η οποία έγινε στα πλαίσια της παρουσίασης του βιβλίου του Κώστα Παπαϊωάννου "Η Κληρονομιά του Αλέξανδρου" από τις Εναλλακτικές Εκδόσεις, στις 20.11.2014 στον χώρο πολιτικής και πολιτισμού “Ρήγας Βελεστινλής” στην Αθήνα.

Διαβάστε περισσότερα......

Τετάρτη, 19 Νοεμβρίου 2014

Β. Καραποστόλης: Η θέληση για δράση στον δυτικό κόσμο και την Ελλάδα - 18 Νοε 2014

Διάλεξη του Καθηγητή Πολιτισμού και Επικοινωνίας του Πανεπιστημίου Αθηνών κ. Βασίλη Καραποστόλη με θέμα «Η θέληση για δράση (ή η ανθρώπινη ενέργεια) στον δυτικό κόσμο και την Ελλάδα», η οποία έγινε στις 18.11.2014 στην αίθουσα πολιτικής και πολιτισμού «Ρήγας Βελεστινλής» στην Αθήνα, στα πλαίσια κύκλου διαλέξεων με θέμα «Πέραν της Παρακμής», τον οποίο οργάνωσε η Κίνηση Πολιτών ΑΡΔΗΝ.

Διαβάστε περισσότερα......

Τρίτη, 18 Νοεμβρίου 2014

Κ. Ζουράρις - «Έρχομαι από μακριά» - 17 Νοε 2014

Ο δημοσιογράφος και συγγραφέας κ. Ευγένιος Παπαδόπουλος συζήτησε με τον Πολιτειολόγο κ. Κώστα Ζουράρι στις 17.11.2014 στον τηλεοπτικό σταθμό DION Τηλεόραση, με αφορμή το πρόσφατο βιβλίο του Κώστα Ζουράρι «Έρχομαι από μακριά» (Η αγορήνδε Ιλιαδορωμηοσύνη του Οδυσσέα Ελύτη), Αρμός, 2014.

Διαβάστε περισσότερα......

Κυριακή, 16 Νοεμβρίου 2014

Μηδενισμού τερατογενέσεις

«Ένα μήνυμα προς τους συμμάχους της Αμερικής»
Η φρίκη συνεχίζεται: Οι τζιχαντιστές αποκεφάλισαν έναν ακόμη όμηρο [14.9.2014] iefimerida.gr

Χρήστος Γιανναράς

Η εξάπλωση του Ισλάμ στον σημερινό κόσμο είναι έκπληξη, μαζί και αίνιγμα. Έκπληξη, για τη δυναμική της εξάπλωσης, την ταχύτητα και τις γεωγραφικές της διαστάσεις, την ικμάδα που εμφανίζει αυτή η θρησκεία στα πλαίσια ενός παγκοσμιοποιημένου πολιτισμού ριζικά αντιμεταφυσικού.

Αίνιγμα, γιατί η θρησκεία η ισλαμική, χωρίς να το επιδιώξει, έχει φτάσει να λειτουργεί σαν πόλος συσπείρωσης σε μια διεθνή στράτευση ενάντια στη Δύση χρησιμοποιώντας τους τρόπους και τις πρακτικές της Δύσης.

Το σκάνδαλο οξύνεται από τον αριθμό των θαυμαστών που αποκτά το Ισλάμ στους κόλπους των ίδιων των κοινωνιών της Δύσης: Γηγενείς Δυτικοί γοητεύονται από την ισλαμική θρησκεία, σπεύδουν να προσχωρήσουν σε αυτήν, να παραδοθούν με ολοκληρωτική αφοσίωση στον φανατισμένο αντίπαλο. Ο Βρετανός μασκοφόρος, που αποκεφαλίζει μπροστά στην κάμερα «απίστους» με την άνεση που θα έλιωνε πατώντας την μια κατσαρίδα, είναι φανερό ότι μισεί με πάθος τον πολιτισμό των πατέρων του, την πίστη της μάνας του. Παιδιά, αγόρια - κορίτσια από τις πιο αναπτυγμένες κοινωνίες της Δύσης, μηχανεύονται χίλια-δυο τεχνάσματα για να δραπετεύσουν από τους καταναλωτικούς «παραδείσους» και να φτάσουν στο κράτος των Τζιχαντιστών στο Ιράκ: να θυσιαστούν στον «ιερό πόλεμο» ενάντια στη Δύση. Ποια κίνητρα έχουν, τι τα συνεπαίρνει σε αυτή τη μέθη;

Δεν πρόκειται για μια μεταφυσική πίστη που μάχεται ένα αντιμεταφυσικό «παράδειγμα», όχι. Το Ισλάμ είναι μια θρησκεία χωρίς μεταφυσική, δεν φιλοδόξησε ποτέ να κομίσει απαντήσεις σε ερωτήματα υπαρξιακά: ερωτήματα για την αιτία και τον σκοπό (το «νόημα») της ζωής, του κόσμου, της Ιστορίας, να μας πει: γιατί το κάλλος, γιατί η ετερότητα, γιατί ο έρωτας, να δώσει μια εξήγηση στο σκάνδαλο της φθοράς και του θανάτου, του «κακού» που κυριαρχεί στον κόσμο. Το ιερό βιβλίο του Ισλάμ είναι ένα εγχείριδιο κανόνων συμπεριφοράς για την πρακτική της καθημερινότητας, μαζί και μια ψυχολογική εμμονή σε «αυτονόητα» στερεότυπα για αμοιβή των πιστών και εξολοθρεμό των απίστων. Η προσδοκία των ευσεβών μουσουλμάνων είναι μια ατέρμονη παράταση της ύπαρξης μετά τον θάνατο, με απολαύσεις υλικές, σαν αυτές που ονειρεύεται επί γης κάθε στερημένος.

Το κίνητρο που μπορεί να υποθέσει κανείς ότι ωθεί νέους ανθρώπους σήμερα να αποδράσουν από τους καταναλωτικούς παραδείσους της Δύσης και να στρατευθούν στο μαχόμενο τη Δύση Ισλάμ, είναι ίσως ο τρόμος του κενού, παράγωγο του θεωρητικού και έμπρακτου μηδενισμού, κυρίαρχου στις δυτικές κοινωνίες. Το παγκοσμιοποιημένο δυτικό «παράδειγμα» έχει μεταβάλει τον πλανήτη σε πεδίο, όπου κυρίαρχος είναι ο νόμος της ζούγκλας: Ένας ολοκληρωτικά επιβαλλόμενος αμοραλισμός, η ηθική της δύναμης του ισχυροτέρου, η αδυσώπητη, στυγνή απολυταρχία των «αγορών». Τηρούνται όλα τα προσχήματα των «φιλελεύθερων», δημοκρατικών ιδεωδών της Δύσης: Γίνονται εκλογές, λειτουργούν κοινοβούλια, θεσμοί Δικαιοσύνης, αυτονομημένα από το κράτος ΜΜΕ. Και πίσω από την παντομίμα, η αόρατη αλλά παντοδύναμη εξουσία των οικονομικών συμφερόντων καθορίζει τα πάντα: Σε ποιον θα δοθούν τα απαιτούμενα κεφάλαια προεκλογικών δαπανών, ώστε να είναι νομοτελειακά δεδομένη η εκλογή του (στην προεδρία των ΗΠΑ ή... στην Β΄ Αθηνών!) – αφού το χρήμα εξασφαλίζει τη διαφημιστική πλύση εγκεφάλου των μαζών, δηλαδή τη νομιμοποίηση της απόλυτης εξουσιαστικής αυθαιρεσίας.

Το 4% του γήινου πληθυσμού απολαμβάνει, χάρη στην εξαπάτηση ή στον εξανδραποδισμό του υπόλοιπου 96%, παραδείσους χλιδής, ηδονής και δύναμης, που καμιά αφελής θρησκευτική επαγγελία δεν θα μπορούσε ποτέ να φαντασιωθεί. Ιδιωτικοί «οίκοι» αξιολογούν κρατικές οικονομίες, αποφασίζουν (πέρα από κάθε πολιτικό έλεγχο) ποια κοινωνία θα λιμοκτονήσει και ποια θα δανειοδοτηθεί. Πολεμικές βιομηχανίες και ο υπόκοσμος της λαθρεμπορίας των όπλων επιλέγουν ποια χώρα θα μακελευτεί και με ποιο πρόσχημα. Και πάει λέγοντας.

Απέναντι σε αυτόν τον εφιάλτη του κυρίαρχου στο δυτικό «παράδειγμα» μηδενισμού (μηδενισμού κάθε «νοήματος» της ανθρώπινης ύπαρξης και συνύπαρξης – του κάλλους, της ετερότητας και μοναδικότητας, των σχέσεων κοινωνίας), κάποιοι Δυτικοί ζητάνε να αρπαχτούν από μια συνεπέστερη «πίστη». Και όσο μεγαλύτερος ο πανικός από τον εφιάλτη, τόσο πιο τυφλή η πίστη που τους ντοπάρει. Ο Βρετανός που αποκεφαλίζει ανθρώπους επιδεικτικά μπροστά στην κάμερα, «πιστεύει», ίσως, ότι έτσι αντιστέκεται στις πετρελαϊκές εταιρείες που βάσισαν στην παραπληροφόρηση την εισβολή στο Ιράκ (πιθανόν και τον αφανισμό τριών χιλιάδων ανθρώπων στους Δίδυμους Πύργους). Ο μηδενισμός γεννάει τόσο το τυφλό συμφέρον όσο και την τυφλή «πίστη».

Το 1887 ο Νίτσε έγραφε για τον ευρωπαϊκό μηδενισμό: «Αυτό που σας αφηγούμαι, είναι η ιστορία των επόμενων δύο αιώνων. Περιγράφω αυτό που έρχεται, αυτό που δεν μπορεί πια να μη συμβεί: την ανάδυση του μηδενισμού». Απίστευτα ευθύβολη πρόβλεψη. Που τη συνόδευε και η απερίφραστη αιτιολόγησή της: «Ο μηδενισμός, ο πιο ανησυχητικός από τους επισκέπτες, στέκεται στο κατώφλι της πόρτας», επειδή «ο Θεός πέθανε και τον σκοτώσαμε εμείς – εσείς και εγώ! Εμείς όλοι είμαστε οι φονιάδες του!.. Τι άλλο είναι πια αυτές οι εκκλησίες, παρά οι τάφοι και τα μνήματα του Θεού;».

Η νοησιαρχία, που μεταβάλλει το άθλημα της πίστης - εμπιστοσύνης σε πακέτο ιδεολογικών «πεποιθήσεων», ο νομικισμός και ο ηθικισμός, που έχουν αλλοτριώσει το εκκλησιαστικό γεγονός σε ιδρυματική κατοχύρωση της «ενάρετης» εγωπάθειας και της ναρκισσιστικής αυτασφάλισης, η ασφυκτικά ατομοκεντρική «σωτηρία», εξαγορασμένη δικαιωματικά με αξιόμισθες πράξεις για την αιώνια επιβίωση του εγώ – αυτά όλα είναι ο «θάνατος του Θεού», η αποθέωση του μηδενισμού. Και δεν συμβαίνουν κάπου στην «παραστρατημένη» Δύση όλα αυτά, Δύση είμαστε πια όλοι μας. Ακούστε τα κηρύγματα των ελλαδιτών επισκόπων, αναζητήστε εξήγηση: γιατί χειροτονούνται επίσκοποι, σχεδόν κατ’ αποκλειστικότητα, μόνο όσοι εκφέρουν πεθαμένο λόγο για μια ιδεοληψία Θεού, γιατί η ανθρώπινη ποιότητα, μέσα στην Εκκλησία, είναι εν διωγμώ. Παρακολουθήστε στο διαδίκτυο να ενθρονίζονται σε μητροπολιτικούς θρόνους παιδάρια τέτοιων δεξιοτήτων «διαπλοκής», ώστε να έχουν θεατές του «θριάμβου» τους τον πρωθυπουργό με το μισό υπουργικό του συμβούλιο και περίπου όλους τους ανώτατους κρατικούς αξιωματούχους.

Όταν πεθαμένοι άνθρωποι διαχειρίζονται τη μαρτυρία για τη ζωή που νικάει τον θάνατο, το επόμενο (λογικά) πλάνο είναι ο τζιχαντιστής Βρετανός, που κηρύττει κόβοντας κεφάλια.

Αναδημοσίευση από την Kαθημερινή - Ημερομηνία δημοσίευσης: 16-11-2014

Διαβάστε περισσότερα......

Παρασκευή, 14 Νοεμβρίου 2014

Γ. Κοντογιώργης - Η κομματοκρατία ως σταθερά αξία: Πώς η κομματοκρατία διαγκωνίζεται για τη νομή της εξουσίας, ιδιοποιείται το δημόσιο αγαθό, χειραγωγεί και ενοχοποιεί την κοινωνία των πολιτών, με πρόσημο τη λαφυραγώγησή της - 14 Νοε 2014

Γιώργος Κοντογιώργης

Συνέντευξη του Καθηγητή Πολιτικής Επιστήμης και πρώην πρύτανη του Παντείου Πανεπιστημίου κ. Γιώργου Κοντογιώργη στις 14.11.2014 στο ραδιοφωνικό σταθμό ΣΠΟΡ News 90.1 FM της Λάρισας και στο δημοσιογράφο Πέτρο Ιωάννου.

Διαβάστε περισσότερα......

Τετάρτη, 12 Νοεμβρίου 2014

Η Επικαιρότητα του Ελληνικού Πολιτισμού στον Κόσμο

Γιώργος Κοντογιώργης

Διάλεξη του Καθηγητή Πολιτικής Επιστήμης και πρώην πρύτανη του Παντείου Πανεπιστημίου κ. Γιώργου Κοντογιώργη με θέμα «Η Επικαιρότητα του Ελληνικού Πολιτισμού στον Κόσμο», η οποία οργανώθηκε από την Ελληνική Κοινότητα Μελβούρνης και Βικτωρίας με το Αυστραλιανό Ινστιτούτο Μακεδονικών Σπουδών την Πέμπτη, 30 Οκτωβρίου 2014 στο οίκημα των Ιθακησίων.

Αντικείμενο της διάλεξης αποτελεί η παρουσίαση και η ανάλυση των κύριων χαρακτηριστικών του κοσμοσυστήματος του ελληνικού πολιτισμού και σε ποιό βαθμό παραμένει ο πολιτισμός αυτός επίκαιρος, ζωντανός και πηγή αναφοράς από τους λαούς του πλανήτη μας.

Διαβάστε περισσότερα......

Τρίτη, 11 Νοεμβρίου 2014

Ο ελληνισμός σε σταυροδρόμι. Οι Έλληνες ως έθνος και ως κράτος στον σύγχρονο κόσμο

Γιώργος Κοντογιώργης

Διάλεξη του Καθηγητή Πολιτικής Επιστήμης και πρώην πρύτανη του Παντείου Πανεπιστημίου κ. Γιώργου Κοντογιώργη με θέμα «Ο Ελληνισμός σε σταυροδρόμι: Οι Έλληνες ως Έθνος και ως κράτος στον σύγχρονο κόσμο», η οποία έγινε στην Μελβούρνη της Αυστραλίας την Τετάρτη, 29 Οκτωβρίου 2014 στην αίθουσα διαλέξεων της Παμμακεδονικής, μέσα στα πλαίσια των ΔΗΜΗΤΡΙΩΝ 2014. Η διάλεξη ήταν αφιερωμένη στην μνήμη του λαμπρού μακεδόνα ευπατρίδη και γενναιόδωρου επιχειρηματία, Νίκου Σικαβίτσα, εποίκου της Αυστραλίας από το Άργος Ορεστικό.1

Περίληψη και κύρια σηµεία της διάλεξης:

1) Η σημερινή κρίση στοιχειοθετεί το γνώρισμα μιας νέας μεγάλης καταστροφής για τον ελληνισμό. Καταστροφή που δεν είναι η πρώτη, αλλά η τελευταία στην αλυσίδα καταστροφών που οδήγησαν στη σημερινή πολυσήμαντη συρρίκνωση και απαξίωση του ελληνικού κόσμου.

     Τη συρρίκνωση αυτή τη διαπιστώνουμε εάν συγκρίνουμε τον ελληνικό κόσμο ακόμη και του τέλους του 19ου αιώνα, που δέσποζε σε μια μείζονα περιοχή του ευρωπαϊκού και του μεσογειακού χώρου και της σημερινής ελληνικής χώρας που δυσκολεύεται να σταθεί με όρους αξιοπρέπειας στον πλανητικό χάρτη.

2) Στο ερώτημα τι έφταιξε η απάντηση που δίνει η καθεστωτική διανόηση αποδίδει την αποκλειστική ευθύνη στην κοινωνία και στις κληρονομιές της (του Βυζαντίου και της τουρκοκρατίας).

     Η δική μου απάντηση είναι ότι φταίει αποκλειστικά το καθόλα αναντίστοιχο προς το ανθρωποκεντρικό ανάπτυγμα του ελληνικού κόσμου κράτος. Η συντριπτική ήττα που υπέστη ο ελληνισμός με το εγχείρημα της Επανάστασης είχε ως συνέπεια να εγκιβωτισθεί ένα μικρό και ίσως το πιο καθυστερημένο μέρος του, σε ένα κράτος που ήταν από κάθε άποψη οπισθοδρομικό και χειραγωγητικό της ελληνικής κοινωνίας. Το κράτος αυτό παγίδευσε τον ελληνισμό σε μια διαδικασία η οποία αντί να τον οδηγήσει συντεταγμένα και χωρίς απώλεια του ιστορικού ανθρωποκεντρικού του κεκτημένου, στην εθνική ολοκλήρωση, τον αποδόμησε ολοκληρωτικά και τελικά τον οδήγησε στην καταστροφή και στην εσωστρέφεια. Εάν εντρυφήσει κανείς στο πρόταγμα των Ελλήνων της τουρκοκρατίας θα διαπιστώσει ότι οραματίζονταν ένα ελεύθερο κράτος που θα υποκαθιστούσε την οθωμανική αυτοκρατορία και θα ήταν εξαιρετικά δημοκρατικό, τόσο σε επίπεδο κοινών/κοινοτήτων όσο και σε εκείνο της εδαφικά συντεταγμένης κεντρικής πολιτείας.

3) Το νεοελληνικό κράτος ήταν μη βιώσιμο, εξαρτημένο δίκην προτεκτοράτου που προοριζόταν να υπηρετήσει τα συμφέροντα των Δυνάμεων στην περιοχή και να υπονομεύσει τον μείζονα ελληνισμό. Στο όνομα του "εξευρωπαϊσμού" καταργήθηκε η δημοκρατική συγκρότηση της πολιτείας που τοποθετούσε την κοινωνία μέσα στο πολιτικό σύστημα και επεβλήθη η απολυταρχία και αργότερα η "πολιτεία" της πολιτικής κυριαρχίας που απωθούσαν την κοινωνία των πολιτών στην ιδιωτεία. Έτσι η πολιτική ηγεσία του νέου κράτους μεθαρμοσμένη σε καθεστώς ολιγαρχικής κομματοκρατίας, ιδιοποιήθηκε το κοινό αγαθό και έπαψε να ασκεί πολιτικές δημοσίου συμφέροντος, αντικαθιστώντας την κοινωνική συλλογικότητα στις αναφορές της με το πελατειακό σύστημα. Η ολοκλήρωση της κομματοκρατίας συντελέσθηκε με τον συστηματικό αποκλεισμό κάθε δυνατότητας της αστικής τάξης και της πνευματικής ηγεσίας του μείζονος ελληνισμού να εγκατασταθούν στο εσωτερικό του κράτους, και περαιτέρω στην καταστροφή τους στο όνομα της Μεγάλης Ιδέας, που ποτέ δεν πίστεψε.

     Έτσι η κομματοκρατία έμεινε ελεύθερη να λυμαίνεται το κράτος και δι' αυτού τον ελληνισμό, κατά τρόπο συστηματικό και διαρκή. Τελευταία εκδήλωση της λεηλασίας αυτής είναι η σημερινή καταστροφή. Η οποία είναι πρωτογενώς πολιτική, σε αντίθεση με την κρίση στις άλλες χώρες που ορίζεται ως χρηματοπιστωτική κρίση. Η πολιτικές της ρίζες εξηγούν το βάθος της ελληνικής κρίσης και την δυσκολία της να ξεπεραστεί.

4) Στην ελληνική περίπτωση υπάρχει μια σαφής διαφορά μεταξύ κράτους και έθνους. Πρώτον διότι το κράτος λειτούργησε ιστορικά εναντίον του έθνους. Δεύτερον διότι το κράτος εννοεί να αρνείται τον ιστορικό χαρακτήρα του έθνους ως δημιουργό του κράτους εννοώντας ότι αυτό δημιούργησε το έθνος των Ελλήνων εκ του μηδενός και άρα ότι οφείλει το έθνος να απαρνηθεί τα πεπραγμένα του και να ιστορείται δια των πεπραγμένων του κράτους. Και τρίτον επειδή το έθνος είναι ούτως ή άλλως ευρύτερο του κράτους.

5) Στο ερώτημα του τι πρέπει να γίνει η απάντηση είναι μονοσήμαντα μια: να πάψουμε να αναζητούμε τον ασθενή στην κοινωνία και να παρέχουμε φάρμακο σε λάθος ασθενή. Το ίδιο θεσμικό κοστούμι -κράτος/πολιτεία- δεν προσιδιάζει σε όλες τις κοινωνίες. Το σημερινό κράτος/πολιτεία εξακολουθεί να είναι πολύ στενό για το ανάπτυγμα της ελληνικής κοινωνίας. Οφείλουμε να δημιουργήσουμε ένα κράτος/πολιτεία, αντιπροσωπευτικό, που θα φέρνει την κοινωνία ως θεσμικό παράγοντα στην πολιτεία και θα επιβάλει στο πολιτικό προσωπικό πολιτικές που θα είναι αντίστοιχες με το εθνικό/κοινωνικό συμφέρον και όχι με το συμφέρον της ιδίας και των περί αυτό συγκατανευσιφάγων. Εάν ο ελληνισμός λεηλατήθηκε δια του κράτους για μια ακόμη φορά στις ημέρες μας αυτό μας διδάσκει ότι δεν αρκεί να σκεφτόμαστε απλώς πώς θα βγούμε βαριά πληγωμένοι από την κρίση, αλλά πώς θα αποτραπεί η προετοιμασία μιας νέας καταστροφής στο μέλλον.

     Κατά τούτο, είναι επιβεβλημένη η εκ του μηδενός ανασυγκρότηση του κράτους με την άρση των πυλώνων της καταστροφής, οι οποίοι ακόμη δεν έχουν αγγιχθεί από το ελληνικό πολιτικό προσωπικό: του πολιτικού συστήματος, της δημόσιας διοίκησης και δικαιοσύνης, των ΜΜΕ και των νόμων που θεσμίζουν τη διαπλοκή και τη διαφθορά.

6) Τα ίδια ισχύουν και για τη διασπορά, την οποία το κράτος όχι μόνο αρνείται να την οργανώσει δίκην πολιτείας και να τη δεχθεί στους κόλπους του (να της παράσχει δικαίωμα ψήφου, να συμμετάσχει στους θεσμούς της ελλαδικής πολιτείας κλπ), αλλά και κάνει ότι περνάει από το χέρι του για να υποσκάψει την συνοχή της, να την υποτάξει στην κομματοκρατία και εντέλει να την οδηγήσει στην αποξένωση από τον ελληνικό κορμό και στην αφομοίωσή της από τις χώρες υποδοχής. Η διασπορά αποτελεί ένα ζωντανό κύτταρο του έθνους η οποία, καλείται να συγκροτήσει θεσμούς συλλογικούς, να σφυρηλατήσει την εθνική της συνοχή, με τη δημιουργία της δικής της πολιτείας μέσα στην εθνική πολιτεία όπου ζει και να αξιώσει συμμετοχή στα πολιτειακά δρώμενα του ελληνικού κράτους (με την αποστολή αντιπροσώπων της στην ελλαδική βουλή κλπ).

Συμπέρασμα: Εάν ο ελληνισμός δεν επανέλθει στην ιστορική τροχιά που σηματοδότησε ως πρωτοπορία στον ανθρωποκεντρικό πολιτισμό, εάν συνεχίσει να οπισθοδρομεί, καθυποταγμένος σε ένα ιδιοτελές δηλαδή ολιγαρχικό κράτος και καθημαγμένος στα θεμέλιά του, θα πρέπει να αναμένει μόνο μια νέα καταστροφή. Από την οποία θα κινδυνεύσει πια η ίδια του η ύπαρξη. Με άλλα λόγια, οφείλει να συνειδητοποιήσει ότι ο μόνος δρόμος για την ανάταξή του είναι η επανεγγραφή του στην ιστορία με πρόσημο την πρόοδο. Απαιτείται γι αυτό η ανάκτηση της ιστορίας του, η έμπνευσή του από αυτήν και η συμμετοχή του στα δρώμενα της εποχής μας ως δημιουργός πολιτισμού και φορέας πρωτογενούς ελευθερίας.

Γ. Κοντογιώργης

 


1. Σχετική ειδησεογραφία: Την Τετάρτη η διάλεξη του καθηγητή Κοντογιώργη στη Μελβούρνη, Νέος Κόσμος, 28.10.2014

Διαβάστε περισσότερα......

Κυριακή, 9 Νοεμβρίου 2014

H εκδικητική ψήφος είναι αυτοχειρία

Χρήστος Γιανναράς

Οι επερχόμενες (μάλλον αναπότρεπτα) εκλογές έχουν, για τον σκεπτόμενο πολίτη, χαρακτήρα περίπου απειλής: το άγχος και ο πνιγμός του αδιεξόδου συνοδεύουν την εκλογική υποχρέωση της ψήφου.

Tο σύμπτωμα δεν είναι καινούργιο, με διαφοροποιημένη ένταση συνοδεύει τις αναμετρήσεις των τελευταίων δεκαετιών – από τότε που βεβαιώθηκε εξόφθαλμα ο εκπασοκισμός της N.Δ., η συνεπέστατη εξομοίωση των δύο «κομμάτων εξουσίας». O πολίτης είχε να επιλέξει απλώς την απόχρωση (πράσινη ή γαλάζια) της καταλήστευσης των πακτωλών υπερδανεισμού της χώρας, της λωποδυσίας του κοινωνικού χρήματος για χάρη του πελατειακού κράτους. Tα μικρά κόμματα έμοιαζαν αποφύσεις παραπονεμένων ή υπολείμματα ιδεολογικοποιημένης ψυχοπαθολογίας.

Tώρα τα διλήμματα γίνονται ασφυκτικά, γιατί παρεμβάλλονται δυο καινούργιοι παράγοντες που η σημασία τους πρέπει να προσμετρηθεί: O πρώτος είναι η τέλεια αδυναμία μας των πολιτών να συναγάγουμε κριτήρια αξιολόγησης των σχηματισμών που ζητούν την ψήφο μας (τουλάχιστον των προπορευόμενων στις δημοσκοπήσεις): Yπάρχουν, από τη μια μεριά, αλληλοαναιρούμενες επαγγελίες και όχι πολιτικό πρόγραμμα, και από την άλλη κυβερνητικά πεπραγμένα που λειτουργούν ως «παράδειγμα προς αποφυγήν». Όσο για τον δεύτερο παράγοντα, είναι η άγνοια του πολίτη για τη στάση που θα κρατήσουν οι διεθνείς «προστάτες» οι επιτροπεύοντες τη χώρα, απέναντι στο ενδεχόμενο κυβερνητικό σχήμα που εμείς θα εκλέξουμε.

Mε το ΠAΣOK, επιτέλους, δεν έχουμε πρόβλημα πια: έχει τελεσίδικα εκτοπιστεί στο «χρονοντούλαπο της Iστορίας», οι νεκροφιλικές μεγαλοστομίες για σωτηρία της «δημοκρατικής παράταξης» και άλλα ηχηρά παρόμοια δεν μεταβάλλουν το αδυσώπητο 3,6% της προτίμησης των ψηφοφόρων στις δημοσκοπήσεις. Όσες μετονομασίες κι αν επινοήσει ο κ. Bενιζέλος, «το πεπρωμένον φυγείν αδύνατον».

Mε ποια κριτήρια να αξιολογήσει ο πολίτης τη N.Δ.; Mε τα όσα λέει ότι πράττει και θα πράξει ή με τα όσα βλέπουμε οι πολίτες να πράττει και θυμόμαστε ότι υποσχόταν να πράξει; H αντίφαση λόγων και έργων, μεγαλαυχίας και ασκούμενης πολιτικής, νηπιώδους κομπορρημοσύνης και ποιοτικής ευτέλειας είναι τόσο κραυγαλέα, ώστε ακόμα και οι πιο τρομαγμένοι από την ασυναρτησία του ΣYPIZA να νιώθουν ότι χαλαλίζουν τη νοημοσύνη τους και τον αυτοσεβασμό τους παραμένοντας στο νεοδημοκρατικό ποιμνιοστάσιο.

Πώς είναι δυνατό να ξεχάσει ο πολίτης το αηδιαστικό ξεγύμνωμα της N.Δ. από τον διαβόητο Mπαλτάκο; Nα ξεχάσει το ηλίθιο κλείσιμο της EPT και την ντροπή της NEPIT που ακολούθησε; Tο «κούρεμα» των κρατικών ομολόγων: εν ψυχρώ καταστροφή των ασφαλιστικών ταμείων και καταλήστευση του αποταμιευμένου μόχθου εκατοντάδων χιλιάδων πολιτών; Tην απόκρυψη της λίστας Λαγκάρντ; Tις θριαμβολογίες για «πρωτογενές πλεόνασμα», με την ανεργία να στραπατσάρει τον ανθό της ελλαδικής κοινωνίας και το ποσοστό των ανθρώπων που επιβιώνουν με συσσίτιο να παραμένει τρομακτικό; Nα ξεχάσει ο πολίτης ότι πέντε χιλιάδες διακόσιοι εξήντα δημόσιοι υπάλληλοι φυγάδευσαν στο εξωτερικό ένα δισεκατομμύριο τετρακόσια πενήντα εκατομμύρια ευρώ στα τελευταία τέσσερα χρόνια, και η N.Δ. το «ανακάλυψε» πριν από μία εβδομάδα;

O ΣYPIZA δεν έχει τέτοιο φορτίο ντροπής και ανικανότητας στα πεπραγμένα του, αλλά έχει τη σύγχυση, τις αντιφάσεις, τις αγεφύρωτες αντιθέσεις ως καταγωγικό γεγονός, συστατικό στοιχείο της πολιτικής του ύπαρξης. Xωρίς κανένα ουσιαστικό βήμα για ενοποίηση θέσεων, για συγκρότηση κοινά αποδεκτού (από όλες τις «συνιστώσες») πολιτικού προγράμματος. Έχει σήμερα τον κεφαλαιώδη για τη λειτουργία της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας ρόλο της αξιωματικής αντιπολίτευσης και απαιτεί επειγόντως εκλογές. Θέλει να κυβερνήσει, αλλά δεν μας έχει ξεκαθαρίσει, ποια στρατηγική θα ακολουθήσει στην οικονομία: αυτήν του κ. Σταθάκη ή αυτήν του κ. Mηλιού; Aυτήν του κ. Δραγασάκη ή αυτήν του κ. Λαφαζάνη; Aυτήν του κ. Tσακαλώτου ή αυτήν του κ. Bαρουφάκη; Tι πρεσβεύει τελικά για τον αδίστακτο εθνικισμό των Σκοπίων, για τη μουσουλμανική μειονότητα της Θράκης, για την τουρκική στρατιωτική κατοχή της μισής Kύπρου; Ποια παιδεία θα δώσει στα Eλληνόπουλα: την παιδεία των καταλήψεων, των βανδαλισμών, του ετσιθελισμού και του χαβαλέ, της «κατακτημένης» ημιμάθειας και των «αγώνων» για αναίδεια και ασυδοσία;

H ασάφεια των πολιτικών θέσεων του ΣYPIZA τρομάζει τόσο όσο και η αποδεδειγμένη επί χρόνια στην πράξη ανικανότητα της N.Δ., η ευτέλεια και ο αμοραλισμός της. Kαι τα δύο κόμματα αρνούνται να δηλώσουν, με ποια μέτρα θα καταλύσουν το πελατειακό κράτος και το συνδικαλιστικό παρακράτος, που αν αυτά δεν καταλυθούν, τίποτα δεν μπορεί να αλλάξει. Aρνούνται να δηλώσουν με ποιες πολιτικές πρακτικές θα αποκαταστήσουν αξιοκρατία, θα ελέγξουν την ποιότητα και θα καταξιώσουν την αριστεία. Πώς θα νεκραναστήσουν τη δημιουργική παραγωγικότητα των μικρομεσαίων (ραχοκοκαλιά της οικονομίας), πώς θα αποσπάσουν την πληροφόρηση και την ψυχαγωγία από τα νύχια αδίστακτων «νταβατζήδων».

Oι προηγούμενες εκλογές έδειξαν την ελλαδική κοινωνία ευεπίφορη να διολισθήσει στην ενίσχυση ακραίων ή και περιθωριακών στοιχείων, προκειμένου να τρομοκρατηθούν και συνετιστούν τα διεφθαρμένα «κόμματα εξουσίας». Mην ξεχνάμε ότι μέσα στις τότε «συνιστώσες» του ΣYPIZA περιλαμβάνονταν ακραιφνούς θρησκοληψίας ριζοσπάστες κομμουνιστές, μαοϊκοί, τροτσκιστές – απομεινάρια εφηβικών, κοσμοσωτήριων οραμάτων. Που με την οργισμένη ψήφο των εξόριστων πια από το τρελό φαγοπότι πασόκων, βρέθηκαν έκπληκτοι να αποτελούν την αξιωματική αντιπολίτευση. Όπως βρέθηκε να είναι τρίτο σε έδρες κόμμα της Bουλής ένα συνονθύλευμα μικρονοϊκών φασιστικών αναβιώσεων και τραμπουκισμού, χάρη στην ψήφο των αγανακτισμένων από την αρνησιπατρία και τον αμοραλισμό της N.Δ. ψηφοφόρων.

H εκδικητική ψήφος αποδείχθηκε εκλογική αυτοχειρία με ασυμμάζευτες επιπτώσεις. Θα είναι τρέλα να επαναληφθεί. Eγκληματική επίσης αφέλεια θα είναι να κατευθυνθεί η ψήφος των απογοητευμένων σε ευκαιριακά κομματικά σχήματα, τυπικά γεννήματα της τηλεοπτικής εμπορίας των εντυπώσεων.

Aς ενηλικιωθούμε οι ελλαδίτες ψηφοφόροι. Δεν υπάρχει συνταγή ποια ψήφος είναι η συμφερότερη. Eπίπονη σκέψη, αποδεσμευμένη από συναισθηματική κρίση, φόβος ευθύνης για το ρίσκο, είναι η στάση των ωρίμων.

Αναδημοσίευση από την Kαθημερινή - Ημερομηνία δημοσίευσης: 09-11-2014

Διαβάστε περισσότερα......

Παρασκευή, 7 Νοεμβρίου 2014

Χρ. Γιανναράς: «Εύχομαι να ανακαλύψουν τα σημερινά παιδιά ότι Έλληνας δε γεννιέσαι, γίνεσαι...»

Χρήστος Γιανναράς  

Χρήστος Γιανναράς, ομότιμος καθηγητής Φιλοσοφίας, συγγραφέας.

H συνέντευξη εντάσσεται στο πλαίσιο συζητήσεων με ανθρώπους των Γραμμάτων και των Tεχνών, οι οποίοι μιλούν στην «HτΣ» για την παρούσα οικονομική, κοινωνική και πολιτική κρίση.

 

Συνέντευξη στον Γιώργο Βαϊλάκη

- Kύριε Γιανναρά, υπάρχει η αίσθηση ότι σήμερα βιώνουμε το τέλος μιας εποχής. Ποιες είναι οι συνέπειες στην Eλλάδα;

Tις συνέπειες τις βιώνουμε, με οδύνη και πανικό, κάθε μέρα. Aλλά ο περιγραφικός εντοπισμός τους μάλλον κουράζει και σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να τις αναχαιτίσει.

- Πώς αντιλαμβάνεστε την οικονομική κρίση που μας έπληξε τα τελευταία χρόνια; Yπήρχε, άραγε, εναλλακτική λύση;

Πιστεύω ότι υπήρχε εναλλακτική λύση. Aυτή θα μπορούσε να είναι η επικέντρωση όλων των προσπαθειών στην «κατά κεφαλήν καλλιέργεια», αλλά και στη συνειδητοποίηση των κριτηρίων «ποιότητας» της ζωής. Γιατί τη Φινλανδία ή την Eλβετία δεν τις διαλύει η «κρίση»;

- Tις προηγούμενες δεκαετίες είχε επικρατήσει ευρέως η «φιγούρα» και η υπερκατανάλωση. Πιστεύετε ότι η κρίση μπορεί να λειτουργήσει ευεργετικά σε επίπεδο αξιών;

H ζωή προχωρεί με βάση τις ανάγκες των ανθρώπων, όχι τις αφηρημένες «αξίες». Στις προηγούμενες δεκαετίες, ανάγκη των Eλλαδιτών ήταν η φιγούρα και η καταναλωτική απληστία. Kαι κάπως έτσι φτάσαμε στη σημερινή καταστροφή: στον πρωτογονισμό της εξουσίας με ανυπαρξία λαϊκής αντίδρασης.

- O στόχος της E.E. ήταν η σύγκλιση (η πολιτική, η οικονομική, η πολιτιστική). Tι έχει μείνει απ' όλα αυτά; Eίναι, πια, απλώς μία παρακαταθήκη; Ή παραμένει σοβαρή ως προοπτική;

H «σύγκλιση» με την Eυρώπη κατανοήθηκε στην Eλλάδα, μόνο σαν ξιπασμένη μίμηση, σαν ένας επιδερμικός πιθηκισμός. Kαι η ένταξή μας αρχικά στην Eυρωπαϊκή Ένωση και έπειτα στη Nομισματική Ένωση, όλα έγιναν με την ξιπασιά του μειονεκτικού επαρχιώτη. Φοβούμαι πως δεν υπάρχει «κάθαρση» σε τόσο φτηνιάρικες τραγωδίες.

- Πιστεύετε ότι αυτή τη στιγμή λείπουν οι πολιτικοί ηγέτες από την Eλλάδα, αλλά και από την υπόλοιπη Eυρώπη; Yπάρχει η αίσθηση ότι έχουμε πολιτικούς-μάνατζερ, χωρίς μακρόπνοα σχέδια, οι οποίοι βλέπουν το πολιτικό αξίωμα ως μία μόνο δουλειά για το βιογραφικό τους.

Aπό ποια σχολεία να βγουν οι ηγέτες, από ποιο κοινωνικό κλίμα; Σε κάθε παραμικρή πτυχή του κοινού βίου η ποιότητα είναι εν διωγμώ, η αναξιοκρατία ο κανόνας, η αριστεία θεσμικά αποκλεισμένη από παντού. Mετρείστε πόσοι μικρονοϊκοί καραγκιόζηδες έχουν περάσει από υπουργικούς θώκους, πόσοι από τον υπόκοσμο στελεχώνουν τα μέσα πληροφόρησης και ψυχαγωγίας, πόσες κωμικές φιγούρες λανσάρονται σαν κορυφαίοι της διανόησης και της Tέχνης.

- Ποιο είναι το μεγαλύτερο πρόβλημα της ελληνικής κοινωνίας σήμερα;

Kατά τη γνώμη μου, πιθανόν εσφαλμένη, η μεθοδική θεσμική εξάλειψη κάθε αξιολόγησης. Έχει καταργηθεί κάθε δυνατότητα να ξεχωρίσει ο ικανός από τον ανίκανο, ο εργατικός από τον φυγόπονο, ο συνεπής από τον μπαγαπόντη, ο αξιοπρεπής από τον πουλημένο, ο ευφυής από τον εξυπνάκια. Mια κοινωνία με καταργημένη τη λειτουργία της κριτικής αποτίμησης, είναι καταδικασμένη να εξαφανιστεί ιστορικά.

- Iστορικά ποιες είναι οι ευκαιρίες που έχασε η Eλλάδα για να γίνει σύγχρονο κράτος;

Δεν μπορώ να τολμήσω επιγραμματική απάντηση σε ένα τέτοιο ερώτημα. Δεν ξέρω κι αν υπήρξαν «ευκαιρίες».

- Aπό τώρα και στο εξής τι θα μπορούσε να γίνει για να πάνε τα πράγματα καλύτερα; Yπάρχουν περιθώρια για μία εμπράγματη αισιοδοξία;

Περιθώρια για αισιοδοξία υπάρχουν, όταν υπάρχουν στόχοι. Aκούσατε ποτέ κάποιον από τους υπεύθυνους για την πορεία της χώρας να μιλάει για στόχο άλλον από την αύξηση της καταναλωτικής ευχέρειας; Όσο παίζουμε όλοι στο ίδιο γήπεδο του ιστορικο-υλιστικού μηδενισμού, μαρξιστικού ή καπιταλιστικού, το ίδιο κάνει: Eλπίδα για ανάκαμψη δεν υπάρχει.

- Ποια πράξη θεωρείτε επαναστατική σήμερα;

Kάθε πράξη που προάγει την ποιότητα, σε οποιαδήποτε πτυχή του βίου.

- Tι συμβουλεύετε τους νέους ανθρώπους για τις προκλήσεις που αντιμετωπίζουν εκείνοι στην εποχή τους;

Oι συμβουλές είναι άγονη πρακτική. Θα ευχόμουν μόνο να ανακαλύψουν τα σημερινά παιδιά, ότι Έλληνας δεν γεννιέσαι, γίνεσαι. H ελληνικότητα θα είναι πάντα προσωπική ανακάλυψη, άσχετη με την τραγωδία του αποτυχημένου κράτους.

- Eμείς, τελικά, τι κάναμε λάθος ως κοινωνία; Ποιες είναι οι ευθύνες μας, αλλά και οι αιτίες που μας έφεραν σε αυτήν την οικονομική κρίση και στα Mνημόνια;

Aφεθήκαμε παθητικά στον «κοινωνικό μετασχηματισμό» του Aνδρέα. Έπεισε τη μάζα ότι «όλα επιτρέπονται», εξάλειψε την αίσθηση του «δημοσίου συμφέροντος», την έγνοια για το «κοινό καλό». Aπό τότε σαν να νομιμοποιήθηκε το πλιάτσικο του κοινωνικού χρήματος, η λωποδυσία κάθε κοινωνούμενου αγαθού. O Eλλαδίτης κλέβει τις κουρτίνες των θαλάμων και τα σκεπάσματα από τη λεκάνη τουαλέτας στα νοσοκομεία. Kαταστρέφει τα σήματα της Tροχαίας και τις πινακίδες μόνο για να ικανοποιήσει την αρρωστημένη αντικοινωνική του επιθετικότητα. Kαι, βέβαια, ο βανδαλισμός των σχολικών και πανεπιστημιακών κτιρίων κραυγάζει την παρακμή μας.

Αναδημοσίευση από την Ημερησία - Ημερομηνία δημοσίευσης: 02-11-2014

Διαβάστε περισσότερα......

Τρίτη, 4 Νοεμβρίου 2014

Γ. Kοντογιώργης: "Ο ελληνισμός προβάλλει ως υπερδύναμη πολιτισμού παγκοσμίως"

Στις κατάμεστες αίθουσες της Παμμακεδονικής Ένωσης Μελβούρνης και Βικτωρίας και στο οίκημα των Ιθακησίων πάνω από 300 συμπάροικοι, ηγέτες παροικιακών φορέων, εκπαιδευτικοί και νέοι επιστήμονες είχαν την ευκαιρία να παρακολουθήσουν τις δύο διαλέξεις του έγκριτου Καθηγητή Πολιτικής Επιστήμης, ερευνητή, π. πρύτανη του Παντείου Πανεπιστημίου και υπουργού, κ. Γεωργίου Κοντογιώργη, ο οποίος είναι επισκέπτης Καθηγητής του Αυστραλιανού Ινστιτούτου Μακεδονικών Σπουδών.

Ο διαπρεπής και πολυγραφέστατος πανεπιστημιακός και ακαδημαϊκός ο οποίος εξέδωσε σχεδόν 130 μονογραφίες και κεφάλαια που αναφέρονται στην αρχαία ελληνική γραμματεία, τη λαϊκή ιδεολογία, τα πολιτικά συστήματα και την πολιτική, τη δημοκρατία, την ελληνική κοινωνία, τον δεσποτισμό του ιερατείου στην ελληνική Εκκλησία, την ελληνική δημοκρατία, την κομματοκρατία και την ολιγαρχία ως φαινόμενα διοίκησης στην Ελλάδα, το ελληνικό κοσμοσύστημα, θεωρείται ως ο επιστήμονας που καθιέρωσε ένα πλήθος από θεωρητικά σημαινόμενα στην σύγχρονη πολιτική επιστήμη.

Η πρώτη διάλεξη δόθηκε την Τετάρτη, 29 Οκτωβρίου στις 7.00 μ.μ. μέσα στα πλαίσια των ΔΗΜΗΤΡΙΩΝ 2014 που οργάνωσε η Παμμακεδονική Ένωση Μελβούρνης και Βικτωρίας και ήταν αφιερωμένη στη μνήμη του ευεργέτη και ανθρωπιστή Μακεδόνα, Νίκου Σικαβίτσα. Το θέμα της διάλεξης του Καθηγητή ήταν Ο Ελληνισμός σε σταυροδρόμι: Οι Έλληνες ως Έθνος και ως κράτος στον σύγχρονο κόσμο. Τους παρευρισκομένους χαιρέτισε ο πρόεδρος της Παμμακεδονικής, κ. Δημήτρης Μηνάς, ο οποίος αναφέρθηκε στο ρόλο των Δημητρίων και στη συνεργασία της Παμμακεδονικής με το Αυστραλιανό Ινστιτούτο Μακεδονικών Σπουδών. Ο πρόεδρος της Ελληνικής Κοινότητας Μελβούρνης και Βικτωρίας, κ. Βασίλειος Παπαστεργιάδης χαιρέτισε την ομήγυρη και αναφέρθηκε στις εμπειρίες που είχε με τον αείμνηστο Νίκο Σικαβίτσα, στον ανθρωπισμό του και την ευεργετική του διάθεση προς το σχολείο και την ιστορική Κοινότητα των Ελλήνων. Ο καθηγητής κ. Α. Μ. Τάμης στη συνέχεια μίλησε για τη ζωή και την προσφορά του Νίκου Σικαβίτσα ως οικογενειάρχη, επιχειρηματία και πατριώτη. Στη συνέχεια παρουσίασε στο ακροατήριο τον διαπρεπή επισκέπτη καθηγητή κ. Γεώργιο Κοντογιώργη, την επιστημονική του καριέρα και την τεράστια προσφορά του στα γράμματα και στην πολιτική επιστήμη.

Ο διαπρεπής πανεπιστημιακός αναφέρθηκε εν πρώτοις στις βιωματικές εμπειρίες του πατέρα του, ο οποίος εποίκησε την Αμερική, όπου και εγκαταστάθηκε για πολλά χρόνια, όπως χιλιάδες Λευκαδίτες, για να τονίσει τη διάσταση του Ελληνισμού ως έθνους και να τονίσει τη δυναμικότητα του έθνους των Ελλήνων, την ακμαιότητά του, τη διαχρονική του παρουσία και την καθοριστική συμβολή του στα δρώμενα του πλανήτη. Ο καθηγητής κ. Κοντογιώργης έθεσε στην αρχή της ομιλίας του μια σειρά από ερωτήματα, στα οποία στη συνέχεια απάντησε τεκμηριωμένα, αντλώντας απτά παραδείγματα από την αρχαία γραμματεία, την ιστορία, για να θέσει το βασικό του ερώτημα: Γιατί ο Ελληνισμός διέπρεψε ως έθνος για 4000 χρόνια και αναδύθηκε ως παγκόσμια υπερδύναμη και τα τελευταία διακόσια χρόνια οδηγήθηκε σε μαρασμό, στη κοινωνικο-οικονομική συρρίκνωση και την υποτέλεια; Πώς είναι δυνατόν ο Ελληνισμός να έχει όχι μόνον ζωή και παρουσία, αλλά τεράστια συμβολή μέσα από την αρχαία ελληνική περίοδο, την ελληνιστική, τη Ρωμαϊκή, τη βυζαντινή και ακόμη στη διάρκεια της Οθωμανικής κυριαρχίας και να αποτελεί τεράστια κοινωνική και οικονομική δύναμη, που χωρίς αυτήν δεν θα μπορούσαν οι Οθωμανοί να διατηρήσουν την αυτοκρατορία τους, ενώ στα τελευταία 200 χρόνια, ως αποτέλεσμα της αποτυχίας της ελληνικής επανάστασης καταλήξαμε να είμαστε υποτελείς σε ξένες δυνάμεις και μέσα στα όρια αυτού που απέμεινε ως χώρα-κράτος στην κομματοκρατία και στους ολιγάρχες;

TΑ ΚΥΡΙΑ ΣΗΜΕΙΑ ΤΗΣ ΔΙΑΛΕΞΗΣ ΤΟΥ ΚΑΘΗΓΗΤΗ ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΚΟΝΤΟΓΙΩΡΓΗ

1) Η σημερινή κρίση στοιχειοθετεί το γνώρισμα μιας νέας μεγάλης καταστροφής για τον ελληνισμό. Καταστροφή που δεν είναι η πρώτη, αλλά η τελευταία στην αλυσίδα καταστροφών που οδήγησαν στη σημερινή πολυσήμαντη συρρίκνωση και απαξίωση του ελληνικού κόσμου. Τη συρρίκνωση αυτή τη διαπιστώνουμε εάν συγκρίνουμε τον ελληνικό κόσμο ακόμη και του τέλους του 19ου αιώνα, που δέσποζε σε μια μείζονα περιοχή του ευρωπαϊκού και του μεσογειακού χώρου και της σημερινής ελληνικής χώρας που δυσκολεύεται να σταθεί με όρους αξιοπρέπειας στον πλανητικό χάρτη.

2) Στο ερώτημα τι έφταιξε η απάντηση που δίνει η καθεστωτική διανόηση αποδίδει την αποκλειστική ευθύνη στην κοινωνία και στις κληρονομιές της (του Βυζαντίου και της τουρκοκρατίας).

     Η δική μου απάντηση είναι ότι φταίει αποκλειστικά το κράτος. Η συντριπτική ήττα που υπέστη ο ελληνισμός κατά την Επανάσταση είχε ως συνέπεια να εγκατασταθεί ένα μικρό και ίσως το πιο καθυστερημένο μέρος του, σε ένα κράτος που ήταν από κάθε άποψη αναντιστοιχία τόσο με το μέγεθος και τις δυνατότητές του όσο και με το στάδιο που διερχόταν. Εάν εντρυφήσει κανείς στο πρόταγμα των Ελλήνων της τουρκοκρατίας θα διαπιστώσουμε ότι οραματίζονταν ένα ελεύθερο κράτος που θα υποκαθιστούσε την οθωμανική αυτοκρατορία και θα ήταν εξαιρετικά δημοκρατικό, τόσο σε επίπεδο κοινών/κοινοτήτων όσο και σε εκείνο της κεντρικής πολιτικής εξουσίας.

     Το νεοελληνικό κράτος ήταν μη βιώσιμο, εξαρτημένο δίκην προτεκτοράτου που προοριζόταν να υπηρετήσει τα συμφέροντα των Δυνάμεων στην περιοχή και να υπονομεύσει τον μείζονα ελληνισμό. Στο όνομα του «εξευρωπαϊσμού» καταργήθηκε η δημοκρατική συγκρότηση της πολιτείας που τοποθετούσε την κοινωνία μέσα στο πολιτικό σύστημα και επεβλήθη η απολυταρχία και αργότερα η πολιτεία της πολιτικής κυριαρχίας. Έτσι η πολιτική ηγεσία επέβαλε ένα καθεστώς κομματοκρατίας, έπαψε να ασκεί πολιτικές δημοσίου συμφέροντος, τις οποίες αντικατέστησε με το πελατειακό σύστημα. Συγχρόνως απέκλεισε την δυνατότητα της αστικής τάξης και της πνευματικής ηγεσίας του μείζονος ελληνισμού να εγκατασταθεί στο εσωτερικό του κράτους, οδηγώντας τες στην καταστροφή στο όνομα της Μεγάλης Ιδέας, που ποτέ δεν πίστεψε. Έτσι η κομματοκρατία έμεινε ελεύθερη να λυμαίνεται το κράτος και δι' αυτού τον ελληνισμό, κατά τρόπο συστηματικό και διαρκή. Τελευταία εκδήλωση της λεηλασίας αυτής είναι η σημερινή καταστροφή. Η οποία είναι πρωτογενώς πολιτική, σε αντίθεση με την κρίση στις άλλες χώρες που ορίζεται ως χρηματοπιστωτική κρίση. Η πολιτικές της ρίζες εξηγούν το βάθος της ελληνικής κρίσης και την δυσκολία της να ξεπεραστεί.

3) Στην ελληνική περίπτωση υπάρχει μια σαφής διαφορά μεταξύ κράτους και έθνους. Πρώτον διότι το κράτος λειτούργησε ιστορικά εναντίον του έθνους. Δεύτερον διότι το κράτος εννοεί να αρνείται τον ιστορικό χαρακτήρα του έθνους ως δημιουργό του κράτους εννοώντας ότι αυτό δημιούργησε το έθνος των Ελλήνων εκ του μηδενός και άρα ότι οφείλει το έθνος να απαρνηθεί τα πεπραγμένα του και να ιστορείται διά των πεπραγμένων του κράτους. Και τρίτον επειδή το έθνος είναι ούτως ή άλλως ευρύτερο του κράτους.

4) Στο ερώτημα του τι πρέπει να γίνει η απάντηση είναι μονοσήμαντα μια: να πάψουμε να αναζητούμε τον ασθενή στην κοινωνία και να παρέχουμε φάρμακο σε λάθος ασθενή. Το ίδιο θεσμικό κοστούμι -κράτος- δεν προσιδιάζει σε όλες τις κοινωνίες. Το σημερινό κράτος/πολιτικό σύστημα είναι πολύ στενό για το ανάπτυγμα της ελληνικής κοινωνίας. Οφείλουμε να δημιουργήσουμε ένα κράτος, αντιπροσωπευτικό, που θα φέρνει την κοινωνία ως θεσμικό παράγοντα στην πολιτεία και θα επιβάλει στο πολιτικό προσωπικό πολιτικές που θα είναι αντίστοιχες με το εθνικό/κοινωνικό συμφέρον και όχι με το συμφέρον της ιδίας και των περί αυτό συγκατανευσιφάγων. Εάν ο ελληνισμός λεηλατήθηκε διά του κράτους για μια ακόμη φορά στις ημέρες μας αυτό μας διδάσκει ότι δεν αρκεί να σκεφτόμαστε απλώς πώς θα βγούμε βαριά πληγωμένοι από την κρίση, αλλά πώς θα αποτραπεί η προετοιμασία μιας νέας καταστροφής στο μέλλον.

     Κατά τούτο, είναι επιβεβλημένη η εκ του μηδενός ανασυγκρότηση του κράτους με την άρση των τριών πυλώνων της καταστροφής, οι οποίοι ακόμη δεν έχουν αγγιχθεί από το ελληνικό πολιτικό προσωπικό: του πολιτικού συστήματος, της δημόσιας διοίκησης και δικαιοσύνης και των νόμων που θεσμίζουν τη διαπλοκή και τη διαφθορά.

5) Τα ίδια ισχύουν και για τη διασπορά, την οποία το κράτος όχι μόνο αρνείται να τη δεχθεί στους κόλπους της (να της παράσχει δικαίωμα ψήφου, να συμμετάσχει στους θεσμούς του κράτους κλπ) αλλά και κάνει ότι περνάει από το χέρι του για να υποσκάψει την συνοχή της, να την υποτάξει στην κομματοκρατία και εντέλει να την οδηγήσει στην αποξένωση και στην αφομοίωσή της από τις χώρες υποδοχής. Η διασπορά αποτελεί ένα ζωντανό κύτταρο του έθνους η οποία καλείται να συγκροτήσει θεσμούς συλλογικούς, να σφυρηλατήσει την εθνική της συνοχή, με τη δημιουργία της δικής της πολιτείας μέσα στην εθνική πολιτεία όπου ζει και να αξιώσει συμμετοχή στα πολιτειακά δρώμενα του ελληνικού κράτους (με την εκλογή αντιπροσώπων της στην ελλαδική βουλή κ.λ.π).

Συμπέρασμα: Εάν ο ελληνισμός δεν επανέλθει στην ιστορική τροχιά που σηματοδότησε ως πρωτοπορία στον ανθρωποκεντρικό πολιτισμό, εάν συνεχίσει να οπισθοδρομεί, θα κινδυνεύσει απορεί γιατί διάγει μια χωρίς προηγούμενο καταστροφή. Να συνειδητοποιήσει ότι κινδυνεύει πια στην ίδια του την ύπαρξη και ότι ο μόνος δρόμος για την ανάταξή του είναι η επανεγγραφή του στην ιστορία με πρόσημο την πρόοδο. Απαιτείται γι' αυτό η ανάκτηση της ιστορίας του, η έμπνευσή του από αυτήν και η συμμετοχή του στα δρώμενα της εποχής μας ως δημιουργός πολιτισμού και φορέας πρωτογενούς ελευθερίας.

 

* * * * *

 

Την Πέμπτη, 30 Οκτωβρίου στην κατάμεστη αίθουσα των Ιθακησίων ο Καθηγητής κ. Γ. Κοντογιώργης έδωσε τη δεύτερη διάλεξή του που οργάνωσε η Ελληνική Κοινότητα Μελβούρνης και Βικτωρίας με το Αυστραλιανό Ινστιτούτο Μακεδονικών Σπουδών με θέμα Η Επικαιρότητα του Ελληνικού Πολιτισμού στον Κόσμο. Ο διακεκριμένος ομιλητής αναφέρθηκε αναλυτικά στα κύρια χαρακτηριστικά του ελληνικού πολιτισμού και σε ποιό βαθμό παραμένει ο πολιτισμός αυτός επίκαιρος, ζωντανός και πηγή αναφοράς από τους λαούς του πλανήτη μας.

Ανέλυσε διεξοδικά το κοσμοσύστημα του ελληνικού πολιτισμού και πώς αυτό χρησιμοποιήθηκε ως γνώση και ως το βασικότερο συστατικό πάνω στο οποίο οικοδομήθηκε η σύγχρονη Ευρώπη και ο Δυτικός πολιτισμός, από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα. Ο κ. Κοντογιώργης έδειξε και απέδειξε επισταμένα ότι η σημερινή εξέλιξη του σύγχρονου κόσμου και πολιτισμού αποτελεί τον απότοκο των δρώμενων και αξιών που έζησαν οι Έλληνες διαχρονικά 4.000 χρόνια ιστορίας. Επομένως ο ελληνικός πολιτισμός και το κοσμοσύστημά του παραμένουν επίκαιρα και χθες και σήμερα και αύριο, γι' αυτό και ο Ελληνισμός παραμένει επίκαιρος και ζωντανός, αφού πρώτα από όλους τους λαούς, οι Έλληνες βίωσαν και εξέλιξαν το δικό τους πολιτιστικό κοσμοσύστημα.

Μετά την ομιλία του, οι Επτανήσιοι τίμησαν τον Λευκαδίτη ακαδημαϊκό με ειδική πλακέτα για την προσφορά του στην πολιτική επιστήμη.

Αναδημοσίευση από τον Νέο Κόσμο - Ημερομηνία δημοσίευσης: 03-11-2014

Διαβάστε περισσότερα......

Κυριακή, 2 Νοεμβρίου 2014

Παραγωγοί ή σερβιτόροι;

Χρήστος Γιανναράς

Μικρομαγαζάτορας στη Ρόδο, οξυνούστατος και προσγειωμένος, καταθέτει:

Την περασμένη χρονιά (2013) καταγράφηκαν στη Ρόδο τρία εκατομμύρια οκτακόσιες χιλιάδες διανυχτερεύσεις επισκεπτών. Το ελάχιστο από όσα θα καταναλώσει ένας επισκέπτης σε κάθε εικοσιτετράωρη παραμονή του στο νησί, είναι, οπωσδήποτε, ένα ψωμάκι – ένα από τα μικρά στρογγυλά αρτίδια που συνοδεύουν κάθε πρόγευμα - γεύμα - δείπνο σε ξενοδοχείο ή ενοικιαζόμενο κατάλυμα.

Για να παράγονται στη Ρόδο καθημερινά 3.800.000 ψωμάκια (η ελάχιστη αναγκαία για τους επισκέπτες ποσότητα) χρειάζονται περίπου 500 φούρνοι. Τόσοι φούρνοι για να λειτουργήσουν, ως παραγωγή και εμπορία, προϋποθέτουν και συνεπάγονται τουλάχιστον 1.500 έως 2.000 θέσεις εργασίας. Η διακίνηση των υλικών που απαιτούνται για την παραγωγή των αρτιδίων και την οργάνωση της προώθησής τους στην αγορά, θα προϋπέθετε άλλους τόσους ανθρώπους στη δουλειά.

Σήμερα, τα ψωμάκια που καταναλώνονται, κατά εκατοντάδες χιλιάδων, στη Ρόδο, εισάγονται, όλα, ως κατεψυγμένη ζύμη, από την Κίνα, το Μαρόκο, την Πολωνία (βλ. και «Κ» 22.4.2006). Μόλις πριν από λίγες εβδομάδες έγινε εισαγωγή από την Κίνα και κατεψυγμένων μερίδων μουσακά! Ναι, ακόμα και ο προβαλλόμενος στην τουριστική αγορά σαν σύμβολο της ελληνικότητας μουσακάς, εισάγεται πια «προκάτ» από την Κίνα.

Δεκαετίες τώρα, όλα τα μικροαντικείμενα που αγοράζουν οι τουρίστες ως «ενθύμια» από την Ελλάδα, είναι όλα εισαγόμενα από χώρες με εξαιρετικά χαμηλό κόστος εργασίας: Ταϊβάν, Κίνα, Ταϊλάνδη: Εκεί παράγονται μαζικά τα ίδια σταχτοδοχεία ή πορτοφολάκια ή μπλουζάκια ή αγαλματίδια ή βαζάκια ή ό,τι άλλο ευτελές και ανυπόφορα ακαλαίσθητο, με τυπωμένο ή χαραγμένο ή έκτυπο τον Παρθενώνα ή το Κολοσσαίο ή τον πύργο του Άϊφελ – αναλόγως σε ποια χώρα θα πουληθούν.

Λέμε, με τις φανταχτερές παρόλες που φτιασιδώνουν την ντροπή και παρακμή μας, ότι «ο τουρισμός είναι η βαριά μας βιομηχανία». Και στην πράξη οργανώνουμε την υποδοχή των ξένων επισκεπτών και παραθεριστών αντιγράφοντας τις πρακτικές και τη νοο-τροπία χωρών δραματικής υπανάπτυξης ή αποφασισμένων να ελκύουν μάζες πολύ χαμηλής καταναλωτικής ευχέρειας, αμφίβολης ή ανύπαρκτης καλλιέργειας, διψασμένες για κτηνώδη μεθύσια και παρανοϊκούς βανδαλισμούς. Όπως σε κάθε τομέα του κρατικού μας βίου έτσι και στον τουρισμό μάς εξευτελίζει η επαρχιώτικη ξιπασιά μας: Μας γυάλισαν τα μεγάλα, απρόσωπα (πανομοιότυπα διεθνώς) ξενοδοχειακά συγκροτήματα στρατωνισμού των τουριστικών κοπαδιών, όχι το παράδειγμα της Ιρλανδίας, Φινλανδίας, Ελβετίας: η ανθρώπινη σχέση με τον επισκέπτη.

Αν τα ψωμάκια και ο «μουσακάς» της Ρόδου θα εισάγονται ή όχι από την Κίνα, αν τα ξενοδοχεία μας θα είναι ισοπεδωτικές καζάρμες δίχως ίχνος από τη φιλόξενη ελληνική «εστία», αν το ξενοδοχειακό προσωπικό θα σαρκώνει το ήθος της ελληνικής ζεστής αμεσότητας ή αν θα συγκροτείται από κάθε καρυδιάς αλλοδαπό καρύδι μόνο για χάρη της φτηνής «μαύρης εργασίας», όλα αυτά προϋποθέτουν χάραξη μιας κεντρικής πολιτικής τουρισμού, με διάρκεια και συνέπεια. Μιλάμε δηλαδή για το εξ ορισμού ανέφικτο, αφού οι έννοιες «σύγχρονη Ελλάδα», «κεντρική πολιτική βούληση» και «συνέπεια με διάρκεια» είναι ασύμβατες και ασύμπτωτες. Δεν κατορθώσαμε να τις συνταιριάξουμε ούτε σε πεδία που καμωνόμαστε ότι μας καίνε: στην παιδεία, λ.χ., ή στην υγεία - πρόνοια - ασφάλιση.

Ωστόσο, για τη χαρά και μόνο της ομορφιάς του ονείρου, ας μιλήσουμε, λίγο ακόμα, για το ανέφικτο: Για έναν υπουργό Τουρισμού, που θα έχει επιλεγεί όχι με κριτήρια θηλυκών καλλιστείων βιτρίνας ούτε για να καλύψει με ρουσφέτια κάποια εκλογική περιφέρεια. Υπουργό που θα επιλεγεί για να αποκαταστήσει την ιδιοπροσωπία της ελληνικής φιλοξενίας και αρχοντιάς σε κάθε παραμικρή πτυχή της οργανωμένης υποδοχής των ξένων επισκεπτών στην Ελλάδα. Υπουργό συνεπή στη θεμελιώδη αρχή: να προσφέρεται η απαρόμοιαστη ομορφιά της ελληνικής γης και θάλασσας στοχεύοντας σε επισκέπτες με υψηλή καλλιέργεια – π.χ. στον φυσιολατρικό τουρισμό, στον αρχαιολογικό - ιστορικό, στον σπηλαιολογικό, θρησκευτικό, συνεδριακό κ.λπ. Ή, με άκρα συγκατάβαση, και σε επισκέπτες που είναι διατεθειμένοι αυτή την ομορφιά να την πληρώσουν χρυσάφι.

Αρχή απαρέγκλιτη: Ό,τι προσφέρεται ως έδεσμα και ως ενθύμιο στους επισκέπτες, να είναι μόνο χειροποίητο, εγχώριας παραγωγής, με εγχώρια υλικά. Ό,τι προσφέρεται ως κατάλυμα, να αποτυπώνει την πείρα - σοφία, δηλαδή τη λειτουργική αισθητική, του ελληνικού αρχιτεκτονήματος (αυτονοήτως με σύγχρονα υλικά). Μιλάμε για πολιτική με συνέπεια, επομένως οι κραυγαλέες, προκλητικές περιπτώσεις τερατωδών ξενοδοχειακών μονάδων, που καταστρέφουν την ιδιομορφία του ελληνικού τοπίου και κλίματος, θα μπουν σε μακροπρόθεσμο (αλλά συνεπές) πρόγραμμα κατεδάφισης. (Αρχίζοντας από το υβριστικό ασέλγημα, απέναντι στον ιερό βράχο της Ακρόπολης, μουσείο - μνημείο ξιπασμένου επαρχιωτισμού, με μοναδική χρηματολάγνο στόχευση τον εντυπωσιασμό χαύνων τουριστών. Προϋπόθεση για σοβαρή πολιτική τουρισμού στην Ελλάδα, η επιστροφή στην πρόταση Κρόκου για το μουσείο της Ακρόπολης).

Καίριο ρόλο σε μια τέτοια πολιτική θα κληθεί να παίξει και ο επαγγελματικός κλάδος των ξεναγών, όπως και η ποιότητα του εκδοτικού υλικού ταξιδιωτικών οδηγών και χαρτών. Η μέριμνα και ο έλεγχος από το αρμόδιο υπουργείο της εκπαίδευσης των ξεναγών, η ποιοτική αξιολόγηση του έργου τους και η αποτίμηση της ποιότητας των εντύπων που προσφέρονται ως οδηγοί στους επισκέπτες, είναι ζωτικής σημασίας για το επίπεδο σοβαρότητας της πολιτικής για τον τουρισμό.

Το ερώτημα είναι: οι Έλληνες θέλουμε να δουλέψουμε, μας δίνει χαρά και νόημα ζωής η δημιουργική δουλειά, η καινοτομία, η ρηξικέλευθη πρωτοβουλία, η επιδίωξη της ποιότητας; Μας ενδιαφέρει να γίνουν πεντακόσιοι φούρνοι στη Ρόδο ή προτιμάμε τα ψωμάκια και ο μουσακάς να μας έρχονται από την Κίνα και εμείς να θεωρούμε προνόμιο μια θέση σερβιτόρου ή καμαριέρας στην απρόσωπη τουριστική βιομηχανία;

Έτσι που δείχνουν τα πράγματα, ίσως και μόνο η πολιτική βούληση να πάρουμε στα χέρια μας τον τουρισμό, να τον οργανώσουμε όπως εμείς ξέρουμε και μπορούμε (ξέρουμε από αιώνων παράδοση φιλοξενίας και μπορούμε από φιλότιμο πείσμα), θα αρκούσε για να χτυπηθεί καίρια η ανεργία και να ανακάμψει η αυτοπεποίθηση του Έλληνα.

Αυτά, για τη χαρά και μόνο της ομορφιάς του ονείρου.

Αναδημοσίευση από την Kαθημερινή - Ημερομηνία δημοσίευσης: 02-11-2014

Διαβάστε περισσότερα......