Παρασκευή, 30 Μαΐου 2014

Γ. Κοντογιώργης - Ο πρωθυπουργός ως Λουδοβίκος - 28 Μαϊ 2014

Γιώργος Κοντογιώργης

Πώς είναι διανοητό μια ολόκληρη κοινωνία να εναποθέτει τις τύχες της σε έναν άνθρωπο, τον λεγόμενο πρωθυπουργό ή πρόεδρο, ο οποίος μπορεί να χρηματισθεί, να εκβιασθεί, να υποκύψει σε εγχώριους ή και σε ξένους παράγοντες επί ζημία της χώρας. Ο οποίος επιπλέον τοποθετείται ως άλλος Λουδοβίκος υπεράνω του νόμου.

Συνέντευξη του Καθηγητή Πολιτικής Επιστήμης και πρώην πρύτανη του Παντείου Πανεπιστημίου κ. Γιώργου Κοντογιώργη, στις 28.5.2014, στον κυπριακό ραδιοφωνικό σταθμό Ράδιο Πρώτο και στον δημοσιογράφο Λάζαρο Μαύρο.

Διαβάστε περισσότερα......

Τετάρτη, 28 Μαΐου 2014

Θ. Μαλκίδης - Γενοκτονία της μνήμης - 20 Μαΐ 2014

Ο δάσκαλος κ. Δημήτριος Νατσιός συζητά με τον Δρ. Κοινωνικών Επιστημών κ. Θεοφάνη Μαλκίδη για την γενοκτονία της μνήμης που υφιστάμεθα σήμερα.

Διαβάστε περισσότερα......

Κυριακή, 25 Μαΐου 2014

Γόνιμη αντίσταση η σωστή «εικόνα»

Χρήστος Γιανναράς

Σχολιάστηκαν πολυμερώς και πολυτρόπως οι αποκαλύψεις των Financial Times και του πρώην υπουργού Οικονομικών των ΗΠΑ Timothy Geithner, για τα όσα συνέβησαν τον Νοέμβριο του 2011 στις Κάννες, στη συνάντηση του G20: Πώς καθυβρίστηκε, εξευτελίστηκε και υποχρεώθηκε σε παραίτηση ο τότε ολίγιστος πρωθυπουργός της Ελλάδας, επειδή τόλμησε να εξαγγείλει δημοψήφισμα, για να κρίνει ο λαός το διαβόητο «Μνημόνιο» (τους όρους που επέβαλαν οι δανειστές για τη «σωτηρία» της χώρας).

Γυμνά και τετραχηλισμένα όλα: Το πώς αντιλαμβάνεται η ηγεσία της Ε.Ε. τη δημοκρατία. Πόσο αυτονόητο είναι για τους ευρωπαίους ηγέτες να καθαιρούν πρωθυπουργό «εταίρο» τους. Να διορίζουν στη θέση τού καθαιρεθέντος έναν τραπεζίτη εκτελεστή των εντολών τους. Να αποφασίζουν ποιος θα είναι ο επόμενος αρχηγός του ΠΑΣΟΚ και με ποιους όρους αλλαξοπιστίας θα γευθεί πρωθυπουργία ο κ. Σαμαράς.

Ασφαλώς και συμβαίνουν αυτά συνήθως στην πολιτική. Αλλά όχι πάντοτε. Δεν θα συνέβαιναν, αν υπήρχε στις Βρυξέλλες ένας Jacques Delors και στο Βερολίνο ένας Helmut Schmidt. Δεν συνέβησαν, όταν στην Ισλανδία ο πρόεδρος της Δημοκρατίας Olafur Grimsson αρνήθηκε να υπογράψει «Μνημόνιο» και απαίτησε δημοψήφισμα, για να κρίνει και αποφανθεί ο λαός. Η Ιστορία είναι συνάρτηση της ανθρώπινης ποιότητας (όσο κι αν αυτή η ρεαλιστικότατη πιστοποίηση εκνευρίζει την ιστορικο-υλιστική μυωπία). Και η ποιότητα στην εξουσία είναι συνάρτηση της κατά κεφαλήν καλλιέργειας σε μια κοινωνία – συνάρτηση της επίγνωσης ότι η δημοκρατία είναι άθλημα, όχι συνταγή, στόχος προς κατάκτηση, όχι σύμβαση κατεργαραίων.

Θα ήθελα να παρακαλέσω τον αναγνώστη αυτών των γραμμών να ενεργοποιήσει τη φαντασία του, προτού προσέλθει σήμερα στην κάλπη για να ψηφίσει. Δεν είναι δύσκολο να συγκροτήσει με τη φαντασία του, υποθετικά αλλά καθόλου αυθαίρετα, την εικόνα που είχαν για την Ελλάδα οι ευρωπαίοι ηγέτες, όταν καθαιρούσαν τον ελλαδίτη πρωθυπουργό και διόριζαν (με μεθοδευμένη την προσχηματική διαδικασία) πειθήνιους διαχειριστές των συμφερόντων τους στα καίρια πόστα του συστήματος εξουσίας. Ποιαν εικόνα για την ελλαδική κοινωνία είχαν στον νου τους.

Αποκλείεται να αγνοούσαν ότι επρόκειτο για μια χώρα με εξωφρενικό, κυριολεκτικά παρανοϊκόν υπερδανεισμό. Ότι τα εξωφρενικά δάνεια, όπως και το μεγαλύτερο μέρος των «πακέτων» βοήθειας από την Ε.Ε. για την «οικονομική σύγκλιση» των χωρών-μελών, τα χρησιμοποιούσαν στην Ελλάδα τα κόμματα εξουσίας για να συντηρούν το «πελατειακό κράτος», δηλαδή για να εξαγοράζουν, ωμά και χυδαία, ψήφους: Να μοιράζουν επιδοτήσεις για ανύπαρκτες ή καταδικασμένες από την αγορά καλλιέργειες, συντάξεις για ανύπαρκτη προϋπηρεσία ή αναπηρία, διορισμούς στο δημόσιο, κατά εκατοντάδες χιλιάδες, σε θέσεις αργομισθίας.

Αποκλείεται να αγνοούσαν οι ευρωπαίοι ηγέτες την έκταση λωποδυσίας του κοινωνικού χρήματος στην κομματοκρατούμενη Ελλάδα, τους επώνυμους και διεθνώς διασυρμένους, από τους οποίους μόνο ένας, σε ρόλο αποδιοπομπαίου τράγου ή εξιλαστηρίου θύματος, βρίσκεται στη φυλακή, αν και παρατρίχα πρωθυπουργός. Με νομικό εφεύρημα την έγκαιρη «παραγραφή» (πιο πρόστυχο τέχνασμα δεν θα μπορούσε ποτέ να διανοηθεί πολιτικό σύστημα), η κομματοκρατία ταυτίστηκε στην Ελλάδα με την κλεπτοκρατία. Οι λωποδύτες πολιτικοί φυσικά και προχώρησαν στη «διαπλοκή» με λωποδύτες εργολήπτες και προμηθευτές του δημοσίου, καναλάρχες, εκδότες κατακίτρινου Τύπου, εταιρείες επαγγελματικού «αθλητισμού» – η χώρα κυριολεκτικά κυριαρχήθηκε από την ευτελέστερη δυνατή ανθρώπινη ποιότητα.

Εικόνα μιας κοινωνίας αυτοκαταδικασμένης στην περιθωριοποίηση, στον διεθνή χλευασμό, στιγματισμένης για τον πολιτικό πρωτογονισμό της. Είχε διαφημιστεί στην υφήλιο ποιο μεγάλο φαγοπότι στήθηκε στην Ελλάδα, δήθεν για να προβληθεί η χώρα, με τους «Ολυμπιακούς» του 2004, τι όργιο καταλήστευσης του δημόσιου χρήματος σήμαιναν οι κάθε τόσο «αγορές του αιώνα» δήθεν για αμυντικούς εξοπλισμούς. Οι χαρακτηρισμοί και οι κρίσεις που κυκλοφορούσαν στον διεθνή Τύπο δεν ήταν ανεύθυνη ρητορεία, είχαν πίσω τους τεκμήρια, μετρήσεις, επίσημα στοιχεία. Κατοχυρωμένο παράδειγμα: Υποψήφιοι βουλευτές, με σοβαρές πιθανότητες υπουργοποίησης, δαπανούσαν για την επανεκλογή τους ποσά που ξεπερνούσαν κατά πολύ το σύνολο των αποδοχών ενός βουλευτή σε μια τετραετία. Τα ίδια τα κόμματα εξουσίας δαπανούσαν για τις εκλογές καταμετρημένα ποσά πολύ μεγαλύτερα από την επιχορήγηση που επισήμως εισέπρατταν. Χωρίς ποτέ να επέμβει εισαγγελέας για το «πόθεν έσχον» βουλευτές και κόμματα.

Η εικόνα που είχαν το 2011 και έχουν ώς σήμερα για την Ελλάδα τα ανά τον κόσμο κέντρα διεθνών αποφάσεων (πολιτικής, οικονομίας, γεωστρατηγικής) είναι εικόνα (χιλιομαρτυρημένη στον διεθνή Τύπο και απερίφραστη σε πολλές δημόσιες δηλώσεις) ολοκληρωτικής σήψης του πολιτικού συστήματος και απόλυτης διάλυσης της δημόσιας διοίκησης. Την υποτυπώδη λειτουργία κράτους και πολιτικών θεσμών τη συντηρούν τα συμφέροντα «νταβατζήδων» και συντεχνιών, για «ίδιον όφελος». Είναι αδιανόητη η έννοια (και πολύ περισσότερο η αίσθηση) «δημοσίου συμφέροντος».

Δεν υπάρχει στην Ελλάδα πολιτική Αριστερά, δηλαδή κόμμα με κοινωνιοκεντρικούς στόχους. Ακούσατε ποτέ τον ΣΥΡΙΖΑ ή το ΚΚΕ (ή τις κωμικές αποφύσεις τους) να αντιμάχονται το πελατειακό κράτος, να ζητάνε απολύσεις των κομματικά διορισμένων, να απαιτούν αξιοκρατία και υψηλό επίπεδο υπηρεσιών, να αγωνίζονται για εντατικοποίηση των σπουδών, για άμιλλα και αριστεία, για ενεργό ετερότητα μετοχής στο διεθνές γίγνεσθαι; «Αριστερά» στην Ελλάδα ονομάζεται η πειθήνια στράτευση στα συμφέροντα συντεχνιών και στο κυνήγι της εξουσίας, όχι η πολιτική που αποτιμά το γεγονός της κοινωνίας των σχέσεων υπέρτερο της ατομοκεντρικής κατασφάλισης. Απήχημα και ομοίωμα η ελλαδική Αριστερά, έστω και «φιλευρωπαϊκή», του σοβιετικού μοντέλου: της άρνησης του κοινωνικού αθλήματος ελευθερίας για χάρη της μηχανιστικής «γενικής» ωφελιμότητας ενός κρατικού καπιταλισμού θεμελιωμένου στο φριχτό μακέλεμα και στον εφιαλτικό βασανισμό εκατομμυρίων ανθρώπων.

Αν υπάρχει ελπίδα να βγούμε κάποτε οι Έλληνες από τον δυσώδη υπόνομο της καταστροφής και της ντροπής, όπου μας βύθισε η κομματοκρατία, θα είναι μόνο αν, μια κρίσιμη κοινωνική μάζα, συνειδητοποιήσει την εικόνα της Ελλάδας, ακόμα σήμερα, στο διεθνές πεδίο. Καθόλου διαφορετική από αυτήν του 2011, αφού το πολιτικό σύστημα είναι απαράλλαχτα το ίδιο, τα πρόσωπα που διεκδικούν την εξουσία τα ίδια, μόνο η κρατική μηχανή απροσμέτρητα πιο αποσυντεθειμένη, κατεστραμμένη.

Όλος ο πλανήτης καταλαβαίνει ότι τα πρόσωπα είναι τα ίδια και αμετανόητα, μόνο εμείς, οι ιθαγενείς στη συμφορά, δεν αντέχουμε να το παραδεχτούμε. Φαντασιωνόμαστε ότι ο Σαμαράς, ο Βενιζέλος, ο Τσίπρας, ο Κουβέλης ή τα κωμικά αποσπόρια τους μπορούν να επανορθώσουν σήμερα την αβυσσαλέα καταστροφή που οι ίδιοι αυτούργησαν ή στην οποία συνέργησαν.

Δεν αντέχουμε ούτε τη μνήμη ούτε την κρίση.

Αναδημοσίευση από την Kαθημερινή - Ημερομηνία δημοσίευσης: 25-05-14

Διαβάστε περισσότερα......

Παρασκευή, 23 Μαΐου 2014

Β. Φίλιας - Από την εξαχρείωση στην εξαθλίωση (1974 - 2013) - 4 Νοε 2013

Διάλεξη του Καθηγητή και πρώην Πρύτανη του Παντείου Πανεπιστημίου κ. Βασίλη Φίλια με θέμα «Από την εξαχρείωση στην εξαθλίωση (1974 - 2013)», που έγινε στις 4 Νοε 2013 στο "Ανοιχτό Πανεπιστήμιο" του Δήμου Ασπροπύργου.

Σχετική βιβλιογραφία:
  1. Βασίλης Φίλιας, Από την εξαχρείωση στην εξαθλίωση 1974-2012: Οδοιπορικό της χρεωκοπίας των κατεστημένων ελληνικών ηγεσιών, Εκδοτικός Οίκος Α. Α. Λιβάνη, 2013

Διαβάστε περισσότερα......

Γ. Κοντογιώργης: Οι "δημοσκοπήσεις", μια θεμελιώδης λειτουργία δημοσίου συμφέροντος, αντιμετωπίζεται υπό το πρίσμα της ιδιωτικής επιχείρησης και της ολιγαρχικής αλλοτρίωσης της κοινωνίας, 20 Μαΐ 2014

Γιώργος Κοντογιώργης

Συνέντευξη του Καθηγητή Πολιτικής Επιστήμης και πρώην πρύτανη του Παντείου Πανεπιστημίου κ. Γιώργου Κοντογιώργη, στις 20.5.2014, στον ραδιοφωνικό σταθμό Real FM 97,8 και στην Κατερίνα Ακριβοπούλου.

Διαβάστε περισσότερα......

Τρίτη, 20 Μαΐου 2014

Γ. Κοντογιώργης - Οι εκλογές ως αποτίμηση του πολιτικού αδιεξόδου - 19 Μαΐ 2014

Γιώργος Κοντογιώργης

Συνέντευξη του Καθηγητή Πολιτικής Επιστήμης και πρώην πρύτανη του Παντείου Πανεπιστημίου κ. Γιώργου Κοντογιώργη, στις 19.5.2014, στον ραδιοφωνικό σταθμό Ράδιο Κρήτη 101,5 και στον Νίκο Ψιλάκη.

Διαβάστε περισσότερα......

Γ. Κοντογιώργης - Αποτίμηση εκλογών. Το πολιτικό σύστημα παράγει νομείς της εξουσίας και όχι ηγέτες της κοινωνικής συλλογικότητας - 18 Μαΐ 2014

Γιώργος Κοντογιώργης

Συνέντευξη του Καθηγητή Πολιτικής Επιστήμης και πρώην πρύτανη του Παντείου Πανεπιστημίου κ. Γιώργου Κοντογιώργη, στις 18.5.2014, στον ραδιοφωνικό σταθμό ΣΚΑΪ 100,3 και στον δημοσιογράφο Κωνσταντίνο Μπογδάνο.

Διαβάστε περισσότερα......

Δευτέρα, 19 Μαΐου 2014

Γ. Κοντογιώργης - Εκλογές διλημμάτων σε ένα ολιγαρχικό πολιτικό σύστημα - 18 Μαΐ 14

Παρέμβαση του Καθηγητή Πολιτικής Επιστήμης και πρώην πρύτανη του Παντείου Πανεπιστημίου κ. Γιώργου Κοντογιώργη, στις 18.5.2014 στην ΝΕΡΙΤ, για τις εκλογές.

Διαβάστε περισσότερα......

Γ. Κοντογιώργης - Εκλογές λαϊκής δυσαρέσκειας για το πολιτικό σύστημα - 18 Μαΐ 2014

Παρέμβαση του Καθηγητή Πολιτικής Επιστήμης και πρώην πρύτανη του Παντείου Πανεπιστημίου κ. Γιώργου Κοντογιώργη, στις 18.5.2014, στην εκπομπή "Καλημέρα ΣΚΑΪ" και στον δημοσιογράφο Γιώργο Αυτιά.

Διαβάστε περισσότερα......

Σάββατο, 17 Μαΐου 2014

Tι θα σήμαινε «αλλαγή γηπέδου»

Χρήστος Γιανναράς

Πληθαίνουν τα βιβλία δημόσιων προσώπων με μαρτυρίες αυτοπτικές, αφηγήσεις, πιστοποιήσεις, αξιολογήσεις γεγονότων και πρωταγωνιστών της λεγόμενης «μεταπολίτευσης» – των όσων συνέβησαν στον τόπο μας τα τελευταία σαράντα χρόνια (1974 - 2014). H συνολική, συμπερασματική εικόνα που συνάγεται, κατά κανόνα, από αυτές τις προσωπικές καταθέσεις, παραπέμπει σε εξόφθαλμη παρακμή, σε νοσηρότητα του δημόσιου βίου και των θεσμών μάλλον ανίατη. Mοιάζει να έχουν χαθεί τα αντανακλαστικά ζωντανού οργανισμού, οι δυνατότητες συλλογικής αυτοάμυνας, οι αντιδράσεις και λειτουργίες ανάσχεσης κινδύνων ή απειλών.

Στις προσωπικές μαρτυρίες καταδείχνεται ψηλαφητή και ακαταγώνιστη η δυναμική της ελεύθερης πτώσης: H αποσύνθεση της δημόσιας διοίκησης με την καθολική επιβολή του πελατειακού κράτους, το αλαλούμ πειραματισμών, ιδεοληψίας και «προοδευτικής» στενοκεφαλιάς που διέλυσε την παιδεία, η αχαλίνωτη αυθαιρεσία του συνδικαλισμού: αμόκ αυτοκαταστροφής. Mικρότητες απίστευτης ευτέλειας των διαχειριστών της εξουσίας, βουλιμική απληστία κάθε κομματικής κουζίνας (κατά κυριολεξία παρακράτους της συμπολίτευσης και της αντιπολίτευσης), χαμένη κάθε αίσθηση δημόσιου συμφέροντος, αυτονόητη η λωποδυσία του κοινωνικού χρήματος.

H φυγοπονία κανόνας, η αναξιοκρατία καθεστώς, η απαιδευσία και η εξηλιθίωση ενδημικές. Bραβευμένη παντού και επιθετικά κυρίαρχη η ασημαντότητα, η ποιότητα σε διωγμό, ακαταμάχητη η φαυλότητα, καύχηση ο τραμπουκισμός, οι βωμολοχίες του υπόκοσμου στα χείλη πολιτικών αρχόντων. Mεθοδική εκπόρνευση και κατεξευτελισμός της δημοκρατίας, καταδικασμένη κάθε φιλοδοξία δημιουργίας, κάθε υποψία για τη χαρά της προσφοράς.

H κρίσιμη εκλογική μάζα, αυτή που ανεβάζει και κατεβάζει κυβερνήσεις, άσκεφτη, ασυλλόγιστη, μωρόπιστη, με μοναδική χαρά ζωής την καταναλωτική ετοιμότητα, είναι αδύνατο να διακρίνει ποιος την εμπαίζει, ποιος σε βάρος της εγκληματεί. Aκόμα και σήμερα δίνει την ψήφο της στους αυτουργούς των κακουργημάτων υπερδανεισμού της χώρας, στους ανίκανους να διανοηθούν άλλη δυνατότητα ανάκαμψης από την ειλωτική πειθάρχηση στην «ανακεφαλαιοποίηση» των Tραπεζών και σε ό,τι αυτό σημαίνει. Ή παραμυθιάζεται η μάζα της ποδοσφαιρολαγνείας και του κρατικού τζόγου από γκρουπούσκουλα «χαλαρής» οργανωτικής συνοχής παρκαρισμένα στερρώς (ακόμα σήμερα) στη μαρξιστική ιδεοληψία.

Mέσα σε αυτή την πραγματικότητα, οι μαρτυρίες, αφηγήσεις, πιστοποιήσεις, αξιολογήσεις γεγονότων και πρωταγωνιστών της «μεταπολίτευσης» κομίζουν πείρα και προβληματισμό, αλλά με την κατεστημένη νοο-τροπία μοιάζει αδύνατο να μη διολισθήσουν στην ανεδαφική ηθικολογία. Aνατέμνουμε όλοι την παθολογία της «μεταπολίτευσης», όμως για το πρακτέο δεν έχουμε πρόταση άλλη από τα εξορθολογισμένα «πρέπει». «Πρέπει» να γίνουν φίλεργοι, αδέκαστοι, παραγωγικοί οι δημόσιοι υπάλληλοι, «πρέπει» να σχεδιαστεί εξ υπαρχής η παιδεία, «πρέπει» το Σύνταγμα να εξασφαλίζει δημοκρατική λειτουργία των κομμάτων – αναρίθμητα τα «πρέπει» της κοινής λογικής και του στοιχειώδους αυτοσεβασμού. Aλλά ποιος, με ποιο πολιτικό πρόγραμμα και ποια κοινωνική στήριξη θα κάνει πράξη αυτά τα «πρέπει»;

Περιθωριακή μάλλον, ίσως και δύσπεπτη η πρόταση που, χρόνια τώρα, ψελλίζεται σε αυτές εδώ τις επιφυλλιδογραφικές απόπειρες: Kοινωνική μεταβολή και, κατά συνέπεια, πολιτικός μετασχηματισμός θα προκύψει μόνο από μια ρεαλιστική απάντηση (αρθρωμένη σε κυβερνητικό πρόγραμμα) στο πολύ συγκεκριμένο ερώτημα: Γιατί ο εφοριακός να μη «λαδωθεί», γιατί ο πολεοδόμος να μην εκβιάσει, γιατί ο γιατρός να αρνηθεί το «φακελάκι», γιατί ο εργολήπτης και ο προμηθευτής να μην καταχραστούν το κοινωνικό χρήμα, γιατί ο μπακάλης ή ο βενζινάς να μη νοθεύσουν την πραμάτειά τους, γιατί ο υπουργός να μη χρηματιστεί, γιατί ο βουλευτής να μην ακυρώσει τη συνείδησή του;

Γιατί; Eπειδή «πρέπει»; Eπειδή είναι χρηστικές (κοινά ωφέλιμες) οι κανονιστικές αρχές συμπεριφοράς; Eπειδή το επιτάσσει το «κοινωνικό συμβόλαιο», το λέει η Hθική ή το διδάσκουν οι πρόσκοποι; Aστεία πράγματα. Όταν έχεις τη δυνατότητα, μία φορά, στη μία και μοναδική ζωή σου, «να κάνεις ένα δώρο στον εαυτό σου», να λωποδυτήσεις πεντακόσια (χωρίς πλαφόν ανδρεϊκό) εκατομμύρια από τον κρατικό κορβανά, ο μόνος ρεαλιστικός λόγος για να μην το κάνεις είναι ένας και μόνος: H άρνησή σου να σου χαρίζει χαρά μεγαλύτερη από όση θα σου έδιναν τα πεντακόσια εκατομμύρια.

Eίναι αρχή, βεβαιωμένη από την πανανθρώπινη εμπειρία: «Έρως έρωτι διακρούεται»: Ένας έρωτας, και κατά προέκταση κάθε σφοδρή ή ζωτική επιθυμία, εξουδετερώνεται μόνο από άλλον, συναρπαστικότερο έρωτα. Aδιαφορείς για τον πλούτο, την καταναλωτική μονομανία, την ακόρεστη δίψα για δύναμη, μόνο αν γευθείς κάποια χαρά ζωής υπέρτερη: Ίσως το «καθαρό πρόσωπο» απέναντι στους συντοπίτες και τους φίλους σου. Ίσως «τον έπαινο του δήμου και των σοφιστών, τα δύσκολα και ανεκτίμητα εύγε». Ίσως το πάθος για την καλλιέργεια, τη γλώσσα, την ποιότητα.

Mια πολιτική πρόταση με ρεαλιστικές ελπίδες ανάσχεσης της σημερινής κατρακύλας στο χάος και στην ντροπή, θα ήταν εφικτή μόνο αν κόμιζε συνεπή άρνηση να «παίξει» στο γήπεδο του σημερινού πολιτικού συστήματος. Tο τι θα σήμαινε έμπρακτα μια τέτοια άρνηση, δεν μεταφράζεται εύκολα σε καταναλώσιμες συνταγές, μόνο με εικόνες μπορεί να υποδηλωθεί η «άλλη» λογική, η αλλαγή γηπέδου: Mε συνειδητή τη δεδομένη οικονομική καταστροφή, πρώτη πολιτική επιδίωξη να αποκτήσει η χώρα τα καλύτερα κλασικά λύκεια της Eυρώπης, τις καλύτερες πανεπιστημιακές σχολές θεωρητικών μαθηματικών. H συνολική αποτυχία ξεπερνιέται, όταν κάπου αριστεύεις, όταν ξαναγεννηθεί αυτοπεποίθηση. Eίμαστε στο ναδίρ της αποβιομηχάνισης, σε απελπιστική πτώση της παραγωγικότητας; Ξεκινάμε διδασκαλία της αρχαίας ελληνικής γλώσσας από το Δημοτικό, αναβαθμίζουμε προκλητικά το μάθημα της μουσικής στα σχολειά. Tέτοιου είδους ενεργήματα δείχνουν τι σημαίνει: αρνούμαι να παίξω στο γήπεδο της παρακμής.

Πρώτιστη έγνοια: ο σχεδιασμός κατάργησης της αλλοτριωτικής μαζοποίησης που φέρει τα ιερά ονόματα «Kαποδίστριας» και «Kαλλικράτης» – επιστροφή στη μικρή αυτοδιαχειριζόμενη κοινότητα, χάρη στην οποία επιβίωσε ο Eλληνισμός χιλιάδες χρόνια. Kεφαλαιώδης προτεραιότητα, η συνεπής αποκέντρωση παραγωγικών μονάδων, υπουργείων και διοικητικών κέντρων. H ανασύνταξη εξ υπαρχής του εκπαιδευτικού συστήματος και του θεσμού κοινωνικού ελέγχου της ραδιοτηλεόρασης (EΣP). Kατάργηση κάθε κρατικής ανάμειξης στον επαγγελματικό αθλητισμό. Mιλάμε πάντοτε για ενδείξεις και εικόνες «αλλαγής γηπέδου» στην πολιτική.

Mιλάμε για το ανέφικτο. Που είναι πάντοτε ο γονιμότερος στόχος της ελπίδας.

Αναδημοσίευση από την Kαθημερινή - Ημερομηνία δημοσίευσης: 17-05-14

Διαβάστε περισσότερα......

Σ. Καργάκος - Μεγάλες Στιγμές της Ελληνικής Ιστορίας

Διάλεξη του ιστορικού και συγγραφέα κ. Σαράντου Καργάκου που έγινε στα πλαίσια κύκλου τεσσάρων μαθημάτων (22/10, 12/11 - 26/11, 10/12 2013) με θέμα «Μεγάλες Στιγμές της Ελληνικής Ιστορίας», στο Λαϊκό Πανεπιστήμιο της Εταιρείας των Φίλων του Λαού.

Διαβάστε περισσότερα......

Κυριακή, 11 Μαΐου 2014

Γ. Κοντογιώργης - Εκλογές με διλήμματα αντί για προγράμματα και απόδοση λογαριασμών - 9 Μαΐ 2014

Παρέμβαση του Καθηγητή Πολιτικής Επιστήμης και πρώην πρύτανη του Παντείου Πανεπιστημίου κ. Γιώργου Κοντογιώργη στην εκπομπή "Πρωινό ΑΝΤ1", στις 9.5.2014.

Διαβάστε περισσότερα......