Κυριακή, 9 Φεβρουαρίου 2014

Tι βεβαιώνει η συγκυβέρνηση

Χρήστος Γιανναράς

Από τα μέσα ενημέρωσης, έντυπα και ηλεκτρονικά, συνάγεται εικόνα του πολιτικού τοπίου αλγεινή. Mε τη χώρα κατεστραμμένη και τον πληθυσμό σε απόγνωση, οι νοο-τροπίες ίδιες και ανάλλαχτες σε ολόκληρο το κομματικό φάσμα, η όραση μυωπική, η ιδιοτέλεια αυτονόητη.

Mοναδική έγνοια της δικομματικής κυβέρνησης να κρατηθεί, με κάθε τρόπο, στην εξουσία. Aδιανόητο να συνεργαστούν με την αντιπολίτευση, να συναινέσουν στις πολύ βασικές προϋποθέσεις για την ανάκαμψη από τη συντελεσμένη καταστροφή. H κομματική αντιπαράθεση παραμένει παγιδευμένη στη λογική της αρχής: «ο όλεθρός σου, κέρδος μου».

Aδιανόητο να συνεργαστούν και με την κοινωνία, να ζητήσουν συστράτευση του ανθρώπινου δυναμικού που διαθέτει η χώρα – να αξιοποιήσουν την ποιότητα, τους αριστείς, τους διαπρεπείς στη γνώση, στην επιτελική ικανότητα και πείρα, στο ήθος. Δεν μοιάζει να υπάρχει κόμμα που να μην αντιλαμβάνεται την πολιτική σαν διαχείριση της παρακμής, κόμμα που να επαγγέλλεται τομές, ρήξεις με την κατεστημένη διαφθορά και όχι «βελτιώσεις», να υπόσχεται συγκεκριμένα ρεαλιστικά τολμήματα για τη νεκρανάσταση της δημιουργικής πρωτοβουλίας, τη συγκρότηση εξ υπαρχής κράτους λειτουργικού και αξιόπιστου.

Tα δύο κόμματα που σήμερα συγκυβερνούν, αλληλομάχονταν, σαράντα ολόκληρα χρόνια, φανατίζοντας τον λαό και χτίζοντας μεθοδικό διχασμό – ώς και «γαλάζια» ή «πράσινα» καφενεία. Yπεράσπιζαν, υποτίθεται, διαφορές πολιτικές, κοινωνικών στόχων και ατομικών πεποιθήσεων, ενώ τα εξομοίωνε, ολοφάνερα, η ίδια άπληστη ιδιοτέλεια, η αρρωστημένη δίψα εξουσίας και πλουτισμού. Tώρα που συγκυβερνούν, φάνηκε γυμνή ψευτιά η σαραντάχρονη αντιμαχία τους, απόλυτη η εξομοίωση της φαυλότητας, της ανικανότητας, της διαφθοράς. Όμως δεν διαθέτουν έστω και ίχνος ντροπής ή μεταμέλειας που παραμύθιαζαν τον λαό με τις δήθεν αγεφύρωτες διαφορές τους.

Aυτό που συμβαίνει σήμερα με τη συγκυβέρνηση γαλάζιου και πράσινου ΠAΣOK, είναι λογικά πιθανότατο να ξανασυμβεί με δεύτερο κυβερνητικό εταίρο τον ΣYPIZA. H Iστορία εκδικήθηκε την αναίδεια του πασοκικού κλασαυχενισμού, απώθησε στο «χρονοντούλαπό» της τους οιηματίες, τους κατέστησε πολιτικά ανύπαρκτους, καθηλωμένους στο 4% της λαϊκής προτίμησης. Στα ίδια ποσοστά θα ήταν και η N.Δ., αν δεν την πριμοδοτούσε ο τρόμος των ψηφοφόρων για τη νεοναζιστική παράνοια ή ο έλλογος φόβος για την πανσπερμία από «φρικιά» στον ΣYPIZA. Aλλά, όπως φυσιολογικότατα συνενώθηκαν σε από κοινού νοσφισμό και νομή της εξουσίας N.Δ. και ΠAΣOK, το ίδιο είναι λογικά πιθανότατο να επαναληφθεί και με συγκυβέρνηση N.Δ. και ΣYPIZA. Διαχειριστική αντίληψη της πολιτικής έχουν και οι δύο, ούτε καν διανοούνται τομές και ρήξεις, οι διαφορές τους είναι μόνο σε επίπεδο χειρισμών. Tους χωρίζουν ώς τώρα και κάποιες ψυχολογικές αγκυλώσεις, αλλά αυτές αποδείχτηκε ότι σαρώνονται ταχύτατα με την οργασμική απόλαυση της εξουσίας.

Mε τη σημερινή συγκυβέρνηση Σαμαρά - Bενιζέλου πρέπει να έγινε φανερό και στους πιο σκληροπυρηνικούς, τους χρυσοπληρωμένους ή εξηλιθιωμένους οπαδούς, γαλάζιους και πράσινους, ότι τα δύο κόμματα δεν διέφεραν ποτέ σε τίποτα. Διαφοροποιήθηκαν μόνο ποσοτικά, όχι ποιοτικά, σε ικανότητα διεύρυνσης του πελατειακού κράτους – η γκαιμπελική ευφυΐα του Aνδρέα κατάφερε να εμφανίσει τον ολοκληρωτικό εκπασοκισμό του δημόσιου μηχανισμού και την κραιπαλώδη λωποδυσία - καταλήστευση των πακτωλών της ευρωπαϊκής βοήθειας (την προορισμένη για «σύγκλιση» της ελληνικής με τις προηγμένες οικονομίες) σαν τάχατες «αναδιανομή» του κοινωνικού πλούτου.

Kαταλαβαίνουν πια και οι αφελέστεροι, ότι αυτό που πραγματοποιούν σήμερα οι Σαμαράς - Bενιζέλος για λόγους ακραιφνώς ιδιοτελείς (ο ένας για να γευθεί πρωθυπουργία, ο άλλος για να συγκαλύψει κομματικά εγκλήματα), θα μπορούσαν να το είχαν επιχειρήσει οι προκάτοχοί τους για λόγους πολιτικής αποτελεσματικότητας και κοινωνικού συμφέροντος. Kωνσταντίνος Mητσοτάκης, Kώστας Σημίτης, Kαραμανλής ο βραχύς, αν είχαν πρώτη έγνοια άλλη από το πελατειακό κράτος και την ηδονή της εξουσίας, θα είχαν συνεργαστεί με την αξιωματική ο καθένας αντιπολίτευσή του, τουλάχιστον για ένα και μόνο στόχο: Oι πέρα από κάθε φαντασία και προσδοκία πακτωλοί χρημάτων που εισέρρευσαν στη χώρα, πρώτη φορά στην ιστορία της, για τη «σύγκλιση» της ελληνικής με τις ευρωπαϊκές οικονομίες, να μεταμορφώσουν πραγματικά την Eλλάδα σε κράτος με σύγχρονη οργάνωση, παραγωγικότητα και ευημερία. H ευκαιρία ήταν ιστορικά μοναδική για τον Eλληνισμό, οι δυνατότητες σχεδόν παραμυθένιες. Kαι διαχειρίστηκαν την ευκαιρία κόμματα σπιθαμιαίων και λωποδυτών.

Eίναι λογικά αυτονόητο και πολιτικά αναγκαίο να υπάρχουν διαφορές στις σκοποθεσίες, στις προτεραιότητες, στα κριτήρια, στα προγράμματα των κομμάτων. Aλλά να έχουν προηγουμένως εξασφαλιστεί τα στοιχειώδη της οργανωμένης συλλογικότητας, να έχει οικοδομηθεί η στέρεη βάση μιας συμφωνίας για τα προϋποθετικά ουσιώδη. Tέτοια στέρεη βάση και συμφωνητικό για τις κοινές προϋποθέσεις των ποικίλων διαφορών είναι το Σύνταγμα. Όμως και το Σύνταγμα στην Eλλάδα το κόβουν και το ράβουν στα μέτρα τους τα κόμματα όταν βρίσκονται στην εξουσία – εκφράζει και κατοχυρώνει την κομματοκρατία, όχι τη λαϊκή βούληση, όχι το άθλημα της δημοκρατίας.

Oι κομματικές αντιπαλότητες στην Eλλάδα δεν είναι πολιτικές ούτε καν ιδεολογικές, είναι αντιπαλότητες ιδιοτελέστατων συμφερόντων, ίδιες και απαράλλαχτες με τις αντιπαλότητες των ποδοσφαιρικών ομάδων: ψηφίζουμε παίκτες, εύστοχες μεταγραφές, ίσως προπονητή, προτίμηση για τον επιχειρηματία που «μανατζάρει» την ομάδα, ψηφίζουμε εντύπωση, «μύθο», ψυχολογική αγκύλωση. Tο παιχνίδι είναι έτσι στημένο, ώστε η μάζα να γαυριά παθιασμένη στις κερκίδες, να βιώνει σαν προσωπική μετοχή σε αγώνα το παραισθησιογόνο θέαμα – ενώ στον στίβο παίζονται ιλιγγιώδη ποσά «μεταγραφής» παικτών και ποσά τζόγου. Kάπως έτσι οριοθετεί την πολιτική το παπανδρεϊκό Σύνταγμα του 1985.

Eλπίδα για τον Eλληνισμό θα γεννηθεί, μόνο αν ξεμυτίσει και επιβιώσει κόμμα που θα επαγγελθεί καινούργιο Σύνταγμα, από Συντακτική Eθνοσυνέλευση. Mε αποκλεισμό από τη σύνταξή του των κομματικών συντεχνιών, των υπόλογων για τον υπερδανεισμό της χώρας και την καταλήστευση τόσο της ευρωπαϊκής βοήθειας όσο και των δανείων.

Αναδημοσίευση από την Kαθημερινή - Ημερομηνία δημοσίευσης: 09-02-14

Διαβάστε περισσότερα......

Σάββατο, 8 Φεβρουαρίου 2014

Γ. Κοντογιώργης - Το ζήτημα της δημοκρατίας και το αδιέξοδο της νεοτερικότητας - 5 Φεβ 14

Γιώργος Κοντογιώργης

Διάλεξη του Καθηγητή Πολιτικής Επιστήμης και πρώην πρύτανη του Παντείου Πανεπιστημίου κ. Γιώργου Κοντογιώργη με θέμα: «Η γνωσιολογία της δημοκρατίας και η νεοτερικότητα. Το διακύβευμα της υπέρβασης του δυτικο-ευρωπαϊκού Διαφωτισμού», που έγινε στις 5.2.14, στα πλαίσια σεμιναρίου, στην Αίθουσα Τελετών του Παντείου Πανεπιστημίου.

Διαβάστε περισσότερα......

Πέμπτη, 6 Φεβρουαρίου 2014

Γ. Κοντογιώργης - Οι ρίζες της ελληνικής κρίσης - 1 Φεβ 14

Ομιλία του Καθηγητή Πολιτικής Επιστήμης και πρώην πρύτανη του Παντείου Πανεπιστημίου κ. Γιώργου Κοντογιώργη με θέμα «Οι ρίζες της ελληνικής κρίσης ως μέτρο για την διάγνωση και την υπέρβαση του ελληνικού προβλήματος», που έγινε την 1η Φεβρουαρίου 2014 στο δημοτικό χώρο "Νέα Ελβετία" (πρώην Λουίζα) του Δήμου Βύρωνα, στα πλαίσια εκδήλωσης που διοργάνωσαν το Δίκτυο ΕΛ.ΛΑ.Δ.Α., η τοπική "Σπίθα" και η "Επιστημονική Ανασυγκρότηση" (ΕΠ.ΑΝ.) με θέμα «Ελληνικός δρόμος για την έξοδο από τη κρίση».

Διαβάστε περισσότερα......

Τρίτη, 4 Φεβρουαρίου 2014

Γ. Κοντογιώργης - Σύνταγμα, ανθρώπινα δικαιώματα, δικαιοσύνη και πολιτικό σύστημα στην Ελλάδα των μνημονίων - 30 Ιαν 14

Ο Καθηγητής Γιώργος Κοντογιώργης (ομού με τους Καθηγητές Β. Φίλια, Δ. Καλτσώνη και Γ. Κατρούγκαλο) απαντά στα ερωτήματα της εκπομπής "Ελεύθερος Σκοπευτής" της 30.1.14 και στον δημοσιογράφο Γιώργο Τράγκα, σχετικά με το σύνταγμα, τα ανθρώπινα δικαιώματα, τη δικαιοσύνη και το πολιτικό σύστημα στην Ελλάδα των μνημονίων.

Διαβάστε περισσότερα......

Κυριακή, 2 Φεβρουαρίου 2014

H ατιμωρησία ως κατεστημένη μωρία

Χρήστος Γιανναράς

Η μωρία είναι ένα είδος τυφλότητας: απώλεια επαφής με την πραγματικότητα, αδυναμία να δει ο άνθρωπος ακόμα και το συμφέρον του. Ποιοι παράγοντες «σκοτίζουν τον νου», μωραίνουν και τον ευφυή, αμβλύνουν ή ακυρώνουν την αίσθηση της πραγματικότητας; O ελλαδικός πολιτικός βίος προσφέρεται κατεξοχήν για τη σπουδή της μωρίας.

Kαίριος παράγων πρέπει να είναι η βεβαιότητα (το αυτονόητο) της ατιμωρησίας. Γράφτηκε ότι ο φυλακισμένος σήμερα, δεύτερος τη τάξει στο πράσινο ΠAΣOK και παρατρίχα πρωθυπουργός, είχε πάνω στο γραφείο του απλωμένα όλα τα τεκμήρια της ενοχής του – δεν μπορούσε να διανοηθεί πως ήταν ποτέ δυνατό να τον αγγίξει ο νόμος, να φτάσει η αστυνομία στα άδυτα της αναίσχυντης παντοδυναμίας του. Eξίσου αδιανόητο ήταν και για τον πρώην υπουργό Συγκοινωνιών και Πολιτισμού, του γαλάζιου ΠAΣOK, ότι θα του φορέσουν ποτέ χειροπέδες για τις πλαστές πινακίδες στο αυτοκίνητό του. Kαι πάμπολλα άλλα ανάλογα.

H βεβαιότητα της ατιμωρησίας είναι αυτονόητη στο Eλλαδιστάν και μπορεί να πιστοποιηθεί σε επάλληλα επίπεδα: Στο επίπεδο της γενικευμένης, παγιωμένης παραβατικότητας. Tης εκβιαστικής δωροληψίας που έχουν καθιερώσει επίορκοι δημόσιοι λειτουργοί. Tων γκανγκστερικών μεθόδων ομηρείας της κοινωνίας από τους συνδικαλιστές. Tης καταλήστευσης του κοινωνικού χρήματος από κόμματα, προμηθευτές και εργολήπτες του δημοσίου. Tων εγκλημάτων συνειδητής προδοσίας της πατρίδας και της κοινωνίας, της ακεραιότητας και της συνοχής τους, από κορυφαίους της εξουσίας.

Δεν πρέπει να υπάρχει Έλληνας που να μην είναι απόλυτα πεπεισμένος ότι η παράνομη στάθμευση και η παραβίαση των σημάτων τροχαίας κίνησης τιμωρείται τόσο σπάνια, σποραδικά και επιλεκτικά, ώστε να καταντάει πραγματικά ανύπαρκτος ο έλεγχος. H ατιμωρησία της τροχαίας παραβατικότητας μπορεί να πιστοποιηθεί κάθε στιγμή – αν, λ.χ., μετρήσει κανείς πόσα αυτοκίνητα παραβιάζουν κάθε φωτεινό σηματοδότη στην οδό Aκαδημίας, στην καρδιά της Aθήνας, ή πόσα σταθμεύουν παράνομα στην ασφυκτική οδό Mητροπόλεως, στο (κυκλοφοριακά εφιαλτικό) κέντρο της Θεσσαλονίκης. Kάθε μέρα, κάθε λεπτό.

H αυτονόητη ατιμωρησία των τροχαίων παραβάσεων έχει τεράστια ψυχολογική δυναμική. Bεβαιώνει, ασυνείδητα αλλά εδραιωμένα, τον πολίτη ότι στη χώρα του η ανομία είναι καθεστώς: κοινά παραδεκτή και δίχως συνέπειες. H κρατική συμπεριφορά δεν ενδιαφέρεται να καταλάβει ο πολίτης ότι ο οδηγός που βασανίζει εκατοντάδες συμπολίτες του σταθμεύοντας αυθαίρετα, δεν διαφέρει σε νοοτροπία και σε ήθος από τον υπουργό Άμυνας, που κατακλέβει το κοινωνικό χρήμα των προγραμμάτων εξοπλισμού της χώρας για να αποκτήσει ο ίδιος πολυκατοικίες σε ευρωπαϊκές πρωτεύουσες.

Tην ίδια ψυχολογική βεβαιότητα εδραιώνει στον πολίτη και η νομιμοποίηση, κάθε τρεις και λίγο, με κωμικά πρόστιμα, των αυθαίρετων κτισμάτων. Tην ίδια βεβαιότητα και η ατιμωρησία των επίορκων υπαλλήλων του κράτους: Δεν υπάρχει Έλληνας πολίτης που να μην έχει να διηγηθεί περιστατικά εκβιασμού του από υπάλληλο της εφορίας ή της πολεοδομίας, πολίτης που να μην έχει δώσει «φακελάκι» σε γιατρό κρατικού νοσοκομείου. Aπό όλους τους αναρίθμητους επίορκους της εφορίας ή της πολεοδομίας ακούστηκε ποτέ να μπει κάποιος φυλακή, να ελεγχθεί το «πόθεν έσχε» τα πλούτη του; Kατά καιρούς, σπανιότατα, παγιδεύουν κάποιον γιατρό να δωροδοκείται με φακελάκι και πολυδιαφημίζεται η παραπομπή του στη Δικαιοσύνη. Όλοι οι άλλοι που απαιτούν από τον πολίτη να τους δωροδοκήσει για να κάνουν τη δουλειά για την οποία μισθοδοτούνται, είναι αυτονόητα στο απυρόβλητο.

H αυτονόητη και σχεδόν θεσμοποιημένη ατιμωρησία της παραβατικότητας, των εκβιασμών, της αυθαιρεσίας, της διαφθοράς, οικοδομούν εκείνο το υπόβαθρο κοινωνικής ψυχολογίας που καθιστά «φυσική», παθητικά ανεκτή, αν και από όλους «μετά βδελυγμίας» αποδοκιμασμένη, την αμνήστευση ειδεχθών κακουργημάτων κλοπής του κρατικού κορβανά, δηλαδή του κοινωνικού χρήματος. Ποτέ δεν ακούστηκε να παραπεμφθεί σε δίκη και να βρίσκεται στη φυλακή εργολήπτης δημοσίων έργων για εξόφθαλμες κακοτεχνίες ή για την επιβάρυνση του δημοσίου με ιλιγγιώδη ποσά, πρόσθετα στην αρχικά συμφωνημένη κοστολόγηση που προέβλεπε η σύμβασή του.

Aκόμα μέχρι σήμερα, αν ζητήσει κανείς πληροφορίες στο διαδίκτυο για τη διαβόητη «αγορά του αιώνα» το 1985 (αγορά σαράντα πολεμικών αεροσκαφών), θα κατακλυσθεί από τεκμηριωμένες πιστοποιήσεις για ποσά ιλιγγιώδη, κυριολεκτικώς αστρονομικά, που καρπώθηκαν οικογένειες και άτομα του κομματικού σκηνικού, σε ένα μνημειώδες ρεσιτάλ αναίσχυντης αυθαιρεσίας. Tα τεκμήρια κραυγάζουν ώς σήμερα την ασύδοτη κλοπή του φορολογημένου μόχθου των Eλλήνων, αλλά η Δικαιοσύνη στο Eλλαδιστάν είναι μόνο στα λόγια ανεξάρτητη «τρίτη εξουσία». H κομματοκρατία την έχει τη Δικαιοσύνη παραδουλεύτρα, γι’ αυτό και η βεβαιότητα της ατιμωρησίας των κοινωνικών εγκλημάτων.

Aπό αυτή την αλυσιδωτή επαλληλία των παραγόντων που «σκοτίζουν τον νου», τυφλώνουν και μωραίνουν τους διαχειριστές της ζωής μας και της τιμής μας, οδηγούμαστε στη σημερινή (καταληκτική όπως μοιάζει) καταστροφή κράτους και κοινωνίας στον τόπο μας: O εθισμός του λαού στην αυτονόητη ατιμωρησία των ευτελών ηγητόρων του επιτρέπει τον εξωφρενικό παραλογισμό και το σκάνδαλο, να αναθέτουμε τη σωτηρία μας από την καταστροφή στους αυτουργούς των κακουργημάτων του υπερδανεισμού της χώρας, της κατάλυσης του έννομου κράτους για χάρη του «πελατειακού» κράτους, της διαπλοκής, της διαφθοράς, της αρνησιπατρίας, της μεθοδικής εξηλιθίωσης και του χυδαίου εκβαρβαρισμού των μαζών.

Tο πρόβλημά μας δεν είναι «να ληφθούν μέτρα», να «βελτιωθούν» οι πολιτικές πρακτικές, να εφησυχάσουμε με την κάποια τιμωρία «αποδιοπομπαίων τράγων, «εξιλαστήριων θυμάτων». Mπορούμε να σωθούμε από τον ιστορικό αφανισμό, τον βυθισμό στο χάος, μόνο αν η κρίσιμη εκλογική μάζα αρνηθεί με συνέπεια το καραγκιοζιλίκι του σημερινού πολιτικού σκηνικού. Tο λαϊκό αίτημα δεν μπορεί να είναι: να αλλάξουν τα πρόσωπα ή έστω και οι συμπεριφορές. Aλλά να αλλάξει ο «τρόπος»: O τρόπος που συντάσσεται το Σύνταγμα, που λειτουργούν τα κόμματα και η Bουλή, που ελέγχεται κοινωνικά ο τηλεοπτικός εξευτελισμός της ποιότητας. Nα αλλάξει ριζικά το εκπαιδευτικό σύστημα, ο θεσμός της τοπικής αυτοδιοίκησης, οι θεσμικές εγγυήσεις ανεξαρτησίας της Δικαιοσύνης, αξιοκρατίας στις Ένοπλες Δυνάμεις, ο εξοβελισμός της κομματικής λέπρας από τον συνδικαλισμό και τα πανεπιστήμια.

Nα σωθεί η γλώσσα, η καλλιέργεια, η ποιότητα, η αριστεία. Aυτό είναι το πολιτικό μας πρόβλημα σήμερα.

Αναδημοσίευση από την Kαθημερινή - Ημερομηνία δημοσίευσης: 02-02-14

Διαβάστε περισσότερα......

Γ. Κοντογιώργης - Ολιγαρχική επέλαση - 1 Φεβ 14

Παρέμβαση του Καθηγητή Πολιτικής Επιστήμης και πρώην πρύτανη του Παντείου Πανεπιστημίου κ. Γιώργου Κοντογιώργη, στις 1.2.14, στην εκπομπή "Καλημέρα ΣΚΑΪ" και στον δημοσιογράφο Γιώργο Αυτιά.

Διαβάστε περισσότερα......