Τετάρτη, 31 Δεκεμβρίου 2014

Γ. Κοντογιώργης - Οι θεμελιώδεις παθογένειες του πολιτικού συστήματος δεν είναι ανατάξιμες - 30 Δεκ 2014

Παρέμβαση του Καθηγητή Πολιτικής Επιστήμης και πρώην πρύτανη του Παντείου Πανεπιστημίου κ. Γιώργου Κοντογιώργη, στις 30.12.2014 στην ΝΕΡΙΤ, εν όψει της πρόωρης προσφυγής στις κάλπες.

Διαβάστε περισσότερα......

Τρίτη, 30 Δεκεμβρίου 2014

Γ. Κοντογιώργης - Οι αγκυλώσεις του πολιτικού συστήματος και οι αδιέξοδες εμμονές της ολιγαρχικής κομματοκρατίας - 29 Δεκ 2014

Συνέντευξη του καθηγητή πολιτικής επιστήμης και πρώην πρύτανη του Παντείου Πανεπιστημίου κ. Γιώργου Κοντογιώργη, στις 29.12.2014 στο SBC Business Channel και στην δημοσιογράφο Μαρία Σμιλίδου.

Διαβάστε περισσότερα......

Κυριακή, 28 Δεκεμβρίου 2014

O χρόνος και η ελευθερία

Χρήστος Γιανναράς

Τ​​ελευταία Kυριακή του δέκατου τέταρτου χρόνου της τρίτης μετά Xριστόν χιλιετίας. Kαι όπως όρισε με ρεαλισμό ο Aριστοτέλης, «γερνάνε όλα με τον χρόνο, δεν φέρνει νιάτα ούτε ομορφιά ο χρόνος, είναι μόνο αίτιος φθοράς».

Tα νιάτα ελπίζουν, οι ώριμοι μελαγχολούν σε κάθε συμβατική μέτρηση του χρόνου. Όχι οπωσδήποτε επειδή η ηλικία μετράει την απόσταση από τον θάνατο. Aυτός, έτσι κι αλλιώς καιροφυλαχτεί για όλους στην κάθε στιγμή –«μόλις γεννιέται ο άνθρωπος, είναι και ώριμος να πεθάνει». Σε άλλες εποχές ο πολιτισμός (ο κοινός τρόπος του βίου) είχε άξονα την εναργή συνείδηση της θνητότητας, τη «μνήμη θανάτου». Γιατί; Eπειδή γεννάει πλούτο ζωής η ανάληψη της ευθύνης του χρόνου, ευθύνης για την ψηλάφηση «νοήματος» (αιτίας και σκοπού) της ύπαρξης και του θανάτου. Σήμερα ο κοινός τρόπος ή πολιτισμός είναι μια πανικόβλητη (και αφελέστατη) προτροπάδην φυγή από το πρόβλημα: ο Iστορικός Yλισμός, αυτάρεσκος παλιμβαρβαρισμός, αφελέστατος στον πρωτογονισμό του.

H ανάληψη ευθύνης απέναντι στη βραχύτητα του βίου και στην εγγύτητα του θανάτου, ίσως να σημαίνει τη μόνη δυνατότητα ελευθερίας από τον θάνατο. O θάνατος είναι αναπότρεπτη συνέπεια του «αιτιατού» χαρακτήρα της ύπαρξής μας. Δεν είμαστε οι αίτιοι της ύπαρξής μας, δεν επιλέξαμε να υπάρχουμε, η αιτία που υπάρχουμε είναι «αλλού»: έξω από τη δική μας βούληση και ενεργητική δυνατότητα. Όμως η διαχείριση της (ερήμην μας) δεδομένης ύπαρξής μας είναι πεδίο της δικής μας του καθενός ευθύνης, της δικής μας ελευθερίας.

Στη βοσκηματώδη «λογική» του Iστορικού Yλισμού (λογική –για να μην ξεχνιόμαστε– του κ. Σαμαρά, του κ. Tσίπρα και λοιπών δημίων μας) η ελευθερία ορίζεται ως δυνατότητα ανεμπόδιστων ατομικών επιλογών: Eικόνα της ιστορικο-υλιστικής ελευθερίας είναι το σούπερ μάρκετ και προϋπόθεσή της η εξασφαλισμένη καταναλωτική ευχέρεια. H ελευθερία εκλαμβάνεται σαν ατομικό «δικαίωμα» δοτό – μας παραχωρείται με νόμους («αναγκαστούς κατά πάντων»). Γι’ αυτό και επιδέχεται διεκδίκηση αυτή η ελευθερία: με πορείες, καταλήψεις, βανδαλισμούς, απεργίες «κοινωνικού κόστους» (κατ’ ευφημισμόν, με «λαϊκούς αγώνες»).

Δεν υποψιάζεται ο Iστορικός Yλισμός, μαρξιστικός και καπιταλιστικός, μιαν άλλη εκδοχή της ελευθερίας, που αφορά στην ύπαρξη και όχι στη νομικά ρυθμιζόμενη συμπεριφορά –στοχεύει να ελευθερώσει από τον θάνατο, όχι να ψευτοπαρηγορήσει τη θνητότητα. Δεν είναι κενολογία να συζητάμε για ελευθερία από τον θάνατο; H μακραίωνη εμμονή των ανθρώπων σε αυτόν τον προβληματισμό δεν μοιάζει νηπιώδης. O θάνατος είναι δεδομένη αναγκαιότητα, όπως και η χρονικότητα και η φθορά. O άνθρωπος έχει επίγνωση-συνείδηση της υπαρκτικής αναγκαιότητας, αλλά και συνείδηση του ενδεχομένου υπαρκτικής ελευθερίας.

Όσο υπήρχαν Eλληνες, έμοιαζε πρωταρχική και αυτονόητη γι’ αυτούς η αναζήτηση της υπαρκτικής (όχι απλώς συμπεριφορικής) ελευθερίας: Nα ελευθερωθεί ο άνθρωπος από τις αναγκαιότητες που διέπουν την ύπαρξή του: άλογες ενστικτώδεις ενορμήσεις, απαιτήσεις ατομοκεντρικής κατασφάλισης και αυθυπαρξίας. Γι’ αυτό και λογάριαζαν οι Έλληνες πάντοτε ως άθλημα ελευθερίας τη σχέση, όχι τη χρήση, τη σχέση, όχι τη σύμβαση – άθλημα ελευθερίας ήταν το κατόρθωμα να συγκροτείται «πόλις», να λειτουργεί «βίος πολιτικός», να ταυτίζεται το αληθεύειν με το κοινωνείν.

O Iστορικός Yλισμός (κ. Σαμαράς, κ. Tσίπρας και λοιποί δήμιοι του βίου μας – για να μην ξεχνιόμαστε) καταλαβαίνει ως πρόβλημα μόνο την εφήμερη και οπωσδήποτε ατελέσφορη συντήρηση της ύπαρξης, την ύπαρξη ως χρονικότητα, τον χρόνο ως συνάρτηση του θανάτου, τον θάνατο ως κατεξοχήν αναγκαιότητα που διέπει την αιτιατή φαινομενικότητα. Όμως, δίχως τα ματογυάλια του Iστορικού Yλισμού, εμπειρικά πιστοποιούμε ότι ο άνθρωπος, σε αντίθεση προς τα άλογα υπαρκτά, υπάρχει και γνωρίζεται ως σχέση, όχι ως φύση. Γνωρίζουμε τον κάθε άνθρωπο, όχι όταν απλώς πιστοποιούμε το άτομο: μιαν αδιαφοροποίητη μονάδα της ανθρώπινης φυσικής ομοείδειας (μονάδα που διαφοροποιείται μόνο αριθμητικά – σαν αριθμός Δελτίου Tαυτότητας, Φορολογικού Mητρώου κ.τ.ό.). Γνωρίζουμε τον κάθε άνθρωπο ως ενεργούμενη ετερότητα: ύπαρξη μοναδική, ανόμοια, ανεπανάληπτη – ετερότητα όχι απλώς μορφική, αλλά ενεργούμενη, δηλαδή συνεχώς πραγματούμενη στην έκφραση (βλέμμα, χαμόγελο, χειρονομία, τόνος φωνής, κίνηση σώματος), όπως και στην ετερότητα σκέψης, κρίσης, φαντασίας, ποιητικής (δημιουργικής) ενέργειας.

Tην ενεργούμενη ετερότητα-μοναδικότητα κάθε ανθρώπου τη γνωρίζουμε οι άνθρωποι χάρη σε ένα επίσης ενέργημα μετοχής-μέθεξης στη γιγνόμενη ετερότητα του άλλου. Όσες βιογραφίες του Mότσαρτ ή του Bαν Γκογκ κι αν διαβάσω, μόνο με πληροφορούν για την ιστορική τους ύπαρξη, οι πληροφορίες δεν μου «γνωρίζουν» την υπαρκτική τους μοναδικότητα. Aυτή την ανακαλύπτω μόνο ενεργά: μετέχοντας στα ενεργήματά τους – στη μουσική του Mότσαρτ, στη ζωγραφική του Bαν Γκογκ.

Oνομάζουμε σχέση την ενεργητική μετοχή-μέθεξη στην ενεργούμενη ετερότητα του άλλου. Kαι η γνώση που προσπορίζει η σχέση είναι συνάρτηση της ελευθερίας που κατορθώνουμε από τις ορμέμφυτες αναγκαιότητες επιβολής στον άλλον, χρήσης του άλλου. H ελευθερία έχει τη δυναμική της ολοκληρίας που ποτέ δεν ολοκληρώνεται, της τελείωσης που ποτέ δεν τελειούται. Στη σχέση η ελευθερία από τον εγωκεντρισμό ξεκινάει από την ανιδιοτέλεια, περνάει στην αυταπάρνηση, κορυφώνεται στην ερωτική αυτοπροσφορά. Kαι αυτοί οι «επαναβασμοί» αντιστοιχούν και σε πρόοδο στη γνώση: η «ολοκληρούμενη και ουδέποτε περατούμενη» πληρότητα της γνώσης είναι ο έρωτας.

Mέχρις εδώ μπορούν ίσως κάτι να καταλαβαίνουν και οι εγκλωβισμένοι στον πρωτογονισμό του Iστορικού Yλισμού. Όμως το πώς η ελευθερία από τις υπαρκτικές αναγκαιότητες της φύσης μπορεί να πραγματώνει την ύπαρξη στην ερωτική δυναμική της σχέσης, ελεύθερη και από τον θάνατο, είναι άλλο, δύσκολο μάθημα. Άλλο να κατανοείς και άλλο να γνωρίζεις την ελευθερία.

Αναδημοσίευση από την Kαθημερινή - Ημερομηνία δημοσίευσης: 28-12-2014

Διαβάστε περισσότερα......

Τρίτη, 23 Δεκεμβρίου 2014

(IANOS) Συναντήσεις Κορυφής: Γ. Καραμπελιάς - Κ. Δεσποτόπουλος

Ο Γιώργος Καραμπελιάς συζήτησε στις 22.12.2014 στον ΙΑΝΟ με τον ακαδημαϊκό Κωνσταντίνο Δεσποτόπουλο για τα διαχρονικά προβλήματα του ελληνισμού.

Διαβάστε περισσότερα......

Γ. Κοντογιώργης - Η ανάγκη και το μέλλον ενός νέου «πολιτικού συμβολαίου» - 22 Δεκ 2014

Συνέντευξη του καθηγητή πολιτικής επιστήμης και πρώην πρύτανη του Παντείου Πανεπιστημίου κ. Γιώργου Κοντογιώργη, στις 22.12.2014, στην εκπομπή του SBC Business Channel "Πολιτικοί και οικονομία" και στον δημοσιογράφο Βασίλη Ταλαμάγκα.

Διαβάστε περισσότερα......

Κυριακή, 21 Δεκεμβρίου 2014

Γ. Κοντογιώργης - Το πολιτικό σύστημα της νεοτερικότητας - 19 Δεκ 2014

Συνέντευξη του καθηγητή πολιτικής επιστήμης και πρώην πρύτανη του Παντείου Πανεπιστημίου κ. Γιώργου Κοντογιώργη στην εκπομπή του Kontra Channel "Focus Live" της 19.12.2014.

Διαβάστε περισσότερα......

Πρωτογονισμός και «εποικοδόμημα»

Χρήστος Γιανναράς

Ε​​βδομάδα γιορτής των Χριστουγέννων και μια «σφυγμομέτρηση» της κοινής γνώμης για το γεγονός της γιορτής θα πρόσφερε, σίγουρα, πλούσιο υλικό κοινωνιογνωσίας. Ποιο ποσοστό του πληθυσμού σώζει ακόμα ίχνη «υπαρξιακού προβληματισμού», έχει ερωτήματα που μπορεί να επιφέρουν ρωγμές στην απανθρωπία της ιστορικο-υλιστικής μονοτροπίας των καιρών μας, ποιο ποσοστό εξακολουθεί να ανέχεται τα στερεότυπα μιας κατεστημένης «γιορτινής» κενολογίας.

Αντιπαλεύοντας τον «τρόπο» του «υπαρκτού σοσιαλισμού» οι κοινωνίες της «φιλελεύθερης οικονομίας» είχαν επιστρατεύσει ρομαντικά ρητορικά προσχήματα ιδεαλισμού. Έκρυβαν επιμελέστατα την κοινή καταγωγή καπιταλισμού και μαρξισμού από την ίδια μήτρα: τον Ιστορικό Υλισμό. Επινόησαν την ετικέτα της «χριστιανοδημοκρατίας» καλλιεργώντας με θαυμαστή αποτελεσματικότητα την ψευδαίσθηση ότι οι στυγνοί νόμοι της «ελευθερίας των αγορών» (νόμοι φυσικής επιλογής, επιβίωσης του ισχυροτέρου, άτεγκτης ανταγωνιστικότητας) μπορούν να συνταιριαστούν με έναν θρησκειοποιημένο Χριστιανισμό, ατομοκεντρικής, «πνευματικά» αιτιολογημένης, ωφελιμοθηρίας.

Η παράσταση κράτησε ώς τα τέλη της δεκαετίας του ’80. Τότε, στις κοινωνίες του «υπαρκτού σοσιαλισμού» οι συγκυρίες ξεγύμνωσαν αποκαλυπτικά τα ιδεολογήματα που συντηρούσαν την ψευδαίσθηση της αντιπαλότητας: Αποκάλυψαν τους εμφανιζόμενους ως αντιπάλους, μαρξισμό και καπιταλισμό, σε σιαμαία συμφυΐα – δύο όψεις του ίδιου νομίσματος, του Ιστορικού Υλισμού. Τα καθεστώτα του «υπαρκτού σοσιαλισμού» κατέρρευσαν, όχι γιατί απέρριπταν πια τον Ιστορικό Υλισμό, αλλά επειδή λαχταρούσαν περισσότερον Ιστορικό Υλισμό: Ήθελαν μπλου-τζηνς, καλλυντικά, πορνογραφία, «ελευθερία» ανεμπόδιστων ατομικών καταναλωτικών επιλογών.

Τότε και ο «υπαρκτός καπιταλισμός» απέβαλε επιτέλους τα προσωπεία: αρνήθηκε κάθε χαλινό στην κατάφαση των ενστικτωδών ενορμήσεων, των νόμων της ζούγκλας: Οι εκλεγμένες κυβερνήσεις, οι κοινοβουλευτικοί θεσμοί, ο συνδικαλισμός, οι διακηρύξεις των «δικαιωμάτων», η «τέταρτη εξουσία» της πληροφόρησης, απόμειναν ανυπόστατες σκιές, διακοσμητικό ντεκόρ στην απάνθρωπη, πλανητική εξουσία των κερδοσκόπων. Το νόμισμα αυτονομήθηκε από τις παραγωγικές και ανταλλακτικές ανθρώπινες σχέσεις, έγινε αφηρημένο «λογιστικό» χρήμα υπηρετικό ενός τερατώδους, ανίερου τζόγου με ανεξέλεγκτους παίκτες.

Όπως στα κομμουνιστικά καθεστώτα η «κεντρικά ελεγχόμενη οικονομία» κατάργησε την πολιτική και την υποκατέστησε με αυθαίρετες τυραννικές δικτατορίες που η καθεμιά επέβαλε τη δική της «νομενκλατούρα», έτσι και η «φιλελεύθερη» οικονομία καταργεί σήμερα απροκάλυπτα την πολιτική, την υποκαθιστά με παντοδύναμα παντελώς ανεξέλεγκτα οικονομικά «διευθυντήρια». Ιδιωτικοί οίκοι αξιολογούν τις οικονομίες κρατών, βαθμολογούν τη δανειοληπτική τους αξιοπιστία – δηλαδή αποφασίζουν ποια κοινωνία θα ευνοηθεί να ευημερήσει, ποια θα βυθιστεί σε λιμό, σε απόγνωση. Με φρενήρη ρυθμό εκποιούνται κοινωνικές περιουσίες λαών, εισάγονται στο πλανητικό καζίνο του χρηματιστηριακού παιγνίου, με ευφημισμούς ιταμής αναίδειας: όπως, το να θεωρείται ο παλιμβαρβαρισμός των «ιδιωτικοποιήσεων» κορύφωμα «εκσυγχρονισμού» και «προόδου».

Ίσως για πρώτη φορά στα χρόνια μας, δυο χιλιετίες μετά Χριστόν, οι άνθρωποι να «γιορτάζουμε» Χριστούγεννα με ριζικά αντεστραμμένους, σε παγκόσμια κλίμακα, τους όρους κατανόησης της Γιορτής. Γιορτή, τώρα πια, είναι μια σύμβαση καθαρά χρηστική: συντηρούμε γραφικότητες συναισθηματικού χαρακτήρα, μόνο για την απόλαυση λίγης αργίας από τη βιοπάλη (αν η βιοπάλη δεν έχει ακυρωθεί από το μαρτύριο της ανεργίας) και με κυρίως στόχο «να κινηθεί η αγορά». Η Γιορτή αρχίζει και τελειώνει στον διάκοσμο –«δέντρο», δώρα, κάλαντα, τραπέζι ευωχίας, γιρλάντες στα μπαλκόνια και στις εξώθυρες– όλα συναρτήσεις του δείχτη καταναλωτικής ευχέρειας. Οι άνθρωποι μοιάζει να έχουμε παλινδρομήσει σε έναν απίστευτο πρωτογονισμό, δίχως καν ερωτήματα για «νόημα» (αιτία και σκοπό) της ύπαρξης, του κόσμου, της Ιστορίας.

Η λέξη «απανθρωπία» κυριολεκτεί: Χάνεται «το κυρίως ανθρώπινον» –ο άνθρωπος προσπερνάει την όποια χαρά ή θλίψη, την επιτυχία ή την απόγνωση, τον έρωτα ή τη μοναξιά, τις προοπτικές της ζωής ή την εγγύτητα του θανάτου, χωρίς περιέργεια ή κριτήριο για την ποιότητα, την αλήθεια ή την ψευδαίσθηση. Προσπερνάει αδιάφορος το αίνιγμα του κάλλους –γιατί τα χρώματα, γιατί η ετερότητα, γιατί η ενεργούμενη μοναδικότητα στο βλέμμα, στο χαμόγελο, στη χειρονομία, στη ζεστασιά της φωνής. Τα μετράμε όλα σήμερα με μέτρο την ωφελιμότητα της χρήσης, όχι την έκπληξη (αλλά και το ρίσκο) της σχέσης. Είναι ο θρίαμβος του Ιστορικού Υλισμού, ο «μετά θάνατον» του μαρξισμού θρίαμβος.

Στην Ελλάδα έχουμε ιστορικο-υλιστικό πρωτογονισμό ακατέργαστον. Αλλά και ιδεαλιστικό «εποικοδόμημα» υπερτροφικό: Υποχρεωτικό μάθημα θρησκευτικών στα σχολειά. Δύο Θεολογικές Σχολές, με τέσσερα Τμήματα, στα πανεπιστήμια Αθήνας και Θεσσαλονίκης. Τέσσερις Ανώτατες Εκκλησιαστικές Ακαδημίες. Κάθε Κυριακή τη λειτουργία με κήρυγμα από την κρατική τηλεόραση. Ραδιοφωνικούς σταθμούς της αρχιεπισκοπής και μητροπόλεων. Πλημμυρίδα θρησκευτικών εντύπων – κάθε μητρόπολη το περιοδικό της, αλλά και ενορίες, χώρια τα έντυπα των ποικιλώνυμων θρησκευτικών οργανώσεων. Και με όλον αυτόν τον κηρυγματικό καταιγισμό, η ελλαδική κοινωνία σήμερα είναι ανατριχιαστικά ακατήχητη. Αγνοεί ακόμα και τα στοιχειώδη της εγκυκλοπαιδικής ενημέρωσης.

Το αποδείχνουν οι πολιτικοί, όταν τολμάνε διαγγέλματα Πάσχα, Χριστούγεννα, Δεκαπενταύγουστο. Το ίδιο και οι δημοσιογράφοι, δημοσιογραφούντες λόγιοι, ραδιοτηλεοπτικοί σχολιαστές, συγγραφείς και κορυφαίοι των Γραμμάτων που φιλοδοξούν αναμέτρηση με μεταφυσικά ερωτήματα. Το πιο αποκαρδιωτικό είναι το επίπεδο προφορικού και γραπτού λόγου των επισκόπων και ιεροκηρύκων – οι τρεις χρονολογικά τελευταίοι αρχιεπίσκοποι φόρτωσαν στο επισκοπικό σώμα τόσην αμάθεια, μικρόνοια και εξηλιθιωμένη στρέβλωση της εκκλησιαστικής μαρτυρίας που, πραγματικά, το φαινόμενο προκαλεί κατάθλιψη ή πανικό. Όμως σώζεται, ακόμα, η έμπρακτη μαρτυρία της λατρείας: Η αποκαλυπτική δραματουργία, η ιλιγγιώδης ποίηση της υμνολογίας. Ο έρωτας που χωράει στη γλώσσα. Ο «τρόπος» εισόδου στη ρεαλιστική χαρά της Γιορτής.

Αναδημοσίευση από την Kαθημερινή - Ημερομηνία δημοσίευσης: 21-12-2014

Διαβάστε περισσότερα......

Σάββατο, 20 Δεκεμβρίου 2014

Θεωρίες συνομωσίας, διάχυση ευθύνης και «ισχυρή Ελλάδα»

Γιώργος Κοντογιώργης

      Αυτό που συνάγεται αβίαστα από την κρίση που μαστίζει τη χώρα είναι ότι η πολιτική τάξη, στην οποία εμπιστεύθηκε η κοινωνία εν λευκώ τις τύχες της, λεηλάτησε ακόμη και την εθνική άμυνα. Δεν δίστασε δηλαδή να υπονομεύσει την ίδια τη δυνατότητα της χώρας να προστατεύσει την ελευθερία της.

      Το ενδιαφέρον, εντούτοις, έγκειται στο ότι η κακοδαιμονία της χώρας εξακολουθεί να αποδίδεται από μια μερίδα στην οργανωμένη συνομωσία ξένων. Το και ακόμη μεγαλύτερο ενδιαφέρον είναι ότι και την λύση του προβλήματος η καθεστωτική ολιγαρχία την εναποθέτει ή την μεταθέτει στους ξένους, έναντι ανταλλάγματος προφανώς την εκχώρηση συμφερόντων και ελευθερίας.

      Η αλήθεια βεβαίως είναι ότι οι ξένοι κάθονται απλώς στην άκρη του "ποταμιού" και περιμένουν σαν ώριμο φρούτο την παράδοση της χώρας σ' αυτούς. Οι μεγάλες ήττες του ελληνισμού, συνέβησαν στην πρωτεύουσά του, όχι στα σύνορα ούτε στο πεδίο της διπλωματίας. Τις προετοίμασε η άρχουσα πολιτική τάξη (ομού με τους συγκατανευσιφάγους), οσάκις κατάφερε να αυτονομηθεί από την κοινωνική συλλογικότητα. Στο πλαίσιο αυτό, δεν δίστασε να μεταβάλει και τα συγκριτικά πλεονεκτήματα της χώρας σε "βαρίδια" εξάρτησης.

      Το όλο αυτό σκηνικό εμπλουτίζεται με μια εξίσου ενδιαφέρουσα παράμετρο της πολιτικής ζωής. Όταν έρχεται η ώρα της αναζήτησης πολιτικών ευθυνών για την κακοδαιμονία της χώρας, το επιχείρημα μας υπενθυμίζει ότι υπέχουμε όλοι ευθύνη. "Εμείς εκλέγουμε" τους πολιτικούς, οι πολιτικοί απεικονίζουν την ποιότητα της κοινωνίας και, εν πάσει περιπτώσει, το κακό επήλθε επειδή ο καθένας σκέφτεται για "πάρτη" του και όχι για το σύνολο.

      Οίκοθεν νοείται ότι οι ισχυρισμοί αυτοί είναι σαθροί καθόσον η πολιτεία ορίζει τους όρους λειτουργίας του πολιτικού προσωπικού, το πλαίσιο της εξάρτησης ή της αυτονομίας του έναντι της κοινωνικής συλλογικότητας, και κατά τούτο το καθεστώς της συμμετοχής της τελευταίας στην κοινωνική/οικονομική ζωή και στα πολιτικά δρώμενα. Με απλούστερη διατύπωση, η απλή λογική διδάσκει ότι εάν κάποιος -εν προκειμένω το πολιτικό προσωπικό- κατέχει σε πρώτο και τελευταίο βαθμό την αρμοδιότητα να αποφασίζει ελευθέρως για ένα ζήτημα, χωρίς ο τρίτος -εν προκειμένω η κοινωνία των πολιτών- να δικαιούται να έχει άποψη, να ερωτάται, να τον ελέγχει, να του ζητά ευθύνες, να τον ανακαλεί, τότε αυτός ο κάποιος είναι εξ ολοκλήρου υπεύθυνος για το αποτέλεσμα.

      Η πολιτεία της εποχής μας εντέλλεται ακριβώς ότι η κοινωνία είναι ιδιώτης, δεν μετέχει στην πολιτική διαδικασία, απλώς νομιμοποιεί το ήδη επιλεγμένο από τους μηχανισμούς πολιτικό προσωπικό, χωρίς περαιτέρω δικαίωμα ουδέ καν να του απευθύνει μομφή για την ιδιοποίηση της εξουσίας. Η ψήφος που αποδίδεται στον πολίτη κρίνεται από το περιεχόμενό της: εν προκειμένω, δεν έχει ούτε αντιπροσωπευτικό ούτε προφανώς δημοκρατικό περιεχόμενο.

      Το τραγικό ωστόσο βρίσκεται αλλού και συγκεκριμένα στο γεγονός ότι η κοινωνία μας, έχει αποδεχθεί και ενσωματώσει την συνενοχή για το αποτέλεσμα της πολιτικής, με το επιχείρημα ότι βιώνουμε τη δημοκρατία. Και ότι επομένως, η όποια λύση εκτός του παρόντος πολιτικού συστήματος μας οδηγεί στη δικτατορία.

      Τα ερωτήματα στο πλαίσιο αυτό είναι αμείλικτα: Πόσοι άραγε, από όσους προσφέρονται να αυτοενοχοποιηθούν, είναι σε θέση να συνεκτιμήσουν το γεγονός ότι οι κοινωνίες αποτελούν συγκροτημένες σε έννομη πολιτεία οντότητες και όχι ένα τυχαίο και άναρχο συνοθύλευμα ιδιωτών με αυτόκλητες συμπεριφορές; Ότι επομένως η λειτουργία ενός εκάστου στο κράτος δεν αποτελεί προσωπική επιλογή και σε κάθε περίπτωση δεν υπάρχει παράδειγμα κοινωνίας που επιβίωσε από τη στιγμή που η συμμόρφωση με τη συλλογικότητα αφέθηκε στην καλή προαίρεση ενός εκάστου; Να υποθέσουμε ότι δεν γνωρίζουμε πως ο ατομοκεντρισμός, στα μεν προδημοκρατικά συστήματα ορίζεται ως το γεγονός της αντίταξης της ατομικότητας στο συλλογικό γίγνεσθαι, ενώ στη δημοκρατία με την αντίστιξη της ατομικότητας σ' αυτήν;

      Πόσοι άραγε είναι έτοιμοι να συνομολογήσουν ότι οι κοινωνίες υπό το σημερινό πολιτειακό σύστημα δεν συγκροτούν θεσμική συλλογικότητα, ότι δεν μετέχουν της πολιτείας και άρα ότι δομούνται ως ιδιώτες; Ότι η επιτυχία ενός εκάστου επιβραβεύεται εάν ως άτομο ευδοκιμήσει, ακόμη και σε βάρος της συλλογικότητας, ότι δεν αποτιμάται σε συνάρτηση με την συμβολή του στην ευημερία και την ελευθερία της;

      Πόσοι λαμβάνουν υπόψη, όταν διερωτώνται για τα δημόσια πράγματα, ότι δεν τους πέφτει λόγος για τον τρόπο της διαχείρισης των συμφερόντων τους ; Ότι δεν τους αναγνωρίζεται "έννομο συμφέρον" να αξιώσουν την συνεκτίμηση της βούλησης τους ή, έστω, να ελέγξουν, να ζητήσουν ευθύνες από τους ιθύνοντες εάν τους βλάψουν; Ότι δεν έχουν δικαίωμα να εναντιωθούν στον ηγέτη για τις επιλογές του ή εάν τους εξαπάτησε, να παρέμβουν και να σταματήσουν την καταστροφή;

      Πόσοι ενθυμούνται ότι οι πολιτικοί ιθύνοντες, που κατέχουν σε πρώτο και τελευταίο βαθμό την πολιτική εξουσία/σύστημα, επιδίδονται συστηματικά στην αποδόμηση των δημοσίων πολιτικών, ιδιοποιούνται το κοινό αγαθό, απεργάζονται την αποσύνθεση των θεμελίων της κοινωνικής συλλογικότητας ή υπονομεύουν τη συγκρότησή της, επιβραβεύουν τη διαπλοκή και τη διαφθορά, χωρίς να υπέχουν καμία ευθύνη; Ότι δηλαδή η πολιτική τάξη και μάλιστα ένας, ο πολιτικός ηγέτης, δικαιούται εκ του νόμου να εξαπατά, να καταδολιεύει μια ολόκληρη κοινωνία, ηθελημένα και εκ συστήματος; Ότι η πολιτική τάξη είναι υπεράνω του νόμου δίκην απολυταρχίας, ότι έχει δια χειρός της αυτοεξαιρεθεί από το κράτος δικαίου;

      Η κοινωνία ζει καθημερινά το δράμα της αυτοενοχοποίησής της, χωρίς να συνεκτιμά ότι τα μέλη της -οι πολίτες και ουσιαστικά οι υπήκοοι- λειτουργούν στο πλαίσιο του συστήματος που τους υπαγόρευσαν οι Ολιγάρχες, το οποίο για να την κοιμίσουν το αποκαλούν δημοκρατία; Φταίμε εμείς που δεν πληρώνουμε φόρους όχι αυτοί που έστησαν το σύστημα που επιβραβεύει τη φοροδιαφυγή. Εμείς που διαπλεκόμεθα για να έχουμε τις υπηρεσίες τις οποίες δικαιούμεθα ως πολίτες και όχι εκείνοι που έκαμαν αναγκαία συνθήκη, υποχρεωτική τη διαπλοκή και τη διαφθορά. Φταίνε οι ξένοι τέλος που υπέβαλαν τη χώρα σε καθεστώς κατοχής και λεηλατούν τον πλούτο της, ότι απέμεινε από τις βάσεις της ευημερίας μας, και όχι εκείνοι που την λεηλάτησαν και την υπέβαλαν στη συνέχεια στην εξάρτηση, προκειμένου να διαφυλάξουν αλώβητο το δικό τους καθεστώς.

      Όταν μια ολόκληρη πολιτική τάξη στέλνει ομοθύμως το λογαριασμό της λεηλασίας στο εξωτερικό, για να δώσουν οι ξένοι λύση στο εσωτερικό πρόβλημα, αντί να λάβει έστω την τελευταία στιγμή τα αναγκαία μέτρα για την ανάταξη της χώρας, το τίμημα θα είναι αναπόφευκτα βαρύ. Και θα είναι διπλά βαρύ διότι οι ξένοι θα στηριχθούν στους εσωτερικούς δυνάστες για να εφαρμόσουν και περαιτέρω να νομιμοποιήσουν τις πολιτικές τους. Δεν χρειάζεται στο πλαίσιο αυτό να είναι κανείς μάντης για να προβλέψει το αποτέλεσμα: ποιος θα καταβάλει το τίμημα της λεηλασίας, πώς προδικάζεται το μέλλον της χώρας, ότι μέσα στην τωρινή καταστροφή οικοδομούνται οι συνθήκες για την επόμενη ή τις επόμενες καταστροφές που θα ακολουθήσουν και θα αποτελειώσουν τη χώρα.

      Αρκεί εμείς όλοι να πιστέψουμε για μια ακόμη φορά τους πολιτικούς Ολιγάρχες, όλου του πολιτικού φάσματος, που διαγκωνίζονται για τη νομή του κράτους, επαγγελλόμενοι ξανά την "ισχυρή" ή τη "νέα Ελλάδα". Αρκεί να συνεχίσουμε να επενδύουμε στην εναλλαγή των κομμάτων στην εξουσία, αντί να θέσουμε στον εαυτό μας το ερώτημα γιατί συνεχίζουμε να αναζητούμε την σωτηρία μας, να εμπιστευόμαστε εν λευκώ τη διακυβέρνησή μας στους ολίγους, και δεν αξιώνουμε να μας επιστραφεί ένα τουλάχιστον μέρος της πολιτικής κυριαρχίας; Να γίνουμε ως κοινωνία των πολιτών θεσμικοί εταίροι της πολιτείας;

      Εάν συνεχίσουμε έτσι δεν θα αργήσει η ώρα που οι κράχτες της πολιτικής, οικονομικής και πνευματικής ολιγαρχίας θα μας διαβεβαιώσουν ότι και η επόμενη καταστροφή θα έχει υφανθεί όχι από αυτούς, αλλά από ξένους συνωμότες, τους οποίους ωστόσο στη συνέχεια θα τους τοποθετήσουν ως σωτήρες μας, δηλαδή ως συνδαιτυμόνες στο μεγάλο φαγοπότι. Ότι σε τελική ανάλυση θα φταίει η κοινωνία που "εξέλεξε" αυτό το πολιτικό προσωπικό. Δεν θα αμφισβητήσει την αθλιότητά του, όπως και στην παρούσα κρίση. Απλώς θα ισχυρισθεί ότι είναι εξίσου άθλιο όσο και αυτοί που το επέλεξαν. Η "εικόνα" της κοινωνίας είναι η "εικόνα" τους.

      Προφανώς, δεν μας χρειάζεται πιο παραστατικό επιχείρημα για να επιβεβαιωθεί ο ισχυρισμός μας ότι αυτό, το αναντίστοιχο προς την ελληνική κοινωνία, πολιτικό σύστημα έχει μια βαθιά εκλεκτική συγγένεια με τα κοινωνικά "λύματα". Εξού και δεν παράγει φιλοδοξία. Διότι η φιλοδοξία εγκαταβιοί στα συστήματα που είναι εναρμονισμένα με την κοινωνική συλλογικότητα. Στη δημοκρατία και κατ' ελάχιστον στην αντιπροσώπευση, όχι στις ολιγαρχίες. Μόνον εκεί παράγονται οι μεγάλοι ηγέτες.

Αναδημοσίευση από το περιοδικό manifesto - τ.39, Δεκ 2014

Διαβάστε περισσότερα......

Παρασκευή, 19 Δεκεμβρίου 2014

Γ. Κοντογιώργης - Το διακύβευμα της προεδρικής εκλογής - 18 Δεκ 2014

Παρέμβαση του Καθηγητή Πολιτικής Επιστήμης και πρώην πρύτανη του Παντείου Πανεπιστημίου κ. Γιώργου Κοντογιώργη, στις 18.12.2014 στην ΝΕΡΙΤ, στον απόηχο της πρώτης ψηφοφορίας για τον Πρόεδρο της Πολιτείας.

Διαβάστε περισσότερα......

Πέμπτη, 18 Δεκεμβρίου 2014

Γ. Κοντογιώργης - Δημοκρατία. Ο σκοπός, η πολιτεία, οι αξίες - 10 Δεκ 2014

Γιώργος Κοντογιώργης

Η τέταρτη διάλεξη του καθηγητή πολιτικής επιστήμης και πρώην πρύτανη του Παντείου Πανεπιστημίου κ. Γιώργου Κοντογιώργη με θέμα «Ο χρόνος της δημοκρατίας και η ουτοπία» από το σεμινάριο πολιτικής επιστήμης: «Η δημοκρατία. Από τη θεωρία στην πράξη και η εποχή μας», το οποίο έγινε από 19/11 έως 17/12 στο χώρο για τα γράμματα και τις τέχνες Persona Grata1.

Το σεμινάριο είχε σκοπό να αναδείξει την έννοια, το σκοπό και το χρόνο της δημοκρατίας, καθώς και τους λόγους που η εποχή μας αδυνατεί όχι μόνο να συναντηθεί πράγματι αλλά και να συλλάβει το περιεχόμενο της. Εξετάσθηκαν οι εξελίξεις στον σύγχρονο κόσμο και οι λόγοι που η δημοκρατία θα καταστεί αναγκαία στο μέλλον.

Οι επιμέρους θεματικές ενότητες του σεμιναρίου ήταν οι εξής:

  1. Η δημοκρατία ως ελευθερία. Το διακύβευμα των εννοιών. Η σωρευτική συνάντηση της ατομικής, κοινωνικής και πολιτικής ελευθερίας
  2. Η δημοκρατία ως πολιτεία. Το θεσμικό, αξιακό και ιδεολογικό οπλοστάσιο που καλείται να εμπραγματώσει την καθολική ελευθερία
  3. Η δημοκρατία, η αντιπροσώπευση και η ολιγαρχική πολιτεία της νεοτερικότητας
  4. Ο χρόνος της δημοκρατίας και η ουτοπία
  5. Το γνωσιολογικό αβαθές της νεοτερικότητας και οι ιδεολογικές της αντινομίες. Η συντηρητική μεθάρμοση του Διαφωτισμού

 


1. Για την πληρέστερη κατανόηση του θέματος της διάλεξης και όσον αφορά την προσέγγιση της τυπολογίας των ανθρωποκεντρικών πολιτειών, παρατίθενται οι δύο παρακάτω πίνακες:

Τυπολογία ανθρωποκεντρικών πολιτειών: πολιτικά συστήματα Τυπολογία ανθρωποκεντρικών πολιτειών: οικονομικά συστήματα

Διαβάστε περισσότερα......

Τετάρτη, 17 Δεκεμβρίου 2014

Κ. Ζουράρις - Έρχομαι από μακριά - 16 Δεκ 14

Ο δάσκαλος κ. Δημήτριος Νατσιός συζητά με τον Πολιτειολόγο κ. Κώστα Ζουράρι, με αφορμή το πρόσφατο βιβλίο του Κώστα Ζουράρι «Έρχομαι απο μακριά», Αρμός, 2014.

Διαβάστε περισσότερα......

Δευτέρα, 15 Δεκεμβρίου 2014

Γ. Κοντογιώργης - Από τη ναυμαχία της Ναυπάκτου στην Ευρωπαϊκή Ένωση - 8 Οκτ 2014

Ομιλία του Καθηγητή Πολιτικής Επιστήμης και πρώην πρύτανη του Παντείου Πανεπιστημίου κ. Γιώργου Κοντογιώργη με θέμα «Από τη ναυμαχία της Ναυπάκτου στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Το μέλλον της Ευρώπης», η οποία έγινε στην Παπαχαραλάμπειο Αίθουσα Ναυπάκτου στις 10 Οκτωβρίου 2014, σε Ημερίδα με τίτλο: «Στον απόηχο της Ναυμαχίας», την οποία διοργάνωσε ο Δήμος Ναυπακτίας στα πλαίσια εκδηλώσεων για τον εορτασμό της 443η επετείου από τη Ναυμαχία της Ναυπάκτου.

Διαβάστε περισσότερα......

Κυριακή, 14 Δεκεμβρίου 2014

Ποιος θα τολμήσει την παλιγγενεσία

Χρήστος Γιανναράς

Πότε μπορούμε να μιλάμε (κυριολεκτικά, όχι μεταφορικά) για κατάρρευση του πολιτικού συστήματος; Προφανώς, όταν το πολιτικό σύστημα παύει να υπηρετεί τις συλλογικές ανάγκες. Από κατάφωρη ανικανότητα ή πασιφανή ιδιοτέλεια - φαυλότητα ή από συγκερασμό των δύο. Ένα πολιτικό σύστημα έχει καταρρεύσει, όταν τα κόμματα αυτονομούνται από την κοινωνία, υπηρετούν μόνο ή κυρίως την αυτοσυντήρησή τους – οι αντιπρόσωποι του λαού έχουν πάψει να αντιπροσωπεύουν τον λαό, πασχίζουν για πάρτη τους.

Πουριτανικές συνταγές στην πολιτική είναι ανώφελες, «η περί τας τιμάς ευφροσύνη» (η ηδονή της εξουσίας) αναγνωριζόταν, από τα αρχαία κιόλας χρόνια, «εγγυτάτω του θείου» – πλησιέστατη στη θεϊκή ευδαιμονία και γι’ αυτό ακαταμάχητα ορεκτή. Αλλά σήμερα, στο περίπου ελληνόφωνο δικό μας κρατίδιο του βαλκανικού νότου, η χρεοκοπία του πολιτικού συστήματος δεν τεκμαίρεται από κρούσματα εξουσιαστικής αυθαιρεσίας ή υπερφροσύνης τόσο όσο από την έλλειψη σοβαρότητας.

Όλα στο πολιτικό μας σύστημα είναι ελλειμματικά, ελλιπέστατη και η σοβαρότητα. Μικρά τα αναστήματα, κωμική η σπουδαιοφάνεια και μεγαλαυχία, θλιβερή η ανικανότητα, χυδαίος ο αμοραλισμός. Σοβαρότητα θα πει, πριν από όλα, να έχουν τα κόμματα πραγματικές διαφορές – διαφορετικούς στόχους, διαφορετικές ιεραρχήσεις προτεραιοτήτων, διαφορετικά προγράμματα, διαφορετικούς οραματισμούς για την κοινωνία. Στο Ελλαδιστάν των πολιτικών πυγμαίων, όλα τα κόμματα έχουν μια και την ίδια επαγγελία: να αυξήσουν την κατά κεφαλήν καταναλωτική ευχέρεια, χωρίς κανένα άλλο όραμα ζωής, ποιότητα ζωής, χαρά της ζωής. Ακόμα και η παιδεία δεν παρέχεται ως καλλιέργεια αλλά ως «εφόδιο»: προσόν για καριέρα.

Απίστευτο, κι όμως τα κόμματα καυχώνται να μην έχουν πολιτικές διαφορές, καμαρώνουν να είναι «πολυσυλλεκτικά», δηλαδή να μην πιστεύουν σε τίποτα. Το ΠΑΣΟΚ αγκάλιασε αντιθέσεις, από τον Μάρκο Βαφειάδη ώς τον Ανδρέα Ανδριανόπουλο – η Ν.Δ. από τον Καρατζαφέρη και τον Μπαλτάκο ώς τον Μίκη Θεοδωράκη. Για τον Αντώνη Τρίτση η Ν.Δ. ήταν η επάρατη «Δεξιά» και ρητόρευε ότι «η Δεξιά είναι φίδι, που πρέπει να του λειώσουμε το κεφάλι». Δεν πρόλαβε να δει τις «σοσιαλιστικές» κυβερνήσεις Σημίτη και Παπανδρέου του ολίγιστου να ασκούν την πιο δεξιά πολιτική που γνώρισε ποτέ η χώρα. Ούτε να αποθαυμάσει πρόλαβε την τραγελαφική συγκυβέρνηση Σαμαρά - Βενιζέλου, τις συντονισμένες επιδόσεις τους σε αυτεξευτελισμό και σε διασυρμό των «παρατάξεών» τους.

Μιλάμε για κατάρρευση του πολιτικού συστήματος (κυριολεκτικά, όχι μεταφορικά) μετρώντας τις ψήφους των πολιτών που δίνονται για να εκδικηθούν την αμετανοησία των «κομμάτων εξουσίας»: Το άλμα του ΣΥΡΙΖΑ από το 4,6% στο 27% της εκλογικής προτίμησης δεν έγινε επειδή οι πολίτες γοητεύθηκαν ξαφνικά από τη θρησκοληψία κάποιας σέκτας - συνιστώσας αυτού του ιδεολογικού «τουρλού», όπως δεν γοητεύθηκαν και από τα μασκαριλίκια του νεοναζισμού και τραμπουκισμού αναδείχνοντας τη «Χρυσή Αυγή» τρίτο σε δύναμη κόμμα. Και στις δύο αυτές περιπτώσεις η ψήφος των πολιτών ήταν εκτόνωση τυφλής οργής, χαστούκι στο «σύστημα». Χαστούκι αντίστοιχο με τη συνταραχτική λαοθάλασσα των «αγανακτισμένων», τις εκατοντάδες χιλιάδων πολιτών που με ανοιχτές παλάμες, στραμμένες στη Βουλή, κραύγαζαν: «κλέφτες, ψεύτες, άτιμοι».

Όποιο τεχνητό δεκανίκι κι αν υποκαταστήσει τον Βενιζέλο στη στήριξη της πρωθυπουργίας Σαμαρά, ελπίδα ανάκαμψης από τη συντελεσμένη καταστροφή δεν υπάρχει. Ελπίδα θα γεννηθεί μόνο όταν μεθοδικά και με συνέπεια καταλυθεί το πελατειακό κράτος, το κομματικό παρακράτος. Συγκεκριμένα: όταν επιβληθεί αδιάβλητη αξιοκρατία στον δημόσιο τομέα, έλεγχος της ποιότητας και της προσφοράς των σιτιζόμενων από τον κρατικό κορβανά. Όταν απεξαρτηθεί, με καισαρική τομή, ο συνδικαλισμός από τα κόμματα. Όταν απολακτιστούν οι κομματικές νεολαίες από τα πανεπιστήμια. Όταν αποκλειστούν οι κομματικοί «νταβατζήδες» από τις εργολαβίες δημόσιων έργων, προμηθειών του κράτους και από τα ΜΜΕ. Τίποτα στη ζωή μας δεν αλλάζει, φως στο τούνελ της απόγνωσης δεν μπορεί να φανεί, αν δεν χειρουργηθεί συνταγματικά η σιαμαία συμφυΐα κράτους και κομματικού συστήματος.

Εύκολο δεν είναι. Το κομματικό σύστημα έχει καταρρεύσει, αλλά έχει συμπαρασύρει στην κατάρρευσή του και το κράτος, δέσμιο στα πλοκάμια της κομματικής ασυδοσίας. Διαθέτει και ισχυρά πληθυσμικά ερείσματα η κομματοκρατία, αναρίθμητους ευνοημένους από την αναξιοκρατία, τη ρεμούλα, την αυτονόητη λωποδυσία του κοινωνικού χρήματος – πλήθος «οργανικών διανοουμένων», πανεπιστημιακών, καλλιτεχνών, επιχειρηματιών, που η προσκόλληση σε κόμμα τούς εξασφάλισε αναρρίχηση και διασημότητα. Η κατάλυση του πελατειακού - κομματικού κράτους από αυτούς που το γέννησαν και το συντηρούν, μοιάζει λογικά και πρακτικά αδύνατη. Το θεσμοποιημένο έγκλημα δεν αυτοαναιρείται, αποκλείεται έμπρακτη μετάνοια των αυτουργών.

Δεν είναι λοιπόν καθόλου περίεργο που και ο ΣΥΡΙΖΑ, πλησίστιος προς την εξουσία με προίκα την κοινωνική οργή (και όχι την εμπιστοσύνη), δεν λέει λέξη για την πρώτιστη αιτία των δεινών μας: το πελατειακό - κομματικό κράτος. Έχει προκληθεί και δεν απαντάει: αν γίνει εξουσία, υπάρχει έστω και αμυδρό ενδεχόμενο να ελευθερώσει τον κρατικό μηχανισμό, τον συνδικαλισμό και τα πανεπιστήμια από το καθεστώς της κομματικής φεουδαρχίας; Δεν απαντάει, προφανώς επειδή λειτουργεί και αυτός με τις ίδιες προϋποθέσεις που έχουν οδηγήσει στην κατάρρευση το πολιτικό μας σύστημα. Σκέφτονται και στον ΣΥΡΙΖΑ (προβληματίζονται, σχεδιάζουν) με την προ-μνημονιακή λογική της κομματοκρατίας. Όπως συνέβη και με τη ΔΗΜΑΡ, που μόλις μετέσχε, για λίγο, στη συγκυβέρνηση, αξίωσε αμέσως μερίδιο από το κομματικό κράτος (με την αναλογική κλίμακα: 4 προς 3 προς 1).

Αδύνατο να συνειδητοποιήσουν στον ΣΥΡΙΖΑ την ιστορική ευκαιρία και προνομιακή δυνατότητα που τους προσφέρει η λαϊκή οργή (όχι εμπιστοσύνη): να αναστήσουν την ελληνική κοινωνία. Όπως και ο Κ. Σημίτης το 1996 και ο Καραμανλής ο βραχύς το 2004, έτσι αρνείται και ο Τσίπρας σήμερα να αγνοήσει τις εσωκομματικές του δεσμεύσεις προκειμένου να κερδίσει την ευρύτατη κοινωνική στήριξη. Το ποσοστό των ψήφων που θα χάσει απειθαρχώντας στον κ. Λαφαζάνη και στον κ. Μηλιό, σίγουρα δεν συγκρίνεται με τις ψήφους που θα του φέρει ακριβώς η απειθαρχία του: το άνοιγμα στις ανάγκες και λαχτάρες του κοινωνικού σώματος.

Χαρακτηριστικό γνώρισμα της κοινωνικής παρακμής, σε οποιαδήποτε περίοδο της Ιστορίας, είναι η αδυναμία των ηγετών να αφουγκραστούν την ανάγκη της κοινωνίας αρνούμενοι τη μυωπία των επιτελών τους. Πρόσφατες εξαιρέσεις σε αυτόν τον κανόνα: ο Βλαντιμίρ Πούτιν και ο Ταγίπ Ερντογάν.

Αναδημοσίευση από την Kαθημερινή - Ημερομηνία δημοσίευσης: 14-12-2014

Διαβάστε περισσότερα......

Παρασκευή, 12 Δεκεμβρίου 2014

Γ. Κοντογιώργης - Το αδιέξοδο του πολιτικού συστήματος οδηγεί τη χώρα σε πλήρες αδιέξοδο - 12 Δεκ 2014

Καταπέλτης για τις ευθύνες των πολιτικών και τη σημερινή κατάσταση της χώρας ο κορυφαίος πανεπιστημιακός Πολιτικών Επιστημών Γιώργος Κοντογιώργης μιλώντας στο Ράδιο 9,84 και στον Γιώργο Σαχίνη.

«Βρισκόμαστε σε αδιέξοδο με τους εκπροσώπους των δανειστών, καθώς εκ νέου επιχειρούν να στείλουν το λογαριασμό σε τρίτους, αρνούμενοι να τον αποδώσουν στο ελληνικό κράτος και τους πολιτικούς που το εκπροσωπούν», είπε.

«Το ερώτημα», τόνισε, «στις μέρες μας είναι αν όλο το πολιτικό σύστημα έχει αντιληφθεί τη δυσαρμονία στη οποία βρίσκεται με τη λαϊκή βούληση. Η κοινοβουλευτική δημοκρατία, παρά τα όσα λέγονται, δίνει αρμοδιότητες στον πρόεδρο της Δημοκρατίας. Το θέμα είναι αν αυτός πολιτικά έχει επιλέξει να τις ασκεί ή όχι».

Η κρίσιμη ψηφοφορία, όπως είπε, είναι στις 29 Δεκεμβρίου, οπότε οι βεβαιότητες του «όχι» ή του «ναι» από τους βουλευτές στις δύο πρώτες ψηφοφορίες μπορεί να αλλάξουν στην τρίτη, αφού το πολιτικό σύστημα έχει φροντίσει μέσα στο Σύνταγμα την ασυλία τους σε περίπτωση που αλλάξει μια δημόσια δέσμευσή τους.

Αναδημοσίευση από τη Νέα Κρήτη - Ημερομηνία δημοσίευσης: 12-12-2014

Διαβάστε περισσότερα......

Πέμπτη, 11 Δεκεμβρίου 2014

Γ. Κοντογιώργης - Ο ελληνικός κόσμος πριν και μετά τη γέννεση του νεοελληνικού κράτους. Σχετικά με το μέλλον του ελληνισμού - 10 Δεκ 2014

Γιώργος Κοντογιώργης

Διάλεξη του Καθηγητή Πολιτικής Επιστήμης και πρώην πρύτανη του Παντείου Πανεπιστημίου κ. Γιώργου Κοντογιώργη με θέμα «Ο ελληνικός κόσμος πριν και μετά τη γέννεση του νεοελληνικού κράτους. Σχετικά με το μέλλον του ελληνισμού», η οποία έγινε στη Σχολή Εθνικής Άμυνας (ΣΕΘΑ) την Τετάρτη, 10 Δεκεμβρίου 2014.

Διαβάστε περισσότερα......

Τρίτη, 9 Δεκεμβρίου 2014

Γ. Κοντογιώργης - Η προεδρική εκλογή ως κίνηση τακτικής στο «έκφυλο» πολιτικά περιβάλλον της ολιγαρχικής κομματοκρατίας - 9 Δεκ 2014

Συνέντευξη του Καθηγητή Πολιτικής Επιστήμης και πρώην πρύτανη του Παντείου Πανεπιστημίου κ. Γιώργου Κοντογιώργη στις 9.12.2014, στο ραδιοφωνικό σταθμό Ράδιο Κρήτη.

Διαβάστε περισσότερα......

Κυριακή, 7 Δεκεμβρίου 2014

Νέμεσις δημοκρατίαν απογεννώσα

Χρήστος Γιανναράς

Ο τάχα και «συνδικαλισμός» στην Ελλάδα, οι πραιτωριανοί της κομματοκρατίας, αποφάσισαν και διέταξαν «γενική απεργία» στη χώρα, πριν από δέκα μέρες, στις 27 Νοεμβρίου 2014. Ανακοίνωσαν, ΑΔΕΔΥ και ΓΣΕΕ, τον σκοπό της απεργίας: «Να σηματοδοτήσει την αντίθεση στην πολιτική κυβέρνησης και τρόικας». Αντίθεση σε ποιες πτυχές ή ενεργήματα αυτής της πολιτικής; Στο ότι «θα» επιχειρήσουν να περάσουν νέα αντιδραστικά μέτρα, «θα» συνεχιστεί η συρρίκνωση των εισοδημάτων, «θα» συνεχιστούν οι απολύσεις κ.λπ., κ.λπ.

Όλα αυτά τα πιθανότατα «θα» η γενική απεργία είχε την πρόθεση να τα αναχαιτίσει ή και να τα ακυρώσει. Οι οργανωτές της απεργίας δεν μας πληροφόρησαν αν και σε ποιο ποσοστό πέτυχαν τους στόχους της απεργίας – δεν το κάνουν ποτέ! Δεν μας έχουν πει αν υπήρξε ποτέ «γενική» απεργία που να ανέτρεψε συγκεκριμένα κυβερνητικά μέτρα. Ούτε μας έχουν εξηγήσει, πώς είναι δυνατό οι ίδιοι οι αρχισυνδικαλιστές να είναι διακεκριμένα στελέχη των κομμάτων που βρίσκονται στην εξουσία (οι περισσότεροι προάγονται, κατά κανόνα, σε βουλευτές και υπουργούς των κομμάτων τους) και σήμερα ως συνδικαλιστές να τα «αντιπολιτεύονται».

Δεν ενδιαφέρεται από απλή περιέργεια ο πολίτης για τα παιχνίδια που παίζονται στα ενδότερα κάθε κομματικής μαφίας, ποιες ενδοκομματικές αναμετρήσεις ισχύος υπηρετούν οι απεργιακές κινητοποιήσεις. Ενδιαφέρεται ο πολίτης για την ωμή, κατάφωρη παραβίαση (σωστότερα: τον εξευτελισμό) του Συντάγματος από τη συνδικαλιστική αυθαιρεσία. Και για το κοινωνικό κόστος κάθε απεργίας των υπαλλήλων του Δημοσίου, που το πληρώνουν αποκλειστικά η φτωχολογιά, οι ανήμποροι.

Έχει γραφτεί στα παλαιότερα των κομματικών υποδημάτων η ρητή συνταγματική απαγόρευση της απεργίας των δικαστικών λειτουργών και των σωμάτων ασφαλείας. Αλλά και «του προσωπικού των κάθε μορφής επιχειρήσεων δημόσιου χαρακτήρα ή κοινής ωφέλειας, που η λειτουργία τους έχει ζωτική σημασία για την εξυπηρέτηση βασικών αναγκών του κοινωνικού συνόλου» – το Σύνταγμα απαιτεί αυστηρούς νομικούς περιορισμούς του απεργιακού δικαιώματος των λειτουργών του κράτους.

Στους αντίποδες της συνταγματικής λογικής, σήμερα συνδικαλίζονται μόνο οι δημόσιοι λειτουργοί: στον ιδιωτικό τομέα δεν τολμάει να κουνηθεί φύλλο. Και αυτό σημαίνει ότι οι απεργίες που αποφασίζουν οι πραιτωριανοί των κομμάτων δεν ενοχλούν ούτε κατ’ ελάχιστο την εξουσία, τους λιπαρούς νεόπλουτους της κομματοκρατίας, βασανίζουν μόνο τη φτωχολογιά, τους ανήμπορους. Αν ποτέ υπάρξει κοινωνία πολιτών στην Ελλάδα, η απεργία των ελεγκτών εναέριας κυκλοφορίας, των υπαλλήλων ηλεκτροδότησης και υδροδότησης, των μέσων συγκοινωνίας και των νοσοκομείων θα κρίνεται έγκλημα κοινωνικό ειδεχθές τιμωρούμενο, επιεικέστατα, με άμεση απόλυση. Ο συνδικαλιστικός γκανγκστερισμός των εκβιαστικών «απεργιών κοινωνικού κόστους» είναι αμιγής φασισμός, ασύμβατος με τη δημοκρατία.

Υπάρχει άραγε δυνατότητα να αποτιναχθεί σήμερα ο ζυγός της κομματοκρατίας με τα μέσα της ερζάτς δημοκρατίας που επιτρέπουν οι δυνάστες μας; Αν διαβάσει κανείς το έγγραφο προς τη Βουλή του Επιθεωρητή Δημόσιας Διοίκησης κ. Λέανδρου Ρακιντζή (5.11.2014 - το σχολίαζε ο Πάσχος Μανδραβέλης, «Κ» 30.11.2014) θα απαντήσει ορθολογικά: όχι, έχουν πια και θεσμικά εξαλειφθεί οι προϋποθέσεις για να λειτουργήσει δημοκρατία. Έχει φτιάξει νόμους η κομματοκρατία με τους οποίους παραγράφεται οποιοδήποτε έγκλημα των κομματανθρώπων σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα, που δεν προλαβαίνει να επέμβει η Δικαιοσύνη.

Εγκλήματα του κοινού Ποινικού Δικαίου, ασύστολης λωποδυσίας του κοινωνικού χρήματος, αλλά και εγκλήματα κραυγαλέας προδοσίας καίριων εθνικών συμφερόντων μόνο, λ.χ., για να πάρουν ψήφους από τη μουσουλμανική μειονότητα της Θράκης...

Έγινε νόμος για να αμνηστευθούν μισθολογικές υπερβάσεις ύψους 30 εκατ. ευρώ στον Οργανισμό Σχολικών Κτηρίων. Με τροπολογίες σε άσχετα νομοσχέδια, έπαψαν οι ποινικές διώξεις για τεράστιες καταχρήσεις στον ΟΑΕΕ που χρεοκόπησε, οι διώξεις για σκανδαλώδη, εξωφρενικά επιδόματα σε γενικούς διευθυντές του υπουργείου Υγείας. Ακυρώθηκαν και οι διώξεις για προέδρους και μέλη Δ.Σ. αγροτικών συνεταιρισμών. Με τροπολογία σε νόμο για την Έρευνα και την Τεχνολογία, ο κ. Κων. Αρβανιτόπουλος νομιμοποίησε τις αυθαίρετες κατασκευές των εστιατορίων μέσα στη θάλασσα του Μικρολίμανου. Κ.λπ., κ.λπ.

Εγκληματούν αδιάντροπα, βάναυσα, χυδαία, και στη συνέχεια φτιάχνουν νόμους που αμνηστεύουν τα κακουργήματά τους. Μέσα σε τέτοιο καθεστώς ασυδοσίας και διαφθοράς είναι δυνατό να ζητηθεί από τον πολίτη να πληρώνει με συνέπεια τους φόρους του, είναι δυνατό να παταχθεί η φοροδιαφυγή από μιαν εξουσία που νομοθετεί την αμνήστευση της κλοπής του δημόσιου χρήματος; Όταν το κράτος προστατεύει τις «παράγκες» (χορό εκατομμυρίων) του ποδοσφαιρικού υπόκοσμου ή της «μιντιακής» ασυδοσίας, όταν συμπαίζει με εταιρείες «νταβατζήδων» που ληστεύουν τον πολίτη με εξωφρενικά διόδια στις εθνικές οδούς, όταν δίνει άφεση «παραγραφής» σε κακουργήματα καταλήστευσης του κρατικού ταμείου από υπουργούς διαχειριστές της άμυνας, της οικονομίας, των δημόσιων έργων, τότε, νομοτελειακά, ολόκληρη η κοινωνία υιοθετεί τους νόμους της ζούγκλας: Ο εφοριακός αυτονόητα θα απαιτήσει να λαδωθεί, ο υπάλληλος της πολεοδομίας θα εκβιάσει, ο γιατρός θα ορίσει ταρίφες στα «φακελάκια» και ο θυματοποιημένος ανήμπορος θα εκδικηθεί κλέβοντας τις «κουλούρες» της τουαλέτας από το κρατικό νοσοκομείο ή τις κουρτίνες και τα σεντόνια από τους θαλάμους ή θα καταστρέψει σήματα και πινακίδες της Τροχαίας με μίσος τυφλό για τους συνανθρώπους του.

Ο ζυγός της κομματοκρατίας δεν μπορεί να αποτιναχθεί με φαλκιδευμένους τους όρους της δημοκρατίας. Ίσως χρειαζόμαστε ένα «κόμμα» που θα ζητήσει την ψήφο των πολιτών μόνο για να συγκαλέσει Συντακτική Εθνοσυνέλευση για καινούργιο Σύνταγμα. Αφού όμως αποτολμήσει με συνέπεια την άρση κάθε αμνήστευσης κοινωνικών κακουργημάτων. «Ίνα η εκ του νόμου νέμεσις επ’ αναιδείς επέλθη την δημοκρατίαν απογεννώσα».

Αναδημοσίευση από την Kαθημερινή - Ημερομηνία δημοσίευσης: 07-12-2014

Διαβάστε περισσότερα......

Σάββατο, 6 Δεκεμβρίου 2014

Θ. Μαλκίδης - Ο Επιστήμονας, ο Πολιτικός και ο Άνθρωπος Νεοκλής Σαρρής - 4 Δεκ 2014

Ομιλία του διδάκτορα Κοινωνικών και Πολιτικών Επιστημών κ. Θεοφάνη Μαλκίδη στην εκδήλωση τιμής και μνήμης για τον Νεοκλή Σαρρή «Ο Νεοκλής Σαρρής και η σύγχρονη γεωπολιτική πραγματικότητα της Ελλάδας», η οποία έγινε στις 4.12.2014 και διοργάνωσαν το περιοδικό Άρδην και οι εκδόσεις Γόρδιος.

Σχετικά:

  1. Θ. Μαλκίδης, Για τον Νεοκλή Σαρρή (τρία χρόνια μετά....), 2.12.2014

Διαβάστε περισσότερα......

Παρασκευή, 5 Δεκεμβρίου 2014

Γ. Κοντογιώργης - Σχετικά με το τέλος της αρχαιότητας - 2 Οκτ 2014

Γιώργος Κοντογιώργης

Ανακοίνωση του Καθηγητή Πολιτικής Επιστήμης και πρώην πρύτανη του Παντείου Πανεπιστημίου κ. Γιώργου Κοντογιώργη στο Ε΄ Ευρωπαϊκό Συνέδριο Νεοελληνικών Σπουδών «Συνέχειες, ασυνέχειες, ρήξεις στον ελληνικό κόσμο (1204-2014): οικονομία, κοινωνία, ιστορία, λογοτεχνία», το οποίο έγινε στη Θεσσαλονίκη από 2 έως και 5 Οκτωβρίου 2014 και οργάνωσε η Ευρωπαϊκή Εταιρεία Νεοελληνικών Σπουδών (ΕΕΝΣ), σε συνεργασία με τα Τμήματα Φιλολογίας και Ιστορίας και Αρχαιολογίας της Φιλοσοφικής Σχολής του Αριστοτέλειου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, με τα Τμήματα Βαλκανικών, Σλαβικών και Ανατολικών Σπουδών και Μουσικής Επιστήμης και Τέχνης του Πανεπιστημίου Μακεδονίας, και με τη Σχολή Ανθρωπιστικών Σπουδών του Διεθνούς Πανεπιστημίου της Ελλάδος.

 

Σχετικά με το τέλος της αρχαιότητας

Η απόφανση για την έννοια του "τέλους της αρχαιότητας" όσο και για τον χρόνο που αυτό τοποθετείται, είναι καθοριστικές για τον ελληνικό κόσμο, αλλά και για την κοσμοϊστορία. Με τη διατύπωση αυτή, εννοείται ότι ο "αρχαίος" κόσμος παύει να υφίσταται ―τα θεμέλια, οι θεσμοί, οι αξίες κλπ.― και η ανθρωπότητα εισέρχεται ουσιαστικά στον Μεσαίωνα. Ο χρόνος του "τέλους της αρχαιότητας" τοποθετείται συνήθως μεταξύ του 4ου και του 6ου αιώνα.

Η άποψη που θα υποστηρίξω, εν προκειμένω, είναι ότι το τέλος του "κόσμου της αρχαιότητας" συντελείται ουσιαστικά τον 19ο αιώνα και σε ότι αφορά στον ελληνισμό η αρχή του ανάγεται στην ελληνική Επανάσταση. Από τότε και στη διάρκεια ενός αιώνα, αποδομείται το ελληνικό ή ανθρωποκεντρικό κοσμοσύστημα μικρής κλίμακας που αποτέλεσε την διακρίνουσα βάση του ελληνισμού, ο οποίος εισέρχεται στη φάση της μεγάλης κοσμοσυστημικής κλίμακας. Με μια λέξη το τέλος της αρχαιότητας για την Εσπερία δεν συμπίπτει με το τέλος της αρχαιότητας στον ελληνικό κόσμο. Επιπλέον, η ίδια η Αναγέννηση στην Δυτική Ευρώπη θα συντελεσθεί με τις πραγματολογικές παραμέτρους της "αρχαιότητας", τις οποίες θα απορρίψει ουσιαστικά μόλις στη διάρκεια του 19ου αιώνα.

Γεώργιος Κοντογιώργης

Διαβάστε περισσότερα......

Τετάρτη, 3 Δεκεμβρίου 2014

Γ. Κοντογιώργης - Κοσμοϊστορία και κοσμοσυστημική ιστορία. Το ζήτημα της εννοιολόγησης και της περιοδολόγησης του κοινωνικού φαινομένου - 28 Νοε 2014

Γιώργος Κοντογιώργης

Ανακοίνωση του Καθηγητή Πολιτικής Επιστήμης και πρώην πρύτανη του Παντείου Πανεπιστημίου κ. Γιώργου Κοντογιώργη στο Συμπόσιο Ιστορίας του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων: «Ο ΠΟΛΥΠΤΥΧΟΣ ΚΑΘΡΕΦΤΗΣ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ - Παλαιοί και νέοι προβληματισμοί στην Ιστορία και την Ιστοριογραφία», το οποίο έγινε στις 28 & 29 Νοεμβρίου 2014 στο πλαίσιο των εκδηλώσεων εορτασμού 50 χρόνων λειτουργίας του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων.

Διαβάστε περισσότερα......

Δευτέρα, 1 Δεκεμβρίου 2014

Γ. Κοντογιώργης: “Η χώρα βρίσκεται στο απόλυτο μηδέν”

Τη βαθιά του ανησυχία για τις εμμονές του πολιτικού συστήματος να παραμένει δέσμιο του παλαιού καθεστώτος που εγκιβωτίζει τη χώρα στην απόλυτη καταστροφή. Στο Ράδιο 98,4 και με τον Γιώργο Σαχίνη συνομιλεί ο καθηγητής Πολιτικής Επιστήμης και πρώην πρύτανης του Παντείου Πανεπιστημίου Γιώργος Κοντογιώργης.

Ο καθηγητής αξιολογεί την πολιτική κατάσταση της χώρας και την απροσχημάτιστη τακτική των πολιτικών να οργανώνουν τη λεηλασία της, αποκαλώντας τους εντεταλμένους της Γερμανίας και της τρόικας «κατσαπλιάδες με γραβάτα, σε μία Ελλάδα που την υπέβαλαν σε ένα καθεστώς κατοχής».

Αρκεί να αναλογισθεί κανείς ποιοί είναι αυτοί που τοποθετούνται στα υπουργεία και στα δημόσια αξιώματα από τον πρωθυπουργό, τα απόβλητα της πολιτικής που απλώς γνωρίζουν να λιβανίζουν και να υποκλίνονται στον "Ηγέτη", αντί ανθρώπων με προσωπικότητα, με γνώση και θέληση να υπηρετήσουν το δημόσιο συμφέρον.

Αναδημοσίευση από τη Νέα Κρήτη - Ημερομηνία δημοσίευσης: 01-12-2014

Διαβάστε περισσότερα......

Κυριακή, 30 Νοεμβρίου 2014

Γιατί κομματικές νεολαίες στα πανεπιστήμια

Χρήστος Γιανναράς

Το Πανεπιστήμιο Αθηνών ανακοίνωσε: «Θα εισηγηθούμε στις επιμέρους Σχολές τη διεξαγωγή ηλεκτρονικών δημοψηφισμάτων κατά Τμήματα, ώστε να δοθεί η δυνατότητα στην πλειοψηφία των φοιτητών να αποφασίζουν όλοι απευθείας ως προς την εκάστοτε διακοπή των μαθημάτων... Να δοθεί στη δημοκρατική πλειοψηφία η σύγχρονη δυνατότητα να μιλήσει και να χειριστεί τις τύχες της αναλαμβάνοντας τις ευθύνες της».

Πρώτο λάθος στο γενναίο και τίμιο αυτό κείμενο: Όταν η παρακμιακή διάλυση είναι παγιωμένο καθεστώς, η τετράγωνη λογική της δημοκρατίας δεν έχει καμιά ελπίδα αποτελεσματικότητας. Οι μειοψηφίες της βίας και του ετσιθελισμού δεν πείθονται από τη γλώσσα της λογικής κοινωνίας και το χάος δεν τιθασεύεται με «βελτιώσεις». Στα ελλαδικά πανεπιστήμια της «μεταπολίτευσης» κάποιοι ετοιμάζουν την κομματική τους καριέρα, παγερά αδιάφοροι για την όποια λαχτάρα επενδύουν παιδιά στη σπουδή και στην έρευνα ή για την ελπίδα στενεμένων οικογενειών να κερδίζουν οι κλώνοι τους με τη σπουδή το ψωμί τους.

Δεύτερο λάθος στο μαχητικά δημοκρατικό πρυτανικό κείμενο: Όταν το μπάχαλο είναι «κατάκτηση», εδώ και σαράντα ολόκληρα χρόνια, μια πρυτανεία με ρεαλιστικό αυτοσεβασμό δεν «εισηγείται», απλώς αρνείται να παίξει στο ίδιο γήπεδο. Οργανώνει τότε λ.χ., με το ανθρώπινο δυναμικό των ειδικών Σχολών που διαθέτει και ασκούμενους φοιτητές, πανελλήνια δημοσκόπηση: «Θέλετε πανεπιστήμια για να υπηρετούν τη σπουδή και την έρευνα ή πανεπιστήμια - αρένες της κομματικής κοκορομαχίας;». Να έχει στο χέρι η πρυτανεία ξεκάθαρα εκφρασμένη την κοινωνική βούληση. Όπλο απέναντι στον φασισμό, στον τραμπουκισμό, στην ασυδοσία.

Τρίτο λάθος του σώφρονος πρυτανικού κειμένου: Απευθύνεται στους υποκινούμενους, όχι στους υποκινητές, στους αφιονισμένους εκτελεστές, όχι στα κέντρα που τους κατευθύνουν. Παραδειγματικά και πάλι: Μια πρυτανεία που ψηφίζεται για να διαχειριστεί την ευθύνη λειτουργίας του πρώτου πανεπιστημίου της χώρας, με δεδομένη τη σαραντάχρονη ατίμωση και τον ευτελισμό του από τη φασιστική ασυδοσία των κομματικών νεολαιών, ζητάει από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας να συγκαλέσει σύσκεψη των κομματικών αρχηγών. Και τους προκαλεί: «Θα αποσύρετε τις κομματικές νεολαίες σας από τα πανεπιστήμια; Θα πάψετε να χρησιμοποιείτε τις εκλογές του φοιτητικού συνδικαλισμού σαν προκριματικές για την καταμέτρηση της δύναμης των κομμάτων σας; Εμείς, από δω και πέρα θα τηρήσουμε τον νόμο: για κάθε παρανομία στα πανεπιστήμια θα καλείται ο εισαγγελέας και η αστυνομία».

Ο φασισμός της κομματοκρατίας έχει, έντεχνα, εξαλείψει από τις μάζες τη συνείδηση ότι η αστυνόμευση είναι κοινωνικό λειτούργημα, συμφωνημένο από όλους όσους αποδεχόμαστε το Σύνταγμα της χώρας. Οι κάποιοι αστυνομικοί υπάλληλοι που κάνουν παράχρηση των αρμοδιοτήτων τους δεν είναι περισσότεροι από τους αντίστοιχους υπαλλήλους των εφοριών ή της πολεοδομίας. Η επέμβαση της αστυνομίας στα πανεπιστήμια είναι επέμβαση των εντεταλμένων της λαϊκής βούλησης, της βούλησης να γίνονται σεβαστοί οι νόμοι, να πατάσσεται η παρανομία, να μην είναι ασύδοτα τα κομματικά πρακτοράκια ή οι ψυχανώμαλοι θεριακλήδες κάθε σέχτας ιδεολογικής. Δεν υπάρχει δημοκρατία χωρίς αστυνόμευση της αυθαιρεσίας, της βίας, του ετσιθελισμού, από οπουδήποτε κι αν προέρχεται.

Η σύγχυση περνάει από τις συνειδήσεις στη γλώσσα: Η φασιστική συμπεριφορά ονοματίζεται «δημοκρατικό δικαίωμα», ο τραμπουκισμός «λαϊκή πάλη», η ωμή βία των γκανγκστερικών εκβιασμών «κοινωνικοί αγώνες». Για την εμπειρική ενάργεια αντίληψης της πραγματικότητας, ας κατανοήσει ο αναγνώστης τη λέξη «ασυδοσία» με εικόνες: Ελάχιστοι φοιτητές («ομάδες κρούσης» κομματικών νεολαιών) να διαλύουν βίαια συνελεύσεις συγκλήτων ή πανεπιστημιακών Τμημάτων. Να κάνουν «κατάληψη» σε πρυτανείες. Να χτίζουν καθηγητές μέσα στα γραφεία τους. Να λεηλατούν γραμματείες και καθηγητικά γραφεία. Να αποφασίζουν αυτοί ποιο μάθημα θα το αφήσουν να διδαχθεί, ποιο όχι.

Εικόνες παγιωμένες, σαράντα χρόνια τώρα, στα ελλαδικά πανεπιστήμια: Η πλημμυρίδα της αφισοκόλλησης στις αυλές, στα κλιμακοστάσια, στους διαδρόμους, στα αμφιθέατρα –κολλημένες οι κομματικές αφίσες σε επάλληλα στρώματα και με τον καιρό φουσκωμένες, κομματιασμένες– σιχαμερή κουρελαρία. Τα αιωρούμενα πανό, άλλη γυφτιά. Τα συνθήματα με σπρέι σε κάθε παραμικρή επιφάνεια τοίχου, σε σκαλοπάτια, σε κάποτε αρχοντικές ορθομαρμαρώσεις. Ο μανιακός βανδαλισμός – καθίσματα, έδρες, πορτοπαράθυρα κατεστραμμένα με σουγιά, μαρκαδόρο, κλειδιά. Τα θηριώδη μεγάφωνα στα προαύλια τις μέρες των φοιτητικών εκλογών για την εκκωφαντική διαφήμιση κάθε κομματικής νεολαίας, ετσιθελική κατάλυση της δυνατότητας να λειτουργήσουν παραδόσεις και εργαστήρια. Τα τραπεζάκια - μαγαζάκια των κομμάτων απέναντι από τις θυρίδες κάθε γραμματείας τις μέρες των εγγραφών, να ψαρεύουν οπαδούς αντιχαρίζοντας δωρεάν εκδρομές, γλέντια ή την υπόσχεση για έγκαιρη «εμπιστευτική» γνωστοποίηση των «θεμάτων» που θα βάλουν στις εξετάσεις ξεπουλημένοι στα κόμματα καθηγητές.

Εικόνες ντροπής: Λευκασμένοι στην έδρα και στην έρευνα δάσκαλοι, με όνομα σεβαστό στη διεθνή επιστημονική κοινότητα, να εκλιπαρούν παιδάρια, μεθυσμένα από την αχαλίνωτη βία, να τους επιτρέψουν να τελειώσουν το πείραμα που έχουν ξεκινήσει στο εργαστήριο ή την προχωρημένη ανάλυση στο σεμινάριο. Να ικετεύουν τους κομματικούς γενίτσαρους να επιτρέψουν την πρόσβαση στα καθηγητικά γραφεία, μήπως και περισωθεί δουλειά ετών αποθησαυρισμένη στους υπολογιστές. Ο εφιάλτης που έζησαν τα ελλαδικά πανεπιστήμια τα τελευταία σαράντα χρόνια ούτε να περιγραφεί μπορεί ούτε υπαινικτικά να σκιαγραφηθεί. Τα κόμματα στην Ελλάδα κατέλυσαν το πανεπιστήμιο.

Ίσως η Άννα Διαμαντοπούλου να ήταν η μόνη υπουργός Παιδείας που τόλμησε να αντιτάξει σθένος στο έγκλημα. Το κομματικό σύστημα που την ανέδειξε, αυτό και την εξουδετέρωσε. Ένας πανεπιστημιακός, ο Κωνσταντίνος Αρβανιτόπουλος, εξαγόρασε λίγους μήνες υπουργικής αίγλης αναλαμβάνοντας να ξηλώσει, πόντο-πόντο, τα όσα πρόλαβε να νομοθετήσει η Διαμαντοπούλου. Η ζούγκλα της ψυχανώμαλης ασυδοσίας διαιωνίζεται αυτονόητα και θριαμβικά.

Ας αντιπαραβάλει ο αναγνώστης εικόνες και πάλι: Τα πανεπιστήμια της ντροπής στο φθίνον Ελλαδιστάν με οποιουσδήποτε χώρους ευρωπαϊκού (ή και τουρκικού) πανεπιστημίου. Οι στοχεύσεις κάθε οργανωμένης κοινωνίας, οι εκτιμήσεις της για την ποιότητα της ζωής, αντανακλώνται στην αρχοντιά ή στη γυφτιά των χώρων της ανώτατης παιδείας.

Τη συνταγματική απαλλαγή μας από την κομματοκρατία πώς θα την πετύχουμε;

Αναδημοσίευση από την Kαθημερινή - Ημερομηνία δημοσίευσης: 30-11-2014

Διαβάστε περισσότερα......

Τετάρτη, 26 Νοεμβρίου 2014

Μια συνέντευξη της Ελένης Γλυκατζή - Αρβελέρ (2008)

Μια συνέντευξη της Ελένης Γλυκατζή - Αρβελέρ στην Άντζελα Τσιφτσή, από την εκπομπή «Πολιτιστικό Ημερολόγιο». (Παραγωγή: Βουλή – Τηλεόραση 2008)

Διαβάστε περισσότερα......

Κυριακή, 23 Νοεμβρίου 2014

Παγιδευμένοι στον εθνομηδενισμό

Χρήστος Γιανναράς

Αντιγράφω από ένα μικρό βιβλίο του Γιάννη Πατίλη, με τίτλο «Ελληνικά και Ιστορική Ορθογραφία στην Πλανητική Εποχή», που πρόσφατα κυκλοφόρησε (δυστυχώς, λόγω κρίσης, σε πολύ περιορισμένο αριθμό αντιτύπων).

     «Το 1930, στο περιοδικό “Πρωτοπορία”, ο μαρξιστής διανοούμενος Γιάννης Σιδέρης έγραφε χαρακτηριστικά: “Την ημέρα που θα επιβληθεί πια το λατινικό αλφάβητο και που θα μπει στα σχολειά, θα έχουμε προχωρήσει πολύ και θ’ αποδειχτεί πως έχουν γκρεμιστεί ένα σωρό προλήψεις και αμορφωσιές”.

     »Όσοι είμαστε σήμερα εκπαιδευτικοί γνωρίζουμε καλά πως το λατινικό αλφάβητο είναι ήδη εδώ, στα σχολειά μας. Αυτό όμως που αστόχαστα παραγνωρίζουμε είναι, πως αυτή τη φορά το λατινικό αλφάβητο, ως φορέας της φωνητικής γραφής, δεν έρχεται από τα πάνω, από κάποια προϋποτιθέμενη προοδευτική εκπαιδευτική πολιτική ή από τις ελίτ των διανοουμένων, τον κ. Γληνό ας πούμε ή τον κ. Φιλήντα, και άλλες σοβαρές μορφές του πρώιμου διαφωτισμού μας, που υποστήριζαν την κατάργηση της ιστορικής ορθογραφίας, όπως ο Γιάννης Βηλαράς ή ο Αθανάσιος Ψαλίδας.

     »Τώρα το λατινικό αλφάβητο έρχεται κατευθείαν από τα κάτω, από τη νεολαία, η οποία το χρησιμοποιεί ανεπίσημα παντού, από τα κινητά τηλέφωνα ώς το διαδίκτυο, πράγμα που του δίνει την οικειότητα και το ψυχικό προβάδισμα, την όλη ψυχοπνευματική επένδυση μ’ άλλα λόγια, την οποία στερείται, όχι μόνο στη συνείδηση των μαθητών αλλά και μεγάλης μερίδας εκπαιδευτικών, το ίδιο το κουτσουρεμένο με το μονοτονικό επίσημο και γι’ αυτό “καταναγκαστικό” σύστημα της σχολικής ιστορικής ορθογραφίας. Μια τέτοια ψυχολογικής τάξεως διαφορά δεν ήταν που οδήγησε σταδιακά στην πλήρη κατίσχυση της κοινής ομιλούμενης απέναντι στην γραπτή καθαρεύουσα;

     »Τι ελπίδες έχει λοιπόν να επιζήσει το επίσημο σύστημα της ιστορικής ορθογραφίας, όταν το λατινόγραπτο μήνυμα που στέλνω στο κορίτσι μου με το ηλεκτρονικό ταχυδρομείο ή με το κινητό μετράει, ως τρόπος γλωσσικής έκφρασης των πιο κρίσιμων συναισθημάτων μου, πολύ περισσότερο από τις ανούσιες σαχλαμάρες που θα πρέπει να γράψω την επομένη στο σχολείο;

     »Αυτή λοιπόν η εκ των κάτω κίνηση αποδόμησης της γραπτής παράδοσης των ελληνικών, η οποία συνεπικουρείται από την παρδαλή ημι-αγγλόφωνη εικόνα των “Free Press”, πραγματοποιεί το καθυστερημένο ραντεβού με την κατάργηση της ιστορικής ορθογραφίας... Με την επιβολή του μονοτονικού έχουμε ήδη κάνει το πρώτο βήμα, το μονοτονικό αποδεικνύεται ένα απλώς μεταβατικό στάδιο ώς την πλήρη κατάργηση των τόνων. Και μετά το ατονικό, συνέπεια φυσική των αρχών που υπαγόρευσαν το μονοτονικό (αρχών μιας “ιδεολογίας της ευκολίας”, όπως έλεγε ο Άγγελος Ελεφάντης) θα είναι η παραδοχή της φωνητικής γραφής (“όλι ι άνθροπι ίδιι ίνε”), δηλαδή στην ουσία η διάλυση της ελληνικής γλώσσας εις τα εξ ων συνετέθη».

Η νύχτα της 11.1.1982 μοιάζει να έκρινε αμετάτρεπτα τις προοπτικές του Ελληνισμού: Η Βουλή συζητούσε νομοσχέδιο «περί εγγραφής μαθητών στα λύκεια», όταν, αιφνιδιαστικά, μετά τα μεσάνυχτα, εισάγεται τροπολογία με αντικείμενο την επιβολή του μονοτονικού στην εκπαίδευση. Η τότε αξιωματική αντιπολίτευση (Ν.Δ.) διαμαρτύρεται που ένα «μέγα θέμα» έρχεται για να εγκριθεί ως δευτερεύουσα, ήσσονος σημασίας προσθήκη σε άσχετο νομοσχέδιο, σε μεταμεσονύκτιες ώρες. Και αποχωρεί από την αίθουσα, χωρίς να δώσει έστω την ελάχιστη μάχη «επί της ουσίας». Το μονοτονικό επιβάλλεται με την ψήφο τριάντα παρόντων κυβερνητικών βουλευτών.

Να γεννιέσαι σε μια γλώσσα που μιλιέται τρεισήμισι χιλιάδες χρόνια, και τα τελευταία δύο χιλιάδες διακόσια χρόνια εξασφαλίζει την ιστορική και λειτουργική της συνέχεια χάρη στην πολυτονική γραφή της (δεν υπήρχαν τόνοι στα αρχαία ελληνικά, απλούστατα, επειδή σώζονταν στην προφορική εκφορά τους), να σου έχει χαριστεί μια τέτοια γλώσσα, είναι δώρο ζωής και χάρισμα ποιότητας της ζωής από τα σπανιότερα που μπορεί να χαριστούν σε άνθρωπο. Όποιος συλλαμβάνει το ιλιγγιώδες μέγεθος του προνομίου, καταλαβαίνει ότι η άρνησή του για χάρη μιας φτηνιάρικης χρησιμοθηρίας («για να μην καταταλαιπωρούνται τα παιδιά στο σχολείο» ή «για να έχει όφελος η εθνική οικονομία»), φανερώνει κριτήρια ωμού πρωτογονισμού, βαρβαρικής ολιγόνοιας.

Πολύ ρεαλιστικά και ψύχραιμα, χωρίς συναισθηματισμούς ή ψυχολογικές εμμονές, θα μπορούσε να ισχυριστεί κανείς ότι η επιβολή του μονοτονικού είναι στην ιστορία των Ελλήνων μια καταστροφή, ασύγκριτα ολεθριότερη από τη Μικρασιατική. Στη Μικρασιατική Καταστροφή χάθηκαν πανάρχαιες κοιτίδες του Ελληνισμού, χάθηκε η κοσμοπολίτικη αρχοντιά του, η συνείδηση ότι η ελληνικότητα είναι πολιτισμός, δηλαδή «τρόπος» βίου, όχι υπηκοότητα βαλκανικού επαρχιωτισμού. Όμως δεν χάθηκε η συνέχεια της γλώσσας του, που είναι και έμπρακτη συνέχεια της ιστορικής του συνείδησης, της ένσαρκης στον γραπτό λόγο συνέχειας του ελληνικού «τρόπου».

Το μονοτονικό κατάργησε τη σημειογραφία που συνέδεε την αρχαιοελληνική φωνητική «προσωδία» με τη γραπτή αποτύπωσή της και καθιστούσε ενιαία την ελληνική γλώσσα από τον Όμηρο ώς σήμερα. Διέρρηξε τη συνέχεια της γραπτής σημαντικής των σημασιών: Η μονοτονική γραφή της διατύπωσης του Αριστοτέλη «το ον η ον» δεν έχει κανένα νόημα, δεν είναι καν γλώσσα. Για να κατανοήσει, τώρα πια, ένας Ελλαδίτης τα κείμενα της κλασικής αρχαιότητας ή της «κοινής» ελληνικής (ή τον Παπαδιαμάντη, τον Ροΐδη, το «Τη υπερμάχω»), πρέπει να εισαχθεί εξ υπαρχής στη γραπτή σημαντική μιας άλλης γλωσσικής λογικής (σύνταξης, γραμματικής, ετυμολογίας) – σε μιαν άλλη, ξένη γι’ αυτόν γλώσσα.

Αντιδράσεις θεσμικών φορέων ή οργανωμένων κοινωνικών ομάδων για την γκανγκστερική επιβολή του μονοτονικού δεν υπήρξαν. Από τη μεταγενέστερη πολιτική της συμπεριφορά η Ν.Δ., όταν έγινε η ίδια κυβέρνηση, απέδειξε στην πράξη ότι συνέπλεε απολύτως με τους αυτουργούς του ιστορικού κακουργήματος. Η Ακαδημία Αθηνών δεν έκλεισε τις πύλες της διακηρύσσοντας ότι δεν έχει πια λόγο να υπάρχει μετά το ηροστράτειο πραξικόπημα.

Καμιά πανεπιστημιακή σύγκλητος δεν παραιτήθηκε διαμαρτυρόμενη, καμιά Φιλοσοφική Σχολή δεν έκλεισε, δεν είπαν λέξη οι εταιρείες φιλολόγων, οι δικαστές, οι δικηγορικοί σύλλογοι, η Ιερά Σύνοδος, η ΟΛΜΕ, η ΔΟΕ. Η Ελλάδα ήταν πανέτοιμη για τον γλωσσικό αφελληνισμό της, είχε πια ταυτίσει την «πρόοδο» και τον «εκσυγχρονισμό» με την αποθέωση της χρησιμότητας, της ευκολίας, της καταναλωτικής ευχέρειας.

Κάθε κομματική επιλογή μας σήμερα είναι παγιδευμένη στον ίδιο αφελληνισμό.

Αναδημοσίευση από την Kαθημερινή - Ημερομηνία δημοσίευσης: 23-11-2014

Διαβάστε περισσότερα......

Γ. Κοντογιώργης - Η προσωποπαγής κομματοκρατία ακυρώνει την εθνική συνάντηση των πολιτικών δυνάμεων - 23 Νοε 2014

Ο προσωποπαγής χαρακτήρας της κομματοκρατίας εμποδίζει τη συνάντηση των πολιτικών δυνάμεων στη βάση του δημοσίου/κοινού και του εθνικού συμφέροντος.

Παρέμβαση του Καθηγητή Πολιτικής Επιστήμης και πρώην πρύτανη του Παντείου Πανεπιστημίου κ. Γιώργου Κοντογιώργη, στις 23.11.2014, στην εκπομπή "Καλημέρα ΣΚΑΪ" και στον δημοσιογράφο Γιώργο Αυτιά.

Διαβάστε περισσότερα......

Σάββατο, 22 Νοεμβρίου 2014

Γ. Κοντογιώργης - Η καθολική απονομιμοποίηση της κομματοκρατίας - 21 Νοε 2014

“Η πολιτική δυναστεία της κομματοκρατίας. Η διαπλοκή και η διαφθορά ως συνταγματικό καθεστώς και η καθολική απόρριψη του πολιτικού συστήματος από την κοινωνία των πολιτών.”

Παρέμβαση του Καθηγητή Πολιτικής Επιστήμης και πρώην πρύτανη του Παντείου Πανεπιστημίου κ. Γιώργου Κοντογιώργη στην εκπομπή "Πρωινό ΑΝΤ1", στις 21.11.2014.

Διαβάστε περισσότερα......

Παρασκευή, 21 Νοεμβρίου 2014

Σ. Καργάκος - «Η κληρονομιά του Αλέξανδρου» του Κ. Παπαϊωάννου - 20 Νοε 2014

Ομιλία του ιστορικού και συγγραφέα κ. Σαράντου Καργάκου, η οποία έγινε στα πλαίσια της παρουσίασης του βιβλίου του Κώστα Παπαϊωάννου "Η Κληρονομιά του Αλέξανδρου" από τις Εναλλακτικές Εκδόσεις, στις 20.11.2014 στον χώρο πολιτικής και πολιτισμού “Ρήγας Βελεστινλής” στην Αθήνα.

Διαβάστε περισσότερα......

Τετάρτη, 19 Νοεμβρίου 2014

Β. Καραποστόλης: Η θέληση για δράση στον δυτικό κόσμο και την Ελλάδα - 18 Νοε 2014

Διάλεξη του Καθηγητή Πολιτισμού και Επικοινωνίας του Πανεπιστημίου Αθηνών κ. Βασίλη Καραποστόλη με θέμα «Η θέληση για δράση (ή η ανθρώπινη ενέργεια) στον δυτικό κόσμο και την Ελλάδα», η οποία έγινε στις 18.11.2014 στην αίθουσα πολιτικής και πολιτισμού «Ρήγας Βελεστινλής» στην Αθήνα, στα πλαίσια κύκλου διαλέξεων με θέμα «Πέραν της Παρακμής», τον οποίο οργάνωσε η Κίνηση Πολιτών ΑΡΔΗΝ.

Διαβάστε περισσότερα......

Τρίτη, 18 Νοεμβρίου 2014

Κ. Ζουράρις - «Έρχομαι από μακριά» - 17 Νοε 2014

Ο δημοσιογράφος και συγγραφέας κ. Ευγένιος Παπαδόπουλος συζήτησε με τον Πολιτειολόγο κ. Κώστα Ζουράρι στις 17.11.2014 στον τηλεοπτικό σταθμό DION Τηλεόραση, με αφορμή το πρόσφατο βιβλίο του Κώστα Ζουράρι «Έρχομαι από μακριά» (Η αγορήνδε Ιλιαδορωμηοσύνη του Οδυσσέα Ελύτη), Αρμός, 2014.

Διαβάστε περισσότερα......

Κυριακή, 16 Νοεμβρίου 2014

Μηδενισμού τερατογενέσεις

«Ένα μήνυμα προς τους συμμάχους της Αμερικής»
Η φρίκη συνεχίζεται: Οι τζιχαντιστές αποκεφάλισαν έναν ακόμη όμηρο [14.9.2014] iefimerida.gr

Χρήστος Γιανναράς

Η εξάπλωση του Ισλάμ στον σημερινό κόσμο είναι έκπληξη, μαζί και αίνιγμα. Έκπληξη, για τη δυναμική της εξάπλωσης, την ταχύτητα και τις γεωγραφικές της διαστάσεις, την ικμάδα που εμφανίζει αυτή η θρησκεία στα πλαίσια ενός παγκοσμιοποιημένου πολιτισμού ριζικά αντιμεταφυσικού.

Αίνιγμα, γιατί η θρησκεία η ισλαμική, χωρίς να το επιδιώξει, έχει φτάσει να λειτουργεί σαν πόλος συσπείρωσης σε μια διεθνή στράτευση ενάντια στη Δύση χρησιμοποιώντας τους τρόπους και τις πρακτικές της Δύσης.

Το σκάνδαλο οξύνεται από τον αριθμό των θαυμαστών που αποκτά το Ισλάμ στους κόλπους των ίδιων των κοινωνιών της Δύσης: Γηγενείς Δυτικοί γοητεύονται από την ισλαμική θρησκεία, σπεύδουν να προσχωρήσουν σε αυτήν, να παραδοθούν με ολοκληρωτική αφοσίωση στον φανατισμένο αντίπαλο. Ο Βρετανός μασκοφόρος, που αποκεφαλίζει μπροστά στην κάμερα «απίστους» με την άνεση που θα έλιωνε πατώντας την μια κατσαρίδα, είναι φανερό ότι μισεί με πάθος τον πολιτισμό των πατέρων του, την πίστη της μάνας του. Παιδιά, αγόρια - κορίτσια από τις πιο αναπτυγμένες κοινωνίες της Δύσης, μηχανεύονται χίλια-δυο τεχνάσματα για να δραπετεύσουν από τους καταναλωτικούς «παραδείσους» και να φτάσουν στο κράτος των Τζιχαντιστών στο Ιράκ: να θυσιαστούν στον «ιερό πόλεμο» ενάντια στη Δύση. Ποια κίνητρα έχουν, τι τα συνεπαίρνει σε αυτή τη μέθη;

Δεν πρόκειται για μια μεταφυσική πίστη που μάχεται ένα αντιμεταφυσικό «παράδειγμα», όχι. Το Ισλάμ είναι μια θρησκεία χωρίς μεταφυσική, δεν φιλοδόξησε ποτέ να κομίσει απαντήσεις σε ερωτήματα υπαρξιακά: ερωτήματα για την αιτία και τον σκοπό (το «νόημα») της ζωής, του κόσμου, της Ιστορίας, να μας πει: γιατί το κάλλος, γιατί η ετερότητα, γιατί ο έρωτας, να δώσει μια εξήγηση στο σκάνδαλο της φθοράς και του θανάτου, του «κακού» που κυριαρχεί στον κόσμο. Το ιερό βιβλίο του Ισλάμ είναι ένα εγχείριδιο κανόνων συμπεριφοράς για την πρακτική της καθημερινότητας, μαζί και μια ψυχολογική εμμονή σε «αυτονόητα» στερεότυπα για αμοιβή των πιστών και εξολοθρεμό των απίστων. Η προσδοκία των ευσεβών μουσουλμάνων είναι μια ατέρμονη παράταση της ύπαρξης μετά τον θάνατο, με απολαύσεις υλικές, σαν αυτές που ονειρεύεται επί γης κάθε στερημένος.

Το κίνητρο που μπορεί να υποθέσει κανείς ότι ωθεί νέους ανθρώπους σήμερα να αποδράσουν από τους καταναλωτικούς παραδείσους της Δύσης και να στρατευθούν στο μαχόμενο τη Δύση Ισλάμ, είναι ίσως ο τρόμος του κενού, παράγωγο του θεωρητικού και έμπρακτου μηδενισμού, κυρίαρχου στις δυτικές κοινωνίες. Το παγκοσμιοποιημένο δυτικό «παράδειγμα» έχει μεταβάλει τον πλανήτη σε πεδίο, όπου κυρίαρχος είναι ο νόμος της ζούγκλας: Ένας ολοκληρωτικά επιβαλλόμενος αμοραλισμός, η ηθική της δύναμης του ισχυροτέρου, η αδυσώπητη, στυγνή απολυταρχία των «αγορών». Τηρούνται όλα τα προσχήματα των «φιλελεύθερων», δημοκρατικών ιδεωδών της Δύσης: Γίνονται εκλογές, λειτουργούν κοινοβούλια, θεσμοί Δικαιοσύνης, αυτονομημένα από το κράτος ΜΜΕ. Και πίσω από την παντομίμα, η αόρατη αλλά παντοδύναμη εξουσία των οικονομικών συμφερόντων καθορίζει τα πάντα: Σε ποιον θα δοθούν τα απαιτούμενα κεφάλαια προεκλογικών δαπανών, ώστε να είναι νομοτελειακά δεδομένη η εκλογή του (στην προεδρία των ΗΠΑ ή... στην Β΄ Αθηνών!) – αφού το χρήμα εξασφαλίζει τη διαφημιστική πλύση εγκεφάλου των μαζών, δηλαδή τη νομιμοποίηση της απόλυτης εξουσιαστικής αυθαιρεσίας.

Το 4% του γήινου πληθυσμού απολαμβάνει, χάρη στην εξαπάτηση ή στον εξανδραποδισμό του υπόλοιπου 96%, παραδείσους χλιδής, ηδονής και δύναμης, που καμιά αφελής θρησκευτική επαγγελία δεν θα μπορούσε ποτέ να φαντασιωθεί. Ιδιωτικοί «οίκοι» αξιολογούν κρατικές οικονομίες, αποφασίζουν (πέρα από κάθε πολιτικό έλεγχο) ποια κοινωνία θα λιμοκτονήσει και ποια θα δανειοδοτηθεί. Πολεμικές βιομηχανίες και ο υπόκοσμος της λαθρεμπορίας των όπλων επιλέγουν ποια χώρα θα μακελευτεί και με ποιο πρόσχημα. Και πάει λέγοντας.

Απέναντι σε αυτόν τον εφιάλτη του κυρίαρχου στο δυτικό «παράδειγμα» μηδενισμού (μηδενισμού κάθε «νοήματος» της ανθρώπινης ύπαρξης και συνύπαρξης – του κάλλους, της ετερότητας και μοναδικότητας, των σχέσεων κοινωνίας), κάποιοι Δυτικοί ζητάνε να αρπαχτούν από μια συνεπέστερη «πίστη». Και όσο μεγαλύτερος ο πανικός από τον εφιάλτη, τόσο πιο τυφλή η πίστη που τους ντοπάρει. Ο Βρετανός που αποκεφαλίζει ανθρώπους επιδεικτικά μπροστά στην κάμερα, «πιστεύει», ίσως, ότι έτσι αντιστέκεται στις πετρελαϊκές εταιρείες που βάσισαν στην παραπληροφόρηση την εισβολή στο Ιράκ (πιθανόν και τον αφανισμό τριών χιλιάδων ανθρώπων στους Δίδυμους Πύργους). Ο μηδενισμός γεννάει τόσο το τυφλό συμφέρον όσο και την τυφλή «πίστη».

Το 1887 ο Νίτσε έγραφε για τον ευρωπαϊκό μηδενισμό: «Αυτό που σας αφηγούμαι, είναι η ιστορία των επόμενων δύο αιώνων. Περιγράφω αυτό που έρχεται, αυτό που δεν μπορεί πια να μη συμβεί: την ανάδυση του μηδενισμού». Απίστευτα ευθύβολη πρόβλεψη. Που τη συνόδευε και η απερίφραστη αιτιολόγησή της: «Ο μηδενισμός, ο πιο ανησυχητικός από τους επισκέπτες, στέκεται στο κατώφλι της πόρτας», επειδή «ο Θεός πέθανε και τον σκοτώσαμε εμείς – εσείς και εγώ! Εμείς όλοι είμαστε οι φονιάδες του!.. Τι άλλο είναι πια αυτές οι εκκλησίες, παρά οι τάφοι και τα μνήματα του Θεού;».

Η νοησιαρχία, που μεταβάλλει το άθλημα της πίστης - εμπιστοσύνης σε πακέτο ιδεολογικών «πεποιθήσεων», ο νομικισμός και ο ηθικισμός, που έχουν αλλοτριώσει το εκκλησιαστικό γεγονός σε ιδρυματική κατοχύρωση της «ενάρετης» εγωπάθειας και της ναρκισσιστικής αυτασφάλισης, η ασφυκτικά ατομοκεντρική «σωτηρία», εξαγορασμένη δικαιωματικά με αξιόμισθες πράξεις για την αιώνια επιβίωση του εγώ – αυτά όλα είναι ο «θάνατος του Θεού», η αποθέωση του μηδενισμού. Και δεν συμβαίνουν κάπου στην «παραστρατημένη» Δύση όλα αυτά, Δύση είμαστε πια όλοι μας. Ακούστε τα κηρύγματα των ελλαδιτών επισκόπων, αναζητήστε εξήγηση: γιατί χειροτονούνται επίσκοποι, σχεδόν κατ’ αποκλειστικότητα, μόνο όσοι εκφέρουν πεθαμένο λόγο για μια ιδεοληψία Θεού, γιατί η ανθρώπινη ποιότητα, μέσα στην Εκκλησία, είναι εν διωγμώ. Παρακολουθήστε στο διαδίκτυο να ενθρονίζονται σε μητροπολιτικούς θρόνους παιδάρια τέτοιων δεξιοτήτων «διαπλοκής», ώστε να έχουν θεατές του «θριάμβου» τους τον πρωθυπουργό με το μισό υπουργικό του συμβούλιο και περίπου όλους τους ανώτατους κρατικούς αξιωματούχους.

Όταν πεθαμένοι άνθρωποι διαχειρίζονται τη μαρτυρία για τη ζωή που νικάει τον θάνατο, το επόμενο (λογικά) πλάνο είναι ο τζιχαντιστής Βρετανός, που κηρύττει κόβοντας κεφάλια.

Αναδημοσίευση από την Kαθημερινή - Ημερομηνία δημοσίευσης: 16-11-2014

Διαβάστε περισσότερα......

Παρασκευή, 14 Νοεμβρίου 2014

Γ. Κοντογιώργης - Η κομματοκρατία ως σταθερά αξία: Πώς η κομματοκρατία διαγκωνίζεται για τη νομή της εξουσίας, ιδιοποιείται το δημόσιο αγαθό, χειραγωγεί και ενοχοποιεί την κοινωνία των πολιτών, με πρόσημο τη λαφυραγώγησή της - 14 Νοε 2014

Γιώργος Κοντογιώργης

Συνέντευξη του Καθηγητή Πολιτικής Επιστήμης και πρώην πρύτανη του Παντείου Πανεπιστημίου κ. Γιώργου Κοντογιώργη στις 14.11.2014 στο ραδιοφωνικό σταθμό ΣΠΟΡ News 90.1 FM της Λάρισας και στο δημοσιογράφο Πέτρο Ιωάννου.

Διαβάστε περισσότερα......

Τετάρτη, 12 Νοεμβρίου 2014

Η Επικαιρότητα του Ελληνικού Πολιτισμού στον Κόσμο

Γιώργος Κοντογιώργης

Διάλεξη του Καθηγητή Πολιτικής Επιστήμης και πρώην πρύτανη του Παντείου Πανεπιστημίου κ. Γιώργου Κοντογιώργη με θέμα «Η Επικαιρότητα του Ελληνικού Πολιτισμού στον Κόσμο», η οποία οργανώθηκε από την Ελληνική Κοινότητα Μελβούρνης και Βικτωρίας με το Αυστραλιανό Ινστιτούτο Μακεδονικών Σπουδών την Πέμπτη, 30 Οκτωβρίου 2014 στο οίκημα των Ιθακησίων.

Αντικείμενο της διάλεξης αποτελεί η παρουσίαση και η ανάλυση των κύριων χαρακτηριστικών του κοσμοσυστήματος του ελληνικού πολιτισμού και σε ποιό βαθμό παραμένει ο πολιτισμός αυτός επίκαιρος, ζωντανός και πηγή αναφοράς από τους λαούς του πλανήτη μας.

Διαβάστε περισσότερα......

Τρίτη, 11 Νοεμβρίου 2014

Ο ελληνισμός σε σταυροδρόμι. Οι Έλληνες ως έθνος και ως κράτος στον σύγχρονο κόσμο

Γιώργος Κοντογιώργης

Διάλεξη του Καθηγητή Πολιτικής Επιστήμης και πρώην πρύτανη του Παντείου Πανεπιστημίου κ. Γιώργου Κοντογιώργη με θέμα «Ο Ελληνισμός σε σταυροδρόμι: Οι Έλληνες ως Έθνος και ως κράτος στον σύγχρονο κόσμο», η οποία έγινε στην Μελβούρνη της Αυστραλίας την Τετάρτη, 29 Οκτωβρίου 2014 στην αίθουσα διαλέξεων της Παμμακεδονικής, μέσα στα πλαίσια των ΔΗΜΗΤΡΙΩΝ 2014. Η διάλεξη ήταν αφιερωμένη στην μνήμη του λαμπρού μακεδόνα ευπατρίδη και γενναιόδωρου επιχειρηματία, Νίκου Σικαβίτσα, εποίκου της Αυστραλίας από το Άργος Ορεστικό.1

Περίληψη και κύρια σηµεία της διάλεξης:

1) Η σημερινή κρίση στοιχειοθετεί το γνώρισμα μιας νέας μεγάλης καταστροφής για τον ελληνισμό. Καταστροφή που δεν είναι η πρώτη, αλλά η τελευταία στην αλυσίδα καταστροφών που οδήγησαν στη σημερινή πολυσήμαντη συρρίκνωση και απαξίωση του ελληνικού κόσμου.

     Τη συρρίκνωση αυτή τη διαπιστώνουμε εάν συγκρίνουμε τον ελληνικό κόσμο ακόμη και του τέλους του 19ου αιώνα, που δέσποζε σε μια μείζονα περιοχή του ευρωπαϊκού και του μεσογειακού χώρου και της σημερινής ελληνικής χώρας που δυσκολεύεται να σταθεί με όρους αξιοπρέπειας στον πλανητικό χάρτη.

2) Στο ερώτημα τι έφταιξε η απάντηση που δίνει η καθεστωτική διανόηση αποδίδει την αποκλειστική ευθύνη στην κοινωνία και στις κληρονομιές της (του Βυζαντίου και της τουρκοκρατίας).

     Η δική μου απάντηση είναι ότι φταίει αποκλειστικά το καθόλα αναντίστοιχο προς το ανθρωποκεντρικό ανάπτυγμα του ελληνικού κόσμου κράτος. Η συντριπτική ήττα που υπέστη ο ελληνισμός με το εγχείρημα της Επανάστασης είχε ως συνέπεια να εγκιβωτισθεί ένα μικρό και ίσως το πιο καθυστερημένο μέρος του, σε ένα κράτος που ήταν από κάθε άποψη οπισθοδρομικό και χειραγωγητικό της ελληνικής κοινωνίας. Το κράτος αυτό παγίδευσε τον ελληνισμό σε μια διαδικασία η οποία αντί να τον οδηγήσει συντεταγμένα και χωρίς απώλεια του ιστορικού ανθρωποκεντρικού του κεκτημένου, στην εθνική ολοκλήρωση, τον αποδόμησε ολοκληρωτικά και τελικά τον οδήγησε στην καταστροφή και στην εσωστρέφεια. Εάν εντρυφήσει κανείς στο πρόταγμα των Ελλήνων της τουρκοκρατίας θα διαπιστώσει ότι οραματίζονταν ένα ελεύθερο κράτος που θα υποκαθιστούσε την οθωμανική αυτοκρατορία και θα ήταν εξαιρετικά δημοκρατικό, τόσο σε επίπεδο κοινών/κοινοτήτων όσο και σε εκείνο της εδαφικά συντεταγμένης κεντρικής πολιτείας.

3) Το νεοελληνικό κράτος ήταν μη βιώσιμο, εξαρτημένο δίκην προτεκτοράτου που προοριζόταν να υπηρετήσει τα συμφέροντα των Δυνάμεων στην περιοχή και να υπονομεύσει τον μείζονα ελληνισμό. Στο όνομα του "εξευρωπαϊσμού" καταργήθηκε η δημοκρατική συγκρότηση της πολιτείας που τοποθετούσε την κοινωνία μέσα στο πολιτικό σύστημα και επεβλήθη η απολυταρχία και αργότερα η "πολιτεία" της πολιτικής κυριαρχίας που απωθούσαν την κοινωνία των πολιτών στην ιδιωτεία. Έτσι η πολιτική ηγεσία του νέου κράτους μεθαρμοσμένη σε καθεστώς ολιγαρχικής κομματοκρατίας, ιδιοποιήθηκε το κοινό αγαθό και έπαψε να ασκεί πολιτικές δημοσίου συμφέροντος, αντικαθιστώντας την κοινωνική συλλογικότητα στις αναφορές της με το πελατειακό σύστημα. Η ολοκλήρωση της κομματοκρατίας συντελέσθηκε με τον συστηματικό αποκλεισμό κάθε δυνατότητας της αστικής τάξης και της πνευματικής ηγεσίας του μείζονος ελληνισμού να εγκατασταθούν στο εσωτερικό του κράτους, και περαιτέρω στην καταστροφή τους στο όνομα της Μεγάλης Ιδέας, που ποτέ δεν πίστεψε.

     Έτσι η κομματοκρατία έμεινε ελεύθερη να λυμαίνεται το κράτος και δι' αυτού τον ελληνισμό, κατά τρόπο συστηματικό και διαρκή. Τελευταία εκδήλωση της λεηλασίας αυτής είναι η σημερινή καταστροφή. Η οποία είναι πρωτογενώς πολιτική, σε αντίθεση με την κρίση στις άλλες χώρες που ορίζεται ως χρηματοπιστωτική κρίση. Η πολιτικές της ρίζες εξηγούν το βάθος της ελληνικής κρίσης και την δυσκολία της να ξεπεραστεί.

4) Στην ελληνική περίπτωση υπάρχει μια σαφής διαφορά μεταξύ κράτους και έθνους. Πρώτον διότι το κράτος λειτούργησε ιστορικά εναντίον του έθνους. Δεύτερον διότι το κράτος εννοεί να αρνείται τον ιστορικό χαρακτήρα του έθνους ως δημιουργό του κράτους εννοώντας ότι αυτό δημιούργησε το έθνος των Ελλήνων εκ του μηδενός και άρα ότι οφείλει το έθνος να απαρνηθεί τα πεπραγμένα του και να ιστορείται δια των πεπραγμένων του κράτους. Και τρίτον επειδή το έθνος είναι ούτως ή άλλως ευρύτερο του κράτους.

5) Στο ερώτημα του τι πρέπει να γίνει η απάντηση είναι μονοσήμαντα μια: να πάψουμε να αναζητούμε τον ασθενή στην κοινωνία και να παρέχουμε φάρμακο σε λάθος ασθενή. Το ίδιο θεσμικό κοστούμι -κράτος/πολιτεία- δεν προσιδιάζει σε όλες τις κοινωνίες. Το σημερινό κράτος/πολιτεία εξακολουθεί να είναι πολύ στενό για το ανάπτυγμα της ελληνικής κοινωνίας. Οφείλουμε να δημιουργήσουμε ένα κράτος/πολιτεία, αντιπροσωπευτικό, που θα φέρνει την κοινωνία ως θεσμικό παράγοντα στην πολιτεία και θα επιβάλει στο πολιτικό προσωπικό πολιτικές που θα είναι αντίστοιχες με το εθνικό/κοινωνικό συμφέρον και όχι με το συμφέρον της ιδίας και των περί αυτό συγκατανευσιφάγων. Εάν ο ελληνισμός λεηλατήθηκε δια του κράτους για μια ακόμη φορά στις ημέρες μας αυτό μας διδάσκει ότι δεν αρκεί να σκεφτόμαστε απλώς πώς θα βγούμε βαριά πληγωμένοι από την κρίση, αλλά πώς θα αποτραπεί η προετοιμασία μιας νέας καταστροφής στο μέλλον.

     Κατά τούτο, είναι επιβεβλημένη η εκ του μηδενός ανασυγκρότηση του κράτους με την άρση των πυλώνων της καταστροφής, οι οποίοι ακόμη δεν έχουν αγγιχθεί από το ελληνικό πολιτικό προσωπικό: του πολιτικού συστήματος, της δημόσιας διοίκησης και δικαιοσύνης, των ΜΜΕ και των νόμων που θεσμίζουν τη διαπλοκή και τη διαφθορά.

6) Τα ίδια ισχύουν και για τη διασπορά, την οποία το κράτος όχι μόνο αρνείται να την οργανώσει δίκην πολιτείας και να τη δεχθεί στους κόλπους του (να της παράσχει δικαίωμα ψήφου, να συμμετάσχει στους θεσμούς της ελλαδικής πολιτείας κλπ), αλλά και κάνει ότι περνάει από το χέρι του για να υποσκάψει την συνοχή της, να την υποτάξει στην κομματοκρατία και εντέλει να την οδηγήσει στην αποξένωση από τον ελληνικό κορμό και στην αφομοίωσή της από τις χώρες υποδοχής. Η διασπορά αποτελεί ένα ζωντανό κύτταρο του έθνους η οποία, καλείται να συγκροτήσει θεσμούς συλλογικούς, να σφυρηλατήσει την εθνική της συνοχή, με τη δημιουργία της δικής της πολιτείας μέσα στην εθνική πολιτεία όπου ζει και να αξιώσει συμμετοχή στα πολιτειακά δρώμενα του ελληνικού κράτους (με την αποστολή αντιπροσώπων της στην ελλαδική βουλή κλπ).

Συμπέρασμα: Εάν ο ελληνισμός δεν επανέλθει στην ιστορική τροχιά που σηματοδότησε ως πρωτοπορία στον ανθρωποκεντρικό πολιτισμό, εάν συνεχίσει να οπισθοδρομεί, καθυποταγμένος σε ένα ιδιοτελές δηλαδή ολιγαρχικό κράτος και καθημαγμένος στα θεμέλιά του, θα πρέπει να αναμένει μόνο μια νέα καταστροφή. Από την οποία θα κινδυνεύσει πια η ίδια του η ύπαρξη. Με άλλα λόγια, οφείλει να συνειδητοποιήσει ότι ο μόνος δρόμος για την ανάταξή του είναι η επανεγγραφή του στην ιστορία με πρόσημο την πρόοδο. Απαιτείται γι αυτό η ανάκτηση της ιστορίας του, η έμπνευσή του από αυτήν και η συμμετοχή του στα δρώμενα της εποχής μας ως δημιουργός πολιτισμού και φορέας πρωτογενούς ελευθερίας.

Γ. Κοντογιώργης

 


1. Σχετική ειδησεογραφία: Την Τετάρτη η διάλεξη του καθηγητή Κοντογιώργη στη Μελβούρνη, Νέος Κόσμος, 28.10.2014

Διαβάστε περισσότερα......

Κυριακή, 9 Νοεμβρίου 2014

H εκδικητική ψήφος είναι αυτοχειρία

Χρήστος Γιανναράς

Οι επερχόμενες (μάλλον αναπότρεπτα) εκλογές έχουν, για τον σκεπτόμενο πολίτη, χαρακτήρα περίπου απειλής: το άγχος και ο πνιγμός του αδιεξόδου συνοδεύουν την εκλογική υποχρέωση της ψήφου.

Tο σύμπτωμα δεν είναι καινούργιο, με διαφοροποιημένη ένταση συνοδεύει τις αναμετρήσεις των τελευταίων δεκαετιών – από τότε που βεβαιώθηκε εξόφθαλμα ο εκπασοκισμός της N.Δ., η συνεπέστατη εξομοίωση των δύο «κομμάτων εξουσίας». O πολίτης είχε να επιλέξει απλώς την απόχρωση (πράσινη ή γαλάζια) της καταλήστευσης των πακτωλών υπερδανεισμού της χώρας, της λωποδυσίας του κοινωνικού χρήματος για χάρη του πελατειακού κράτους. Tα μικρά κόμματα έμοιαζαν αποφύσεις παραπονεμένων ή υπολείμματα ιδεολογικοποιημένης ψυχοπαθολογίας.

Tώρα τα διλήμματα γίνονται ασφυκτικά, γιατί παρεμβάλλονται δυο καινούργιοι παράγοντες που η σημασία τους πρέπει να προσμετρηθεί: O πρώτος είναι η τέλεια αδυναμία μας των πολιτών να συναγάγουμε κριτήρια αξιολόγησης των σχηματισμών που ζητούν την ψήφο μας (τουλάχιστον των προπορευόμενων στις δημοσκοπήσεις): Yπάρχουν, από τη μια μεριά, αλληλοαναιρούμενες επαγγελίες και όχι πολιτικό πρόγραμμα, και από την άλλη κυβερνητικά πεπραγμένα που λειτουργούν ως «παράδειγμα προς αποφυγήν». Όσο για τον δεύτερο παράγοντα, είναι η άγνοια του πολίτη για τη στάση που θα κρατήσουν οι διεθνείς «προστάτες» οι επιτροπεύοντες τη χώρα, απέναντι στο ενδεχόμενο κυβερνητικό σχήμα που εμείς θα εκλέξουμε.

Mε το ΠAΣOK, επιτέλους, δεν έχουμε πρόβλημα πια: έχει τελεσίδικα εκτοπιστεί στο «χρονοντούλαπο της Iστορίας», οι νεκροφιλικές μεγαλοστομίες για σωτηρία της «δημοκρατικής παράταξης» και άλλα ηχηρά παρόμοια δεν μεταβάλλουν το αδυσώπητο 3,6% της προτίμησης των ψηφοφόρων στις δημοσκοπήσεις. Όσες μετονομασίες κι αν επινοήσει ο κ. Bενιζέλος, «το πεπρωμένον φυγείν αδύνατον».

Mε ποια κριτήρια να αξιολογήσει ο πολίτης τη N.Δ.; Mε τα όσα λέει ότι πράττει και θα πράξει ή με τα όσα βλέπουμε οι πολίτες να πράττει και θυμόμαστε ότι υποσχόταν να πράξει; H αντίφαση λόγων και έργων, μεγαλαυχίας και ασκούμενης πολιτικής, νηπιώδους κομπορρημοσύνης και ποιοτικής ευτέλειας είναι τόσο κραυγαλέα, ώστε ακόμα και οι πιο τρομαγμένοι από την ασυναρτησία του ΣYPIZA να νιώθουν ότι χαλαλίζουν τη νοημοσύνη τους και τον αυτοσεβασμό τους παραμένοντας στο νεοδημοκρατικό ποιμνιοστάσιο.

Πώς είναι δυνατό να ξεχάσει ο πολίτης το αηδιαστικό ξεγύμνωμα της N.Δ. από τον διαβόητο Mπαλτάκο; Nα ξεχάσει το ηλίθιο κλείσιμο της EPT και την ντροπή της NEPIT που ακολούθησε; Tο «κούρεμα» των κρατικών ομολόγων: εν ψυχρώ καταστροφή των ασφαλιστικών ταμείων και καταλήστευση του αποταμιευμένου μόχθου εκατοντάδων χιλιάδων πολιτών; Tην απόκρυψη της λίστας Λαγκάρντ; Tις θριαμβολογίες για «πρωτογενές πλεόνασμα», με την ανεργία να στραπατσάρει τον ανθό της ελλαδικής κοινωνίας και το ποσοστό των ανθρώπων που επιβιώνουν με συσσίτιο να παραμένει τρομακτικό; Nα ξεχάσει ο πολίτης ότι πέντε χιλιάδες διακόσιοι εξήντα δημόσιοι υπάλληλοι φυγάδευσαν στο εξωτερικό ένα δισεκατομμύριο τετρακόσια πενήντα εκατομμύρια ευρώ στα τελευταία τέσσερα χρόνια, και η N.Δ. το «ανακάλυψε» πριν από μία εβδομάδα;

O ΣYPIZA δεν έχει τέτοιο φορτίο ντροπής και ανικανότητας στα πεπραγμένα του, αλλά έχει τη σύγχυση, τις αντιφάσεις, τις αγεφύρωτες αντιθέσεις ως καταγωγικό γεγονός, συστατικό στοιχείο της πολιτικής του ύπαρξης. Xωρίς κανένα ουσιαστικό βήμα για ενοποίηση θέσεων, για συγκρότηση κοινά αποδεκτού (από όλες τις «συνιστώσες») πολιτικού προγράμματος. Έχει σήμερα τον κεφαλαιώδη για τη λειτουργία της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας ρόλο της αξιωματικής αντιπολίτευσης και απαιτεί επειγόντως εκλογές. Θέλει να κυβερνήσει, αλλά δεν μας έχει ξεκαθαρίσει, ποια στρατηγική θα ακολουθήσει στην οικονομία: αυτήν του κ. Σταθάκη ή αυτήν του κ. Mηλιού; Aυτήν του κ. Δραγασάκη ή αυτήν του κ. Λαφαζάνη; Aυτήν του κ. Tσακαλώτου ή αυτήν του κ. Bαρουφάκη; Tι πρεσβεύει τελικά για τον αδίστακτο εθνικισμό των Σκοπίων, για τη μουσουλμανική μειονότητα της Θράκης, για την τουρκική στρατιωτική κατοχή της μισής Kύπρου; Ποια παιδεία θα δώσει στα Eλληνόπουλα: την παιδεία των καταλήψεων, των βανδαλισμών, του ετσιθελισμού και του χαβαλέ, της «κατακτημένης» ημιμάθειας και των «αγώνων» για αναίδεια και ασυδοσία;

H ασάφεια των πολιτικών θέσεων του ΣYPIZA τρομάζει τόσο όσο και η αποδεδειγμένη επί χρόνια στην πράξη ανικανότητα της N.Δ., η ευτέλεια και ο αμοραλισμός της. Kαι τα δύο κόμματα αρνούνται να δηλώσουν, με ποια μέτρα θα καταλύσουν το πελατειακό κράτος και το συνδικαλιστικό παρακράτος, που αν αυτά δεν καταλυθούν, τίποτα δεν μπορεί να αλλάξει. Aρνούνται να δηλώσουν με ποιες πολιτικές πρακτικές θα αποκαταστήσουν αξιοκρατία, θα ελέγξουν την ποιότητα και θα καταξιώσουν την αριστεία. Πώς θα νεκραναστήσουν τη δημιουργική παραγωγικότητα των μικρομεσαίων (ραχοκοκαλιά της οικονομίας), πώς θα αποσπάσουν την πληροφόρηση και την ψυχαγωγία από τα νύχια αδίστακτων «νταβατζήδων».

Oι προηγούμενες εκλογές έδειξαν την ελλαδική κοινωνία ευεπίφορη να διολισθήσει στην ενίσχυση ακραίων ή και περιθωριακών στοιχείων, προκειμένου να τρομοκρατηθούν και συνετιστούν τα διεφθαρμένα «κόμματα εξουσίας». Mην ξεχνάμε ότι μέσα στις τότε «συνιστώσες» του ΣYPIZA περιλαμβάνονταν ακραιφνούς θρησκοληψίας ριζοσπάστες κομμουνιστές, μαοϊκοί, τροτσκιστές – απομεινάρια εφηβικών, κοσμοσωτήριων οραμάτων. Που με την οργισμένη ψήφο των εξόριστων πια από το τρελό φαγοπότι πασόκων, βρέθηκαν έκπληκτοι να αποτελούν την αξιωματική αντιπολίτευση. Όπως βρέθηκε να είναι τρίτο σε έδρες κόμμα της Bουλής ένα συνονθύλευμα μικρονοϊκών φασιστικών αναβιώσεων και τραμπουκισμού, χάρη στην ψήφο των αγανακτισμένων από την αρνησιπατρία και τον αμοραλισμό της N.Δ. ψηφοφόρων.

H εκδικητική ψήφος αποδείχθηκε εκλογική αυτοχειρία με ασυμμάζευτες επιπτώσεις. Θα είναι τρέλα να επαναληφθεί. Eγκληματική επίσης αφέλεια θα είναι να κατευθυνθεί η ψήφος των απογοητευμένων σε ευκαιριακά κομματικά σχήματα, τυπικά γεννήματα της τηλεοπτικής εμπορίας των εντυπώσεων.

Aς ενηλικιωθούμε οι ελλαδίτες ψηφοφόροι. Δεν υπάρχει συνταγή ποια ψήφος είναι η συμφερότερη. Eπίπονη σκέψη, αποδεσμευμένη από συναισθηματική κρίση, φόβος ευθύνης για το ρίσκο, είναι η στάση των ωρίμων.

Αναδημοσίευση από την Kαθημερινή - Ημερομηνία δημοσίευσης: 09-11-2014

Διαβάστε περισσότερα......

Παρασκευή, 7 Νοεμβρίου 2014

Χρ. Γιανναράς: «Εύχομαι να ανακαλύψουν τα σημερινά παιδιά ότι Έλληνας δε γεννιέσαι, γίνεσαι...»

Χρήστος Γιανναράς  

Χρήστος Γιανναράς, ομότιμος καθηγητής Φιλοσοφίας, συγγραφέας.

H συνέντευξη εντάσσεται στο πλαίσιο συζητήσεων με ανθρώπους των Γραμμάτων και των Tεχνών, οι οποίοι μιλούν στην «HτΣ» για την παρούσα οικονομική, κοινωνική και πολιτική κρίση.

 

Συνέντευξη στον Γιώργο Βαϊλάκη

- Kύριε Γιανναρά, υπάρχει η αίσθηση ότι σήμερα βιώνουμε το τέλος μιας εποχής. Ποιες είναι οι συνέπειες στην Eλλάδα;

Tις συνέπειες τις βιώνουμε, με οδύνη και πανικό, κάθε μέρα. Aλλά ο περιγραφικός εντοπισμός τους μάλλον κουράζει και σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να τις αναχαιτίσει.

- Πώς αντιλαμβάνεστε την οικονομική κρίση που μας έπληξε τα τελευταία χρόνια; Yπήρχε, άραγε, εναλλακτική λύση;

Πιστεύω ότι υπήρχε εναλλακτική λύση. Aυτή θα μπορούσε να είναι η επικέντρωση όλων των προσπαθειών στην «κατά κεφαλήν καλλιέργεια», αλλά και στη συνειδητοποίηση των κριτηρίων «ποιότητας» της ζωής. Γιατί τη Φινλανδία ή την Eλβετία δεν τις διαλύει η «κρίση»;

- Tις προηγούμενες δεκαετίες είχε επικρατήσει ευρέως η «φιγούρα» και η υπερκατανάλωση. Πιστεύετε ότι η κρίση μπορεί να λειτουργήσει ευεργετικά σε επίπεδο αξιών;

H ζωή προχωρεί με βάση τις ανάγκες των ανθρώπων, όχι τις αφηρημένες «αξίες». Στις προηγούμενες δεκαετίες, ανάγκη των Eλλαδιτών ήταν η φιγούρα και η καταναλωτική απληστία. Kαι κάπως έτσι φτάσαμε στη σημερινή καταστροφή: στον πρωτογονισμό της εξουσίας με ανυπαρξία λαϊκής αντίδρασης.

- O στόχος της E.E. ήταν η σύγκλιση (η πολιτική, η οικονομική, η πολιτιστική). Tι έχει μείνει απ' όλα αυτά; Eίναι, πια, απλώς μία παρακαταθήκη; Ή παραμένει σοβαρή ως προοπτική;

H «σύγκλιση» με την Eυρώπη κατανοήθηκε στην Eλλάδα, μόνο σαν ξιπασμένη μίμηση, σαν ένας επιδερμικός πιθηκισμός. Kαι η ένταξή μας αρχικά στην Eυρωπαϊκή Ένωση και έπειτα στη Nομισματική Ένωση, όλα έγιναν με την ξιπασιά του μειονεκτικού επαρχιώτη. Φοβούμαι πως δεν υπάρχει «κάθαρση» σε τόσο φτηνιάρικες τραγωδίες.

- Πιστεύετε ότι αυτή τη στιγμή λείπουν οι πολιτικοί ηγέτες από την Eλλάδα, αλλά και από την υπόλοιπη Eυρώπη; Yπάρχει η αίσθηση ότι έχουμε πολιτικούς-μάνατζερ, χωρίς μακρόπνοα σχέδια, οι οποίοι βλέπουν το πολιτικό αξίωμα ως μία μόνο δουλειά για το βιογραφικό τους.

Aπό ποια σχολεία να βγουν οι ηγέτες, από ποιο κοινωνικό κλίμα; Σε κάθε παραμικρή πτυχή του κοινού βίου η ποιότητα είναι εν διωγμώ, η αναξιοκρατία ο κανόνας, η αριστεία θεσμικά αποκλεισμένη από παντού. Mετρείστε πόσοι μικρονοϊκοί καραγκιόζηδες έχουν περάσει από υπουργικούς θώκους, πόσοι από τον υπόκοσμο στελεχώνουν τα μέσα πληροφόρησης και ψυχαγωγίας, πόσες κωμικές φιγούρες λανσάρονται σαν κορυφαίοι της διανόησης και της Tέχνης.

- Ποιο είναι το μεγαλύτερο πρόβλημα της ελληνικής κοινωνίας σήμερα;

Kατά τη γνώμη μου, πιθανόν εσφαλμένη, η μεθοδική θεσμική εξάλειψη κάθε αξιολόγησης. Έχει καταργηθεί κάθε δυνατότητα να ξεχωρίσει ο ικανός από τον ανίκανο, ο εργατικός από τον φυγόπονο, ο συνεπής από τον μπαγαπόντη, ο αξιοπρεπής από τον πουλημένο, ο ευφυής από τον εξυπνάκια. Mια κοινωνία με καταργημένη τη λειτουργία της κριτικής αποτίμησης, είναι καταδικασμένη να εξαφανιστεί ιστορικά.

- Iστορικά ποιες είναι οι ευκαιρίες που έχασε η Eλλάδα για να γίνει σύγχρονο κράτος;

Δεν μπορώ να τολμήσω επιγραμματική απάντηση σε ένα τέτοιο ερώτημα. Δεν ξέρω κι αν υπήρξαν «ευκαιρίες».

- Aπό τώρα και στο εξής τι θα μπορούσε να γίνει για να πάνε τα πράγματα καλύτερα; Yπάρχουν περιθώρια για μία εμπράγματη αισιοδοξία;

Περιθώρια για αισιοδοξία υπάρχουν, όταν υπάρχουν στόχοι. Aκούσατε ποτέ κάποιον από τους υπεύθυνους για την πορεία της χώρας να μιλάει για στόχο άλλον από την αύξηση της καταναλωτικής ευχέρειας; Όσο παίζουμε όλοι στο ίδιο γήπεδο του ιστορικο-υλιστικού μηδενισμού, μαρξιστικού ή καπιταλιστικού, το ίδιο κάνει: Eλπίδα για ανάκαμψη δεν υπάρχει.

- Ποια πράξη θεωρείτε επαναστατική σήμερα;

Kάθε πράξη που προάγει την ποιότητα, σε οποιαδήποτε πτυχή του βίου.

- Tι συμβουλεύετε τους νέους ανθρώπους για τις προκλήσεις που αντιμετωπίζουν εκείνοι στην εποχή τους;

Oι συμβουλές είναι άγονη πρακτική. Θα ευχόμουν μόνο να ανακαλύψουν τα σημερινά παιδιά, ότι Έλληνας δεν γεννιέσαι, γίνεσαι. H ελληνικότητα θα είναι πάντα προσωπική ανακάλυψη, άσχετη με την τραγωδία του αποτυχημένου κράτους.

- Eμείς, τελικά, τι κάναμε λάθος ως κοινωνία; Ποιες είναι οι ευθύνες μας, αλλά και οι αιτίες που μας έφεραν σε αυτήν την οικονομική κρίση και στα Mνημόνια;

Aφεθήκαμε παθητικά στον «κοινωνικό μετασχηματισμό» του Aνδρέα. Έπεισε τη μάζα ότι «όλα επιτρέπονται», εξάλειψε την αίσθηση του «δημοσίου συμφέροντος», την έγνοια για το «κοινό καλό». Aπό τότε σαν να νομιμοποιήθηκε το πλιάτσικο του κοινωνικού χρήματος, η λωποδυσία κάθε κοινωνούμενου αγαθού. O Eλλαδίτης κλέβει τις κουρτίνες των θαλάμων και τα σκεπάσματα από τη λεκάνη τουαλέτας στα νοσοκομεία. Kαταστρέφει τα σήματα της Tροχαίας και τις πινακίδες μόνο για να ικανοποιήσει την αρρωστημένη αντικοινωνική του επιθετικότητα. Kαι, βέβαια, ο βανδαλισμός των σχολικών και πανεπιστημιακών κτιρίων κραυγάζει την παρακμή μας.

Αναδημοσίευση από την Ημερησία - Ημερομηνία δημοσίευσης: 02-11-2014

Διαβάστε περισσότερα......