Τρίτη, 30 Απριλίου 2013

Γ. Κοντογιώργης - Ένα μάθημα γνωσιολογίας στο Πάντειο - 11 Μαρ 13

Γιώργος Κοντογιώργης

Ένα μάθημα γνωσιολογίας στο Πάντειο από τον Καθηγητή Πολιτικής Επιστήμης και πρώην πρύτανη του Παντείου Πανεπιστημίου κ. Γιώργο Κοντογιώργη.

Διαβάστε περισσότερα......

Γ. Κοντογιώργης - Η κομματοκρατία ως αιτία της κρίσης και της παρακμής της χώρας - 22 Φεβ 13

Γιώργος Κοντογιώργης

Ομιλία του Καθηγητή Πολιτικής Επιστήμης και πρώην πρύτανη του Παντείου Πανεπιστημίου κ. Γιώργου Κοντογιώργη με θέμα: «Κομματοκρατία: Αιτία της κρίσης και της παρακμής της χώρας», που έγινε στις 22 Φεβρουαρίου 2013 στην αίθουσα του Συνεδριακού Κέντρου του Δήμου Αλιάρτου, στα πλαίσια ημερίδας που διοργάνωσε το Ελεύθερο Λαϊκό Πανεπιστήμιο Αλιάρτου.

Διαβάστε περισσότερα......

Δευτέρα, 29 Απριλίου 2013

Γ. Κοντογιώργης - Ο μύθος του γιδοβοσκού - 29 Απρ 13

Ο καθηγητής πολιτικής επιστήμης και πρώην πρύτανης του Παντείου Πανεπιστημίου κ. Γιώργος Κοντογιώργης απαντά στα ερωτήματα της εκπομπής "Life" της 29.4.13 και στην δημοσιογράφο Εύα Αντωνοπούλου.

Διαβάστε περισσότερα......

Κυριακή, 28 Απριλίου 2013

Η Ευρώπη μπροστά στην κινέζικη Σφίγγα

Η Δύση αδυνατεί να κατανοήσει μια λογική που έχει διαμορφωθεί εδώ και αιώνες
Βασίλης Καραποστόλης*

Τι είναι η Κίνα; Τι είναι οι Κινέζοι; Παρά το πέρασμα των αιώνων οι Ευρωπαίοι μπροστά στο φαινόμενο εξακολουθούν να σηκώνουν τους ώμους. Προκαλεί αμηχανία αυτός ο τεράστιος αριθμός που αντιπροσωπεύει τον πληθυσμό της, αυτές οι μάσκες που φαίνεται να φορούν οι άνθρωποι που την κατοικούν. Για πολύ καιρό στους Δυτικούς παρατηρητές έδιναν την εντύπωση μισοκοιμισμένων πλασμάτων, σκόπιμα μισοκοιμισμένων. Τι κρυβόταν πίσω από τα σχιστά τους μάτια, πίσω από τις αργές κινήσεις τους που ξαφνικά αποκάλυπταν μια επιδεξιότητα και μια εγρήγορση αντίστοιχη με τις απρόβλεπτες αλλαγές στη ζωή τους;

Η λευκή φυλή αναρωτιόταν μάταια για το τι επιδιώκει η αλλόκοτη κίτρινη ράτσα στην οποία αποδίδονταν τα πιο αντιφατικά χαρακτηριστικά: ωμότητα και λεπτότητα, δεισιδαιμονία και περίσκεψη, πανουργία και απλοϊκότητα. Τίποτα όμως δεν ήταν πιο ακατανόητο για τους Δυτικούς από το γεγονός ότι ένας κόσμος, όπως ο κινέζικος, με μεγάλες ανακαλύψεις και εφευρέσεις στο ενεργητικό του κατά το παρελθόν, δεν είχε επιδιώξει να εκμεταλλευτεί ώς το έπακρο τις νοητικές του ικανότητες. Περιηγητές, μελετητές, εμπορευόμενοι, στρατιωτικοί απορούσαν πώς είναι δυνατόν αυτοί που ανακάλυψαν την πυρίτιδα, την πυξίδα, την τυπογραφία να μη σπεύσουν να αναπτύξουν τις εφαρμογές των ευρημάτων τους στη γεωργία, τη ναυσιπλοΐα, τη μηχανική. Αρκέστηκαν να φθάσουν ώς ένα ορισμένο σημείο· γιατί;

Προκατάληψη

Στο ερώτημα ήταν αδύνατο να δοθεί απάντηση. Διότι το ίδιο το ερώτημα εμπεριείχε μια προκατάληψη του δυτικού πολιτισμού που τον εμπόδιζε να καταλάβει την άλλη αντίληψη. Η Δύση ήταν ήδη παγιδευμένη σε μια ιδέα εξάντλησης του δυναμικού της: ήθελε να επιταχύνει την κίνησή της, να φανερώσει στον ίδιο της τον εαυτό τις δυνατότητες που είχε, να ριχτεί σε μια περιπέτεια το έπαθλο της οποίας θα ήταν οι εκπλήξεις, οι νεωτερισμοί, η αίσθηση ότι μόνο τότε είναι κανείς δημιουργός όταν εκμαιεύει από το άγνωστο κάτι εντελώς καινούργιο. Δεν υποπτευόταν η Δύση ότι μέσα στην αναζήτηση του καινούργιου φωλιάζει ο κίνδυνος της καταπόνησης του πνεύματος: όταν κανείς ψάχνει αποκλειστικά για το νέο, παραδίδεται σ’ ένα είδος εθελοτυφλίας. Αγνοεί το τι συντηρεί την ύπαρξη και ενδιαφέρεται μόνο για το τι την ανανεώνει.

Εκεί ακριβώς εντοπίζεται και η μεγάλη διαφορά με την κινέζικη στάση. Όταν η Ευρώπη ανυπομονούσε να καλπάσει προς τα εμπρός, από τις αρχές ιδίως της βιομηχανικής επανάστασης, η Κίνα φρόντιζε να περιμαζεύει και να οργανώνει τα εφόδιά της με κύριο στόχο να διατηρήσει τον εαυτό της, να διασφαλίσει τη διατροφή του αυξανόμενου πληθυσμού, να προστατευτεί απέναντι στις κατακτητικές βλέψεις άλλων λαών. Νοιαζόταν να μείνει στον πλανήτη, όχι να τον κατακτήσει.

Αυτά μέχρι πριν από περίπου σαράντα χρόνια. Από τότε άρχισε να σημειώνεται μια αλλαγή που έφερε τους Δυτικούς σε όλο και δυσκολότερη θέση. Ο άλλοτε «μεγάλος ασθενής» της Ασίας με την παραδοσιακή του αδράνεια, με τα πολλά προβλήματα στην οικονομία του, έπειτα και από τις ακρότητες της μαοϊκής περιόδου, εμφανιζόταν στο παγκόσμιο προσκήνιο σε έναν ρόλο που δεν τον είχε παίξει ποτέ: ζητούσε να απλώσει την παρουσία του, να παρουσιαστεί ως υπόδειγμα ενεργητικότητας. Αλλά πώς; Οχι τόσο με το να παίρνει πρωτοβουλίες όσο με το να μιμείται εκείνες των ανταγωνιστών του.

Στα όρια του αφύσικου

Στα μάτια των Δυτικών πρόκειται για τακτική που αγγίζει τα όρια του αφύσικου. Είναι δύσκολο να καταλάβουμε πώς είναι δυνατόν αυτή η πελώρια ανθρωπομάζα να υποτάσσεται με τη θέλησή της σε μια εργασία τόσο περιορισμένη και σχεδόν ταπεινή. Αντιγράφουν τις καινοτομίες, τις φέρνουν στα μέτρα τους. Αν και πολύ ισχυροί πλέον, συγκατατίθενται να μην εξασκούνται παρά μόνο σε μια δραστηριότητα που μοιάζει να μην έχει αιχμές, να μην ανυψώνει το γόητρο, να μην υπηρετεί την υποτιθέμενη ανάγκη του ανθρώπου να «πάει μακριά». Όμως όχι. Για τους Κινέζους το να «πάνε μακριά» προϋποθέτει πως θα έχουν εξοικονομήσει αρκετές δυνάμεις, πως θα στέκονται γερά στα πόδια τους.

Κάνουν οικονομία στις νοητικές τους ενέργειες, γι’ αυτό αντιγράφουν. Συλλογίζονται: «Ας αφήσουμε τους Δυτικούς να λαχανιάζουν, να σκαλίζουν την ύλη, να αλωνίζουν τη φύση – μπορεί με το “φαουστικό τους δαιμόνιο” (όπως το αποκαλούσε ο Σπέγκλερ στην “Παρακμή της Δύσης”) να βρουν και κάτι που θα μας είναι χρήσιμο. Είναι πολύ βιαστικοί οι λευκοί ανταγωνιστές μας, κι είναι να τους λυπάται κανείς έτσι που κοιτάνε μόνο στο μέλλον, αλλά χωρίς ελπίδα, και αποφεύγουν το παρελθόν από φόβο πως θα τους δέσει τα πόδια. Τρέχουν στα τυφλά για να προλάβουν, υποτίθεται, εμάς, και τους απελπίζει περισσότερο το γεγονός ότι εμείς, αντίθετα, φερόμαστε σαν να μη θέλουμε να προλάβουμε τίποτα. Ούτε που τους περνάει από τον νου ότι δεν επιθυμούμε οπωσδήποτε να γίνουμε κάτι που δεν είμαστε· επιθυμούμε απλώς να συνεχίσουμε να υπάρχουμε κι αν χρειαστεί, θα επιβάλουμε την ύπαρξή μας».

Πρωταρχικός στόχος, η αιώνια επιβίωση

Φυσικά, από την κινέζικη πλευρά δεν θα βρεθεί κανείς επίσημος να βεβαιώσει ή να διαψεύσει μια τέτοια ερμηνεία. Θα ήταν γενικά ανόητο να περιμένει η Ευρώπη ή η Ασία να της εξηγήσει η Κίνα το γιατί επιμένει να διαλέγεται με το παρελθόν της χωρίς να το δείχνει. Οι πρόγονοι μετράνε πάντα γι’ αυτόν τον γιγάντιο πληθυσμό που ξέρει να προφυλάγεται για λόγους επιβίωσης. Δείχνει προς τα έξω να ασπάζεται πλήρως οτιδήποτε έρχεται από τις αγορές του Λονδίνου, του Βερολίνου, της Νέας Υόρκης. Να τος λοιπόν ο Κινέζος τουρίστας, ο Κινέζος καταναλωτής, ο κινέζικος κρατικός υπερκαπιταλισμός.

Είναι όμως έτσι; Μεταφυτεύτηκαν τόσο εύκολα το εφήμερο και οι απολαύσεις της στιγμής μέσα στην απέραντη χώρα του ρυζιού; Έχουμε πολλούς λόγους να αμφιβάλλουμε.Η ευελιξία αυτού του λαού, η προσαρμοστικότητά του και ταυτόχρονα η τήρηση, ακόμη και σήμερα, «τελετών» που ρυθμίζουν τόσο την οικογενειακή ζωή όσο και τον δημόσιο βίο μάς επιτρέπουν να μαντέψουμε εδώ μια κάποια σύνθεση στοιχείων της κομφουκιανής κοσμοθεώρησης και της σύγχρονης Τεχνικής «από δεύτερο χέρι». Ίσως η Τεχνική στην Κίνα να χρησιμοποιείται για να υπηρετήσει μια σύγχρονη (και καλά μεταμφιεσμένη) εκδοχή του παμπάλαιου οράματος για μια Αυτοκρατορία του Ουρανού, για μια Τάξη θεμελιωμένη στην ευπείθεια, στον σεβασμό των νεότερων προς τους πρεσβυτέρους, στην αναγνώριση της αξίας μιας ελίτ που ενοποιεί την κοινωνία, στην πεποίθηση πως το ενιαίο υπερέχει πάντα του μερικού. Την ώρα που η Δύση στροβιλίζεται σ’ έναν χρόνο κενό, η Κίνα προσεύχεται κρυφά στους παλιούς της οδηγητές και προστάτες. Δεν τους ζητάει να τη βοηθήσουν να πλουτίσει στο μέγιστο· τους ζητάει να τη βοηθήσουν να επιζεί αιωνίως.

 

* Ο κ. Βασίλης Καραποστόλης είναι καθηγητής Πολιτισμού και Επικοινωνίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών.

Αναδημοσίευση από την Kαθημερινή - Ημερομηνία δημοσίευσης: 28-04-13

Διαβάστε περισσότερα......

Eπείγει να βρούμε πυξίδα

Χρήστος Γιανναράς

Έναν ρεαλιστικό οδηγό πολιτικού προσανατολισμού, δρομοδείχτη ή κριτήριο αξιοπιστίας, ποιος θα μας τον δώσει; Eπείγει να βρούμε οι πολίτες πυξίδα.

Bάζομε κάτω, πάλι και πάλι, τα δεδομένα – αυτά που ζούμε: Zούμε μια συντελεσμένη καταστροφή της ζωής μας, της μίας και μοναδικής, δεν έχουμε δεύτερη. Λέμε «καταστροφή» και κυριολεκτούμε: είναι η χειροπιαστή καθημερινότητα του βίου μας – δεν τη διαπιστώνουμε μέσω «πληροφοριών» και «στοιχείων» (greek statistics). Aντιθέτουμε την εμπειρία μας στη μικρονοϊκή προπαγάνδα που μας σερβίρεται. Πού είναι η αλήθεια της πολιτικής;

Zούμε τη μείωση των μέσων επιβίωσής μας, μείωση που ξεπερνάει το 60% των άλλοτε αμοιβών του μόχθου, της κατάρτισης, των όποιων ικανοτήτων μας. Zούμε έναν παρανοϊκό πολλαπλασιασμό των φόρων. Aνυποχώρητες τις τιμές των βασικών αγαθών, δηλαδή αμείωτη την αισχροκέρδεια. Tον πανικό της ανεργίας: την ψυχική διάλυση που σκοτεινιάζει το βλέμμα των παιδιών μας. Mας μεταγγίζει παραλυτική ανασφάλεια η παραλυσία του κράτους: οι ακέφαλες και ασπόνδυλες δημόσιες υπηρεσίες μετά την απερίσκεπτη και μαζική, πρόωρη συνταξιοδότηση των έμπειρων στελεχών τους – παραλυσία που επιτείνεται από την ευθυνοφοβία, αφού η εγωτική κατασφάλιση προέχει. Zούμε κατάφωρη, κάθε μέρα, την κατάλυση της έννομης τάξης, το αποχαλινωμένο έγκλημα. Tην κατεδάφιση του κράτους πρόνοιας, αφού καταλήστεψαν τα ασφαλιστικά μας ταμεία – τον εφιάλτη της νοσοκομειακής και ιατροφαρμακευτικής ανεπάρκειας. Tον φρικώδη τρόμο που γεννάει η ανελπιστία, το μέλλον προκαταβολικά κατεστραμμένο από τον υπερδανεισμό, το χεροπόδαρο δέσιμο σε υπέρογκο χρέος.

Zούμε πνιγμό οργής και ανημπόριας βλέποντας τους αυτουργούς των εγκλημάτων που κατέστρεψαν τη ζωή μας όχι απλώς ατιμώρητους, αλλά και διαχειριστές σήμερα της «σωτηρίας» μας. Συνεχίζουν να έχουν «και το μαχαίρι και το πεπόνι»: το παιχνίδι της εξουσίας στημένο με τους ίδιους όρους, αυτούς που αποκλείουν να ξεμυτίσει το διαφορετικό, να εμφανιστεί η ποιότητα. Tο Σύνταγμα και οι «αναθεωρήσεις» του παίγνιο των συμφερόντων τους, ο εκλογικός νόμος και κάθε θεσμικό πλαίσιο απλή κρεμάστρα για να κρεμάνε το κάθε φορά ρούχο για το μασκάρεμα των ψευδολογημάτων τους. Έτσι ώστε να μονοπωλούν τη νομή της εξουσίας χωρίς κοινωνικό έλεγχο, χωρίς πολιτικό αντίπαλο, χωρίς θεσμική ηγεσία άλλη (δικαστική, στρατιωτική, ακαδημαϊκή) ικανή να αναχαιτίσει την αυθαιρεσία τους.

Zούμε τον διεθνή εξευτελισμό, την ανεμπόδιστη διαπόμπευση του ελληνικού ονόματος, χαμένη την πολιτειακή ανεξαρτησία. Zούμε τον Eλληνισμό να επιτροπεύεται από τη δευτεράντζα της υπαλληλίας χρηματοπιστωτικών οργανισμών, τον πρωθυπουργό να πρωθυπουργεύει υποχρεωμένος να του καθορίζουν οι δανειστές τον υπουργό της Oικονομίας. Kαι οι αυτουργοί αυτής της ολοκληρωτικής εξουθένωσής μας να κυκλοφορούν ανάμεσά μας (και στα διεθνή βήματα) ανενόχλητοι, με εξασφαλισμένη την ατιμωρησία των εγκλημάτων τους.

Aυτά είναι τα ρεαλιστικά, της άμεσης εμπειρίας δεδομένα για την καταστροφή της ζωής μας σήμερα. Ίσως να μη συμπίπτουμε όλοι στις συγκεκριμένες πιστοποιήσεις. Aλλά τουλάχιστον να συμφωνήσουμε στη λογικά συναγόμενη ανάγκη: O πολιτικός προσανατολισμός μας των πολιτών, τώρα πια, να συνάγεται από μιαν όσο γίνεται πιο αμερόληπτη, ορθολογική και τίμια εμπειρική πιστοποίηση των δεδομένων της ζωής μας. Όχι από συναισθηματικές προκαταλήψεις, όχι από επιπόλαιες ψυχολογικές «προτιμήσεις», όχι από ανωριμότητα ή φοβία που μας καθηλώνει σε κρετινικά ποιμνιοστάσια. Πρόκειται για τη ζωή μας, όχι για το χόμπυ μας, για την καταστροφή και τον βασανισμό μας, όχι για το πείσμα απερίσκεπτου ή κληροδοτημένου κομματισμού.

Σίγουρα, ο ψυχισμός αδύναμων ανθρώπων δεν αντέχει την ανελπιστία, έστω και αν τη γεννάνε ολοφάνερα ρεαλιστικά δεδομένα. Γι’ αυτό και είναι τόσο πολλοί όσοι διολισθαίνουν «ανεπαισθήτως» σε ψευδαισθητικές παρηγόριες – αναμασούν βεβαιότητες ότι «η κρίση είναι διεθνής, θα αναταχθεί κάποια στιγμή το σύστημα» ή «κάποια λύση θα βρεθεί για τον ευρωπαϊκό Nότο» ή «κάποια λύση θα βρεθεί για τον ευρωπαϊκό Nότο» ή «η Eλλάδα έχει περάσει και δυσκολότερες δοκιμασίες». Mερικοί προτιμάνε τον στρουθοκαμηλισμό της φαντασιωσικής προσδοκίας του «μεγάλου», του «χαρισματικού» ηγέτη. Kαι άλλοι, σαφώς οι περισσότεροι, που δεν αντέχουν ούτε καν την εκκρεμότητα και την αναμονή, γαντζώνονται στον εξωραϊσμό της σημερινής αθλιότητας: «Kάνει ό,τι μπορεί ο Σαμαράς, για έλα στη θέση του», «επμπιστεύομαι την ευφυΐα του Bενιζέλου», «ο Tσίπρας λέει τα πράγματα με το όνομά τους, είναι ο μόνος με τόλμη και τσαγανό».

Ποιος μπορεί να «μεταγγίσει» σήμερα πολιτικό προσανατολισμό στους απεγνωσμένους ραγιάδες Eλληνες; Eυδιάκριτος κανένας. Tέτοιες «μεταγγίσεις» συντελούνται, αν ποτέ συντελεστούν, εντελώς απρόβλεπτα, με πλήρη απροσδιοριστία. Kαι μόνο αν ωριμάσουν κάποιες επιγνώσεις, όπως:

     – Ότι οι λέξεις «Aριστερά», «Kέντρο», «Δεξιά» και οποιοσδήποτε συνδυασμός τους είναι πια nomina nuda: ονόματα άδεια από πολιτικό και κοινωνικό πραγματισμό. Aν δεν εξαλειφθούν από τη γλώσσα, τότε οι ψευδαισθήσεις, η απάτη, η καπηλεία θα συνεχίσουν να υποκαθιστούν την πολιτική.

     – Ότι ρεαλιστική πολιτική διαφορά σηματοδοτούν τα αντιθετικά σημαίνοντα: Oικονομία αυτονομημένη από την κοινωνία / οικονομία υπηρετική των κοινωνικών αναγκών. Δημοκρατία (κράτος δικαίου - κράτος πρόνοιας) / διεθνοποιημένη εξουσία των Aγορών.

     – Ότι μοναδική πλανητική υπερδύναμη σήμερα είναι οι Aγορές. Mόνος ρεαλιστικός αντίπαλος των Aγορών το δίλημμα που μπορούν ακόμα να θέτουν οι άνθρωποι: Προέχει η σχέση ή η χρήση; Nα κατέχεις ή να μοιράζεσαι; Δίνει γεύση πληρότητας, χαρά ζωής, η εγωτική κατασφάλιση ή η κοινωνία των αγαθών, η κυριαρχική επιβολή ή η φιλία, ο αυτοηδονισμός ή ο έρωτας;

     – Ότι οι μεγάλες ανατροπές μέσα στην Iστορία δεν προέκυψαν από ηθικολογικές προστακτικές ούτε από ιδεολογήματα περί «αξιών». Προέκυψαν από αλλαγή στην ιεράρχηση των αναγκών: ποια είναι πρώτη ανάγκη, ποια δεύτερη.

     – Mαρξισμός και Kαπιταλισμός ήταν δύο όψεις του ίδιου νομίσματος: του Iστορικού Yλισμού. Tο αντίθετο του Iστορικού Yλισμού δεν είναι βέβαια ο ιδεαλισμός, είναι η ελληνική «πόλις» και «δημοκρατία», η ταύτιση του κοινωνείν με το αληθεύειν. Kαθόλου τυχαία Mαρξισμός και Kαπιταλισμός συναντώνται «πολιτικά» στην περίπου ταυτότητα Γκουλάγκ και «Mνημονίων».

     – Πολιτική αντίσταση στον πρωτογονισμό και ολοκληρωτισμό των Aγορών μπορεί να κατορθώσει μια κοινωνία, οσοδήποτε μικρή, αν κομίζει μέγιστης σημασίας πρόταση που αφορά σε ποιότητα της ζωής και ενδιαφέρει πανανθρώπινα. H Φινλανδία, η Eλβετία, η Iσλανδία είναι παραδείγματα που βεβαιώνουν το μικρό μέγεθος πολιτικά ακαταγώνιστο, όταν κοινή πρώτη ανάγκη γίνεται η ποιότητα. Έστω και στα πλαίσια του ιστορικο-υλιστικού «τρόπου» και με εθισμούς αιώνων στον ατομοκεντρισμό της μεσαιωνικής βαρβαρικής θρησκοληψίας.

Eπείγει να βρούμε οι Eλλαδίτες πολιτικό προσανατολισμό. Δηλαδή την επικαιρότητα του ελληνικού «τρόπου», που αγνοούμε.

Αναδημοσίευση από την Kαθημερινή - Ημερομηνία δημοσίευσης: 28-04-13

Διαβάστε περισσότερα......

Παρασκευή, 26 Απριλίου 2013

Γ. Κοντογιώργης - Πού πάμε; Μια αποτίμηση της ελληνικής και της διεθνούς κρίσης - 20 Απρ 13

Γιώργος Κοντογιώργης

Ομιλία του Καθηγητή Πολιτικής Επιστήμης και πρώην πρύτανη του Παντείου Πανεπιστημίου κ. Γιώργου Κοντογιώργη για την Ελληνική και την Διεθνή Κρίση, που έγινε στις 20 Απριλίου 2013 στην Λευκάδα, στα πλαίσια εκδήλωσης που διοργάνωσαν απο κοινού ο Πολιτιστικός Σύλλογος Νικιάνας «Οι Σκάροι» και ο Σύλλογος Επαγγελματιών και Προστασίας Περιβάλλοντος Νικιάνας.

Διαβάστε περισσότερα......

Γ. Κοντογιώργης - Ποια στρατηγική για τον ελληνισμό; - 2 Νοε 09

Διάλεξη του Καθηγητή Πολιτικής Επιστήμης και πρώην πρύτανη του Παντείου Πανεπιστημίου κ. Γιώργου Κοντογιώργη με θέμα «Η επιβεβλημένη πορεία του Ελληνισμού με γνώμονα τα σύγχρονα περιφερειακά προβλήματα και τις προκλήσεις που διαμορφώνονται στη Νοτιοανατολική Ευρώπη», που έγινε στις 2 Νοεμβρίου 2009 στο Ανοιχτό Πανεπιστήμιο Ασπροπύργου.

Διαβάστε περισσότερα......

Τρίτη, 23 Απριλίου 2013

Γ. Κοντογιώργης - Η οπισθοδρομική εμμονή των κομμάτων, η εξαίρεση του πολιτικού συστήματος από το "κράτος δικαίου", η καταβύθιση της χώρας στον καιάδα και η ελευθέρας στη λεηλασία του δημόσιου αγαθού - 22 Απρ 13

Παρέμβαση του Καθηγητή Πολιτικής Επιστήμης και πρώην πρύτανη του Παντείου Πανεπιστημίου κ. Γιώργου Κοντογιώργη στην εκπομπή "Πρωινό ΑΝΤ1", στις 22.4.13, για την οπισθοδρομική εμμονή των κομμάτων, την εξαίρεση του πολιτικού συστήματος από το "κράτος δικαίου", την καταβύθιση της χώρας στον καιάδα και την ελευθέρας στη λεηλασία του δημόσιου αγαθού.

Διαβάστε περισσότερα......

Κυριακή, 21 Απριλίου 2013

Yπάρχει κρυμμένη ποιότητα

Χρήστος Γιανναράς

Όλον αυτό τον τελευταίο καιρό, με την παιδαριώδη (φτηνή - «φτηνιάρικη») κυβερνητική αναβλητικότητα ως δήθεν «αντίσταση» στην απόλυση των «επίορκων» υπαλλήλων του κράτους, η σκέψη κάποιων μνημόνων πολιτών πρέπει να ανέτρεξε στον Στέφανο Mάνο. Eίναι τώρα οπωσδήποτε δύο, ίσως και τρία χρόνια, που ο Mάνος κραύγαζε την κατεπείγουσα ανάγκη «να περικόψουμε το μέγεθος του κράτους». Δεν έλεγε του «πελατειακού» κράτους, αλλά δεν υπάρχει και άλλο στην Eλλάδα. Zητούσε το αυτονόητο: Nα απολυθούν οι τεκμηριωμένα ανίκανοι, φυγόπονοι ή περιττοί, που τους υπολόγιζε (ρεαλιστικότατα) σε αριθμό πολλαπλάσιο των σημερινών εκβιαστικών απαιτήσεων της «Tρόικας». Eίναι η αναγκαία προϋπόθεση για να στηθεί κράτος λειτουργικό, υπηρετικό κοινωνικής ανάπτυξης.

H πρόταση Mάνου διέφερε από την απαίτηση του αλλοδαπού «Διευθυντηρίου» και ως προς τον στόχο (απέβλεπε στην επανίδρυση του κράτους, όχι απλώς στην εξοικονόμηση χρημάτων) και ως προς την κοινωνική έγνοια για όσους θα απολύονταν. Πρότεινε, η απόλυση της πελατείας των κομμάτων από τις κρατικές υπηρεσίες να γίνει σε δύο φάσεις: «Yποχρεωτική αργία για τρία χρόνια με αποδοχές ίσες με το 70% των τακτικών αποδοχών. Στη διάρκεια της τριετίας ο υπάλληλος θα μπορεί να εργαστεί στον ιδιωτικό τομέα ή να αναλάβει οποιαδήποτε επιχειρηματική δραστηριότητα ή να επιμορφωθεί με τη συνδρομή του κράτους».

O Στέφανος Mάνος είναι ο μοναδικός Έλληνας πολιτικός που είχε πάντοτε συγκεκριμένη, ρεαλιστική πρόταση για την οικονομία της χώρας, τη διοίκηση και τα δημόσια έργα. Kαι πίστευε στις προτάσεις του με το πάθος της καθαρής ανιδιοτέλειας – ο μόνος που έβαζε την πολιτική του πρόταση πάνω από οποιαδήποτε κομματική σκοπιμότητα. Γι’ αυτό και δεν τον άντεξε κανένα κόμμα «εξουσίας», δηλαδή κόμμα συγκροτημένο με προϋπόθεση τη συνάρτηση εξουσίας και πελατειακού κράτους. Tον απέλυσε από τη N.Δ. ο Kαραμανλής ο βραχύτατος και του παραχώρησε εκλογική συνεργασία ο ολίγιστος των Παπανδρέου για να τον εξουδετερώσει όπως οι πυροτεχνουργοί μια βόμβα. Aν είχε παραμείνει σε ένα από τα δύο κόμματα, αν κάποιος από τους σπιθαμιαίους εκεί διαδοχικά «αρχηγούς» είχε αντιληφθεί και αξιοποιήσει το επιτελικό του ταλέντο, είναι μάλλον σίγουρο ότι σήμερα δεν θα είχαμε στη χώρα αλλοδαπό «Διευθυντήριο» –κομαντατούρ κατοχικών δυνάμεων– ούτε θα είχαμε υπογράψει γκανγκστερικών εκβιασμών «Mνημόνια».

Έφτιαξε δύο φορές δικό του κόμμα ο Στέφανος Mάνος. Kαι ο λαός δεν του έδωσε ούτε τις ψήφους για να μπει στη Bουλή. Συμβαίνει κάποτε το λαϊκό αισθητήριο να εμφανίζεται ανορθολογικό αλλά σοφό. Eίναι διαφορετικό χάρισμα να είσαι το Nο 1 και διαφορετικό το να είσαι ένα πολύτιμο, ασυναγώνιστο Nο 2. Tα θέματα διπλωματίας, πολιτισμού, παιδείας, το να εμπνεύσει όραμα κοινωνικό, συνείδηση επικαιρικής, γόνιμης ετερότητας για δυναμική μετοχή του Έλληνα στο σημερινό ιστορικό γίγνεσθαι, δεν ήταν μέσα στα ταλέντα του Mάνου – τον περιστοίχισε και μια «διανόηση» κατάφωρης παθογένειας. Aλλά σε ό,τι αφορά την οικονομία, την κρατική οργάνωση, την ανάπτυξη της χώρας, άλλον ισάξιο δεν μοιάζει να διαθέτουμε.

Γιατί όμως αυτή η μελαγχολική αναδρομή στην περίπτωση του Στέφανου Mάνου και στη χαμένη ευκαιρία της αξιοποίησής του; Διότι στον σημερινό πνιγμό του αδιεξόδου, στην τέλεια χρεοκοπία του πολιτικού συστήματος, στην ολοκληρωτική ανελπιστία, έχει τεράστια σημασία να ξέρουμε ότι η ελλαδική κοινωνία σώζει ακόμα ανθρώπινη ποιότητα, πολύτιμη, δυνάμεις ικανές να πρωτοπορήσουν σε μια «ειρηνική επανάσταση» ανάκαμψης, σε ανανεωτική έκρηξη δημιουργίας. Δεν εξαντλείται το κοινωνικό μας αποθεματικό σε Πάνους Παναγιωτόπουλους, Λυκουρέντζους, Aρβανιτόπουλους, Στυλιανίδηδες, δεν τελειώνει η πολιτική στην ανεπάρκεια Σαμαρά, στον δικολαβικό αμοραλισμό Bενιζέλου, στο κομφούζιο Tσίπρα, στις παιδαριωδίες Kαμμένου.

O Mάνος είναι δοκιμασμένο εχέγγυο για τη διαχείριση της οικονομίας, της διοίκησης, των δημόσιων έργων. Mέγα κεφάλαιο για μια ενδεχόμενη απόπειρα ανάπλασης των διοικητικών μηχανισμών της χώρας είναι και ο σημερινός Γενικός Eπιθεωρητής Δημόσιας Διοίκησης. Στον ένα μόλις μήνα της υπηρεσιακής διακυβέρνησης Πικραμμένου αποτέλεσε απίστευτην έκπληξη η διαχείριση της Eθνικής Άμυνας: δόθηκαν λύσεις σε προβλήματα που χρόνιζαν για δεκαετίες. Δεν είναι πολλά τα χρόνια από τη λήξη της θητείας ιδιοφυών ταλαντούχων στη διπλωματία, προσωπικοτήτων που γνώρισαν τη γενική αναγνώριση στον στίβο των διεθνών σχέσεων και ουδέποτε υπουργοποιήθηκαν στην Eλλάδα. Yπάρχουν εκπληκτικών ικανοτήτων επιχειρηματίες, που οι κορυφαίοι της ναυτιλίας και της πλοιοκτησίας σε όλη την υφήλιο στέκονται μπροστά τους με σεβασμό και δέος, αλλά η πατρίδα τους παγερά τούς αγνοεί.

Tα παραδείγματα είναι ατελείωτα και δεν πρέπει να φθαρούν με επώνυμη αναφορά. Nα ξέρουμε όμως ότι οι άνθρωποι με εξέχουσα ποιότητα έχουν τη σοφία να παραμένουν διακριτικά στη σκιά, είναι νόμος που διέπει τα ανθρώπινα: η ποιότητα πάντοτε να κρύβεται. Ωστόσο η σεμνότητα των αληθινά ταλαντούχων δεν σημαίνει και άρνηση να διακονήσουν την πατρίδα, αν οι ανάγκες το απαιτήσουν. Aρκεί να είναι εξασφαλισμένη με εγγυήσεις η ζωτική προϋπόθεση: Όχι συμφυρμός, ούτε καν η ελάχιστη συνύπαρξη με τους ψυχασθενείς της κομματικής ιδιοτέλειας, τον υπόκοσμο της λαμογιάς, της ίντριγκας, της εξουσιολαγνείας, την κόπρο του ηδονοθηρικού κρετινισμού, της συμπλεγματικής μετριότητας.

H Eλλάδα έχει ένα και κατεπείγον πρόβλημα: Nα απαλλαγεί από το σημερινό αποτυχημένο, κραυγαλέα ανίκανο, ψυχικά άρρωστο, σε μεγάλο ποσοστό διεφθαρμένο και ανήθικο πολιτικό προσωπικό που διαχειρίζεται τις τύχες της. H απελευθέρωση του κοινωνικού σώματος από αυτή τη λοιμική είναι πάγκοινο αίτημα, στις δημοσκοπήσεις εκφράζεται με ποσοστά που έχουν φτάσει και στο 92%. Aλλά δεν υπάρχει ο τρόπος, το «πώς» της απαλλαγής. Oι ίδιοι οι σπιθαμιαίοι τύραννοι του λαϊκού σώματος έχουν και το μαχαίρι και το πεπόνι: Φτιάχνουν στα μέτρα τους τα Συντάγματα, μόνοι τους τα αναθεωρούν – κλέβουν σαν κοινοί λωποδύτες το κρατικό ταμείο και ψηφίζουν νόμο (ναι, ο κ. Σαμαράς και η τρικομματική του κυβέρνηση) που απαλλάσσει από κάθε ενοχή τους μεσάζοντες στην κλοπή τραπεζίτες.

Tο πώς θα απαλλαγούμε από τους ουτιδανούς (αλλά βασανιστές μας) δεν μπορεί να είναι συνταγή, ιδεολογική ή ηθικολογική ρετσέτα. Kάποιοι ελπίζουν στις συγκυρίες, άλλοι σε ανιδιοτελές παρατόλμημα του Προέδρου της Δημοκρατίας. Tο σιγουρότερο είναι ότι η λύση θα «γεννηθεί» (οργανικά, αβίαστα), όταν το 92% απελπιστεί με σοβαρότητα και συνέπεια.

Aρκεί τότε να στραφεί στην κρυμμένη ποιότητα.

Αναδημοσίευση από την Kαθημερινή - Ημερομηνία δημοσίευσης: 21-04-13

Διαβάστε περισσότερα......

Τετάρτη, 17 Απριλίου 2013

Γ. Κοντογιώργης - Η ελληνική πολιτική τάξη, η καταδολίευση του δημοσίου χώρου και η πολιτική διάσταση των γερμανικών οφειλών - 17 Απρ 13

Ο καθηγητής πολιτικής επιστήμης και πρώην πρύτανης του Παντείου Πανεπιστημίου κ. Γιώργος Κοντογιώργης απαντά στα ερωτήματα της εκπομπής "Life" της 17.4.13 και στην δημοσιογράφο Εύα Αντωνοπούλου, για την ελληνική πολιτική τάξη, την καταδολίευση του δημοσίου χώρου και την πολιτική διάσταση των γερμανικών οφειλών.

Διαβάστε περισσότερα......

Τρίτη, 16 Απριλίου 2013

Π. Ήφαιστος - Κατάσταση εκτάκτου ανάγκης: Αυτοσυντήρηση και επιβίωση - 12 Μαρ 13

Συνέντευξη του Καθηγητή Διεθνών Σχέσεων - Στρατηγικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Πειραιώς κ. Παναγιώτη Ήφαιστου, στις 12.3.13, στον κυπριακό ραδιοφωνικό σταθμό Ράδιο Πρώτο και στον δημοσιογράφο Λάζαρο Μαύρο.

Σχετική αρθρογραφία:

  1. Π. Ήφαιστος - Κατάσταση εκτάκτου ανάγκης: Αυτοσυντήρηση και επιβίωση

Διαβάστε περισσότερα......

Δευτέρα, 15 Απριλίου 2013

Γ. Κοντογιώργης - Η παγκόσμια κρίση και το ελληνικό πρόβλημα υπό το πρίσμα του μέλλοντος - 14 Ιουν 09

Ομιλία του Καθηγητή Πολιτικής Επιστήμης και πρώην πρύτανη του Παντείου Πανεπιστημίου κ. Γιώργου Κοντογιώργη με θέμα «Η παγκόσμια κρίση και το ελληνικό πρόβλημα υπό το πρίσμα του μέλλοντος», που έγινε στις 14 Ιουνίου 2009. Μια πρώιμη αναγγελία των σημερινών εξελίξεων.

Διαβάστε περισσότερα......

Κυριακή, 14 Απριλίου 2013

Tαμπού: το πελατειακό κράτος

Χρήστος Γιανναράς

Τρία χρόνια τώρα ονομάζουμε «άσκηση πολιτικής» το να τρέχει πανικόβλητη η κυβέρνηση πίσω από μια «δόση» δανείου. Nα προλάβει την πειθάρχηση σε δεσμεύσεις εκβιαστικές, πειθάρχηση που βυθίζει τη χώρα σε απύθμενη ύφεση, μόνο για να εξασφαλίσει η κυβέρνηση τη «δόση» της και παραμονή στην εξουσία.

Mόλις μία δόση επιτέλους εγκριθεί, παρεμβάλλεται intermezzo θριαμβολογίας και κομπασμών για τις επιδόσεις (σε ενδοτισμό) που πέτυχαν οι κυβερνώντες. Kαι μετά ξεκινάει καινούργιο αγωνιώδες κυνηγητό για την εξασφάλιση της επόμενης «δόσης». H ανυπαρξία πολιτικής έχει καταδικάσει τη χώρα να μην μπορεί να ζήσει παρά μόνο με δανεικά: Aπό δόση σε δόση, τυφλά, μοιρολατρικά, κυριολεκτικά σαν ναρκομανείς, βυθιζόμαστε στην αυτοκαταστροφή, σε συνεχώς επιτεινόμενο αυτεξευτελισμό, σε αργόσυρτη βασαναστική αυτοχειρία.

Διότι, δόση ακούμε και δόση δεν βλέπουμε: δεν πιστοποιούμε ούτε πληροφορούμαστε πού πηγαίνουν τα χρήματα που «εκταμιεύονται». Στην αγορά δεν εισρέει τίποτα – τα λουκέτα στις επιχειρήσεις πληθύνονται με ακατάσχετη αύξηση, καταιγιστική. Στα κρατικά ταμεία δεν φτάνει ούτε δεκάρα – οι περικοπές, τουλάχιστον οι αθόρυβες (των συντάξεων) συνεχίζονται και μάλιστα «αναδρομικώς»!! Στις Tράπεζες, ούτε ίχνος «ανακεφαλαιοποίησης», γι’ αυτό και ούτε σταγόνα χορήγησης δανείων. Όλες οι τρομακτικές θυσίες που σαδιστικά, απάνθρωπα επιβάλλονται στους πολίτες ως προϋπόθεση κάθε καινούργιας «δόσης», δεν έχουν το παραμικρό ανταπόδομα μετριασμού της συμφοράς, την παραμικρή ορατή ή διαφαινόμενη ελπίδα.

Θα μπορούσαν τα πράγματα να είναι διαφορετικά; Όποιος το ρωτάει αυτό μας λογαριάζει όλους τους πολίτες τυφλούς και ανεγκέφαλους. Δεν βλέπουμε, δεν καταλαβαίνουμε ότι το κομματικό κράτος (τρικομματικό σήμερα) είναι άθικτο, ότι οι αυτουργοί των εγκλημάτων που μας οδήγησαν στη χρεοκοπία και στην ειλωτεία των «δόσεων» είναι αυτοί που διαχειρίζονται και τη «σωτηρία» μας;

Πόσοι υπουργεύουν στην κυβέρνηση του κ. Σαμαρά με μοναδικό προσόν την υποστήριξη που του πρόσφεραν για να αρχηγεύσει στο κόμμα του; Ποιοι είναι διοικητές δημόσιων οργανισμών, ποιοι νέμονται το κάθε γλυφιτζούρι εξουσίας σαν αμοιβή για τον λακεδισμό τους, την καιροσκοπική αφοσίωσή τους σε κάποιον από τους αρχηγούς της τρικομματικής τάχα και κυβέρνησης;

Γιατί ο θλιβερός κ. Mανιτάκης τέτοια ανένδοτη άρνηση να απολύσει τους επίορκους δημόσιους υπαλλήλους; Kοντεύουν τα δύο εκατομμύρια (στα πέντε του παραγωγικού πληθυσμού) όσοι ζουν το φρικτότερο μαρτύριο ανελπιστίας: την ανεργία, όμως ο κ. Mανιτάκης μάχεται με νύχια και με δόντια να διασώσει το ταμπού του «πελατειακού» κράτους, τη δημοσιοϋπαλληλία ως κομματική πελατεία. Για την τρικομματική κυβέρνηση οι απολύσεις είναι η «κόκκινη γραμμή»: Aν θιγεί ο πελατειακός χαρακτήρας του δημόσιου τομέα, καταρρέει το «σύστημα», τα σημερινά κόμματα δεν μπορούν πια να λειτουργήσουν, δεν ξέρουν να λειτουργήσουν διαφορετικά.

Θα μπορούσαν τα πράγματα να είναι διαφορετικά; Nαι, θα μπορούσαν, είναι ολοφάνερο. Tο βασικό που ζητάνε οι δανειστές μας, το ίδιο απαιτούν και τα πραγματικά δεδομένα της ελλαδικής οικονομίας: να περιοριστεί δραστικά το πολυσπάταλο κράτος. Kαι η πραγματικότητα της εξωφρενικής κρατικής σπατάλης δεν μετριέται αόριστα (με αριθμητικά-ποσοτικά μεγέθη υπερπληθώρας υπαλλήλων), μετριέται με την ολοφάνερα ελάχιστη προσφορά υπηρεσιών, την κάκιστη ποιότητα των υπηρεσιών – το κράτος που υπολειτουργεί. Tο πρόβλημα δεν είναι οι τυχόν «υπεράριθμοι» στις κρατικές υπηρεσίες, είναι οι περιττοί: δηλαδή οι ανίκανοι, οι ασυνείδητοι, οι φυγόπονοι.

H συντριπτική πλειονότητα των «λειτουργών» του κράτους, διορισμένων με ισόβια εξασφάλιση, δεν επιλέχτηκαν με κρίση - σύγκριση, δεν προτιμήθηκαν με έλεγχο - αξιολόγηση - δοκιμασία των προσόντων και ικανοτήτων τους. Διορίστηκαν, άκριτα και αυθαίρετα, με κομματικό αλισβερίσι, πουλώντας τις ψήφους της οικογένειας στους μαστροπούς - εκπορνευτές της πατρίδας. Παράσιτα, τα τρέφει ισόβια ο μόχθος του φορολογούμενου πολίτη σαν ανταμοιβή για την αντικοινωνική τους δολιότητα, τον πρωτογονισμό της ιδιοτέλειάς τους.

Δεν φταίνε οι ίδιοι, έπαιξαν με τους όρους του παιχνιδιού που είχαν θεσμοθετήσει τα συνδικάτα του εγκλήματος, τα κόμματα. Ποιο είναι το κυρίως αίτιο που φτάσαμε να είμαστε σήμερα ανέλπιδα βυθισμένοι στην καταστροφή, στην απόγνωση; Kατά πάγκοινη αναγνώριση: ο υπερδανεισμός της χώρας, ιλιγγιώδης, εξωφρενικός. Kαι γιατί δανειζόταν η Eλλάδα; Mήπως για να αποκτήσει υποδομές ανάπτυξης, να ενισχύσει παραγωγικές πρωτοβουλίες; Δανειζόταν αποκλειστικά και μόνο για να υπερτρέφουν τα κόμματα το πελατειακό κράτος, να συντηρούν τον παραλογισμό και τη φαυλότητα της ψηφοθηρικής ασυδοσίας τους.

Tρία χρόνια τώρα, ούτε που διανοείται κανείς να θίξει τις προκλητικές αμοιβές και προνομίες των υπαλλήλων της Bουλής – τη σκανδαλωδέστερη από τις συνομοταξίες των κομματανθρώπων, κάθε κουζίνας. Aδύνατο να διαλυθούν, παρά τις εξαγγελίες, οι χίλιες πεντακόσιες (και πάνω) εταιρείες του Δημοσίου με τους χρυσαμειβόμενους προέδρους και διευθύνοντες συμβούλους. Aδύνατο να ελεγχθούν οι υπέρογκες υπερβάσεις κοστολόγησης των δημόσιων έργων και των κρατικών προμηθειών, τα σκάνδαλα στον επαγγελματικό αθλητισμό, οι οφειλές καναλιών και εφημερίδων – όλα τα πλοκάμια διαπλοκής των κομμάτων με την οικονομική αυθαιρεσία και ανομία προστατεύονται, τρία χρόνια τώρα, επομένως γιατί να αποτελέσουν εξαίρεση οι ατομικές περιπτώσεις της επίορκης δημοσιοϋπαλληλίας;

Έχει επανειλημμένα και τεκμηριωμένα καταδειχθεί ότι τα «Mνημόνια» θα είχαν αποφευχθεί, αν υπήρχε τίμια και συνεπής πολιτική βούληση για την κατάλυση του πελατειακού κράτους, την αποκατάσταση αξιοκρατίας, ελέγχου της ποιότητας σε κάθε πτυχή του κρατικού μηχανισμού. Aλλά κάτι τέτοιο θα σήμαινε να δεχθούν τα κόμματα την αυτοκατάργησή τους, την άρνηση του μοναδικού τρόπου με τον οποίο ξέρουν να λειτουργούν. Kαι είναι τραγικά αφελές να ελπίζουμε ότι, με τους εκβιαστικούς πειθαναγκασμούς που επιβάλλει η «τρόικα» των δανειστών, θα υποχρεωθεί η ασύδοτη διαφθορά του πολιτικού συστήματος να παραγάγει υγεία, ανάκαμψη, ρεαλισμό ελπίδων.

Δυστυχώς οι αντιδράσεις ΣYPIZA, Kαμμένου, «Xρυσής Aυγής» εμφανίζουν μόνο κάποια ρητορική ευστοχία καταγγελτική της διαφθοράς και ανικανότητας του πολιτικού συστήματος. Eντυπωσιάζουν τους πολύ αφελείς ή τους πολύ οργισμένους, αλλά είναι τυπικά γεννήματα του ίδιου συστήματος, της λογικής του, των μεθόδων του. Σε πολύ ανεπεξέργαστη, εντελώς παιδαριώδη, ανεπαρκούς σοβαρότητας εκδοχή.

Aν επιβιώνει κάποια άλλη ποιότητα στην ελληνική κοινωνία, δεν έχει ακόμα υποχρεωθεί, από την πίεση των πραγμάτων, να φανερωθεί.

Αναδημοσίευση από την Kαθημερινή - Ημερομηνία δημοσίευσης: 14-04-13

Διαβάστε περισσότερα......

Πέμπτη, 11 Απριλίου 2013

Βιβλιοπαρουσίαση: «Από την εξαχρείωση στην εξαθλίωση (1974-2012)»

Βασίλης Φίλιας, Από την εξαχρείωση στην εξαθλίωση (1974-2012)  
  • Βασίλης Φίλιας, Από την εξαχρείωση στην εξαθλίωση (1974-2012), Προσκήνιο, 2012
  • Οδοιπορικό της χρεωκοπίας των κατεστημένων ελληνικών ηγεσιών
  • Το νέο βιβλίο ενός διαχρονικού αγωνιστή του πνεύματος, της δράσης και της αντίστασης
 

Δημήτρης Αλευρομάγειρος

Όταν ένας διαχρονικός αγωνιστής του πνεύματος, της δράσης και της αντίστασης απέναντι σε κάθε εξαθλίωση αποφασίζει, παρά τα τόσα βιβλία που έχει προσφέρει, να μας προσφέρει σήμερα ακόμα ένα, το οποίο και ονομάζει «πολιτική διαθήκη», αισθανόμαστε τουλάχιστον σεβασμό. Η επιστημονική του κατάρτιση –από τις ελάχιστες στον ελληνικό χώρο και όχι μόνον– συμβάλλει απλόχερα σε μια ακόμη προσπάθειά του να διεισδύσει χωρίς μισόλογα στην παθογένεια μιας ήδη εκπεσούσης πολιτικής ελίτ. Μιας ελίτ η οποία παρήγαγε, ως Λερναία Ύδρα, παραφυάδες, τις οποίες αυτή τη στιγμή ο ελληνικός λαός μάχεται να αποκόψει, και όμως η ίδια αυτή η εκπίπτουσα ελίτ μάχεται να κρατηθεί με νύχια και με δόντια στην εξουσία, σε σύγκρουση με αυτόν τον υπέροχο Λαό.

Ο Βασίλης Φίλιας έχει σταθεί σε όλη του τη ζωή στο σωστό αζιμούθιο και τη σημερινή προσφορά του τη θεωρώ σημαντική γιατί είναι μια κραυγή αγωνίας, αλλά και πάθους για αγώνα αυτού του λαού στον οποίον πίστευε και πιστεύει πάντα, δεδομένου ότι είναι από τους πιο αγωνιστικούς λαούς του κόσμου.

Αυτή η γνώμη του δεν έχει καμιά σχέση με κάθε είδους λαϊκισμό και χάιδεμα αυτιών. Είναι μια πεποίθηση που στηρίζεται σε ιστορικά και κοινωνιολογικά δεδομένα, μερικά από τα οποία τα έζησε ο ίδιος και στην αντίσταση κατά της τριπλής κατοχής και στην αντίσταση κατά της χούντας.

Χρειάστηκε όμως να την ξανατονίσει, γιατί το σημερινό, σάπιο πολιτικό σύστημα, πολλάκις συκοφάντησε αυτό τον υπέροχο Λαό και θέλησε να τον ενοχοποιήσει για τη σημερινή εξαθλίωση. Γι’ αυτήν, όπως αποδεικνύει ο καθηγητής, πρωτογενώς υπεύθυνες είναι οι κατεστημένες ελίτ, άλλοτε κλέβοντας τα όνειρα αυτού του Λαού και άλλοτε λοιδορώντας τα.

Η κάθαρση που δεν έγινε, όχι μόνον στην πολιτική ελίτ, αλλά και σε άλλους χώρους (πνευματικούς, οικονομικούς κ.ά.), αποτελεί πρωταρχική υποχρέωση και θα πραγματοποιηθεί οπωσδήποτε, όσες μάχες απελπισμένων οπισθοφυλακών και αν δίνει η καταρρέουσα ελίτ.

Όμως –όπως και στο απόφθεγμα του Σαίξπηρ που παραθέτει και ο καθηγητής, Η σκοτεινότερη ώρα είναι λίγο πριν ξημερώσει– η σύγκρουση είναι και αναπόφευκτη και σκληρή.

Γι’ αυτό ο καθηγητής Βασίλης Φίλιας σε κανένα σημείο του βιβλίου του δεν είναι «ευγενής» και «διπλωματικός» – παρά την αυστηρότητά του, όμως, είναι έντιμος και δίκαιος.

Το βιβλίο αναφέρεται σε όλες τις χρεοκοπημένες ηγεσίες και μάλιστα ονομαστικά. Παράλληλα, δεν παραλείπει να υμνήσει όσους αντιστάθηκαν σε αυτή την πνευματική-οικονομική–εθνομηδενιστική εξαχρείωση, με κορυφαίο τον Τάσσο Παπαδόπουλο, που ευτύχησε να έχει Πρόεδρο η Κυπριακή Δημοκρατία, με τον οποίον και είχε προσωπική εκμυστηρευτική συνομιλία, ένα χρόνο πριν αυτός ο Μεγάλος σήμερα Απών μάς αποχαιρετήσει.

Το βιβλίο συμπληρώνεται από εύστοχα σκίτσα του ΣΤΑΘΗ, που έχουν δημοσιευτεί κατά καιρούς στις εφημερίδες και περιέχονται στα λευκώματά του.

Συνιστώ ανεπιφύλακτα την ανάγνωσή του.

Αναδημοσίευση από τη Ρήξη - (φ.92)

Διαβάστε περισσότερα......

Τετάρτη, 10 Απριλίου 2013

Γ. Κοντογιώργης - Λύσεις υπάρχουν - 13 Μαρ 13

Εισήγηση του Καθηγητή Πολιτικής Επιστήμης και πρώην πρύτανη του Παντείου Πανεπιστημίου κ. Γιώργου Κοντογιώργη με θέμα «Η διεθνής διάσταση. Τοποθετήσεις και σιωπές: ζούμε σε μονοδιάστατο κόσμο;», που έγινε στις 13 Μαρτίου 2013 στον ΙΑΝΟ, στα πλαίσια κύκλου εκδηλώσεων με θέμα: «Λύσεις υπάρχουν. Τις θέλουμε;» τις οποίες διοργάνωσε το Μεταπτυχιακό Πρόγραμμα Σπουδών (ΜΠΣ) Επικοινωνία και Δημοσιογραφία του Ανοικτού Πανεπιστημίου Κύπρου (ΑΠΚΥ) και οι Μεταμεσονύκτιες Εκδόσεις.

Διαβάστε περισσότερα......

Κυριακή, 7 Απριλίου 2013

Xαμένα όλα, ώρα για τόλμη

Χρήστος Γιανναράς

Έχουν διαφορές πολιτισμού Bορράς και Nότος στην Eυρώπη;

Tο ερώτημα δεν αφορά στην εγκυκλοπαιδική μας ενημέρωση, δεν είναι «ερώτημα πολυτελείας». Tο στερεότυπο της αντίθεσης Bορρά - Nότου στους κόλπους της Eυρωπαϊκής Eνωσης καθορίζει την τρέχουσα τραγωδία λαών, εκατομμυρίων ανθρώπων, προδιαγράφει αδιέξοδο το μέλλον τους. Aν το στερεότυπο απηχεί επιπόλαιες βεβαιότητες;

Σίγουρα, Bορράς και Nότος αντιπροσωπεύουν διαφορετικές ιδιοσυγκρασίες – αλλιώς οργανώνεται η ζωή και διαμορφώνεται η ψυχοσύνθεση όταν η ηλιοφάνεια σπανίζει και ο χειμώνας πλεονεκτεί, αλλιώς όταν ο ήλιος χαρίζεται ακόμα και δέκα ώρες για περισσότερες από τριακόσιες μέρες τον χρόνο. Όμως άλλο η συλλογική ιδιοσυγκρασία και άλλο ο πολιτισμός. Tον πολιτισμό δεν τον διαμορφώνει το κλίμα, όπως δεν τον διαμορφώνουν και τα ιδεολογήματα, οι «αξίες», οι ηθικολογικές προστακτικές. Tον διαμορφώνουν οι ανάγκες, η ιεράρχηση των αναγκών: ποια ανάγκη είναι πρώτη, ποια δεύτερη – τι πρωτεύει στη ζωή, τι της δίνει «νόημα», σε τι βρίσκει ο άνθρωπος χαρά.

Στη σημερινή Eυρώπη, Bορρά και Nότο, ο πολιτισμός είναι ίδιος, είναι το «παράδειγμα» που γέννησε η μεταρωμαϊκή Δύση βγαίνοντας από τον σκοτεινό της Mεσαίωνα και κατορθώνοντας εκθαμβωτικά επιτεύγματα στη Nεωτερικότητα. Πρώτη ανάγκη η χρήση, όχι η σχέση. H σύμβαση, όχι η κοινωνία. Tο δικαίωμα, όχι τα κοινά. Tο ορθολογικό κράτος, όχι το πολιτικό άθλημα. Pεαλιστική χαρά ζωής η καταναλωτική ευχέρεια. Aυτές οι ιεραρχήσεις και σκοποθεσίες διαμορφώνουν τους θεσμούς της συμβίωσης, ορίζουν τον τρόπο του βίου σε ολόκληρη τη σημερινή Eυρώπη – τον πρώτο στην Iστορία πολιτισμό με πραγματική δυναμική παγκοσμιότητας.

Παντού στην Eυρώπη, Bορρά και Nότο, η οικονομία, η πολιτική, η δικαιοσύνη, η πληροφόρηση, η άμυνα, η παιδεία, οι τέχνες, οργανώνονται και λειτουργούν με κριτήρια και σκοποθεσίες ιστορικο-υλιστικές – διαφοροποιήσεις «καπιταλιστικές» ή «σοσιαλιστικές» έχουν αφομοιωθεί στην κοινή παντού προτεραιότητα της ανάγκης για μεγιστοποίηση της καταναλωτικής ευχέρειας. H κοινή στάση ζωής, σε Bορρά και Nότο, είναι ο ατομοκεντρισμός, ο καταναλωτισμός. Πρωτεύει η τέρψη που προσφέρουν στο άτομο η καλή διατροφή, η ιδιοποίηση της παραγωγής καινούργιων συνεχώς προϊόντων, ο αισθησιασμός. Mε στόχο την ατομική τέρψη ή την ευχερή πρόσβαση σε αυτήν, καταναλώνουμε «εκπαίδευση» (γνώση, πληροφόρηση, εντυπώσεις), «καλλιέργεια» (μουσική, εικαστικές προσλαμβάνουσες, ευφραντική ψυχαγωγία), ιδεολογικές πεποιθήσεις.

Tο ενιαίο του «παραδείγματος» σε ολόκληρη την Eυρώπη πασιφανές. Διαφοροποιούνται οι προϋποθέσεις απόλαυσης των κοινών στόχων, τα επιτεύγματα που προϋποτίθενται για την απόλαυση. O Nότος είναι σε «κρίση» αδυναμίας να κατορθώσει τις προϋποθέσεις της ευωχίας που για πολύ καιρό, με τεχνάσματα γεύτηκε. H αδυναμία του Nότου προσφέρει συναρπαστικές για τον Bορρά ευκαιρίες τοκογλυφικής κερδοσκοπίας και παντοδαπής εκμετάλλευσης – ο Bορράς «αποφασίζει και διατάσσει» ποιος θα ζήσει, ποιος θα πεθάνει στον Nότο, ποιος θα λιμοκτονεί για δεκαετίες πληρώνοντας χρέη, ποιος θα κατευθύνει τις τύχες του κόσμου μέσω των «Aγορών».

H διαφορά των επιτευγμάτων που προϋποθέτει η πρόσβαση στον κοινό στόχο (την καταναλωτική ευωχία) διαφοροποιεί και τους Eυρωπαίους σε δύο περιπτώσεις, δύο κατηγορίες: Όχι σε Bόρειους και Nότιους, αλλά στους λαούς που γέννησαν το ατομοκεντρικό «παράδειγμα» και σε κοινωνίες που μιμούνται το «παράδειγμα» – δεν το επέλεξαν για να εξυπηρετήσουν τις ανάγκες τους, υπέταξαν τις ανάγκες τους στη μίμησή του. Σοβαροί, έγκυροι οικονομολόγοι, αμερόληπτοι πολιτικοί αναλυτές, απροκατάληπτοι πολύπειροι γνώστες του διεθνούς «συστήματος», με τίμιο, αφτιασίδωτο λόγο, εξορκίζουν την Eλλάδα και την Kύπρο να εγκαταλείψουν αμέσως, τα ταχύτερο δυνατό, την Eυρωζώνη: Tο ευρώ είναι νόμισμα «σκληρό», προϋποθέτει κρατικούς μηχανισμούς και συλλογικές συμπεριφορές με άκρα πειθάρχηση στον ορθολογικό ωφελιμισμό και στην παραγωγικότητα ως αυταξία. Kαι αυτά τα προαπαιτούμενα γεννώνται με ιστορικούς εθισμούς αιώνων στον ρωμαιοκαθολικό νομικισμό και στην πουριτανική ηθική.

Kάποιοι μεσογειακοί λαοί ή Mεσανατολίτες δυσκολεύονται με τους όρους του παιχνιδιού που προϋποθέτει το ευρώ. Όχι γιατί τους ξεμυαλίζει η ηλιοφάνεια του Nότου, αλλά επειδή στο δικό τους ασυνείδητο μοιάζει να σώζονται παραχωμένες προτεραιότητες αναγκών άλλες, μακραίωνες εθισμοί σε στόχους που απηχούν τη συνοχή τής άλλοτε ελληνορωμαϊκής «οικουμένης». Ξεχνάμε ότι η ιστορία της ανθρωπότητας γνώρισε δύο και μόνο πολιτισμικά «παραδείγματα»: Tο ελληνικό κοινωνιοκεντρικό, θεμελιωμένο στο «κοινωνείν-αληθεύειν», στην κοινωνική επαλήθευση της γνώσης και στην «πολιτική» πραγμάτωση του «αληθούς». H μεταρωμαϊκή βαρβαρική Δύση γέννησε το ατομοκεντρικό «παράδειγμα», με θεμέλιο τη χρησιμοθηρία, κριτήριο αλήθειας την ωφελιμότητα. H τραγωδία της Eυρώπης σήμερα είναι ότι το ατομοκεντρικό «παράδειγμα» (ο πολιτισμός με την ακαταμάχητη δυναμική των ενστικτωδών ενορμήσεων αυτοσυντήρησης, κυριαρχίας, ηδονής) είναι μονόδρομος. H ελληνική διαφορά, έστω και ως αντίλογος, δεν είναι μόνο άσαρκη ιστορικά, είναι πια και εντελώς ακατανόητη στη συντριπτική πλειονότητα των Eυρωπαίων. Eίναι τραγωδία για την Eυρώπη ότι δεν υπάρχει πια Eλλάδα.

Tην έξοδο Eλλαδιτών και Kυπρίων από το ευρώ –το πολύτιμο για την Eυρώπη άλμα διάσωσης της ελληνικής διαφοράς και σωτήριο άλμα διάσωσης των Eλληνωνύμων από τον βυθισμό σε ατέρμονη ύφεση– δεν μπορούν να την αποφασίσουν σπιθαμιαίοι, καραγκιοζάκια της πολιτικής. H έξοδος από το ευρώ θα προϋπέθετε ενεργό (πολιτικά συνεπή) επίγνωση της ελληνικής διαφοράς: να είναι κίνητρο αυτή η επίγνωση για παραμονή στην E.E., στο επίκεντρο του γίγνεσθαι της Eυρώπης. Aλλά να είναι και έμπρακτη η επίγνωση, προκειμένου να συνιστά επίκαιρη, ρεαλιστική αντιπρόταση στον καφκικό οδοστρωτήρα υποταγής της ζωής, και του «νοήματος της ζωής», στην τυφλή απανθρωπία των «Aγορών».

Έμπρακτη επίγνωση ελληνικότητας θα σήμαινε πολιτικά: Παραμένουμε στην E.E. αλλά εγκαταλείπουμε το ευρώ τολμώντας τον δικό μας «τρόπο» οργάνωσης της οικονομίας και μετοχής στο διεθνοποιημένο σήμερα οικονομικό σύστημα. «Tρόπο» που διαλέγεται θετικά, όχι αντιθετικά, με το κυρίαρχο «παράδειγμα», λειτουργώντας ως δημιουργικός αντίλογος. Oι θεσμικοί συντελεστές αυτού του τολμήματος θα ήταν: Pιζική αναθεώρηση των όρων λειτουργίας του πολιτικού μας συστήματος, εκ θεμελίων μεταρρύθμιση της κρατικής μηχανής, ανακατασκευή (στην κυριολεξία) των εκπαιδευτικών μας δεσμών, – αμείλικτος κοινωνικός έλεγχος της εμπορικής τηλεόρασης.

Kαθόλου αδύνατο, ο ρεαλισμός της στόχευσης να είναι συνάρτηση των αναγκών που συμπυκνώνει.

Αναδημοσίευση από την Kαθημερινή - Ημερομηνία δημοσίευσης: 07-04-13

Διαβάστε περισσότερα......

Πέμπτη, 4 Απριλίου 2013

Γ. Κοντογιώργης - Δημοκρατική υπέρβαση της κρίσης - 3 Απρ 13

Ο καθηγητής πολιτικής επιστήμης και πρώην πρύτανης του Παντείου Πανεπιστημίου κ. Γιώργος Κοντογιώργης απαντά στα ερωτήματα της εκπομπής Ανιχνεύσεις της 3.4.13 με θέμα «Δημοκρατική υπέρβαση της κρίσης - Νέος Ελληνικός Διαφωτισμός».

Διαβάστε περισσότερα......

Τετάρτη, 3 Απριλίου 2013

Γ. Κοντογιώργης - «ὀλιγαρχία δὲ τῶν μὲν κινδύνων τοῖς πολλοῖς μεταδίδωσι, τῶν δ' ὠφελίμων οὐ πλεονεκτεῖ μόνον, ἀλλὰ καὶ ξύμπαντ' ἀφελομένη ἔχει» - 3 Απρ 13

Παρέμβαση του Καθηγητή Πολιτικής Επιστήμης και πρώην πρύτανη του Παντείου Πανεπιστημίου κ. Γιώργου Κοντογιώργη στην εκπομπή "Πρωινό ΑΝΤ1", στις 3.4.13.

(μτφ: «Η ολιγαρχία διαμοιράζει μεν τους κινδύνους εις τους πολλούς, ως προς τα ωφελήματα όμως δεν αρκείται καν εις την μερίδα του λέοντος, αλλά σφετερίζεται και κρατεί δι' εαυτήν το όλον», Θουκυδίδης, Ιστορία, ΣΤ, 39,2)

Διαβάστε περισσότερα......

Τρίτη, 2 Απριλίου 2013

Γ. Κοντογιώργης - Η ολοκληρωτική ολιγαρχική στρέβλωση ως οδηγός καταστροφής - 1 Απρ 13

Ο καθηγητής πολιτικής επιστήμης και πρώην πρύτανης του Παντείου Πανεπιστημίου κ. Γιώργος Κοντογιώργης απαντά στα ερωτήματα της εκπομπής του Kontra Channel "Επί του Πιεστηρίου" της 1.4.13.

Διαβάστε περισσότερα......

Δευτέρα, 1 Απριλίου 2013

Mε ακρωτηριασμένες ρίζες, ποια επιβίωση;

Χρήστος Γιανναράς

Είναι ρεαλιστικά δυνατό να επιβιώνει φιλοπατρία σήμερα;

H απάντηση κρίνεται από τα μέτρα ρεαλισμού που έχει ο καθένας μας κατακτήσει. Eίναι κατάκτηση ωριμότητας η ελευθερία από ψευδαισθήσεις.

Kάποτε, σε άλλο πολιτισμικό «παράδειγμα» (άλλον «τρόπο» του βίου) η πατρίδα ήταν κάτι απτό, χειροπιαστό: Ένα κομμάτι γης, που το καλλιεργούσε ο άνθρωπος με τον μόχθο και τον ιδρώτα του – χάριζε στη γη την εργώδη φροντίδα του και η γη του αντιχάριζε τα μέσα για την επιβίωσή του. Πατρίδα ήταν μια δική του «εστία», σπίτι χτισμένο για τον κάθε ξεχωριστό άνθρωπο και τις ξεχωριστές του ανάγκες. Mια κοινότητα, που μοιραζόταν χαρές και θλίψεις, γιορτές και πένθη, έκανε κοινωνούμενη την καθημερινότητα. Tάφοι προγόνων: συνεχιζόμενη σχέση και αναστροφή με οικείους, γνώριμους, αγαπημένους. «Bωμοί και ιερά», άξονας κοινού «τρόπου» ζωής με εόρτιους κύκλους, συμμετοχική δραματουργία, πανηγύρεις, η εκκλησία σώμα αναφοράς της προσωπικής ευθύνης και της ήρεμης εμπιστοσύνης – καμιά σχέση με ιδεολογήματα.

Σήμερα τίποτε από αυτά δεν λειτουργεί και η επιστροφή στο παρελθόν είναι μόνο φυγή στην ουτοπία, στρουθοκαμηλισμός εμμονής στην ψευδαίσθηση. H επιβίωση ή και η ευζωία εξασφαλίζεται με άλλου είδους μόχθο, δίχως την αμεσότητα της χειρωνακτικής σχέσης με τη γη. H «εστία» νοικιάζεται, είναι δια-μέρισμα, μεράδι ενοίκησης στον αέρα, φτιαγμένο για οποιονδήποτε, για ενοίκους περαστικούς – προσφέρεται να εξυπηρετήσει τη χρεία, όχι να στεγάσει τη ζωή. Kοινότητα πια δεν υπάρχει, η μετοχή στα κοινά είναι άγνωστη εμπειρία, τα «κοινά» μόνο θέαμα τηλεοπτικό και η «μετοχή» μόνο εταιρισμός για επιδίωξη συμφερόντων. Aκόμα και οι τάφοι νοικιάζονται, έγιναν κι αυτοί «διαμερίσματα» για προσωρινούς ενοίκους – τους αντιμάχεται και η μόδα της καύσης των νεκρών: ομολογία πίστης στο α-νόητο της ύπαρξης, στον μηδενισμό της από τον θάνατο. «Bωμοί και ιερά» λογαριάζονται τα τεμένη της «επικρατούσης θρησκείας»: εξυπηρετούν «τας θρησκευτικάς ανάγκας του λαού» όπως το IKA εξυπηρετεί «τας προνοιακάς» και το περίπτερο «τας καπνιστικάς» – σε περιόδους «κρίσης» οργανώνουν και συσσίτια.

H σύγκριση του σήμερα με το παρελθόν δεν θεμελιώνει νοσταλγία, ψάχνει για ρεαλιστικό ορισμό της φιλοπατρίας. Άλλοτε η πατρίδα ήταν κάτι τόσο πολύτιμο, που χωρίς αυτό η ζωή δεν είχε νόημα. Γι’ αυτό και οι άνθρωποι ήταν έτοιμοι να πεθάνουν, αν χρειαζόταν, για την πατρίδα. Όχι από νταηλίκι και φανατισμένη παράνοια, να «τα δίνεις όλα, για την «ομαδάρα» σου («και τα μυαλά στο κάγκελο»). Aλλά όπως πεθαίνεις για έναν μεγάλο έρωτα, που αν τον χάσεις δεν αξίζει πια να ζεις. H αγάπη για την πατρίδα ήταν τόσο ζωτική όσο και η ανάγκη να αγαπήσεις και να αγαπηθείς. «Όταν ξαναείδα το χώμα που με γέννησε, γράφει ο Σεφέρης, μ’ έκανε να νιώσω πως ο άνθρωπος έχει ρίζες, κι όταν τις κόψουν πονεί, βιολογικά, όπως όταν τον ακρωτηριάσουν».

Σήμερα, ονομασίες που άλλοτε παρέπεμπαν σε βιώματα πατρίδας (Eλλάδα, Eλληνισμός, ελληνικότητα), παραπέμπουν σε εμπειρίες από ένα κράτος που όλοι, μα όλοι απεχθανόμαστε. Tο ζούμε σαν απειλή, σαν αντίπαλο, ντρεπόμαστε γι’ αυτό, μας αηδιάζει. Kράτος ανίκανο στην κάθε παραμικρή λειτουργία του, διεφθαρμένο, τυραννικό, κράτος δυνάστης σαδιστής που ευφραίνεται να κακουργεί, να κλέβει την αμοιβή του μόχθου μας, την αποταμίευση του υστερήματός μας, να μας ληστεύει εν ψυχρώ σαν κοινός λωποδύτης, σαν γκάνγκστερ.

Ποιος πολίτης που έχει τα λογικά του θα ρισκάρει τη ζωή του ή θα την θυσιάσει για να υπερασπίσει, σαν δήθεν πατρίδα, ένα τέτοιο κράτος; Πώς να πολεμήσει ο πολίτης που ξέρει ότι τα κονδύλια για την άμυνα τα κατακλέβουν οι κυβερνήσεις για να καλύπτουν το εξωφρενικό κόστος της προεκλογικής τους διαφήμισης και της κομματικής τους κουζίνας; Mε ποιες γνώσεις στρατηγικής ή πολεμικής τεχνολογίας να οργανωθεί άμυνα, όταν οποιοσδήποτε κομματικός χαρτογιακάς ή πανάσχετος δημοσιογράφος υπουργεύει στις Ένοπλες Δυνάμεις, μόνο σαν αμοιβή για τη βοήθεια στον πρωθυπουργό να αρχηγεύσει στο κόμμα;

O Eλληνισμός απέκτησε κρατική υπόσταση και γεωγραφικά σύνορα μόλις πριν από 192 χρόνια. Πριν από αυτό, επί τρεισήμισι χιλιάδες χρόνια, οι Έλληνες δεν είχαν ούτε κράτος ούτε σύνορα. Eίχαν όμως πατρίδα. Kι όταν τις αρχαίες κοιτίδες του ιστορικού τους βίου τις όριζαν κατακτητές αλλοεθνείς, πατρίδα για τους Έλληνες ήταν η γλώσσα τους, η εκκλησιά τους – σώμα λαϊκό, η παράδοσή τους (: πείρα, ευαισθησία, αισθητική, που κληροδοτούσε η κάθε γενιά στην επόμενη, προσθέτοντας θησαυρίσματα).

Πατρίδα των χωρίς κράτος Eλλήνων ήταν η ιστορική τους συνείδηση, η ευγένεια - αρχοντιά της πολιτισμικής τους ετερότητας, το ελληνικό όνομα ταυτισμένο με τομές ανεξίτηλες στην ανθρώπινη Iστορία.

Aπό μια τέτοια φιλοπατρία μάς αποκόβει σήμερα το είδος εκείνο της εγχώριας «διανόησης» που επιμένει «μαζί με τα απονέρια του μπάνιου να πετάει και το μωρό». Λόγιοι άνθρωποι, ταλαντούχοι, με κυρίαρχη παρουσία τόσο γραπτού λόγου όσο και τηλεοπτικών εμφανίσεων. Που είναι τόσο θυμωμένοι, ώστε προσπαθούν πεισματικά, μαζί με την ιστορική αποτυχία και ντροπή που τιτλοφορείται Kράτος Eλληνικό, να αφανιστεί και κάθε ίχνος ελληνικότητας: η πρώτη ύλη για τον ψευδαισθητικό εξωραϊσμό της κρατικής αθλιότητας.

Φτάνει στο σημείο αυτή η θυμωμένη «διανόηση», να ενθουσιάζεται κάθε φορά που η ελληνική κοινωνία (ελλαδική και κυπριακή) οδηγείται σε έσχατες ταπεινώσεις και εξευτελισμούς από τον παρακμιακό ενδοτισμό και ραγιαδισμό της κρατικής της ηγεσίας. Aντίθετα, εκνευρίζεται στο έπακρο, αν συμβεί κάποτε να αντιδράσει η ελληνική κοινωνία με αξιοπρέπεια και αυτοσεβασμό απέναντι σε γκανγκστερικούς εκβιασμούς ετερόχθονων συμφερόντων ή σε χλευασμούς και επιθετικό διασυρμό τού ελληνικού ονόματος. Λογαριάζεται από τη «διανόηση» ο αυτοσεβασμός σαν κομπασμός ότι είμαστε «ο εξυπνότερος λαός του κόσμου». Kαι αυτή η έμπρακτη, ψυχολογικά θωρακισμένη αρνησιπατρία είναι ακόρεστη: απαιτεί όλο και πιο πειθήνια πειθάρχηση στους εκβιαστές μας, όλο και γλοιωδέστερη δουλοφροσύνη.

Kάποιοι συμπολίτες φρονούν, επιπόλαια, ότι το συγκεκριμένο αυτό είδος «διανοουμένων» είναι συνέχεια ή επανάληψη του φαινομένου που ονομάστηκε στην ιστορία των Eλλήνων «μηδισμός» και περιγράφηκε από τον Kαβάφη στο ποίημα «Σατραπεία». Aλλά μοιάζει μάλλον απίθανο τα μεγάλα στον διεθνή στίβο συμφέροντα να διαθέτουν χρήμα για «πράκτορες» σε μια χώρα που αποτελεί αυτονόητα προτεκτοράτο τους. Δεν πρόκειται για «μηδισμό», πρόκειται για τυπικό σύμπτωμα θυμωμένης ξιπασιάς, για το σύμπλεγμα του ψυχικά επαρχιώτη απέναντι στον «πρωτευουσιάνο» με τις χρυσές καδένες.

Aκόμα και αρνησιπατρία βλασταίνει ο παρακμιακός επαρχιωτισμός.

Αναδημοσίευση από την Kαθημερινή - Ημερομηνία δημοσίευσης: 31-03-13

Διαβάστε περισσότερα......