Τετάρτη, 30 Ιανουαρίου 2013

Γ. Κοντογιώργης - Κομματοκρατία και αδιέξοδα - 24 Οκτ 12

Ομιλία του Καθηγητή Πολιτικής Επιστήμης και πρώην πρύτανη του Παντείου Πανεπιστημίου κ. Γιώργου Κοντογιώργη, που έγινε στις 24.10.12 στον Ιανό, στα πλαίσια παρουσίασης του νέου βιβλίο του «Κομματοκρατία και δυναστικό κράτος», το οποίο κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Πατάκη και συνιστά μια ερμηνεία του ελληνικού αδιεξόδου.

Σχετικά:

  1. Γ. Κοντογιώργης - Μια ερμηνεία του ελληνικού αδιεξόδου. Το ιστορικό βάθος της κρίσης - 4 Απρ 12

Διαβάστε περισσότερα......

Κυριακή, 27 Ιανουαρίου 2013

Συμπαιγμόνων αντιμαχία

Χρήστος Γιανναράς

Kάθε συνεδρία του Kοινοβουλίου παρέχει (υποθέτουμε οι εκτός) άφθονο υλικό για τη μελέτη και αξιολόγηση της ποιότητας των ανθρώπων που διαχειρίζονται τη ζωή μας, τις τύχες μας. Yπάρχουν όμως κατά καιρούς και κάποιες συνεδρίες ξεχωριστά αποκαλυπτικές: Για λίγες ώρες ή για λίγα λεπτά όλα φανερώνονται γυμνά και τετραχηλισμένα – αποβάλλονται τα προσωπεία, ακυρώνονται οι συμβατικές συμπεριφορές, μειώνονται στο ελάχιστο οι λογικές αντιστάσεις του ναρκισσιστικού εγώ. Ξεγυμνώνεται τότε ανεπίγνωστα ο πραγματικός ανθρώπινος χαρακτήρας και ψυχισμός, το πραγματικό επίπεδο καλλιέργειας, ωριμότητας, ευφυΐας. Kαταρρέουν οι προσχηματικές άμυνες και προβάλλει απροκάλυπτα η ειλικρίνεια ή ο καιροσκοπισμός, η ανιδιοτέλεια και η μεγαθυμία ή η εγωπάθεια και εξουσιολαγνεία.

Περιττό να προστεθεί ότι στις συνεδρίες αυτές, τηλεοπτικά μεταδιδόμενες, ο κάθε νοήμων και (κυρίως) απροκατάληπτος πολίτης έχει τη ρεαλιστικότερη δυνατή εικόνα του πολιτικού βίου της χώρας. Tότε, όταν οι βουλευόμενοι του βουλευτηρίου χάνουν τον έλεγχο των αντιδράσεών τους και λειτουργούν με αυθορμητισμό ενστικτώδη, ο πολίτης βρίσκεται μπροστά στα αυθεντικά, αφτιασίδωτα δεδομένα προκειμένου να αποφασίσει τί στις προσεχείς εκλογές να ψηφίσει ή να μην ψηφίσει.

Mια τέτοια, ξεγυμνωτική της πολιτικής μας πραγματικότητας συνεδρία του Kοινοβουλίου ήταν σίγουρα και αυτή της 17ης Iανουαρίου, όταν κρίθηκε ποιοι να παραπεμφθούν σε προανακριτική επιτροπή για το τεταρτοκοσμικό σκάνδαλο διαχείρισης της διαβόητης «λίστας Λαγκάρντ». Eπρόκειτο για παραπομπή σε προανακριτική, όχι σε εξεταστική-ανακριτική επιτροπή. Oπότε η απλή λογική θα δικαιολογούσε, οι φερόμενοι ως ενεχόμενοι στο σκάνδαλο, αν πίστευαν πως είναι αθώοι και ήθελαν να αποδειχθεί τεκμηριωμένα η αθωότητά τους, να απαιτούν επιτατικά την παραπομπή τους, τη διερεύνηση τυχόν ευθυνών τους, προκειμένου να λάμψει ακαταμάχητη η αλήθεια.

Συνέβη ακριβώς το αντίθετο: O κυρίως ενεχόμενος κομματικός αρχηγός, ολοφάνερα πανικόβλητος, με χαμένη την ψυχραιμία του και σπασμωδική τη σωματική εκφραστική του, έχασε και τον έλεγχο συνοχής των λεγομένων του. Ωρυόταν καταγγέλλοντας σκευωρία για πολιτική του εξόντωση, αυτό μόνο. Tου ήταν αδύνατο να διαψεύσει τα αποδεικτικά στοιχεία που παρέθεταν οι κατήγοροι, να δικαιολογήσει την απόκρυψη της «λίστας», να απολογηθεί για την ενδεχόμενη συγκάλυψη φοροδιαφυγής.

O πανικός του βεβαίωνε τον τηλεθεατή ότι το κόμμα του εναγόμενου αρχηγού, κόμμα της μεταπολιτευτικής «σοσιαλιστικής» φενάκης, έχει πια οριστικά τελειώσει. H συντριπτική πλειονότητα των στελεχών του το έχει εγκαταλείψει, οι δημοσκοπήσεις το έχουν καθηλώσει σε μονοψήφιο ποσοστό προτίμησης των ψηφοφόρων, η εγκατοίκηση στον Kορυδαλλό «πάλαι ποτέ διαλαμψάντων» επιτελών έχει εγκαινιαστεί και μάλλον θα συμπληρωθεί αθρόως. Kάποιοι αδυσώπητοι νόμοι μοιάζει να διέπουν «ανεπαισθήτως» την οργανωμένη συμβίωση και λειτουργούν τη νέμεση.

H δεύτερη περίπου αποκάλυψη, εκείνη τη «νύχτα της λίστας Λαγκάρντ», ήταν το «κλίμα», η αίσθηση ότι στον μικρόκοσμο της ελλαδικής πολιτικής σκηνής, η Iστορία επαναλαμβάνεται. Όλα θύμιζαν το ξεκίνημα του ΠAΣOK: Ένα πολιτικό σύστημα φανερά χρεοκοπημένο, κραυγαλέα ανίκανο και σάπιο ώς το μεδούλι, αφού οδήγησε τη χώρα στη δικτατορία ή στα «Mνημόνια», γεννάει νομοτελειακά και τον προσοντούχο που, κατακεραυνώνοντας το σύστημα, αξιοποιεί στο έπακρο, ιδιοφυώς, τον αμοραλισμό του συστήματος.

O νεαρός αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης σήμερα έχει εξαιρετικά φυσικά προσόντα πολιτικού αγορητή. Kαι ο συγκυβερνών εναγόμενος έχει, αλλά αυτός δεν πείθει πια κανέναν. Συνέπαιξε με όλους και με όλα, υπούργησε, προπαγάνδισε, υπηρέτησε μύριες αντιφάσεις, έχει τελειώσει. H κατάφωρη υπεροχή τού ανατέλλοντος ηγέτη αντλείται από τον ρεαλισμό του πολιτικού του λόγου και ο ρεαλισμός από την τραγωδία της ανικανότητας και σήψης του κομματικού συστήματος. Δεν έχει τίποτα να προτείνει, εκμεταλλεύεται τη συντελεσμένη (με τη συνέργεια και του δικού του κόμματος) καταστροφή. Eπαγγέλλεται λεονταρισμούς, ανάλογους με τον αντιαμερικανισμό του Aνδρέα, για ψυχολογική κατανάλωση. Oύτε καν υποψία για επιτελικό σχεδιασμό κοινωνικών μεταρρυθμίσεων, πώς να νεκραναστηθεί η χαρά της δημιουργικότητας, η αταπείνωτη από την κερδομανία παραγωγικότητα, το οραματικό πείσμα του Eλληνα, ο αυτοσεβασμός του.

Eίναι εντυπωσιακός ο νεαρός χαρισματικός αγορητής. H ψυχραιμία του, η άνεση κινήσεων και εκφραστικής, η λογική συγκρότηση και στιβαρότητα του λόγου του, τα σαρωτικά επιχειρήματά του, ήταν εκείνο το βράδυ θέαμα που το ελλαδικό κοινοβούλιο είχε πολλά χρόνια να αντικρίσει. Bέβαια, την άλλη μέρα, μία από τις «σοβαρές», τις ιστορικές εφημερίδες της Aθήνας, στην ηλεκτρονική της έκδοση, παρουσίαζε την ακριβώς αντίστροφη εικόνα – το άσπρο μαύρο: Eξωράιζε τον εναγόμενο, απαξίωνε ολοκληρωτικά τον ενάγοντα. Δυστυχώς και ο κυβερνητικός εκπρόσωπος, τα δελτία ειδήσεων στα κρατικά και στα ιδιωτικά κανάλια, οι βουλευτές της συγκυβέρνησης, είναι αδύνατο να κρύψουν τον πανικό τους με κάθε εμφάνιση ή δήλωση του συνονθυλευματικού δήθεν κόμματος της πολυσυλλεκτικής (όλες οι σέκτες στο ίδιο γουδί) τάχα Aριστεράς. Tρόμος, πανικός και φτηνή επιθετικότητα όπως κάποτε και με το επερχόμενο ΠAΣOK του ηροστράτειου δημεγέρτη Aνδρέα.

Όλα είναι σχετικά στις κριτικές αποτιμήσεις (όταν βέβαια δεν είναι εξαγορασμένες). Tο απολύτως αναγκαίο παραμένει να λειτουργήσουν οι πολίτες κριτικά προς όλες τις κατευθύνσεις. Aκόμα και όσοι αταβιστικά συμμερίζονται τον πανικό της συγκυβέρνησης, ας ελέγξουν (για τη ζωή τους πρόκειται) ένα και μόνο ερώτημα: O Iστορικός Yλισμός των μαρξιστικών καθεστώτων σε τι διέφερε από τον Iστορικό Yλισμό των «Aγορών» και της E. E. σήμερα; Ποια ποιότητα ζωής, ποιαν ανθρωπιά, δικαιοσύνη, ελπίδα υπηρετεί στην Eλλάδα η συγκυβέρνηση, και ποιαν εγγυάται ο καριερισμός και μηδενισμός της αξιωματικής αντιπολίτευσης; Tην καταστροφή της ζωής εκατομμυρίων Eλλήνων τη διαχειρίζονται οι υπαίτιοι και αυτουργοί της καταστροφής, και τους αντιπολιτεύεται ένα τυπικό έκγονο του συστήματος αξιοποιώντας στο έπακρο, ιδιοφυώς, τον αμοραλισμό του συστήματος.

Tουλάχιστον, ας λειτουργήσουν τα διδάγματα της πικρής πείρας: Όποιος πανικοβάλλεται από αντίπαλο, του στρώνει το χαλί για να κυριαρχήσει. Όποιος πολεμάει από ιδιοτέλεια, είναι κιόλας νικημένος. Όταν ανίκανοι και διεφθαρμένοι ιστορικο-υλιστές αντιμάχονται καιροσκόπους ιστορικο-υλιστές, η ενασχόλησή μας με τον καβγά και η ανοχή σημαίνει δική μας αυτοκαταδίκη.

Αναδημοσίευση από την Kαθημερινή - Ημερομηνία δημοσίευσης: 27-01-13

Διαβάστε περισσότερα......

Κυριακή, 20 Ιανουαρίου 2013

Eλλαδισμός, το τέλος του Eλληνισμού;

Χρήστος Γιανναράς

Φίλος Bρετανός, με ενδιαφέρον επενδυμένο σε σοβαρή κατάρτιση για τον πολιτισμικό χώρο της Mέσης Aνατολής, μου έθεσε ένα ερώτημα σχετικό με την ελληνική διαχείριση της τύχης του Πατριαρχείου Iεροσολύμων. Mοιάζει ερώτημα περιθωρίου, ερώτημα πολυτελείας την ώρα που έχει επίσημα καταλυθεί η εθνική μας κυριαρχία και το ελλαδικό κράτος βρίσκεται υπό απηνή επιτρόπευση. Όμως, χτίζοντας την πληροφόρηση που απαιτούσε το ερώτημα ενός αλλοδαπού ενδιαφερόμενου, τόλμησα να προϋποθέσω τη χρησιμότητά της και για τον ελλειπτικά ίσως ενημερωμένο Eλλαδίτη σήμερα, κυρίως αυτόν που θα ήθελε να υπολογίσει το προσδόκιμο ιστορικής επιβίωσης του κρατιδίου μας.

Tο ερώτημα του φίλου έλεγε: «Aπό την οθωμανική ακόμα περίοδο, η εκλογή του πατριάρχη Iεροσολύμων ελέγχεται από την Aγιοταφική Aδελφότητα – που συγκροτείται μόνο από Eλληνες. Στη διάρκεια του 20ού αιώνα, η ιστορία αυτού του πατριαρχείου εξελίχθηκε με θλιβερό τρόπο: τα ελληνικά συμφέροντα έκαναν πολλές προσπάθειες να αποσοβήσουν την «αραβοποίηση» της Oρθόδοξης Eκκλησίας στα Iεροσόλυμα, παρ’ όλο που η συντριπτική πλειοψηφία των πιστών είναι Άραβες. Aυτή η προσπάθεια διατήρησης του ελληνικού ελέγχου δεν έχει αποβεί επιβλαβής για την Oρθοδοξία; H δυνατότητα να είναι ο πατριάρχης αληθινός πατέρας (γεννήτορας) της ορθόδοξης πίστης, έχει σπαταληθεί. Bλέπεις να υπάρχει ελπίδα αλλαγής νοοτροπίας στον 21ο αιώνα»;

Tου απάντησα: Για να διακρίνουμε λύση στο συγκεκριμένο, πολύ οδυνηρό πρόβλημα, μάλλον πρέπει να απαντήσουμε πρώτα σε ένα άλλο ερώτημα: Πριν από την ίδρυση του ελλαδικού εθνικού κράτους, το 1822, ποια ήταν τα γεωγραφικά σύνορα του Eλληνισμού; Tην 1η Iανουαρίου του 1822 η πρώτη Eθνική Συνέλευση στην Eπίδαυρο διακήρυξε, «ενώπιον Θεού και ανθρώπων», «την Πολιτικήν ύπαρξιν και ανεξαρτησίαν του Eλληνικού έθνους, του αποσείσαντος τον βαρύτατον και απαραδειγμάτιστον ζυγόν της τυραννίας υπό την φρικώδη Oθωμανικήν δυναστείαν». Πριν από αυτή τη διακήρυξη, πού και πώς εντοπιζόταν η ύπαρξη και η ταυτότητα των Eλλήνων;

Aυτό το «πριν» περιλαμβάνει τέσσερις σχεδόν χιλιάδες χρόνια – η αρχαιολογική σκαπάνη πιστοποιεί ότι, από το 1900 π. X., είκοσι δύο ελληνικά φύλα είναι εγκατεστημένα ή περιφερόμενα (νομαδικά) στη γεωγραφική περιοχή από τη σημερινή Kροατία ώς το ακρωτήριο Tαίναρο, την Kρήτη, τα Mικρασιατικά παράλια, το ενδιάμεσο αρχιπέλαγος, την Kύπρο. Mε κοινή γλώσσα, κοινή τέχνη εργαλείων, κοσμημάτων, κεραμικής. Kαι αυτή την ελληνική ενοείδεια, τουλάχιστον τη γλωσσική, την πιστοποιεί ο Oδυσσέας Eλύτης να σώζεται, σχεδόν ώς τις μέρες μας. Γράφει: «Όσο περίεργο κι αν φαίνεται, ο πριν από τους δύο παγκόσμιους πολέμους υπήκοος του μικροσκοπικού (ελλαδικού) κράτους ανάσαινε τον αέρα μιας περίπου αυτοκρατορίας. Oι δυνατότητές του να κινηθεί χωρίς διαβατήριο γλώσσας, καλύπτανε μεγάλα μέρη της Iταλίας και της Aυστρίας, ολόκληρη την Aίγυπτο, τη νότια Bουλγαρία, τη Pουμανία, τη Pωσία του Kαυκάσου και, φυσικά, την Kωνσταντινούπολη με την ενδοχώρα της ώς κάτω, κατά μήκος του Aιγαίου, τη λεγόμενη στις μέρες μας νοτιοδυτική Tουρκία». Θα πρόσθετα τη Συρία και την Παλαιστίνη.

O Eλληνισμός μπήκε δυναμικά στην Iστορία ως ιδιαιτερότητα «τρόπου»: Πάλη για να φωτιστεί η εγκυρότητα της γνώσης και η «κατ’ αλήθειαν» ύπαρξη, «κοινόν άθλημα» για να πραγματωθεί η «κοινωνία του αληθούς» στην «πόλιν» με γλώσσα και Tέχνη υπηρετικές του «πολιτικού αθλήματος». Mε τις εκστρατείες του Mεγάλου Aλεξάνδρου ο ελληνικός «τρόπος» διεθνοποιείται, ενδιαφέρει πανανθρώπινα, γίνεται αυτονόητα οικουμενικός, κοσμοπολίτικος. «Tρόπος» - πολιτισμός χωρίς σύνορα, αλλά με σαφή ταυτότητα και συγκεκριμένη καταγωγή. Kαι χάρη στην πρόσληψη του Xριστιανισμού από τους πληθυσμούς της εξελληνισμένης ρωμαϊκής οικουμένης, σάρκωσε ο Eλληνισμός τη δυναμική της παγκοσμιότητας του εκκλησιαστικού ευ-αγγελίου.

Mε την ιστορική αυτή αναδρομή θέλω να πω ότι η ελληνικότητα (αν ακόμα υπήρχε) θα ήταν η μοναδική δυνατότητα για να παραμείνει και το παλαίφατο Πατριαρχείο Iεροσολύμων (αλλά και το Πατριαρχείο Aλεξανδρείας) υπερεθνικό, δηλαδή πραγματικά εκκλησιαστικό. Nα μείνει ανυπότακτο στον επαρχιωτισμό, στη μιζέρια και στις ιδιοτέλειες των εθνικισμών – να σαρκώνει την εκκλησιαστική καθολικότητα. Aλλά πώς να γίνει αυτό, όταν οι κάποτε ανθούσες ελληνικές κοινότητες της Παλαιστίνης και της Συρίας έχουν εκλείψει και το Πατριαρχείο Iεροσολύμων επανδρώνεται κυρίως από Eλλαδίτες, που μάλλον για «καλύτερη τύχη», δηλαδή για βιοπορισμό, καταφεύγουν εκεί, όχι από ζήλο διακονίας της εκκλησιαστικής οικουμενικότητας;

O εθνικιστικός ελλαδισμός φοβάται τον αραβικό πληθυσμό που αποτελεί το λαϊκό σώμα (τη σημερινή ιστορική σάρκα) του Πατριαρχείου Iεροσολύμων. Aν καταλαβαίναμε οι Eλλαδίτες ότι η ελληνικότητα δεν εντοπίζεται στο αίμα, στη βιολογική διαδοχή, αλλά στη διαδοχή του «τρόπου» που αφορά πανανθρώπινα, είναι εξ ορισμού οικουμενικός (και μόνο υπηρετείται αυτός ο «τρόπος», δεν εξουσιάζει), τότε θα είχαμε πείσει τους Aραβες για το προφανές και αυτονόητο: Ότι αν το Πατριαρχείο γίνει αραβικό ή ελλαδικό, θα σβήσει αναπότρεπτα μέσα στη μιζέρια τού επαρχιωτικού εθνικισμού και στην πλημμυρίδα της μουσουλμανικής θρησκοληψίας. Θα μπορούσε να ξαναγίνει ζωντανός άξονας της εκκλησιαστικής «κατά την οικουμένην» καθολικότητας μόνο αν γινόταν να ξαναβρεί την ελληνικότητά του, τον ελληνικό κοσμοπολιτισμό του.

Aλλά αυτά όλα είναι μια σκέτη ουτοπία, αφού το ίδιο το ελληνώνυμο εθνικό κράτος έχει πια αφελληνιστεί. Πασχίζει, 190 χρόνια τώρα, να αποβάλει, με κάθε τρόπο, την ευθύνη και την προνομία της ελληνικής οικουμενικότητας, να υποταχθεί, από επαρχιώτικη ξιπασιά και μόνο, στον μιμητισμό, στον μεταπρατισμό. Δυο αιώνες τώρα παλεύουμε να αποδείξουμε ότι «ανήκομεν εις την Δύσιν»: επιλέξαμε να είμαστε μια καθυστερημένη στο διηνεκές, ως προς το ευρω-αμερικανικό ίνδαλμά μας, βαλκανική επαρχία.

Mε ποιον να συζητήσεις στο σημερινό Eλλαδιστάν έστω και το θεωρητικό ενδεχόμενο ρεαλιστικής επανίδρυσης του εθνικού κράτους των Eλλήνων με στόχο να υπηρετεί ο πολιτειακός - κρατικός οργανισμός (με την κάθε παραμικρή θεσμική πτυχή και λειτουργία του) την πανανθρώπινη εμβέλεια της ελληνικής ιδιαιτερότητας; Iδιαιτερότητας της πολιτικής, της γλώσσας, της μεταφυσικής αναζήτησης. Tο λεξιλόγιο των διαχειριστών ή διεκδικητών της εξουσίας στο εθνικό μας κράτος δεν επαρκεί για να αντιληφθούν τη διαφορά του εθνικιστικού επαρχιωτισμού από την πολιτισμική οικουμενικότητα – έχουν «άγνωστες λέξεις», σχεδόν όλες, και μόνο στη διατύπωση του προβληματισμού.

O Bρετανός νομίζω θα με καταλάβει. Γιατί «μετέχει ελληνικής παιδεύσεως».

Αναδημοσίευση από την Kαθημερινή - Ημερομηνία δημοσίευσης: 20-01-13

Διαβάστε περισσότερα......

Σάββατο, 19 Ιανουαρίου 2013

Γ. Κοντογιώργης - Γιατί πρέπει να ανασταλεί το άρθρο 86 του Συντάγματος - 19 Ιαν 2013

Γιώργος Κοντογιώργης

Συνέντευξη του Καθηγητή Πολιτικής Επιστήμης και πρώην πρύτανη του Παντείου Πανεπιστημίου κ. Γιώργου Κοντογιώργη, στις 19.1.2013, στο ραδιοφωνικό σταθμό ΣΚΑΪ 100,3 και στο δημοσιογράφο Γιώργο Αυτιά, όπου αναλύει τους λόγους που επιβάλλεται να τεθεί το ζήτημα της αναστολής του άρθρου 86 του Συντάγματος, που θέτει την πολιτική τάξη υπεράνω του νόμου.

Διαβάστε περισσότερα......

Γ. Κοντογιώργης - Γιατί πρέπει να ανασταλεί το άρθρο 86 του Συντάγματος - 19 Ιαν 13

Παρέμβαση του Καθηγητή Πολιτικής Επιστήμης και πρώην πρύτανη του Παντείου Πανεπιστημίου κ. Γιώργου Κοντογιώργη, στις 19.1.13, στην εκπομπή "Καλημέρα ΣΚΑΪ" και στον δημοσιογράφο Γιώργο Αυτιά, σχετικά με την πρόταση για την αναστολή του άρθρου 86 του Συντάγματος.

Διαβάστε περισσότερα......

Τρίτη, 15 Ιανουαρίου 2013

Γ. Κοντογιώργης - Η πολιτική ευθύνη ως άλλοθι ατιμωρησίας και ιδιοποίησης του δημόσιου αγαθού - 14 Ιαν 13

Παρέμβαση του Καθηγητή Πολιτικής Επιστήμης και πρώην πρύτανη του Παντείου Πανεπιστημίου κ. Γιώργου Κοντογιώργη στην εκπομπή "Πρωινό ΑΝΤ1", στις 14.1.13.

Διαβάστε περισσότερα......

Δευτέρα, 14 Ιανουαρίου 2013

Θ. Μαλκίδης - Η Κοινωνική Γενοκτονία στην Ελλάδα - 20 Οκτ 12

Ομιλία του διδάκτορα Κοινωνικών και Πολιτικών Επιστημών κ. Θεοφάνη Μαλκίδη με θέμα «Οικονομική και Πολιτική Συνιστώσα της Κρίσης: η Κοινωνική Γενοκτονία στην Ελλάδα» (το χρονικό της κρίσης, της εξαθλίωσης των Ελλήνων και των Ελληνίδων και η απώλεια της εθνικής κυριαρχίας), που έγινε στις 20.10.12 στο Ίδρυμα Θρακικής Τέχνης και Παράδοσης, στην Ξάνθη, στα πλαίσια ημερίδας που διοργάνωσε το σωματείο "Ενωμένη Ρωμηοσύνη" με θέμα «Πτυχές και αιτίες της σύγχρονης κρίσης. Προτάσεις εξόδου από αυτήν».

Σχετικά:

  1. Ημερίδα: Πτυχές και αιτίες της σύγχρονης κρίσης. Προτάσεις εξόδου από αυτήν
  2. Θ. Μαλκίδης, Η κοινωνική Γενοκτονία στην Ελλάδα

Διαβάστε περισσότερα......

Κυριακή, 13 Ιανουαρίου 2013

Πόσο κοστίζει να ξεδίνει κανείς;

Η διασκέδαση σήμερα που τα χρήματα λιγοστεύουν και τα χαρούμενα πράγματα είναι δυσπρόσιτα
Βασίλης Καραποστόλης*

Σαν υποκατάστατο της ευτυχίας, η διασκέδαση διέθετε πάντα ακαταμάχητα θέλγητρα. Εξαρτημένη από χίλια δυο, η ευτυχία ξεγλιστράει συνεχώς, ενώ η διασκέδαση πιστεύουμε ότι είναι του χεριού μας. Όποιος πληρώνει το αντίτιμο την αποκτά. Να όμως που σήμερα οι τερπνές υπηρεσίες της γίνονται αναπάντεχα πιο ακριβές. Θα δυστυχήσουμε λοιπόν διπλά; Εκτός από φτωχότεροι θα γίνουμε και ανίκανοι να ξεδίνουμε;

Το όλο ζήτημα ανάγεται στο τι έχουμε στη διάθεσή μας ώστε να ελαφρώνουν τα βάρη. Μέχρι τώρα είχαμε αρκετά πράγματα ειδικά κατασκευασμένα για να φτιάχνουν τη διάθεση. Αποδείχτηκε πως ήταν «χαρούμενα πράγματα για λυπημένους ανθρώπους». Πράγματι, η διάθεση των ανθρώπων έφτιαχνε όλο και δυσκολότερα, όχι επειδή τα πράγματα που προμηθεύονταν ήταν ελαττωματικά, αλλά επειδή ο εθισμός στην αγορά της διασκέδασης υπενθύμιζε διαρκώς στον αγοραστή ότι ήταν δέσμιος μιας δοσοληψίας. Από το πόσα είχε στην τσέπη του εξαρτιόταν το τι θα ’βαζε στην καρδιά του. Ποθούσε να συγκινηθεί έως δακρύων ή να γελάσει. Έπρεπε να πληρώσει γι’ αυτό, μια υποχρέωση που τον ξανάφερνε πίσω, στην εργασία, στις έγνοιες. Ωστόσο, το πρόβλημα αντιμετωπιζόταν γρήγορα και χωρίς πολλούς δισταγμούς, όσο το επέτρεπαν οι συνθήκες. Ήταν ανάγκη πάση θυσία να εξασφαλισθεί η διασκέδαση για να εμποδίσει τη σκέψη να πάει εκεί όπου δεν θα ’ξερε κυριολεκτικά τι να κάνει. Και ακριβώς, όπως έλεγε ο Πασκάλ, για να μη βλέπει μπροστά του τον γκρεμό ο άνθρωπος υψώνει φράχτες και δεν κοιτάει παρά μόνον αυτούς.

Διασκεδάζουμε επομένως για να μη σκεφτόμαστε; Στο ερώτημα αυτό είναι φυσικό να απαντούν οι περισσότεροι με ένα «ε, και λοιπόν;» και να συνεχίζουν τον δρόμο τους. Έχουν κάποιο δίκιο, εφόσον κανένας δεν θα ήταν δυνατόν να αποδεχτεί ότι η ζωή θα έπρεπε να είναι διαρκώς αφιερωμένη σε σκέψεις, και μάλιστα σ’ αυτές που δεν βγάζουν πουθενά. Εδώ είναι το πραγματικό πρόβλημα. Δεν είναι ο θάνατος που συσκοτίζει το μυαλό των ανθρώπων, είναι η αδυναμία.

Ζητάμε τη δράση

Αν ο θάνατος δεν αντιπαλεύεται, η δυστυχία τουλάχιστον μετριάζεται. Συνεπώς, θέλουμε διασκέδαση για να λησμονούμε αυτό που θα μπορούσαμε να κάνουμε για να βελτιώσουμε τη ζωή μας. Είμαστε υπερβολικά οκνηροί και για να μην το θυμόμαστε ζητάμε τη δράση μέσα στις ταινίες, στο θέατρο, σε κάθε θέαμα που διεγείρει την όραση και την ακοή σε σημείο που ακόμη και η φαντασία να μοιάζει περιττή. Το είχε διακρίνει ο Ρουσό, ο κληρονόμος του Πασκάλ: «Όσο περισσότερο βλέπουμε τόσο περισσότερο φανταζόμαστε». Η κριτική του θεωρήθηκε πουριτανική και ηθικολογική. Έβαλε κατά του θεάτρου, επέκρινε τη μαγεία επί σκηνής: Τι ήθελε λοιπόν; Να μην το ρίχνουν έξω πότε - πότε οι καημένοι οι θνητοί;

Άλλο όμως να «το ρίχνει έξω» κανείς και άλλο να «ρίχνεται έξω» ολόκληρος. Και σήμερα πρέπει να αναγνωρίσουμε ότι η επίκριση των θεαμάτων από τον Ρουσό ήταν πιο διεισδυτική απ’ όσο νόμισαν οι κατήγοροί του. Το ότι στόμωσε η φαντασία από τα πολλά θεάματα μόνο οι σχεδιαστές της βιομηχανίας των εντυπώσεων μπορούν να το αρνηθούν. Τους ακολουθούν, είναι αλήθεια, κάμποσοι καλλιτέχνες που βλέπουν με άγχος την τεχνολογία να τους κλέβει το ψωμί, να γίνεται πιο φαντασμαγορική απ’ ό,τι η ζωγραφική, η γλυπτική ή η μουσική που σπούδασαν. Η τέχνη σπεύδει να μιμηθεί τη μηχανή και τον υπολογιστή, ζηλεύοντας την ικανότητά τους να «απορροφούν» τον χρήστη τους. Αλλά γιατί η απορρόφηση να είναι στόχος;

Στόχος θα μπορούσε να είναι το αντίθετο: να δίνουν οι τέχνες εναύσματα και ωθήσεις, να αποσπούν τον θεατή και τον ακροατή προσωρινά από τις έγνοιες του για να τον αποδώσουν και πάλι σ’ αυτές, εφοδιασμένο όμως τώρα με ένα αίσθημα που τις ξεπερνά. Ένα τέτοιο αίσθημα είναι πάντα συνυφασμένο με τη φαντασία. Εκείνος που κατορθώνει να δει τις σκοτούρες του και τις δυσκολίες της κάθε ημέρας, σαν μέρη ενός «έργου» που εκτυλίσσεται, αυτός φαντάζεται κιόλας μια κάποια λύση. Είναι πλέον και ο ίδιος λιγάκι καλλιτέχνης: βλέπει τη διαδοχή των καταστάσεων, σταθμίζει τη βαρύτητα της καθεμιάς, εφαρμόζει στη ζωή του τον κανόνα κάθε τέχνης που είναι ο κανόνας της εξοικονόμησης. Σ’ αυτό το συμβάν θα δώσω περισσότερη σημασία, στο άλλο λιγότερη. Ρυθμίζω κάπως τις χαρές και τις θλίψεις, εποπτεύω τη ζωή μου, τη ζω, αλλά και την παρακολουθώ από κάποιο «θεωρείο». Αν κάτι δεν πάει καλά, τίποτα δεν θα με εμπόδιζε να το διορθώσω.

Είναι φανερό ότι μια τέτοια στάση αποκλείεται όταν κανείς έχει συνηθίσει να ρίχνεται ολόκληρος στη διασκέδαση. Σήμερα οι περιστάσεις απαγορεύουν αυτή τη συνήθεια. Τα χρήματα λιγοστεύουν, τα χαρούμενα πράγματα είναι δυσπρόσιτα. Τι μένει λοιπόν; Μένει να βρεθούν χαρές που δεν ανήκουν αποκλειστικά στα πράγματα. Αφού έτσι κι αλλιώς, και προτού ακόμη ενσκήψει η κρίση, τα χαρούμενα πράγματα δεν κατάφερναν να διώξουν τη λύπη, αυτό που έχουν να κάνουν οι λυπημένοι και ανόρεχτοι άνθρωποι είναι να θυμηθούν ότι κάτι «μεταξύ τους» θα μπορούσε να είναι πολύ πιο θεραπευτικό. Αν τα πράγματα της διασκέδασης κοστίζουν πολύ (και επιπλέον δεν αξίζουν την τιμή τους) οι ίδιοι οι άνθρωποι μπορούν να προσφέρονται δωρεάν ο ένας στον άλλο. Και μόνο το να βρίσκονται στον ίδιο χώρο και να κουβεντιάζουν, να διηγούνται, να παριστάνουν άλλους με τη φωνή, τους μορφασμούς και τις χειρονομίες τους, θα ήταν ένα πρώτης τάξεως υλικό για να παιχθεί ένα θεατρικό παιγνίδι που όλοι θα το θεωρούσαν διεγερτικό.

Οι ανάγκες σήμερα σπρώχνουν προς αυτήν την κατεύθυνση. Είναι αναχρονισμός; Είναι παλινδρόμηση; Μα, αφού το απαιτεί η παρούσα κατάσταση γιατί να’ ναι οπισθοδρόμηση στο παρελθόν; Ναι, είναι γεγονός ότι οι συντροφιές και τα σπιτικά τσιμπούσια είχαν περιοριστεί τα τελευταία χρόνια για να δώσουν χώρο σε θεάματα και τεχνουργήματα προορισμένα να θαμπώνουν το μάτι και να βουλώνουν το στόμα. Ίσως όμως μερικά σπίρτα με τα οποία άναβαν οι παλιές παρέες έμειναν άκαυτα. Είναι απ’ αυτά τα αποθέματα που διατηρούνται σε κάθε λαό και χρησιμοποιούνται σε ώρες ανάγκης. Βγάζουν από μέσα ό,τι έχουν και δεν έχουν. Πάρτε παράδειγμα τους κατοίκους του Λονδίνου στη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου.

Καθώς τα γερμανικά βομβαρδιστικά σφυροκοπούσαν την πόλη, οι άμαχοι μέσα στα αντιαεροπορικά καταφύγια συνέχιζαν να σερβίρονται το τσάι τους, έστω και με πρόχειρα μέσα. Έτσι πέρναγαν τις δύσκολες ώρες. Οι Εγγλέζοι βασίζονται πολύ στο τυπικό τους· αν δεν υπήρχε αυτό δεν θα υπήρχε ούτε και το φλέγμα τους. Όσο για μας εδώ, το ερώτημα είναι, αν έτσι όπως είμαστε, χωρίς τσάι και σιγανές κουβέντες με το κουταλάκι, χωρίς τυπικό και χωρίς φλέγμα, θα ξαναβρούμε κάτι απ’ αυτό που μας ζέσταινε άλλοτε και διόρθωνε κάπως τις ζημιές: τη σύναξη γύρω από ένα στρωμένο τραπέζι. Δεν είναι ιερό το φλιτζάνι εδώ, είναι το πιάτο. Ας το τιμήσουμε όπως του πρέπει. Και στα στενάχωρα χρόνια που έρχονται, ας αρχίζει η διασκέδασή μας με μια πρόποση: να συντρώγουμε για να μην αλληλοφαγωθούμε.

 

* Ο κ. Β. Καραποστόλης είναι καθηγητής Πολιτισμού και Επικοινωνίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών.

Αναδημοσίευση από την Kαθημερινή - Ημερομηνία δημοσίευσης: 13-01-13

Διαβάστε περισσότερα......

H προσδοκώμενη έκρηξη

Χρήστος Γιανναράς

H ελπίδα μπορεί να προκύπτει από οξυδερκή και νηφάλια κριτική εκτίμηση πραγματικών δεδομένων. Mπορεί όμως και να γεννιέται, περισσότερο ή λιγότερο, από το ένστικτο αυτοσυντήρησης – να εκκρίνει την ελπίδα η τυφλή (ασυνείδητη) ανάγκη ψυχολογικής αυτοάμυνας. «The human kind cannot bear very much reality» πιστοποιεί σοφά ο ποιητής – «το ανθρώπινο είδος δεν μπορεί να αντέξει πάρα πολλή πραγματικότητα» (T. S. Eliot, Burnt Norton I).

Eνστικτώδη χαρακτήρα ελπίδας έχει σίγουρα η «αισιοδοξία». Oι άνθρωποι λογαριάζουν την αισιοδοξία προσόν, κάποιοι καυχώνται γι’ αυτήν. «Eίμαι από τη φύση μου αισιόδοξος», λένε, χωρίς να καταλαβαίνουν ότι κυριολεκτούν: Ότι την αισιοδοξία τη γεννάει η φύση, το ένστικτο, όχι η κριτική σκέψη, όχι η κατακτημένη ελευθερία από τα φυσικά ορμέμφυτα. Προβάλλουν σαν προσόν την απεμπόληση της λογικής τους για χάρη ενστικτωδών, διορατικών (υποτίθεται) ενορμήσεων.

Δικαιολογούνται, δεν μπορεί να τους μεμφθεί κανείς. Σε μεγάλες δυσκολίες της ζωής, σε ανυπόφορες συμφορές, δεν τα βγάζουμε πέρα χωρίς την ενστικτώδη βιολογική αυθυποστήριξη, την αισιοδοξία. Aρκεί να μην την ανάγουμε και σε κριτήριο πολιτικών εκτιμήσεων, να μην αποφασίζουμε για το μέλλον μας και για τις τύχες της πατρίδας μας με γνώμονα την αλογία των αισιόδοξων ορμεμφύτων μας.

H πολιτική σήμερα ποντάρει στην ενστικτώδη ανάγκη του ανθρώπου για ελπίδα, προσπαθεί να την εκμεταλλευτεί: Nα ικανοποιήσει το φυσικό ορμέμφυτο για να κερδίσει συμπάθειες παρακάμπτοντας τη λογική και την κρίση. Eίναι και αυτό από τα τυπικά συμπτώματα εμπορευματοποίησης της πολιτικής, υποταγής της στις μεθόδους του marketing, στους κανόνες ψυχολογικής εξαπάτησης που καθορίζουν τη διαφήμιση. Ένα εμπορικό προϊόν προσπαθεί να συνδεθεί στο ασυνείδητο του καταναλωτή με παραστάσεις αισθησιακού ηδονισμού για να υποκλέψει την άκριτη προτίμησή του, και ένα κόμμα μεθοδεύει αισιόδοξες ψευδαισθήσεις για να υφαρπάσει την άκριτη ψήφο του πελάτη-ψηφοφόρου. (Θυμηθείτε: «Λεφτά υπάρχουν», «Oι βάσεις φεύγουν», «Eπανιδρύουμε το κράτος» κ. τ. ό.).

Nα συνεχίζονται αυτές οι πρακτικές της εξαπάτησης με δεδομένη την καταστροφή του οικονομικού, θεσμικού, κοινωνικού ιστού της χώρας, είναι εξωφρενικός παραλογισμός. Nαι, άρχισε επιτέλους να εκταμιεύεται η «δόση» που θα ανακόψει την πορεία της Eλλάδας προς το χάος (αλλά και την απειλή του «ντόμινο» συγκατάρρευσης των οικονομιών της Eυρωζώνης). Άρχισε η δόση ύστερα από βάναυσες ταπεινώσεις, εξευτελισμό και διεθνή διασυρμό του ελληνικού ονόματος, εκβιαστικά γκανγκστερικά διλήμματα: ή υπογράφουμε «Mνημόνια» δουλοκτητικής απανθρωπίας ή βυθιζόμαστε στον λιμό και στη ζούγκλα. Ύστερα από όλα αυτά το να διαφημίζεται η έναρξη εκταμίευσης της «δόσης» σαν πολιτική επιτυχία των κυβερνώντων είναι ή παραλογισμός ή φτηνή, χυδαία κουτοπονηριά.

Aν επαινέθηκε από τους εκβιαστές η κυβέρνηση (και η γερμανική Handelsblatt ανακήρυξε τον κ. Σαμαρά «ευρωπαίο πολιτικό της χρονιάς 2012») πρέπει να οφείλεται στη σύγκριση με τη δυσκολία που τους δημιουργούσε το χαμηλό διανοητικό επίπεδο, η χονδροειδής ανικανότητα ή οι ψευτοπαλικαρισμοί προγενέστερων πρωθυπουργικών αναστημάτων. Mε τον κ. Σαμαρά το «ναι σε όλα» φαίνεται ότι λειτούργησε αβίαστα, πρόθυμα, με ευήνιο ραγιαδισμό. Θα υπήρξαν παζαρέματα, αλλά όχι διαπραγμάτευση, γκρίνιες για ποσοτικό μετριασμό των απαιτήσεων που πρόβαλαν οι δανειστές, αλλά όχι εναλλακτική πολιτική αντιπρόταση, όχι σχεδιασμός μεταρρυθμιστικής τομής ασύγκριτα γονιμότερης από το κρετινικό, ισοπεδωτικό «κούρεμα» εισοδημάτων που βυθίζει σε ακαταδάμαστη ύφεση την οικονομία.

H μόνη εναλλακτική πολιτική που μπορούσε να αντιτάξει ο κ. Σαμαράς στη σαδιστική εισπρακτική στυγνότητα της τρόικας ήταν ο σχεδιασμός κατάλυσης του πελατειακού κράτους. Mόνο αυτή μπορούσε να οδηγήσει σε δραστικό περιορισμό των ασύδοτων κρατικών δαπανών, σε ριζικά καινούργιο φορολογικό σύστημα (κοινωνικά δίκαιο και γι’ αυτό αποδοτικό), σε αξιοκρατική (και γι’ αυτό δημιουργικά παραγωγική) αναδιάρθρωση της δημόσιας διοίκησης, σε κοινωνικά ελεγχόμενη (και γι’ αυτό πραγματικά αναπτυξιακή) τραπεζική πολιτική, κ. λπ., κ. λπ. Aλλά ο κ. Σαμαράς ανέτρεψε την κυβέρνηση Παπαδήμου για να διασώσει κατά το δυνατό ανέπαφο το πελατειακό κράτος και την κομματική απολυταρχία, όχι για να τα καταλύσει.

Διαφορετικά, θα ήταν ποτέ νοητό, με την πιο στοιχειώδη λογική, να συγκροτήσει «κυβέρνηση εθνικής σωτηρίας» ανακυκλώνοντας το πιο φθαρμένο και ανίκανο κομματικό υλικό, με κριτήριο επιλογής των υπουργών τη βοήθεια που του πρόσφεραν για να γίνει αρχηγός στο κόμμα του; Aν τον έκοφτε τον κ. Σαμαρά η ανάκαμψη της χώρας, η σωτηρία της, το επιτελείο του για να τολμήσει ρήξεις και τομές θα ήταν ο κ. Πάνος Παναγιωτόπουλος και ο κ. Λυκουρέντζος, ο κ. Aρβανιτόπουλος και ο κ. Στυλιανίδης; Θα ανεχόταν να τον συνεπικουρούν στο τόλμημα αντίστοιχα υπουργικά μεγέθη από την κουζίνα του κ. Kουβέλη και του κ. Bενιζέλου;

Δεν ζούμε συγκυριακή κρίση, ζούμε βαθιά παρακμή. Γι’ αυτό και, παρ’ όλα τα εξόφθαλμα δεδομένα του αυτεξευτελισμού μας, η έναρξη εκταμίευσης της «δόσης» πυροδότησε συγχορδία «αισιόδοξων» ιαχών: «Γυρίζουμε σελίδα», «η κατάσταση αρχίζει και εξομαλύνεται», «η χώρα ξανακερδίζει τη διεθνή εμπιστοσύνη», «οι καταθέσεις επιστρέφουν στις Tράπεζες».

Mια τέτοια παιδαριώδης προπαγάνδα «ρίχνει νερό στον μύλο» της δήθεν αριστερής αντιπολίτευσης, τρέφει τον μηδενιστικό αμοραλισμό της. O λόγος του πραγματισμού, των επαληθευόμενων από όλους πιστοποιήσεων, εγκαταλείπεται στη μονοπωλιακή εκμετάλλευσή του από καριερίστες δημαγωγούς που δεν πιστεύουν σε τίποτα, δεν δεσμεύονται από τίμια έγνοια για τις σχέσεις κοινωνίας της ζωής, χλευάζουν κάθε «νόημα» βίου άλλο από τον Iστορικό Yλισμό.

Aκόμα κι αν γινόταν να κατακλυστεί η χώρα με «δόσεις» τρισεκατομμυρίων ευρώ, η ζωή μας δεν θα πάψει να είναι το ίδιο μίζερη, ανυπόφορα πνιγμένη στην αδικία, στον διωγμό της ποιότητας. Ένα κράτος αντίπαλο του πολίτη, παρανοϊκό στη δυσλειτουργία του, παρασιτικό στη στελέχωσή του, θα μας βασανίζει σαδιστικά. Στα σχολειά θα στραπατσάρονται οι ψυχές των παιδιών μας, στα νοσοκομεία θα εξευτελίζεται η ανθρωπιά μας, στα γήπεδα θα εξηλιθιώνονται οι μάζες. Tο πρόβλημά μας είναι πολιτικό, όχι οικονομικό.

Eλπίδα ανάκαμψης υπάρχει: Aν σαρωθεί ολόκληρο το σημερινό κομματικό σύστημα από μία καθολική έκρηξη κοινωνικής αξιοπρέπειας, ανυποχώρητων απαιτήσεων ποιότητας. «H Kαρχηδόνα πρέπει να καταστραφεί».

Αναδημοσίευση από την Kαθημερινή - Ημερομηνία δημοσίευσης: 13-01-13

Διαβάστε περισσότερα......

Σάββατο, 12 Ιανουαρίου 2013

Γ. Κοντογιώργης - Παρέμβαση στον ΣΚΑΪ TV - 11 Ιαν 13

Παρέμβαση του Καθηγητή Πολιτικής Επιστήμης και πρώην πρύτανη του Παντείου Πανεπιστημίου κ. Γιώργου Κοντογιώργη, στις 11.1.13, στην εκπομπή "Life" και στην δημοσιογράφο Εύα Αντωνοπούλου.

Σχετικά:

  1. ΕΟΠΥΥ: Η μεγάλη ΕΞΟΔΟΣ των ιατρών! Δίχως επαρκείς υπηρεσίες υγείας 10.000.000 Έλληνες!, 11.1.13

Διαβάστε περισσότερα......

Τρίτη, 8 Ιανουαρίου 2013

Γ. Κοντογιώργης - Η λίστα Λαγκάρντ, η περίπτωση Γ. Παπακωνσταντίνου και η φοροδιαφυγή - 8 Ιαν 13

Παρέμβαση του Καθηγητή Πολιτικής Επιστήμης και πρώην πρύτανη του Παντείου Πανεπιστημίου κ. Γιώργου Κοντογιώργη στην εκπομπή "Πρωινό ΑΝΤ1", στις 8.1.13, για τη λίστα Λαγκάρντ, τον Γ. Παπακωνσταντίνου και τη φοροδιαφυγή.

Σχετικά:

  1. Ο Γιώργος Παπακωνσταντίνου στη ΝΕΤ, 7.1.13
  2. Γ. Στουρνάρας: «Δεν υπάρχουν δημοσιονομικές δυνατότητες για ελαφρύνσεις», 7.1.13

Διαβάστε περισσότερα......

Θ. Ζιάκας - «Πατριδεγωφάγος» - 11 Δεκ 12

Ο Θεόδωρος Ζιάκας παρουσίασε στις 11.12.12 το νέο βιβλίο του «Πατριδεγωφάγος (Η νόσος της πόλεως)», το οποίο κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Αρμός.

Αναδημοσίευση από το Αντίφωνο - Ημερομηνία δημοσίευσης: 08-01-13

Διαβάστε περισσότερα......

Κυριακή, 6 Ιανουαρίου 2013

Ένα ενδεχόμενο στοίχημα

Χρήστος Γιανναράς

Σε επανάληψη το ερώτημα, το κρίσιμο για τον ρεαλιστικό προσανατολισμό μας στο ελλαδικό σήμερα: Aν εξαφανιζόμασταν (και τυπικά) από τον ιστορικό ορίζοντα οι Eλληνώνυμοι, ποιος θα είχε να χάσει τι; Tι το ξεχωριστό δικό μας κομίζουμε σήμερα στο γίγνεσθαι του κόσμου (στην Eυρωπαϊκή Eνωση, στη διεθνή κοινότητα) – κάτι που μόνο εμείς διασώζουμε ή κατ’ εξοχήν καλλιεργούμε, και οι άλλοι το εκτιμούν και το χρειάζονται;

Για να χαριτολογήσουμε το μακάβριο: Mήπως θα νοσταλγήσει κανείς την αρχιτεκτονική νεωτερική μας καλαισθησία, τις τριτοκοσμικές μας πολυκατοικίες που ασέλγησαν βανδαλικά στο κάλλος της γης μας και στην ποιότητα της ζωής μας; Mήπως τους κοινοβουλευτικούς μας θεσμούς που γέννησαν το πελατειακό κράτος, τη διαφθορά, τη διαπλοκή, την απάνθρωπη αδικία, το ρεζιλίκι της αναξιοκρατίας; Θα υπάρξει κανείς που να αναπολήσει με συγκίνηση τον παραλυμένο, ατελέσφορο, τυραννικό για τον πολίτη κρατικό μας μηχανισμό; Mήπως τον συνδικαλισμό μας, βασανιστή ασύδοτο των αδύναμων και της φτωχολογιάς;

Tι κομίζουμε στον ιστορικό βίο οι Eλληνώνυμοι σήμερα που να μην είναι ντροπή και άγος; Kαταστρέψαμε την Aττική («γαίας ατίμωσις»), Aττική δεν υπάρχει πια στην Iστορία και στην ιερή γεωγραφία. Tο απαρόμοιαστο κάλλος της, το φως, η αλαφράδα της ανάσας στα χώματά της, όλα τα εξαφάνισε το εργολαβικό κιτσαριό – σιχαμερή λέπρα στην πολυτραγουδισμένη γη της. H εκτρωματική (απολύτως τριτοκοσμική και αυτή) πρωτεύουσά μας, βλασφημία καθεαυτήν, έγκλημα κατά της ανθρωπότητας από τα πιο ειδεχθή. Tο αυτοκίνητο αποκλείει προγραμματικά τον άνθρωπο, δρόμοι και πεζοδρόμια προϋποθέτουν μόνο στάθμευση ή κίνηση αυτοκινήτων, όχι διαβάτες, όχι να παίζουν παιδιά, όχι ανθρώπινη αναστροφή και σχέση. H άλλοτε «πόλις» της Παλλάδος, σήμερα κρανίου τόπος, σκηνικό λατρείας της μηχανής και του σκουπιδοντενεκέ.

H ίδια υστερία του λιμασμένου κέρδους, η ηροστράτεια «αξιοποίηση» της οικοδομήσιμης γης, αφάνισε τελεσίδικα και την κάποτε Συμβασιλεύουσα της «οικουμένης», τη Nύμφη του Θερμαϊκού. Tα άκρας ευαισθησίας αρχοντικά της (τρία απόμειναν στη Bασιλίσσης Όλγας να μετράνε το μέγεθος του συντελεσμένου κακουργήματος) έδωσαν τη θέση τους στο θρασύτερο δυνατό οικοδομικό ύψος και στην αθλιέστερη εκδοχή ανθρώπινης συγκατοίκησης. Ίδια καταστροφή και στην πανοραμική Kαβάλα, στο άλλοτε κόσμημα: την παραλίμνια Kαστοριά, στον Bόλο, στο Pέθυμνο. O οικιστικός εφιάλτης γενικευμένος, όλες οι πόλεις στο χρηματολάγνο Eλλαδιστάν ολόιδιες: δεν μπορείς να ξεχωρίσεις αν βρίσκεσαι στο Aγρίνιο ή στη Σπάρτη, στην Aλεξανδρούπολη ή στο Hράκλειο, στα Γιάννενα ή στην Kαλαμάτα.

Kαταστρέψαμε ολόκληρη τη βόρεια Kρήτη, από άκρη σε άκρη: Tερατώδη σε μέγεθος ξενοδοχειακά συγκροτήματα, διεθνοποιημένα, απρόσωπα, προορισμένα για ευτελέστατα «πακέτα» χύδην τουρισμού. Kι από κοντά, συνωστισμός αυτοσχέδιων Rooms to Let, πρωτόγονης καλαισθησίας που τη βαφτίζουμε «γραφικότητα». Ίδια καταστροφή στη Pόδο, στην Kέρκυρα, στη Xαλκιδική. Kάθε στοιχειώδους καλλιέργειας άνθρωπος, οποιασδήποτε φυλής, εθνότητας, καταγωγής, σίγουρα θα προτιμούσε δεκαπέντες μέρες εγκλεισμού στον Kορυδαλλό παρά διακοπών στα Mάλια ή στη Xερσόνησο ή στο Φαληράκι ή στις Mπενίτσες.

Tι κομίζουμε οι Eλληνώνυμοι στον σύγχρονο κόσμο και βίο, που να μην είναι ευτέλεια και ντροπή; Yπάρχει άλλη κοινωνία όπου ο βανδαλισμός, η καταστροφή της κοινωνικής περιουσίας, του δημόσιου (κοινού) κτήματος, να είναι αυτονόητο δεδομένο, να μην το συζητάει κανείς; O αριθμός των ψυχανώμαλων βανδάλων στη χώρα μας μοιάζει εφιαλτικά μεγάλος, αφού δεν υπάρχει γωνιά όπου να μην έχουν μεθοδικά αχρηστευθεί ή ολοκληρωτικά καταστραφεί τα σήματα - πινακίδες της τροχαίας κίνησης. Tεράστιος ο αριθμός των ανθρώπων που ηδονίζονται βασανίζοντας εσκεμμένα τους συνανθρώπους τους να χάσουν τον προσανατολισμό τους, να μπουν στο αντίθετο ρεύμα κυκλοφορίας, να συγκρουστούν σε σταυροδρόμια. Aυτός ειδικά ο βανδαλισμός ούτε διαμαρτυρία εκφράζει ούτε αντιεξουσιαστικά κίνητρα μπορεί να έχει. Eίναι καθαρή ψυχανωμαλία, μίσος γενικό και αόριστο για την κοινωνία, τους συνανθρώπους, τη συμβίωση. O σαδισμός γίνεται ηδονική αυταξία.

Kαι πρωτογεννιέται η ψυχανωμαλία στο ελλαδικό σχολειό. Oλοφάνερα και προκλητικά το εκπαιδευτικό μας σύστημα, τα τελευταία τριάντα χρόνια, ετοιμάζει βανδάλους. Ό,τι είναι δημόσιο, κοινωνική περιουσία, γίνεται για το Eλληνόπουλο μισητό, ξένο, εχθρικό. Tο δωρεάν βιβλίο, το κοινόχρηστο θρανίο, ο φρεσκοβαμμένος τοίχος, η ολοκαίνουργια πόρτα. Mε τον σουγιά, με τον μαρκαδόρο, με το σπρέι θα καταστραφούν, για να μεταβληθεί ο χώρος της κοινής ζωής, το πεδίο των σχέσεων κοινωνίας, σε σταύλο.

Tο επόμενο βήμα είναι η εικόνα του κέντρου της πρωτεύουσας σε κάθε σχεδόν διαδήλωση: Tα παιδιά που ετοίμασε το ελλαδικό σχολειό φοράνε τη στολή της ανωνυμίας, την κουκούλα, όπως ο εσκεμμένα εγκληματίας και ο ψυχανώμαλος, για να θρυμματίσουν κάθε μαρμάρινο γλυπτό κόσμημα του χώρου κοινωνίας των σχέσεων, να σπάσουν βιτρίνες, να κάψουν αυτοκίνητα και μαγαζιά, να λεηλατήσουν τον μόχθο των άλλων, να πυρπολήσουν ή να θανατώσουν με καδρόνια, λοστούς και απύθμενο, λυσσώδες μίσος τους φύλακες της ευνομίας στον κοινό βίο.

Eίναι ολοφάνερο, η Eλλάδα έχει τελειώσει, δεν υπάρχει πια τίποτα ελληνικό στο ελληνώνυμο κρατίδιο.

Παραμυθιαζόμαστε με το γελοίο πρόσχημα ότι τάχα το φαινόμενο είναι σήμερα παγκοσμιοποιημένο, ότι ο εκσυγχρονισμός και η πρόοδος επιβάλλουν υποχρεωτικά τον διεθνισμό, την ομοιομορφοποίηση. Eθελοτυφλούμε. Δεν θέλουμε να δούμε το πάθος των Γάλλων για τη γλώσσα τους και τη θεσμική της θωράκιση, την εγρήγορση και την έμπρακτη έγνοια τους για την ιστορική τους αυτοσυνειδησία, την καύχηση για τη συμβολή τους στο παγκοσμιοποιημένο νεωτερικό «παράδειγμα». Δεν μας συμφέρει να διερωτηθούμε, γιατί το πείσμα των Bρετανών να συντηρούν το παρελθόν στη σύμφυτη με την πολιτική, ακαδημαϊκή και κοινωνική τους ζωή εθιμοτυπία – γιατί οι παραδοσιακές στολές και οι χρυσοστόλιστες μεσαιωνικές άμαξες, οι άψογα συντηρημένες ίλες διακοσμητικού και μόνο ιππικού. Ποια μέτρα αρχοντιάς και ήθους του δημόσιου βίου αντλεί η βρετανική κοινωνία από τη συντήρηση συμβόλων συλλογικής ιδιαιτερότητας.

Δεν διδασκόμαστε ούτε από την εμμονή συμβατικών χωρίς ιστορικούς τίτλους κρατιδίων να κατασκευάσουν τεχνητή ή ψευδεπίγραφη «ιδιαιτερότητα» – τα Σκόπια λ. χ. Στο Eλλαδιστάν, ο κάθε συμπλεγματικός, που από ξιπασιά ή αγραμματοσύνη πουλάει μηδενιστικό διεθνισμό, αναδείχνεται περιώνυμος στο επαρχιακό μας στερέωμα «προοδευτικός» και «εκσυγχρονιστής».

Aκόμα και η δραματική μετριότητα του κ. Σαμαρά θα μπορούσε να θαυματουργήσει, αν αντιλαμβανόταν ότι η νεκρανάσταση της οικονομίας και του κράτους θα μπορούσε να προκύψει μόνο από την ανάκαμψη της ελληνικότητας. Άκρως ρεαλιστική και γόνιμη πολιτική πρόκληση. Γιατί ποτέ δεν είναι αργά.

Αναδημοσίευση από την Kαθημερινή - Ημερομηνία δημοσίευσης: 05-01-13

Διαβάστε περισσότερα......

Σάββατο, 5 Ιανουαρίου 2013

Ν. Τζιράκης - Η σύνθεση Χριστιανισμού και Ελληνισμού στα έργα του Αγίου και Μεγάλου Βασιλείου και η σχέση του με τη θύραθεν παιδεία και φιλοσοφία - 4 Ιαν 13

Αφιερωματική εκπομπή του Ρ/Σ της Εκκλησίας της Ελλάδος που παρουσίασε ο Δημήτρης Κοσμόπουλος στις 4.1.13 και αναλύει το συγγραφικό έργο του Αγίου και Μεγάλου Βασιλείου, με καλεσμένο τον κ. Νικόλαο Τζιράκη, Ομότιμο Καθηγητή Πατρολογίας στη Θεολογική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών.

Διαβάστε περισσότερα......

Πέμπτη, 3 Ιανουαρίου 2013

Γ. Κοντογιώργης - Περί σκανδάλων, το άρθρο 86, η περίπτωση Γ. Παπακωνσταντίνου - 3 Ιαν 2013

Γιώργος Κοντογιώργης

Συνέντευξη του Καθηγητή Πολιτικής Επιστήμης και πρώην πρύτανη του Παντείου Πανεπιστημίου κ. Γιώργου Κοντογιώργη, στις 3.1.2013, στο ραδιοφωνικό σταθμό ΣΚΑΪ 100,3 και στο δημοσιογράφο Κωνσταντίνο Μπογδάνο.

Διαβάστε περισσότερα......

Τετάρτη, 2 Ιανουαρίου 2013

Γ. Κοντογιώργης - Περί άρθρου 86, η περίπτωση Γ. Παπακωνσταντίνου - 2 Ιαν 2013

Γιώργος Κοντογιώργης

Συνέντευξη του Καθηγητή Πολιτικής Επιστήμης και πρώην πρύτανη του Παντείου Πανεπιστημίου κ. Γιώργου Κοντογιώργη, στις 2.1.2013 στο ραδιοφωνικό σταθμό Ράδιο Κρήτη 101,5 και στον Νίκο Ψιλάκη.

Διαβάστε περισσότερα......

Τρίτη, 1 Ιανουαρίου 2013

«Δεν είσαι μόνος» - Μέγας Βασίλειος, Το λιοντάρι του Χριστού - 2012

Ένα ντοκιμαντέρ από τη σειρά «Δεν είσαι μόνος», για τη ζωή, τις ιδέες και το κοινωνικό έργο του Μ. Βασιλείου, τα γυρίσματα του οποίου έγιναν στην Ελλάδα, την Τουρκία, την Ιταλία και τη Συρία.

Η σειρά «Δεν είσαι μόνος» περιλαμβάνει 10 επεισόδια, πραγματεύεται πανανθρώπινες αξίες που εκφράστηκαν σε κοινωνίες του παρελθόντος και στηρίζεται στα Πατερικά κείμενα, το Ευαγγέλιο, σε κείμενα θεωρητικά, κείμενα φιλοσοφικά, κείμενα δοξαστικά, και πολλές φορές προφητικά.

Σχετικά κείμενα: ΕΤ1, Περιοδικό Άρδην

Διαβάστε περισσότερα......

Χρήστος Γιανναράς - Επιφυλλιδογραφία 2013

  1. Ένα ενδεχόμενο στοίχημα, 5.1.13
  2. H προσδοκώμενη έκρηξη, 13.1.13
  3. Eλλαδισμός, το τέλος του Eλληνισμού;, 20.1.13
  4. Συμπαιγμόνων αντιμαχία, 27.1.13
  5. Kερδομανία και τραμπουκισμός: οι συμπληγάδες, 3.2.13
  6. H σύγχυση τρέφει τον απελπισμό, 10.2.13
  7. Ποια «σωτηρία» από παιχνίδι εντυπώσεων;, 17.2.13
  8. Tο προνόμιο των αποτυχημένων του «παραδείγματος», 24.2.13
  9. Nα αναταχθεί το «κοινό αίσθημα», 3.3.13
  10. Kατά τί μας αφορά ο πάπας, 10.3.13
  11. «Mε κυνισμό και αθωότητα», 16.3.13
  12. Oικονομία χωρίς «οίκο», χωρίς «νομή», 24.3.13
  13. Mε ακρωτηριασμένες ρίζες, ποια επιβίωση;, 31.3.13
  14. Xαμένα όλα, ώρα για τόλμη, 7.4.13
  15. Tαμπού: το πελατειακό κράτος, 14.4.13
  16. Yπάρχει κρυμμένη ποιότητα, 21.4.13
  17. Eπείγει να βρούμε πυξίδα, 28.4.13
  18. H γλώσσα του «θαύματος» και η γλώσσα της Γιορτής, 4.5.13
  19. Tα κόμματα τελείωσαν: ώρα για πολιτική, 12.5.13
  20. Mια ρεαλιστική «πολιτική ουτοπία», 19.5.13
  21. Πρόκληση για πολιτικούς με ραχοκοκαλιά, 26.5.13
  22. H πολιτική γενεαλογία της βαναυσότητας, 2.6.13
  23. Aρρωστημένα μυαλά, 9.6.13
  24. «Aντίπαλες» ιδεολογίες, ίδια πολιτική, 16.6.13
  25. Να κοινωνηθεί η κριτική αμφισβήτηση, 23.6.13
  26. H EPT ξεγύμνωσε την πολιτική υποκρισία, 30.6.13
  27. ...
  28. Προγνωστικά, 4.8.13
  29. H νέμεση να αποτρέψει την εκδίκηση, 11.8.13
  30. Aυτο-γενο-κτονία: «παγκόσμια πρώτη», 18.8.13
  31. H απορία για την ευρωπαϊκή μειονεξία, 25.8.13
  32. Tο μεδούλι της «κρίσης», 1.9.13
  33. Aναξιοκρατίας ολοκληρωτισμός, 8.9.13
  34. Tο ψέμα δεν γεννάει κοινωνική δυναμική, 15.9.13
  35. Aντίλογος στην πολιτική των ψευδαισθήσεων, 22.9.13
  36. Mήπως «πλαφόν» και στα εγκλήματα;, 29.9.13
  37. Περί επαναστατικής ορμής και «αγώνων», 6.10.13
  38. Kατάληξη της ασυδοσίας η φρίκη, 13.10.13
  39. Eξουσία που μεροληπτεί αυτοκαταργείται, 20.10.13
  40. Γιατί ασυλία και γιατί μονοπώλιο, 26.10.13
  41. Πώς γεννιέται αντίδοτο στην κακουργία, 3.11.13
  42. Tο άλμα από τον κομματάρχη στον ηγέτη, 10.11.13
  43. Aνεπαισθήτως από την Iστορίαν έξω, 17.11.13
  44. Ποιος θα ψηφίσει το «αλληλέγγυον»;, 24.11.13
  45. Σωσίβιο για τους υπόλογους, 1.12.13
  46. H παθογένεια του πολιτικού μας συστήματος, 8.12.13
  47. Nαι στην ενοποίηση, όχι στην ευρωμαρμελάδα, 15.12.13
  48. Xριστούγεννα: το «πώς» και το «τι», 22.12.13
  49. Πρώτη ευχή: δικαιοσύνη, 29.12.13

Διαβάστε περισσότερα......