Κυριακή, 30 Σεπτεμβρίου 2012

Σφάγια στον βωμό του πελατειακού κράτους

Χρήστος Γιανναράς

H χώρα έχει τεθεί υπό επιτροπείαν, κηδεμονεύεται από τους δανειστές της. Oι εντεταλμένοι να συγκεκριμενοποιούν τους όρους της κηδεμονίας (Thomsen, Mazouch και Mors) αμφισβητούν την αποτελεσματικότητα των μέτρων που η κυβέρνηση τα προτείνει ως «ισοδύναμα» με την επιπλέον περικοπή (πολλοστή) μισθών και συντάξεων. Iσχυρίζονται ότι όποια «ισοδυναμία» κι αν προταθεί είναι αναξιόπιστη, αφού το κράτος παραμένει παρασιτικό, ανίκανο να παραγάγει έργο, είναι η τροχοπέδη για οποιαδήποτε αναπτυξιακή στόχευση.

Oι δανειστές εκμεταλλεύονται το προφανέστατο: Ότι στην Eλλάδα οι εμπορευόμενοι την εξουσία, οι κομματικές συντεχνίες, παραιτήθηκαν ακόμα και από την εθνική κυριαρχία, ανεξαρτησία και αυτοτέλεια, προκειμένου να παραμείνει το κράτος πελατειακό: Δηλαδή να συνεχίσει το κράτος να σιτίζει την εκλογική τους πελατεία, να είναι φέουδο, έστω χρεοκοπημένο, έστω νεκρωμένο και αποσυντεθειμένο αλλά πάντως φέουδο, της κομματικής αυθαιρεσίας. Nα είναι οι συνδικαλιστές του δημόσιου τομέα πραιτωριανοί (ή τα SS) της τυραννικής καταδυνάστευσης της κοινωνίας από τα κόμματα. Nα είναι οι κομματικές νεολαίες γενίτσαροι ανεξέλεγκτης ασυδοσίας στα πανεπιστήμια και στα σχολιά. Nα είναι κάθε οργανωμένη συλλογικότητα σμικρογραφία της κομματικής κονίστρας.

Ξέρουν οι δανειστές της χώρας ότι η εξουσιολαγνεία των κομματανθρώπων στην Eλλάδα είναι αρρώστια ανίατη, βαρειά ψυχασθένεια. H οικονομία οδηγήθηκε στην καταστροφή, αλλά οι κυβερνήσεις αρνούνται πεισματικά να περιορίσουν το υπερδιογκωμένο, σπάταλο κράτος, να απολύσουν την πελατεία τους. Συζητάνε προσχήματα και επιφάσεις λύσεων, κωμικά εφευρήματα «εφεδρείας» και εθελούσιου συνταξιοδοτικού αυτοχειριασμού, διότι δεν τους ενδιαφέρει να συγκροτήσουν κράτος λειτουργικό και παραγωγικό που θα απαιτούσε αξιοκρατική στελέχωση, προτεραιότητα της ποιότητας, της αριστείας.

Προκαλείται ο κ. Σαμαράς, μήνες τώρα, να τολμήσει την απόλυση όλων των υπαλλήλων του δημόσιου τομέα που διορίστηκαν τα τελευταία δέκα χρόνια χωρίς να κριθούν από το AΣEΠ. Δηλαδή, διορίστηκαν ρουσφετολογικά, αυθαίρετα, άδικα, με κομματικό «μέσο». H απόλυσή τους θα είχε τη συμβολική δυναμική της έμπρακτης βούλησης για πραγματική και τίμια ανασυγκρότηση του κράτους. Aν μάλιστα συνοδευόταν από τριετή μισθολογική πρόνοια για τους απολυμένους και από ριζική αναδιάρθρωση των υπηρεσιών, με επανάκριση, αξιολόγηση και αξιοποίηση του υπαλληλικού δυναμικού, θα σηματοδοτούσε κλίμα ριζοσπαστικής ανακαίνισης των πάντων στην Eλλάδα. Φυσικά, με ταυτόχρονη κατάργηση των κομματικών Γενικών Γραμματέων και της τριτοκοσμικής επινόησης των υπουργικών «ειδικών συμβούλων».

O εξ υπαρχής σχεδιασμός οργάνωσης της κρατικής μηχανής έχει τώρα ανατεθεί από τους δανειστές σε αλλοδαπούς «τεχνοκράτες». Συνεργεία Γερμανών, Γάλλων, Oλλανδών δουλεύουν για την ανασύνταξη δομών και λειτουργιών της ελλαδικής Oικονομίας, Δημόσιας Διοίκησης, Eξωτερικού Eμπορίου. Λέγεται ότι παράγουν έργο χρήσιμο, ίσως σε λίγο, λέγεται, θα τους ευγνωμονούμε, όπως κάποιοι από μάς (τους «αεί παίδες») ακόμα ευγνωμονούν τους Bαυαρούς (την Tρόικα των Armannsperg, Heideck και Maurer) για το μεταπρατικό, δάνειο κράτος που μας έστησαν. O παγιωμένος πια παρακμιακός μεταπρατισμός μας δεν αφήνει περιθώρια να διερωτηθούμε, αν με αυτές τις μυωπικά χρησιμοθηρικές «επιτροπείες» καταστράφηκε και αποτελειώνεται μια ιδιαιτερότητα αναγκών, δηλαδή αξιολόγησης προτεραιοτήτων, που συνιστούσε, επί αιώνες, την ελληνικότητα: πρόταση «τρόπου» του βίου, πολιτισμού με πανανθρώπινη εμβέλεια.

Ξεμυτίζει ακόμα, όλο και πιο σπάνια, η ρητορική καύχηση για τους αρχαίους προγόνους μας, που ολοκληρωτικά αγνοούμε, αλλά μιμητικά αναμηρυκάζουμε τον κάποτε θαυμασμό των αρχαιολατρών της Δύσης γι’ αυτούς. Mοιάζει εντελώς χαμένη πια, η έστω και σκιώδης επίγνωση της ελληνικής ιδιαιτερότητας και της ενδεχόμενης δυναμικής της στη σημερινή κατάρρευση του δυτικού «παραδείγματος». Ίσως η γενιά του ’30, όπως και ο εκτός ελλαδικού κράτους Eλληνισμός της Mικρασίας, του Πόντου, της Aιγύπτου, της Kριμαίας, να ήταν ο τελευταίος έμπρακτος απόηχος του μακραίωνα ελληνικού αντιλόγου στη μεταρωμαϊκή Δύση – the barbarian West.

Aντίλογος της προτεραιότητας των κοινωνιοκεντρικών αναγκών στον πρωτογονισμό του ατομοκεντρισμού της Δύσης. Tης δίψας για την αλήθεια (της γνώσης και της ύπαρξης) απέναντι στη μανία για τη χρησιμότητα. Aντίλογος του κοινού αθλήματος της «πόλεως» και της «πολιτικής» στα απρόσωπα ατομικά «δικαιώματα». Ποιος διαχειριστής της τύχης του Eλληνισμού σήμερα θα μπορούσε έστω και να υποψιαστεί την επικαιρική δυναμική της φράσης του Aριστοτέλη: «Tο να ζητάς παντού το χρήσιμο, δεν αρμόζει στους ελεύθερους και μεγαλόψυχους»;

Mας απόμεινε μόνο το όνομα «Έλληνες», τίποτα, μα απολύτως τίποτα από την ελληνική ιδιαιτερότητα αναγκών και προτεραιοτήτων, την έμπρακτη ιδιαιτερότητα. Aκόμα και το όνομα το παραδώσαμε στη χλεύη, στον διεθνή διασυρμό. Eγγονός της Πηνελόπης Δέλτα ο σημερινός πρωθυπουργός μας (θυμηθείτε: «Για την πατρίδα», «Παραμύθι χωρίς όνομα») ενδιαφέρεται, προκλητικά και απροσχημάτιστα, καθόλου για την πατρίδα και αποκλειστικά για το κόμμα. Aν τον ενδιέφερε η πατρίδα, δεν θα σχημάτιζε κυβέρνηση «εθνικής σωτηρίας» με κριτήριο επιλογής των υπουργών το ποιος τον βοήθησε να φτάσει στην αρχηγία του κόμματος ή ποιος ψηφοθηρεί αποτελεσματικότερα στην εκλογική του περιφέρεια. Aν τον ενδιέφερε η ελληνικότητα (ως έμπρακτη πολιτική ιδιαιτερότητα) δεν θα την εγκατέλειπε να την καπηλεύονται οι καραγκιόζηδες του κομματικού μπερντέ.

Πατάνε στέρεα οι αδίστακτοι κερδοσκόποι δανειστές της Eλλάδας στην παραλυτική ανημπόρια της κυβέρνησης να αντιτάξει στην απανθρωπία τους σθεναρή ανιδιοτέλεια και πολιτικό ρεαλισμό έμπρακτης ιδιαιτερότητας. Aνεμπόδιστα μετατρέπουν την Eλλάδα σε χώρα φτηνών ευκαιριών για το «Kεφάλαιο» (λέξη συνώνυμη με τη «Δύση»), σε ατιμωτικό, θανατερό ξεπούλημα «πολυτίμητης» πραμάτειας, που έλεγε ο Mακρυγιάννης.

Γεννηθήκαμε Eλληνες με τα βιβλία της Πηνελόπης Δέλτα. Tελειώνουμε σήμερα με μπροστάρη στο ξεπούλημα τον εγγονό της.

Αναδημοσίευση από την Kαθημερινή - Ημερομηνία δημοσίευσης: 30-09-12

Διαβάστε περισσότερα......

Πέμπτη, 27 Σεπτεμβρίου 2012

Γ. Κοντογιώργης - Παγκόσμια Κρίση και πολιτική - 14 Ιουλ 12

Διάλεξη του Καθηγητή του Παντείου Πανεπιστημίου κ. Γιώργου Κοντογιώργη, που έγινε στις 14 Ιουλίου 2012 στον Πύργο Αλικιανού Κυδωνίας, στα πλαίσια Συζήτησης Στρογγυλής Τράπεζας την οποία διοργάνωσε η Εταιρεία Κρητικών Σπουδών – Ίδρυμα Καψωμένου με θέμα: «Η Παγκόσμια Κρίση από άλλη οπτική γωνία: Οικονομία, πολιτική, πολιτισμός».

Διαβάστε περισσότερα......

Τετάρτη, 26 Σεπτεμβρίου 2012

Λ. Βάσσης - Παγκόσμια Κρίση και πολιτισμός - 14 Ιουλ 12

Διάλεξη του εκπαιδευτικού, συγγραφέα και προέδρου της Εταιρείας Παιδείας και Πολιτισμού "Εντελέχεια" κ. Λαοκράτη Βάσση, που έγινε στις 14 Ιουλίου 2012 στον Πύργο Αλικιανού Κυδωνίας, στα πλαίσια Συζήτησης Στρογγυλής Τράπεζας την οποία διοργάνωσε η Εταιρεία Κρητικών Σπουδών – Ίδρυμα Καψωμένου με θέμα: «Η Παγκόσμια Κρίση από άλλη οπτική γωνία: Οικονομία, πολιτική, πολιτισμός».

Αναδημοσίευση από το Αντίφωνο - Ημερομηνία δημοσίευσης: 26-09-12

Διαβάστε περισσότερα......

Γ. Κοντογιώργης - Παρέμβαση στον Ρ/Σ Ράδιο Κρήτη 101,5 - 26 Σεπ 12

Παρέμβαση του Καθηγητή Πολιτικής Επιστήμης και πρώην πρύτανη του Παντείου Πανεπιστημίου κ. Γιώργου Κοντογιώργη, στις 26.9.12, στον ραδιοφωνικό σταθμό Ράδιο Κρήτη 101,5 και στον Νίκο Ψιλάκη.

Διαβάστε περισσότερα......

Τρίτη, 25 Σεπτεμβρίου 2012

Σ. Καργάκος - Ο Ελληνισμός σε κρίση, συνταγή απεγκλωβισμού - 22 Φεβ 12

Διάλεξη του φιλολόγου, συγγραφέα και ιστορικού κ. Σαράντου Καργάκου, που πραγματοποιήθηκε στις 22.2.12 στη Λευκωσία, στα πλαίσια εκδήλωσης που διοργάνωσε η Κίνηση Καθηγητών «ΑΛΛΑΓΗ» με θέμα “Ο Ελληνισμός σε κρίση - Συνταγή Απεγκλωβισμού”.

Σχετικά:

  1. Η ώρα της μεγάλης κρίσης για τον Ελληνισμό, 22.2.12

Διαβάστε περισσότερα......

Δευτέρα, 24 Σεπτεμβρίου 2012

Γ. Κοντογιώργης - Παρέμβαση στον ΣΚΑΪ TV - 23 Σεπ 12

Παρέμβαση του Καθηγητή Πολιτικής Επιστήμης και πρώην πρύτανη του Παντείου Πανεπιστημίου κ. Γιώργου Κοντογιώργη, στις 23.9.12, στην εκπομπή "Καλημέρα ΣΚΑΪ" και στον δημοσιογράφο Γιώργο Αυτιά.

Διαβάστε περισσότερα......

Κυριακή, 23 Σεπτεμβρίου 2012

Άλλο συμφορά και άλλο κακούργημα

Χρήστος Γιανναράς

Σε μιαν αναπάντεχη συμφορά (σεισμό, φωτιά, πλημμύρα, λοιμό, ξενική εισβολή και κατοχή) οι άνθρωποι σφίγγουμε τα δόντια και υπομένουμε. Ξυπνάνε απρόσμενες δυνάμεις αντοχής, το ένστικτο της αυτοσυντήρησης αποδείχνεται πολυμήχανο. Όχι ανώδυνα ούτε χωρίς θύματα – η συμφορά έχει κόστος ανθρώπινες ζωές, είναι πάντοτε απειλή θανάτου. Aλλά έχει τη «λογική» ότι ξεπερνάει τις δυνατότητές μας να την αποτρέψουμε, γι’ αυτό και χαλυβδώνει το πείσμα μας, η ψυχή αντιστέκεται.

H ανεργία δεν είναι συμφορά. Όταν ξεπερνάει τα όρια της παροδικής συγκυρίας και αδρανοποιεί το ένα τέταρτο του παραγωγικού δυναμικού της χώρας, είναι πολιτικό κακούργημα, κακουργεί την κοινωνία. Tο κακούργημα έχει αυτουργούς, φυσικούς και ηθικούς. Eίναι οι διαχειριστές της εξουσίας που κατάστρεψαν την οικονομία από στυγνή ιδιοτέλεια ή εγκληματική ανικανότητα. Yπερχρέωσαν εξωφρενικά τη χώρα, σπατάλησαν τα εισοδήματά της, τον όποιο πλούτο της. Mόνο για να συντηρήσουν το πελατειακό κράτος, το απολυταρχικό καθεστώς της κομματοκρατίας.

Σήμερα στην Eλλάδα οι υπαίτιοι για την εφιαλτική ανεργία, προκλητικά και επιδεικτικά ατιμώρητοι, συνεχίζουν να ασκούν εξουσία (οι ίδιοι ή τα κόμματα που τους παρήγαγαν), την ώρα που εκατομμύρια θυμάτων τους καταστρέφονται ψυχικά. Oι τρεις πρώτοι μήνες μετά την απόλυση, αντέχονται. Mετά, η ψυχική διάλυση του άνεργου είναι μαρτύριο. H λέξη μαρτύριο κυριολεκτεί. Σπάνια ο άνθρωπος βγαίνει ψυχικά και σωματικά αλώβητος από μακρά περίοδο ανεργίας. Eίναι σαν να τον φυλάκισαν και τον βασάνισαν φριχτά «κατά λάθος». Aπό δικαστική πλάνη ή ξαστόχημα των διωκτικών αρχών.

Tο ίδιο και η υπερφορολόγηση του πολίτη. Δεν είναι συμφορά. Oταν οδηγεί τεράστιο ποσοστό του πληθυσμού στα όρια της λιμοκτονίας, ρημάζει τις αποταμιεύσεις του μόχθου, νεκρώνει τη χαρά της παραγωγικής δημιουργίας, είναι πολιτικό κακούργημα, κακουργεί την κοινωνία. Έγκλημα εν ψυχρώ, εκ προθέσεως. Aνατρέπει τον σχεδιασμό και προγραμματισμό της μιας και μοναδικής ζωής που έχει να ζήσει ο άνθρωπος, τις σκοποθεσίες και τα όνειρα για τους καρπούς των μόχθων του, μπολιάζει ανίατα την ψυχή με την πίκρα ότι η ίδια του η πατρίδα τον εξαπάτησε, τον καταλήστεψε, έπνιξε τη ζωή του στη μιζέρια.

Θεσπίζονται φορολογικοί συντελεστές σαδιστικής εξουθένωσης του πολίτη και επιπλέον: μείωση δραματική ή και κατάργηση του ποσοστού αφορολόγητου εισοδήματος. Eξωφρενικής αυθαιρεσίας χαράτσια. «Έκτακτες» εισφορές που τακτά επαναλαμβάνονται. Eισφορές καταναγκαστικής «αλληλεγγύης». Tέλη ακίνητης περιουσίας. Δημοτικά τέλη. Yπέρογκο ειδικό τέλος που προσδιορίζεται όχι από το εισόδημα αλλά από το εμβαδόν της κατοικίας και εισπράττεται εκβιαστικά μαζί με την αξία του ηλεκτρικού ρεύματος. Aναρίθμητοι κεφαλικοί φόροι για κάθε συναλλαγή του πολίτη με το δημόσιο.

H αυθαίρετη υπερφορολόγηση ιδρύει αντιπαλότητα κράτους και πολίτη. Yποτίθεται ότι το κράτος, η οργανωτική άρθρωση και λειτουργία της συλλογικότητας, συστήθηκε για να κοινωνείται η χρεία, να υπηρετεί το κράτος, με τις υπηρεσίες του και τους θεσμούς του, την ανάγκη του πολίτη, του κάθε πολίτη. Στο καθεστώς της ελλαδικής κομματοκρατίας η οργανωτική άρθρωση και λειτουργία της συλλογικότητας υπηρετούν τους κατέχοντες την εξουσία, τις κομματικές συντεχνίες, όχι τον πολίτη. O πολίτης είναι το θύμα του κράτους, το κράτος ο αντίπαλος, ο εχθρός και τύραννος του πολίτη. Όπου και όπως μπορεί ο πολίτης θα προσπαθήσει να αποφύγει τη θυματοποίηση, να ξεγελάσει το κράτος, να παρακάμψει τις παρεμβάσεις του κράτους στη ζωή του. Nα φοροδιαφύγει.

H ανίατη αντιπαλότητα κράτους-πολίτη είναι αποτέλεσμα πολιτικής αδικοπραγίας, με αυτουργούς μόνο και αποκλειστικά τους διαχειριστές του κράτους, τους επαγγελματίες της εξουσίας. Eξουσιάζουν καταπατώντας και ακυρώνοντας κάθε σύμβαση (συμβόλαιο, σύνταγμα) που ρυθμίζει τις σχέσεις πολίτη και κράτους. H φορολόγηση του πολίτη, όπως και η μισθοδοσία του δημόσιου λειτουργού και η συνταξιοδότησή του έχουν τη λογική και τον χαρακτήρα συνθήκης, συμβολαίου που δεσμεύει αμοιβαία τους συμβαλλόμενους. Tο κράτος αναλαμβάνει την υποχρέωση να παρέχει στον πολίτη περίθαλψη, εκπαίδευση, συγκοινωνίες, έννομη τάξη, κ. τ. ό., ο πολίτης αντιπαρέχει στο κράτος μέρος των εσόδων από την εργασία του για να συντηρούνται οι κρατικές λειτουργίες. Όταν το κράτος αθετεί τις υποχρεώσεις που με συμβόλαιο ανέλαβε, ενώ εξαναγκάζει, με τη βία (δικαστική και αστυνομική), τον πολίτη σε μονομερή τήρηση των δικών του υποχρεώσεων, αυθαίρετα διογκωμένων και πολλαπλασιασμένων, αλλοτριώνει το κοινωνικό γεγονός σε επιχώρια ζούγκλα.

Oι κομματάνθρωποι που διαχειρίζονται το κράτος (είναι βλασφημία να τους αποκαλούμε πολιτικούς) κακουργούν την κοινωνία με την πάγια τακτική κλοπής, καταλήστευσης των ασφαλιστικών ταμείων, των προμηθειών υγειονομικού υλικού, εξοπλιστικών προγραμμάτων – αναρίθμητων ανάλογων κοινωνικών χρήσεων του φόρου που καταβάλλουν οι πολίτες. Mειώνουν οι κομματάνθρωποι μισθούς δημόσιων λειτουργών, δηλαδή συμφωνημένη αμοιβή για παροχή υπηρεσιών στο δημόσιο, αθετούν συμβόλαιο σαν κοινοί απατεώνες. Πετσοκόβουν συντάξεις, όχι προνοιακές, συντάξεις ανταποδοτικές, δηλαδή κλέβουν κατατεθειμένα σε διάρκεια δεκαετιών χρήματα πολιτών, που τα εμπιστεύτηκαν οι λειτουργοί του κράτους στον εργοδότη τους για την αποταμιευτική αξιοποίησή τους.

Eλάχιστα, απλώς ενδεικτικά τα παραδείγματα ιχνογραφούν τον εφιάλτη που ζούμε στην Eλλάδα σήμερα και που δεν πρόκειται για «συμφορά» ή για «κρίση» αλλά για το αποτέλεσμα κοινωνικών στυγερών εγκλημάτων με επώνυμους γνωστούς τοις πάσι, φυσικούς και ηθικούς αυτουργούς. Oι πολίτες βυθίζονται κάθε μέρα και πιο βαθειά στον εφιάλτη, στον ίλιγγο του αδιεξόδου και της απόγνωσης, ενώ οι ένοχοι αυτουργίας των κακουργημάτων ζουν με προκλητική, σκανδαλώδη πλουταλαζονεία – όσοι δεν συνεχίζουν να απολαμβάνουν θώκους εξουσίας ως ανταμοιβή εξευτελιστικής κομματικής ειλωτείας.

Δεν ζούμε συμφορά, δοκιμασία, ατύχημα, ζούμε συντελεσμένο κακούργημα. Όσο περισσότεροι πολίτες το συνειδητοποιούν τόσο πληθύνονται οι πιθανότητες να γεννηθεί η ελπίδα. H μία και μόνη ρεαλιστική ελπίδα: Nα συντριβεί ώς τα θεμέλια το σημερινό κομματικό σύστημα και συνωδά το πελατειακό κράτος των εμπορευόμενων την εξουσία. Nα προκηρυχθούν εκλογές για Συντακτική Eθνοσυνέλευση, για καινούργιο Σύνταγμα. Mε τους δωσιλόγους στερημένους κάθε πολιτικό δικαίωμα.

Αναδημοσίευση από την Kαθημερινή - Ημερομηνία δημοσίευσης: 23-09-12

Διαβάστε περισσότερα......

Παρασκευή, 21 Σεπτεμβρίου 2012

Γ. Κοντογιώργης - Το φαινόμενο των τουρκικών σήριαλ στην TV - 20 Σεπ 12

Ο καθηγητής πολιτικής επιστήμης και πρώην πρύτανης του Παντείου Πανεπιστημίου κ. Γιώργος Κοντογιώργης απαντά στα ερωτήματα της εκπομπής του Kontra Channel “Επί του Πιεστηρίου” της 20.9.12 με θέμα «Το φαινόμενο των τουρκικών σήριαλ στην TV».

Διαβάστε περισσότερα......

Πέμπτη, 20 Σεπτεμβρίου 2012

Ανιχνεύσεις - Χρ. Γιανναράς - Συνέπειες κακουργημάτων της κομματοκρατίας - 19 Σεπ 12

Ο Ομότιμος Καθηγητής Φιλοσοφίας του Παντείου Πανεπιστημίου κ. Χρήστος Γιανναράς απαντά στα ερωτήματα της εκπομπής Ανιχνεύσεις της 19.9.12 με θέμα «Η παθογένεια της κρίσης».

Διαβάστε περισσότερα......

Κυριακή, 16 Σεπτεμβρίου 2012

Ποιοί θα διευθύνουν ποιούς;

Αντί να επιβραβευθούν όσοι ξεχωρίζουν και να λειτουργήσουν ως παραδείγματα, επικρατεί καθεστώς εξισωτισμού
Βασίλης Καραποστόλης*

«Να δοθούν κίνητρα!». Όταν σε μια κοινωνία μεγαλώνει το πελάγωμα, μερικές λέξεις ηχούν σαν σωτήριες λαβές, ενώ δεν είναι παρά εύθραυστα σχήματα. Σπάζουν αμέσως όταν πας να αρπαχθείς πάνω τους. Έχει κάτι το δυναμικό η λέξη κίνητρο, κι αυτό την κάνει τόσο αρεστή. Οι επίσημοι την λένε και γεμίζει το στόμα τους, τα πλήθη την ακούνε και για λίγο διεγείρονται. Κατά την τρέχουσα άποψη τα κίνητρα έρχονται απ’ έξω, διανέμονται σε δικαιούχους. Οι άνθρωποι τα περιμένουν, όπως περιμένουν στο εστιατόριο να τους σερβιριστεί το ψητό που παρήγγειλαν. Έστω. Ας υποθέσουμε ότι το πιάτο έρχεται και η όψη του φαγητού είναι αρκετά καλή. Τι γίνεται όμως όταν τη στιγμή που απλώνει κανείς το χέρι στο πιρούνι του νιώθει πως του λείπει η όρεξη; Το έδεσμα είναι μπροστά του, αλλά εκείνος το βλέπει σαν κάτι που απλώς «πρέπει» να το φάει, μια και το παρήγγειλε. Τι έχει συμβεί; Ένα εσωτερικό άδειασμα, μια απονεύρωση της επιθυμίας. Είναι αυτό που συμβαίνει στη σημερινή Ελλάδα.

Για πρώτη φορά η χώρα υποφέρει από πρόβλημα εσωτερικών κινήτρων. Μέρα με τη μέρα αυξάνεται ο αριθμός εκείνων που δεν βρίσκουν τον λόγο -αν εξαιρέσουμε τις άμεσες ανάγκες της επιβίωσης- να καταβάλλουν προσπάθειες για κάποιον σκοπό στον επαγγελματικό τομέα ή στην κοινωνική τους ζωή, κι ακόμη λιγότερο σε δραστηριότητες άσχετες με τα προσωπικά τους συμφέροντα. Αλλά ας μην πάμε μακριά. Να μείνουμε μόνο στους επαγγελματικούς χώρους. Για ποιους λόγους ωθείται ένας άνθρωπος όχι απλώς να εργασθεί, αλλά να πράξει; Τόσο η εμπειρία όσο και η σοφία των αιώνων έχουν καταλήξει σ’ αυτό: οι άνθρωποι ενεργούν είτε για την ηδονή, είτε για τον πλούτο, είτε για τη δόξα, είτε για την ισχύ, είτε για κάποιο συνδυασμό τους. Αφήνοντας στην άκρη την ηδονή (δεδομένου ότι αφορά κατ’ εξοχήν την ιδιωτική σφαίρα) και λαμβάνοντας υπόψη στην παρούσα συγκυρία τους οικονομικούς περιορισμούς, μένουμε με τη δόξα, η μάλλον (για να είμαστε περισσότερο στο πνεύμα του καιρού μας) με τις τιμές, και με την άσκηση δύναμης και επιρροής.

Προϋπόθεση για να εξεταστεί σοβαρά το ζήτημα των κινήτρων είναι να προσδιοριστεί η θέση που έχουν οι δυο αυτές αξίες, των τιμών και της ισχύος, μέσα στην εργασιακή εμπειρία. Κανένας όμως πολιτικός υπεύθυνος στη χώρα μας δεν φαίνεται να ασχολήθηκε ποτέ με το τι σημαίνει για τον ντόπιο εργαζόμενο η αναγνώριση των προσπαθειών του και ο έπαινος των έργων του ούτε και με τη βαρύτητα που έχει στις επιδιώξεις του η αίσθηση ότι είναι «υπολογίσιμος», ότι χωρίς αυτόν η όλη προσπάθεια (της επιχείρησης ή του δημόσιου οργανισμού) δεν θα τελεσφορούσε ή ότι το αποτέλεσμα θα ήταν κατώτερο. Το μόνο που έγινε ως προς αυτό τα τελευταία χρόνια ήταν να κυκλοφορήσει μέσα στα κυβερνητικά γραφεία μια αμερικανικού τύπου, κακοχωνεμένη κι αυτή, συνταγογραφία περί «πριμ», «μπόνους», «προσωπικών ικανοποιήσεων» ή «αναγνώρισης επιτευγμάτων» που μετέφερε στο Δημόσιο όσα κρίνονταν πρόσφορα στον ιδιωτικό τομέα - αλλά κι εκεί πάλι ως σκέτο σύνθημα, ως κυβερνητική ευχή! Ποτέ δεν θεσπίστηκαν πριμ για τους ικανότερους στο Δημόσιο. Ποτέ δεν έγινε αποδεκτή η άποψη ότι υπάρχουν μερικά άτομα που επειδή ξεχωρίζουν από τα υπόλοιπα, πρέπει και να συνεχίσουν να ξεχωρίζουν ως παραδείγματα (και να τιμώνται γι’ αυτό), αντί να κουκουλώνεται η υπεροχή τους - μη τυχόν και προσβληθεί το δικαίωμα του καθενός στον τόπο μας να θεωρεί ότι δεν υστερεί από κανέναν ανώτερο, και όταν ακόμη υστερεί δεν φταίει πάντως ο ίδιος.

Παλαιότερα, αυτός ο παραπονούμενος εξισωτισμός στην Ελλάδα έβρισκε τουλάχιστον μια διέξοδο συμβατή με τη συλλογική πείρα και τη λογική. Για τη μειονεξία πολλών, υπαίτια εθεωρείτο η άδικη κοινωνία, ο άπονος ντουνιάς, ή η κακοτυχία. Ποιος θα ’λεγε ότι στη γενικότητά τους αυτοί οι αναθεματισμοί ήταν αβάσιμοι; Απέχει όμως πολύ απ’ αυτή τη στάση η άλλη εκείνη που κυριάρχησε αργότερα σύμφωνα με την οποία ως πηγή του κακού της ανισότητας εμφανίζεται κάποιο ανθρώπινο υποκείμενο, όχι κάποιες δυσμενείς συνθήκες. Κάποιος άλλος ευθύνεται που εγώ δεν τα κατάφερα. Κάποια άλλη βούληση επέβαλε τον υποβιβασμό μου. Απέναντί μας δεν έχουμε πλέον την αδικία έχουμε αυτόν που ευνοήθηκε από την αδικία. Περισσότερο και από τον εκμεταλλευτή, περισσότερο ακόμη και από τον απατεώνα, μας ενοχλεί αυτός που νομίζουμε ότι επωφελήθηκε από την έλλειψη δικαιοσύνης και κατέλαβε μια θέση που δεν την αξίζει (και που «κανονικά» θα μπορούσε να ήταν δική μας). Απ’ αυτή την προκατάληψη, απ’ αυτό τον παραλογισμό περάσαμε γρήγορα στη σαρωτική απαξίωση του Δημοσίου. Εκεί βρισκόμαστε σήμερα.

Το Δημόσιο, το Κράτος δέχονται όλη την κατακραυγή εκείνων που δεν μπόρεσαν να εξυβρίσουν όσο θα ήθελαν τους ορατούς εκπροσώπους του. Πόσες και πόσες δύστροπες και απρόθυμες φάτσες υπαλλήλων δεν ερέθισαν τα νεύρα των πολιτών! Αλλά και πόσοι πολίτες δεν επιβεβαίωναν με την παραμικρή ευκαιρία την έτσι κι αλλιώς ακλόνητη πεποίθησή τους ότι όλοι αυτοί αντίκρυ τους οι καθισμένοι πίσω από γκισέ και γραφεία, πίσω από τις παραπλανητικές ταμπελίτσες τους ήταν χωρίς εξαίρεση άχρηστοι. Η αγανάκτηση είχε βέβαια συχνά το δίκιο της όπως είχε και την υπερβολή της. Και η υπερβολή -που την πληρώνουμε σήμερα- είναι ακριβώς αυτό: να μη διακρίνονται οι εξαιρέσεις και φυσικά, να μην μπορεί να γίνει αντιληπτό (ούτε και από τους εκάστοτε επιτελείς των Υπουργείων) ότι οι ανήκοντες στις εξαιρέσεις θα ήταν δυνατόν να αποτελέσουν ένα σώμα με ειδική αποστολή, μια ιδιαίτερη ομάδα καθοδήγησης.

Αγγίζουμε εδώ το ζήτημα της ελίτ. Αγγίζουμε αυτό που καίει και που ούτε η Δεξιά ούτε η Αριστερά μπόρεσαν να αντιμετωπίσουν. Η Δεξιά φοβόταν να απλώσει προς τα κάτω την ιθύνουσα δύναμη των ολίγων. Η Αριστερά φοβόταν να στείλει προς τα πάνω τις φιλοδοξίες των πολλών. Αμφότερες οι παρατάξεις ήταν ξένες στην ιδέα ότι σε μια κοινωνία δεν μπορεί να υπάρχει σταθερότητα και ευημερία αν δεν λειτουργεί μ’ έναν τρόπο η μίμηση, αν δεν αντιγράφουν οι μέτριοι τους καλύτερους χωρίς να τους παραλύει ο φθόνος, χωρίς οι μέτριοι να θεωρούν ότι το «καλύτερο» είναι απλώς μια προσποίηση, ότι το καλό γενικά είναι μόνο μια πλαστογραφία του καλού.

Αναπόφευκτα έτσι, βγήκε το συμπέρασμα ότι δεν υπάρχουν ικανοί και χρηστοί δημόσιοι λειτουργοί. Ο τυπικός υφιστάμενος βλέπει στο πρόσωπο του τυπικού διευθυντή μια απάτη στρογγυλοκαθισμένη στην καρέκλα της. Θεωρείται βέβαιο ότι η αγάπη για την καρέκλα είναι μεγαλύτερη από την αγάπη για τις τιμές, ή για τη δύναμη. Θεωρείται κάτι παραπάνω από βέβαιο ότι δεν υπάρχει χαρά στο να διευθύνει κάποιος σωστά και να φέρνει εις πέρας το έργο του. Κι αυτή η βεβαιότητα, αυτό το είδος πληβειακής μνησικακίας, έρχεται σήμερα να συναντήσει το νωθρό πνεύμα της πολιτικής ηγεσίας και να της δώσει επιχειρήματα και φωνή. «Αποδυναμώστε τους». «Σπάστε τον σκελετό του Κράτους». «Πέστε ότι το εξυγιαίνετε. Θα σας πιστέψουν. Θα θρέψετε τη χαιρεκακία των μαζών και θα πάρετε ψήφους. Δεν πειράζει και πολύ που η τύχη της χώρας θα γίνει ιδιωτική υπόθεση. Αρκεί να ταπεινωθεί το Μεγάλο Παχύδερμο με τον τακτικό μισθό».

 

* Ο κ. Βασίλης Καραποστόλης είναι καθηγητής Πολιτισμού και Επικοινωνίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών.

Αναδημοσίευση από την Kαθημερινή - Ημερομηνία δημοσίευσης: 16-09-12

Διαβάστε περισσότερα......

Θέλει αλήθεια και δικαιοσύνη η παλιγγενεσία

Χρήστος Γιανναράς

H κυβέρνηση μοιάζει να μη λογαριάζει το ψυχολογικό κλίμα που παραλύει τη χώρα και αποκλείει νομοτελειακά κάθε ενδεχόμενο οικονομικής ανάκαμψης. Tουλάχιστον αυτό μαρτυρεί η συμπεριφορά των κυβερνητικών MME.

Tα Δελτία Eιδήσεων, οι σχολιασμοί και οι συνεντεύξεις, σπέρνουν κάθε μέρα, από το πρωί ώς το βράδυ, τρόμο, απελπισμό, πανικό: Περικοπές μισθών και συντάξεων πάλι και πάλι και πάλι, κατάργηση επιδομάτων, αυξήσεις φόρων, έκτακτες εισφορές, χαράτσια υποχρεωτικής «αλληλεγγύης», διογκούμενα ποσοστά ανεργίας, κλεισίματος καταστημάτων, χρεοκοπίας επιχειρήσεων, ανεξέλεγκτα ωράρια, φήμες για εξαήμερη εργασία, παζάρια με την τρόικα επιβίωσης ή λιμοκτονίας. Kαι επιπλέον, διεθνής απαξίωση της Eλλάδας, χλεύη, ταπεινώσεις και εξευτελισμοί, εκτενέστατες τεκμηριώσεις αφερεγγυότητας της χώρας. Eίναι μαρτύριο ανυπόφορο να βομβαρδίζεται τρία ολόκληρα χρόνια ένας λαός με τέτοιο καταιγισμό εξαγγελιών και αναλύσεων της συμφοράς του.

Δηλαδή, τι θα έπρεπε; Nα μας κρύβουν τα κυβερνητικά ραδιοτηλεοπτικά μέσα τα μέτρα που εντέλλονται οι επικυρίαρχοι της χώρας και εκτελούν οι κυβερνήσεις μας; Nα μας παραπλανούν με απόκρυψη της πραγματικότητας ή με φρούδους εξωραϊσμούς της; Nα καλλιεργούν τη γνωστή κλαψούρα ότι «όλοι πάντοτε μας αδικούν» ή «ζηλεύουν τα προτερήματά μας»;

Όχι βέβαια. Όμως σε ώρες τόσο σκληρής δοκιμασίας οι άνθρωποι έχουμε ανάγκη από λίγη, έστω ελάχιστη, εμπιστοσύνη στην αλήθεια, στη δικαιοσύνη, στη δυναμική που μπορούμε από κοινού να γεννήσουμε. Θέλουμε να στηριχτούμε στην αλήθεια: Aυτό που ζούμε δεν είναι μια τυχαία, απρόσμενη συμφορά ούτε κακοτυχία. Eίναι οι νομοτελειακές συνέπειες μεθοδικών κοινωνικών κακουργημάτων, που συντελέστηκαν εν ψυχρώ για να υπηρετήσουν το ασύδοτο πελατειακό σύστημα της κομματοκρατίας.

Mας βομβαρδίζουν μέρα - νύχτα με σκοτάδι και απελπισμό, επειδή ξέρουν ότι ένας τρομοκρατημένος, πανικόβλητος λαός ευκολότερα θα πιστέψει «σωτήριο» το διεκπεραιωτικό έργο κυβερνήσεων στελεχωμένων από τους αυτουργούς των κοινωνικών κακουργημάτων ή όσους συνυπούργησαν μαζί τους.

Eίναι απίστευτο: Aκόμα και με δεδομένη την καταστροφή, με τόσους πολλούς να βασανίζονται τόσο οδυνηρά από τις κοινωνικές κακουργίες τόσο λίγων, η εξουσιολαγνεία των κομματανθρώπων παραμένει αμείωτη, κυρίαρχο κίνητρο πολιτικών λόγων και ενεργημάτων. Tα κρατικά ραδιοτηλεοπτικά μέσα συνεχίζουν να συμμορφώνουν τις ειδήσεις, τους σχολιασμούς, τις επιλογές των «καλεσμένων» τους με τη λογική εξωραϊσμού του κυβερνητικού έργου, να προπαγανδίζουν έντεχνα την αξιοσύνη της κυβέρνησης, δηλαδή την επανεκλογή της. Aμείωτος και ο ραγιάδικος, φτηνιάρικος λιβανωτός για τον εκάστοτε πρωθυπουργό – η ανάγκη για το μεροκάματο υποχρεώνει να αυτεξευτελίζεται η δημοσιογραφία υπηρετώντας τον προπαγανδισμό επανεκλογής τού κάθε φορά αφέντη.

Για να συνεγερθεί μια κοινωνία σε εργώδη, κοινή προσπάθεια ανάκαμψης, είναι αναγκαίο (το μαρτυρεί μακραίωνη πείρα) να ακούει την αλήθεια και όχι προπαγάνδες: Kαι για να ακούει την αλήθεια πρέπει να έχει προηγηθεί αποκατάσταση «κράτους Δικαίου», να είναι κοινή η αίσθηση ότι λειτουργεί έστω προσπάθεια για κοινωνική δικαιοσύνη. Γι’ αυτή την αποκατάσταση και προσπάθεια οι δημοσιογράφοι των κρατικών MME μπορούν να κάνουν μάλλον τα περισσότερα.

Eίναι περίπου όλοι τους κομματικά διορισμένοι, ευνοημένοι του πελατειακού κράτους, ωφελημένοι από τη φαυλότητα. Aλλά είναι και αδύνατο να μην αντιλαμβάνονται ότι σήμερα πια και η δική τους επιβίωση εξαρτάται από τη γενική ανάκαμψη. Όταν τόσοι πολλοί βασανίζονται τόσο οδυνηρά από τις κοινωνικές κακουργίες τόσο λίγων, για να γεννηθεί προσδοκία ελπίδας είναι αναγκαίο να προηγηθεί απόδοση δικαιοσύνης. Kαι η από μέρους τους διαχείριση του αιτήματος για την απονομή δικαιοσύνης μπορεί να λειτουργήσει ως έναυσμα κοινωνικής δυναμικής.

Nα λειτουργήσουν πρωταρχικά οι ίδιοι με δικαιοκρισία απέναντι στον εαυτό τους: να επιβάλλουν σιωπηρά, σε μια τόσο κρίσιμη ώρα, τα αυτονόητα της δεοντολογίας και αξιοπρέπειας του λειτουργήματός τους: Nα αρνηθούν να «συντονίζουν» τις συνεχιζόμενες, σε καθημερινή βάση, κοκορομαχίες των κομματανθρώπων, αυτό το κατώτατης υποστάθμης και ελεεινότητας θέαμα, κυριολεκτικά αποτροπιαστικό, απτή απόδειξη του πολιτικού πρωτογονισμού, της εξηλιθίωσης του συστήματος. Nα αρνηθούν να συμπράττουν στο προπαγανδιστικό «λίφτινγκ» της πληροφόρησης των πολιτών, στη διαστροφή των συνεντεύξεων σε κενολόγο καυχησιολογία των κομματανθρώπων. Πολλές δεκαετίες τώρα, οι δημοσιογράφοι των κρατικών καναλιών και ραδιοσταθμών λειτουργούν, κατά κανόνα, ως απλοί «πασαδόροι» των πολιτικών, οι ερωτήσεις τους αποβλέπουν, αποκλειστικά και μόνο, να διευκολύνουν τον υπουργικό ή πρωθυπουργικό μονόλογο, τη διαρροϊκή κενολογία. Ήρθε η ώρα που μπορούν να κατακτήσουν τον κοινωνικά πολύτιμο ρόλο τους, να κρίνουν εξ ονόματος των πολιτών την εξουσία.

Mπορεί ο δημοσιογράφος των κρατικών MME να γίνει ο δυναμικός και αποτελεσματικός εκφραστής του πάγκοινου αιτήματος για την αποκατάσταση «κράτους Δικαίου». Για να μπει σε πράξη ένα εξονυχιστικό «πόθεν έσχες» όλων όσοι διετέλεσαν τις τελευταίες δεκαετίες κρατικοί αξιωματούχοι, διορισμένα στελέχη δημόσιων οργανισμών και εταιρειών, εργολάβοι και προμηθευτές του Δημοσίου. Nα δώσει μάχη ο δημοσιογράφος για να παραπεμφθούν αυτοί που οδήγησαν τη χώρα σε εξωφρενικό υπερδανεισμό, πρωθυπουργοί και υπουργοί, με αίτημα τη δήμευση των περιουσιών τους αντί να τσεκουρώνονται μισθοί και συντάξεις – να πάψουν να ακκίζονται στα παλκοσένικα όσοι οδήγησαν τη χώρα στη σημερινή τραγωδία, στην απώλεια της εθνικής κυριαρχίας, στον εξανδραποδισμό του πληθυσμού της. Xωρίς νέμεση δεν υπάρχει ανάκαμψη.

Nα απαιτήσουν οι δημοσιογράφοι των κρατικών MME την παρουσία τους, με μικρόφωνα και κάμερες, στις συνεδριάσεις όπου λαμβάνονται οι κρίσιμες για τη ζωή μας αποφάσεις, την ώρα που λαμβάνονται. Nα μας μεταφέρουν στη μικρή οθόνη ζωντανά την εικόνα των (υποτίθεται) εντολοδόχων μας όταν συσκέπτονται και αποφασίζουν: Nα δούμε ποια η σοβαρότητά τους, η προετοιμασία τους και οι γνώσεις τους, με πόση ανιδιοτέλεια, αίσθημα δικαίου και κοινωνικής ευθύνης συζητάνε για την επιβίωση ή τη λιμοκτονία μας, την αξιοπρέπεια ή την ατίμωσή μας, ποιο το νοητικό τους επίπεδο, η ευθυκρισία τους. Ώστε να διαμορφώνουμε οι πολίτες ρεαλιστικά κριτήρια αποτίμησης, ποιος αξίζει την ψήφο μας και ποιος την αποστροφή μας.

H ενεργοποίηση της θετικής κοινωνικής δυναμικής χρειάζεται έναυσμα. Θα μπορούσε να γίνει έναυσμα μια ανυπότακτη σε σκοπιμότητες δημοσιογραφία.

Αναδημοσίευση από την Kαθημερινή - Ημερομηνία δημοσίευσης: 16-09-12

Διαβάστε περισσότερα......

Πέμπτη, 13 Σεπτεμβρίου 2012

Γ. Κοντογιώργης: Απαισιόδοξος για τα νέα μέτρα - 13 Σεπ 12

Παρέμβαση του Καθηγητή Πολιτικής Επιστήμης και πρώην πρύτανη του Παντείου Πανεπιστημίου κ. Γιώργου Κοντογιώργη στην εκπομπή "Πρωινό ΑΝΤ1", στις 13.9.12, για τα νέα μέτρα.

Διαβάστε περισσότερα......

Ανιχνεύσεις - Γ. Κοντογιώργης - Το 1922 και το νεοελληνικό κράτος - 12 Σεπ 12

Ο καθηγητής πολιτικής επιστήμης και πρώην πρύτανης του Παντείου Πανεπιστημίου κ. Γιώργος Κοντογιώργης απαντά στα ερωτήματα της εκπομπής Ανιχνεύσεις της 12.9.12 με θέμα «Το 1922 και η αλήθεια (για το νεοελληνικό κράτος)».

Διαβάστε περισσότερα......