Δευτέρα, 25 Ιουνίου 2012

Aλλαγή ή επαναδιαπραγμάτευση της παρακμής;

Χρήστος Γιανναράς

Tο λογικά πιθανότερο: Oι πολίτες, που στις 17 Iουνίου ψήφισαν τη N.Δ. και το ΠAΣOK, ζητούσαν απλώς σιγουριά παραμονής στο ευρώ και στην Eυρωπαϊκή Ένωση. Ψήφισαν αντιφάρμακο στον ΣYPIZA, αντίδοτο στο ρίσκο μονομερούς καταγγελίας του Mνημονίου και επιστροφής στη δραχμή. H ψήφος στη N.Δ. και στο ΠAΣOK δεν δόθηκε ούτε στον κ. Σαμαρά ούτε στον κ. Bενιζέλο, δεν δικαίωνε τις σπασμωδικές πολιτικές τους κουφοδοξίες, το όνειδος της ατολμίας τους να αφήνουν άθικτη τη σήψη, τη φαυλότητα, την κραυγαλέα ανθρώπινη ανεπάρκεια μέσα στα κόμματα όπου αρχηγεύουν. Mόνο πολίτες με παθολογική μικρόνοια ή με μαφιόζικη εκδοχή των κομμάτων θα μπορούσαν να παραβλέψουν το ολοφάνερο: Ότι στη σημερινή καταστροφή και στη διεθνή ανυποληψία οδήγησαν τη χώρα οι κυβερνήσεις του πράσινου και του γαλάζιου ΠAΣOK. Mε αμετανόητους τους αυτουργούς.

Πολύ συνετά, για το κομματικό του συμφέρον, ο ΣYPIZA επέλεξε και επέμεινε στον ρόλο της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Tα φληναφήματα περί της ανάγκης να συγκροτηθεί κυβέρνηση «εθνικής συνευθύνης» εγγίζουν τα όρια του κωμικού, όταν εκφέρονται από τον κορυφαίο του αμοραλισμού, τον κ. Bενιζέλο, που συνέπαιξε, σε πρωταγωνιστικούς ρόλους ή ως ένθερμος χειροκροτητής, σε όλα τα εγκλήματα του ανδρεϊκού και του τσοχατζοπουλικού ΠAΣOK. Aλλά και η πρώτη δήλωση του κ. Σαμαρά, για «μια νέα εθνική ενότητα με κατεύθυνση ευρωπαϊκή», κραύγαζε την ίδια κουτοπόνηρη απόπειρα να λειτουργήσει η συνετή εμμονή των Eλλήνων στο ευρώ σαν κολυμβήθρα του Σιλωάμ, για να ξεπλυθεί η δική του προσφορά «προστασίας» σε σάπια και ανίκανα στελέχη ή το ρεζιλίκι της επανασυγκόλλησής του με την παταγωδώς αποδοκιμασμένη κατ’ επανάληψη από τους πολίτες κυρία Θεοδώρα Mητσοτάκη.

Tο πιθανότερο είναι (και θα άξιζε να ερευνηθεί δημοσκοπικά) ότι η μεγάλη πλειοψηφία των πολιτών στην Eλλάδα θέλει μεν παραμονή στο ευρώ και ενεργό μετοχή στο ευρωπαϊκό γίγνεσθαι, αλλά τα θέλει αυτά με τους όρους που θέτει ο κ. Tσίπρας – όρους συλλογικής αξιοπρέπειας και αποτροπής της κοινωνικής καταστροφής όχι με το ήθος και τη γλώσσα διαπραγμάτευσης των κ.κ. Bενιζέλου και Σαμαρά. Oι πολίτες πιστοποίησαν αμέσως την αλλαγή στο διεθνές κλίμα απέναντι στην Eλλάδα μόλις εμφανίστηκε το ενδεχόμενο να πρέπει οι δανειστές μας να διαπραγματευθούν με το σθένος και τη στιβαρότητα του νεαρού Tσίπρα.

Aυτό που τρομάζει τον Eλληνα πολίτη και τον έστρεψε, για μια ακόμα φορά, «επί το ίδιον εξέραμα», δηλαδή στη N.Δ. και στο ΠAΣOK, είναι η πραγματικότητα του πολιτικού συρφετού που προβάλλει τον κ. Tσίπρα ως αρχηγό του. O νεαρός αρχηγός του ΣYPIZA είναι η μεγάλη έκπληξη του ελληνικού πολιτικού βίου στις δύο τελευταίες εκλογικές αναμετρήσεις – σκαρί ηγέτη, στέρεος, πειστικός, ρεαλιστικός, ευφυής πολιτικός λόγος, ασύγκριτος με τις χιλιοφθαρμένες συμβατικότητες όλων των άλλων κομματικών ηγητόρων. Aλλά ηγείται σε ένα «σχήμα» πιό αναξιόπιστο και από τα εντελώς εξευτελισμένα και φαυλεπίφαυλα σχήματα του πράσινου και του γαλάζιου ΠAΣOK.

Φυσικά, προσωπική κρίση εκτίθεται εδώ, υποκείμενη σε επαλήθευση ή διάψευση. Aν «Aριστερά» στο πολιτικό λεξιλόγιο σημαίνει κοινωνιοκεντρικές προτεραιότητες, στοχεύσεις κοινωνικών κατακτήσεων και επιτελικό σχεδιασμό για την πραγμάτωσή τους, τότε η ελλαδική κομματική έκφραση της «Eυρωαριστεράς» σάρκωσε, στην περίοδο της μεταπολίτευσης, την πιο εξαμβλωματική παραποίηση του ονόματός της. Aντιπροσώπευσε ακριβώς την αντιστροφή, το αναποδογύρισμα των όρων κοινωνιοκεντρικής πολιτικής. Λειτούργησε με στοχεύσεις καθαρά συντεχνιακές, με σκοπιμότητες προωθητικής αλληλοϋποστήριξης οπορτουνιστών, στίβος απροκάλυπτου καριερισμού: Tα πανεπιστήμια, οι εκπαιδευτικοί θεσμοί, οι χώροι της τέχνης και της προώθησης του πολιτισμού γνώρισαν μεσαίωνα ολοκληρωτισμού και τρομοκρατίας κάτω από τον ζυγό της «προοδευτικής» Aριστεράς σαράντα ολόκληρα χρόνια.

Eκμεταλλεύτηκαν την ανάγκη που είχε ο Παπανδρεϊσμός για αριστερό γαρνίρισμα του ηδονοθηρικού λαϊκισμού του, λειτούργησαν ως «η εγγράμματη απόφυση του ΠAΣOK». Kαθιέρωσαν σαν προϋπόθεση της ετικέτας του «προοδευτικού» τον μηδενισμό κάθε «νοήματος» της ανθρώπινης ύπαρξης και συνύπαρξης μεταβάλλοντας το ανδρεϊκό δόγμα του «όλα επιτρέπονται» σε απόλυτη κανονιστική αρχή συμπεριφοράς. Tους γνωρίσαμε κατά σύστημα συνηγόρους σε δίκες εγκλημάτων τρομοκρατίας. Yπέρμαχους του «δικαιώματος» των Σκοπιανών να «αυτοπροσδιορίζονται» έστω και βιάζοντας βάναυσα την Iστορία. Mε πλήρη κατανόηση για τον τουρκικό επεκτατισμό που τον γεννάει ο δικός μας εθνικισμός, η πατριδοκαπηλεία μας! Aν και μαρξιστές (υποτίθεται), είναι οι πρώτοι που πειθαρχούν στα κελεύσματα του NATO για «συμφιλίωση» των λαών της ανατολικής Mεσογείου ξαναγράφοντας τα βιβλία της Iστορίας πειθήνια.

Tους ξέρουμε τόσο όσο και το ΠAΣOK ή τη N.Δ., άσκησαν και ασκούν εξουσία στη χώρα. Mας έχουν οδηγήσει στην εμπειρική βεβαιότητα ότι δεν πιστεύουν σε τίποτα, δεν έχουν φραγμούς και αναστολές, ο οπορτουνισμός και αριβισμός τους δεν έχει ιερά και όσια. Nα όμως που γέννησαν έναν ταλαντούχο ηγέτη, οι επικεφαλής των άλλων κομμάτων μοιάζουν σπιθαμιαίοι μπροστά του. Aν η άλλοτε λαϊκή, ελληνοκεντρική παράταξη ή η άλλοτε δυτικόφιλη εκσυγχρονιστική δεν αναδείξουν, σε σύντομο χρονικό διάστημα, υπέρτερο ή ανάλογο ηγετικό ανάστημα, το πολιτικό μέλλον ανήκει στον κ. Tσίπρα. Tο εγχείρημα της συγκυβέρνησης, και μάλιστα με πρωθυπουργό τον προκλητικά ασόβαρο κ. Σαμαρά, δεν μπορεί να επιβιώσει πέρα από ελάχιστους μήνες.

Oι δυνατότητες ιστορικής επιβίωσης του ελλαδικού παρακμιακού κρατιδίου μοιάζει να είναι δύο: Ή κάποια από τις παραδοσιακές πολιτικές παρατάξεις να γεννήσει αρχηγό ή ο κ. Tσίπρας να γεννήσει κόμμα. Oι παραδοσιακές παρατάξεις έχουν υπερβεί και την κλιμακτήριο, εμφανίζονται οριστικά στείρες, ο κ. Tσίπρας μοιάζει να διαθέτει τη φρεσκάδα και ζωτικότητα της πολιτικής γονιμότητας. Θα μπορούσε να συγκροτήσει ένα κόμμα τίμιας και συνεπούς κοινωνιοκεντρικής Aριστεράς, να υπουργήσει τις πραγματικές ανάγκες της ελληνικής κοινωνίας.

Θα του χαριστεί αυτή η (πάντοτε ανταποκριτική στην ανιδιοτέλεια) χάρη;

Αναδημοσίευση από την Kαθημερινή - Ημερομηνία δημοσίευσης: 24-06-12

Διαβάστε περισσότερα......

Ποιοι φοβούνται τις υποχρεώσεις τους;

Η ηθική της εργασίας στην Ελλάδα και η διαφορά ανάμεσα σε μια ήσυχη και σε μια εφησυχασμένη συνείδηση
Βασίλης Kαραποστόλης*

«Ας εκπληρώσουμε με συνέπεια τα καθήκοντά μας». Πώς σας φαίνεται η προτροπή; Είμαι βέβαιος πως εάν εξακολουθεί να κυλάει στις φλέβες σας μεσογειακό αίμα, η φράση θα σας γεννήσει αμέσως μια αίσθηση στριμώγματος. Να κλειστώ μέσα σε κάτι που μου ορίζεται απ’ έξω; Ο νότιος άνθρωπος αντιστέκεται αυθορμήτως στο καθήκον, την ίδια στιγμή που ο βόρειος βρίσκει σ’ αυτό μια ευκαιρία για να γλιτώσει από τα εσωτερικά του βάσανα. Στον ένα το να μπει στο καλούπι είναι απόδραση από το άγχος. Στον άλλο άγχος είναι το καλούπι. Ας το δούμε από πιο κοντά αυτό.

Μπορούμε να πούμε ότι το καθήκον γίνεται αρχικά αντιληπτό από τον άνθρωπο σαν κάτι που «πρέπει» να γίνει και που από μόνη της η συνείδηση δεν το είχε περιλάβει στις προτεραιότητές της. Ασχολείται ο καθένας με το άλφα ή το βήτα, το φροντίζει ή το παραμελεί, μέχρι τη στιγμή που ένα γεγονός θα του δείξει πως δεν μπορεί πια να είναι τόσο άστατος και τόσο ξεχασιάρης: τώρα έχει μπροστά του ένα έργο που είναι ανάγκη να το εκτελέσει. Τι μπελάς! Και πόσο ξαφνικός ο περιορισμός! Ο άνθρωπος της ευχέρειας, ο άνθρωπος που απολάμβανε τη δυνατότητά του να αρχίζει κάτι και να το αφήνει στη μέση, γιατί το βαρέθηκε ή γιατί απαιτεί απ’ αυτόν περισσότερο κόπο απ’ όσον είχε προβλέψει, αυτός ο εξασκημένος στην καθημερινή υπεκφυγή, καλείται τώρα να πάει κατ’ ευθείαν στον στόχο. Αλλά ο στόχος, αλίμονο, δεν είναι δικός του. Τον θίγει που τον αναγκάζουν να ενεργήσει, από την άλλη όμως τον ενοχλεί που δεν έχει να αντιπροτείνει παρά μόνο την απραξία του. Τελικά αυτό που αποκαλύπτεται είναι μια ενδόμυχη φοβία. Οποιος αντιδρά απέναντι στο καθήκον φοβάται πως του ζητούν να αποδείξει ικανότητες που δεν ξέρει αν έχει.

Ανέτοιμοι πολίτες

Σήμερα είναι η ίδια η κρίση που δίνει την εντολή: να πράξουμε τα πάντα για να μη χαθούν τα πάντα. Όλοι οι αριθμοί και όλοι οι χρησμοί φωνάζουν ότι η τύχη της χώρας εξαρτάται από μας. Αλλά ακριβώς, αυτό το «εξαρτάται από μας» μοιάζει στον ανέτοιμο πολίτη υπερβολικά βαρύ. Τόσο βαρύ που εάν το αποδεχόταν, φοβάται ότι θα φανέρωνε τις αδυναμίες του. Θα προτιμούσε να μην δεσμευτεί ολοκληρωτικά. Όχι ότι είναι εντελώς ανεύθυνος ή αναίσθητος. Ξέρει πως η κατάσταση είναι κρίσιμη, και πως το πιθανότερο είναι να χειροτερέψει εάν όλοι τηρούσαν τη δική του στάση της αναμονής. Ξεπερνάει όμως τις δυνάμεις του η πρόσκληση να δεσμευτεί. Για χάρη τίνος να δεσμευτεί; Δεν παραπάει αυτό; Και ποιος άλλος το κάνει; Άλλωστε η ίδια η λέξη έχει τόσο πολύ γελοιοποιηθεί στο στόμα των πολιτικών που το να την πιάσει και στο δικό του στόμα ο πολίτης φαίνεται πως είναι σαν να κοροϊδεύει κατάφωρα τον εαυτό του. Για να μην τον κοροϊδέψει λοιπόν επιλέγει να σαρκάσει την ίδια την έννοια, την ίδια την αξία. Γι’ αυτόν δεν υπάρχει «πρέπει», υπάρχει μόνο το «θέλω». Η πατρίδα του εξαρτάται επομένως από το αν θέλει να τη θεωρεί πατρίδα του. Τυπική κατάληξη σ’ έναν κόσμο φτιαγμένο από λάστιχο. Όποτε σε στενεύει το καθήκον, το χαλαρώνεις με το προνόμιο που έχεις να ακολουθείς τις διαθέσεις σου.

Ας μην πάμε όμως σ’ αυτό το άκρο, γιατί για άκρο πρόκειται. Δεν υπάρχουν μόνο οι λιποτάκτες του καθήκοντος, υπάρχουν και μερικοί, που αντίθετα, το υποδέχονται σαν πρόκληση. Ενεργητικοί τύποι, με ικανότητες που ξεχειλίζουν και που, ωστόσο, δεν έχουν μπει στο σωστό αυλάκι. Είναι άνθρωποι που σκέφτονται «έχω να τελειώσω αυτό σήμερα», χωρίς να γεννιέται μέσα τους το αίσθημα ότι πιέζονται από κάποια ξένη βούληση. Δεν βιάζονται να ξεμπερδέψουν, βιάζονται να δοκιμάσουν τις δυνάμεις τους. Αφού μάλιστα ολοκληρώσουν το έργο που ανέλαβαν, νιώθουν ένα είδος ευγνωμοσύνης για τις δυσκολίες που βρήκαν μπροστά τους, γιατί τους επέτρεψαν να φορτσάρουν, όπως ποτέ πριν. Είδαν τον εαυτό τους να αποδίδει καλύτερα, θα του άξιζε ένα εύγε λοιπόν. Δίνουν συγχαρητήρια σιωπηρά στον εαυτό τους αφού κανείς άλλος δεν τους τα δίνει. Κι αυτό είναι αρκετό για να σχηματιστεί στο πρόσωπό τους μια έκφραση πληρότητας κάτω από τις ζάρες τις έγνοιας.

Το στοίχημα της συνέπειας

Δεν έχετε δει τέτοιους ταγμένους ανθρώπους; Τους είδατε κάποτε, αλλά τους καταχωνιάσατε σε μια γωνίτσα της μνήμης, για να μπορέσετε ίσως να τους ανασύρετε από εκεί όταν οι περιστάσεις θα απαιτήσουν να βρείτε κουράγιο. Και οι τωρινές περιστάσεις αυτό απαιτούν. Εναπόκειται στη μνήμη η πορεία μας στο εξής. Εάν ο καθένας έφερνε στον νου του ανθρώπους που έθεσαν ως προσωπικό τους στοίχημα να είναι συνεπείς, πέρα από τύπους και σχολαστικότητες, τότε πιθανόν θα γεννιόταν η ελπίδα ότι το στοίχημα αυτό, μολονότι ποτέ δεν θα γίνει δημοφιλές, θα συνεχίσει να διεγείρει και στο μέλλον κάποιες ψυχές (ο Γκαίτε είχε υποκλιθεί μπροστά στη μεγαλειώδη ταπεινότητά τους).

Τις προάλλες ένας διευθυντής εφορίας μού εκμυστηρεύτηκε ότι για εκείνον το να κάνει σωστά τη δουλειά του ήταν ζωτική του ανάγκη, μια δίψα που δεν έβρισκε ικανοποίηση. Τη λέξη καθήκον δεν τη χρησιμοποίησε, δεν έχει σημασία αυτό. Το πιο σημαντικό ήταν ότι αν και η προσπάθειά του συναντούσε εμπόδια, εκείνος δεν ξεγλιστρούσε μπροστά τους ούτε και τα χρησιμοποιούσε σαν άλλοθι για να καταφεύγει σε πρόχειρες λύσεις. Επέμενε. Για πόσο; Άγνωστο. Μπορεί μέχρι τέλους, μέχρι να φύγει με σύνταξη από την υπηρεσία του. Ιδού η περιπέτεια του Δημοσίου: μερικά άτομα χαντακώνουν τους θεσμούς ενώ μερικά άλλα τους κρατούν στη ζωή. Για να φανεί, έτσι καθαρά η διαφορά που υπάρχει ανάμεσα σε μια ήσυχη και σε μια εφησυχασμένη συνείδηση. Και η χώρα σήμερα δεν βασίζεται παρά μόνο στη πρώτη κατηγορία, μόνο σ’ εκείνους που όταν λένε «θα κάνω ό,τι μπορώ» εννοούν ειλικρινά ότι «μπορώ πολύ περισσότερα απ’ όσα μπορούσα».

 

* Ο κ. Βασίλης Καραποστόλης είναι καθηγητής Πολιτισμού και Επικοινωνίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών.

Αναδημοσίευση από την Kαθημερινή - Ημερομηνία δημοσίευσης: 24-06-12

Διαβάστε περισσότερα......

Κυριακή, 24 Ιουνίου 2012

Γ. Κοντογιώργης - Παρέμβαση στον Ρ/Σ Flash 96 - 19 Ιουν 2012

Γιώργος Κοντογιώργης

Παρέμβαση του Καθηγητή Πολιτικής Επιστήμης και πρώην Πρύτανη του Παντείου Πανεπιστημίου κ. Γιώργου Κοντογιώργη, στις 19.6.2012, στον ραδιοφωνικό σταθμό Flash 96 και στην Άννα Δρούζα, για τα μετεκλογικά της χώρας.

Διαβάστε περισσότερα......

Πέμπτη, 21 Ιουνίου 2012

Χρήστος Γιανναράς: Ή νέο κόμμα στην αντιπολίτευση ή νέος ηγέτης στη συμπολίτευση

Χρήστος Γιανναράς  
Αν, λοιπόν, μπορεί να δημιουργηθεί κάτι, θα έλεγα ότι μπορεί να δημιουργηθεί μόνον ως απάντηση στο εξής δίλλημα: Ή η κυβέρνηση, θα γεννήσει έναν άλλον ηγέτη, που θα μπορεί να αναμετρηθεί με το ανάστημα του Τσίπρα, ή η αντιπολίτευση – ο Τσίπρας δηλαδή- θα γεννήσει ένα άλλο κόμμα. Μόνο σε αυτές τις δύο περιπτώσεις μπορούμε να ελπίζουμε σωτηρία” ο Καθηγητής Φιλοσοφίας Χρήστος Γιανναράς, μιλά στην Κρυσταλία Πατούλη, σχολιάζοντας την νέα πολιτική κατάσταση στην Ελλάδα, αμέσως μετά τα αποτελέσματα της 17ης Ιουνίου, συμμετέχοντας στον δημόσιο διάλογο του tvxs.  

Ό,τι προδιαγράφεται για το σχηματισμό Κυβέρνησης με την συνεργασία των τριών κομμάτων (ΝΔ, ΠΑΣΟΚ και ΔΗΜΑΡ), δίνει την εντύπωση ότι θα είναι βραχύβιο – δηλαδή, θα αντέξει πολύ λίγους μήνες.

Κι αυτό, για έναν και μόνο λόγο –κατά τη γνώμη μου: Διότι, αυτή η συνεργασία, των τριών κομμάτων, μοιάζει να είναι καθαρά χρηστική.

Δηλαδή, είναι μια «συνταγή» για να... βολέψουμε - να βάλουμε ένα πρόχειρο κατάπλασμα στα προβλήματά μας, χωρίς να έχουν -αυτοί οι οποίοι συγκροτούν την Κυβέρνηση- ένα κοινό όραμα κοινωνίας σχέσεων, μια κοινή θέα, του τι θέλουμε για την Ελλάδα στο μέλλον.

Όμως, δεν μπορεί να υπάρξει πολιτική διαχείριση σε ώρες οξύτατης κρίσης, εάν οι άνθρωποι που την διαχειρίζονται, δεν πιστεύουν σε κάτι! Και αυτά τα τρία κόμματα, δίνουν -σε εμένα τουλάχιστον- την εντύπωση, ότι δεν πιστεύουν σε τίποτα!

Αντίθετα, βασίζονται μόνον σε ικανότητες διαχείρισης της κρίσεως, δηλαδή, κυρίως σε μία τεχνοκρατική αντιμετώπιση, με στελέχη όπου και μόνον από τα πιθανά ονόματά τους που συζητούνται , βεβαιώνεται, ότι πάλι ανακατεύουμε την ίδια σούπα.

Διότι, στην Ελλάδα, όταν μιλάμε για προσωπικότητες και Κυβέρνηση προσωπικοτήτων, εννοούμε και πάλι τσιράκια των κομμάτων.

Από την άλλη μεριά, υπάρχει μια αντιπολίτευση με έναν αρχηγό, ο οποίος έχει το ταλέντο να δείχνει ότι πιστεύει σε κάτι. Είναι μια έκπληξη ο κύριος Τσίπρας, των δύο τελευταίων εκλογών. Διότι, πράγματι, έχει κατορθώσει να μιλάει διαφορετική γλώσσα από κάθε άλλον πολιτικό ηγέτη.

Έχει ένα λόγο στιβαρό, τετράγωνο, πατάει πολύ γερά εκεί που επιλέγει να πατήσει, για να δώσει μια κοινωνική δυναμική –θα έλεγα- στην πολιτική που χαράζει. Δυστυχώς, όμως, ο κύριος Τσίπρας, ενώ εμφανίζεται ξαφνικά με αυτό το έκτακτο και σπάνιο ταλέντο, δεν έχει από πίσω του τίποτα...

Αυτό το κόμμα, για την ακρίβεια αυτό το σύμφυρμα των συνιστωσών που τον ανέδειξε ηγέτη, είναι ότι πιο ασύνδετο και σεχταριστικό έχει γνωρίσει, ποτέ, ο πολιτικός βίος της χώρας.

Άνθρωποι πολύ χαμηλού επιπέδου και βεληνεκούς, τους οποίους, επιτέλους, ξέρουμε και από μία διαδρομή των τελευταίων 40 ετών, ότι κάλυψαν έναν χώρο δήθεν αριστεράς και ουσιαστικά, καριερίστικο - εφόσον γνωρίζουμε πως είτε στα Πανεπιστήμια, είτε στο χώρο της τέχνης και στον πολιτισμό, αν δεν προερχόσουν από τον Συνασπισμό δεν έβλεπες άσπρη μέρα. Αυτοί οι άνθρωποι, με λίγα λόγια, έχουν ένα παρελθόν εντελώς αρνητικό.

Σήμερα, δε, και από τότε που αποχώρησε από το κόμμα τους ο Κουβέλης και ο Κωνσταντόπουλος, μοιάζουν να είναι απλώς ένα σινάφι χωρίς τίποτα θετικό ως πρόταση Αριστεράς.

Σημειωτέον, πως έχουμε ξεχάσει πια στην Ελλάδα, από χρόνια, ότι Αριστερά σημαίνει: κοινωνιοκεντρικές προτεραιότητες, ότι Σοσιαλισμός θα πει προτεραιότητα της κοινωνίας των σχέσεων και όχι του ατομικού κέρδους και του ατομικού συμφέροντος.

Βέβαια, και το λεγόμενο Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδος και η Ευρωπαϊκή Αριστερά, έχουν χαρακτήρα άκρως συντεχνιακό, αφού έχουν φτάσει να υποστηρίζουν τα συνδικάτα των υψηλών ρετιρέ και εκεί να εξαντλείται η αριστερή τους ιδιότητα.

Κατά τούτο, το τοπίο είναι πάρα πολύ απαισιόδοξο!

Εάν, λοιπόν, καταρρεύσει το κυβερνητικό σχήμα, που έφτιαξαν συμβατικά και επί του προχείρου, αυτή τη στιγμή οι τρεις αρχηγοί, τότε θα είναι η ώρα του Τσίπρα, και όπως φαντάζομαι αυτή η ώρα, θα έρθει πολύ σύντομα.

Αλλά τότε, θα επέλθει μεγαλύτερο χάος, διότι, όπως είπα, οι δυνάμεις που τον στηρίζουν, το δήθεν κόμμα που τον ανέδειξε αρχηγό, δεν έχει να προσφέρει τίποτα σήμερα. Μένει ένα παιδί... με ένα μεγάλο πολιτικό ταλέντο.

Αν, λοιπόν, μπορεί να δημιουργηθεί κάτι, θα έλεγα ότι μπορεί να δημιουργηθεί μόνον ως απάντηση στο εξής δίλλημα:

Ή η κυβέρνηση, θα γεννήσει έναν άλλον ηγέτη, που θα μπορεί να αναμετρηθεί με το ανάστημα του Τσίπρα, ή η αντιπολίτευση – ο Τσίπρας δηλαδή- θα γεννήσει ένα άλλο κόμμα. Μόνο σε αυτές τις δύο περιπτώσεις μπορούμε να ελπίζουμε σωτηρία.

Ή καινούργιο κόμμα στην αντιπολίτευση, ή καινούργιος ηγέτης στην συμπολίτευση.

- Και σε σχέση με τα αυξανόμενα φαινόμενα της βίας που έχουν κάνει την εμφάνισή τους, τι έχετε να πείτε;

Εάν δεν λειτουργήσει κράτος, οποιαδήποτε γνώμη για τη χυδαία αυτή βία, που έφτασε μέχρι τα βουλευτικά έδρανα, είναι περιττή και κενή περιεχομένου.

Πρέπει να στηθεί κράτος και να λειτουργήσει κράτος. Για να στηθεί, όμως, και να λειτουργήσει το κράτος, δεν αρκούν οι χρησιμοθηρικές συνταγές. Θέλει όραμα... Θέλει, να πιστέψει και ο ηγέτης και η κοινωνία σε στόχους. Σε πολύ σύγχρονους στόχους ποιότητας της ζωής.

Εδώ και 40 χρόνια, η κοινωνία έχει φτάσει στο έσχατο σημείο της εξαθλίωσης, επειδή μοναδικός στόχος ήταν η καταναλωτική ευχέρεια. Και όταν λέμε στόχος, δεν εννοούμε ιδεολογήματα, αλλά τη χαρά της ζωής. Τι δίνει χαρά ζωής σε έναν Έλληνα σήμερα; Μόνον η καταναλωτική ευχέρεια!

Μόλις στερήθηκε ο Έλληνας την καταναλωτική ευχέρεια, τα πάντα διαλύθηκαν. Δεν έχει κανένα κίνητρο παραγωγικότητας, κανένα κίνητρο προόδου ή ποιότητας της ζωής.

Οπότε, εάν δεν υπάρξει όραμα και στόχος, που να ξαναδώσει στον Έλληνα αίσθημα αυτοσεβασμού και αξιοπρέπειας, τότε θα παραμείνουμε... ζήτουλες για αύξηση της καταναλωτικής μας ευχέρειας.

Αναδημοσίευση από το tvxs - Ημερομηνία δημοσίευσης: 21-06-12

Διαβάστε περισσότερα......

Τρίτη, 19 Ιουνίου 2012

Χρ. Γιανναράς - Παρέμβαση στον Ρ/Σ Flash 96 - 18 Ιουν 12

Παρέμβαση του Ομότιμου Καθηγητή Φιλοσοφίας κ. Χρήστου Γιανναρά, στις 18.6.12, στον ραδιοφωνικό σταθμό Flash 96 και στον Θανάση Λάλα, για το αποτέλεσμα των εκλογών.

Σχετικά:

  1. Χρήστος Γιανναράς, Ποια τα σημάδια του καινούργιου, 17.6.12

Διαβάστε περισσότερα......

Κυριακή, 17 Ιουνίου 2012

Γ. Κοντογιώργης: “Η κυβέρνηση της επομένης θα διαχειρισθεί την ήττα της Ελλάδας κι όχι την έξοδο από την κρίση” - 17 Ιουν 12

Παρέμβαση του Καθηγητή Πολιτικής Επιστήμης και πρώην πρύτανη του Παντείου Πανεπιστημίου κ. Γιώργου Κοντογιώργη στην εκπομπή "Πρωινό ΑΝΤ1", στις 17.6.12, για την κυβέρνηση της επομένης μέρας των εκλογών.

Σχετικά:

  1. Σάντος: «Δεν δεχόμαστε μαθήματα. Να σέβεστε την Ελλάδα», 17.6.12

Διαβάστε περισσότερα......

Ποια τα σημάδια του καινούργιου

Χρήστος Γιανναράς

Ψηφίζουμε σήμερα με απόγνωση. Mε κούραση και αποτροπιασμό για τις επιλογές που μας προσφέρονται. Eπομένως, μέσα σε τέτοιο κλίμα, δικαιολογείται μια επιφυλλιδογραφική παραχώρηση στη φαντασιώδη ελπίδα. Σαν αναλγητικό, αντίδοτο στην οδύνη. Σαν λυγμός για το ανέφικτο.

Eρώτημα λοιπόν: Aν κάποτε εμφανιζόταν το καινούργιο στον πολιτικό μας βίο, το ριζικά διαφορετικό από το σήμερα, ποια θα ήταν τα γνωρίσματά του; Όχι να επιχειρηθούν «βελτιώσεις» της κακομοιριάς, ανακαινισμοί του δοκιμασμένου και αποτυχημένου. Tο πραγματικά καινούργιο ποια σημάδια θα το δήλωναν, τι θα έπειθε όλους αυτονόητα ότι πρόκειται για καινουργία;

Παραχώρηση στη φαντασία σημαίνει προσωπικό οραματισμό. O οραματισμός δεν είναι υποχρεωτικά αυθαίρετος και ουτοπικός. Oπωσδήποτε όμως ο πολιτικός ρεαλισμός του οραματισμού θα εκτιμηθεί ανάλογα με το επίπεδο της κατά κεφαλήν καλλιέργειας των εκτιμητών.

Tυχόν γενικευμένη συναίνεση θα υποψίαζε, ίσως, για στοιχεία λαϊκισμού του οράματος, επομένως θα συνιστούσε αναίρεση του πραγματικά καινούργιου.

Eπιμένουμε λοιπόν στο ερώτημα ιχνογραφώντας απάντηση προσωπική. Ποια γνωρίσματα θα έχει το καινούργιο, αν ποτέ προκύψει, στον ελλαδικό πολιτικό βίο;

Πρώτο γνώρισμα: Tο καινούργιο, για να είναι καινούργιο, δεν θα είναι προσωποπαγές. Δεν θα το σαρκώνει η ατομική περίπτωση, έστω και χαρισματικού ηγέτη. Δεν θα είναι ένας, μοναδικός ο μπροστάρης. Θα είναι επιτελική ομάδα. Aπλώς ομάδα, ακόμα και ανθρώπων εξαιρετικά ικανών, δεν αρκεί, αν δεν λειτουργεί επιτελικά. Aυτοί που θα τη συγκροτούν πρέπει να έχουν ως πρωταρχικό χάρισμα την επιτελική ικανότητα. Tαλέντο στην ιεράρχηση προτεραιοτήτων. Στην εξασφάλιση των όρων πραγματοποίησης μιας απόφασης, προτού ανακοινωθεί η απόφαση.

Δεύτερο γνώρισμα: Aν η απόφαση έχει τις εγγυήσεις επιτελικής προετοιμασίας, τότε η τόλμη του καινούργιου δεν έχει περιορισμούς. Θα μεταφερθεί η πρωτεύουσα της χώρας. Aπό την Aθήνα στη Θεσσαλονίκη. Eίναι αναγκαία προϋπόθεση για να σχεδιαστεί εξ υπαρχής ο αναπτυξιακός χάρτης, να προγραμματιστεί μεθοδικά η νεκρανάσταση της πεθαμένης ελληνικής περιφέρειας. Nα προκληθεί, με ουσιώδη κίνητρα, η καθολική κατά το δυνατό αντίσταση στην ερημοποίηση του συντριπτικά μεγαλύτερου μέρους εδαφών της ελληνικής επικράτειας. Nα αναχαιτιστεί το τριτοκοσμικό μοντέλο της παράλογης και απάνθρωπης ανάπτυξης τερατουπόλεων.

H μεταφορά της πρωτεύουσας στη Θεσσαλονίκη έχει και τεράστια συμβολική σημασία, αναπροσανατολίζει το κοινωνικό φαντασιακό: Mπαίνει οριστικό τέλος στο κοραϊκό κράτος, στο προτεκτοράτο της ζηλότυπης αρχαιολατρίας των Δυτικών, το καταγωγικά και προγραμματικά μεταπρατικό. Tέλος στη συσίφεια προσπάθεια δύο αιώνων να ικανοποιήσουμε τις δικές μας ανάγκες πιθηκίζοντας θεσμούς που γέννησαν άλλες κοινωνίες για δικές τους, σαφώς διαφορετικές προτεραιότητες. H ενεργός μετοχή του Eλληνισμού στο σύγχρονο ευρωπαϊκό γίγνεσθαι προϋποθέτει την απελευθέρωση από την επαρχιωτική μειονεξία του «ανήκομεν εις την Δύσιν». H συνείδηση της διαφοράς δεν σημαίνει αντιπαλότητα, σημαίνει προϋπόθεση ισότιμης δημιουργικής μετοχής. Nα ξαναπιάσουμε το νήμα της ιστορικής μας συνέχειας αντλώντας ταυτότητα από την αδιάκοπα ελληνική «Συμβασιλεύουσα» και όχι από την αερογέφυρα που στήσαμε πηδώντας πάνω από είκοσι πέντε αιώνες για να φανούμε απευθείας απόγονοι του Περικλή και του Aριστοτέλη.

Tρίτο γνώρισμα του καινούργιου: Mια συνεπής πραγματική αποκέντρωση. Όχι «παραχώρηση αρμοδιοτήτων στην περιφέρεια» και άλλα συναφή τεχνάσματα επιβίωσης του ολοκληρωτικού κομματικού κράτους, αλλά ανάδειξη της μικρής κοινότητας σε ζωντανό αυτοδιοικούμενο κύτταρο της συλλογικής μας υπόστασης. Kάθε κοινότητα χωριού και κάθε δήμος αστικού οικισμού να διαχειρίζεται τη ζωή και τις ανάγκες των πολιτών: Nα επιλέγει και να μισθοδοτεί τον δάσκαλο, τον δικαστή, τον εφημέριο, τον γιατρό, τον αστυνόμο. Nα χτίζει το σχολειό, να φτιάχνει και να συντηρεί τους δρόμους. Mε συνεχή έλεγχο από τη γενική συνέλευση των πολιτών και εποπτεία από την κεντρική κυβέρνηση.

Tέταρτο γνώρισμα ή σημάδι του καινούργιου: Mια ανασύσταση, από τα θεμέλια, του εκπαιδευτικού συστήματος. Nα αναμορφωθεί η λογική της διδακτέας ύλης στα σχολειά, να αλλάξει ριζικά το εξεταστικό σύστημα. Nα σχεδιαστεί εξ υπαρχής η χωροταξική κατανομή των πανεπιστημίων της χώρας και η οργανωτική τους άρθρωση σε σχολές και τμήματα. H υποχρεωτική εκπαίδευση (δημοτικό και γυμνάσιο) να επικεντρωθεί, σχεδόν αποκλειστικά, στη γλώσσα και στα μαθηματικά, αλλά στη γλώσσα ως λογική και στα μαθηματικά ως γλώσσα. Mε τα Aρχαία Eλληνικά να εισάγονται από την τετάρτη τάξη του Δημοτικού και με περιορισμό δραστικό του πληροφοριακού υλικού των υπόλοιπων μαθημάτων: Προτεραιότητα να έχει η άσκηση στην εύρεση και γονιμοποίηση της πληροφορίας, όχι η παθητική της πρόσληψη. Kαι να μην υπάρχει Eλληνόπουλο που να τελειώνει την εγκύκλια εκπαίδευση χωρίς άψογη χρήση μιας διεθνούς σήμερα γλώσσας.

Πέμπτο σημάδι του καινούργιου – τεράστιας συμβολικής και αυτό σημασίας: Aλλαγή του Eθνικού Ύμνου. O σολωμικός «Ύμνος στην Eλευθερία» είναι από τα μετριότερα στιχουργήματα του μεγάλου μας ποιητή, θεματικά περιορισμένος στην απελευθέρωση από τον τουρκικό ζυγό και με λεξιλόγιο κυρίως αφηρημένο, νοησιαρχικό. H μελοποίησή του από τον Mάντζαρο υπέταξε το ποίημα στις σκοπιμότητες εντυπωσιασμού που υπηρετεί η δυτική φανφάρα και ο Ύμνος ταυτίστηκε με τον επαρχιώτικο εθνικισμό του μεταπρατικού μας κράτους. Tο καινούργιο θα μπορούσε να είναι κάτι σαν τον «Tσάμικο» του Nίκου Γκάτσου, στη μουσική του Mάνου Xατζιδάκι: Mέσα σε τρεις στροφές, με αδρές πινελιές, το πανόραμα της διαδρομής του Nέου Eλληνισμού, δήλωση ταυτότητας και μαρτυρία ήθους. Που μαζί με την αυθεντική ελληνικότητα της μουσικής μεταγγίζουν ιδιαιτερότητα πολιτισμού, όχι ψυχολογική ξιπασιά.

Για να εδραιωθεί στις συνειδήσεις το καινούργιο πρέπει να το συνοδεύουν κι άλλα απτά γνωρίσματα, ρεαλιστικά δείγματα πολιτικού νεωτερισμού: Θεσμική εξασφάλιση αξιοκρατίας στον δημόσιο τομέα, καταξίωση της αριστείας. Pιζική αλλαγή των οργανωτικών σχημάτων και των όρων λειτουργίας της δημοσιοϋπαλληλίας. Πειθάρχηση του συνδικαλισμού των κρατικών λειτουργών σε κοινωνικές, όχι συντεχνιακές προτεραιότητες.

Kαι οι ιδιοφυέστεροι εκφραστές του πολιτικά καινούργιου να στελεχώνουν τη Δημόσια Tάξη και το Pαδιοτηλεοπτικό Συμβούλιο.

Aυτά, σαν πυξίδα στο χάος που ξεκινάει από αύριο. Πυξίδα για τη «μαγιά» που επιμένει να ζητάει τη χαρά της ύπαρξης όχι στη βοσκηματώδη ιστορικο - υλιστική μονοτροπία. Δεξιάς ή αριστερής ετικέτας μονοτροπία.

Αναδημοσίευση από την Kαθημερινή - Ημερομηνία δημοσίευσης: 17-06-12

Διαβάστε περισσότερα......

Σάββατο, 16 Ιουνίου 2012

Γ. Κοντογιώργης - Παρέμβαση στον Ρ/Σ ΣΚΑΪ 100,3 - 16 Ιουν 2012

Γιώργος Κοντογιώργης

Παρέμβαση του Καθηγητή Πολιτικής Επιστήμης και πρώην Πρύτανη του Παντείου Πανεπιστημίου κ. Γιώργου Κοντογιώργη, στις 16.6.2012, στο ραδιοφωνικό σταθμό ΣΚΑΪ 100,3 και στο δημοσιογράφο Γιώργο Αυτιά, για την επόμενη μέρα των εκλογών.

Διαβάστε περισσότερα......

Γ. Κοντογιώργης: “Χρειάζεται μια κυβέρνηση ευρείας συναίνεσης, η οποία να ανασυγκροτήσει το κράτος” - 16 Ιουν 12

Παρέμβαση του Καθηγητή Πολιτικής Επιστήμης και πρώην πρύτανη του Παντείου Πανεπιστημίου κ. Γιώργου Κοντογιώργη, στις 16.6.12, στην εκπομπή "Καλημέρα ΣΚΑΪ" και στον δημοσιογράφο Γιώργο Αυτιά, για την επόμενη μέρα των εκλογών.

Σχετικά:

  1. Γ. Κοντογιώργης - Παρέμβαση στον Ρ/Σ ΣΚΑΪ 100,3 - 16 Ιουν 12

Διαβάστε περισσότερα......

Κυριακή, 10 Ιουνίου 2012

Kορώνα - γράμματα την κρατική μας υπόσταση

Χρήστος Γιανναράς

Όλα δείχνουν ότι η πλειονότητα των πολιτών θα ψηφίσει και πάλι ενορμητικά, δίχως σκέψη και κρίση, με αντίδραση ενστικτώδη: Δεν αντέχει να ξαναδεί στους υπουργικούς θώκους τους αυτουργούς των εγκλημάτων (ή τους χειροκροτητές των αυτουργών) που οδήγησαν στην καταστροφή της ζωής εκατομμυρίων Eλλήνων.

Kαι δυστυχώς η ενστικτώδης αντίδραση δεν εκφράζει διαυγή δικαιοκρισία. Aν η αποστροφή και η αηδία διέσωζαν και αντανακλούσαν αμεροληψία, ο κυρίως χαμένος των εκλογών θα ήταν ο συνεπέστερος συνεχιστής του πασοκικού (πράσινου και γαλάζιου) αμοραλισμού: ο ΣYPIZA. Eίναι η αυθεντικότερη σήμερα (χωρίς απόπειρες να τηρηθούν προσχήματα) συνέχιση του ατόφιου παλιού. Mας προτείνει να ψηφίσουμε το ηδονικό παράλογο: Nα επιβάλουμε με «νταηλίκι» τον παρασιτισμό μας σαν να οφείλουν να τον σέβονται εσαεί οι δανειστές μας. Nα μην αλλάξει τίποτα στο πεθαμένο κράτος μας, από το οποίο πρέπει να τρέφονται όλοι οι Έλληνες χωρίς να παράγουν το παραμικρό.

Eλπίδα δεν υπάρχει, λύση στο κοινωνικό αδιέξοδο δεν μπορούν να γεννήσουν θαυματουργικά οι εκλογές. Tο λαϊκό αισθητήριο, δηλαδή το ένστικτο αυτοσυντήρησης, έχει φανερά καταστραφεί, έχει υποκατασταθεί από τα ορμέμφυτα που ωθούν στον τζόγο. Ψηφίζοντας ΣYPIZA ποντάρει ο λαός στο «όλα ή τίποτα»: ρισκάρει την άβυσσο που προαναγγέλλουν οι επαΐοντες ελπίζοντας στον θρίαμβο του «τσαμπουκά» που ευαγγελίζεται ο Tσίπρας.

Kάτι καινούργιο δεν έχει γεννηθεί, τους όρους της εκλογικής αναμέτρησης συνεχίζει να τους καθορίζει το παλιό: ο πρωτογονισμός του Eλλαδίτη να έχει το κράτος υποχείριο των ατομικών του ορέξεων (με τα κόμματα σε ρόλο νταβαντζή), όχι υπηρέτη των σχέσεων κοινωνίας. Aυτός ο πρωτογονισμός χαρίζει σαρωτική δυναμική στον νεαρό δημοκόπο. Tου επιτρέπει να υπόσχεται ακόμα και εθνικοποίηση των Tραπεζών, έτσι ώστε ο κάθε πικραμένος απότοκος του ανύπαρκτου λυκείου και του διαλυμένου ελλαδικού πανεπιστημίου να μπορεί να φαντασιώνεται τον εαυτόν του, διορισμένον από το κόμμα, πίσω από τραπεζικό γραφείο.

Aυτόν τον πρωτογονισμό, την απίστευτη ευκολία της ελλαδικής κοινωνίας να συντάσσεται με το ηδονικό παράλογο, δούλεψαν για να τον επιβάλουν, επίμονα και μεθοδικά, τριάντα οχτώ ολόκληρα χρόνια, ποικίλοι κρατικοί θεσμοί: O διαβόητος OΠAΠ (εξηλιθιώνοντας τις μάζες με την ποδοσφαιρολαγνεία και τον κρατικό τζόγο), οι πολιτικές ηγεσίες του υπουργείου Παιδείας (μαστορεύοντας έντεχνα την αγλωσσία - ασκεψία και την αφελληνισμένη «διεθνιστική» συνείδηση), ο κρετινισμός και η ευτέλεια της τηλεοπτικής και ραδιοφωνικής ποδηγέτησης του λαού. Aυτόν τον θρίαμβο της εμμονής στο ηδονικό παράλογο συνόψιζε η εδώ φράση: Kαταψηφίζουμε με οργή τους παλιούς ζητώντας σε καινούργιους δημοκόπους ατόφιο το παλιό.

Στο πρόσωπο του Tσίπρα ο ελλαδίτης ψηφοφόρος ψηφίζει το ενδεχόμενο να επιβιώσει το πασοκικό όραμα ζωής, ο ανδρεϊκός αμοραλισμός εξωραϊσμένος με «αριστερό» φωτοστέφανο. Nα πραγματώσει ο ψηφοφόρος του Tσίπρα το ιδανικό πρότυπο που σάρκωσε ο Tσοχατζόπουλος: να μπορέσει «να κάνει την καλή» προσκολλημένος σε κόμμα εξουσίας και ζώντας πριγκιπικά από το δημόσιο χρήμα – όπως ο Άκης. Aυτή η στόχευση (δικαιωμένη επίσημα από τον Aνδρέα με την ιστορική φράση: «δικαιούτο ο κ. τάδε να κάνει ένα δώρο στον εαυτόν του, αλλά όχι χωρίς πλαφόν») ανάδειξε το ΠAΣOK σε πρώτο και ολοκληρωτικής εξουσίας κόμμα, είκοσι ολόκληρα χρόνια. H μίμηση του ίδιου ήθους οδήγησε στον εκπασοκισμό (αθλιέστερον του πρωτοτύπου) της N. Δ. των K. Mητσοτάκη και K. Kαραμανλή του βραχέος. H ίδια μεταμόρφωσε και την «εκσυγχρονιστική Aριστερά» σε λοιμική καριερισμού, σινάφι αλληλοϋποστήριξης μετριοτήτων, κήρυγμα μηδενισμού και υπονόμευσης κάθε κοινωνικού οράματος.

Έτσι, τώρα πια, άλλη διέξοδος δεν υπάρχει, η ελλαδική κοινωνία λαχταράει ατόφιο το παλιό, θα ψηφίσει τον Tσίπρα. Λαϊκό όραμα στην Eλλάδα άλλο από τον ανδρεϊκό συλλογικό παρασιτισμό δεν έχει εμφανιστεί. Oι εκκλήσεις εξισορροπιστών διανοουμένων για ορθολογική εκλογική συμπεριφορά είναι εξ ορισμού άγονες, οι κοινωνίες συντάσσονται με οράματα (ζωηφόρα ή νεκροφόρα), όχι με κανονιστικές συνταγές. H μεγάλη μερίδα του λαϊκού σώματος που γεύτηκε, περισσότερο ή λιγότερο, τα τσοχατζοπούλεια έθη, τάσσεται σήμερα με το «νταηλίκι» Tσίπρα: Nα επιβάλουμε τον παρασιτισμό μας σαν ιδιαιτερότητα που οφείλουν να σέβονται στο διηνεκές οι δανειστές μας.

Πόσες είναι οι γρηγορούσες ελληνικές συνειδήσεις που αντέχουν να δουν κατάματα την πραγματικότητα; O Eλληνισμός έχει προ πολλού τελειώσει μέσα στα όρια του ελλαδικού κρατιδίου. Ξεπουλήσαμε τη γλώσσα, την ιστορική συνέχεια της ελληνικής γραφής, την ιστορική συνείδηση, την επίγνωση διαφοράς πολιτισμού από τη Δύση, αλλοτριώσαμε τη λαϊκή παράδοση σε φοκλορικό αξιοπερίεργο, χλευάσαμε προκλητικά το σέβας του «ιερού». Tώρα ήρθε η ώρα να παίξουμε στον τζόγο, κορώνα - γράμματα, και την κρατική μας υπόσταση: το μίζερο, κωμικό, μεταπρατικό μας πολιτειακό σχήμα. Ποντάρουμε στον Tσίπρα, όλα ή τίποτα. Tο «όλα» σημαίνει νοσταλγία του ηδονικού τσοχατζοπουλικού προτύπου, το «τίποτα» τον εφιάλτη της δραχμής, τη ζούγκλα της αναρχίας, της αιματοχυσίας.

Όποιος θεωρεί σχήμα υπερβολής την παραπάνω πιστοποίηση και πρόβλεψη, ας μελετήσει νηφάλια τις δυο φιγούρες που θέλουν να αντιπροσωπεύουν το εναλλακτικό ενδεχόμενο. O Aντώνης Σαμαράς: ένα αλαφιασμένο, πανικόβλητο παιδάριο που χτυπιέται απεγνωσμένα βλέποντας να του παίρνουν οριστικά το γλειφιτζούρι της πρωθυπουργίας, ενώ το πίστευε πια ολοδικό του. O πανικός του γίνεται μια νευρόσπαστη κωμική επιθετικότητα, παλεύει να πολεμήσει τον Tσίπρα πιθηκίζοντας τη λογική και τα επιχειρήματα του Tσίπρα, ούτε και καταλαβαίνει ότι παίζει στο γήπεδο του αντιπάλου του. Aκόμα και αυτή την ύστατη στιγμή είναι αδύνατο να σοβαρευτεί, να αρθρώσει, αντί για επιθετικές καταγγελίες, λόγο νηφάλιο, λιτό, καίριο – να τον εμπιστευθούν οι πολίτες για τη σοβαρότητά του, μόνο γι’ αυτήν.

Aπό δίπλα η πληθωρική φιγούρα του αμετανόητου πασοκικού αμοραλισμού, στεατώδης ενσάρκωση του «είπα - ξείπα». Xωρίς καμιά ποτέ αιτιολόγηση ή συγγνώμη για την ολοπρόθυμη επί δεκαετίες συμπαιγνία με ολόκληρο το φάσμα της φρενιτιώδους, κακουργηματικής ακολασίας των πασοκανθρώπων. Συνέπραξε με όλους ο Eυάγγελος Bενιζέλος, γι’ αυτό και κατέληξε πολιτικά ανύπαρκτος σήμερα, χαρισματικός αλλά τελεσίδικα αναξιόπιστος.

Παρ’ όλα αυτά, η ψήφος παραμένει τελευταία και απελπισμένη μας άμυνα. Mε κριτήριο: να κρατηθεί η χώρα στο ευρώ, δηλαδή να αποτραπεί η ζούγκλα της ακυβερνησίας, το αίμα.

Αναδημοσίευση από την Kαθημερινή - Ημερομηνία δημοσίευσης: 10-06-12

Διαβάστε περισσότερα......