Κυριακή, 29 Απριλίου 2012

Γ. Κοντογιώργης - Στ. Ξαρχάκος: Ανοιχτή επιστολή προς τους συμπολίτες μας

      Αισθανόμαστε ότι έχουμε χρέος ως πολίτες αυτής της χώρας, να απευθυνθούμε στους συμπολίτες μας, να τους διατυπώσουμε τη γνώμη μας και να τους καλέσουμε να συνειδητοποιήσουν ότι το ελληνικό πρόβλημα έχει ως πρωτογενή αιτία το ιδιοτελές όσο και δυναστικό κράτος, που εγκατέστησε το κομματικό σύστημα στη χώρα από τη δεκαετία του 1980. Ότι δηλαδή η έξοδος από την κρίση προϋποθέτει την άρση των πυλώνων που οδήγησαν στην καταστροφή· Οι οποίοι είναι: η κομματική ιδιοποίηση του πολιτικού συστήματος, το δυναστικό και εκφαυλισμένο κράτος και η νομοθεσία που θεσμοθετεί τη διαπλοκή και τη διαφθορά. Να αντιληφθούν, επομένως, ότι η λύση δεν βρίσκεται στην εναλλαγή των κομμάτων στην εξουσία, αφού η πολιτική τάξη εξάντλησε τα όριά της· ούτε θέλει ούτε μπορεί να αλλάξει και μάλιστα να υπερβεί τον εαυτό της.

      Δύο χρόνια από τη στιγμή που η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ έριξε τη χώρα στο λάκκο των λεόντων, η πολιτική τάξη δεν έπραξε το παραμικρό όχι μόνο για να άρει τα αίτια της κρίσης, που στο σύνολό της δημιούργησε, αλλά και για να δείξει την παραμικρή διάθεση μεταμέλειας και αλλαγής πορείας. Διαγκωνίζεται πάνω στα συντρίμμια της χώρας για να υφαρπάσει τη λαϊκή νομιμοποίηση με ψευδή διλήμματα του τύπου "μνημόνιο ή χρεωκοπία", "ευρώ ή δραχμή", "σταθερότητα ή ακυβερνησία", ενώ είναι απολύτως βέβαιο ότι η χώρα δεν θα αποφύγει ούτε τη χρεωκοπία ούτε ίσως την επάνοδο στη δραχμή, εάν δεν αρθούν τα αίτια της κρίσης.

      Η Ελλάδα της δημιουργίας και του πολιτισμού είναι όμηρος των ολιγαρχικών συμμοριών που ύφανε η πολιτική τάξη στο σύνολο του κράτους, οι οποίες τη λυμαίνονται και τη σπιλώνουν. Συνένοχες στον κατήφορο αυτό, είναι τόσο οι "μνημονιακές" δυνάμεις, που έριξαν τη χώρα βορά στη διεθνή των αγορών, όσο και οι "αντι-μνημονιακές" δυνάμεις, το σύνολο σχεδόν της πολιτικής τάξης.

      Η ελληνική κοινωνία παρίσταται μάρτυρας μιας άγονης αντιπαράθεσης των πολιτικών δυνάμεων, που επικεντρώνεται στο σύμπτωμα -στα υπέρ ή κατά του μνημονίου-, προκειμένου να αντιπαρέλθουν το πραγματικό πρόβλημα, δηλαδή την άρνησή τους να εναρμονισθούν με το συμφέρον της κοινωνίας και της χώρας. Υπεραμύνονται με πάθος τα προκλητικά τους προνόμια, τις ευφάνταστες ασυλίες τους, το "δικαίωμά" τους να μην υπάγονται στη δικαιοσύνη, να διαπλέκονται με σκοπό τη διαφθορά, να μην αγγίζουν τη δημόσια διοίκηση και τη δικαιοσύνη για να την χρησιμοποιούν προς όφελος των ιδίων και της "πολιτικής τους πελατείας", με την κάλυψη του ίδιου του Συντάγματος. Η κοινωνία των πολιτών έχει αναδειχθεί στον πρωταρχικό και μείζονα εχθρό του συνόλου της πολιτικής τάξης.

      Έχοντας επίγνωση της εμμονής αυτής της πολιτικής τάξης να μην αγγίξει, μέχρι σήμερα, το απεχθές της σύστημα, η ελληνική κοινωνία δεν έχει άλλη επιλογή παρά να αναζητήσει τρόπους ώστε πολιτικοί και κράτος να αισθάνονται καθημερινά την ανάσα της. Να πιστέψει ότι η αλλαγή του μίγματος της ακολουθούμενης πολιτικής, θα διέλθει, σε πρώτη φάση, μόνο από τον εξαναγκασμό της πολιτικής τάξης να εναρμονισθεί με το κοινό συμφέρον, δηλαδή με την κατάλυση του λεηλατικού της καθεστώτος. Και στη συνέχεια, με την ανάκτηση μέρους, τουλάχιστον, της πολιτικής της κυριαρχίας, με την θεσμική συνεκτίμηση της βούλησής της στο πολιτικό σύστημα, με την καθιέρωση του "ελέγχειν" και του "ευθύνειν" του πολιτικού προσωπικού, για τα πεπραγμένα του. Να αντιληφθεί, τελικά, ότι η παντοδυναμία της κομματοκρατίας και των αγορών συναρτάται άμεσα από τον δικό της αποκλεισμό από το πολιτικό σύστημα. Σε τελική ανάλυση, η κοινωνία ως ο λόγος ύπαρξης και της πολιτικής τάξης και των αγορών.

      Οι εκλογές, παρόλον ότι γίνονται με σημαδεμένα χαρτιά και με προκλητικά αντισυνταγματικές μεθοδεύσεις, δίνουν τη μοναδική δυνατότητα στην κοινωνία των πολιτών να εξαφανίσει τους πολιτικούς πρωταίτιους της καταστροφής, να εξαναγκάσει την πολιτική τάξη, θέτοντάς την σε κατ' οίκον περιορισμό, να αλλάξει άρδην ή, εάν όπως όλα δείχνουν, επιλέξει την αντίσταση, να την οδηγήσει στην κατάρρευση, προκειμένου, πριν να είναι αργά, να έρθουν στο προσκήνιο δυνάμεις που θα οδηγήσουν στην υπέρβαση του δυναστικού καθεστώτος.

      Είναι προφανές πια ότι η πολιτική τάξη αποτελεί την μείζονα απειλή. Η παραμονή μας στην Ευρωπαϊκή Ένωση και στο ευρώ, η αποτροπή της περαιτέρω εξαθλίωσης και της ταπείνωσης της κοινωνίας, η ίδια η ύπαρξη της χώρας, διέρχονται αποκλειστικά από την υπέρβαση του συστήματος που θεσμοθετεί την κομματοκρατία και το δυναστικό κράτος.

      Η χώρα έχει επείγουσα ανάγκη από ένα μνημόνιο εναντίον του κράτους και όχι εναντίον της κοινωνίας. Διότι εάν αυτό δεν συμβεί, ακόμη και αν η ελληνική κοινωνία προσφέρει δωρεάν την εργασία της ή τις πλουτοπαραγωγικές πηγές της χώρας, ουδείς θα αποδεχθεί να επενδύσει στο μέτρο που θα γνωρίζει ότι τον αναμένουν τα πιράνχας της γραφειοκρατικής ιδιοποίησης, της διαπλοκής και της διαφθοράς να τον κατασπαράξουν. Εκτός και αν η Ελλάδα μεταβληθεί σε "μη χώρα", σε ομοίωμα κράτους, χρήσιμο ως προνομιακή χωματερή της διεθνούς των αγορών, για τις ενδο-ευρωπαϊκές ηγεμονικές διεργασίες και ως "χώρος" πρόσφορος στα διεθνή παίγνια.

      Η ελληνική κοινωνία οφείλει να γνωρίζει ότι, στο πλαίσιο αυτό, θα έχει να επιλέξει ανάμεσα σε μια νέα προσφυγιά και στην οριστική της εξαθλίωση και υποτέλεια.

Αθήνα, 27/4/2012

Οι υπογράφοντες

Σταύρος Ξαρχάκος, Γιώργος Κοντογιώργης,
Συνθέτης Καθηγητής

Διαβάστε περισσότερα......

Όχι αυτοαποκλεισμένοι στο ιστορικό περιθώριο

Χρήστος Γιανναράς

Πέρα από τον θυμό μας για την πολλαπλώς πιστοποιημένη ανικανότητα, ευτέλεια ή και φαυλότητα του πολιτικού προσωπικού της χώρας, το πιο εξοργιστικό δεδομένο, ειδικά στην προεκλογική αυτή περίοδο, είναι η πανομοιότυπη ίδια γλώσσα που συνεχίζουν να μιλάνε οι κομματάνθρωποι. «Mνημονιακοί» και «αντιμνημονιακοί», δήθεν Aριστεροί και πελαγωμένοι Δεξιοί, «κόμματα εξουσίας» και αποσκλίδια αυτών των κομμάτων με μοναδική «πολιτική» ταυτότητα τον πληγωμένο εγωισμό των αρχηγών τους, όλοι, μα όλοι, ομόγλωσσοι: O κ. Σαμαράς την ίδια γλώσσα με την κ. Παπαρήγα, ο κ. Bενιζέλος, επί το στιλπνότερον, τη γλώσσα του κάτισχνου «Άρματος» και του διδακαλικού κ. Kουβέλη, η κ. Θεοδώρα Mητσοτάκη μιαν «εσπεράντο» συγκεφαλαιωτική όλων των κοινοτοπιών της τελευταίας τριακονταετίας – και πάει λέγοντας.

Aναμηρυκάζουν το ίδιο χιλιοφθαρμένο τροπάριο λέξεων και σχημάτων, κενών πια από κάθε πραγματικό περιεχόμενο που υπηρετούν αποκλειστικά το κυνηγητό των εντυπώσεων, την εξαπάτηση του πολίτη και την υφαρπαγή της ψήφου του. Δεν τολμούν να αναγνωρίσουν ότι είναι ομόγλωσσοι επειδή έχουν την ίδια λογική, την ίδια νοο-τροπία (τρόπο του νοείν), όλοι μονοδιάστατα πειθαρχημένοι στη βιοθεωρία - κοσμοθεωρία του Iστορικού Yλισμού: H ύπαρξη και η συνύπαρξη αρχίζουν και τελειώνουν στην Oικονομία, μοναδικό περιεχόμενο ζωής είναι η κατανάλωση, χαρά της ζωής η καταναλωτική ευχέρεια. Παιδεία, πολιτισμός, καλλιέργεια απλά «εποικοδομήματα» στον πρωτογονισμό της βουλιμικής προτεραιότητας, υπηρετικά της καταναλωτικής επάρκειας ή του ευφραντικού («ψυχαγωγικού») ψυχολογισμού, όσο περίπου και ο «φιλαθλητισμός» ή το «στοίχημα».

Για του λόγου το ασφαλές, ας αναζητήσει ο αναγνώστης έναν πολιτικό, έστω και έναν, οποιουδήποτε κόμματος, που να προβληματίζεται για το ποια οργάνωση της δημόσιας διοίκησης θα εξασφάλιζε στον δημόσιο υπάλληλο τη χαρά της προσωπικής δημιουργίας, τη δυνατότητα να ξεκινάει το πρωί για τη δουλειά του με την προσωπική ικανοποίηση και πρόκληση ότι διαχειρίζεται ευθύνες σε πεδίο που απαιτεί δημιουργική φαντασία, για τη χαρά της διακονίας κοινών ή εξατομικευμένων αναγκών. Πολιτικό που να αντιλαμβάνεται ότι δίχως ένα τέτοιο κίνητρο οργάνωσης του κράτους η χώρα θα συνεχίσει να σέρνεται καταδικασμένη σε τεταρτοκοσμική καθυστέρηση, σε ανίατη αδράνεια πολτού.

Aς αναζητήσει ο αναγνώστης στο προεκλογικό τοπίο («κρανίου τόπο») έστω και έναν πολιτικό που να προβληματίζεται για το ποια οργάνωση λειτουργίας της αγοράς, οργάνωση των σχέσεων του πολίτη με το κράτος, θα επέτρεπε στον μικρό, τον μεσαίο ή και τον μεγάλο επιχειρηματία να ανοίγει το πρωί το μαγαζί του ή να πηγαίνει στο γραφείο του με τη χαρά ότι η δουλειά του και η αξιοσύνη του αξιολογούνται με μέτρα σεβασμού της εντιμότητάς του και της συμβολής του στην «κοινωνία της χρείας», της κοινωνικής του μετοχής και προσφοράς. Ότι το κράτος (η οργανωμένη συλλογικότητα στην πατρίδα του) του προσφέρει τις θεσμικές προϋποθέσεις να αναπτύξει το επιχειρηματικό του ταλέντο, να διακριθεί, να επεκτείνει τις δραστηριότητές του στο διεθνές πεδίο.

Tο ακόμα πιο απελπιστικό δεδομένο στην προεκλογική αυτή περίοδο είναι ότι, παρά τα ηχηρά ραπίσματα της πραγματικότητας, την οργή, περιφρόνηση και σιχασιά των πολιτών για τους πολιτικούς, παρά τη διεθνή διαπόμπευση του ελληνικού ονόματος, την εφιαλτική χρεοκοπία, την εθνική τραγωδία της ανεργίας, το φάσμα της ζούγκλας που επαπειλείται από την επιτεινόμενη στέρηση, το ήθος και το ύφος του πολιτικού λόγου παραμένει απαράλλαχτο. H γλώσσα αμετανόητα υπηρετική της στυγερής ιδιοτέλειας, των τεχνασμάτων για να ξεγελαστούν οι αφελείς. Xειρονομίες, μορφασμοί, η εκφραστική του σώματος, ο «αέρας» της βερμπαλιστικής υψηλοφροσύνης, όλα αμετάβλητα. Ωσάν να μη μεσολάβησε η φυλάκιση Tσοχατζόπουλου, η ώς τώρα συγκάλυψή του από τον κ. Bενιζέλο, οι αποκαλύψεις για την παπανδρεϊκή πρακτόρευση της υπαγωγής μας στον ζυγό του ΔNT, η υπογραφή των εξοντωτικών της χώρας «Mνημονίων», η ανοχή της αδιαπραγμάτευτης υπογραφής ή η ανικανότητα αποτροπής της. H κατά συνέπεια όλων των παραπάνω επίσημη υπεξαίρεση από το κράτος των ανταποδοτικών συντάξεων, η ατιμία παραβίασης από το κράτος των συμφωνημένων αμοιβών εργασίας, τα αυθαίρετα κατά συρροήν χαράτσια, η απάνθρωπη φορολόγηση του πολίτη.

Tο μέχρι σήμερα πολιτικό προσωπικό της χώρας, δίχως εξαιρέσεις, είναι υπόδικο στις συνειδήσεις των πολιτών για αυτουργία ειδεχθών κοινωνικών εγκλημάτων, ανοχή ή ανικανότητα αποτροπής της κακουργίας. H αδυναμία τους να μιλήσουν για κάτι διαφορετικό από την υπαγορευμένη εκδοχή της Oικονομίας, να αμφισβητήσουν την ολοκληρωτική προτεραιότητα του Iστορικού Yλισμού, δηλαδή τη συμπόρευση με τον παλαιοημερολογιτικό δογματισμό της κ. Παπαρήγα, αυτή η αδυναμία τούς έχει θέσει ουσιαστικά εκτός πολιτικής. Δεν καταλαβαίνουν ανάγκες ποιότητας της ζωής, τη συνύπαρξη ως κατόρθωμα κοινωνίας, την ανθρώπινη ευτυχία ως αναζήτηση αλήθειας, γνησιότητας, ομορφιάς. Aνάπηροι άνθρωποι.

Όμως είμαστε παγιδευμένοι να τους ξαναψηφίσουμε, για μια ακόμα φορά. Γιατί οι κοινωνικές αλλαγές βραδυπορούν εξαντλητικά – δεν λειτουργούν πια δικλίδες επαναστάσεων για αποσυμπίεση της οργής και της αηδίας, την απόδοση δικαιοσύνης, τον εξοστρακισμό των αυτουργών της κακουργίας. Λόγοι αυτοάμυνας επιβάλλουν να ψηφίσουμε, να μην ενδώσουμε στις ψυχολογικές μας παρορμήσεις: στην αποστροφή, στη βδελυγμία. Kαι να ψηφίσουμε όχι παίζοντας στο γήπεδό τους, δηλαδή αχρηστεύοντας την ψήφο μας, πετώντας την σε επιλογές παρορμητικών επικαιρικών προτιμήσεων. Nα ψηφίσουμε αυτούς που αρχηγεύουν εθελοντικά στα κόμματα της ευθύνης και της ενοχής για την καταστροφή της χώρας, επειδή η κραυγαλέα ανεπάρκειά τους εγγυάται τη συντομότερη συντριβή τους, την τελική.

Tο καινούργιο δεν έχει ακόμα φανεί, τα μικρά σημερινά κόμματα είναι αποσπόρια της καταστροφής, όχι σπέρματα ελπίδας. Περιθώριο για την εμφάνιση του καινούργιου θα υπάρξει μόνο με αλλαγή ριζική του Συντάγματος. Nα καταρρεύσει ολοκληρωτικά η μεταπολιτευτική απάτη. Kαι ώς τότε να κρατηθούμε στην Eυρώπη, όχι στο ιστορικό περιθώριο.

Αναδημοσίευση από την Kαθημερινή - Ημερομηνία δημοσίευσης: 29-04-12

Διαβάστε περισσότερα......

Παρασκευή, 27 Απριλίου 2012

Γ. Κοντογιώργης: “Η «μισή» Βουλή θα έπρεπε να συλληφθεί για διαφθορά”

Γιώργος Κοντογιώργης«Πολιτικοί και υπάλληλοι πρέπει να αισθάνονται την ανάσα της κοινωνικής βούλησης και του πολίτη».  

Δείτε επίσης:
Γ. Κοντογιώργης: “Αντί να αυτοκτονούν οι φορείς της καταστροφής, αυτοκτονούν τα θύματά τους” - 4 Απρ 12

 

Λάβρος κατά του πολιτικού συστήματος είναι ο καθηγητής Πολιτικής Επιστήμης στο Πάντειο Πανεπιστήμιο Γιώργος Κοντογιώργης. «Η πολιτική τάξη, αν πιστέψει ότι οι εκλογές τής δίνουν λαϊκή νομιμοποίηση για να μην αλλάξει, θα οδηγηθεί στην κατάρρευση του εαυτού της μέχρι το τέλος του χρόνου, δεν θα αντέξει», δηλώνει στα «Επίκαιρα». Σχολιάζει τη σύλληψη του Άκη Τσοχατζόπουλου λέγοντας ότι «έριξαν ένα "πολιτικό πτώμα" στην εκλογική αρένα» και επιμένει ότι πρέπει να καθίσουν στο σκαμνί όλοι όσοι μας έφεραν εδώ - ένοχοι και συνένοχοι, πρωθυπουργοί, υπουργοί και βουλευτές. Περιγράφει με μελανά χρώματα την πραγματικότητα της καταστροφής μας. «Η Ελλάδα βρίσκεται υπό διπλή κατοχή», λέει. «Την εσωτερική κομματοκρατία, και τώρα μας υπέβαλαν και σε εξωτερική, τη θεσμοθέτησαν». Ποια είναι η λύση που προτείνει; Ένα νέο Μνημόνιο, αλλά για το πολιτικό σύστημα και το κράτος...

Στη Χριστίνα Κοραή

- Κύριε Κοντογιώργη, ο Άκης Τσοχατζόπουλος βρίσκεται στον Κορυδαλλό. Κάλλιο αργά παρά ποτέ;

Έριξαν ένα «πολιτικό πτώμα» στην εκλογική αρένα για να δείξουν ότι κάνουν κάθαρση, Έτσι νομίζουν πως θα ξεπεράσουν το γεγονός ότι η Βουλή, αφού νομοθέτησε την ασυλία του πολιτικού αδικήματος, λειτουργεί ως θεσμός λεύκανσης των συμμοριών που δημιουργεί και συγκαλύπτει η δυναστική κομματοκρατία.

- Υπάρχουν πολλοί «Άκηδες» που συνεχίζουν να κυκλοφορούν ελεύθεροι;

Προφανώς ναι. Διαφορετικά, θα έπρεπε η «μισή» Βουλή να συλληφθεί για ενεργό διαφθορά κι η άλλη «μισή» για συνεργεία στη θεσμική και πολιτική της κάλυψη.

- Να καθίσουν στο σκαμνί και όσοι μας έφεραν εδώ;

Το πολιτικό προσωπικό πρέπει να πονέσει για να καθαρθεί το πολιτικό σύστημα. Θα έλεγα ότι πρέπει να πάνε στη φυλακή όλοι οι πρωθυπουργοί της περιόδου του ευρώ.

- Δηλαδή, ο Σημίτης, ο Καραμανλής, ο Παπανδρέου, ακόμη και ο Λουκάς Παπαδήμος;

Ο τελευταίος απλώς δεν φαίνεται να συνέλαβε το πραγματικό πρόβλημα της χώρας και στο μέγεθος του διακυβεύματος. Αποδέχτηκε το ρόλο του πρωθυπουργού περιορισμένης ευθύνης, λειτουργώντας απλώς ως όμηρος της κομματοκρατίας. Όσο για τον Γιώργο Παπανδρέου, έχει προτεραιότητα, καθώς επέλεξε με εγκληματική πρόθεση τον ενταφιασμό της χώρας. Τη μοίρα των πρωθυπουργών πρέπει να έχουν κι όσοι διαχειρίστηκαν κατ' ελάχιστον την οικονομία και τη δημόσια διοίκηση.

- Στους αντίστοιχους υπουργούς αναφέρεστε...

Λέω κατ' ελάχιστον αυτοί, διότι όλη η πολιτική τάξη είναι συνυπεύθυνη για την καταστροφή.

- Για όλα φταίει το ευρώ;

Αυτή είναι λάθος προσέγγιση. Θεωρώ ότι, από τη στιγμή που αποφασίστηκε η είσοδος της χώρας στο ευρώ, θα έπρεπε να ληφθούν μέτρα προσαρμογής στο νέο περιβάλλον. Αντί να γίνει αυτό, επανέφεραν ολικά την πολιτική σκηνή στο καθεστώς της φαυλοκρατίας του 19ου αιώνα. Δανείζονταν για να στήσουν τη μεγάλη κραιπάλη για τον εαυτό τους και για τους συγκατανευσιφάγους της διαπλοκής. Εργάστηκαν συστηματικά για την παρασιτική μεταμόρφωση της ελληνικής κοινωνίας.

- Πρόσφατα δηλώσατε στον ΑΝΤΙ, με αφορμή την αυτοκτονία του 77χρονου στο Σύνταγμα, ότι «αντί να αυτοκτονούν οι φορείς της καταστροφής, αυτοκτονούν τα θύματά τους».

Η πολιτική τάξη επιδεικνύει μια αλαζονική αλλοτρίωση κι έναν ανάλγητο κυνισμό μέσα στην κρίση, ομολογώντας ότι αντιμετωπίζει την κοινωνία ως το μείζονα εχθρό της. Βαθαίνοντας με τις επιλογές της την περαιτέρω καταστροφή, καλλιεργεί την απόγνωση, χωρίς να δείχνει καμία διάθεση να αλλάξει η ίδια και οι πολιτικές της στο παραμικρό.

- Τους πετάνε, όμως, νεράντζια...

Είναι σε κατ' οίκον περιορισμό. Τους προπηλακίζουν... Η κοινωνία τούς δηλώνει ότι δεν τους θέλει. Αυτοί, όμως, επιμένουν ετσιθελικά να την ηγεμονεύουν. Στα μάτια του κόσμου είναι πια δυσδιάκριτη η διαφορά ανάμεσα στο σημερινό πολιτικό σύστημα και σε ένα τυπικά αυταρχικό καθεστώς ή σε ένα «κοινοβουλευτικό» κόμμα και στη Χρυσή Αυγή. Όμως οι προπηλακισμοί συνιστούν ακόμη ατομικές πράξεις καταναγκασμού, που, ωστόσο, υποκρύπτουν μια αναβράζουσα εξεγερτική προδιάθεση. Αν το λεγόμενο «κοινοβουλευτικό σύστημα» θέλει να διασωθεί, πρέπει επειγόντως να ανασυγκροτηθεί έκ του μηδενός. Αναφέρομαι στους τρεις πυλώνες της καταστροφής: το πολιτικό σύστημα, τη δημόσια διοίκηση και τη Δικαιοσύνη, τη νομοθεσία.

- Μπορεί, εκτιμάτε, να γκρεμιστεί το κράτος εν μία νυκτί;

Βεβαίως, διότι είναι υπόλογο της καταστροφής, χωρίς καμία λαϊκή νομιμοποίηση. Προέχει να καταργηθεί αμέσως η όποια νομική προστασία του πολιτικού προσωπικού, ώστε να υπαχθούν στη Δικαιοσύνη εφεξής, αλλά και αναδρομικά, όσοι ζημίωσαν τη χώρα. Να καταργηθεί επίσης η προσωποπαγής κομματοκρατία και οι πρακτικές της, που μεταβάλλουν το κράτος σε όμηρο ιδιοτελών συμφερόντων, Να μηδενιστούν οι απολαβές και τα προνόμια των πολιτικών. Να γίνουν εντολοδόχοι και όχι δυνάστες της κοινωνίας των πολιτών. Να ανασυγκροτηθεί η δημόσια διοίκηση με γνώμονα το δημόσιο σκοπό της. Ο δημόσιος υπάλληλος να υπέχει προσωπική ευθύνη, με το ερώτημα και της απόλυσης, εάν δεν κάνει το καθήκον του. Να αναγνωριστεί στον πολίτη δικαίωμα εννόμου συμφέροντος. Πολιτικοί και υπάλληλοι πρέπει να αισθάνονται καθημερινά την ανάσα της κοινωνικής βούλησης και του πολίτη.

- Υπάρχουν περιθώρια διαπραγμάτευσης τον Μνημονίου, όταν έχει φαρδιές πλατιές τις υπογραφές των Βενιζέλου και Σαμαρά;

Η πολιτική τάξη που έβαλε την υπογραφή της δεσμεύει τον εαυτό της. Υπέγραψαν διότι είναι υποτελείς σε μια αντίληψη εσωτερικής κατοχής που τους κάνει να κινούνται μακράν του κοινού συμφέροντος και γι' αυτό να επιζητούν την πολιτική νομιμοποίηση που δεν τους δίνει η κοινωνία στην τρόικα. Φυσικά και υπάρχει δυνατότητα διαπραγμάτευσης. Αυτό που έχει σημασία είναι να αναδειχτεί η βαρύτητα της χώρας στη διεθνή πολιτική, αντί να υποβιβάζεται στο επίπεδο του εξαρτημένου και περιδεούς επαίτη, που αρμόζει στην πολιτική τάξη. Πρέπει να τεθούν, δηλαδή, οι όροι ενός άλλου Μνημονίου απέναντι στην τρόικα, που δεν θα στρέφεται εναντίον της κοινωνίας, που δεν θα αποδομεί τον οικονομικό ιστό της χώρας. Από την ασύμμετρη καταστροφή της χώρας, στην οποία οδηγούν oι επιλογές της δυναστικής κομματοκρατίας, κανείς δεν θα βγει ωφελημένος. Το δε κόστος της όποιας εξόδου από την κρίση θα αποδειχτεί δυσανάλογο για την ίδια την τρόικα.

- Τι μήνυμα στέλνει ο πολυκερματισμός του πολιτικού συστήματος;

Είναι πράξη αποδοκιμασίας όχι του ενός ή του άλλου κόμματος, αλλά συνολικά του πολιτικού συστήματος όπως είναι στημένο στην Ελλάδα. Μπορεί η κοινωνία αυτή τη στιγμή να μην έχει συνείδηση του περιεχομένου της λύσης, διαισθάνεται, όμως, ότι η εναλλαγή του παρόντος κομματικού κατεστημένου στην εξουσία δεν αποτελεί τη λύση. Πρέπει να βρεθεί τρόπος η εκρηκτική δύναμη την οποία έχει ως συλλογικότητα να εκφραστεί πολιτικά. Οι παλαιοί τρόποι πολιτικής έκφρασης, όπως οι διαδηλώσεις, έχουν ξεπεραστεί. Αυτό θα γίνει πια είτε εξωθεσμικά, με εξέγερση, είτε πάλι εξωθεσμικά, αλλά συντεταγμένα. Για παράδειγμα, με τη συγκρότηση της κοινωνίας σε συμπαγή δημο-αλυσίδα γύρω από τη Βουλή και τον εξαναγκασμό της πολιτικής τάξης να πράξει αυτό που αρνείται. Υπάρχει και το τρίτο σενάριο: Να καταρρεύσει από μόνο του το πολιτικό σύστημα, υπό το βάρος της πραγματικότητας που δημιουργεί. Και πολύ φοβάμαι ότι αυτό θα συμβεί πολύ σύντομα.

- Αποτελεί λύση η επιστροφή στη δραχμή;

Τόσο το δίλημμα «Μνημόνιο ή χρεοκοπία» όσο και το δίλημμα «ευρώ ή δραχμή» είναι ψευδή. Αποβλέπουν στον πειθαναγκασμό της κοινωνίας, στο να συγκατανεύσει στην καταστροφή της. Δεν αποτρέπουν, όμως, ούτε τη χρεοκοπία ούτε τη μετάβαση στη δραχμή. Όσο δεν αίρονται οι αιτίες της καταστροφής, τόσο τα αγοραία Μνημόνια θα διαδέχονται το ένα το άλλο. Η έξοδος από την κρίση χρειάζεται ένα Μνημόνιο για το κράτος.

Αναδημοσίευση από το περιοδικό Επίκαιρα - Τεύχος 132 • 26/04-02/05/2012

Διαβάστε περισσότερα......

Β. Φίλιας: “Πράκτορας ξένων συμφερόντων ο ΓΑΠ”

Βασίλης Φίλιας

Τόσο σεμνός και προσηνής ο καθηγητής κοινωνιολογίας τής Παντείου και τ. Πρύτανης τής ΠΑΣΠΕ Βασίλης Φίλιας σε κερδίζει από το πρώτο λεπτό. Ο λόγος του όταν μιλάει για όσους ορίζουν τις τύχες μας,παίρνει φωτιά, δε χαρίζεται σε κανέναν τους. Ένα λαμπερό πνεύμα, που φωλιάζει σ΄ ένα υπέροχο αρχοντικό σπίτι, γεμάτο σπάνια βιβλία και κειμήλια από τους βαλκανικούς πολέμους. Η συνάντησή μας, μια εμπειρία που θα μου μείνει αξέχαστη και που θέλω να την μοιραστώ μαζί σας.

Αποκλειστική συνέντευξη στον Γιώργο Διγενή © Mediasoup

- Με την άδειά σας, θα ήθελα να ξεκινήσουμε την συζήτησή μας από τον χώρο σας, τα πανεπιστήμια, και να μου πείτε αν με την δομή και τον τρόπο λειτουργίας τους, προάγεται η μόρφωση και η έρευνα. Αν εκπληρώνουν με άλλα λόγια τον λόγο ύπαρξής τους.

Πρώτα-πρώτα δε διατίθενται τα χρήματα που χρειάζονται για να κάνουν τα πανεπιστήμια έρευνα. Δεύτερον, δεν είναι ο προσανατολισμός τους τέτοιος. Περισσότερο ασχολούνται με το διδακτικό έργο και ελάχιστα με την έρευνα, και αυτό είναι μία παράδοση που έχει δημιουργηθεί μεταπολιτευτικά, εξαιρετικά αρνητική. Βεβαίως γίνονται διδακτορικά, εργασίες μεταπτυχιακές οι οποίες έχουν χαρακτήρα ερευνητικό, αλλά έρευνα-έρευνα καθαυτή, δε γίνεται στα πανεπιστήμια. Υπάρχουν βέβαια κάποια τμήματα και έδρες, δυστυχώς οι λιγότερες, που κάνουν σοβαρό έργο. Όμως στις περισσότερες υπάρχουν άνθρωποι που επαναλαμβάνουν κάθε χρόνο τα ίδια, δεν έχουν ευρύτερο ορίζοντα και ιδίως στις θεωρητικές επιστήμες, δεν είναι σε θέση να συνδέσουν τον ένα επιστημονικό κλάδο με τον άλλον, με αποτέλεσμα να βλέπουν τα πράγματα εντελώς μονομερώς. Φυσικά σ' αυτό, η αμερικάνικη επιρροή έχει παίξει καταλυτικό ρόλο.

- Τι εννοείτε λέγοντας "η αμερικάνικη επιρροή";

Είναι άνθρωποι αμερικανοσπουδαγμένοι, που έχουν επηρεαστεί και υιοθετήσει την αμερικάνικη κατεύθυνση, η οποία είναι υπεραπλουστευτική. Οι αμερικάνοι δεν καταλαβαίνουν ιστορία. Ούτε ιστορία, ούτε κοινωνιολογία. Η κοινωνιολογία που προτείνουν οι αμερικάνοι έχει έναν εντελώς στατικό χαρακτήρα, δεν ασχολείται καθόλου με τον "πράττοντα άνθρωπο", που είναι το νόημα τής κοινωνιολογίας. Έχω γράψει ένα βιβλίο, πριν από δυο χρόνια κυκλοφόρησε, με τίτλο "Συμβολή στον επαναπροσδιορισμό της ψυχολογίας, ως επιστήμης του ανθρώπου" όπου αναφέρω πως οι αμερικάνοι τείνουν να μεταβάλλουν ΚΑΙ την ψυχολογία ως μία επιστήμη τής ατομικής ψυχολογίας. Οι επιστήμες τού ανθρώπου, απαιτούν συνθετική αντίληψη τού ανθρώπινου όντος. Το ανθρώπινο ον είναι ένα ον το οποίο πράττει και για να πράττει, συλλαμβάνει τον κόσμο με νοήματα. Ε αυτό οι αμερικάνοι δεν το καταλαβαίνουν. Έχουν, στις θεωρητικές επιστήμες ή καλύτερα, στις επιστήμες τού ανθρώπου που είναι και το αντικείμενό μου, μία εντελώς τεχνοκρατική θεώρηση, έχοντας βάλει στην θέση τού όντος που περιέγραψα πιο πάνω, τον Homo Economicus, και σε συνέχεια αυτού, τον Homo Technocraticus.

Πάρτε για παράδειγμα τα οικονομικά, όπου από τους κλασικούς οικονομολόγους συλλαμβάνονταν ως επιστήμη που έχει σχέση με την οικονομική δράση τού ανθρώπου, ανεξάρτητα αν ήταν αστική επιστήμη ή ήταν επηρεασμένη απ΄τον Μαρξ ή τα σοσιαλιστικά ρεύματα. Και γι΄ αυτό την έλεγαν πολιτική οικονομία. Η σύγχρονη τάση σε πάρα πολλά πανεπιστήμια, ιδίως τού αγγλοσαξονικού χώρου, αλλά έχουν επηρεαστεί και οι Γερμανοί και οι Γάλλοι σε πολύ μεγάλο βαθμό, μιλάει για Economics. Για μια επιστήμη μελέτης μεγεθών και όχι τού πράττοντος ανθρώπου ως όντος οικονομικού. Διότι αυτό κατά κάποιο τρόπο θεωρούν, πως τους προφυλάσσει και από οποιαδήποτε προσέγγιση Μαρξιστικού τύπου. Και γι΄ αυτό δε διδάσκονται άνθρωποι που έπαιξαν τεράστιο ρόλο στην εξέλιξη των θεωρητικών επιστημών, των επιστημών τού ανθρώπου, ο Μαρξ, ο Weber και άλλοι.

- Κε καθηγητά, είναι τόσο καταλυτική η αμερικάνικη επίδραση;

Είναι, αλλά όχι όσο ήταν ακριβώς μετά τον 2ο παγκόσμιο πόλεμο. Μετά τον πόλεμο ήταν ισχυρότερη. Με την άνοδο τού Χίτλερ στην εξουσία καταστράφηκαν οι Γερμανικές παραδόσεις που αντιμετώπιζαν τις επιστήμες, ως επιστήμες που είχαν σχέση με τον δρώντα άνθρωπο, ως σκεπτόμενο, όχι ως μια αλληλεξάρτηση νευρώνων, αλλά σε μία σχέση που διαμορφώνεται στη βάση τού ότι ο άνθρωπος είναι σκεπτόμενο όν και το μόνο που έχει συνείδηση. Ο Χίτλερ κυνήγησε όλες τις θεωρητικές επιστήμες, κυρίως την κοινωνιολογία, ακόμα και την αστική κοινωνιολογία γιατί την θεωρούσε επικίνδυνη και αυτό άνοιξε τον δρόμο στους αμερικάνους μετά τον πόλεμο να εισδύσουν μ΄ένα τρόπο καταλυτικό.

- Όταν ακούτε από έναν/μία υπουργό παιδείας να λέει πως θέλει να την αναβαθμίσει, να την εξυγιάνει, κρατάτε μικρό καλάθι;

Σε τι την έχουν αναβαθμίσει; Σε τίποτα. Υπάρχουν σχολές, όπως για παράδειγμα το τμήμα Κοινωνιολογίας τού Παντείου Πανεπιστημίου που ακολουθεί την παράδοση την δική μου, όπου πράγματι υπάρχει ευρύτερος ορίζοντας.

Όσον αφορά τους υπουργούς παιδείας, πρώτα-πρώτα πρόκειται περί ασχέτων προσώπων. Είναι άνθρωποι που δεν έχουν καμία σχέση με την παιδεία. Έχουν σπουδάσει κάπου κάτι, κατά κανόνα προέρχονται από τα Νομικά, και δεν έχουν ιδέα. Δεν έχουν ιδέα ούτε όσον αφορά τα προβλήματα τα διδακτικά, δεν έχουν ιδέα όσον αφορά τα προβλήματα τα ερευνητικά. Τους ενδιαφέρουν τα Πανεπιστήμια, αν θέλετε, ως χώροι ανάπτυξης πολιτικών δραστηριοτήτων. Να ξέρετε, πως με τον "περίφημο" νόμο πλαίσιο τού ΄81, καταστράφηκαν όλα τα πανεπιστήμια. Γιατί αναδείχθηκαν άνθρωποι, οι οποίοι τότε ήταν βοηθοί, και σ΄ένα ποσοστό το οποίο υπερβαίνει το 90% έχουν γίνει τακτικοί καθηγητές με εργασίες, τι να σας πω, δευτεροκλασάτες, τριτοκλασάτες, και ακόμα πιο κάτω. Και αυτό οφείλεται στον "περίφημο" νόμο πλαίσιο, ο οποίος κατέστρεψε τα πανεπιστήμια.

- Σας εμπνέουν κάποια ασφάλεια, τα πολιτικά πρόσωπα που θέλουν να μας βγάλουν απ΄την κρίση;

Όπως σ΄όλους τους τομείς, έτσι κι εδώ, τα θέματα τα χειρίζονται άνθρωποι, όπου το επιεικέστερο που θα μπορούσε να πει κανείς είναι πως πρόκειται για ημιμαθείς ως αγράμματους. Δεν έχουν μελετήσει όλη την οικονομική ιστορία, καθώς και την θεωρία των οικονομικών κρίσεων, δεν πήρανε διδάγματα από την κρίση τού ΄29-΄30, δεν πήρανε διδάγματα από τον Κέυνς, είναι όλοι τους αντικεϋνσιανοί. Στην ουσία πρόκειται περί τραπεζιτών, ανθρώπων δηλαδή που έχουν εντρυφήσει στα Economics και όχι στην Πολιτική Οικονομία. Αντικείμενο τής Πολιτικής Οικονομίας είναι ο οικονομικά δρων άνθρωπος. Αυτό δεν ισχύει γι΄ αυτούς. Ούτε ένα μέτρο απ΄όσα έχουν πάρει, δεν ήταν σωστό.

Αφήστε ό,τι, αυτή είναι η επιεικής άποψης. Η μη επιεικής είναι, πως έχουμε να κάνουμε με ανθρώπους οι οποίοι λειτούργησαν ως εντολοδόχοι και μπορεί κανείς να πει, εκτελεστικά όργανα μεγάλων παγκόσμιων συμφερόντων τού εξωτερικού, κι έφεραν τη χώρα σ΄ αυτό το σημείο που την έφεραν. Όχι ό,τι δεν υπάρχουν ευθύνες τού λαού. Υπάρχουν. Πρωτογενώς όχι, δευτερογενώς. Δηλαδή, ο ελληνικός λαός με τα πρότυπα που τού δώσανε μετά την μεταπολίτευση, με τον τρόπο με τον οποίο διαμορφώθηκε η πολιτική ζωή, με το πελατειακό σύστημα... Όλα τα έκαναν αυτοί (οι πολιτικοί) κι έρχονται τώρα τάχα να τα διορθώσουν. Πρόκειται περί αχρήστων ανθρώπων, που πρέπει να ντρέπονται που κυκλοφορούν. Και που εμφανίζονται πρέπει να ντρέπονται, σας το λέω εγώ, εν πάση ειλικρίνεια!

Εγώ τώρα γράφω ένα βιβλίο (το 24ο), θα είναι έτοιμο ως τον Αύγουστο, το οποίο το τιτλοφορώ "Από την εξαχρείωση στην εξαθλίωση", όπου βεβαίως αποδίδω ευθύνες με ονόματα, ποιες ήταν οι ευθύνες τού Αντρέα, των πολιτικών φορέων, πώς τον λαό που ήταν σε μία στιγμή έτοιμος να δεχθεί ό,τι περιορισμούς θα τού έλεγαν, -θυμάστε όταν ανέβηκε ο Αντρέας το ΄81 ο λαός τού έλεγε "ό,τι πεις" και τελικά δεν έκανε τίποτα και κατήντησαν την κατάσταση όπως την κατήντησαν. Και τολμάνε να μιλάνε.

- Ο ΓΑΠ κατά την άποψή σας, ήταν ένας καλός πρωθυπουργός, που όπως ισχυρίζεται έσωσε την χώρα από την χρεωκοπία;

Μα αν δεν το υποστηρίξει αυτό, θα πρέπει να αυτοκτονήσει πολιτικά. Να πάει στο σύνταγμα εκεί που αυτοκτόνησε ο άλλος ο φουκαράς και ν΄αυτοκτονήσει. Ομαδικά ν΄αυτοκτονήσουν όσοι ψήφισαν μνημόνιο. Τα γελοία πρόσωπα. Οι πουλημένοι. Κι όταν υπήρχαν δυνατότητες. Μεγάλες δυνατότητες. Δηλαδή σας λέω το εξής. Οι Ρώσοι επί παραδείγματι θα μπορούσαν να μας δώσουν δάνειο με 1 ως 1,5% κι εσύ το πλήρωσες 6%. Τρελά πράγματα! Τρελά! Και πάει ο Αβραμόπουλος τώρα στην Aμερική για να τα μπαλώσει τα πράγματα, ότι "να οι αμερικάνοι δεν είναι το ίδιο πράγμα, μας δίνουν τεθωρακισμένα οχήματα μεταφοράς προσωπικού, μας δίνουν άρματα μάχης που δεν χρειάζονται αυτοί πλέον, τσάμπα". Τα΄ χεις πληρώσει με το αίμα σου όλα αυτά. Όλα.

Κατά τα λοιπά και σε ό,τι αφορά τον ΓΑΠ, πρόκειται περί πράκτορα. Ένας άνθρωπος που έδωσε εσφαλμένα στοιχεία προκειμένου να μας οδηγήσει στο Δ.Ν.Τ. Αντιλαμβάνεστε τι σημαίνει αυτό;

Πρόκειται περί ανθρώπου που λειτουργεί ως πράκτορας. Θα μου πείτε, να πούμε λόγω βλακείας; Όχι, αυτά δε γίνονται. Διότι είχε τους συμβούλους του, τους ανθρώπους του που τον καθοδηγούσαν. Κάθε τόσο πήγαινε στο εξωτερικό. Αν κανείς παρακολουθήσει την πορεία του, θα καταλάβει πολλά. Θα μου πείτε ο κύριος αυτός πρέπει να υποστεί συνέπειες; Ναι πρέπει να υποστεί συνέπειες. Η όλη του πορεία στα ελληνοτουρκικά, στα θέματα των σχέσεων με τα βαλκάνια, τα πετρελαϊκά, παντού, όπου να τον ψάξετε έχει δώσει έδαφος στους αντιπάλους. Νομίζουνε βέβαια ό,τι ο ελληνικός λαός δε θ΄αντισταθεί. Περιμένετε να δείτε να γίνουν οι εκλογές, ανεξαρτήτως αποτελέσματος και μετά θα δείτε τι έχει να γίνει.

- Βλέπετε δηλαδή να υπάρχουν περιθώρια ν΄αλλάξει η πολιτική;

Ασφαλώς! Υπάρχουν λύσεις τις οποίες αυτοί απέφυγαν.

- Υποστηρίζονται όμως αυτές από κανένα κόμμα από αυτά που φαίνεται να μπαίνουν στη βουλή;

Κοιτάξτε. Σ΄αυτές τις εκλογές, πιστεύω θα τα μπαλώσουν έτσι τα πράγματα, θα γίνει κυβέρνηση δύο, τριών κομμάτων, και θα βγει πάλι κυβέρνηση μνημονιακή. Αλλά θα΄ναι και τα τελευταία τους. Από εκεί και πέρα δεν έχουν περιθώρια.

- Δε βλέπετε δηλαδή να έρχεται η ανάπτυξη,όπως υποστηρίζουν,από το ΄13;

Αστειεύεστε βέβαια! Είναι δυνατόν να υπάρξει ανάπτυξη με αυτή την απονεύρωση τής αγοράς; Το δίδαγμα τής κρίσης τού ΄29-΄30 ήταν ενίσχυση πάση θυσία, μιλάω σε πλαίσιο καπιταλιστικό όχι για ανατροπή τού καθεστώτος, ενίσχυση τής αγοραστικής δύναμης των πλατιών μαζών. Εδώ όχι μόνο δεν ενισχύεται αλλά συνεχώς και τού αφαιρούνται. Με αποτέλεσμα η αγορά να έχει απονεκρωθεί τελείως. Πώς θα έχεις ανάπτυξη; Θα σας πως εγώ πως θα έχουμε επενδύσεις. Με την πτώση των τιμών που έχουμε γενικά, αγοράζοντας ό,τι υπάρχει ως φιλέτο, είτε κτίρια, είτε παραλίες, είτε πρώτες ύλες, αντί πινακίου φακής. Γι΄ αυτό κι εγώ, ακόμα και αν δεν λειτουργούν συνειδητά έτσι, εγώ θεωρώ πως προδίδουν τη χώρα. Εξ αντικειμένου, προδίδουν την χώρα. Και δεν υπάρχει καμία συγνώμη. Καμία συγνώμη.

- Είναι στα άμεσα σχέδιά σας, να αναλάβετε πρωτοβουλίες, να βγείτε μπροστά, να κινητοποιήσετε τον κόσμο;

Συνεργάστηκα με τον Θεοδωράκη όταν ξεκίνησε αυτή η ιστορία και πιστεύω πως κάναμε μια σημαντική προσπάθεια, προς την κατεύθυνση τής αφύπνισης τού λαού. Δεν με άκουσε βέβαια όταν τού είχα προτείνει να μαζεύαμε ενάμιση, δύο εκατομμύρια υπογραφές κατά τού μνημονίου. Ανεξάρτητα από αυτό, η ακτινοβολία τού Θεοδωράκη είναι πολύ μεγάλη. Δεν μπορώ να πω ό,τι εγώ έχω την ίδια ακτινοβολία. Ξέρετε, εδώ σ΄ αυτές τις καταστάσεις ο καθένας εμφανίζεται και νομίζει ότι μπορεί να παίξει το ρόλο αρχηγέτη. Δεν είναι έτσι τα πράγματα. Εγώ το λέω, το σύνδρομο τού Δελαπατρίδη. Ο καθένας λέει "να, εγώ αν ήμουνα". Αμ δεν είναι τόσο απλά τα πράγματα.

Έστειλα και στον Παπούλια μια ανοιχτή επιστολή και τού έλεγα πως αυτά που κάνεις σαν πρόεδρος είναι αποδοχή μιας βάναυσης πολιτικής κλπ, κλπ. Πρόσφατα του έστειλε κι ένας Κύπριος όπου σ΄αυτή κάνει σύγκριση ανάμεσα στον Παπούλια και στον Πρόεδρο τής Ισλανδίας, και λέει να τι έκανε ο Πρόεδρος της Ισλανδίας, να τι κάνεις εσύ. Ψήφισε το κοινοβούλιο Ναι υπέρ τού πρώτου μνημονίου και τους λέει είναι πολύ σοβαρό το ζήτημα θα το φέρω στον λαό. Δημοψήφισμα. Το καταψηφίζει ο λαός. Έρχεται το δεύτερο μνημόνιο, το ξαναψηφίζει το κοινοβούλιο. Το πάει στο λαό, λέει ο λαός Όχι. Δέχεται βοήθεια με όρους, δε θα μειωθούν οι συντάξεις και οι μισθοί. Δε θα πληρώσουμε εμείς λέει τα σπασμένα των τραπεζών. Δε θα τα πληρώσει ο λαός. Και στο τέλος λέει και το εξής. Εγώ ως εδώ ήτανε, προσέφερα τις υπηρεσίες μου, δεν ξαναβάζω υποψηφιότητα. Και με τον τρόπο αυτό ήθελε να δείξει πως δεν έκανε ό,τι έκανε επειδή είχε φιλοδοξίες αλλά ήθελε μόνο να προστατέψει τα συμφέροντα τού Ισλανδικού λαού.

- Διακρίνετε κάποιο φως στο τούνελ;

Θα περάσουμε από δύσκολες στιγμές, δε θα τον χάσουμε στο τέλος τον πόλεμο. Και ίσως αυτό να βοηθήσει το λαό να καταλάβει τα λάθη που έκανε δείχνοντας εμπιστοσύνη σ΄αυτούς τους αχρείους. Και μετά από διάφορες περιπέτειες και λοξοδρομήσεις, να αναδείξει ηγεσίες πράγματι ικανές και ...ελληνικές. Και τα δύο πρέπει να υπάρχουν. Άνθρωποι και ικανοί και Έλληνες. Να είναι κάποιος ελληναράς, δεν αρκεί.

- Θα χαρακτηρίζατε τη Νέα Δημοκρατία αντιμνημονιακό κόμμα, με βάση την ρητορική της τα τελευταία δυόμισι χρόνια;

Και στο τέλος τα γύρισε και τα υπέγραψε όλα. Τα υπέγραψε ή δεν τα υπέγραψε; Τι λέτε τώρα; Βεβαίως θα μας βοηθήσει πολύ και το γεγονός ότι θα ακολουθήσουν κι άλλες χώρες, όπου κι εκεί θα΄ χουμε τεράστιες κοινωνικές αναστατώσεις. Η Ισπανία αυτή τη στιγμή, είναι στα πρόθυρα τής έκρηξης. Στην Ιρλανδία τούς έβαλαν έναν φόρο για τα ακίνητα και το πλήρωσε μόνο το 40% των πολιτών. Ακόμα και στην Ολλανδία, που στέκεται καλύτερα οικονομικά, ακόμα κι εκεί έχουμε αναβρασμό μεγάλο. Αφήστε στην Ιταλία τι έχει να γίνει. Θα τα δούμε.

- Ποιο πιστεύετε πως θα είναι το μέλλον τής ευρωπαϊκής ένωσης σαν σχήμα και με δεδομένους τους κραδασμούς που υφίσταται τελευταία;

Αν δεν αλλάξει αυτή η λογική του διευθυντηρίου και δεν δημιουργηθούν προϋποθέσεις για μία ισόνομη σχέση μεταξύ των χωρών, θα διαλυθεί. Με το διευθυντήριο που έχουν δημιουργήσει η Γερμανία με την Γαλλία, δε στέκεται η Ευρώπη. Η Ευρώπη θα τιναχτεί στον αέρα. Τη στιγμή που ακόμα και οι αμερικανικές θέσεις είναι πολύ επικριτικές για την πολιτική που ασκείται, όχι μόνο απέναντι τής Ελλάδας, αλλά και γενικότερα έναντι τού ευρωπαϊκού νότου, από το διευθυντήριο. Είναι ασυναρτησίες όλα αυτά που λέγονται από ανθρώπους όπως ο Όλι Ρεν και ο Σόιμπλε, ο οποίος υποτίθεται ότι είναι μέγας οικονομολόγος. Τα΄ χει κάνει μαντάρα. Τόλμησε η Λαγκάρντ να μας πει τι θα ψηφίσουμε, το ακούσατε; "Δεν πρέπει να ψηφίσουν μικρά κόμματα οι Έλληνες" είπε. Η Κα Λαγκάρντ. Έχει άποψη η Κα Λαγκάρντ. Τα διεθνή τσόκαρα.

Μέχρι τώρα υποτίθεται ό,τι εμείς είμαστε φορείς κάποιου μολυσματικού ιού, τώρα να δείτε τι έχει να γίνει. Στην Ευρώπη αναφέρομαι. Πώς θα το αντιμετωπίσουν; Τώρα βέβαια, μπορεί αν έρθει αυτός ο Γάλλος ο σοσιαλιστής, γιατί υπάρχουν μεγάλες αντιδράσεις και στην Γαλλία, μπορεί να υπάρξει μια αλλαγή κατεύθυνσης. Αλλά δεν έχουμε σοβαρή ηγεσία εμείς εδώ.

- Σας προβληματίζει η ισχύς των οίκων αξιολόγησης, των αγορών και γενικά όλου αυτού τού συστήματος που έχει στηθεί σε παγκόσμιο επίπεδο και ορίζει τις οικονομίες των χωρών;

Στην λατινική αμερική είδατε τι πάθανε; Όλη την λατινική Αμερική την έχουν χάσει. Την έχασε δηλαδή, αυτό το διεθνές χρηματοπιστωτικό κεφάλαιο που έλεγχε τα πάντα. Και βεβαίως χάθηκε και η επιρροή η αμερικάνικη που βρίσκεται πίσω από αυτά τα διεθνή χρηματοπιστωτικά κέντρα. Χάσανε την Βολιβία, χάσανε την Βενεζουέλα. Μόνο την Νικαράγουα έχουν αυτή τη στιγμή. Την Νικαράγουα και την Κολομβία. Τις άλλες όλες τις χάσανε. Δεν είδατε ο Κορέα πως αντέδρασε στον Ισημερινό; Ιδιαιτέρως επαχθές το χρέος, δε σας πληρώνω κύριοι. Αυτό που λέει ο Καμμένος είναι σωστό, να πληρώσουμε δηλαδή μόνο το κεφάλαιο, και δεν πληρώνω τους τόκους. Και θα δούμε αργότερα με τι ρυθμίσεις και πως θα γίνει. Πράγματα αυτονόητα. Εδώ οι δικοί μας, δεν τόλμησαν να θέσουν το θέμα των γερμανικών αποζημιώσεων. Και να πουν "εντάξει όσους σκοτώσατε, σκοτώσατε, ό,τι καταστρέψατε, καταστρέψατε, αποζημιώστε μας". Για να καταλάβετε για τι ανθρώπους (τους πολιτικούς) ευτελείς, υπόδουλους, τιποτένιους μιλάμε.

Πήρανε όλο μας το χρυσό, πήρανε οκτώμισι χιλιάδες κομμάτια αρχαία καταγεγραμμένα. Το αναγκαστικό δάνειο μόνο είναι πάνω από 160 δις ευρώ. Μας πήραν το χρυσό, το βουτήξανε καταλάβατε τι έγινε; Η μόνη χώρα που δεν έθεσε αξιώσεις ευθέως και με δύναμη για να τα πάρει, ήταν η δική μας.

Τι σημαίνουν τ΄ αρχαία; Πιάσανε μια σπείρα αρχαιοκαπήλων στην Θεσσαλονίκη όπου μεταξύ όσων βρήκαν στην κατοχή τους, ήταν κι ένα νόμισμα τής εποχής τού Αλεξάνδρου. Να σας πω την τιμή του διεθνώς; 5 εκατομμύρια ευρώ. Μόνο ένα νόμισμα. Είναι φοβερά πράγματα, ανήκουστα. Το πως έχει πουληθεί αυτή η χώρα από τις ηγεσίες της, τώρα θα το καταλάβει ο κοσμάκης, ο οποίος νόμιζε πως το παν είναι να βλέπει τις ηλιθιότητες στην τηλεόραση. Σας είπα, δεν περιμένω ριζικές αλλαγές από αυτές τις εκλογές, μετά τις εκλογές όμως θα γίνει ο χαμός ο μεγάλος.

- Οι αντιδράσεις τού κόσμου απέναντι στα οικονομικά μέτρα σάς ικανοποιούν;

Εγώ θεωρώ πως όσα έχουν γίνει μέχρι τώρα ήταν αρκετά δυναμικά αλλά από τώρα κι έπειτα, θα δείτε αντιδράσεις που δε θα τις περιμένετε. Δηλαδή θα πηγαίνει ο κλητήρας και θα λέει "σου κατάσχω το σπίτι" και ο άλλος θα τον χτυπάει. Θα΄χουμε τέτοια πράγματα δηλαδή. Θα μπει η χώρα σε μια κατάσταση μεγάλης αναταραχής. Σε μια κατάσταση συγκρουσιακή.

Αναδημοσίευση από το Mediasoup - Ημερομηνία δημοσίευσης: 25-04-12

Διαβάστε περισσότερα......

Χρ. Γιανναράς - «Ανήκομεν είς τήν Δύσιν» Και ο Παπαδιαμάντης; - 10 Μαρ 12

Διάλεξη του Χρήστου Γιανναρά, Ομότιμου Καθηγητή Φιλοσοφίας και Πολιτιστικής Διπλωματίας στο Πάντειο Πανεπιστήμιο, με θέμα: «Ανήκομεν είς τήν Δύσιν» Και ο Παπαδιαμάντης;, που έγινε στις 10.3.12, στην αίθουσα εκδηλώσεων "ΔΗΜΑΡΧΟΣ Β. ΓΚΑΤΣΟΠΟΥΛΟΣ" του Δήμου Κηφισιάς.

Αναδημοσίευση από το Αντίφωνο - Ημερομηνία δημοσίευσης: 27-04-11

Διαβάστε περισσότερα......

Η αναχρονιστική και αντιδραστική Δημοκρατία μας

Γιώργος Κοντογιώργης

Δηλώνω εξαρχής ότι το σημερινό πολιτικό σύστημα είναι αναχρονιστικό και συνάμα αντιδραστικό. Είναι αναχρονιστικό, διότι ανάγεται στις διανοητικές επεξεργασίες και ανάγκες του 18ου αιώνα, όταν οι ευρωπαϊκές κοινωνίες αγωνιούσαν να αποτινάξουν τη φεουδαρχία. Επομένως, δεν απαντά στα σημερινά προβλήματα, ούτε ανταποκρίνεται στις πραγματικές συνθήκες. Είναι αντιδραστικό, διότι χρησιμοποιείται ως όχημα για να εμποδιστεί η κοινωνία να χειραφετηθεί, να πάρει τη μοίρα της στα χέρια της, και κυρίως για να ποδηγετηθεί από τη διεθνή των αγορών. Από την άλλη, η νεοτερικότητα, από άγνοια αλλά και από βαθιά ολιγαρχική αφετηρία, επιχειρεί να το νομιμοποιήσει, διατεινόμενη ότι πέτυχε το θαύμα: ότι το σημερινό σύστημα είναι και αντιπροσωπευτικό και δημοκρατικό, τη στιγμή που δεν είναι ούτε το ένα ούτε το άλλο, και πάντως τα δύο αυτά συστήματα είναι ασύμβατα μεταξύ τους.

Τι είναι δημοκρατία;

Στη δημοκρατία το πολιτικό σύστημα ανήκει στην κοινωνία των πολιτών, η οποία έτσι γίνεται συστατικός θεσμός της πολιτείας, δήμος. Συγχρόνως, η κοινωνία των πολιτών κατέχει όλη την πολιτική αρμοδιότητα, αυτοκυβερνάται. Στον αντίποδα, στις μέρες μας, το πολιτικό σύστημα το κατέχει το κράτος, στο σύνολο του, και μαζί την πολιτική κυριαρχία. Η κοινωνία στη δημοκρατία είναι δήμος, σήμερα είναι ένας απλός (εξω-πολιτειακός) ιδιώτης. Η δημοκρατία διαφέρει, επίσης, από την αντιπροσώπευση. Και τις δύο αυτές πολιτείες η κοινωνία των πολιτών είναι δήμος, θεσμός/μέτοχος της πολιτείας. Όμως, στην αντιπροσώπευση κατέχει μόνο την ιδιότητα/τις αρμοδιότητες του εντολέα, ενώ οι αρμοδιότητες του εντολοδόχου ανήκουν στον φορέα της πολιτικής εξουσίας. Εξού και δεν γίνεται στην ίδια χώρα να συνυπάρξουν αντιπροσώπευση και δημοκρατία.

Γιατί επικαλούμαστε τη δημοκρατία;

Γιατί τόση εμμονή της εποχής μας να δηλώνει αυτάρεσκα ότι το σύστημά της είναι δημοκρατία, ενώ δεν είναι; Τι ανώτερο έχει η δημοκρατία από τα άλλα πολιτεύματα, ώστε θέλουμε να αισθανθούμε ή έστω να δείξουμε ότι το κατέχουμε; Θα αναφέρω δύο από τους κύριους λόγους. Ο ένας αφορά σ' αυτό που έρχεται να εμπραγματώσει η δημοκρατία. Την καθολική (ατομική, κοινωνική και πολιτική) ελευθερία. Ο σκοπός αυτός της δημοκρατίας σήμερα περνάει απαρατήρητος, διότι οι αξίες της εποχής μας περιορίζονται μόνο στην ατομική ελευθερία. Είμαστε έτοιμοι να ξεσηκωθούμε εάν μας περιορίσουν την ατομική μας διαθεσιμότητα, στην ιδιωτική μας ζωή, και ορισμένα κοινωνικοπολιτικά δικαιώματα. Όμως, κανείς δεν αισθάνεται μη ελεύθερος στο κοινωνικο-οικονομικό και πολιτικό πεδίο, όπου αποφασίζουν άλλοι, οι ιδιοκτήτες των αντίστοιχων συστημάτων (του οικονομικού και του πολιτικού), για τη ζωή του.

Ο άλλος λόγος, έχει να κάνει με τους συσχετισμούς δυνάμεων που διαμορφώνουν το περιβάλλον της ζωής μας. Εάν η κοινωνία σήμερα έχει περιέλθει σε μειονεκτική θέση, με αποτέλεσμα να χάνει και τα ολίγα που κατέκτησε τις προηγούμενες δεκαετίες με πολλούς αγώνες, οφείλεται στο γεγονός ότι η μεν ίδια βρίσκεται εκτός πολιτείας, η δε οικονομία (με τη μορφή της αγοράς) έχει κερδίσει μια συντριπτική υπεροχή ισχύος. Έτσι, η αγορά έθεσε σε ομηρία την πολιτική τάξη και δι' αυτής το κράτος και τις αποφάσεις του. Η σχετική ισορροπία μεταξύ κοινωνίας, κράτους και αγοράς, που είχε διαμορφωθεί στο παρελθόν, έχει ολοκληρωτικά ανατραπεί.

Πώς θα αποκατασταθεί η ισορροπία;

Προφανώς όχι με όχημα το παρόν πολιτικό σύστημα, ούτε με τους παραδοσιακούς τρόπους πολιτικής δράσης. Διαπιστώνουμε καθημερινά την αναποτελεσματικότητα της «πολιτικής του δρόμου», όπως και την ολοένα μεγαλύτερη εξάρτηση των φορέων του πολιτικού συστήματος από το «διακύβευμα» των αγορών. Άλλωστε, οι πολιτικές ηγεσίες δεν κρύβουν ότι έχουν τάξει ως σκοπό της πολιτικής του κράτους το συμφέρον των αγορών και όχι το κοινωνικό συμφέρον. Για να είμαι ακριβής, οι ίδιοι οι θεμελιώδεις χάρτες εντέλλονται όπως οι πολιτικοί πολιτεύονται με γνώμονα τη «συνείδηση» τους και όχι το κοινό συμφέρον.

Να υποθέσουμε άτι η λύση εντοπίζεται στην εγκαθίδρυση της δημοκρατίας; Προφανώς όχι. Για τον πολύ απλό λόγο ότι η δημοκρατία δεν είναι εφικτή στις μέρες μας. Αποτελεί την πολιτεία της κοινωνικής ωριμότητας και όχι της βρεφικής φάσης που διέρχεται ο κόσμος της εποχής μας. Όπως ο ατομικός άνθρωπος δεν μπορεί εξ αποφάσεως να μεταβεί από την ηλικία των δέκα ετών σε εκείνη των εξήντα ή των εβδομήντα, έτσι και οι κοινωνίες.

Η βιολογία των συγχρόνων κοινωνιών μάς καλεί να σκεφθούμε πάνω στο ζήτημα της μετάβασης τους από το μη αντιπροσωπευτικό πολιτικό σύστημα, που βιώνουμε, στην αντιπροσώπευση . Από τη στιγμή που η κοινωνία θα εγκατασταθεί στο εσωτερικό της πολιτείας και θα λειτουργήσει ως εντολέας, οι κοινωνικοί συσχετισμοί, που υπαγορεύουν τις πολιτικές αποφάσεις, θα ανατραπούν δραματικά υπέρ της. Θα έλεγα, μάλιστα, ότι αρκεί γι' αυτό μια προσομοίωση αντιπροσώπευσης, που θα έδινε στην κοινωνία των πολιτών τη δυνατότητα του «ελέγχειν» και του «ευθύνεσθαι» της πολιτικής τάξης. Η αρμοδιότητα αυτή, σε συνδυασμό με την εκλογική νομιμοποίηση του πολιτικού προσωπικού, θα της επέτρεπε, αντί να χτυπάει έξωθεν την πόρτα της εξουσίας, να ανοίξει, έστω κατά μικρόν, μια χαραμάδα παρουσίας στο εσωτερικό της, με ασύμμετρες επιπτώσεις. Οι αγορές, και μαζί τους πια η πολιτική τάξη, γνωρίζουν ότι η αντιπροσωπευτική μετάλλαξη της πολιτείας αποτελεί τη μείζονα απειλή για τα συμφέροντα τους. Εξού και η κοινωνία των πολιτών έχει εξελιχθεί στον πρωταρχικό τους αντίπαλο.

Κατά τούτο, εκτιμώ ότι ο πόλεμος των εννοιών -και όχι των ιδεών- θα είναι αδυσώπητος στο προσεχές διάστημα. Διότι από αυτόν θα κριθεί, σε σημαντικό βαθμό, ο χρόνος ανασυγκρότησης του πολιτικού προτάγματος της κοινωνίας, η απελευθέρωσή της από τα στερεότυπα που την θέλουν εγκιβωτισμένη στον ιδιωτικό χώρο, μακράν του πολιτειακού κέντρου, όπου λαμβάνονται οι αποφάσεις για τη μοίρα της.

Αναδημοσίευση από το περιοδικό HOT DOC - Τεύχος 1/ 26-04-12

Διαβάστε περισσότερα......

Γ. Κοντογιώργης - Πρόταση για την υπέρβαση της κρίσης - 26 Απρ 12

Παρέμβαση του Καθηγητή Πολιτικής Επιστήμης και πρώην πρύτανη του Παντείου Πανεπιστημίου κ. Γιώργου Κοντογιώργη στην εκπομπή "Πρωινό ΑΝΤ1", στις 26.4.12.

(Ολόκληρη η εκπομπή βρίσκεται στο ΑΝΤ1 Web TV)

Διαβάστε περισσότερα......

Δευτέρα, 23 Απριλίου 2012

Η πολιτική ξαναγίνεται προφορική υπόθεση

Σε εποχή φτώχειας τα λόγια δεν είναι φτώχεια, αλλά βάλσαμο για την κοινωνία
Βασίλης Καραποστόλης*

Ας μη μας φαίνεται λίγο που ξαναρχίσαμε να μιλάμε δημοσίως. Είναι ευοίωνο ότι μέσα στο ξάφνιασμα της κρίσης, μέσα στις δυσκολίες που ενέσκηψαν, όλο και περισσότερο τα θύματα νιώθουν την ανάγκη αντί να καταπιούν τα συμβάντα, να τα αναπλάσουν με τη γλώσσα τους. Οι άνθρωποι ξανάγιναν εξ ανάγκης ομιλητές. Τους ακούμε να προσπαθούν να ξαναπιάσουν το νήμα των γεγονότων μέσα σε μαγαζιά, σε ταξί, ή στους δρόμους και να μη βιάζονται πια να φύγουν όταν και οι άλλοι γύρω τους κάνουν το ίδιο. Πασχίζουν να συγκροτήσουν μια γνώμη και να την πουν, μολονότι το ξέρουν πως τα στοιχεία που διαθέτουν είναι λειψά. Μέσα στον στρόβιλο από ειδήσεις, υποθέσεις και φήμες, πώς να βρει κανείς μια στέρεη βάση για να σκεφτεί με στοιχειώδη λογική συνοχή; Αλλά ακριβώς για να μη βουλιάξει μέσα στη σύγχυση πρέπει να σκεφτεί και για να σκεφτεί πρέπει να μιλήσει.

Σήμερα προέχει να μιλήσουμε, ακόμη κι αν οι συλλογισμοί μας συναντούν αδιέξοδο. Αυτό ισχύει παντού όπου η κρίση δείχνει τα δόντια της, δεν είναι μόνο ελληνικό το φαινόμενο. Στην Αργεντινή, όταν τα γνωστά γεγονότα πριν από μερικά χρόνια, πήγαν να διαλύσουν μαζί με την οικονομία την κοινωνία και τα ήθη, το μόνο που αντέταξαν οι πληγέντες ήταν η ικανότητά τους να συσπειρώνονται σε ομάδες. Υπάρχουν ντοκουμέντα στα οποία καταγράφεται καθαρά αυτή η αμυντική διαδικασία με την οποία οι αβοήθητοι ανταλλάσσοντας πείρα και γνώσεις βοηθούσαν ο ένας τον άλλο κι έφθαναν στο σημείο να νιώθουν ένα είδος λύτρωσης μες στη δυστυχία τους.

Ήταν γιατί ξανακέρδιζαν τη φωνή τους. Δεν ήταν πια ιδιώτες - «παθόντες», αλλά πολίτες που ανακοίνωναν το τι έπαθαν και προσπαθούσαν να το ερμηνεύσουν. Όσο κι αν φαίνεται παράξενο, οι μαρτυρίες αυτές μας λένε ότι οι κακοπαθημένοι εκείνοι, παρά τις στερήσεις και την ανεργία που τους πίεζαν, βρήκαν ότι το να συζητούν μεταξύ τους ήταν μια ευτυχία που τους είχε λείψει πολύ. Τη ξανάβρισκαν μέσα στην οικονομική κρίση. Πράγμα που σημαίνει ότι η προηγούμενη περίοδος της σχετικής ευημερίας τους ήταν ταυτόσημη με την υποχρεωτική σιωπή.

Αλήθεια, αυτό δεν γινόταν παντού; Στην Αμερική, στην Ευρώπη, το ιδιωτικό νοικοκυριό απορροφούσε όλους τους κραδασμούς της ζωής και επέτρεπε στον ένοικο του σπιτιού να ξεχνιέται μπροστά στην τηλεοπτική οθόνη, να ξεχνάει δηλαδή αυτό που θα ήθελε να πει ο ίδιος, να σχολιάσει, να διασταυρώσει, να δοκιμάσει με δυο λόγια τη σκέψη του πάνω στη σκέψη των άλλων. Από έλλειψη διανοητικών τριβών ο σύγχρονος ιδιώτης έγινε ατροφικός στην άρθρωση. Αμέτρητα αγορασμένα ψιλοπράγματα βούλωναν το στόμα του. Αλλά όταν άρχισαν τα υλικά αυτά αποκτήματα να μειώνονται, αναπήδησε και πάλι από το στόμα του η βαθιά ανάγκη για έκφραση.

Το είδαμε αυτό να εκδηλώνεται εντυπωσιακά και στη Νέα Υόρκη πριν από λίγο καιρό. Οι διαδηλωτές που συμμετείχαν στο κίνημα Occupy Wall Street καθιέρωσαν στις κινητοποιήσεις τους τη χρήση ενός «ανθρώπινου μικροφώνου», όπως το είπαν. Αντί για την ντουντούκα, μέσο μετάδοσης έγινε η επανάληψη από το πλήθος της ομιλίας κάθε αγορητή.

Δεν ήθελαν πια οι διαμαρτυρόμενοι να αναπαράγεται μηχανικά ο ήχος της ανθρώπινης φωνής, ήθελαν να τον αναπαράγουν οι ίδιοι και με τον τρόπο αυτό να γίνονται συμμέτοχοι σε μια φυσική, σωματική τελετουργία. Να λοιπόν που τα διασπασμένα, απονευρωμένα άτομα αναζητούν ξανά δεσμούς αλληλοζωογόνησης. Για να ζήσουν άραγε τι; Μια ομαδική μέθη μήπως; Μια ομαδική εκτόνωση;

Είναι αρκετοί εκείνοι που κοιτάνε με δύσπιστο μάτι αυτές τις χειρονομίες της πελαγωμένης ατομικότητας, της δυτικής ατομικότητας που κουράστηκε να προφυλάγεται, να κουμπώνεται και θα ’θελε να ψάξει ξανά τα σημεία επαφής της με τους άλλους. Ωστόσο, η δυσπιστία απέναντι στα αυθόρμητα ανοίγματα είναι υπερβολική και εν πάση περιπτώσει αποτελεί πολυτέλεια για τους καιρούς μας. Είναι ασήκωτο το βάρος να είναι κανείς φτωχός και μαζί καχύποπτος. Και είναι πολύ ελαφρύτερο το βάρος όταν μοιράζεται κανείς με τους ομοιοπαθείς αυτό που είναι κοινό βάσανο αλλά που ο καθένας το κρατάει κρυφό. Το χειρότερο βάσανο της εποχής μας είναι ότι η νοημοσύνη των ανθρώπων, η αντίληψή τους, το μυαλό τους το εκπαιδευμένο επί χρόνια στα θρανία, παραγκωνίζεται χωρίς προσχήματα.

Όλοι μέχρι σήμερα θίγονταν και όλοι έκαναν πως δεν καταλαβαίνουν. Υποδύονταν τους πολιτικά ανόητους με αντάλλαγμα την ιδιωτική εξασφάλιση. Δέχονταν να μη συζητάνε πολύ μεταξύ τους διότι τα «πολλά λόγια ήταν φτώχεια». Όμως τώρα που η φτώχεια εμφανίστηκε απροσδόκητα, βλέπουμε πως το αξίωμα που μας συμβούλευε να είμαστε λιγομίλητοι χρησιμοποιήθηκε εις βάρος μας. Μας ζήτησαν να γίνουμε καταναλωτές της σιωπής μας. Το δεχτήκαμε. Τώρα θα χρειαστεί να το αρνηθούμε ξανά. Να αρνηθούμε πρώτα απ’ όλα ότι είμαστε πολύ ακατατόπιστοι, πολύ απλοϊκοί, πολύ μικροί για να συζητάμε τα «μεγάλα» ζητήματα. Μας λένε: μπορείτε να κουβεντιάζετε για τις δουλειές σας, για τα ψώνια σας, για τους έρωτες ή τις αρρώστιες σας - μπορείτε ακόμη και για την ύπαρξη του Θεού να συζητάτε. Όχι όμως και για το Χρήμα ή την Εξουσία. Όχι και για τους επίγειους θεούς και, κυρίως, όχι για τους ιερείς τους. Θα παραβούμε τις εντολές;

 

* Ο κ. Βασίλης Καραποστόλης είναι Καθηγητής Πολιτισμού και Επικοινωνίας του Πανεπιστημίου Αθηνών

Αναδημοσίευση από την Kαθημερινή - Ημερομηνία δημοσίευσης: 22-04-12

Διαβάστε περισσότερα......

Κυριακή, 22 Απριλίου 2012

Tι ψηφίζουμε; Mε σιχασιά το μη χείρον

Χρήστος Γιανναράς

O κ. Eυάγγελος Bενιζέλος διετέλεσε υπουργός Eθνικής Άμυνας από τις 7.10.2009 ώς τις 16.6.2011. Στους δεκαεννέα αυτούς μήνες δεν ασχολήθηκε, άραγε, ποτέ με τα οικονομικά του υπουργείου του, με τις εκκρεμείς παραγγελίες εξοπλισμών, δεν έλεγξε ποτέ αν οι εκκρεμείς παραγγελίες αντιστοιχούσαν με συνέπεια στα μυθώδη ποσά κοινωνικού χρήματος που είχαν διατεθεί γι’ αυτές; Δεν άκουσε ποτέ να μιλούν στο υπουργείο του για τα όσα τα MME έφερναν στο φως και αφορούσαν σε εγκλήματα οικονομικά του προκατόχου του, φυλακισμένου σήμερα Άκη Tσοχατζόπουλου, κορυφαίας και συμβολικής φυσιογνωμίας του ΠAΣOK;

Tα όσα η εισαγγελική έρευνα αποκάλυψε και οι δημοσιογραφικές αναλύσεις διασάφησαν συνιστούν όγκο τεκμηρίων που καθιστούν ένοχη τη σιωπή του κ. Bενιζέλου, συντρίβουν την αξιοπιστία του. Tουλάχιστον στην περίπτωση Tσοχατζόπουλου, ο άλλοτε αρμόδιος υπουργός και σήμερα αρχηγός του ΠAΣOK αποδείχτηκε αδιάφορος για το κοινωνικό του χρέος, αδίστακτος στην ανοχή και στην απόκρυψη αντικοινωνικών κακουργημάτων – πώς να του εμπιστευθεί ο πολίτης τις τύχες της χώρας; Kαι δυστυχώς είναι δύσκολο να θυμηθούν οι πολλοί τα όσα άλλα συγκάλυψε, δικαιολόγησε ή ανέχθηκε, επί τόσα χρόνια, ο κ. Bενιζέλος συμπαίζοντας με το κόμμα του παπανδρεϊσμού, του συνειδητού αμοραλισμού – οι μεθοδικά εξηλιθιωμένες, για δεκαετίες τώρα, μάζες μοιάζει να έχουν χάσει το ιστορικό βάθος της πολιτικής μνήμης.

Ωστόσο οι δημοσκοπήσεις δείχνουν το ΠAΣOK σε εξευτελιστική κατάρρευση, πολιτικά πια ανύπαρκτο. Kαι η πολιτική ανάλυση προσπαθεί να εντοπίσει τους παράγοντες που οδήγησαν το κάποτε «κίνημα» σε πλήρη σήμερα ανυποληψία και αναξιοπιστία. Λογαριάζουν καίριο παράγοντα την οικονομική πολιτική που υπηρέτησε η κυβέρνηση του θλιβερού ολίγιστου των Παπανδρέου: ένα «σοσιαλιστικής» επωνυμίας κόμμα δέχθηκε να πρακτορεύσει τις ντιρεχτίβες μιας οικονομικής στρατηγικής απάνθρωπων ακροτήτων, αυτονομημένης από το κοινωνικό γεγονός, από κάθε σεβασμό της ανθρώπινης ύπαρξης.

Όμως το ΠAΣOK δεν ήταν απλώς ένα κόμμα, ήταν σύμπτωμα περιστασιακό μεν αλλά πραγματικά «πανελλήνιο»: ένα είδος έκρηξης, που έφερε στην επιφάνεια χρόνιες παθογένειες της ελλαδικής συλλογικότητας. Kυρίως την έκλειψη και απουσία άξονα κοινωνικής συνοχής των Eλληνώνυμων του βαλκανικού νότου, έκλειψη «νοήματος» της ελληνικότητας στο συγκεκριμένο παρόν, στις σημερινές ευρωπαϊκές και διεθνείς συνθήκες. Γι’ αυτό και ήταν έκκρηξη πλημμυρίδας ενός ατομοκεντρικού πρωτογονισμού, που ανέδειξε σαν μοναδική δικαίωση ζωής και καταξίωση του ατόμου τη μεγιστοποίηση της καταναλωτικής ευχέρειας. Oι αντικοινωνικές συμπεριφορές έγιναν αυτονόητη καθημερινότητα, ο εκβιασμός όπλο των οργανωμένων συμφερόντων, ο αδίστακτος γκανγκσερισμός «δημοκρατικό δικαίωμα». O εθνομηδενισμός έγινε καύχηση, η αγλωσσία έπαψε να σηματοδοτεί την απαιδευσία και τον εκβαρβαρισμό.

Σύμπτωμα παθογένειας περιστασιακό αλλά πραγματικά πανελλήνιο, το ΠAΣOK λειτούργησε όπως ο ιός του έιτζ, σαν ακάθεκτη επιδημία, σαν λοιμική. Παραμένει απίστευτη η ταχύτητα με την οποία μεταλλάχθηκαν όλα τα πολιτικά κόμματα, οι συνδικαλιστικές τους αποφύσεις, τα δημοσιογραφικά και ραδιοτηλεοπτικά ήθη, το καθημερινό λεξιλόγιο των ανθρώπων, πώς έγινε αυτονόητος κανόνας βίου ή αντικοινωνική συμπεριφορά. Tο εμφατικότερο και σκανδαλωδέστερο σύμπτωμα ήταν ο εκπασοκισμός της «Nέας Δημοκρατίας» – και όπως πάντοτε η απομίμηση είναι ασύγκριτα αθλιότερη από το πρωτότυπο. Mε τον εκπασοκισμό της N.Δ. η ελληνική κοινωνία στερήθηκε κάθε δυνατότητα εναλλακτική, αντίστασης ή αντιλόγου στον παπανδρεϊσμό, ο αμοραλισμός έγινε στοιχείο ταυτότητας της μεταπολίτευσης, μετά το ’74, στην Eλλάδα. O «Συνασπισμός» κολακεύτηκε να αποτελεί το εγγράμματο τμήμα ή βιτρίνα «κουλτούρας» του ΠAΣOK, το KKE δικαιώθηκε απολύτως στις σταλινικές του ιδιοτέλειες, στην πολιτική συσπείρωση που εξασφαλίζει η τρομοκρατία της ρουφιανιάς.

Γιά όσους πολίτες διαθέτουν κριτική εγρήγορση αμεροληψίας (δυσχερέστατη για τα αναρίθμητα θύματα του πολιτικού έιτζ) είναι φανερό ότι η οικονομική χρεοκοπία που δραματικά ζούμε, η κατερείπωση της πατρίδας, είναι το φυσιολογικό και αναπόφευκτο τέλος της «μεταπολίτευσης», δηλαδή του πανελλήνιου συμπτώματος εκπασοκισμού της χώρας. Kαθόλου τυχαία, στη χρεοκοπία μάς χειραγώγησε, με προγραμματισμένη μεθοδικότητα, ο θλιβερότερος στην ολιγότητά του Παπανδρέου – ήταν ο μοιραίος καταλύτης αυτοκαταστροφής του ΠAΣOK, δηλαδή της μεταπολιτευτικής Eλλάδας. H Eλλάδα είναι ένας σωρός ερειπίων, με κατεστραμμένο ολοκληρωτικά τον παραγωγικό της ιστό, διαλυμένη σε αποσύνθεση την κρατική μηχανή, με ενάμισο εκατομμύριο ανέργους και δύο εκατομμύρια μετανάστες να λιμοκτονούν και τον υπόλοιπο πληθυσμό της χώρας σε βαριά κατάθλιψη ή πανικό.

Kαι αυτή η χώρα οδηγείται μεθαύριο σε εκλογές: Nα εκλέξει τον ηγέτη που θα την οδηγήσει να βγει από τη χρεοκοπία και την επιτρόπευση των τοκογλύφων, δηλαδή να απαλλαγεί από τον εκπασοκισμό της, που θα πει: να βάλει τέλος στην παθογένεια της μεταπολίτευσης. Kαι ένας τέτοιος ηγέτης σαφώς δεν υπάρχει. Όπως γράφει συχνά ο Σταύρος Λυγερός, «το παλαιό δεν έχει ακόμα εντελώς καταστραφεί, γι’ αυτό και το νέο δεν έχει ακόμα ανθίσει».

Tο ένστικτο αυτοάμυνας μάς απαγορεύει να ψηφίσουμε τον κ. Bενιζέλο, να ξαναπαραδώσουμε τη ζωή μας στον εφιάλτη του ΠAΣOK, στους αυτουργούς του ολέθρου – ή στα αποσκλίδια του ΠAΣOK, ράκη όψιμων φυγάδων από την ντροπή. Tα ίδια ακριβώς ισχύουν και για τη N.Δ., με το επιπλέον υστέρημα ότι ο κ. Σαμαράς υποψιάζεται λιγότερο και από τον κ. Bενιζέλο πότε γίνεται κωμικός με ναρκισσιστικές εκρήξεις και επίφοβος με την τέλεια ανικανότητά του να αξιολογεί την ανθρώπινη ποιότητα. Παρ’ όλα αυτά, οφείλουμε να αναγνωρίσουμε στον κ. Σαμαρά ότι ήταν ο μόνος φορέας εξουσίας που αντιστάθηκε στον από παντού εκβιασμό με σθένος, και υπέκυψε μόνο όταν οι μεγαλώνυμοι εκβιαστές έδειξαν αποφασισμένοι να τραβήξουν τη σκανδάλη αποπομπής της Eλλάδας από το ευρώ.

Oπωσδήποτε, η γέννα του καινούργιου δεν θα έρθει με ψήφο ψυχολογικής εκτόνωσης χαρισμένη σε γελοιογραφίες του πατριωτισμού, σε νοσταλγούς του Σταλινισμού, σε αμακαδόρους της οικολογίας, της ομοφυλοφιλίας, της φιλορθοδοξίας. Aποκλείεται.

Αναδημοσίευση από την Kαθημερινή - Ημερομηνία δημοσίευσης: 22-04-12

Διαβάστε περισσότερα......

Σάββατο, 21 Απριλίου 2012

Λαοκράτης Βάσσης: “Μια Αριστερά που δεν πατάει γερά στον τόπο της είναι μια καθ’ όλα άτοπη Αριστερά”

Λαοκράτης Βάσσης, Η χρεοκοπία της μεταπολίτευσης, Ταξιδευτής, 2011  
Λαοκράτης Βάσσης  
Το βιβλίο του Λαοκράτη Βάσση «Η χρεοκοπία της Μεταπολίτευσης - Πολιτιστικές Αναγνώσεις» κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ταξιδευτής. Ο συγγραφέας αναζητά τα βαθύτερα αίτια των βιούμενων αδιεξόδων μας, υποστηρίζοντας ότι η Αριστερά πρέπει να γίνει πολιτιστική πρωτοπορία προκειμένου να διεκδικήσει την πολιτική πρωτοπορία.

Διαβάστε επίσης:
Λαοκράτης Βάσσης, Αριστερά και πολιτιστική πολιτική

 

Ο Λαοκράτης Βάσσης δεν δίνει συχνά συνεντεύξεις. Εδώ και πολλά χρόνια ταυτισμένος με την υπόθεση της Αριστεράς, κρατούσε για τον εαυτό του ρόλο πίσω από τα φώτα της δημοσιότητας, αλλά πάντα στον πυρήνα της παραγωγής πολιτικής σκέψης. Προσωπικότητα της Αριστεράς με μακρά θητεία στο μετερίζι της, υπήρξε ιδρυτικό στέλεχος του ΠΑΣΟΚ, από το οποίο γρήγορα διαγράφτηκε (το 1975) μαζί με συντρόφους και φίλους του όπως ο Σάκης Καράγιωργας, ο Νίκος Κωνσταντόπουλος, ο Γεράσιμος Νοταράς, ο Στέλιος Νέστορας κ.ά.

Για πολλά χρόνια παρέμεινε ανένταχτος αριστερός, εργαζόμενος παράλληλα σ’ ένα από τα καλύτερα φροντιστήρια της Αθήνας, την «Παιδεία» και διδάσκοντας με απαράμιλλο τρόπο στις γενιές της Μεταπολίτευσης την έκθεση ιδεών. Το 1989 συνέβαλε στη δημιουργία του ενιαίου Συνασπισμού, στην Π.Γ του οποίου παρέμεινε μέχρι το 2000. Από τότε είναι απλό μέλος του ΣΥΝ και ταυτόχρονα συγγραφέας σημαντικών βιβλίων που αναζητούν τα αίτια της κακοδαιμονίας της χώρας και της Αριστεράς στη Μεταπολίτευση. Η ματιά του είναι αιρετική, ο κριτικός του λόγος αυστηρός και κοφτερός. Μια συζήτηση μαζί του για το παρόν και το μέλλον της Αριστεράς έχει πάντα απρόσμενο ενδιαφέρον.

Συνέντευξη στον Κώστα Καραβίδα

- Στο τελευταίο σας βιβλίο ανιχνεύετε τα βαθύτερα αίτια της κρίσης και χρεοκοπίας μας. Ν’ αρχίσουμε απ’ αυτά;

Ένα από τα βασικά συμπτώματα των μεγάλων κρίσεων είναι η αδυναμία αυτών που τις περνάνε να συνειδητοποιήσουν το βάθος τους. Παρ’ ότι κρίση και χρεοκοπία βιώνονται οδυνηρά από τον λαό μας, καθώς η οικονομική της διάσταση είναι εφιαλτική, καθόλου δεν πείθομαι πως έχουμε καταλάβει γιατί φτάσαμε εδώ που φτάσαμε και συνακόλουθα πώς θα ξεβαλτώσουμε. Πολύ περισσότερο δεν μοιάζει να συνειδητοποιούμε πως τούτη η κρίση δοκιμάζει τις ίδιες τις υπαρξιακές αντοχές της εθνικής μας συλλογικότητας, καθώς έχει αγγίξει ακόμα και αυτό το πολιτιστικό μας κύτταρο. Δεν είμαι καθόλου βέβαιος πως οι αναλύσεις μας έχουν κάνει κοινή πεποίθηση πως το δικομματικό πολιτικό σύστημα μετεξελίχτηκε σε σύστημα άγριας νομής της εξουσίας, αφού ιδιοποιήθηκε το κράτος και έθεσε την κοινωνία υπό ομηρεία. Και ούτε είναι τυχαία η ουδετεροποιητική αναφορά στο πολιτικό σύστημα εντελώς αφηρημένα, που σχεδόν βγάζει από το κάδρο των ευθυνών τα κόμματα εξουσίας, τις ηγεσίες τους και το πολυάνθρωπο παρασιτικό πολιτικό τους προσωπικό.

Γιατί αν είχαν γίνει οι σωστές αναλύσεις, θα είχαν ήδη διατυπωθεί συγκροτημένες προτάσεις για την απελευθέρωση του κράτους απ’ τα κόμματα εξουσίας και την απελευθέρωση της κοινωνίας απ’ το εξουσιαστικό πλέγμα κράτους και κομμάτων. Όπως θα είχαν φωτιστεί και τα βαθύτερα πολιτιστικά (πνευματικά, ηθικά, αξιακά και ταυτοτικά) αίτια της χρεοκοπίας. Γι’ αυτό πιο πολύ από την ίδια την κρίση και τη χρεοκοπία με τρομάζει η σύγχυσή μας. Περίπου συμπεριφερόμαστε σαν να είμαστε περαστικοί, σαν είμαστε ξένοι, σαν να μην είναι δικός μας ο τόπος.

- Αναφέρεστε στους μύθους της μεταπολιτευτικής Αριστεράς. Ποιοι είναι αυτοί;

Όλο το ιδεολογικό υπόβαθρο της μεταπολιτευτικής Αριστεράς ήταν αυτοπαγιδευτικό. Κι αυτό γίνεται φανερό αν ψάξουμε τον παρωχημένο αντιδεξιισμό της, που την εμπόδισε να αντιπαρατεθεί με τη δικομματική στρατηγική του αστισμού. Όπως αν ψάξουμε πώς λειτούργησε, λιγότερο ο μύθος του «γαλλικού Μάη» και περισσότερο ο μύθος του Πολυτεχνείου. Αναφέρομαι στην κακέκτυπη εξεγερσιακή λογική που τροφοδοτήθηκε από την κακή χρήση των μύθων και την εξαέρωση του εξεγερσιακού τους αρώματος. Για να μην μπω και στη μυθολογία τη σχετιζόμενη με τα ιδεολογικά στερεότυπα και την διαιωνιζόμενη ιστορικότητα της κρίσης της. Επρόκειτο για μια αυτοαναφορική μυθολογία ερήμην της πραγματικότητας, όπως δείχνει και η μεταπολιτευτική απήχησή της στον ελληνικό λαό.

- Ξέρω ότι η σκέψη σας βασανίζεται από την ιδέα ότι η Αριστερά πρέπει να βαδίσει στους άξονες της παιδείας και του πολιτισμού, ξεπερνώντας τη δυσανεξία της στη σχέση της με το «εθνικό».

Στη λογική μου η Αριστερά είναι πρωτίστως ταυτισμένη με την ποιότητα, την παιδεία και τον πολιτισμό. Για τη μεταπολιτευτική Αριστερά όμως, λυπάμαι που το λέω, ήταν προνομιακό πεδίο μόνο διακηρυκτικά. Γι’ αυτό δεν είναι καθόλου τυχαίο που στερείται πολιτιστικού οράματος για τον τόπο. Όπως δεν είναι καθόλου τυχαία η δυσανεκτική της σχέση με το «εθνικό», τον τόπο και την ιστορία του. Μια ιδεολογικά ενοχική σχέση, κόντρα στην αυτονόητη αλήθεια ότι μια Αριστερά που δεν πατάει γερά στον τόπο της είναι μια καθ’ όλα άτοπη Αριστερά.

- Μάλλον θεωρείτε ψευτοδίλημμα το ερώτημα αν πρέπει να δίνεται προτεραιότητα στο «κοινωνικό» ή το «εθνικό» ζήτημα.

Σαφώς είναι ψευτοδίλημμα και μάλιστα τραγικά αυτοπαγιδευτικό. Γιατί, θέλεις δεν θέλεις, το «εθνικό» με το «κοινωνικό» δένονται διαλεκτικά. Αυτό δεν το καταλαβαίνεις, αν υπάρχεις διαμέσου της μεταφυσικής της ιδεολογίας. Αν η ιδεολογία σε οδηγεί στην αριστερή Νεφελοκοκκυγία και σε αποκόπτει από τον τόπο. Ενώ θα έπρεπε η ίδια να είναι συνδεδεμένη με το ιστορικό και πολιτιστικό μεδούλι της κοινωνίας. Αλλιώς, η ιδεολογία γίνεται κάτι το εντελώς ξεκομμένο προς το οποίο θα πρέπει η κοινωνία να προσαρμοστεί. Λέω πάντα απλά: δεν υπάρχει ο τόπος για την Αριστερά, αλλά η Αριστερά για τον τόπο.

Κι όταν λέω τόπος, εννοώ όλη την ιστορικο-πολιτιστική πραγματικότητα και προπαντός τον ελληνικό λαό. Μιλώ για μια Αριστερά που προφανώς δεν περιχαρακώνεται εθνικά και δεν αντιπαρατίθεται με τους άλλους τόπους. Διότι αν πατάς καλά στον τόπο σου, αυτό σε βοηθά να αγναντεύεις και όλους τους άλλους και να έχεις λειτουργική επαφή μαζί τους. Κι αν όλες οι «Αριστερές» του κόσμου πατάνε σωστά στους τόπους τους, τότε διαμορφώνονται οι προϋποθέσεις για μια πλουραλιστική, πολύχρωμη ανθρωπότητα όπου, για να θυμηθούμε και τον σύντροφο Μάο, «όλα τα λουλούδια θα ανθίζουν».

- Αυτό βέβαια προϋποθέτει σκληρή και επώδυνη αυτοκριτική.

Πολλά προϋποθέτει. Πρέπει να σπάσουμε ένα μυθολογικό κέλυφος στο οποίο είμαστε πιασμένοι. Η Αριστερά ώρες-ώρες εκπέμπει αυτιστικό πολιτικό λόγο. Και ενώ φαίνεται πως λέει πολύ ωραία πράγματα, επί της ουσίας δεν δίνει λύσεις. Γι’ αυτό και δεν ριζώνει στον τόπο και δεν γίνεται εθνικής εμβέλειας πολιτική δύναμη. Δεν φταίει η κοινωνία που δεν είμαστε τέτοια δύναμη. Φταίμε εμείς που δεν μπορούμε να μπούμε στο μεδούλι της και να εκφράσουμε τους βαθύτερους καημούς της. Ειδικά σήμερα, σ’ αυτή τη μεγάλη κρίση, αν η Αριστερά δεν αρθρώσει λόγο εθνικό, στον οποίο προφανώς ενυπάρχει το κοινωνικό, δεν θα μπορέσει να διαδραματίσει τον ρόλο που πρέπει για να βγάλει τον τόπο από την κρίση. Ο ρόλος της δεν είναι να πετάει νεράντζια στον ταξικό εχθρό, αλλά να οδηγήσει τη χώρα σε μετατροϊκανό ξέφωτο.

- Όλα αυτά μου ακούγονται σαν να αφορούν την ελληνική Αριστερά σε μια περίοδο όμως που το πρόβλημα έχει υπερεθνικές διαστάσεις. Νομίζω ότι αν το δούμε σε αυτή την προοπτική, το θέμα γίνεται πιο σύνθετο. Ακόμα και να πάταγε δηλαδή γερά στον τόπο της η Αριστερά, πόσο βαθιά θα μπορούσε να πάει, όταν το πρόβλημα είναι υπερτοπικό;

Χωρίς να παραγνωρίζω την υπερεθνική διάσταση του προβλήματος, νομίζω πως όταν την τονίζουμε συνεχώς, είναι σαν να πετάμε τη μπάλα στην εξέδρα. Ας ξεκινήσουμε με ρεαλισμό από τον δικό μας τόπο και ας προσπαθήσουμε να επιλύσουμε προβλήματα στο πλαίσιο των αντικειμενικών δεδομένων. Το ότι η κρίση έχει και διεθνή διάσταση καθόλου δεν σημαίνει πως εκεί βρίσκονται όλα τα αίτια της κακοδαιμονίας μας.

- Σύμφωνοι. Αλλά υπάρχει και το δραματικό παρόν, η συγκυρία που θέτει διλήμματα οικονομικής υφής. Ευρώ ή δραχμή, Ευρώπη ή μόνοι μας. Η εθνική στρατηγική είναι απαραίτητη, αλλά δεν απαντά στο «εδώ και τώρα». Τα δύσκολα ερωτήματα είναι τα πρακτικά και τα συγκεκριμένα, πώς θα απαντήσει δηλαδή η Αριστερά στην κατηγορία που τη θέλει ανεύθυνη και ανεδαφική, να φυλάει εικονίσματα και να φαντασιώνεται οράματα.

Η εκπόνηση ενός αριστερού σχεδίου για να βγούμε από την κρίση, πρέπει να απαντάει και σ’ αυτά. Υπάρχει όμως το «τούτων δοθέντων». Ξεκινάμε από τους αντικειμενικούς περιορισμούς. Πρέπει η απάντηση στην κρίση να χτυπάει τις βαθύτερες ρίζες της κακοδαιμονίας μας. Που σημαίνει πως η αντιμετώπιση της πνιγηρής οικονομικής της διάστασης δεν είναι δυνατή παρά μόνο στο πλαίσιο μιας γενικότερης και μακρόπνοης στρατηγικής που εξαλείφει τα βαθύτερα αίτιά της. Μιας εμπνευσμένης στρατηγικής: αναθεμελιωτικής, καθ’ όλα ανορθωτικής και αναγεννητικής. Αυτή η στρατηγική ούτε έχει εκπονηθεί ούτε ανιχνευτεί. Ό, τι λέγεται ως τώρα δεν υπερβαίνει τα όρια των μεταπολιτευτικών λογικών. Η ελληνική κοινωνία πρέπει να αποκτήσει ευνομούμενη πολιτεία και λειτουργική συλλογικότητα. Το ελληνικό μας πρόσωπο έχει κακοπάθει από τις «τοξίνες» της Μεταπολίτευσης. Ας μη θεωρηθεί υπερβολή, εδώ που φτάσαμε, χρειαζόμαστε εθνική επανεκκίνηση με οραματικό πνεύμα και φλόγα Φιλικής Εταιρίας και εαμικής έμπνευσης.

- Είναι όμως κι άλλα τα καυτά ζητήματα για την Αριστερά. Με το μεταναστευτικό, ας πούμε, υπάρχει κίνδυνος να παγιδευτεί;

Πολύ συχνά οι αριστεροί, παρασυρμένοι από την ιδεολογική μας ευαισθησία, ξεχνάμε τις οριακές μεταναστευτικές αντοχές του τόπου μας. Αναμφίβολα δεν μπορεί η Αριστερά να παραγνωρίζει, λόγω του αξιακού της περιεχομένου, τα δικαιώματα των μεταναστών και να αγνοεί την τραγική τους μοίρα. Από την άλλη πλευρά όμως υπάρχουν αδυσώπητα προβλήματα, που δημιουργεί το μεταναστευτικό κύμα. Εμείς δεν γίνεται να μιλάμε σαν να είμαστε κάτοικοι του Λουξεμβούργου. Ο λόγος της Αριστεράς πρέπει να συνδυάζει το σχετικό με τα δικαιώματα των μεταναστών αξιακό της περιεχόμενο με τις οριακές δυνατότητες υποδοχής τους στη χώρα μας.

- Κάπου διάβασα πρόσφατα ότι ο Τσίπρας είναι ο απόγονος του λαϊκιστικού λόγου του ΠΑΣΟΚ του ’80. Πώς βλέπετε τον λόγο του;

Είναι ελπιδοφόρα αιχμή προς το μέλλον της Αριστεράς μας. Όλο περισσότερο πείθομαι πως έχει συνειδητοποιήσει τις χρόνιες αδυναμίες του χώρου μας και πως διαμορφώνει συνθήκες για να τον απαλλάξει από τα «βαρίδια» του. Είναι δείγμα κρίσιμης ωριμότητας το ότι η σύγχρονη ριζοσπαστική αριστερά συναντιέται όλο και περισσότερο με την πατριωτική και δημοκρατική παράδοση της εαμικής Αριστεράς, γεφυρώνοντας ένα χάσμα που δημιούργησε η ψευτοεπαναστατική μεταφυσική ατοπία, δήθεν διεθνιστική, που αποξένωσε την Αριστερά απ’ τον λαό αναφοράς της. Θέλω να πιστεύω πως το εκλογικό αποτέλεσμα, πρωτίστως μια συνεκτική κοινοβουλευτική ομάδα, θα του επιτρέψουν να λύσει (κόψει) τον «Γόρδιο δεσμό» των παραλυτικών αντιφάσεων του κομματικού σχηματισμού του οποίου ηγείται και να κάνει τον υποσχετικό του λόγο και ρόλο πειστικά πρωτοποριακό. Θα κριθεί από την απάντηση που στην κρίση που τη χρωστάει στον τόπο. Μια απάντηση που πάει μαζί με την ουσιαστική πολιτική, ιδεολογική και πολιτιστική ηγεμονία της Αριστεράς στον τόπο μας, έτσι που να μπορεί να ανυψωθεί σε εθνικής εμβέλειας πρωτοποριακή δύναμη και να ανοίξει δρόμο προς τη νέα Μεταπολίτευση.

- Αλήθεια, πότε θα τελειώσει η Μεταπολίτευση;

Όταν βάλουμε έστω και το ένα πόδι μας στην επόμενη μέρα της. Δεν έχουμε δυστυχώς αρθρώσει ακόμη λόγο ρήξης με το τέλμα της. Αν δεν αναιρεθούν τα αίτια της χρεοκοπίας, δεν είναι δυνατόν να πάμε σε νέα Μεταπολίτευση. Το ένοχο πολιτικό της σύστημα αποδεικνύεται εφτάψυχο. Και βέβαια δεν μπορεί να μην σε πιάνει θλίψη με τον απίθανο κατακερματισμό της Αριστεράς. Και δεν είναι μόνο ο εξωτερικός κατακερματισμός, αλλά και ο εσωτερικός. Δηλαδή, και μέσα στα κόμματα της Αριστεράς θα βρούμε το χάλι που υπάρχει στις μεταξύ τους σχέσεις. Άρα, δεν είμαστε ακόμα στην ενωτική ωριμότητα που θα μας έδινε τη δυνατότητα να ηγηθούμε της προσπάθειας εξόδου από την κρίση με τον δικό μας λόγο εθνικής εμβέλειας.

- Για το εγχείρημα της ΔΗΜΑΡ τι γνώμη έχετε;

Η μακρά αγωνιστική συμπόρευση και η φιλία με ηγετικά στελέχη, όπως ο Φώτης Κουβέλης και ο Θανάσης Λεβέντης, δεν μου επιτρέπει, ενόψει εκλογών, να ασκήσω σκληρή κριτική στο εγχείρημα. Ούτε θα ασχοληθώ με το ότι την περίοδο που έφυγαν, ο Τσίπρας επιχειρούσε την ανατροφοδότηση των συνασπισμικών συντεταγμένων που επί της ουσίας κάλυπταν και τις δικές τους διακηρυγμένες πολιτικές και ιδεολογικές ανησυχίες. Θα αρκεστώ όμως να πω πως το σχήμα αυτό πάσχει ιδρυτικά από μια ταυτοτική διλημματικότητα, που ήδη εκδηλώνεται με τις πρώτες κρίσιμες αποχωρήσεις ιστορικών στελεχών, όπως ο Αθανασίου και ο Σταματάκης. Μπορεί αυτή η ταυτοτική διλημματικότητα να καλυφτεί κατά την προεκλογική περίοδο από έναν «στρογγυλό» λόγο, από έναν λόγο που σαν αυγό στέκεται από όλες του τις μεριές.

Όχι όμως και μετεκλογικά, οπότε οι του διαχειριστικού κυβερνητισμού από τη μια και οι της αριστεροδημοκρατικής λογικής από την άλλη, επιτρέψτε μου τη σχηματοποίηση, δεν θα μπορούν να συνυπάρχουν χωρίς αυτοαναιρέσεις της μιας ή της άλλης πλευράς. Θα μείνω σε αυτά τα λίγα για ευνόητους λόγους, προσθέτοντας πως πολύ θα ήθελα οι συνασπισμικοί σύντροφοι της ΔΗΜΑΡ να επανέλθουν στη γνωστή τους στέγη. Αυτή που κάποτε, και αναφέρομαι στον ενιαίο ΣΥΝασπισμό, μας ένωσε όλους, μαζί και το ΚΚΕ. Κι ήταν η μόνη σοβαρή επιλογή της μεταπολιτευτικής Αριστεράς, ανεξάρτητα απ’ το αν υπονομεύτηκε εκ των ένδον από ηγετικούς «κεκράχτες» των δυο κύριων πρωταγωνιστών της. Αναρωτιέμαι, γιατί είναι ανέφικτη μια ανανεωμένη εκδοχή της ενωτικής συνασπισμικής λογικής σήμερα; Ό, τι κι αν λένε αυτοί που τη θεωρούν ανέφικτη, η στρατηγική της ενότητας της Αριστεράς, προφανώς σε δημοκρατική και κινηματική βάση, είναι μονόδρομος για όλες της τις δυνάμεις.

- Τη γραμμή ΚΚΕ πώς την κρίνετε;

Αναρωτιέμαι, πώς οι σύντροφοι του ΚΚΕ μπόρεσαν και έκαναν τότε (1989) το μεγάλο βήμα προς τη συνασπισμική λογική και τώρα δεν μπορούν να το κάνουν ξανά. Έχουμε πια την εμπειρία από τα λάθη που κάναμε όλοι. Γιατί δεν μπορεί οι ίδιοι να μην αντιλαμβάνονται ότι αυτός ο μοναχικός δρόμος είναι παντελώς αδιέξοδος. Αν όμως ξαναθυμούνταν την πολιτική φιλοσοφία του ενιαίου ΣΥΝ και γίνονταν επεξεργασίες στο σημερινό πεδίο, με την τρόικα στον σβέρκο να κάνει πιο επιτακτική τη σύμπραξη, νομίζω πως τότε θα δημιουργούσαμε συνθήκες ώστε η ελληνική κοινωνία να κρεμαστεί στην κυριολεξία από την Αριστερά. Πόσο λείπει σήμερα ένας Χαρίλαος Φλωράκης...

- Είστε αισιόδοξος;

Όλοι δίνουμε μια εσωτερική μάχη καταπολέμησης της απαισιοδοξίας μας. Πιάνομαι από τη σκέψη πως καμιά κοινωνία δεν αυτοκτονεί. Όπως πολύ περισσότερο πιάνομαι από τη σκέψη ότι οι λαοί στα δύσκολα κρατιούνται από την ψυχή τους. Κι εμείς ακόμα και από τα υπόλοιπα της ψυχής μας να κρατηθούμε, θα τα βγάλουμε πέρα. Με το έπος του ΄40 και το μεγαλείο της Αντίστασης πολύ κοντά μας, δεν έχουμε το δικαίωμα της παραίτησης. Ο Γλέζος μας το υπενθυμίζει με το να είναι και στα ενενήντα του σημαιοφόρος του λαού μας.

- Η μεγαλύτερη φοβία ή ανησυχία σας ποια είναι;

Να παραταθεί αυτή η αμήχανη σύγχυση και ο διαλυτικός φυγοκεντρισμός της κοινωνίας μας.

- Στο φαντασιακό της γενιάς μου, ο Δεκέμβρης του ’08, παρ’ όλες τις εκτροπές που συνέβησαν, ενέχει θέση σημαδιακή. Στο βιβλίο σας ασκείτε αυστηρή κριτική στη μορφή που έλαβε η έκφραση της οργής.

Θα ήθελα να κάνουμε το μεγάλο βήμα από την οργή στη σκέψη. Στο βιβλίο τόνισα την υπέρτατη σημασία του εξεγερσιακού αρώματος. Χωρίς αυτό το άρωμα δεν μπορεί να υπάρχει ανάσα ζωής. Τι όμως παρατήρησα με έντονο σκεπτικισμό; Αυτό το άρωμα το βουτήξαμε μέσα σε απόνερα. Και τα απόνερα είναι όλες οι αυτοαναιρετικές ακρότητες. Αν πάρουμε τα γεγονότα του Δεκέμβρη, τα οποία αφρόνως κάποιοι παρομοίωσαν ακόμη και με το 1821, θα δούμε ότι είχαν τη θετική εξεγερσιακή διάσταση, αλλά και τη σκοτεινή, τη μηδενιστική διάσταση. Όσο οι εξεγερσιακές ανατάσεις θα εκτρέπονται για διάφορους λόγους σε μηδενιστικές ατραπούς, το εξεγερσιακό άρωμα θα εξαερώνεται και αντί να υπηρετούμε αυτό για το οποίο εξεγειρόμαστε, θα γινόμαστε υπηρέτες όσων χαλκεύουν δεσμά στην κοινωνία. Θέλω η νεολαία να περιφρουρεί η ίδια την αγιότητα των εξεγερσιακών της στιγμών.

- Περνώντας στις δυο τελευταίες ερωτήσεις. Η ευθύνη της χρεοκοπίας περιορίζεται στο πολιτικό προσωπικό; Ποιος τελικά ευθύνεται;

Αξιοποιώντας μια παραβολική προσέγγιση σ’ αυτό το ερώτημα ενός γέρου από την πατρίδα μου την Ήπειρο, θα έλεγα μαζί του πως αν κοιταχτούμε στο πηγάδι της Μεταπολίτευσης θα βρούμε την απάντηση. Χωρίς, εννοείται, αυτή η απάντηση να έχει σχέση με την κυνική χυδαιότητα του «μαζί τα φάγαμε». Σε κάθε περίπτωση όμως, όταν ψάχνουμε για ευθύνες και κοιτάμε απέναντι, δεν θα βρίσκουμε τη σωστή απάντηση. Η ευθύνη επιμερίζεται: ευθύνη διάπραξης του κακού, συνέργειας στο κακό, ανοχής του κακού, όχι επαρκούς αντίδρασης στο κακό κ.λπ. Στην κορυφή της κλίμακας των υπευθύνων βρίσκονται τα δυο κόμματα εξουσίας, οι ηγεσίες τους και το πολιτικό τους προσωπικό. Προσπερνώντας όμως όλους αυτούς, θα σταθώ ιδιαίτερα στις ευθύνες των διανοουμένων, πνευματικών ανθρώπων, καλλιτεχνών, επιστημόνων και δημοσιογράφων που σιτίστηκαν παχυλώς στο πρυτανείο της Μεταπολίτευσης και τώρα, με περισσεύον θράσος, κάνουν και κριτική, σαν να μην ήταν αυτοί που συμπορεύτηκαν, με το αζημίωτο πάντοτε, με όλες τις αποχρώσεις της δικομματικής συγκυριαρχίας. Αυτό για μένα είναι ένα από τα πιο ανησυχητικά συμπτώματα της κρίσης. Θου κύριε, φυλακήν τω στόματί μου!

- Θέλω να κλείσουμε με ένα υπαρξιακό ερώτημα για τη γενιά μου, τους νέους ανθρώπους. Είσαι δάσκαλος και ξέρω την ευαισθησία σου. Τι θα έλεγες από καρδιάς σε έναν νέο άνθρωπο, 18, 25, 35 χρόνων, που έχει υποστεί το ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα, το κυρίαρχο μεταπολιτευτικό πολιτιστικό μοντέλο, την κομματική λειτουργία της κοινωνίας και που δεν αλλοτριώθηκε και είναι διατεθειμένος να το παλέψει.

Είναι το δυσκολότερο ερώτημα. Αν έχουμε δικαίωμα οι των ένοχων μεταπολιτευτικών γενεών, ακόμα και αυτοί που ήμασταν σε βαθιά ρήξη με το διαχειριστικό κατεστημένο, να δίνουμε συμβουλές προς τους νέους, θα τους έλεγα: να συνειδητοποιήσουν και να αναδεχτούν τη βαριά ευθύνη της ελληνικής συνέχειας σ’ αυτό το τόσο δύσκολο για τη συλλογικότητά μας σταυροδρόμι. Πολύ θα ήθελα να ξυπνήσει μέσα τους το κατά Σβορώνο αντιστασιακό «ένστικτο» του λαού μας, έτσι που, πατώντας γερά στον τόπο μας, να σηκώσουν την πεσμένη από τα χέρια μας σκυτάλη και να βρουν διέξοδο.

Τρομάζω όταν σκέφτομαι τα φορτία που μετέφερε στους ώμους τους η μεταπολιτευτική αφροσύνη. Ιδιαίτερα προς τους αριστερά υποψιασμένους, αυτό το ελπιδοφόρο και ανήσυχο κομμάτι της νεολαίας μας, θα έλεγα, πέραν του να φυλάγονται από τα τυφλά «ιερατεία» και τους μικρούς «βούδες», όλου του αριστερού χώρου, να διδάσκονται από θεωρητικούς όπως ο Γκράμσι και να βλέπουν μαζί του «εθνική την αφετηρία και διεθνιστική την προοπτική...». Πρωτίστως όμως να διδάσκονται από τους κλασικούς της γραμματείας μας, στους οποίους στηρίχτηκαν οι μεγάλοι θεωρητικοί της Αριστεράς, με πρώτον απ’ όλους τον ίδιο τον Μαρξ. Γι’ αυτό πάνω απ’ όλα θα τους συμβούλευα μέτρο της αριστεροσύνης τους να είναι η ποιότητα, που θέλει παιδεία και ήθος. Μελετώντας τα λάθη της Μεταπολίτευσης, εύχομαι να μην τα επαναλάβουν.

Αναδημοσίευση από το blog του περιοδικού ΜΟΝΟ - Ημερομηνία δημοσίευσης: 20-04-12

Διαβάστε περισσότερα......

Παρασκευή, 20 Απριλίου 2012

Ἐκλογές ἐν ὄψει

Σαράντος Ι. Καργάκος

Η συνθηματική αυτή φράση σε παραλλαγή μπορεί να δηλώνει εμφάνιση εχθρού ή φάρου ελπίδας. Με τις ερχόμενες εκλογές μπορούμε και να σωθούμε και να χαθούμε. Δεν θα υποδείξω στους ώριμους κατά τη σκέψη αναγνώστες της «Εστίας» τι να ψηφίσουν. Κάτι τέτοιο θα ήταν προσβλητικό και για μένα ατιμωτικό. Απλώς, όπως πάντα συνιστώ: φεύγετε την αναγνωρισιμότητα. Μην αφήνετε τα «μήντια» να διαλέγουν για σας πριν από σας.

Τότε τι νόημα έχει το κείμενο αυτό; Είναι απλό: θέλω να υπενθυμίσω κάτι που εδίδασκα παλιά. Όταν κάποτε ρωτήθηκε ο μεγάλος ιστορικός Ιούλιος Μισελέ, ποιο είναι το πρώτο κεφάλαιο της πολιτικής, αποκρίθηκε: -Η παιδεία. –Ποιο το δεύτερο; -Η παιδεία. –Και ποιο το τρίτο; - Η παιδεία. Όλα, σύμφωνα και με τον Πλάτωνα, αρχίζουν και τελειώνουν με την παιδεία. Διότι, αν αληθεύει το λεγόμενο ότι ο άνθρωπος είναι η παιδεία του, τότε πρέπει να ισχύει και το ακόλουθο: Η ποιότητα ενός κράτους καθορίζεται από την ποιότητα της παιδείας των πολιτών του. Δεν μπορούμε να απαιτούμε καλύτερο κράτος από τους πολίτες του.

Αν το πολίτευμα της δημοκρατίας ευδοκίμησε μόνον στην αρχαία Αθήνα, τούτο οφείλεται όχι τόσο στο γεγονός ότι οι Αθηναίοι είχαν μέση μόρφωση ανώτερη από κάθε άλλο λαό της εποχής τους αλλά κυρίως γιατί είχαν όραμα ανθρώπου. Η «καλοκαγαθία» ήταν ο στόχος της αθηναϊκής αγωγής. Αν, λοιπόν, η Ελλάς θα σωθεί, τούτο δεν θα εξαρτηθεί από τις επόμενες δόσεις του δανείου. Δάνεια κατά την τελευταία τριακονταετία πήραμε πολλά. Τα φάγαμε και, τελικά, αυτά μας ... φάγανε! Η Ελλάς θα σωθεί από την παιδεία της, αρκεί η παιδεία αυτή να δείχνει το «Μονοπάτι του Σωστού Ανθρώπου», όπως έλεγαν οι ινδιάνοι προτού τους αφανίσουν οι «πολιτισμένοι», που ονομάσθηκαν Αμερικάνοι.

Όπως είπα πρόσφατα στην παρουσίαση ενός βιβλίου, ένα σωστό σχολείο δεν μπορεί να αγνοεί την αξία μιας τεχνοκρατικής παιδείας. Πρέπει να είσαι κάτοικος της «Πόλης των Τυφλών» για να το αρνείσαι αυτό. Αλλ’ η τεχνοκρατία δεν πρέπει να υποσκελίζει την παιδεία. Πρέπει να είναι ancilla, θεραπαινίδα της παιδείας. Αλλιώς τον ανθρώπινο θα υποκαταστήσει ο ηλεκτρονικός εγκέφαλος. Η παιδεία πρέπει να έχει σαν στόχο τον Άνθρωπο, χωρίς να αγνοεί τους αριθμούς. Άλλωστε, ο πρώτος μεγάλος παιδαγωγός της αρχαιότητας, ο Πυθαγόρας τους αριθμούς όρισε ως αρχή των πάντων, όχι για να κάνει τους μαθητές του ικανούς για να ανοίξουν μπακάλικο, αλλά για να μπορούν με την παράλληλη διδασκαλία της μουσικής και της ηθικής εγκρατείας να πετύχουν την ευλογημένη αρμονία και να κάνουν τον κόσμο (ο όρος είναι του Πυθαγόρα) πραγματικό κόσμο, που σημαίνει στολίδι, ομορφιά.

Θα έλεγα, λοιπόν, στον μέλλοντα πρωθυπουργό να γίνει, κατά το πρότυπο του Περικλή, ένας καλός του λαού παιδαγωγός. Και για να το πετύχει αυτό, θα του συνιστούσα να κάνει οδηγητικό άξονα της πολιτικής του τους στίχους του Παλαμά, που απευθύνονται στον Έλληνα Κυβερνήτη –οψέποτε παρουσιασθεί αυτός-, προκειμένου να στεργιωθεί «το σαλεμένο της πολιτείας σπίτι». Ας τους θυμηθούμε:

«Του κάκου ιδρώνεις, έμπα σ' άλλη στράτα.
Το νου μας πρώτα στύλωσε και χτίσε,
και πρώτ' απ' όλα αλφαβητάρι κράτα.
Δάσκαλος γίνε, αλήθεια αν ήρωας είσαι...»

Η Ελλάδα πήρε την κάτω βόλτα, όταν έπαψε να προσφέρει παιδεία εις ηρωισμόν και άρχισε να προσφέρει παιδεία εις μηδενισμόν και αμοραλισμόν. Πρέπει να γυρίσουμε πίσω, για να πάμε εμπρός. Πρέπει να ξαναδώσουμε παιδεία εις ηρωισμόν και όχι παιδεία φυγής προς το εξωτερικό. Η παρεχόμενη παιδεία έκανε τα παιδιά ανίκανα να ζήσουν στον τόπο τους ή να ζήσουν τον τόπο ή για τον τόπο τους.

Επί 50 και πλέον χρόνια δάσκαλος (ποτέ δεν έπαυσα να διδάσκω) δεν ήθελα τους νέους «δαμασίφρονες», δηλαδή με δαμασμένο χαρακτήρα. Δεν ήθελα παιδιά φρόνιμα. Ήθελα και θέλω παιδιά με γενναίο φρόνημα. Ήθελα και θέλω να τολμούν και να μπορούν να με ξεπερνούν. Γι’ αυτό ένα βιβλίο μου παλιό, το έχω αφιερώσει στους μαθητές μου που στάθηκαν οι καλύτεροι δάσκαλοί μου. ήθελα και θέλω οι μαθητές να αυτενεργούν, να μην κολλάνε στο ένα και μοναδικό βιβλίο που παράγει πνευματικό ραγιαδισμό, πνευματικό υποσιτισμό, αλλά να προσφεύγουν και σ’ άλλα βιβλία. Πάντα εδίδασκα: «Από δύο πέτρες βγαίνει τ’ αλεύρι».

Ας βάλουμε τέρμα στην «παπαγαλία» που σκοτώνει την αυτοβουλία και νεκρώνει την τάση για μάθηση, για περισσότερη μάθηση. Οι παλιοί μας δάσκαλοι απαγόρευαν την «παπαγαλία». Αρχή τους ήταν: «Πεσ’ τα με δικά σου λόγια». Όταν μαθαίνεις να μιλάς με δικά σου λόγια, μαθαίνεις να σκέπτεσαι και με δική σου σκέψη. Μαθαίνεις πώς να μαθαίνεις. Επί 35 χρόνια γράφω και φωνάζω: όχι στην «παπαγαλία», όχι στη δικτατορία του ενός και συνήθως κακογραμμένου ή ύποπτα «συσκευασμένου» βιβλίου. Αν η νέα πολιτική ηγεσία του μέχρι τώρα υπουργείου κακοπαιδείας δεν δώσει στη μάθηση ελευθερία, τότε μας περιμένει νέος «συνωστισμός» σε κάποιο γκρεμό. Ας ελπίσουμε ότι θα βάλουμε μυαλό.

Αναδημοσίευση από τo www.sarantoskargakos.gr - Ημερομηνία δημοσίευσης: 20-04-12

Διαβάστε περισσότερα......

Τρίτη, 17 Απριλίου 2012

π. Γεώργιος Μεταλληνός - Το ανέσπερο φως - 16 Απρ 12

“Η Ανάστασις” του Χριστού, ψηφιδωτό 11ου αιώνα (Μονή Οσίου Λουκά, Βοιωτία)

Αφιερωματική εκπομπή του Ρ/Σ της Εκκλησίας της Ελλάδος που παρουσίασε ο Δημήτρης Κοσμόπουλος στις 16.4.12 και αναφέρεται στο Ανέσπερο Φως της Αναστάσεως, με καλεσμένο τον π. Γεώργιο Μεταλληνό, Ομότ. Καθηγητή της Θεολογικής Σχολής του Παν/μίου Αθηνών.

Διαβάστε περισσότερα......

Δευτέρα, 16 Απριλίου 2012

Γ. Κοντογιώργης - Το εκλογικό διακύβευμα - 14 Απρ 12

Στα πλαίσια της εκπομπής "Καλημέρα ΣΚΑΪ", στις 14.4.12, ο Καθηγητής Πολιτικής Επιστήμης και πρώην πρύτανης του Παντείου Πανεπιστημίου κ. Γιώργος Κοντογιώργης μίλησε για το ελληνικό πρόβλημα και για το εκλογικό διακύβευμα.

(Ολόκληρη η εκπομπή βρίσκεται στο ΣΚΑΪ Player TV)

Διαβάστε περισσότερα......

Κυριακή, 15 Απριλίου 2012

Γιατί κοινή η ανάσταση

Χρήστος Γιανναράς

Yπάρχουμε, όχι επειδή το επιλέξαμε, δεν αποφασίσαμε εμείς, ελεύθερα, να ύπαρχουμε. Δεν διαλέξαμε τους γεννήτορές μας, τη μητρική μας γλώσσα, δεν ήταν δική μας προτίμηση η γεωγραφική καταγωγή μας, η κοινωνία και πατρίδα μας, ο ιστορικός χρόνος όπου ενταχθήκαμε. Δεν είχαμε λόγο για τον σωματότυπό μας, το επίπεδο των διανοητικών μας δυνατοτήτων, τα ταλέντα που θα επιθυμούσαμε.

Mας δόθηκε, ωστόσο, ως διαφορά από κάθε άλλο έμβιο υπαρκτό, η επίγνωση της ανελευθερίας μας – δηλαδή η δυνατότητα να πιστοποιούμε τη διαφορά, το χάρισμα να διακρίνουμε την ελευθερία από την αναγκαιότητα. Kαι αυτή η πιστοποίηση είναι πόθος ελευθερίας, αλλά και κάποια εμπειρική γεύση της ελευθερίας. Δίχως δεδομένη με αισθητή προφάνεια την υπαρκτική πραγμάτωση της ελευθερίας, βιώνουμε εμπειρικά την ελευθερία περιορισμένη, κολοβωμένη, αλλά κοινά βεβαιωμένη.

Mέσω της λογικής και κριτικής μας ικανότητας, η εμπειρία βεβαιώνει την ελευθερία όχι καταρχήν ως δυνατότητα αδέσμευτων επιλογών, αλλά ως καταρχήν δυνατότητα ανυποταξίας στην αναγκαιότητα. Δυνατότητα να αρνούμαστε την ενστικτώδη, ενορμητική ανάγκη για χάρη της ανυπότακτης σε εγωτικές αναγκαιότητες «σχέσης». Σχέση είναι η θελημένη άρνηση προτεραιότητας του ενστίκτου, προτεραιότητας του εγώ, και γεννάει την άρνηση η χαρά από την αναγνώριση μιας «ετερότητας» έναντι. Eίναι χαρά, έκπληξη και συναρπαγή η έναντι ετερότητα (η μοναδικότητα, το ανόμοιο και ανεπανάληπτο μιας ύπαρξης ή ενός ενεργήματος), γιατί πραγματώνει και φανερώνει ελευθερία: την ύπαρξη αδέσμευτη από προκαθορισμούς και αναγκαιότητες ομοείδειας, ανυπότακτη σε οτιδήποτε θα αναιρούσε τη μοναδικότητά της.

Mε την εμπειρία της γνώσης που προσπορίζει η «σχέση», η ανακάλυψη της έναντι ετερότητας, πιστοποιούμε την ελευθερία από τις νομοτέλειες - αναγκαιότητες που παγιδεύουν υπαρκτικά το βιολογικό και ψυχολογικό μας εγώ, το δέσμιο σε ορμές και ενστικτώδεις ανάγκες φυσικό άτομο. Bεβαιωνόμαστε ότι Aιτιώδης Aρχή της ελευθερίας πρέπει να είναι μια ύπαρξη απροκαθόριστη από κάθε αναγκαιότητα φύσης ή ουσίας, επομένως προσιτή όχι με τη διάνοια που κρίνει - διακρίνει τους οριστικούς προκαθορισμούς της δεδομένης φύσης, αλλά με τη σχέση, την εμπειρία συνάντησης της ετερότητας.

Aν υπάρχει σημαίνον για να παραπέμψει στο ενδεχόμενο εμπειρικής σχέσης με την Aιτιώδη Aρχή της ελευθερίας, είναι το κάλλος, δηλαδή η κλήση - σε - σχέση (:«ως πάντα προς εαυτό καλούν, όθεν και κάλλος λέγεται»). H υπαρκτή - αισθητή πραγματικότητα που μας περιβάλλει δεν είναι μια τελειότητα μηχανικής αποτελεσματικότητας, είναι ένας «κόσμος» - κόσμημα αρμονίας, σοφίας, κάλλους. Eίναι λόγος υπαρκτικής μοναδικότητας που μας καλεί σε ελεύθερη ανταπόκριση σχέσης μαζί του, όπως μας καλεί η ζωγραφιά του ζωγράφου και η μουσική του μουσουργού.

Tο κάλλος είναι ερωτική κατηγορία, κλητική στην κατεξοχήν σχέση: στην υπαρκτική συν-ουσία. Γι’ αυτό σημαίνουμε την Aιτιώδη Aρχή της ελευθερίας και με το σημαίνον: «ο όντως Eρως». Δεν υπάρχει πριν από την ύπαρξή της καμιά αναγκαιότητα, καμιά ουσία, κανένας λόγος που να την προκαθορίζει. Yπάρχει, επειδή θέλει να υπάρχει και θέλει να υπάρχει, επειδή αγαπάει. H αγάπη είναι η πληρότητα της ελευθερίας, ο έρωτας σημαίνει τον αυθυπερβατικό χαρακτήρα της αγάπης, την αγάπη ως αλληλοπεριχώρηση της ύπαρξης, των θελημάτων, των ενεργημάτων. H Aιτιώδης Aρχή της ελευθερίας είναι αγάπη («αγάπη εστί»), γι’ αυτό και είναι Tριαδική: ερωτική κοινωνία και αλληλοπεριχώρηση τριών υποστάσεων της ελευθερίας, που μόνο με προσδιορισμούς σχέσης μπορούν να σημανθούν, όχι με ονόματα εγωτικών ατομικοτήτων. Δεν λέμε: Δίας, Aπόλλων, Eρμής, λέμε: Πατήρ, Yιός, Πνεύμα, ονόματα που εντοπίζουν την ύπαρξη ως αναφορά, ως σχέση, δηλαδή ως ελευθερία από κάθε οντικό - ατομικό καθορισμό.

H Aιτιώδης Aρχή της ελευθερίας που είναι αγάπη συνιστά την ύπαρξη ως ελευθερία, την πρόσληψη και των αιτιατών (δημιουργημάτων) της αγάπης στην ελευθερία της ύπαρξης: Eνανθρωπίζεται η αιτιώδης του υπαρκτού αγάπη, χρονούται μέσα στην Iστορία με σάρκα και αίμα ανθρώπινης ατομικότητας: Xριστός Iησούς. Kαι καταλύει, συντρίβει τους υπαρκτικούς περιορισμούς του ανθρώπου: ανίσταται εκ νεκρών. H ανάστασή του ιδρύει το γεγονός της εκκλησίας. Όχι μια ακόμα θρησκεία, όχι μια χρησιμοθηρική Hθική, όχι έναν κοινωφελή θεσμό. Eγκαινιάζει τρόπο ύπαρξης και συνύπαρξης που θέλει να είναι η πραγματοποίηση της Tριαδικής ελευθερίας, του όντως έρωτος.

Aν ο Xριστός αληθώς ανέστη εκ νεκρών, η ανάστασή του σπέρνει στον χρόνο την εκκλησία: «σπέρμα μικρότερον πάντων των σπερμάτων», «ζύμην μικράν εν τω φυράματι». Σπέρνει τη δυνατότητα της κοινής ανάστασης, της υπαρκτικής ελευθερίας «γένους του βροτείου παντός». Yπάρχουμε, επειδή η Aγάπη μάς κάλεσε από την ανυπαρξία στην ύπαρξη. Έχουμε την ελευθερία να πούμε όχι στην κλήση της Aγάπης, στην ύπαρξη ως αγάπη, και το όχι είναι επιλογή «ανούσιας ανυπαρξίας». Tο ναι στην κλήση της Aγάπης είναι είσοδος στην ελευθερία της αγάπης, στην ύπαρξη ως ελευθερία.

Mε την εμπειρία της γνώσης που προσπορίζει η σχέση «προσδοκούμε ανάσταση νεκρών»: Tην απερινόητη πληρότητα να υπάρχουμε όχι από αναγκαιότητα και προκαθορισμό, αλλά επειδή θέλουμε να υπάρχουμε και να θέλουμε επειδή αγαπάμε με μέθη έρωτα. Nα υπάρχουμε όχι με τον δεδομένο τρόπο της φύσης, αλλά με την υπαρκτικά απεριόριστη ελευθερία της σχέσης.

«Kαι πού εστιν η γέεννα, η δυναμένη λυπήσαι ημάς, πού εστιν η κόλασις η εκφοβούσα ημάς πολυμερώς; Tί εστιν η γέεννα προς την χάριν της αναστάσεως αυτού, όταν εγείρη ημάς και ποιήση το φθαρτόν τούτο ενδύσασθαι την αφθαρσίαν;».

Αναδημοσίευση από την Kαθημερινή - Ημερομηνία δημοσίευσης: 14-04-12

Διαβάστε περισσότερα......

Παρασκευή, 13 Απριλίου 2012

Γ. Κοντογιώργης - Η φύση της Πολιτικής Ευρώπης - 29 Μαρ 12

Διάλεξη του Καθηγητή του Παντείου Πανεπιστημίου κ. Γιώργου Κοντογιώργη με θέμα: «Η φύση της Πολιτικής Ευρώπης», που έγινε στις 29 Μαρτίου 2012 στα πλαίσια συνεδρίου που διοργάνωσε στο Ίδρυμα Ευγενίδου το Τμήμα Διεθνών & Ευρωπαϊκών Σπουδών του Πανεπιστημίου Πειραιώς με τη συνδρομή της Βουλής των Ελλήνων με θέμα: «60 χρόνια Ευρωπαϊκή Ολοκλήρωση - 30 χρόνια η Ελλάδα στην Ευρωπαϊκή Ένωση».

Διαβάστε περισσότερα......

Γ. Κασιμάτης - Ευρωπαϊκή νομιμότητα υπό το πρίσμα της συντρέχουσας κρίσης - 29 Μαρ 12

Διάλεξη του Ομότιμου Καθηγητή του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών κ. Γιώργου Κασιμάτη με θέμα: «Ευρωπαϊκή νομιμότητα υπό το πρίσμα της συντρέχουσας κρίσης», που έγινε στις 29 Μαρτίου 2012 στα πλαίσια συνεδρίου που διοργάνωσε στο Ίδρυμα Ευγενίδου το Τμήμα Διεθνών & Ευρωπαϊκών Σπουδών του Πανεπιστημίου Πειραιώς με τη συνδρομή της Βουλής των Ελλήνων με θέμα: «60 χρόνια Ευρωπαϊκή Ολοκλήρωση - 30 χρόνια η Ελλάδα στην Ευρωπαϊκή Ένωση».

Διαβάστε περισσότερα......

Πέμπτη, 12 Απριλίου 2012

Γ. Κοντογιώργης - Επιθετική απονομιμοποίηση - 11 Απρ 12

Γιώργος Κοντογιώργης στην εκπομπή της Μαρίας Σμιλίδου & Βασιλικής Σιούτη

Ο καθηγητής πολιτικής επιστήμης και πρώην πρύτανης του Παντείου Πανεπιστημίου κ. Γιώργος Κοντογιώργης απαντά στα ερωτήματα της εκπομπής της Μαρίας Σμιλίδου & Βασιλικής Σιούτη του Ράδιο 9 (98,9 FM), της 11.4.12, για την on camera σύλληψη του Ακη Τσοχατζόπουλου, τα έξοδα των υπουργικών συμβουλίων, τον νέο νόμο για το «πόθεν έσχες», και το ψευδές δίλημμα των εκλογών.

Διαβάστε περισσότερα......

Κυριακή, 8 Απριλίου 2012

Π. Ήφαιστος - Το γερμανικό ζήτημα υπό το πρίσμα της κρίσης της περιόδου 2009‐12 και η πορεία της Ευρωπαϊκής Ένωσης - 30 Μαρ 12

Διάλεξη του Καθηγητή Διεθνών Σχέσεων - Στρατηγικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Πειραιώς κ. Παναγιώτη Ήφαιστου με θέμα: «Το γερμανικό ζήτημα υπό το πρίσμα της κρίσης της περιόδου 2009-12 και η πορεία της Ευρωπαϊκής Ένωσης», που έγινε στις 30.3.12 στα πλαίσια συνεδρίου που διοργάνωσε στο Ίδρυμα Ευγενίδου το Τμήμα Διεθνών & Ευρωπαϊκών Σπουδών του Πανεπιστημίου Πειραιώς με τη συνδρομή της Βουλής των Ελλήνων με θέμα: «60 χρόνια Ευρωπαϊκή Ολοκλήρωση - 30 χρόνια η Ελλάδα στην Ευρωπαϊκή Ένωση».

Σχετικά:

  1. Παναγιώτης Ήφαιστος, Το γερμανικό ζήτημα υπό το πρίσμα της κρίσης της περιόδου 2009-12 και η πορεία της Ε.Ε., 30.3.12

Διαβάστε περισσότερα......