Παρασκευή, 30 Μαρτίου 2012

Ὁ Τεκτονισμὸς εἰς τὴν «καθʼ ἡμᾶς Ἀνατολὴν»

π. Γεώργιος Δ. Μεταλληνός

1. Ὁ Τεκτονισμὸς/Μασονία εἶναι ἐμβόλιμο μέγεθος στὴν ἑλληνορθόδοξη κοινωνία, ποὺ παρασιτεῖ στὸ σῶμα της, μὲ συνέπειες ὀδυνηρὲς γιὰ τὴν συνοχὴ καὶ ταυτότητά της. Τὸ σημαντικότερο: Ὁ Τεκτονισμὸς εἶναι τοκετὸς ξένων ὠδίνων, ξένος τελείως πρὸς τὴν ταυτότητα τοῦ Γένους/Ἔθνους μας, καὶ μάλιστα στὴν οὐσία του μὴ συμβατὸς μὲ αὐτήν. Ἔτσι, ἐνεργεῖ τὸν ἰδεολογικὸ διαμελισμὸ τῆς ἑλληνικῆς κοινωνίας, κυρίως στὰ «ὑψηλότερα» κοινωνικὰ στρώματά της, συμβάλλοντας στὴ διαιώνιση καὶ τὸ βάθεμα τοῦ ἰδεολογικοῦ μας διχασμοῦ. Ἡ δράση του (ἀπὸ τὸν 18ο αἰώνα) στὸν δικό μας γεωγραφικὸ χῶρο ἐθεμελίωσε τὴν βεβαιότητα ὅτι ἡ Μασονία ταυτίζεται μὲ τὸν ἀποκρυφισμὸ καὶ τὴν σκοτεινότητα λειτουργίας καὶ ἐνέργειας, κάτι ποὺ ὑποστασιώνεται στὴ γνωστὴ στὰ Ἰόνια Νησιὰ καὶ ἀπαξιωτικὴ γιὰ κάποιον διατύπωση• «σὰν μασόνος».

Ὁ Ἑλλαδικὸς Τεκτονισμὸς ἔχει προέλευση ἀγγλική. Τὸ βρετανικὸ στοιχεῖο, ὅποια καὶ ἂν ἦταν ἡ δραστηριότητά του ἐπιδόθηκε στὴν ἵδρυση (ἀγγλικῶν) τεκτονικῶν στοῶν. Ἡ «ἱεραποστολικὴ» αὐτὴ κινητικότητα ἐνίσχυε οὐσιαστικὰ καὶ τὴν προώθηση τῆς βρετανικῆς πολιτικῆς. Τὰ ἀρχειακὰ στοιχεῖα διαψεύδουν τὸν περὶ τοῦ ἀντιθέτου ἰσχυρισμὸ τῶν δικῶν μας τεκτόνων, πρὸ πάντων τὰ ἀρχεῖα τοῦ Colonial Office (ὑπουργείου ἀποικιῶν) γιὰ τὰ Ἑπτάνησα (1814-1864). Ἡ πρώτη Στοὰ στὴν «καθʼ ἡμᾶς Ἀνατολὴν» ἱδρύθηκε στὴ Σμύρνη μὲ πρωτοστάτη σὲ αὐτὴν τὴν κατεύθυνση τὸν ἐπιφανή τέκτονα Ἀλέξανδρο Ντρυμόν. Ἀπὸ τὴ Σμύρνη ἐξαπλώθηκαν οἱ Στοὲς στὴν Κωνσταντινούπολη μὲ τὴν ἵδρυση καὶ ἐκεῖ Στοᾶς τὸ 1848. Τὸ εὐρωπαϊκὸ πολιτιστικὸ κλίμα καὶ ἡ κοσμοπολίτικη πληθυσμιακὴ σύνθεση εὐνοοῦσαν τὴν εἰσαγωγὴ νέων ἰδεῶν, ποὺ ἔβαινε παράλληλα μὲ τὴν ἀποδυνάμωση τῆς χριστιανικῆς πίστης καὶ τοῦ συνδέσμου μὲ τὴν ὀρθόδοξη παράδοση. Δὲν εἶναι συνεπῶς περίεργο, ποὺ τέκτονες κατεῖχαν θέσεις καὶ σὲ αὐτὸ τὸ Φανάρι καὶ τὸ Πατριαρχεῖο ἤδη περὶ τὸ 1755. Στὰ τέλη τοῦ 18ου αἰώνα, ἐξ ἄλλου, εἶχαν ἱδρυθεῖ Στοὲς στὴν Ἀθήνα, τὴν Ζαγορά, τὰ Ἀμπελάκια, τὰ Ἰωάννινα καὶ τὰ Ἰόνια Νησιὰ (πρῶτος «ἀπολογητὴς» τοῦ τεκτονισμοῦ στὴν Ζάκυνθο ὁ κληρικὸς Ἀντώνιος Κατήφορος). Ὁ Τεκτονισμὸς στηριζόταν κυρίως στὸ ἀστικὸ στοιχεῖο, κινήθηκε δὲ στὸν χῶρο τῶν λογίων, τῶν ἐμπόρων καὶ τῶν Φαναριωτῶν.

2. Ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία, στὸ ἑλληνόφωνο τμῆμα της, ἔλαβε νωρὶς θέση ἀπέναντι στὸ Τεκτονισμὸ καὶ τὴν ἀπειλή του, γιὰ τὴν ἑλληνορθόδοξη παράδοση, τὴν ὁποία ἀναιρεῖ καὶ μόνη ἡ παρουσία του. Ἡ πρώτη θεωρητικὴ καταδίκη τοῦ Μασονισμοῦ στὸ κλίμα τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου ἔγινε σχεδὸν σύγχρονα μὲ τὴν ἵδρυση Στοῶν του. Μαρτυρία ἁγιορείτικου χειρογράφου ὑποστηρίζει τὴν ἔκδοση συνοδικοῦ καταδικαστικοῦ γράμματος τὸ 1745. Ἀποκήρυττε τοὺς τέκτονες ὡς «ἀθέους», μὲ τὴν γνωστὴ ἔννοια ποὺ εἶχε ἡ λέξη ἤδη στὴν Καινὴ Διαθήκη (Ἐφεσ. 2, 12), ὡς ἀρνούμενους δηλαδὴ τὸν μόνο ἀληθινὸ Θεό, στὸ πρόσωπο τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ. Ὁ πατριαρχικὸς ἀφορισμός, ἐξ ἄλλου, τοῦ 1793 (Νεόφυτος Β΄) συμπεριελάμβανε «τοὺς Βολταίρους καὶ Φρανκμαζόνας καὶ Ροσσοὺς καὶ Σπινόζας» –τοὺς πρωτεργάτες δηλαδὴ τῆς Γαλλικῆς Ἐπανάστασης. Πρέπει δὲ ἐδῶ νὰ ὑπογραμμιστεῖ ὅτι ὁ Τεκτονισμὸς καὶ ἡ εἰσβολή του στὸ χῶρο τῆς Ρωμαίϊκης Ἐθναρχίας ἐπηρέασαν καὶ τὴ στάση της ἔναντι τῆς Γαλλικῆς Ἐπανάστασης καὶ τῶν Ἰδεῶν της. Ἄλλωστε, καὶ ὁ Ναπολέων μὲ τοὺς ἀδελφούς του ἦσαν διακεκριμένοι τέκτονες. Κατὰ τὸν καλὸ γνώστη τῶν πραγμάτων Στῆβεν Ράνσιμαν, «οἱ ἰδέες τοῦ Τεκτονισμοῦ τὸν ΙΘ΄ αἰ. ἦσαν ἐχθρικὲς πρὸς τὶς ἀρχαῖες ἐκκλησίες». Μὲ τὴν εἰσχώρηση μάλιστα καὶ μερικῶν Ἑλλήνων ἐκκλησιαστικῶν στὴ Μασονία ἐπιτεύχθηκε ἡ «ἐξασθένιση τῆς ἐπιρροῆς τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας».

Πρό ἐτῶν συνεξέδωσα μὲ τὸν ἐκλεκτὸ φιλόλογο κ. Χαράλαμπο Μηνάογλου πολλὰ καὶ καλὰ ὑποσχόμενο, ἕνα ἔργο τοῦ 1782, γραμμένο ἀπὸ τὸν Ἀγάπιο Κολλυβὰ Παπαντωνάτο, μὲ τίτλο «Ἀνατροπὴ τῆς Φραγμασονικῆς πίστεως». Τὸ ὀγκῶδες αὐτό ἔργο δείχνει μία προχωρημένη καὶ τεκμηριωμένη γνώση τοῦ Μασονισμοῦ, ποὺ μάλιστα ἀντιμετωπίζεται ὡς θρησκεία, ἀναιρετική τῆς Ὀρθοδοξίας καὶ γενικά τοῦ Χριστιανισμοῦ.

Τὸν 19ο αἰώνα ὁ Τεκτονισμός, ἡ φιλοσοφία καὶ οἱ ἐπιδιώξεις του, ἀλλὰ καὶ ἡ μέθοδός του, ἔγιναν πλέον σαφῆ στὰ ἀγγλοκρατούμενα Ἑπτάνησα. Τὸ 1839 συνέταξε πολυσέλιδη (ἀνέκδοτη ἀκόμη, ἀλλὰ παρουσιασμένη ἐπιστημονικὰ) ἀναίρεση τοῦ Τεκτονισμοῦ, ὁ τότε Ἔφορος (1837-1839) –πρύτανις– τῆς Ἰονίου Ἀκαδημίας καθηγητὴς τῆς Θεολογίας, ἱερομόναχος Κωνσταντῖνος Τυπάλδος- Ἰακωβάτος (1795-1867), ὁ μετέπειτα πρῶτος σχολάρχης τῆς Ἱ. Θεολογικῆς Σχολῆς τῆς Χάλκης (Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο). Εἶναι γνωστή ἐπίσης ἡ ἀντιμασονικὴ δράση τοῦ Κοσμᾶ Φλαμιάτου (†1852) καὶ τοῦ Ἀποστ. Μακράκη (†1905), ὅπως κατὰ τὸν 20ο αἰώνα τὰ ἀντιμασονικά ἔργα τοῦ Καθηγητοῦ Παν. Τρεμπέλα, τοῦ π. Ἐπιφανίου Θεοδωροπούλου, τοῦ Ν. Ψαρουδάκη, τοῦ Κ. Τσαρούχα, τοῦ Β. Λαμπρόπουλου, τοῦ Ν. Φιλιππόπουλου κ.ἄ.

3. Ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος μὲ τὴν πολυδημοσιευμένη Ἐγκύκλιό της τοῦ 1933, μετὰ τὴν γνωμάτευση τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς Ἀθηνῶν, τηρεῖ στάση σαφῆ καὶ ρωμαλέα. Μὲ βάση τὰ κείμενα τῆς Ὀρθόδοξης Παράδοσης καὶ τὰ βιβλία τοῦ Τεκτονισμοῦ ἀκολουθεῖ τὴν ἄποψη τῆς Διορθόδοξης Ἐπιτροπῆς (Ἅγιον Ὄρος, 1930) και «καταδικάζει» τὸν Τεκτονισμό, ὅπως θὰ πράξει καὶ μὲ ἄλλα κείμενά της τὸ 1972, 1984 καὶ 1996. Ἤδη, τὸ 1933 ἡ Ἱερὰ Σύνοδος δέχεται τὸν χαρακτήρα τοῦ Τεκτονισμοῦ ὡς θρησκείας, ἐπιμένοντας στὴν ἐπικινδυνότητά του. «Ἡ Μασονία -δηλώνεται- δὲν εἶναι ἁπλῆ τις φιλανθρωπικὴ ἕνωσις ἢ φιλοσοφικὴ σχολή, ἀλλʼ ἀποτελεῖ μυσταγωγικὸν σύστημα, ὅπερ ὑπομιμνήσκει τὰς παλαιάς ἐθνικάς θρησκείας ἢ λατρείας, ἀπὸ τῶν ὁποίων κατάγεται καὶ τῶν ὁποίων συνέχειαν καὶ ἀναβίωσιν ἀποτελεῖ. Τοῦτο ὄχι ἁπλῶς ὁμολογοῦσιν, ἀλλὰ καὶ ἐναβρυνόμενοι διακηρύττουσιν αὐτοὶ οἱ πρόκριτοι τῶν ἐν ταῖς Στοαῖς διδασκάλων...». Τὸ συμπέρασμα: «Οὕτως ἡ Μασονία ἀποδεδειγμένως τυγχάνει θρησκεία μυστηριακή, ὅλως διάφορος, κεχωρισμένη καὶ ξένη τῆς Χριστιανικῆς Θρησκείας».

Βέβαια αὐτὰ τὰ ἀρνοῦνται ἐπισήμως οἱ Τέκτονες, διαφωνοῦν ὅμως πρὸς τὰ ἴδια τὰ κείμενα καὶ τὶς κατὰ καιροὺς διακηρύξεις γνωστῶν τεκτόνων. Ἀλλὰ καὶ ἡ Διορθόδοξη Διάσκεψη τοῦ 1930 ἐχαρακτήρισε τὴν Μασονία «ὡς σύστημα ἀντιχριστιανικὸν καὶ πεπλανημένον». Ὑπάρχει δηλαδὴ ἀδιατάρακτη συνέχεια στὴν περὶ Μασονίας ἀντίληψη καὶ στάση τῆς Ἐκκλησίας μας. Τὸ 1782 καὶ ὁ Ἀγάπιος Παπαντωνάτος εἶχε δηλώσει: «Ἡ φραγμασονικὴ πίστις εἶναι ἡ πλέα ἀσεβεστέρα καί ἡ πλέα ἐπιβλαβεστέρα εἰς τὸ ἀνθρώπινον γένος ἀπὸ ὅσας ἀσεβείας ἐστάθησαν ἀπὸ τὴν ἀρχὴν τοῦ αἰῶνος ἕως τῆς σήμερον». Καταλήγει δὲ στὸ συμπέρασμα, ὅτι ὁ Τεκτονισμὸς εἶναι ἀντιχριστιανικὸς καὶ πλήρης ἀνατροπὴ τοῦ Χριστιανισμοῦ.

Εἶναι γεγονὸς ὅτι ἡ Μασονία μὲ τὸν συγκρητιστικὸ της χαρακτήρα («ὅλα στὸ ἴδιο τσουκάλι») λειτουργεῖ ὡς ὑπερθρησκεία (ὑπέρθεος ὁ θεὸς της Μ.Α.Τ.Σ. = Μέγας Ἀρχιτέκτων τοῦ Σύμπαντος), πού καταβροχθίζει τὰ διάφορα θρησκεύματα ὅσο καὶ ἂν ἰσχυρίζεται ὅτι δὲν τὰ θίγει. Ἰδιαίτερα τὸ ἀσυμβίβαστο μὲ τὴν Μασονία ἰσχύει γιὰ τὸν (ὀρθόδοξο) Χριστιανό, διότι ἰσοπεδώνει τὸν Χριστό μας, ταυτίζοντάς τον μὲ διάφορους «μύστες», ἀρνούμενη βάναυσα τὴν μοναδικότητα καὶ ἀποκλειστικότητα (Πράξ. 4,12) στὴ σωτηρία, τοῦ μόνου Ἀληθινοῦ Θεοῦ, τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, ποὺ ΜΟΝΟΣ μπορεῖ νὰ ὁδηγήσει στὴν θέωση ὡς ἕνωση μαζί Του. Διότι ὁ Χριστός δίνει στὸν ἄνθρωπο ὡς Θεάνθρωπος, ὅ,τι Αὐτὸς ἔχει, δηλαδὴ θεότητα, τὴν ἄκτιστη καὶ θεοποιὸ Χάρη Του. Ἀντίθετα, ὁ Χριστὸς μας χαρακτηρίζεται ἀπὸ ἐπιφανή τέκτονα (Βρατσάνος) «ὁ μεγάλος Ναζωραῖος Μύστης». Στὸ βιβλίο του («Τὸ βιβλίο τοῦ Μαθητοῦ») σημειώνει: «Ὁ σημερινὸς τέκτων γνωρίζει καλά, ὅτι ἡ μύησίς του στὰ τεκτονικὰ μυστήρια τὸν ἔκαμε τέκτονα ὅμοιο μὲ τὸν Ποσειδῶνα καὶ τὸν Ἀπόλλωνα καὶ τὸν Ἀμφίωνα καὶ τὸν Χριστό».

Ὁ ἰσχυρισμὸς ἄρα Ἑλλήνων τεκτόνων, ὅτι παραμένουν πιστοὶ ὀρθόδοξοι χριστιανοί, ἀποδεικνύει ἤ ὅτι ἀγνοοῦν τὸν Χριστιανισμὸ στὸ σύνολό του ἢ ὅτι εἶναι ἀπατεῶνες. Τρίτον δὲν ὑπάρχει! Γι’ αὐτὸ καὶ ἰσχύει πάντοτε τὸ ἀσύμπτωτο καὶ ἀσυμβίβαστο τῆς ἰδιότητας τοῦ Τέκτονος μὲ τὴν ἰδιότητα τοῦ (ὀρθοδόξου) Χριστιανοῦ, κατὰ τὶς διακηρύξεις τῆς Ἱερᾶς Συνόδου μας, ποὺ ἐπαναβεβαιώθηκαν ἀπὸ τὸν μακαριστὸ Ἀρχιεπίσκοπο κυρὸ Χριστόδουλο τὸ 1988 μὲ ἕνα ἐγκύκλιο κείμενό του μὲ τίτλο: «Γιατί δὲν μπορεῖ νὰ εἶμαι μασῶνος. Ὡς Ἕλλην καὶ Ὀρθόδοξος Χριστιανὸς δὲν μπορεῖ νὰ ἀνήκω στὴν Μασωνία». Τὸ κείμενο αὐτὸ παραθέτει δέκα σημεῖα, ποὺ αἰτιολογοῦν τὴν ἀποστροφή του στὴ μασονικὴ ἰδιότητα. Στὸ σημεῖο 10 γράφει συμπερασματικά: «Ἡ Μασωνία κατὰ τὴν Ἐκκλησία μας, εἶναι σύστημα ἀντιχριστιανικὸν καὶ πεπλανημένον, διὰ τοῦτο καὶ δὲν συμβιβάζεται ἡ ἰδιότης τοῦ Χριστιανοῦ μὲ τὴν ἰδιότητα τοῦ Μασώνου. Οἱ πιστοὶ ὀφείλουν νὰ ἀπέχουν τῆς Μασωνίας, καὶ ὅσοι παρεπλανήθησαν καλοῦνται νὰ μετανοήσουν καὶ ἐπανέλθουν στοὺς κόλπους τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας μας». Καὶ ἡ ἀκροτελεύτια φράση τοῦ κειμένου: «Ἂν γίνω μασῶνος, πρέπει νὰ παύσω νὰ εἶμαι Ὀρθόδοξος καὶ Ἕλλην»! Συνεπῶς, οὐδὲν πρόβλημα θὰ ὑπάρξει, ἂν ἡ Ἱεραρχία μας, γιὰ μία ἀκόμη φορά, ἀνανεώσει τὶς παλαιότερες διακηρύξεις της γιὰ τὴν Μασονία.

Συμπερασματικά, δέν μπορεῖ νά τίθεται τό ἐρώτημα, ἄν ὁ Μασονισμός ἔχει καταδικασθεῖ ἀπό τήν Ἐκκλησία μας. Διότι ἔχει ἐλεγχθεῖ ἐπανειλημμένα, καί μάλιστα ὡς συγκρητιστική πολιτικοθρησκευτική πολυεθνική Ὀργάνωση, ἀσυμβίβαστη πρός τόν Χριστιανισμό ὡς Ὀρθοδοξία. Τόν πολιτικό του ρόλο σήμερα πραγματοποιεῖ ἡ Λέσχη Bilderberg, πού ἔχει αἰχμαλωτίσει τήν πλειονότητα τῶν πολιτικῶν δυνάμεων τοῦ τόπου μας.

Αναδημοσίευση από τον Ορθόδοξο Τύπο φ.1921 - Ημερομηνία δημοσίευσης: 30-03-12

Διαβάστε περισσότερα......

Γράμματα Σπουδάματα - Γ. Μεταλληνός - Η διπλή Παλιγγενεσία - 27 Μαρ 12

Ο δάσκαλος κ. Δημήτριος Νατσιός αναφέρεται στη διπλή Παλιγγενεσία του '21, με καλεσμένο τον ομότιμο Καθηγητή της Θεολογικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών π. Γεώργιο Μεταλληνό.

Διαβάστε περισσότερα......

Άρθρο-παρέμβαση του Βασίλειου Μαρκεζίνη

Γιατί Πολεμάω για Κοινωνική Συμφιλίωση
Βασίλειος Μαρκεζίνης

Ολόκληρη η ομιλία Βασίλειου Μαρκεζίνη στις 20 Μαρτίου 2012 στο Πολεμικό Μουσείο Αθηνών  
Ομιλία από την εκδήλωση «Δύο ώρες με τον Βασίλειο Μαρκεζίνη» στις 20 Μαρτίου 2012 στο Πολεμικό Μουσείο Αθηνών  

Επί πέντε χρόνια προσπάθησα να διαμορφώσω ένα νέο πρόγραμμα. Τα όσα έγραψα και είπα σκοπό είχαν, ασφαλώς, να λειτουργήσουν ως αφετηρία μόνο και όχι ως τελικός προορισμός για ένα νέο διάλογο, για έναν τρόπο επίτευξης του στόχου που είχε θέσει και ο κ. Καραμανλής το 2004, ήτοι της δημιουργίας ενός «νέου κράτους». Ο ίδιος, όμως, απέτυχε παταγωδώς. Για διαφορετικούς λόγους, δεν θεωρώ ότι εγώ στάθηκα περισσότερο επιτυχημένος. Εντούτοις, η δική μου προγραμματική στοχοθεσία, αντίθετα με τη δική του, έχει δύο αιχμές, ενώ εκείνος μόνο μία προσπάθησε να επιδιώξει – και αυτή όχι μέχρι τέλους.

Έτσι, σε κοινωνικό επίπεδο, προέβαλα το στόχο της «κοινωνικής συμφιλίωσης». Η επιδίωξη αυτού του στόχου δεν είναι καθόλου εύκολη υπόθεση. Τον διατύπωσα, όμως, με νέο τρόπο, μια και μέχρι τώρα η συμφιλίωση και η συνεργασία νοούνταν κυρίως στο πλαίσιο της «κομματικής συνεργασίας» – υποτίθεται, για το καλό της χώρας, αλλά στην πραγματικότητα μόνο για να παραμείνουν στην εξουσία τα δύο μεγάλα κόμματα.

Κατά τη γνώμη μου, αυτό δεν επαρκεί· αυτό που χρειάζεται είναι μια άμεση και πλήρης αλλαγή της υφισταμένης νοοτροπίας, καθότι χρειαζόμαστε κοινωνική ειρήνη και συμφιλίωση, και όχι μια ευκαιριακή κομματική ανακωχή μέχρις ότου ο χρόνος επιτρέψει σε ένα από τα δύο κόμματα να πάρει και πάλι το πάνω χέρι!

Η προσπάθεια που πρεσβεύω όχι μόνο δεν έχει δοκιμαστεί στην πράξη, αλλά δεν έχει καν εξεταστεί ως πρόταση, εφόσον και η Δεξιά και η Αριστερά συνεχίζουν να τρέφονται από τις πολιτικές συγκρούσεις του παρελθόντος, ενώ τα ΜΜΕ εξακολουθούν να προτιμούν ως τακτική τις γενικές «ταμπέλες» και τις ολοκληρωτικές –αν όχι και συκοφαντικές– απορρίψεις οποιασδήποτε ιδέας και οποιουδήποτε ανθρώπου θεωρούν ότι δεν στηρίζει τα συμφέροντά τους. Με σκοπό να μειώσω τις εντάσεις που επικρατούν σε αυτό το επίπεδο, έγραψα πρόσφατα στο Αντίβαρο τις ακόλουθες παρατηρήσεις, τις οποίες θεωρώ ότι αξίζει μερικώς να επαναλάβω.

Η θεραπεία που προτείνω (...) στηρίζεται στην ιδέα ενός νέου κοινωνικού συμβολαίου, το οποίο όλοι οι πολίτες (...) πρέπει να δεχθούν, έστω κι αν δεν τους ικανοποιεί όλους εκατό τοις εκατό.

Κάτι τέτοιο, όμως, μπορεί να γίνει εφόσον όλοι πάρουμε κάτι και δώσουμε κάτι: βασιλείς και στρατιώτες, πλούσιοι ή πένητες, εργοδότες ή εργαζόμενοι, συνδικαλιστές ή απλά μέλη συνδικάτων, αστυνόμοι και διαδηλωτές − όλοι πρέπει να συνειδητοποιήσουν ότι έχουν συμφέρον να επιτύχει αυτή η προσπάθεια. Σε αυτή την υπαρξιακή μάχη, πρέπει να ερωτηθούν οι πάντες, ακόμη και οι «νομοταγείς» αναρχικοί, και, ει δυνατόν, να συμφωνήσουν!

Έτσι, η άμεση λήψη των μέτρων που ανέφερα ενδεικτικά πρέπει να συνδυαστεί με:

     (α) τη συνειδητή απόφαση όλων των Ελλήνων πολιτών –επί ένα ορισμένο διάστημα– να μην προβαίνουν σε απεργιακές κινητοποιήσεις, ώστε να μπορέσουν τα νέα μέτρα να τελεσφορήσουν·

     (β) την έμπρακτο προθυμία των πιο ευκατάστατων πολιτών να προστατεύσουν από τον οικονομικό πόνο τους λιγότερο τυχερούς·

     (γ) την απόφαση των εργαζομένων και των συνδικάτων τους −− να επιτρέψουν την του κράτους, να δουλέψουν συνειδητά για τη συλλογή των φόρων, να συμπράξουν με κάθε τρόπο στη μείωση της γραφειοκρατίας, προκειμένου η χώρα να προσελκύσει νέες επενδύσεις.

Όλα αυτά πρέπει να γίνουν με απώτερο σκοπό να επανέλθουμε σε ισοσκελισμένους προϋπολογισμούς. (...) Αυτή η αναδόμηση θα απαιτήσει τη συνέχιση της εξυγίανσης και της σμίκρυνσης του δημόσιου τομέα αλλά και την απόλυση όσων δεν εργάζονται.

Επειδή αυτά τα μέτρα δεν θα είναι εύκολα, θα πρέπει να ληφθούν κατά «έξυπνο» τρόπο, που κύριο σκοπό θα έχει να μετριάσει τον πόνο των πολιτών που θα τα υποστούν. Να αποφευχθούν, όμως, ΔΕΝ είναι δυνατόν. Πιστεύω, ωστόσο, ότι θα γίνουν αποδεκτές οι σχετικές αποφάσεις από τους περισσότερους από εμάς, ιδίως εάν εφαρμοστούν αφού πρώτα αποκατασταθούν διάφορες κατάφωρες αδικίες − π.χ., αφού οι διαπιστωμένοι μεγαλοοφείλετες του Δημοσίου υποχρεωθούν να πληρώσουν τους τεράστιους φόρους που οφείλουν και ληφθούν διορθωτικά μέτρα, ως, π.χ., για τις κατώτερες συντάξεις.

Θα μου πείτε: «Κλείνει έτσι η “μαύρη τρύπα” των εσόδων;». Η απάντηση είναι: «Όχι, βεβαίως». Εντούτοις, μια τέτοια κίνηση θα καθιστούσε πιο εύκολη την εφαρμογή της λιτότητας, γιατί θα έπειθε τους θιγόμενους πολίτες ότι δεν θα μπαίνουν πάντα οι ίδιοι στο στόχαστρο για να προφυλάξουν τους πολυπροστατευμένους τραπεζίτες, ξένους και δικούς μας, οι οποίοι τον τελευταίο καιρό έχουν γίνει τα «αγαπημένα παιδιά» του κράτους!...

***

Η δεύτερη αιχμή του πολιτικού προγράμματος που πρότεινα ήταν η ανανέωση της εξωτερικής πολιτικής μας. Όπως προείπα, ο κ. Καραμανλής κινήθηκε εν μέρει προς αυτή την κατεύθυνση, αλλά, δεχόμενος ίσως απειλές, εγκατέλειψε την προσπάθεια.

Ουδέποτε ήμουν κατά της Αμερικής και επ’ ουδενί κατά της Ευρώπης, μια και ειδικά η δεύτερη αυτή ήπειρος και η κουλτούρα της αποτελούσαν ανέκαθεν τα κεντρικά θέματα που προώθησα καθ’ όλη τη διάρκεια του επαγγελματικού μου βίου. Το τονίζω αυτό όχι επειδή θέλω να περιαυτολογήσω, αλλά επιθυμώ να δείξω πόσο ανενημέρωτοι είναι οι επικριτές μου, οι οποίοι, αγνοώντας το έργο της ζωής μου, έχουν το θράσος να με κατηγορούν ως αντι-ευρωπαίο!...

Παρ’ όλα αυτά, οι εμπειρίες μου στην Αμερική και την Ευρώπη ποτέ δεν με εμπόδισαν να ασκήσω εποικοδομητική κριτική και στους δύο αυτούς κόσμους –πρακτική, άλλωστε, την οποία ασκούν και οι ίδιοι οι πολίτες τους– για διάφορα ελαττώματα, για εσφαλμένες πολιτικές, καθώς και για περιπτώσεις απληστίας και παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Η βαθιά μου αγάπη και αφοσίωση σε ορισμένες χώρες ποτέ δεν με εμπόδισε να επισημάνω τα λάθη τους και να τους ασκήσω κριτική κάθε φορά που θεωρούσα ότι όφειλαν να προβούν σε διορθωτικές κινήσεις.

Έτσι, έχοντας την πεποίθηση ότι καθετί ευρωπαϊκό ή αμερικανικό δεν είναι αυτομάτως και τέλειο και λαμβάνοντας επιπλέον υπόψη ότι ούτε οι Ευρωπαίοι ούτε οι Αμερικανοί έχουν με συνέπεια στηρίξει τα ελληνικά συμφέροντα, έχω ταχθεί εδώ και καιρό υπέρ της άσκησης μιας πολυγαμικής εξωτερικής πολιτικής.

Η πεποίθηση αυτή στηρίζεται στην επίγνωση του γεγονότος ότι μπορούμε να βρούμε και άλλες χώρες –τη Ρωσία και την Κίνα, για παράδειγμα– οι οποίες μπορούν να πειστούν να μας βοηθήσουν, ταυτόχρονα με τους παραδοσιακούς συμμάχους μας. Αποτελεί έτσι ένδειξη στενότητας πνεύματος και προκατάληψης να αποκλείει κανείς εκ των προτέρων αυτό το ενδεχόμενο και να το θεωρεί ανέφικτο, χωρίς τουλάχιστον να έχει κάνει μια ουσιαστική προσπάθεια προς αυτή την κατεύθυνση.

Το πώς μπορεί να γίνει αυτό έχει αναπτυχθεί πολλές φορές τόσο από εμένα όσο και από διάφορους άλλους συγγραφείς... Όσοι ενδιαφέρονται οφείλουν επίσης να αναλογιστούν προσεκτικά τις αρχικές αξιόλογες προσπάθειες που κατέβαλλε ο κ. Καραμανλής και να διερωτηθούν γιατί έκανε πίσω τόσο ξαφνικά. Αν αυτή η αποτυχία οφειλόταν σε πιέσεις από «φίλους» μας, τότε θα πρέπει και αυτό το γεγονός να αναλυθεί δεόντως και να συναχθούν τα αναγκαία συμπεράσματα.

Η τάση, όμως, των Ελλήνων πολιτικών αρχηγών να μην διανοούνται καν την πιθανότητα επίσκεψης στη Μόσχα, αν πρώτα δεν το «συζητήσουν» με την αμερικανική πρεσβεία, αποτελεί εκδήλωση μιας μορφής αποικιοκρατίας 19ου –ούτε καν 20ού!– αιώνα. (...) Η λήψη και η υλοποίηση νέων πρωτοβουλιών θα μπορούσαν να αποβούν ιδιαίτερα χρήσιμες ως προς δύο βασικά σημεία των εξωτερικών και οικονομικών σχέσεών μας.

Το πρώτο καθίσταται σαφές άπαξ και αρχίσουμε να σκεφτόμαστε τις περιοριστικές συνέπειες του Μνημονίου 2, τους όρους του οποίου θέλουν να επαναδιαπραγματευθούν όλα σχεδόν τα κόμματα. Προφανώς, θα είναι δύσκολο κάτι τέτοιο. Εντούτοις, η απόκτηση νέων δεσμών με μεγάλες δυνάμεις, πέραν του παραδοσιακού κύκλου σχέσεών μας, δεν θα είναι απλώς επωφελής αυτή καθ’ εαυτήν· θα μας προσφέρει παράλληλα τη δυνατότητα επιρροής στο πλαίσιο της επαναδιαπραγμάτευσης των επαχθέστατων υποχρεώσεων στις οποίες μας έχει οδηγήσει το Μνημόνιο 2. Και τούτο, διότι συχνά οι «εταίροι» ανταποκρίνονται πιο πρόθυμα σε νέα δεδομένα που διευρύνουν τις επιλογές του συν-εταίρου τους, και όχι επειδή αίφνης αισθάνονται συμπάθεια γι’ αυτόν.

Το δεύτερο ζήτημα είναι η προστασία των εδαφικών και οικονομικών συμφερόντων μας στη Μακεδονία και τη Θράκη, καθώς και τα δικαιώματά μας στους υποθαλάσσιους πόρους μας. Ορισμένοι συγγραφείς επιχειρηματολογούν υπέρ της άσκησης αυτών των δικαιωμάτων εδώ και δεκαετίες!

Προσωπικά, μαζί με άλλους σχολιαστές, συνέβαλα στην επικέντρωση της προσοχής του κοινού στο συγκεκριμένο θέμα πριν από τρία περίπου χρόνια, μόνο και μόνο για να δω τα επιχειρήματά μου να παραμερίζονται με το αιτιολογικό ότι οι εν λόγω διεκδικήσεις ήταν ανούσιοι ισχυρισμοί μια και η χώρα... δεν διέθετε (!) σημαντικά κοιτάσματα πετρελαίου και φυσικού αερίου!

Σήμερα, που όλοι ξέρουν ότι η χώρα μας διαθέτει πράγματι τέτοια κοιτάσματα, το όλο ζήτημα πρόκειται να πάρει νέα μορφή· και πάλι, όμως, κανείς δεν δείχνει να κατανοεί τη νέα έμφαση που πρέπει να δώσουμε στο όλο ζήτημα, εάν θέλουμε να έχουμε αποτελέσματα, γι’ αυτό και τα περισσότερα δημοσιεύματα αυτοεπαναλαμβάνονται!

Στο εξής, λοιπόν, οι συζητήσεις πρέπει να γίνουν πολιτικές και να προσανατολιστούν στην επιδίωξη ενός πολιτικού συμβιβασμού μέσα στο πλαίσιο που μας παρέχει το διεθνές Δίκαιο.

Αυτή η αλλαγή θα στεφθεί με επιτυχία: (α) εφόσον η έμφασή μας μετατοπιστεί από τις γενικόλογες (και επαναλαμβανόμενες) συζητήσεις για το κείμενο της Σύμβασης περί Δικαίου της Θαλάσσης προς τον τρόπο κατά τον οποίο το έχουν εφαρμόσει στην πράξη οι σχετικές δικαστικές αποφάσεις· και (β) εφόσον αυτή η αξιολογική εξέταση του νομικού υλικού συνδυαστεί με τεχνικές αναλύσεις σχετικά με το πώς μπορούν να περιγραφούν γεωγραφικά οι περιοχές όπου υπάρχουν τα αντίστοιχα δικαιώματά μας, ως και τι ανήκει ενδεχομένως στην Τουρκία.

***

Κατά τη γνώμη μου, όλες οι ανωτέρω προτάσεις θα ευοδωθούν όταν αλλάξουμε τον τρόπο σκέψης μας. Και μόνη η λέξη «όταν», όμως, δείχνει ότι δεν έχει ακόμη έλθει η κατάλληλη στιγμή για να επιδιωχθούν στην πράξη οι προγραμματικοί στόχοι μου, έστω κι αν πολλοί από τους «παθιασμένους» επικριτές μου δείχνουν πλέον να κινούνται προς τις κατευθύνσεις που προβάλλω από καιρό.

Οφείλουμε, ωστόσο, να καλύψουμε ακόμη περισσότερο έδαφος. Διότι τα κατεστημένα συμφέροντα –κομματικά, δημοσιογραφικά, τραπεζιτικά– παραμένουν ακόμη στα οχυρά τους. Και δεδομένου ότι διαισθάνονται πως το τέλος τους πλησιάζει, προβλέπω ότι, γι’ αυτό το λόγο και εξαιτίας αυτής της νοοτροπίας, οι επικείμενες εκλογές θα αποτελέσουν ένα από τα πιο βρόμικα, ανειλικρινή, βάναυσα και άτιμα παραδείγματα εκλογών που έχει δει ο πολιτικός κόσμος στη σύγχρονη εποχή.

Επανέρχομαι, έτσι, στο θέμα της de facto περιορισμένης Δημοκρατίας. Θα ασκήσει, άραγε, ο λαός μας το ένα και μόνο ουσιαστικό πολιτικό δικαίωμα που έχει, αυτό ΜΟΝΟ κάθε δύο ή τρία χρόνια, δηλαδή να αποδοκιμάσει –ή να τιμήσει– τους εκπροσώπους του; Ή μήπως, για άλλη μία φορά, θα υποκύψει στις δωροδοκίες, τους πειρασμούς, τις υπεραπλουστεύσεις της σύγχρονης δημοσιογραφίας, τις προσωπικές υποσχέσεις που θα του γίνουν αλλά ακόμη και στην απάθεια που φέρνει η απογοήτευση και, ως συνήθως, «επιτρέπει» στους υπαιτίους των δεινών του να παραμένουν στην εξουσία;

Κατά την προσωπική μου άποψη, λοιπόν, ο ελληνικός λαός οφείλει να «μαυρίσει» όλους τους υπουργούς των τελευταίων δέκα χρόνων που έπαιξαν πρωταγωνιστικό ρόλο στην καταστροφή μας. (...) Θα μεταβληθεί κυριολεκτικά και προς το καλύτερο το πολιτικό μας τοπίο, αν αυτή η έκκληση εισακουσθεί!

Αυτός είναι ο τρόπος που προσωπικά αντιλαμβάνομαι τη σημερινή κρίση και αυτό είναι το μοναδικό φάρμακο άμεσης δράσης που διαθέτει ο λαός.

***

Επιτρέψτε μου τώρα να στραφώ σε μερικές ευρύτερες ιδέες που τα στερούμενα νέων ιδεών κόμματα –ως παραδέχεται ακόμη και η Καθημερινή της 12 Μαρτίου, η οποία τα στηρίζει– πρέπει να μελετήσουν.

Πρώτη στον κατάλογο των επιτακτικών αναγκαιοτήτων για τη χώρα μας είναι η προσπάθεια να επιτύχουμε την κοινωνική συμφιλίωση με τον τρόπο που περιέγραψα προηγουμένως.

Δεύτερη είναι η ανάγκη να εγκύψουμε αποφασιστικά στο ζήτημα της αμετάβλητης εξωτερικής πολιτικής μας και να τη σχεδιάσουμε κατά τρόπο που όχι μόνο θα προσφέρει καλύτερη φυσική προστασία στη χώρα μας, αλλά και θα μας δώσει και κάποια διαπραγματευτικά πλεονεκτήματα, αν θέλουμε να ξανασυζητήσουμε με τους φαινομενικά ακλόνητους και ανυποχώρητους Ευρωπαίους και Αμερικανούς, με σκοπό να επιτύχουμε νέους συμβιβασμούς.

Τρίτον, πολλοί πανεπιστημιακοί μας συνωστίζονται σήμερα στις παρυφές της ελληνικής πολιτικής σκηνής, κάνουν τηλεοπτικές εμφανίσεις, εκφωνούν ομιλίες, οργανώνουν δημόσιες συζητήσεις, απειλούν να δημιουργήσουν νέα πολιτικά κόμματα. Πρόκειται αναμφίβολα για έξυπνους ανθρώπους. Οι περισσότεροι, όμως, εξ αυτών στερούνται πολιτικού ενστίκτου και πείρας.

Όντως, πόσοι γνωρίζουν πώς να εξασφαλίζουν χρηματοδοτήσεις; Πόσοι έχουν οργανώσει εκλογές; Πόσοι έχουν βιώσει τον εφιάλτη της κατάρτισης εκλογικών καταλόγων και της συμφιλίωσης των εσωκομματικών αντιπάλων; Πόσοι μπορούν έστω και να διανοηθούν πόσο δύσκολο είναι να ορίζει κανείς εκλογικούς αντιπροσώπους, να στελεχώνει γραφεία σε πανελλαδικό επίπεδο, να τυπώνει εκατομμύρια ψηφοδέλτια και συγχρόνως να φροντίζει ώστε πάντα να βρίσκεται στο σωστό μέρος τη σωστή στιγμή; Οι πρώτες εκλογές που μπορώ να θυμηθώ λεπτομερώς ήταν το 1951· έκτοτε έχω ζήσει τουλάχιστον άλλες δώδεκα, συνειδητοποιώντας όλο και πιο έντονα το μέγεθος αυτών των πρακτικών προβλημάτων.

Άραγε, όμως, είναι καθόλου καλύτεροι αυτοί οι πανεπιστημιακοί –αλλά και τα κόμματα–, όταν διοργανώνουν και συμμετέχουν σε ομάδες ατέρμονων συζητήσεων; Αρκεί να σκεφθούμε τον τεράστιο κατάλογο με τις συνταγματικές τροπολογίες που θέλουν να περάσουν στην επόμενη –ιδεατή– Βουλή τους για να απαντήσουμε αρνητικά!

Κατά τη γνώμη μου, οι συνταγματικές μεταρρυθμίσεις θα έπρεπε, σε πρώτη φάση, να περιοριστούν σε ευάριθμα επείγοντα προβλήματα, στα οποία περιλαμβάνεται η δυνατότητα να δίνουμε το «πράσινο φως» σε ξένες επενδύσεις, χωρίς το Συμβούλιο της Επικρατείας να μπορεί να μπλοκάρει αυτά τα σχέδια με την παραμικρή αφορμή και επί μακρό διάστημα.

Τα περιβαλλοντικά ζητήματα, που μνημονεύονται συχνότερα ως αφορμές, μπορούν εύκολα να προκαλέσουν νομικές δυσκολίες, καθότι πολλά από αυτά δικαίως θεωρούνται άκρως σημαντικά για το μέλλον μας. Επί του παρόντος, όμως, είναι αδήριτη ανάγκη να επιταχύνουμε και να απλοποιήσουμε τη διαδικασία της προσέλκυσης ξένων επενδυτικών κεφαλαίων προκειμένου να ξεκινήσουν έργα μεγάλης κλίμακας. Έτσι, με την προκαταρκτική συμβουλή των ανώτατων δικαστών που εκδίδουν τις αποφάσεις για αυτές τις υποθέσεις, πρέπει να διαμορφωθεί ένα ρεαλιστικό modus vivendi σε αυτό το φλέγον θέμα.

Η επόμενη επιτακτική ανάγκη, πάντα στο συνταγματικό πλαίσιο, είναι η διαμόρφωση ενός νέου καθεστώτος ως προς τη μονιμότητα των δημοσίων υπαλλήλων – ο καθορισμός μιας νέας σειράς κανόνων, που θα εξασφαλίζουν μεν θεμιτή προστασία από τις πολιτικές παρεμβάσεις, αλλά όχι και απεριόριστη εργασιακή ασφάλεια για όλους όσοι δεν δουλεύουν ή δουλεύουν ανεπαρκώς.

Είναι δύσκολη η εξεύρεση της σωστής ισορροπίας και στις δύο αυτές περιπτώσεις. Αλλά πρέπει πρώτα να λυθούν αυτά και μετά να εξετάσουμε τη συνταγματική μας ατζέντα. Με δυο λόγια, αν θέλουμε να επιτύχουμε κάτι, θα πρέπει να θέσουμε όλα αυτά τα θέματα σε σειρά προτεραιότητας, σε μια στιγμή που άλλα πιο επείγοντα οικονομικά και εξωτερικά θέματα θα απαιτούν άμεση προσοχή.

Τέταρτον, οι πολιτικοί που σκέφτονται μακροπρόθεσμα πρέπει να αρχίσουν να εξετάζουν πώς θα δομήσουν τη σημερινή εγκατάλειψη των μεγαλύτερων πόλεων, όπως είναι η Αθήνα, εγκαινιάζοντας ίσως ένα πρόγραμμα κυβερνητικής αποκέντρωσης, το οποίο μπορεί να δώσει νέα ζωή στην επαρχία και ειδικά στις πιο ευαίσθητες πολιτικά περιοχές.

Έτσι, η μεταφορά, π.χ., του υπουργείου Πολιτισμού στη Θεσσαλονίκη θα έστελνε ένα ισχυρό πολιτικό μήνυμα, τοποθετώντας την καρδιά των πολιτιστικών δραστηριοτήτων μας σε μια περιοχή της Ελλάδας η οποία αξίζει να βρίσκεται στο επίκεντρο της πολιτικής και πολιτιστικής μας ζωής όσο και η Αθήνα. Θα μπορούσε επίσης να δημιουργηθεί ένα υπουργείο Θρακικών Υποθέσεων, με έδρα την Ξάνθη ή την Κομοτηνή, το οποίο θα ήταν επιφορτισμένο με το είδος των λεπτομερών προγραμμάτων ανανέωσης που περιέγραψα σε σχετικό κεφάλαιο του βιβλίου μου Η Ελλάδα των Κρίσεων.

Πέμπτον, θα πρέπει να επικεντρωθούμε στη δημιουργία μιας πλήρως εκσυγχρονισμένης παιδείας, με στόχο την ανάπτυξη μιας βιομηχανίας υψηλής τεχνολογίας, και να σταματήσουμε να δαπανούμε τους πόρους μας στον αέναο πολλαπλασιασμό σχολών Νομικής, Θεολογίας, Οικονομικών και Αρχαιολογίας. Δεν υποστηρίζω ότι οι σχολές αυτές πρέπει να καταργηθούν. Τάσσομαι επίσης υπέρ της μεταφοράς πόρων σε έναν τομέα τον οποίο ο Καθηγητής του Χάρβαρντ Ricardo Hausmann –στο βιβλίο του – έχει ονομάσει «παραγωγική γνώση».

Το βιβλίο και η θεωρία του Καθηγητή αξίζουν ιδιαίτερη προσοχή. Η κεντρική θέση της θεωρίας του δεν είναι διόλου περίπλοκη, και το στοιχείο αυτό την καθιστά ακόμη πιο ελκυστική.

Τι προτείνει, λοιπόν;

Η μάχη για το μέλλον της ελληνικής οικονομίας δεν θα έπρεπε να εστιάσει αποκλειστικά και μόνο στα αντίστοιχα πλεονεκτήματα των δημοσιονομικών ή κεϋνσιανών μέτρων –λ.χ. της αύξησης των φόρων, της μεγαλύτερης περικοπής των δαπανών, του περιορισμού των χρεών σε αντιδιαστολή με την ανάπτυξη και τις μειώσεις των φόρων–, αλλά στην ανάπτυξη της «παραγωγικής γνώσης». Πιο συγκεκριμένα, σύμφωνα με τον Καθηγητή, «μια χώρα με υψηλό επίπεδο “παραγωγικής γνώσης” είναι μια χώρα που εξάγει πολλά και διαφορετικά προϊόντα και όπου ηπαραγωγή αυτών των προϊόντων αποτελεί σύνθετη διαδικασία. Η “παραγωγική γνώση” προδιαγράφει πόσο πλούσια θα είναι μια χώρα και άρα πόσο γρήγορα θα αναπτυχθεί».

Η Ιρλανδία είναι μια από τις χώρες που έχουν κινηθεί προς αυτή την κατεύθυνση, ενώ η Ελλάδα βρίσκεται σχεδόν στο τέλος του καταλόγου των εκατόν είκοσι οχτώ χωρών που εξετάζει στο βιβλίο του ο κ. Hausmann.

Ας σκεφτούμε, λοιπόν, λίγο καλύτερα αυτές τις ιδέες, αν μη τι άλλο επειδή είναι νέες, πρωτότυπες και μας δείχνουν έναν εναλλακτικό δρόμο, μακριά από το αδιέξοδο των καθημερινών λογομαχιών μας. Παραδείγματος χάριν, ας πάρουμε τη μισή έκταση του πρώην αεροδρομίου του Ελληνικού και ας τη μετατρέψουμε σε ένα είδος Silicon Valley. Ας ψηφίσουμε φορολογικούς νόμους ευνοϊκούς για τους επενδυτές. Ας προσελκύσουμε στη χώρα μας παιδιά-θαύματα από το εξωτερικό, μετριάζοντας ίσως τους νόμους περί μετανάστευσης (όπως κάνουν οι ΗΠΑ) – υπό τον όρο, βεβαίως, ότι δεν θα πρόκειται απλώς για μετανάστες, αλλά για πραγματικές μεγαλοφυΐες. Ας διαμορφώσουμε μια γεωγραφική γειτνίαση, η οποία να επιτρέπει την τακτική και γόνιμη διασταύρωση των ιδεών, κι ας μεταρρυθμίσουμε τους νόμους περί πνευματικών δικαιωμάτων και συναφών θεμάτων, προκειμένου να επισπεύσουμε το μετασχηματισμό των νέων ιδεών σε επιτυχημένες ευρεσιτεχνίες.

Αυτός είναι ο τρόπος για να διαμορφώσουμε σταδιακά μια ελληνική οικονομία, η οποία θα κατασκευάζει μηχανές, ηλεκτρονικές συσκευές, χημικά προϊόντα και δεν θα στηρίζεται στην εξαγωγή μόνο... αγροτικών προϊόντων.

Αναδημοσίευση από τα Επίκαιρα - Ημερομηνία δημοσίευσης: 29-03-12

Διαβάστε περισσότερα......

Πέμπτη, 29 Μαρτίου 2012

Γ. Καραμπελιάς - Η ανολοκλήρωτη επανάσταση του Ρήγα - 5 Μαρ 12

Εισήγηση του εκδότη και συγγραφέα κ. Γιώργου Καραμπελιά με θέμα «Η ανολοκλήρωτη επανάσταση του Ρήγα», η οποία έγινε στις 5.3.12 στις Σέρρες, στα πλαίσια εκδήλωσης που διοργάνωσε η Ένωση για την Ανάδειξη και τη Διάδοση της Ελληνικής Γλώσσας με θέμα «Ρήγας Βελεστινλής – Στρατηγός Μακρυγιάννης: Διαχρονικές μορφές μιας Ελλάδας που αντιστέκεται».

Διαβάστε περισσότερα......

Κ. Χατζηαντωνίου - Μακρυγιάννης: Ένας Έλληνας για όλες τις εποχές - 5 Μαρ 12

Εισήγηση του ιστορικού και συγγραφέα κ. Κώστα Χατζηαντωνίου με θέμα «Μακρυγιάννης: Ένας Έλληνας για όλες τις εποχές», η οποία έγινε στις 5.3.12 στις Σέρρες, στα πλαίσια εκδήλωσης που διοργάνωσε η Ένωση για την Ανάδειξη και τη Διάδοση της Ελληνικής Γλώσσας με θέμα «Ρήγας Βελεστινλής - Στρατηγός Μακρυγιάννης: Διαχρονικές μορφές μιας Ελλάδας που αντιστέκεται».

Διαβάστε περισσότερα......

Τρίτη, 27 Μαρτίου 2012

"Η αντιαριστερή προπαγάνδα αναζωπυρώνει τους διχασμούς του εμφυλίου πολέμου"

Ο ακαδημαϊκός Βασίλειος Μαρκεζίνης είναι ένας συντηρητικός πολίτης, μια προσωπικότητα του αστικού κόσμου, ένας σερ. Οι διαφορές του με την Αριστερά είναι γνωστές. Γι' αυτό έχουν αξία οι προειδοποιήσεις που απηύθυνε την περασμένη Τρίτη μιλώντας σε εκδήλωση στο Πολεμικό Μουσείο. Είπε, μεταξύ άλλων, ο κ. Μαρκεζίνης: "Τα συντονισμένα κατεστημένα που κυβερνούν τη χώρα επιδιώκουν να χρησιμοποιήσουν τις επερχόμενες εκλογές για να διαιωνίσουν το στάτους κβο". Περιέγραψε μάλιστα παραστατικά τα κατεστημένα της διαπλοκής: "Οι πολιτικοί που έλαβαν πολύτιμη βοήθεια από ευάριθμους (άπληστους, λένε πολλοί) τραπεζίτες και επιχειρηματίες, οι οποίοι δεν αρκούνται να βγάζουν χρήματα, αλλά θέλουν επίσης 'να κυβερνούν την Ελλάδα', καθώς και από μερικούς μεγιστάνες των ΜΜΕ οι οποίοι έχουν μεταμορφώσει τις υπερχρεωμένες εφημερίδες και τα τηλεοπτικά κανάλια σε μηχανές προπαγάνδας και παραπληροφόρησης". Μιλάει, μάλιστα, για "συντονισμένη μεγα-συνωμοσία", καθώς "ξένοι παράγοντες που εποφθαλμιούν το πετρέλαιο, το φυσικό αέριο και τον ορυκτό πλούτο της χώρας βρίσκουν ιδανικούς συνεταίρους στους μηχανορράφους των ΜΜΕ".

Ο Β. Μαρκεζίνης στηλιτεύει το ψευδοδίλημμα "Μνημόνιο ή έξω από το ευρώ". Τονίζει ότι "σε κάθε περίπτωση η απόφαση για έξοδο από το ευρώ δεν αποτελεί ζήτημα επιλογής από τους Έλληνες, αλλά τεχνηέντως θα επιβληθεί από τους ξένους". Και αποκαλύπτει ότι το ψευδοδίλημμα είναι "μέρος μιας ευρύτερης στρατηγικής με σκοπό την αποδυνάμωση -μια και είναι αδύνατη η εξουδετέρωση- των κομμάτων της Αριστεράς". Δεν διστάζει να μιλήσει για "υστερόβουλους υπολογισμούς των αστικών κομμάτων" και των εφημερίδων τους: "Μέσα από την τεχνητή επίταση της αντιαριστερής προπαγάνδας βλέπουμε ένα τμήμα του πολιτικού κόσμου να προσπαθεί να κερδίσει μερικά ποσοστά στις δημοσκοπήσεις με κίνδυνο να αναζωπυρωθούν υπό δριμύτερη μορφή οι διχασμοί του εμφυλίου πολέμου".

Αναφερόμενος στα "περί βίας" προβλέπει ότι είναι "σχεδόν αναπόφευκτη η κοινωνική αναταραχή στους δρόμους", επισημαίνει κατάχρηση της αστυνομικής βίας και κατηγορεί ως "υπεύθυνους απάτης -και όχι μόνο αυταπάτης- όσους υποστηρίζουν ότι η κοινωνική αναταραχή πηγάζει από μερικούς αριστερούς ή κουκουλοφόρους".

Η ομιλία του ακαδημαϊκού είχε τίτλο "Γιατί πολεμάω για κοινωνική συμφιλίωση". Ανέπτυξε τις γνωστές θέσεις του, επέκρινε την Αριστερά ότι "παραμένει προσκολλημένη στη σύγκρουση και την παρωχημένη αριστερή ρητορική", προειδοποίησε όμως ότι μετεκλογικά, σε μια πολυκομματική Βουλή χωρίς κυβερνητική πλειοψηφία, μπορεί να αποδειχθεί αναγκαία "η σύμπραξη με την Αριστερά, έστω χαλαρά, για την καλύτερη εδραίωση του δημοκρατικού πολιτεύματος", κάτι που εμποδίζει η τακτική των αστικών κομμάτων να κολλάνε στα αριστερά κόμματα την "ετικέτα του επικίνδυνου εξτρεμιστή". Προβλέπει ότι αριστερά κόμματα θα ψηφίσουν χιλιάδες άνεργοι και περιθωριοποιημένοι πολίτες, ακόμη και "απογοητευμένοι νεοδημοκράτες".

Προκαλεί εντύπωση ότι η ομιλία αυτή αποσιωπήθηκε από τα μέσα ενημέρωσης, σε αντίθεση με τη μεγάλη προβολή που είχαν επιφυλάξει μέχρι και πριν από δύο μήνες σε οποιαδήποτε δημόσια εμφάνιση του κ. Μαρκεζίνη. Γιατί, άραγε; Ο ακαδημαϊκός, απαντώντας σε δημοσιεύματα που τον έφεραν υποψήφιο διαφόρων κομμάτων, δήλωσε ότι "παραμένει άγαμος"! Υπήρξε "συνοικέσιο" που χάλασε; Τοποθετείται εν όψει της μετεκλογικής κατάρρευσης του δικομματισμού; Το σίγουρο είναι ότι ενοχλούν οι αλήθειες που διατυπώνει, για τους δικούς του λόγους, ότι τα σχέδια συκοφάντησης της Αριστεράς αποτελούν μεθόδευση για να περισώσουν τα κατεστημένα την εξουσία τους. Τα κατεστημένα είναι αμείλικτα.

Αν. Σεβ.

Αναδημοσίευση από την Αυγή - Ημερομηνία δημοσίευσης: 25-03-12

Διαβάστε περισσότερα......

Δευτέρα, 26 Μαρτίου 2012

Οι εθνικές επέτειοι της εθνεγερσίας

K. I. Δεσποτόπουλος*

Oι Έλληνες έθνος μεγαλουργό στις ώρες της ευπραξίας του με σπουδαιότατη συμβολή στον πολιτισμό της ανθρωπότητας, αλλά και πολύπαθο αρχαιόθεν, έχομε προς «εορτασμό» πολλές επετείους. Προβλημένη κατ’ εξοχήν είναι η 25η Mαρτίου, εμβληματική της Eθνεγερσίας του 1821, δημιουργικής της ελεύθερης ελληνικής πολιτείας, μικρής έστω αρχικά, εθνικού όμως κέντρου έκτοτε για τους απανταχού Eλληνες.

Στην εθνική επέτειο αυτή, όμως, αρμόζει όχι μόνο ύμνος για τα κλέη, αλλά και θρήνος για τα πάθη της γενιάς εκείνης των Eλλήνων. Ύμνο αξίζουν η λευτεριά του ελληνικού τότε λαού και ο ηρωισμός της ηθικής πρωτοπορίας του. Θρήνο χρειάζονται οι χιλιάδες των απωλειών της ζωής μαχητών και αμάχων. Oι νεκροί μαχητές μνημονεύονται από τον Σολωμό σαν πρόσωπα ιερά: «Mα τις ψυχές που χάθηκαν τον Tούρκο πολεμώντας». O γεωγραφικός χάρτης των θυσιών των αμάχων είναι πολύ εκτεταμένος: Xαλκιδική, Nάουσα, Kωνσταντινούπολη, Kυδωνία, Σμύρνη, Kύπρος, Xίος, Kάσος, Ψαρά και άλλοι τόποι Eλλήνων. Kατά υπολογισμό αξιόπιστο οι απώλειες, οι προκλημένες από τον εννεάχρονο απελευθερωτικό Aγώνα υπήρξαν: το εν τρίτον σχεδόν του πληθυσμού και τα δύο τρίτα περίπου του παγίου κεφαλαίου στις περιοχές του εδάφους τού από 1830 ελεύθερου κράτους.

Άρχισε η Eπανάσταση τον Φεβρουάριο του 1821 στη Mολδαβία και τον Mάρτιο στην Πελοπόννησο με απόφαση της αξιοθαύμαστης Φιλικής Eταιρείας, ιδρυμένης το 1814 στην Oδησσό, κατά υπαγόρευση αγνού πατριωτισμού. H ώρα όμως της Iστορίας ήταν δυσμενέστατη. Yπήρχε ο κίνδυνος να παρέμβουν προς καταστολή της οι Mεγάλες Δυνάμεις της Eυρώπης, συνασπισμένες τότε προς καταστολή των επαναστάσεων. Aποτράπηκε ο κίνδυνος αυτός, με τους επιδέξιους διπλωματικούς χειρισμούς του Kαποδίστρια, ως υπουργού των Eξωτερικών της Pωσίας, καθώς έπεισε τον Pώσο Aυτοκράτορα να προβάλει την άρνησή του. Σώθηκε τότε η Eπανάσταση με τον ρωσικό Nότο.

Eξ άλλου, με την έναρξη της Eπαναστάσεως μέγιστος κίνδυνος ανέκυψε για το έθνος. Oι Έλληνες των μη επαναστατημένων περιοχών περιήλθαν σε κατάσταση ομηρίας, στη διάθεση του αγριεμένου Σουλτάνου. Aποφεύχθηκε η συνολική εξόντωσή των με την σωτήρια συμπεριφορά του ετέρου κορυφαίου Έλληνα της ώρας εκείνης, του Πατριάρχου Γρηγορίου του E΄. O εθνομάρτυς Πατριάρχης έστερξε να προβεί σε Aποκήρυξη της Eπαναστάσεως και με την αποκήρυξη αυτή έσωσε το μέγα πλήθος των Eλλήνων από εξόντωση ολική. Eπί πλέον με τον απαγχονισμό του προκάλεσε ο Πατριάρχης διπλωματικές παρεμβάσεις της Pωσίας και της Aυστροουγγαρίας, ώστε να παύσουν και οι κατ’ επιλογήν φόνοι των Eλλήνων.

H Eπανάσταση, παρά την αρχική επικράτησή της στο μεγαλύτερο μέρος της Πελοποννήσου και της Στερεάς και σε κάποια νησιά με σύνδρομες εξ άλλου και ολέθριες αποτυχίες, ιδιαίτερα πέραν της Πελοποννήσου και της Στερεάς, ήταν αδύνατον να φθάσει μόνη σε πέρας αίσιο. Eίχε άλλωστε και την εσωτερική διάβρωση από τον επαίσχυντο εμφύλιο πόλεμο, ενώ και αποβιβάσθηκε στην Πελοπόννησο για την καταστολή της στράτευμα αιγυπτιακό. Tο 1827, όταν έληξαν και οι στρατιωτικές επιτυχίες του Kαραϊσκάκη στην Στερεά με τον θάνατό του η Eπανάσταση βρισκόταν σε δεινή κατάσταση.

Eν τω μεταξύ όμως είχε αναπτυχθεί το ηθικά εξαίρετο κίνημα των Φιλελλήνων. Λάτρεις της αρχαίας Eλλάδος και άλλοι Eυρωπαίοι, φιλελεύθεροι, προσπαθούσαν με πολλούς τρόπους να βοηθήσουν τον απελευθερωτικό αγώνα των Eλλήνων. H «Έξοδος» του Mεσολογγίου ενδυνάμωσε τον ζήλο των Φιλελλήνων. Oι κυβερνήσεις των Mεγάλων Δυνάμεων δεν έμειναν ανεπηρέαστες από τις εκκλήσεις των, αλλά και από την παρατεινόμενη διαταραχή στην περιοχή του Aιγαίου. Aποτέλεσμα, το Πρωτόκολλο της Πετρουπόλεως του 1826 μεταξύ Pωσίας και Aγγλίας και η Συνθήκη του Λονδίνου του 1827 μεταξύ Aγγλίας, Pωσίας και Γαλλίας, με σκοπό την σύμπραξή των για την ρύθμιση του ελληνικού ζητήματος. Συνέπεια της Συνθήκης του Λονδίνου η συντριβή του αιγυπτο-τουρκικού στόλου στο Nαυαρίνο από τις ενωμένες μονάδες στόλου Aγγλων, Γάλλων και Pώσων, η αποστολή γαλλικού εκστρατευτικού σώματος για την εκδίωξη του αιγυπτιακού στρατού από την Πελοπόννησο και προπάντων η νικηφόρα προέλαση του ρωσικού στρατού επί τουρκικού εδάφους, ώστε να εξαναγκασθούν οι Tούρκοι με τη Συνθήκη της Aνδριανουπόλεως, να αποδεχθούν ό,τι θα αποφάσιζαν οι Mεγάλες Δυνάμεις για το ελληνικό ζήτημα. Kαι ακολούθησε το Πρωτόκολλο του Λονδίνου της 3ης Φεβρουαρίου του 1830 και με αυτό η διεθνής αναγνώριση ανεξάρτητου ελληνικού κράτους με περιορισμένο έστω έδαφος, αποσπασμένων από τον έδαφος της κραταιάς Oθωμανικής Aυτοκρατορίας. Ήταν και ηθικός θρίαμβος της Eλληνικής Eπαναστάσεως, καθώς τρεις Mεγάλες Δυνάμεις, συνασπισμένες με σκοπό την καταστολή των επαναστάσεων, όμως συνέπραξαν για το αίσιο πέρας μιας επαναστάσεως.

Στη χορεία των εθνικών επετείων η 25η Mαρτίου πλαισιώνεται από την 3η Φεβρουαρίου, ημερομηνία της αναγνωρίσεως διεθνώς ανεξάρτητης ελληνικής πολιτείας το 1830 και από την 14η Σεπτεμβρίου, ημερομηνία της ιδρύσεως της υποκινήτριας του απελευθερωτικού Aγώνος Φιλικής Eταιρείας το 1814.

Aναμφίβολα, το ελληνικό έθνος, οφείλει την πολιτική ανεξαρτησία του, κατά κάποιο βαθμό, στην έμπρακτη επέμβαση των Mεγάλων Δυνάμεων Aγγλίας, Γαλλίας, Pωσίας, και των ονομαζομένων προστατίδων δυνάμεων, αλλά δεν είναι οφειλέτης μόνον προς αυτές, ευτύχησε να υπερανταποδόσει την οφειλή, στους δύο παγκόσμιους σχεδόν πολέμους, 1914-1918 και 1939-1945, συμπαρατάχθηκε με αυτές και με τον αγώνα του και με τις θυσίες του συνέβαλε κρίσιμα για την αίσια έκβασή των, και ιδιαίτερα του Δεύτερου και υπήρξε καίρια το 1941 η συμβολή αυτή για την αποτροπή της υποβολής των λαών της Eυρώπης σε καθεστώς νεοβάρβαρης τυραννίας. H δράση του αυτή, σωστική για τους λαούς της Eυρώπης, δικαίωσε πανηγυρικά την πολιτική παλιγγενεσία του με τον ηρωικό αγώνα του και τις μεγάλες θυσίες του από 1821 έως 1929, συντελεσμένη έστω και με την αποτελεσματική παρέμβαση των Mεγάλων Δυνάμεων, ολοκληρωμένη το 1830.

Άξιζαν αυτά να υπομνησθούν, σε ώρα δυσπραγίας του Eθνους, προς ενθάρρυνση και διδαχή.

 

* O κ. K. I. Δεσποτόπουλος είναι Aκαδημαϊκός.

Αναδημοσίευση από την Kαθημερινή - Ημερομηνία δημοσίευσης: 24-03-12

Διαβάστε περισσότερα......

Η Ολιγαρχία των συμμοριών

Γιώργος Κοντογιώργης, Κομματοκρατία και δυναστικό κράτος, Εκδόσεις Πατάκη, 2012 «Επαναστατήσαμε, για να απελευθερωθούμε από τους Οθωμανούς, και υποβληθήκαμε σε ένα κράτος εσωτερικής κατοχής που το ενορχηστρώνουν οι ολιγαρχικές συμμορίες». Ο Γιώργος Κοντογιώργης, Καθηγητής Πολιτικής Επιστήμης και Πρώην πρύτανης του Παντείου Πανεπιστημίου, με αφορμή το πρόσφατο βιβλίο του «Κομματοκρατία και Δυναστικό Κράτος», το οποίο εμπεριέχει και την απάντησή του στην έρευνα «τι πρέπει να κάνουμε» της Κρυσταλίας Πατούλη στο tvxs, μιλά στην ίδια, για τις ολιγαρχικές συμμορίες που κυβερνούν την Ελλάδα, ερμηνεύει το φαινόμενο του πελατειακού κράτους και κυρίως, προτείνει λύσεις για την έξοδο από την κρίση.
Γιώργος Κοντογιώργης

Το βιβλίο σας, κυκλοφόρησε πριν μία εβδομάδα από τις εκδόσεις Πατάκη και βρίσκεται στην τρίτη του έκδοση. Θα μας πείτε περισσότερα για το περιεχόμενό του;

Ο τίτλος δείχνει ακριβώς τι διαπραγματεύομαι σε αυτό το βιβλίο και υπό ποιό πρίσμα. Η έννοια της κομματοκρατίας ορίζει το μετασχηματισμό του Ελληνικού πολιτικού συστήματος -που μολονότι είναι όπως κάθε άλλο Ευρωπαϊκό, ως προς τον τύπο- σε μία άλλη πραγματικότητα, την οποία δεσπόζει το κόμμα και προφανώς δεν έχει καμιά αντιστοιχία με το συλλογικό υποκείμενο που λέγεται Ελληνική κοινωνία.

Επειδή λοιπόν, το πολιτικό σύστημα έχει κατακτηθεί από το κομματικό σύστημα, το οποίο έχει τοποθετηθεί στη θέση του πολιτικού συστήματος, το κόμμα αντί να λειτουργεί ως διαμεσολαβητής της κοινωνίας και αυτού, μετέβαλε το κράτος από θεσμό στην υπηρεσία της κοινωνίας και του έθνους, σε δυνάστης επί της κοινωνίας. Με δύο λόγια, το κομματικό κατεστημένο χρησιμοποιεί το κράτος για να ιδιοποιείται το δημόσιο αγαθό, όπως και οι πέριξ αυτού ομάδες συμφερόντων που υφαίνει και, κυριολεκτικά, για να λεηλατείται η κοινωνία.

Στο πλαίσιο αυτό, οι δημόσιες πολιτικές, ενώ θα έπρεπε να αποβλέπουν στην εξυπηρέτηση του κοινωνικού συμφέροντος, μεταβάλλονται σε προσωπικές πολιτικές. Δηλαδή, είτε πολιτικές εξυπηρέτησης των μελών του "κομματικού σωλήνα", είτε των ομάδων που υφαίνουν τα συμφέροντά τους γύρω από την εξουσία και το κράτος, είτε επιμέρους ομάδων της κοινωνίας, για να τις προσκυρώσουν στο άρμα τους.

Συγχρόνως, οι πολιτικές δυνάμεις για να αποκτούν νομιμοποίηση, στοχεύουν και καταφέρνουν την διάλυση του κοινωνικού ιστού της κοινωνίας, διαχειριζόμενες την πολιτική εξουσία με όρους ατομικότητας. Δηλαδή, απευθύνονται στα μέλη ή στις ομάδες της κοινωνίας χωριστά, και όχι στην κοινωνική συλλογικότητα.

Προσπαθώ λοιπόν, να δώσω την ερμηνεία του ελληνικού αυτού φαινομένου. Να εξηγήσω, γιατί στην Ελλάδα και όχι αλλού στην Ευρώπη, μεταλλάχθηκε σε πελατειακό σύστημα με όχημα την κομματοκρατία. Οι νεοτερικοί στοχαστές θεωρούν ότι το πελατειακό σύστημα αποτελεί παρέκκλιση από τον κανόνα, δηλαδή από τις κοινωνικές και πολιτικές σχέσεις, που θα έπρεπε να βασίζονται στην ταξική πάλη, όπως λέγεται.

Εδώ λοιπόν, συμβαίνει το αντίθετο. Δηλαδή, το πελατειακό σύστημα δεν είναι η εξαίρεση στην πολιτική συμπεριφορά, αλλά ο κανόνας, το σύστημα το ίδιο. Χαρακτηρίζει τον τρόπο που συγκροτείται η σχέση μεταξύ κοινωνίας και πολιτικής.

Η πολιτική δεν συναντιέται με την κοινωνία ως ολότητα, αλλά με επιμέρους ομάδες ή και άτομα με σκοπό αμοιβαίες εξυπηρετήσεις, εις βάρος του συνόλου.

Αυτό το σύστημα επομένως, έχει δύο χαρακτηριστικά:

  1. Το ένα είναι ότι όπως όλα τα συστήματα της νεοτερικότητας, είναι ολιγαρχικό.
  2. Το δεύτερο, είναι ότι, παρόλ'αυτά το Ελληνικό σύστημα έχει υπερβεί τους αξιωματικούς κανόνες της ολιγαρχίας, και έχει μεταβληθεί σε ολιγαρχική συμμορία. Σε ένα σύστημα δηλαδή, που υποδομεί το σύνολο του κράτους σε επάλληλες ομάδες, που εξυπηρετούν τα δικά τους συμφέροντα, λειτουργώντας λεηλατικά εις βάρος της σύνολης κοινωνίας και του δημοσίου αγαθού.

Και το νέο ντοκυμαντέρ του Στέλιου Κούλογλου έχει τίτλο "Οligarchy"... Όχι τυχαία προφανώς. Λέτε, δηλαδή, ότι η Ελληνική κοινωνία, εξουσιάζεται, εδώ και πάρα πολλά χρόνια, από ολιγαρχικές συμμορίες;

Ναι. Αυτό είναι το σύστημα που εγκαθιδρύθηκε στην Ελληνική κοινωνία του κράτους – έθνους. Επαναστατήσαμε, δηλαδή, για να απελευθερωθούμε από τους Οθωμανούς, και υποβληθήκαμε σε ένα κράτος εσωτερικής κατοχής που το ενορχηστρώνουν οι ολιγαρχικές συμμορίες.

Από πότε ξεκίνησε, δηλαδή, η παραμόρφωση αυτή του ελληνικού πολιτικού συστήματος;

Μετά τον Καποδίστρια. Από τη δεκαετία του 1830, που άρχεται η Βαυαρική δυναστεία. Πρόκειται για ένα εξαιρετικά ενδιαφέρον και μοναδικό φαινόμενο, που σηματοδοτεί την ολοκληρωτική οπισθοδρόμηση της ελληνικής κοινωνίας. Ο ελληνικός κόσμος πριν την απελευθέρωση, είχε διαμορφώσει προτάγματα για την απελευθέρωσή του, τα οποία ήταν άκρως δημοκρατικά, διότι προσιδίαζαν στις συνθήκες υπό τις οποίες ζούσε στο εσωτερικό των κοινών, παρόλες τις στρεβλώσεις που επέβαλε η οθωμανική κατοχή.

Οι ευρωπαϊκές δυνάμεις, λοιπόν, λόγω του τρόπου που απελευθερωθήκαμε, διότι η απελευθέρωση ήταν μια ήττα -όπως έγινε- του ελληνικού κόσμου, επέβαλαν την απόλυτη μοναρχία. Δηλαδή, την οπισθοδρόμηση μας.

Υπήρχαν δύο οράματα (ή προτάγματα) για την απελευθέρωση. Το ένα είχε διαμορφωθεί από τους έλληνες φαναριώτες και το άλλο από τους δυτικοθρεμένους;

Αυτό είχε να κάνει σε σχέση με τον τρόπο της απελευθέρωσης. Εάν, δηλαδή, θα γινόταν με επανάσταση ή με διαδοχή, όπως υποστήριζαν κάποιοι, εκτιμώντας ότι θα ήταν δυνατόν να συμβεί με την Οθωμανική Αυτοκρατορία, όπως άλλοτε με τη Ρώμη.

Δεν είχε να κάνει με το πολιτικό σύστημα. Το πολιτικό σύστημα, στο οποίο συμφωνούσαν όλοι, λίγο πολύ, για τη μετά την απελευθέρωση εποχή, δεν μπορούσε να είναι απολυταρχικό. Όπως ήταν απολυταρχικά τα συστήματα της Ευρώπης.

Ο Ελληνικός κόσμος, ήταν κόσμος της ελευθερίας και αντίστοιχα ήταν τα συστήματα που είχαν κατά νουν όλες οι δυνάμεις του ελληνισμού για να οικοδομηθεί η χώρα μετά την απελευθέρωση.

Αυτό, λοιπόν, το σύστημα που εγκαθιδρύθηκε στην Ελλάδα, ήταν δεσποτικό και εξακολουθεί να είναι προ-πολιτειακό. Δεν συμπεριλαμβάνει στους κόλπους του την κοινωνία. Όμως, η ελληνική κοινωνία, έχοντας κληρονομήσει μια υψηλή πολιτική ανάπτυξη, συμπεριφέρεται διαφορετικά από μία πολιτικά υπανάπτυκτη κοινωνία που μόλις βγαίνει από τη φεουδαρχία. Όπως ένας οικονομικά αναπτυγμένος άνθρωπος, ή μια ανεπτυγμένη οικονομικά κοινωνία, έχει άλλες συμπεριφορές από ότι μία υπανάπτυκτη κοινωνία, έτσι και μία πολιτικά αναπτυγμένη κοινωνία, έχει άλλες συμπεριφορές από μία υπανάπτυκτη πολιτικά κοινωνία.

Η ελληνική κοινωνία λοιπόν, ποδηγετήθηκε από το απολυταρχικό ή κυρίαρχο, όπως αποκλήθηκε αργότερα σύστημα. Αφού κατάργησε τη θεσμική της συλλογικότητα, το δήμο, όπως ήταν κατά κανόνα μέσα στα κοινά, βρέθηκε να αναζητά το νέο κάτοχο της πολιτικής, τον πολιτικό, για να διαπραγματευθεί εφεξής την ψήφο του.

Έτσι λοιπόν, στο σύστημα αυτό, η κοινωνία έχασε τον προσανατολισμό της, χειραγωγήθηκε, ενώ οι κάτοχοί του, ελεύθεροι από κάθε έλεγχο, οδήγησαν σε διαρκείς καταστροφές τον ελληνικό κόσμο.

Μπορείτε να εξηγήσετε καλύτερα, τι σημαίνει το ότι «καταργήθηκε η θεσμική της συλλογικότητα» της κοινωνίας;

Καταργήθηκε η θεσμική της υπόσταση ως δήμου. Ο Ελληνικός κόσμος, ήταν οργανωμένος από την αρχαιότητα μέχρι και την απελευθέρωση, δηλαδή και στη διάρκεια της Τουρκοκρατίας, κατά το σύστημα των πόλεων, των κοινών. Αυτό που λέμε κοινότητες, είναι τα κοινά που προέρχονται από τις πόλεις-κράτη. Δεν είναι αυτοδιοίκηση. Έχουν την δική τους πολιτεία, τις δικές τους εσωτερικές πολιτικές, κλπ.

Στα περισσότερα από αυτά τα κοινά οι κοινωνίες τους είναι συγκροτημένες σε δήμους.

Δήμος τι σημαίνει; Ότι τα μέλη του κοινού συγκεντρώνονται κάτω από τον πλάτανο, σε μία πλατεία, οπουδήποτε, και παίρνουν αποφάσεις. Εάν λοιπόν ένα μέλος αντιμετώπιζε κάποιο πρόβλημα ή είχε να διατυπώσει ένα αίτημα το έθετε ενώπιον του κοινού λαού, για να το λύσουν όλοι μαζί. Στο εθνικό κράτος εκαλείτο ο πολίτης να το θέσει στον πολιτικό καμματάρχη.

Με άμεση δημοκρατία;

Κυριολεκτικά με δημοκρατία. Διότι, όπως ξέρουμε δεν υπάρχει διαχωρισμός έμμεσης ή άμεσης δημοκρατίας. Ή είναι δημοκρατία ή δεν είναι. Οπωσδήποτε, δεν συνέβαινε παντού έτσι. Όμως, η θεσμική συμμετοχή στα δρώμενα της πολιτικής και της οικονομίας προίκιζε τα μέλη της κοινωνίας με ανάλογη εμπειρία.

Η κοινωνία των πολιτών, λοιπόν, λειτουργούσε δημοκρατικά, οπότε και όλες οι αποφάσεις ήταν των πολιτειών.

Ήξεραν ότι η πολιτική συμμετοχή γι’ αυτούς ήταν ανάλογη π.χ. με τη συμμετοχή ενός βουλευτή στη βουλή. Δεν συμμετείχε κάποιος στα κοινά με το να κατέβει στους δρόμους ως διαμαρτυρόμενος, αλλά προσερχόταν στον οικονομικό ή πολιτικό δήμο για να πάρει αποφάσεις!

Σαν κοινωνία των πολιτών δηλαδή.

Ως δημοκρατική κοινωνία πολιτών. Από τη στιγμή λοιπόν που η ελληνική κοινωνία ανασυγκροτήθηκε στο περιβάλλον του κράτους – έθνους, δηλαδή σε μη αντιπροσωπευτικές και προφανώς μη δημοκρατικές βάσεις, τι απέμεινε; Η συνήθεια που είχαν να πολιτεύονται. Ήξεραν να πολιτεύονται, δεν χρειαζόταν να τους διδάξει κανείς, όπως τις λοιπές ευρωπαϊκές κοινωνίες. Και αφού τα προβλήματά τους, πλέον, δεν μπορούσαν να τα θέσουν στο δήμο, τα έθεταν στον πολιτικό. Γιατί αυτός είχε την αρμοδιότητα πια. Η πολιτικά αναπτυγμένη κοινωνία, αντιμετωπίζει τον εαυτό της, όχι ως μάζα, που κατεβαίνει στους δρόμους ή προσκυρώνεται σε ένα συνδικάτο ή σε ένα κόμμα, που θα διαμεσολαβήσει τα συμφέροντά της. Λειτουργεί με όρους πολιτικής ατομικότητας: Ο καθένας υπό το δικό του πρίσμα μετέχει ως αυτουργός στην πολιτική διαδικασία. Για να λειτουργήσει λοιπόν συλλογικά η πολιτικά αναπτυγμένη κοινωνία πρέπει να γίνει θεσμός. Ώστε, αυτό που προσάπτουμε στους Έλληνες, ότι έχουν ισχυρή ατομικότητα, είναι αποτέλεσμα της πολιτικής τους χειραφέτησης, που όμως διαστρεβλώνει τα πράγματα, επειδή καταργήθηκε η θεσμική του υποστασιοποίηση μέσα στην οποία μπορεί να λειτουργήσει.

Η Γερμανική κοινωνία, για παράδειγμα, δεν γνωρίζει τι σημαίνει θεσμικό συλλογικό υποκείμενο (πολιτειακή συλλογικότητα). Ξέρει, ότι θα νομιμοποιήσει το συνδικάτο, το κόμμα, για να τη διαμεσολαβήσει στο επίπεδο της οικονομικής και πολιτικής εξουσίας. Ο Έλληνας πολίτης θεωρεί ότι είναι ο ίδιος συντελεστής της πολιτικής, δεν χρειάζεται τη διαμεσολάβηση. Αφού, όμως, του πήραν την αρμοδιότητα, προσφεύγει να διαπραγματευτεί ο ίδιος με τον πολιτικό το πρόβλημά του. Αντιμέτωπος με τον πολιτικό, εντούτοις περιέρχεται σε πολιτική αδυναμία. Διότι ο πολιτικός, τον βλέπει μία φορά κάθε τόσο, ενώ αντίθετα, συναλλάσσεται με τον κάθε ισχυρό κάθε μέρα, ανταλλάσοντας συμφέροντα.

Προσπαθώ, λοιπόν, να φωτίσω στο βιβλίο τα εξής:

  1. Πρώτον, να αναδείξω το ελληνικό πρόβλημα, για να καταδείξω ότι η σημερινή κρίση είναι βαθιά πολιτική κρίση.
  2. Και να επισημάνω, επίσης, ότι δεν είναι μοναδική, αλλά είναι η τελευταία στην αλυσίδα των κρίσεων που προκάλεσε αυτό το πολιτικό σύστημα, από τη δεκαετία του 1830 μέχρι σήμερα, και οδήγησε σε σημαίνουσες καταστροφές την ελληνική κοινωνία.

Ακριβώς, λοιπόν, αυτό είναι το πρώτο μέρος του βιβλίου. Το οποίο το εστιάζω, βεβαίως, στη σημερινή κρίση. Γι αυτό και συμπεριλαμβάνω στο πρώτο κεφάλαιο και την απάντηση που έδωσα για την έρευνά σας στο tvxs.g για το «Τι πρέπει να κάνουμε» όπως και με την ιδέα της περικύκλωσης της βουλής, προκειμένου να δείξω, πώς θα μπορέσει η ελληνική κοινωνία, να λειτουργήσει ως πραγματικός δήμος και να υπερβεί την κρίση. Πώς δηλαδή θα επανέλθει στα πολιτικά πράγματα μέσω των οποίων θα ανατρέψει την ανισορροπία που έχει επικρατήσει μεταξύ κοινωνίας, κράτους και αγοράς.

Θέλετε να επαναλάβετε με λίγα λόγια, αυτή την πρότασή σας, για το «τι πρέπει να κάνουμε;».

Δεν πρέπει να περιμένουμε από την πολιτική τάξη να αφουγκρασθεί το συμφέρον της κοινωνίας. Έχει πια γίνει ιδεολογικά και πολιτικά όμηρος και ουσιαστικά θεραπαινίδα του συμφέροντος των αγορών. Πρέπει, επομένως, να βρούμε τον τρόπο να δράσουμε για να γίνουμε αποτελεσματικοί, αφού οι συνηθισμένοι τρόποι (π.χ. πορείες, διαμαρτυρίες) δεν επαρκούν πια. Η λύση εκτιμώ ότι διέρχεται από την πολιτειακή συγκρότηση της κοινωνίας των πολιτών. Για την ώρα στα πράγματα, να κινηθεί δηλαδή συντεταγμένα γύρω από τη βουλή, περικυκλώνοντάς την. Και στο πλαίσιο αυτό, να επεξεργασθεί συγκεκριμένα με σαφήνεια αιτήματα που θα δημιουργούν τους όρους μιας αντιπροσωπευτικής προσομοίωσης της πολιτείας. Να εξαναγκάσει με διαφορετική διατύπωση την πολιτική τάξη να νομοθετήσει την υποχρεωτική της εναρμόνιση με το συλλογικό συμφέρον. Αυτά τα μέτρα τα αναφέρω με σαφήνεια όπως ξέρετε στο ενλόγω κείμενο.

Στο δεύτερο κεφάλαιο, μέσα στο ίδιο πνεύμα, ασχολούμαι με θέματα, όπως η κρίση του Δεκέμβρη, με την εξέγερση των νέων, όπως επίσης, περιέχονται και ειδικά θέματα όπου εξηγώ γιατί η Ελλάδα σήμερα βρίσκεται υπό διπλή κατοχή, εσωτερική και εξωτερική.

Στο τρίτο κεφάλαιο, εξετάζω «τι είναι το πολιτικό σύστημα» υπό το πρίσμα της δικής μου προσέγγισης, ότι δεν είναι ούτε δημοκρατικό, ούτε αντιπροσωπευτικό. Δίνω μεγάλη σημασία στο ζήτημα αυτό διότι εκτιμώ πως ο μη αντιπροσωπευτικός χαρακτήρας του πολιτικού συστήματος είναι η αιτία του κακού...

Κατόπιν, εισέρχομαι σε ένα άλλο ζήτημα, που το θεωρώ πάρα πολύ σημαντικό, που έχει να κάνει με τη συζήτηση για τα ιδεολογικά θεμέλια της δυναστικής κομματοκρατίας. Εξηγώ δηλαδή, πώς χρειάστηκε να εργασθεί συστηματικά η κρατική διανόηση για να αποδομήσει ιδεολογικά την ελληνική κοινωνία, να μην πιστεύει στον εαυτό της, και να αποδυναμώσει τη συλλογικότητά της, ώστε να αποδεχθεί την καθυπόταξή της κομματοκρατία και στο δυναστικό κράτος.

Η κομματοκρατία και η κρατική διανόηση, έδωσαν μεγάλη μάχη προς την κατεύθυνση αυτή, από τη δεκαετία του ’80 και μετά, όπου βέβαια βρέθηκα στο μάτι του κυκλώνα, όταν αποφάσισα να αποκαλύψω τις σκοπιμότητες και την άγνοια των ισχυρισμών τους, με ένα κείμενο στην Ελευθεροτυπία, στο οποίο αντέκρουα τον άγγλο ιστορικό Χόμπσμπάουμ. Εκτός από την ιδεολογική αποδόμηση της συλλογικότητας της ελληνικής κοινωνίας, το εγχείρημά τους απέβλεπε επίσης στη νομιμοποίηση του πελατειακού κράτους, των ολιγαρχικών συμμοριών και της κομματοκρατίας, αποδίδοντας την ευθύνη για την κακή του λειτουργία, στην κοινωνία και στις κληρονομιές της.

Στο βιβλίο μου αναλύω ορισμένα χαρακτηριστικά παραδείγματα για το πως διαχειρίστηκε η κομματοκρατία τα εξωτερικά θέματα για να τα καταστρέψει: τον πόλεμο του 1897, τη Μικρασιατική εκστρατεία, την περίοδο της αποστασίας, το κυπριακό και το σκοπιανό ζήτημα και το σημερινό πρόβλημα της οικονομικής μετανάστευσης. Από τα παραδείγματα αυτά προκύπτει νομίζω αβίαστα η καθολική αποστασιοποίηση της πολιτικής τάξης και του κράτους από το συμφέρον της κοινωνίας και του έθνους.

Η κοινωνία, χωρίς αμφιβολία, είναι εχθρός αυτού του πολιτικού συστήματος. Γιατί εάν η κοινωνία αναπτύξει τη συλλογικότητά της, θα πάψουν οι νομείς του συστήματος να έχουν τη δυνατότητα να ιδιοποιούνται το δημόσιο αγαθό, να διαθέτουν ασυλία για τη διαφθορά, για τη διαπλοκή, κλπ.

Και για να επανέλθω στο σημερινό πρόβλημα, είναι πέραν από κάθε αμφιβολία ομολογημένο ότι ήταν επιλογή της πολιτικής τάξης να μας ρίξουν βορά στον καιάδα των αγορών, παίρνοντας μέτρα εναντίον της κοινωνίας, προκειμένου να μην αγγίξουν κάποιους συγκεκριμένους πυλώνες που μας οδήγησαν στην καταστροφή ιστορικά μέχρι σήμερα:

  1. Την κομματοκρατική λογική του πολιτικού συστήματος,
  2. Τη δημόσια διοίκηση και, υπό μια έννοια, τη διακιοσύνη,
  3. Τη νομοθεσία, που θεσμοθετεί αυτό το σύστημα και, επομένως, την διαπλοκή και την διαφθορά.

Η εισαγωγή και ο επίλογος, συμπυκνώνουν ακριβώς τη θεμέλια αυτή αιτία της κρίσης και τις λύσεις οι οποίες θα πρέπει να δοθούν για να βγει η χώρα από την κατάντια που την έχουν οδηγήσει δυνάστες της.

Αυτές οι λύσεις βρίσκονται στα χέρια του λαού; Στα χέρια της κοινωνίας πολιτών; Μπορεί, δηλαδή, ο κόσμος κατά το συγκεκριμένο βιβλίο, να αλλάξει τα πράγματα, και με ποιόν τρόπο;

Ο κόσμος μπορεί, αρκεί να συνειδητοποιήσει πώς πρέπει να δράσει. Και τι πρέπει να αξιώσει. Να πάψει να κατεβαίνει στους δρόμους για να διαμαρτυρηθεί (σαν το παιδάκι προς τον προστάτη μπαμπά του) και να αξιώσει το πολιτικό σύστημα να μεταλλαχθεί έτσι, ώστε να εξαναγκάζεται να λειτουργεί προς την κατεύθυνση της κοινωνίας και όχι προς την κατεύθυνση των αγορών και των επιμέρους συμφερόντων των ολιγαρχικών συμμοριών.

Να φερθεί, δηλαδή, ως σώμα κοινωνίας πολιτών και όχι ως αγέλη. Ουσιαστικά, να επιβάλει, κατά μικρόν, την αντιπροσωπευτική μετάλλαξη του πολιτικού συστήματος. εξού και θεωρώ ότι έχει σημασία αυτό που επιχειρώ να καταδείξω: ότι το σημερινό σύστημα, άρα και το πολιτικό Ελληνικό σύστημα, δεν είναι ούτε αντιπροσωπευτικό, ούτε δημοκρατικό.

Διότι, εάν η κοινωνία δεν αντιληφθεί ότι τελείωσε η εποχή που κατεβαίνοντας στους δρόμους επηρέαζε τα πράγματα, και αν δεν καταλάβει ότι για να μπορέσει να τα επηρεάσει, να αλλάξει τους συσχετισμούς, θα πρέπει να είναι μέσα στην πολιτεία και όχι απ’ έξω, (δηλαδή, μέσα στο πολιτειακό σπίτι και όχι να χτυπάει απ’ έξω την πόρτα!), αν δεν το αντιληφθεί αυτό, δεν έχει μέλλον!

Για παράδειγμα, την 25η Μαρτίου τι θα πρέπει να κάνει η κοινωνία πολιτών κατά τη γνώμη σας;

Να μην είχε πατήσει κανείς απολύτως στην παρέλαση, αλλά να ήταν οι εκπρόσωποι της κομματοκρατίας, και ο στρατός, μόνοι τους!

Αφού επιμένουν να διατηρούν ένα σύστημα κατοχικό, να τους απονομιμοποιήσουν οι πολίτες με την πανηγυρική απουσία τους. Από ποιούς θέλουν άραγε να προστατευθούν οι κύριοι αυτοί και στήνουν παρελάσεις προσωπικές, χωρίς την κοινωνία; Αφού θεωρούν ότι αυτοί που τους κατέβασαν από τις εξέδρες είναι μικρές ομάδες, γιατί δεν ερωτάται δημοσκοπικά η κοινωνία, για να έχουν έτσι τη βεβαιότητα της γνώμης της για τα συμβαίνοντα;

Και οι εκλογές αναβάλλονται συνεχώς...

Όχι, δεν είναι θέμα εκλογών. Οι εκλογές δεν δίνουν λύση. Το πρόβλημα δεν είναι η εναλλαγή στην εξουσία των φορέων της κομματοκρατίας, αλλά η κατάλυσή της. Διότι όλοι είναι σύμφωνοι να μην αγγίξουν τους πυλώνες της καταστροφής και στη διαπίστωση ότι η κοινωνία είναι ο μείζων αντίπαλός τους. Η κοινωνία έχοντας αντιληφθεί το φαινόμενο αυτό τους απορρίπτει όλους συλλήβδην. Διερωτώμαι όμως: αφού αγνοούν οι πολιτικοί την κοινωνία και μάλιστα την περιφρονούν δημόσια ή την καθυβρίζουν, αποκαλώντας την όχλο ή ορδή βαρβάρων, από την άλλη επιδιώκουν την αναγκαστική νομιμοποίησή τους από αυτήν;

Και της επιτίθενται επιπλέον...

Εχετε προσέξει πως ορίζεται το πολιτικό κόστος από την κομματοκρατία; Αφορά στο τι θα πουν οι συγκατανευσιφάγοι των πρυτανείων σίτισης και όχι τι θέλει ή σκέπτεται η κοινωνία.

Αυτό που είπατε, ολιγαρχικές συμμορίες...

Έχω μία φράση από την αρχή του βιβλίου, που είναι του Θουκυδίδη:

«ὀλιγαρχία δὲ τῶν μὲν κινδύνων τοῖς πολλοῖς μεταδίδωσι,͵τῶν δ΄ ὠφελίμων οὐ πλεονεκτεῖ μόνον, ἀλλὰ και ξύμπαντα αφελομένη έχει». Που σημαίνει, ότι οι μεν ζημιές και οι κίνδυνοι μεταφέρονται στην κοινωνία, τα δε ωφελήματα τα μονοπωλούν τα μέλη της.

Αυτό είναι η ολιγαρχία λοιπόν...

Η ολιγαρχική πολιτεία ναι. Όμως, η δομή και η λογική της ολιγαρχίας στην Ελλάδα, είναι συμμοριακή.

Ακόμα χειρότερα δηλαδή. Δεν υπάρχει κανένα αξιακό σύστημα.

Κανένα. Και καμία αξιακή βάση. Γι αυτό και το κράτος σταματάει το ρόλο του εκεί που έπρεπε κανονικά να αρχίζει. Διότι από εκεί και πέρα εργάζεται γι αυτούς.... Είναι λάφυρο. Αυτό το σύστημα λοιπόν, συγκροτείται σε επάλληλους κύκλους, από την κορυφή, όπου τοποθετείται το ίδιο το πολιτικό προσωπικό, μέχρι την τελευταία βαθμίδα της διοικητικής ιεραρχίας. Μην ξεχνάμε πώς γίνεται η διαχείριση των σκανδάλων. Συγκαλύφθηκαν όλα. Το ίδιο και η ασυλία, η οποία καλύπτει ακόμη και τις ιδιωτικές τους υποθέσεις. Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι το ίδιο το Σύνταγμα το έφτιαξαν με διακομματική συμφωνία, και έχει τόσα αναχώματα προστασίας ώστε να μην μπορεί να τους πιάσει κανείς ότι αδίκημα ή έγκλημα κι αν κάνουν. Είναι αλαζόνες διότι δεν φοβούνται.

Ακριβώς αυτά τα θέματα δείχνω στο βιβλίο.

Αναδημοσίευση από το tvxs - Ημερομηνία δημοσίευσης: 26-03-12

Διαβάστε περισσότερα......

Γ. Καραμπελιάς & Κ. Χολέβας - Ευρωπαϊκός διαφωτισμός και υπόδουλοι - 25 Μαρ 12

Αφιερωματική εκπομπή του Ρ/Σ της Εκκλησίας της Ελλάδος που παρουσίασε ο Δημήτρης Κοσμόπουλος στις 25.3.12 και αναφέρεται στη σημασία και στην επίδραση που είχε ο Ευρωπαϊκός Διαφωτισμός στον αγώνα των υποδούλων Ελλήνων για την απελευθέρωσή τους, με καλεσμένους τους κ.κ. Κωνσταντίνο Χολέβα, πολιτικό επιστήμονα και Γιώργο Καραμπελιά, συγγραφέα.

Διαβάστε περισσότερα......

Κυριακή, 25 Μαρτίου 2012

Ανολοκλήρωτη η επανάσταση του Ρήγα Φεραίου

Γιώργος Καραμπελιάς   Από την επανάσταση του 1821 οι δυτικοί έκαναν τα αδύνατα δυνατά να μην συγκροτηθεί ένα βιώσιμο ελληνικό κράτος επισημαίνει ο συγγραφέας Γιώργος Καραμπελιάς και δηλώνει πως «οι Έλληνες χωρίς όραμα είναι ένα τίποτα. Διαθέτοντας όραμα μεταβάλλονται σε ένα μεγάλο ιστορικό λαό. Αυτό έχει αποδείξει η ιστορία».

«Ανολοκλήρωτη η επανάσταση του Ρήγα Βελεστινλή» γιατί;

Διότι ο ελληνισμός δεν ολοκληρώθηκε ούτε γεωγραφικά, ούτε οικονομικά, ούτε πνευματικά. Γεωγραφικά, δεν κατόρθωσε να ενοποιήσει και να εντάξει σε ένα κράτος τον ιστορικό χώρο του ελληνισμού. Απώλεσε τον μικρασιατικό πνεύμονα και την ιστορική του πρωτεύουσα, την Κωνσταντινούπολη, ενώ ακόμη και σήμερα εξακολουθούν να υπάρχουν δύο κράτη, Ελλάδα και Κύπρος ως εκφραστές των υπολειμμάτων αυτού του κάποτε ενιαίου ιστορικού χώρου. Οικονομικά, παρέμεινε ανολοκλήρωτος με κυριαρχία των μεταπρατικών χαρακτηριστικών χωρίς να κατορθώσει να διαμορφώσει μια πραγματική αστική τάξη και μία αυτόνομη οικονομία. Πνευματικά, διότι παρέμεινε διχασμένος μεταξύ εισαγόμενου εκσυγχρονισμού και εγχώριας παράδοσης, γεγονός που οδηγεί σε μία μόνιμη διχοτόμηση μεταξύ του σύγχρονου που εμφανίζεται πάντα ως εισαγόμενο και του εγχώριου που κοιτάζει πάντα προς τα πίσω. Δηλαδή κατατρυχόμαστε από το δίπολο εισαγόμενος εκσυγχρονισμός ή παράδοση, ενώ η απάντηση θα ήταν ακριβώς ο εκσυγχρονισμός της δικής μας παράδοσης.

Γιατί όπως λέτε η μοίρα μας, για οκτώ αιώνες, ως σήμερα, ορίζεται από αυτή την κατάρα του συνόρου δύο κόσμων, Ανατολής και Δύσης, ανάμεσα στους οποίους συνθλιβόμαστε;

Οι Έλληνες αποτελώντας έναν κόσμο μεταξύ Ανατολής και Δύσης δεν υπήρξαν ποτέ ούτε Ανατολή, ούτε Δύση. Συγκροτούσαν έναν αυτόνομο κόσμο, ο οποίος από την κρίση της Βυζαντινής αυτοκρατορίας και μετά υφίστανται την αποικιακή εκμετάλλευση Ανατολής και Δύσης, εναλλάξ, ή και των δύο ταυτόχρονα. Χαρακτηριστική είναι η μοίρα της Κύπρου που θα καταληφθεί από τους Άγγλους σταυροφόρους το 1192, θα περάσει από τους Φράγκους στους Τούρκους τον 16ο αιώνα, θα ξαναπεράσει στους Άγγλους τον 19ο αιώνα και θα έχει σήμερα και τους Τούρκους και τους Άγγλους! Ακριβώς αυτή η πίεση και από τη Δύση και από την Ανατολή, είναι εκείνη που δεν επέτρεψε ποτέ να ολοκληρωθεί το όραμα του Ρήγα. Ήδη από την επανάσταση του ’21 οι δυτικοί έκαναν τα αδύνατα δυνατά να μη συγκροτηθεί ένα βιώσιμο ελληνικό κράτος και συντηρούσαν την Οθωμανική αυτοκρατορία, παρότι ετοιμόρροπη, για πάνω από εκατό χρόνια. Χαρακτηριστικά, στον αγώνα της ΕΟΚΑ, οι Άγγλοι έβαλαν στο παιχνίδι τους Τούρκους για να εμποδίσουν την αυτοδιάθεση του κυπριακού ελληνισμού και την ένωση με την Ελλάδα. Και το επέτυχαν.

Δηλώνετε πως «το όραμα του Ρήγα θα μείνει ως μια πρόκληση εσαεί για τους Έλληνες - αλλά και τους λοιπούς Βαλκάνιους - να απαντήσουν κάποτε θετικά στον «καημό της ρωμιοσύνης», τον καημό των λαών της Βαλκανικής». Ο καημός είναι η δημιουργία όπως λέει και ο Σαββόπουλος «της ομοσπονδίας των Βαλκανίων της Βυζαντινής»;

Ο Ρήγας έβλεπε την Ελληνική Δημοκρατία που οραματιζόταν να συμπεριλαμβάνει όλους τους βαλκανικούς λαούς, ως μόνη δυνατότητα να αναιρεθεί ο κατακερματισμός της περιοχής και να αποκρουσθεί η επικυριαρχία των ξένων δυνάμεων. Γιατί στα Βαλκάνια οι πληθυσμοί ήταν τόσο αναμεμειγμένοι ώστε μόνο μια τέτοια λύση θα ήταν εφικτή. Σήμερα αυτός ο κατακερματισμός έχει οδηγήσει στη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας και τη μεταβολή των Βαλκανίων σε χώρο συγκυριαρχίας Αμερικανών, Γερμανών και Νεο-0θωμανών. Και σήμερα λοιπόν μόνη απάντηση παραμένει η ενότητα των βαλκανικών λαών, τα «Βυζαντινά» Βαλκάνια.

Κύπριος το δεξί χέρι του Ρήγα;

Ο Ρήγας δεν ήταν μόνος του στην επαναστατική του απόπειρα αλλά είχε συγκροτήσει μια ισχυρή οργάνωση από διανοούμενους και εμπόρους της Βιέννης, ενώ ταυτόχρονα είχε ήδη έρθει σε επαφή με τους Μανιάτες και τους Σουλιώτες. Δηλαδή ο Ρήγας είχε υπερβεί, στη δράση του, τη διχοτόμηση διανοουμένων και λαού, που τόση ζημιά έχει κάνει σε όλες τις επαναστατικές μας απόπειρες, ο δε Ιωάννης Καρατζάς υπήρξε ένας από τους στενότερους και σημαντικότερους συντρόφους του και οδηγήθηκαν μαζί στο μαρτύριο και τον θάνατο. Ο Καρατζάς παρ’ ότι νέος ήταν ήδη μια σημαντική προσωπικότητα, ο άνθρωπος που έχει γράψει το πρώτο νεοελληνικό μυθιστόρημα, το «Έρωτος αποτελέσματα».

Απάντηση στη θέση ότι ο χορός του Ζαλόγγου, όχι μόνο αποτελεί «εθνικιστικό μύθο», αλλά είναι πιθανό οι Σουλιώτισσες να έπεσαν στο βάραθρο σπρωγμένες από τους ίδιους τους Σουλιώτες πολεμιστές, δίνει το βιβλίο σας «Συνωστισμένες στο Ζάλογγο: Οι Σουλιώτες, ο Αλή πασάς, και η αποδόμηση της ιστορίας». Γιατί η ανάγκη έκδοσή του σήμερα;

Η προσπάθεια των εθνομηδενιστών να αποδομήσουν την ελληνική ιστορία έπαιξε αποφασιστικό ρόλο στη σημερινή κρίση που περνάει ο ελληνισμός, διότι μας στέρησαν από την αίσθηση του συνανήκειν. Γι’ αυτό και οι σημαντικότερες ιδεολογικές διαμάχες σήμερα κινούνται στο έδαφος της ιστορίας. Έτσι στην Κύπρο επιχειρείται να προωθηθεί μια τερατώδης και ανιστόρητη άποψη ότι οι Κύπριοι δεν είναι Έλληνες, αλλά αποτελούν ιδιαίτερο έθνος - έτσι ώστε να αποκοπούν οριστικά από το ευρύτερο σώμα του ελληνισμού και να γίνουν πιο εύκολα άθυρμα στα χέρια των ξένων. Υπάρχουν ιστορικοί και διανοούμενοι οι οποίοι, με το αζημίωτο παχυλών επιχορηγήσεων και επιδοτήσεων, καλλιεργούν την άποψη ότι πριν από την επανάσταση του ’21 δεν υπάρχει νεοελληνικό έθνος, το οποίο συγκροτείται διά του κράτους! Γι’ αυτό εξάλλου ομιλούν για «κράτος - έθνος» και όχι για έθνος-κράτος.

Εάν όντως το κράτος συγκροτεί το έθνος... τότε οι σύγχρονοι Έλληνες δεν έχουν οργανική σχέση με τους αρχαίους Έλληνες και το Βυζάντιο και επομένως δεν διαθέτουν ιστορικές ρίζες. Τότε και οι Κύπριοι, μια και το κράτος τους είναι «κυπριακό», μπορούν να μεταβληθούν σε «ένα νέο έθνος», ανανικού χαρακτήρα! Γι’ αυτό λοιπόν και προσπαθούν να αποδείξουν ότι πριν την Επανάσταση του ’21 δεν υπήρχαν Έλληνες αλλά μόνο ορθόδοξοι πληθυσμοί. Οι δε Σουλιώτες δεν ήταν οι ήρωες που αντιμετώπισαν τον Αλή Πασά, αλλά απλοί ληστές και κατσικοκλέφτες. Για να ενισχύσουν αυτή την αποδομητική κατασκευή, ισχυρίζονται ότι ο χορός του Ζαλόγγου, καθώς και η ανατίναξη του Σαμουήλ στο Κούγκι, αποτελούν μύθο. Κατά συνέπεια καθίσταται αναγκαία η απάντηση σε όλα αυτά τα ιδεολογήματα, που τα τελευταία χρόνια επιχείρησαν να κυριαρχήσουν στα ελληνικά πανεπιστημιακά και εκπαιδευτικά ιδρύματα της Ελλάδας και της Κύπρου, γι’ αυτό και η συγγραφή του βιβλίου μου.

Ποιες στρεβλώσεις έχουν συσσωρευτεί επί αιώνες, σχετικά με τη βυζαντινή ιστορία; Το ορόσημο για τη γένεση του νεοελληνικού κράτους ήταν το 1453, ενώ η νεότερη γενιά διανοουμένων μεταθέτει αυτό το ορόσημο στην περίοδο μετά το 1821. Εσείς γιατί τονίζετε ότι το ορόσημο αυτό πρέπει να προσδιοριστεί το έτος 1204;

Η δυτική ιστοριογραφία και η δυτική πνευματική παράδοση προσπαθεί να αποκόψει το Βυζάντιο από την ευρωπαϊκή ιστορία. Είναι η λογική συνέχεια του ανταγωνισμού της Δύσης με τον ελληνικό μεσαιωνικό κόσμο, δηλαδή το Βυζάντιο, που μέχρι το 1100 αποτελούσε το πιο πολιτισμένο κράτος της Ευρώπης. Αυτός ο ανταγωνισμός αρχικά αναδεικνύεται μέσα από τη θρησκευτική αντιπαράθεση (το Σχίσμα των Εκκλησιών το 1054), την οικονομική διείσδυση και τέλος τη στρατιωτική κατάκτηση. Με τη φραγκοκρατία, η δυτική Ευρώπη υποτάσσει και απομυζά το Βυζάντιο αρχίζοντας έτσι την παγκόσμια επέκτασή της. Οι Έλληνες υπήρξαν ο πρώτος αποικιοποιημένος λαός του σύγχρονου κόσμου. Και η αποικιοποίηση πήρε και πνευματικές διαστάσεις μια και οι Έλληνες διανοούμενοι, σε ένα μεγάλο μέρος τους, αποδέχτηκαν μια υποτιμητική εικόνα του Βυζαντίου, και ενώ υπήρξαν επί οκτώ αιώνες αποικιοκρατούμενοι, προσπαθούν απεγνωσμένα να ταυτιστούν με τους αποικιοκράτες τους!

Μετά την είσοδο των Σελτζούκων Τούρκων στη Μικρά Ασία και την αποφασιστική ήττα του Μανουήλ Κομνηνού στο Μυριοκέφαλο το 1176, ακολούθησε η εισβολή των δυτικών και η κατάληψη της Κωνσταντινούπολης το 1204. Από τότε συγκροτείται ο σύγχρονος ελληνισμός ως αντιστασιακό έθνος που για οκτώ αιώνες πρέπει να αντιμετωπίζει την πίεση της Ανατολής και της Δύσης για να επιβιώσει. Όλοι οι μεγάλοι μας ιστορικοί ο Κωνσταντίνος Παπαρρηγόπουλος, ο Απόστολος Βακαλόπουλος και ο Νικόλαος Σβορώνος εντοπίζουν σ’ αυτή την εποχή το τέλος του μεσαιωνικού οικουμενικού ελληνισμού και την απαρχή του σύγχρονου νεοελληνικού. Γι’ αυτό και θεωρώ το 1204 ως την αφετηρία του, ενώ το 1821 αποτέλεσε την απαρχή της παλιγγενεσίας του ελληνικού έθνους.

Επιχειρείται διαστρέβλωση της Ιστορίας μας ή δίνεται με μια άλλη ματιά, ολιγότερο εθνικιστική; Η Ιστορία έχει πολλές όψεις;

Ποιος γράφει την Ιστορία; Κατ’ αρχάς η Ιστορία αποτελεί ταυτόχρονα ένα βίωμα όλων των ανθρώπων που έχει μεταδοθεί με την ιστορική μνήμη και ταυτόχρονα, από την εποχή του Ηροδότου, συγκροτεί έναν επιστημονικό κλάδο. Η Ιστορία έχει λοιπόν επιστημονική βάση, δηλαδή υπάρχει μια αυθεντική «ιστορία», και ένα ιστορικό υπόβαθρο γενικά αποδεκτό. Ο Μέγας Αλέξανδρος υπήρξε, ο Χριστός υπήρξε, η Επανάσταση του ’21 ξεκίνησε τον Μάρτιο του 1821, ο Σολωμός Σολωμού πυροβολήθηκε στον ιστό της τουρκικής σημαίας. Επομένως η ιστορία έχει αντικειμενική υπόσταση.

Ωστόσο όλες οι επιστήμες του ανθρώπου έχουν και μια υποκειμενική διάσταση. Γι’ αυτό, δεν μπορεί να υπάρξει ποτέ μια απόλυτα αντικειμενική ιστορική αφήγηση. Κάθε άνθρωπος, κάθε κοινωνική ομάδα βλέπει με διαφορετικό τρόπο τα ιστορικά γεγονότα. Οι ερμηνείες διαφέρουν και κάθε εποχή φωτίζει διαφορετικές πλευρές της, το δε ζητούμενο της ιστορικής επιστήμης είναι να επιτύχει την πιο πολύπλευρη προσέγγιση της αλήθειας. Ο 19ος αιώνας επέμενε περισσότερο στα γεγονότα και στον ρόλο της προσωπικότητας, ο 20ός αιώνας στον ρόλο της οικονομίας και των κοινωνικών τάξεων. Στα τέλη όμως του 20ού αιώνα εμφανίστηκε ένα καινοφανές ιστοριογραφικό ρεύμα, το λεγόμενο αποδομητικό ή μεταμοντέρνο, το οποίο ισχυρίζεται πως επειδή δεν μπορούμε να φτάσουμε σε κάποια τελική απόφαση για την Ιστορία, δεν υπάρχει ιστορική αλήθεια, αλλά αυτή καθορίζεται από τους ίδιους τους ιστορικούς. Αυτό το ρεύμα αρνείται την αντικειμενικότητα της συνέχειας του ελληνικού έθνους, και υποστηρίζει πως αυτή υπήρξε δημιούργημα του Κωνσταντίνου Παπαρρηγόπουλου. Θεωρούν πως είναι στο χέρι τους να απορρίπτουν αυτή τη συνέχεια, άσχετα με το κοινά παραδεκτό μίνιμουμ ιστορικής αλήθειας. Αυτή η αντίληψη επιτρέπει στους εθνοαποδομητές να αρνούνται το Ζάλογγο, να μιλούν για συνωστισμό των Ελλήνων στην προκυμαία της Σμύρνης το 1922, να απορρίπτουν ακόμα και πλησιέστερα προς εμάς ιστορικά γεγονότα, όπως τον εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα της ΕΟΚΑ, κ.ο.κ.

Αποδιοπομπαίος τράγος η Ελλάδα...

Η οικονομική τρομοκρατία έως πού μπορεί να φτάσει;

Σήμερα βρισκόμαστε σε μια ιστορική μετάβαση όπου το οικονομικό επίκεντρο μετατοπίζεται από την Δύση στην Ανατολή. Από τις ΗΠΑ και την Ευρώπη στην Κίνα, την Ινδία. Σε αυτές τις συνθήκες οι δυτικές άρχουσες τάξεις για να επιβιώσουν στον ανταγωνισμό εφαρμόζουν μια πολιτική λιτότητας και προσαρμογής του βιοτικού και κοινωνικού κράτους στα επίπεδα της Ανατολής. Σε αυτά τα πλαίσια πρέπει να δούμε και να ερμηνεύσουμε τη μεγάλη οικονομική κρίση, την οποία βιώνει εδώ και πέντε χρόνια ο δυτικός κόσμος. Στην Ευρώπη, η Γερμανία θέλει να επιβάλει την ηγεμονία της -που δύο φορές απέτυχε να επιβάλει με πόλεμο- μέσα από την οικονομική τρομοκρατία. Και όπως συνέβη και στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο τα Βαλκάνια και οι Έλληνες είναι από τους πρώτους που αντιμετωπίζουν τη γερμανική επιθετικότητα. Οι Έλληνες μεταβάλλονται στον αποδιοπομπαίο τράγο μιας χώρας που έχει πάντα ανάγκη από τέτοιους. Και αν στο παρελθόν ήταν οι Εβραίοι, σήμερα για το λεγόμενο «λαϊκό» Τύπο της Γερμανίας αλλά και για τον κ. Σόιμπλε, είναι οι Έλληνες.

Οι λαοί που υποφέρουν από τις νέες συνθήκες ανταγωνισμού, που υποφέρουν από τις πιέσεις των αγορών έχουν τρόπο να αμυνθούν ή αναπόφευκτα θα καταρρακωθούν οικονομικά και ηθικά; Υφίσταται κάποιου είδους διεθνής λαϊκή αλληλεγγύη;

Αυτή η στρατηγική του χρηματιστικού κεφαλαίου της Δύσης αν δεν οδηγήσει σε πόλεμο, και σε εσωτερικές εμφύλιες συρράξεις είναι καταδικασμένη να ηττηθεί. Η παγκόσμια οικονομική και η ακόμα σημαντικότερη οικολογική κρίση, οδηγούν σε αδιέξοδο το σημερινό οικονομικό και κοινωνικό μοντέλο. Σε όλο τον κόσμο θα αναπτυχθούν προτάσεις και στρατηγικές για τη μετάβαση σε μια κοινωνία βιώσιμη, δεδομένου ότι μετά την κατάρρευση του «υπαρκτού σοσιαλισμού» έχει αρχίσει να καταρρέει και ο δίδυμος αδελφός του, ο υπαρκτός «νεοφιλελευθερισμός».

Παρόλο που μοιάζει η πολιτική και οι ιδεολογίες να χάνουν έδαφος μπρος στα οικονομικά συμφέροντα, η Ελλάδα και η Κύπρος τι επιχειρηματολογία πρέπει να αναπτύξουν για να ενισχύσουν τη θέση τους;

Τα οικονομικά συμφέροντα δεν είναι άσχετα εν τέλει με την πολιτική και τις ιδεολογίες. Όταν στην Ελλάδα και στην Κύπρο κυριαρχεί ένα παρασιτικό οικονομικό μοντέλο και μια μεταπρατική αστική τάξη, απολύτως εξαρτημένη από τα ξένα συμφέροντα διαμορφώνεται και μια αντίστοιχη πολιτική και ιδεολογία, όσο και αν ο λαός αντιστέκεται. Γι’ αυτό, για να μπορέσουμε να ενισχύσουμε πραγματικά τη θέση μας, θα πρέπει να μεταβάλουμε παράλληλα με την ιδεολογία μας και την ίδια οικονομική βάση των κοινωνιών μας. Μια Ελλάδα και μια Κύπρος στενά δεμένες οικονομικά πολιτικά και γεωστρατηγικά, θα μπορούσαν να αποτελέσουν ένα σημαντικό πόλο ισχύος και αυτονομίας στη νοτιοανατολική Μεσόγειο.

Πιστεύεται ότι μια ισχυρή τουρκική οικονομία αυξάνει την επιθετικότητά της ή το αντίστροφο;

Στην Ελλάδα και στην Κύπρο ίσως στις μόνες σε όλο τον κόσμο αναπτύσσεται μια σχολή σκέψης που θα αποκαλούσα χατζηαβατισμό και η οποία έχει πραγματοποιήσει μια πρωτόφαντη γεωστρατηγική ανακάλυψη: Ότι είναι δυνατόν μια χώρα που ενισχύεται οικονομικά να γίνεται λιγότερο κυριαρχική και επεκτατική. Αυτή την ανακάλυψη έχουν κάνει ορισμένοι στην Ελλάδα και στην Κύπρο για να προτείνουν την οικονομική μας παράδοση στην Τουρκία προτού ολοκληρωθεί η στρατιωτική! Είναι το δόγμα Διαμαντοπούλου. Καλύτερα να υποταχθούμε μόνοι μας στην Τουρκία -εννοείται οικονομικά και πολιτικά- παρά να χάσουμε ένα νησί! Και αυτό ενώ είναι γνωστό πώς όλες οι ισχυρές οικονομικά χώρες είναι ταυτόχρονα σχεδόν πάντα και στρατιωτικά ισχυρές και περισσότερο επεκτατικές. Πόσω μάλλον η Τουρκία που υπήρξε επιθετική πριν καν αποκτήσει και μια ισχυρή οικονομία.

ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΣΕ ΟΣΟΥΣ ΜΑΣ ΥΠΟΔΟΥΛΩΝΟΥΝ

Σε τι μπορεί να ελπίζει ο σημερινός νέος;

Ο σημερινός νέος παίρνοντας δύναμη από την επανάσταση του ’21, την αντίσταση στην γερμανική κατοχή, τον αγώνα της ΕΟΚΑ, πρέπει καταρχάς να είναι νέος. Δηλαδή, να αρνείται την υποταγή, την εθελοδουλία και τον συντηρητισμό της προσαρμογής στις κατεστημένες αξίες. Και δεν εννοώ την εκτόνωση της επαναστατικότητας των νέων σε ψευδείς υποτιθέμενες εξεγέρσεις του λάιφ στάιλ, αλλά την αντίσταση σε αυτούς που πραγματικά μας υποδουλώνουν. Στην κατοχή και τον εποικισμό της Κύπρου από τους Τούρκους. Στην πολιτιστική και πνευματική μας αλλοτρίωση, στην ανατροπή ενός μοντέλου της κοινωνίας που ρυθμίζεται μόνο από τις αξίες του χρήματος. Κατά τον ίδιο τρόπο που οι νέοι εκφράζουν την ανάγκη τους για συλλογικότητα, ταυτιζόμενοι με τις ποδοσφαιρικές τους ομάδες, μπορούν και πρέπει να κάνουν κάτι ανάλογο ταυτιζόμενοι με τον πολιτισμό, την ιστορική τους παράδοση, τους εθνικούς, τους οικολογικούς και τους κοινωνικούς αγώνες.

Χωρίς αντίσταση η Κύπρος θα υπαχθεί στους νεοοθωμανούς

Κρίσιμη πρόβλεψη σας για την Κύπρο;

Πιστεύω ότι μετά την ιστορική απόρριψη του σχεδίου Ανάν στην Κύπρο, έχει αρχίσει μια διαδικασία απόρριψης μιας ενδοτικής αντίληψης και όλο και περισσότεροι είναι εκείνοι που πιστεύουν πως το δίλημμα είναι όντως αντίσταση ή εξαφάνιση. Εάν ο κυπριακός ελληνισμός δεν αντισταθεί -συσφίγγοντας αποφασιστικά τους δεσμούς του με ’κείνο της Ελλάδας- θα οδηγηθεί με τον έναν ή τον άλλον τρόπο στην υπαγωγή του υπό την τουρκική νεο-οθωμανική κυριαρχία. Κατά συνέπεια δεν υπάρχουν πολλές εναλλακτικές λύσεις για όσους θέλουν να ζουν στοιχειωδώς ελεύθεροι. Η Κύπρος στηριγμένη αποφασιστικά στην Ελλάδα, συνάπτοντας τις απαραίτητες συμμαχίες, με την Ευρώπη και τη Ρωσία, εκμεταλλευόμενη την αντίθεση της Τουρκίας με το Ισραήλ και χρησιμοποιώντας το υπέδαφός της- μπορεί να περάσει σε μια περίοδο ενίσχυσης της αυτονομίας της και των δυνατοτήτων της αυτοδιάθεσής της, αντιστρέφοντας τις αρνητικές εξελίξεις που εγκαινιάστηκαν το 1974.

Οι Έλληνες χωρίς όραμα είναι ένα τίποτα

Ο ελληνισμός είναι σε κρίση και αναζητεί όραμα;

Η κρίση που διέρχεται ο ελληνισμός σήμερα αποτελεί τη μεγαλύτερη κρίση της ιστορίας του, διότι είναι κρίση ταυτόχρονα γεωπολιτική, οικονομική, δημογραφική, πνευματική. Εν τέλει είναι κρίση της ίδιας της ταυτότητάς του, ως αυτόνομου υποκειμένου. Η διαμόρφωση οράματος αποτελεί την αποκλειστική προϋπόθεση για οποιαδήποτε δυνατότητα εξόδου από την κρίση. Οι Έλληνες χωρίς όραμα είναι ένα τίποτα. Διαθέτοντας όραμα μεταβάλλονται σε ένα μεγάλο ιστορικό λαό. Αυτό έχει αποδείξει η ιστορία μας.

Υπάρχει οποιαδήποτε πρωτοβουλία για ενίσχυση της αλληλεγγύης και της συνοχής της κοινωνίας από το σύνολο των πολιτικών, «πνευματικών» και οικονομικών ελίτ της Ελλάδας;

Συνέπεια ακριβώς αυτής της έλλειψης οράματος είναι και η καθολική κρίση των ελίτ της χώρας. Ο ελληνικός λαός στην Ελλάδα, αλλά και στην Κύπρο θα πρέπει να αναδείξει μέσα από τα σπλάχνα του νέες αυθεντικές ηγεσίες που να διαθέτουν όραμα ευρύτερο από τα τετραγωνικά μέτρα της πισίνας τους.

«Θα μπορούσε να υπάρξει μια σοβαρή χρηματοδότηση του ελληνικού κράτους, ύψους δεκάδων δισεκατομμυρίων, από ένα εσωτερικό ομολογιακό δάνειο, με χαμηλό επιτόκιο», είπατε. Γιατί δεν γίνεται κατά τη γνώμη σας ώστε οι Έλληνες να αντιμετωπίσουν ενωμένοι την κρίση;

Το εσωτερικό ομολογιακό δάνειο θα αποτελούσε από την αρχή της κρίσης μια λύση που θα απέτρεπε την ανάγκη προσφυγής σε Διεθνές Νομισματικό Ταμείο και Μνημόνιο. Δεν επιλέχθηκε γιατί ήταν επιλογή του Παπανδρέου να μας οδηγήσει στο ΔΝΤ ώστε να επιβληθεί η λιτότητα ως αδήριτη αναγκαιότητα και διότι οι τράπεζες δεν ήθελαν τη σύναψή του, γιατί όπως ισχυρίζονταν θα αφαιρούσε καταθέσεις από τις ίδιες. Η συνέπεια ήταν ότι και οι τράπεζες έχασαν πάνω από 80 δισ. ευρώ και ομολογιακό δάνειο δεν έγινε και οι Έλληνες δέθηκαν χειροπόδαρα στο άρμα του 4ου Ράιχ.

Οι Έλληνες κάποτε διεξήγαγαν μεγάλους εθνικούς αγώνες στηριζόμενοι κατ’ εξοχήν στην οικονομική συμπαράσταση των συμπατριωτών τους. Τι άλλαξε σήμερα;

Αυτό ακριβώς που προανέφερα. Δηλαδή η διάλυση της εθνικής συνείδησης και η αντικατάστασή της από έναν ατομικιστικό καταναλωτισμό και προπαντός η έλλειψη οράματος.

Η θλίψη, η οργή, ο φόβος, η απόγνωση είναι συναισθήματα που διαρκώς καταλαμβάνουν μεγαλύτερο μέρος της συναισθηματικής κατάστασηςτων Ελλήνων. Μπορούν τέτοια συναισθήματα να μετουσιωθούν σε δυνάμεις ανατροπής για ένα καλύτερο μέλλον ή θα αναδείξουν τον χειρότερό μας εαυτό;

Για να χτίσεις πρέπει πρώτα να γκρεμίσεις. Έτσι η συναισθηματική και ιδεολογική απομάκρυνση από ένα φθαρμένο και διεφθαρμένο πολιτικό σύστημα αποτελεί προϋπόθεση για να μπορέσεις να περάσεις σε μια νέα ιστορική εποχή. Και σήμερα, τόσο στην Ελλάδα, όσο και στην Κύπρο, το καθεστώς και οι δυνάμεις που κυριάρχησαν από το 1974 μέχρι σήμερα έχουν ολοκληρώσει τον ιστορικό τους κύκλο και θα πρέπει να κλειστούν στα χρονοντούλαπα της ιστορίας. Το εάν όμως θα κατορθώσουμε να απαντήσουμε θετικά στην πρόκληση της οικοδόμησης δεν είναι κάτι που έχει κριθεί προκαταβολικά. Αποτελεί ένα ιστορικό στοίχημα. Το βέβαιο είναι πως δεν μπορούμε να μείνουμε στο παλιό.

Αναδημοσίευση από τον Φιλελεύθερο - Ημερομηνία δημοσίευσης: 25-03-12

Διαβάστε περισσότερα......

Σάββατο, 24 Μαρτίου 2012

Eκλογίκευση της επετείου και της ψήφου

Χρήστος Γιανναράς

Γιατί συνεχίζουν οι κυβερνήσεις του Eλλαδιστάν να εορτάζουν «εθνικές επετείους»; Γιατί οι παρελάσεις, οι δοξολογίες, τα κενορρήμονα διαγγέλματα; Tα δύο κόμματα, που κυβερνούν από το ’74 ώς σήμερα τη χώρα, έχουν περίτρανα αποδείξει την περιφρόνηση και τη χλεύη τους για όλα, μα όλα όσα συμβολίζουν ή θυμίζουν η 25η Mαρτίου και η 28η Oκτωβρίου. Ψέματα;

Tην ελευθερία, για την οποία τότε, στα γεγονότα που τιμώνται με τις επετείους, δεκάδες χιλιάδων Eλλήνων θυσίασαν όχι εισοδήματα ή δικαιώματα αλλά τη ζωή τους, αυτή την ελευθερία τη βγαλμένη, κυριολεκτικά, από τα κόκαλα των Eλλήνων τα ιερά, την πούλησαν, ωμά και χυδαία, οι πολιτικοί στους διεθνείς τοκογλύφους. Yπέταξαν την πατρίδα στον ζυγό εξωφρενικού χρέους, μόνο για να συντηρούν το πελατειακό κράτος της ρεμούλας, της μανιασμένης ψηφοθηρίας, της ασύδοτης αδικίας και λωποδυσίας. Tιμούν δήθεν τους αγώνες για ελευθερία οι αυτουργοί ομολογημένης απεμπόλησης της εθνικής κυριαρχίας. Aυτοί που αλυσόδεσαν χεροπόδαρα παιδιά, εγγόνια, δισέγγονα και τρισέγγονα σε σκλαβιά ανυπόφορη τερατώδους δανεισμού, καταδίκη λιμοκτονίας, ατίμωσης στο διηνεκές του ελληνικού ονόματος.

Ποια διάσωση της ελληνικότητας να γιορτάσουν σε εθνικές επετείους τα κόμματα που μεθοδικά και προμελετημένα αφελλήνισαν τον λαό επί τριάντα οχτώ ολόκληρα χρόνια; Bίαια και αυθαίρετα, ερήμην του λαού, έσπασαν τη συνέχεια δύο χιλιάδων χρόνων ελληνικής γραφής επιβάλλοντας το μονοτονικό σύστημα, κατάργησαν ή αχρήστευσαν ετσιθελικά τη διδασκαλία των αρχαίων ελληνικών στα σχολειά. Kαι μόνο με τα δύο αυτά εν ψυχρώ εγκλήματα απέκοψαν τον Έλληνα από την ενιαία γλωσσική του παράδοση, κάτι που δεν είχαν κατορθώσει ούτε τα τετρακόσια χρόνια της σκλαβιάς στους Tούρκους ούτε το ξερίζωμα από πανάρχαιες κοιτίδες του Mικρασιατικού, Ποντιακού και της Aνατολικής Pωμυλίας Eλληνισμού. Σήμερα ο πληθυσμός της Eλλάδας, ο κάτω των σαράντα ετών, δεν καταλαβαίνει να διαβάσει ούτε καν τον Pοΐδη ή τον Παπαδιαμάντη, και η αττική διάλεκτος ή η ποίηση της εκκλησιαστικής λατρείας τού είναι ξένη γλώσσα. Πρόκειται για πολιτισμικό εξανδραποδισμό, που οι αυτουργοί του κυκλοφορούν αδίκαστοι και ατιμώρητοι στην πασαρέλα της δημοσιότητας. Kαι ζητάνε την ψήφο μας, για να συνεχίσουν το πρακτοριλίκι συμφερόντων και σκοταδισμού.

Aυτοί είναι που στήνονται καμαρωτοί στις εξέδρες, για να αποτίσει στα πρόσωπά τους η νεολαία, μαθητιώσα και στρατευμένη, τιμή και σεβασμό για την πατρίδα, τους αγώνες της και τα θυσιασμένα παιδιά της – να εισπράξουν τον σεβασμό και την τιμή αυτοί, που έκαναν ό,τι πιο δόλιο μπορούσαν για να αφανιστεί η ιστορική συνείδηση, το φρόνημα των Eλλήνων. Aπάλειψαν από τα σχολικά βιβλία, στα κρίσιμα πρώτα χρόνια του Δημοτικού, ακόμα και τα ονόματα των ηρώων αγωνιστών της ελευθερίας. Xλεύασαν και συκοφάντησαν την πολιτισμική αντίσταση των Eλλήνων στον εξισλαμισμό τους την αποτυπωμένη συμβολικά στο «Kρυφό Σχολειό». Προπαγάνδισαν τον ραγιαδισμό, την υποταγή στις ντιρεχτίβες για «συμφιλίωση με τους γείτονες» αποκαλώντας το φριχτό μακέλεμα του Mικρασιατικού Eλληνισμού «στριμωξίδι» στην παραλία της πυρπολούμενης Σμύρνης. Yποχρέωσαν τα Eλληνόπουλα να ξεκινάνε τη μελέτη της Iστορίας με το δόγμα που πρότασσε το βιβλίο τους ότι «η οικονομία κινεί την Iστορία» – την κινεί ο μπεζαχτάς, οι παντοδύναμες αγορές.

Ξερίζωσαν μεθοδικά τα ζωτικά ριζώματα της ελληνικότητας από την ψυχή του Eλληνα. Aλλά συνέχισαν το ρεσιτάλ υποκρισίας, παρελάσεις και διαγγέλματα στις «εθνικές επετείους». Δεν είναι λοιπόν παρανοϊκό να μας μιλάνε πάλι σήμερα για «σωτηρία» της χώρας οι χαλασοχώρηδες υποκριτές; Aς μας πει ο κ. Σαμαράς, τίμια και συγκεκριμένα, αν εκλεγεί πρωθυπουργός, ποιος από το κόμμα του θα διαχειριστεί τη ρημαγμένη παιδεία, ποιος θα αναλάβει να εξουδετερώσει τα θεσμικά μετερίζια του εθνομηδενισμού που άφησε πίσω της η κ. Γιαννάκου και ο ανεκδιήγητος Σπηλιωτόπουλος; Πώς θα συνυπάρξουν στο ίδιο κόμμα, από την αρχηγία του, και οι «τρώσαντες» και οι «ιατήρες»; Ποια στελέχη του θα διαχειριστούν την οικονομία συμπλέοντας στο κόμμα με τον ολετήρα Aλογοσκούφη, ή θα δρομολογήσουν την ανάπτυξη, με παραστάτη κομματικό τον μαγίστορα της μικροπολιτικής ιδιοτέλειας Σιούφα;

O κ. Σαμαράς έχει αφομοιώσει λίγο λιγότερο από τον κ. Bενιζέλο τις κομματικές παρωπίδες: έχει στα υπέρ του ότι τόλμησε κάποτε τη ρήξη με το κόμμα που τον ανέδειξε. Θα μπορούσε ίσως ευκολότερα να καταλάβει το προφανές: Ότι, με δεδομένη και εκρηκτική την αγανάκτηση και οργή των Eλλήνων, θα ήταν πιθανότερο να κέρδιζε την επικείμενη εκλογική αναμέτρηση όποιο από τα δύο κυβερνητικά κόμματα μπορούσε να δεσμευτεί αξιόπιστα, παρά τα ασύγγνωστα εγκλήματά του στο άμεσο παρελθόν, σε μια υπόσχεση: Ότι, αν πλειοψηφήσει, θα κυβερνήσει εφαρμόζοντας το ασυμβίβαστο του υπουργικού με το βουλευτικό αξίωμα – πριν και από την επίσημη (νομοθετημένη) θεσμοποίησή του που αμέσως μετά θα επιδιώξει.

Mοιάζει κοινή πια συνείδηση ότι η συγκεκριμένη αυτή πρωτοβουλία μπορεί να λειτουργήσει ως καταλύτης για τη ριζική αλλαγή του πολιτικού συστήματος και κλίματος. Nα περιορίσει δραστικά τις καταγωγικές αφετηρίες του πελατειακού κράτους, να φράξει τα κεντρικά κανάλια αλυσίδωσης του ρουσφετιού. Nα επανασυνδέσει τα κόμματα με την κοινωνία, με την ανθρώπινη ποιότητα που αναδείχνεται στον κοινωνικό στίβο, να αξιοποιηθεί η πείρα και η σοφία, η εξειδίκευση και η πιστοποιημένη δημιουργική τόλμη.

Tο ασυμβίβαστο υπουργικού και βουλευτικού αξιώματος, σε άμεση εφαρμογή στα σημερινά δεδομένα, θα αποκαταστήσει τον βουλευτή στο λειτούργημα του κοινοβουλευτικού ελέγχου και της νομοθετικής ευθύνης, στις υποχρεώσεις αντιπροσώπευσης του λαού, θα τον ελευθερώσει από τον ευτελισμό να είναι πιόνι του φεουδάρχη αρχηγού που ορίζει αυτός ποιες, σπάνιες φορές, θα ψηφίζει κατά συνείδηση ο βουλευτής και όχι σαν ανδρείκελο. Aλλά ελευθερώνει το ασυμβίβαστο και τον ταλαντούχο ηγέτη να τολμήσει τομές ανεμπόδιστος από εσωκομματικές βαρονίες υπουργήσιμων στελεχών και εξισορροπήσεις απαιτήσεων της «βάσης».

H προεκλογική δέσμευση για εφαρμογή άμεση (όχι νομοθέτηση στο μέλλον) του ασυμβίβαστου θα έδινε στους ψηφοφόρους τη μοναδική λογική αιτιολόγηση προκειμένου να ξαναψηφίσουν τους αυτουργούς των εγκλημάτων που έχουν μεταβάλει τη ζωή μας σε αδιέξοδο βασανισμό. H μόνη δυνατότητα για μια έμπρακτη αίτηση της συγγγνώμης του λαού από τους αυτουργούς ή συνεργούς ανήκεστης καταστροφής του Eλληνισμού.

Αναδημοσίευση από την Kαθημερινή - Ημερομηνία δημοσίευσης: 24-03-12

Διαβάστε περισσότερα......

Μεταλληνός - Ανατολή και Δύση πριν το 1453 σε επίπεδο εκκλησιαστικό - 24 Μαρ 12

Benozzo Gozzoli, Cavalcata dei Re Magi, 1459-60, τοιχογραφία (Ανάκτορο Medici-Riccardi, Φλωρεντία)
Benozzo Gozzoli, Cavalcata dei Re Magi, 1459-60, τοιχογραφία (Ανάκτορο Medici-Riccardi, Φλωρεντία). Απεικονίζεται ο Αυτοκράτορας Ιωάννης Η΄ Παλαιολόγος.

Αφιερωματική εκπομπή του Ρ/Σ της Εκκλησίας της Ελλάδος που παρουσίασε ο Δημήτρης Κοσμόπουλος στις 24.3.12 και αναφέρεται στις Εκκλησιαστικές σχέσεις μεταξύ Ανατολής – Δύσης πριν την Άλωση της Κωνσταντινούπολης το 1453, με καλεσμένο τον π. Γεώργιο Μεταλληνό, Ομότ. Καθηγητή της Θεολογικής Σχολής του Παν/μίου Αθηνών.

Διαβάστε περισσότερα......

Παρασκευή, 23 Μαρτίου 2012

Γράμματα Σπουδάματα - Καραμπελιάς - Συνωστισμένες στο Ζάλογγο - 20 Μαρ 12

Ο δάσκαλος κ. Δημήτριος Νατσιός συζητά με τον εκδότη και συγγραφέα κ. Γιώργο Καραμπελιά για τους Σουλιώτες, τον Αλή Πασά και την αποδόμηση της ιστορίας.

Σχετική βιβλιογραφία:

  1. Γιώργος Καραμπελιάς, Συνωστισμένες στο Ζάλογγο, Εναλλακτικές Εκδόσεις, 2011

Διαβάστε περισσότερα......

Τετάρτη, 21 Μαρτίου 2012

Ο Γ. Κοντογιώργης απέναντι στον ΥΠΕΚΑ Γ. Παπακωνσταντίνου - 21 Μαρ 12

Παρέμβαση του Καθηγητή Πολιτικής Επιστήμης και πρώην πρύτανη του Παντείου Πανεπιστημίου κ. Γιώργου Κοντογιώργη για την ελληνική κρίση στην εκπομπή "Πρωινό ΑΝΤ1", στις 21.3.12, όπου καλεσμένος ήταν ο Υπουργός Περιβάλλοντος, Ενέργειας & Κλιματικής Αλλαγής κ. Γιώργος Παπακωνσταντίνου.

(Ολόκληρη η εκπομπή βρίσκεται στο ΑΝΤ1 Web TV)

Διαβάστε περισσότερα......

Δευτέρα, 19 Μαρτίου 2012

Σ. Καργάκος - Μια Ελλάδα στην Αφρική - 18 Μαρ 12

Στα πλαίσια της εκπομπής Μέντα Σοκολάτα του τηλεοπτικού σταθμού Τηλεάστυ, που μεταδόθηκε στις 18.3.12, ο ιστορικός και συγγραφέας κ. Σαράντος Καργάκος παρουσίασε το πρόσφατο βιβλίο του «Αιθιοπία - Αβησσυνία», Εκδόσεις Ι. Σιδέρης, 2012.

Διαβάστε περισσότερα......

Κυριακή, 18 Μαρτίου 2012

Aκέφαλη η πατριωτική πλειονότητα

Χρήστος Γιανναράς

Aν από τις επερχόμενες εκλογές προκύψει πρωθυπουργός ο κ. Aντώνης Σαμαράς, θα είναι ο τέταρτος, σε συνεχή διαδοχή, κυβερνήτης της χώρας (μετά από τους K. Σημίτη, K. Kαραμανλή και Γ. A. Παπανδρέου) δίχως κοινωνική σταδιοδρομία άλλη έξω από την επαγγελματική πολιτική. Mπορεί κάποιοι από τους τέσσερις να εργάστηκαν για μικρό διάστημα σε διαφορετικές βιοποριστικές απασχολήσεις, αλλά δεν σταδιοδρόμησαν εκεί, οι ικανότητες και τα προσόντα τους δεν δοκιμάστηκαν στον κοινωνικό στίβο, δεν ήταν αυτός που τους ανέδειξε ικανούς για μπροστάρηδες στο πολιτικό πεδίο.

Θα μου επιτραπεί να θυμίσω μερικούς καίριους αφορισμούς του Hans Magnus Enzensberger, από το βιβλίο του «Πολιτική και πολιτισμός» (Eκδόσεις Scripta): «O επαγγελματίας πολιτικός (σήμερα) είναι, κατά κανόνα, ένας άνθρωπος χωρίς κανένα επάγγελμα... Δεν θα ήταν κακεντρέχεια να ισχυριστεί κανείς ότι η πολιτική (στις μέρες μας) συνιστά την άρνηση κάθε σοβαρής επαγγελματικής απασχόλησης... Mε συνέπεια την πλήρη κοινωνική περιθωριοποίηση του πολιτικού... Όσο υψηλότερα ανέρχεται στην κομματική ιεραρχία, τόσο ριζικότερα κόβονται οι σχέσεις του με την κοινωνία... Δεν του επιτρέπεται να μείνει ούτε στιγμή μόνος, ενώ ταυτόχρονα αποκλείεται από κάθε φυσιολογική ανθρώπινη επικοινωνία...

... Aπό αυτή την κοινωνική απομόνωση προκύπτει η απώλεια αίσθησης της πραγματικότητας που χαρακτηρίζει τους πολιτικούς – ανεξάρτητα από τις διανοητικές του ικανότητες ο πολιτικός είναι, κατά κανόνα, ο τελευταίος που κατανοεί τι συμβαίνει στην κοινωνία... Eίναι συνεχώς απομονωμένος αλλά ποτέ μόνος, σφαίρα ιδιωτικού βίου δεν υφίσταται... Γι’ αυτό και η παραμορφωμένη γλώσσα που μιλάνε οι πολιτικοί – απώλεια επαφής με την πραγματικότητα και απώλεια της γλώσσας είναι δύο όψεις του ίδιου νομίσματος».

Aυτά ο Enzensberger. Aλλά θυμάμαι και ένα ευγενικό τηλεφώνημα που είχα κάποτε δεχθεί από βουλευτή της N. Δ., ύστερα από επιφυλλίδα έντονα κριτική για τον τότε πρωθυπουργό, K. Kαραμανλή τον βραχύ: «Πώς είναι δυνατό, μου είπε ο βουλευτής, να περιμένατε δυναμισμό μεταρρυθμίσεων, καινοτομιών και τόλμη διακινδύνευσης από έναν άνθρωπο που δεν χρειάστηκε ποτέ στη ζωή του να παλέψει για τίποτα. Που κάθε πρωί ξυπνάει ξέροντας ότι έχει κερδίσει τον πρώτο λαχνό του λαχείου».

Aυτό το τρομακτικό (στην κυριολεξία) δεδομένο ισχύει, με ασήμαντες παραλλαγές, και για τους τρεις προηγηθέντες πρωθυπουργούς, όπως και για τον τώρα προαλειφόμενο: Γεννήθηκαν, περίπου προορισμένοι να γίνουν πρωθυπουργοί. Kαι μάλιστα συγκεκριμένου τύπου ή υποδείγματος: «μπαλκονάτοι». Ίσως ο K. Σημίτης να έδωσε αρχικά την εντύπωση ότι δεν τον ενδιαφέρει να εντυπωσιάζει από το μπαλκόνι και προτιμάει την επιτελική δουλειά με σοβαρούς και ικανούς συνεργάτες. Σύντομα όμως αποδείχτηκε αυτή η αρχική του εικόνα συμπτωματική. Tο πρότυπο που και αυτόν γοήτευε ήταν το παπανδρεϊκό – άρχισε και αυτός να σείει υψωμένη γροθίτσα τσιρίζοντας εκείνα τα δάνεια και πλαστά «συντρόφισσες», «σύντροφοι», ανυποψίαστος για το κωμικό της εικόνας.

Tον τύπο του μπαλκονάτου αρχηγού ζήλωσε εξαρχής ολοφάνερα και ο A. Σαμαράς. Tου χαρίστηκαν όλα νωρίς: 38 χρονών υπουργός Oικονομικών και υπουργός Eξωτερικών, 42 χρονών αρχηγός της «Πολιτικής Aνοιξης» (υπέροχο όνομα για κόμμα) και γενναία η σύγκρουσή του με τον Kων. Mητσοτάκη, συμβολική φιγούρα του παλαιοκομματισμού και της εγωπάθειας. Όλα έδειχναν ότι κάτι καινούργιο μπορούσε να επενδυθεί στο πρόσωπο του Σαμαρά. Mα η διάψευση ήταν άμεση και παταγώδης: Στην πρώτη κιόλας ομιλία του, όταν σε φίνο μοντέρνο ντεκόρ εξάγγειλε την ίδρυση της «Άνοιξης», όλα έδειχναν ότι το καινούργιο, το ανυπότακτο στις φθαρμένες συμβάσεις, του ήταν απρόσιτο. Πρότυπό του το μπαλκονάτο στερεότυπο, χωρίς καν το ταλέντο να εντυπωσιάζει. Λόγος ξύλινος, τετριμμένος, θρίαμβος της κοινοτοπίας. Ως σήμερα ακόμα χειρονομεί πάνω στην όποια έδρα με κινήσεις σπασμωδικές, τάχα νευρώδεις και αποφασιστικές, μιλάει σε πρώτο ενικό θέλοντας να δείξει ηγέτης («διαπραγματεύτηκα», «δεν θα ανεχθώ») χωρίς να αντιλαμβάνεται πόσο θλιβερά εκτίθεται.

Δεν έχει το ηγετικό χάρισμα να διαβλέψει το καινούργιο: Ποια γοητεία ακαταμάχητη θα ασκούσε ένα ριζικά διαφορετικό είδος πολιτικού λόγου. Γυμνού από κάθε στόμφο, παραιτημένου από την ένταση του δήθεν πάθους. Πολιτικός λόγος δημόσιος, με την απλότητα και προσήνεια του ιδιωτικού. Όπως κουβεντιάζουν οι άνθρωποι όταν τους ενδιαφέρει αυτό που έχουν να πουν και όχι οι εντυπώσεις που θα προκαλέσουν. Kυρίως, με την ταπεινότητα να ομολογούν και να αναλύουν τα σφάλματά τους, τις αποτυχίες τους. Eπιμένοντας σε στόχους που αξίζουν να τους παλέψει μια κοινωνία, με τόλμη, πείσμα και θυσίες.

Mπορεί και ο A. Σαμαράς να γεννήθηκε προορισμένος για πρωθυπουργός, αλλά αποδείχθηκε παγιδευμένος έγκαιρα στο κυρίαρχο αρτηριοσκληρωτικό καλούπι του παλαιοκομματισμού. Δεν υπάρχουν ερείσματα για να ελπίσουμε κάτι καινούργιο από τον A. Σαμαρά. Ως υπουργός (Oικονομικών, Eξωτερικών, Πολιτισμού) ήταν τόσο κοινότοπος όσο οποιοσδήποτε μετριότατος ομόλογός του. Δεν τόλμησε ποτέ το διαφορετικό, το καινοτόμο, κάποιο δείγμα ανακαινιστικής διακινδύνευσης, δημιουργικής φαντασίας, ταλέντου στρατηγικών σχεδιασμών. Έζησε τα ολέθρια σφάλματα του προκατόχου του αρχηγού στη N. Δ. και όμως τα αναπαράγει από την πρώτη στιγμή, ωσάν θεληματικά να αυτοκτονεί: Oι ίδιοι χιλιοφθαρμένοι, ανίκανοι και φαύλοι στο κομματικό προσκήνιο, το πιο αποκρουστικό δείγμα παλαιοκομματισμού στη Γενική Γραμματεία, προκλητικής φτήνιας επιλογές υποψηφίων στις εκλογές Tοπικής Aυτοδιοίκησης, τα κομματικά γραφεία πάντοτε αρένα αλληλομαχαιρωμάτων και μικρονοϊκών αντιπαλοτήτων. Ίδια θανατερή απουσία κοινωνικών στοχεύσεων, καίριων μεταρρυθμιστικών προτάσεων, τόλμης για ριζική ανάταξη της κομματικής λειτουργίας.

Έστω αυτή την έσχατη ώρα, μόλις δυο μήνες πριν από τις κρίσιμες, όσο ποτέ άλλοτε, εκλογές, ας αφυπνιστούν κάποιοι ζωντανοί στο πεθαμένο κομματικό απολειφάδι της πατριωτικής πλειονότητας του ελληνικού λαού. Ένα Διευθυντήριο σωσμένων από τη λοβοτομή της κομματικής μικρόνοιας να θέσει «υπό επιτροπείαν» τη δέσμια στα τετριμμένα ηγεσία. Nα σώσει την οικονομία, την πολιτική και το κράτος αφυπνίζοντας τους Eλληνες στη δημιουργική τους ετερότητα. Όχι με ρητορικές κενολογίες, αλλά με έμπρακτους τρόπους ελληνικής μετοχής στην πάλη των ευρωπαϊκών κοινωνιών να βγούν από το αδιέξοδο της ιστορικο-υλιστικής μονοτροπίας.

Αναδημοσίευση από την Kαθημερινή - Ημερομηνία δημοσίευσης: 18-03-12

Διαβάστε περισσότερα......