Τετάρτη, 29 Φεβρουαρίου 2012

Αυγουστίνου Ευδοξία - Αξιακοί προσανατολισμοί στα σχολικά βιβλία - 19 Φεβ 12

Ομιλία της εκπαιδευτικού κα. Εὐδοξίας Αὐγουστίνου με θέμα “Αξιακοί προσανατολισμοί στα σχολικά βιβλία”, που έγινε στις 19.2.12 στο Παύλειο Πολιτιστικό Κέντρο της Ι. Μητροπόλεως Βεροίας, στα πλαίσια γιορτής - αφιερώματος στην οικογένεια, την οποία διοργάνωσε η Ιερά Μητρόπολη Βεροίας και Ναούσης σε συνεργασία με τον Σύλλογο Πολυτέκνων Ν. Ημαθίας.

Διαβάστε περισσότερα......

Δευτέρα, 27 Φεβρουαρίου 2012

Η ώρα της μεγάλης κρίσης για τον Ελληνισμό

Σαράντος Καργάκος   Διάλεξη του φιλολόγου, συγγραφέα και αναλυτή κ. Σαράντου Καργάκου, που πραγματοποιήθηκε στις 22.2.12 στο μέγαρο της ΣΕΚ στη Λευκωσία, στα πλαίσια εκδήλωσης που διοργάνωσε το Ινστιτούτο Ελληνικού Πολιτισμού με θέμα “Ο Ελληνισμός σε κρίση - Συνταγή Απεγκλωβισμού”.

Ας ξεκινήσουμε, αγαπητοί, από ένα εξορκισμένο σήμερα «εθνικιστή» ποιητή που κάποτε τολμούσαμε να θεωρούμε πρώτο εθνικό μας ποιητή, τον Διονύσιο Σολωμό· γράφει στους «Ελεύθερους Πολιορκημένους»:

«Ἀραπιᾶς ἄτι, Γάλλου νοῦς,
βόλι Τουρκιᾶς, τόπ’ Ἄγγλου
πόλεμος μέγας πολεμᾶ
βαρεῖ τό καλυβάκι...»

Εννοείτε ασφαλώς ποιο είναι το καλυβάκι στον παρόντα καιρό. Όχι η Ελλάς ή η προέκτασή της η Κύπρος, αλλά σύμπας ο Ελληνισμός. Ο Ελληνισμός μετά τις εξάρσεις του στον πόλεμο του ’40-’41, με την αντίστασή του κατά των αρχών Κατοχής, με τον ενωτικό αγώνα της Κύπρου (μια δράκα μαχητές κατά μιας αυτοκρατορίας) αποτελούσε κακό παράδειγμα για τους λοιπούς λαούς. Κακό παράδειγμα υπήρξε και με την Επανάσταση του ’21 που διέλυσε τον ιστό της υποταγής που είχε επιβάλει η Ιερά Συμμαχία. Όταν το 1830 έκλεινε η αυλαία της Ελληνικής Επαναστάσεως άνοιγε η αυλαία των ευρωπαϊκών επαναστάσεων.

Γι’ αυτό ο ανυπότακτος, ο απειθάρχητος, ο μη συμμορφούμενος «τοῖς ξένων ρήμασι» λαός, ο δάσκαλος του απροσκύνητου ήθους έπρεπε να χτυπηθεί στις ρίζες, στις πνευματικές και ιστορικές καταβολές του. Το σχέδιο ετοιμάστηκε την επαύριο του Πολυτεχνείου. Αλλ’ ο λαός αυτός έπρεπε να υποστεί δύο στρατιωτικά πλήγματα για να συνετισθεί. Επτά χρόνια δικτατορίας δεν είχαν «σιδερώσει» το φρόνημά του. Έτσι ήλθαν το 1974 ο Αττίλας και μερικά χρόνια αργότερα η ασχήμια της Ύμιας. Κι έκτοτε άρχισε εν ονόματι ενός πολιτικού ρεαλισμού η χαλιναγώγηση του ελληνικού φρονήματος, η καταπτόηση, η τουρκοφοβία που τελικά – πάντα εν ονόματι του πολιτικού ρεαλισμού- μετεξελίχθηκε σταδιακά σε τουρκολατρία. Έχουμε εδώ μια κλασσική περίπτωση του «Συνδρόμου Στοκχόλμης», όπου το θύμα ερωτεύεται τον βασανιστή του.

Μετά την έκρηξη σε παγκόσμια κλίμακα του Ελληνισμού για το όνομα της Μακεδονίας, μια έκρηξη που κράτησε επί μία τριετία, έπεσαν πάνω μας «λυτοί και δεμένοι» να συμμαζευτούμε, να προσγειωθούμε, να σωφρονισθούμε. Έτσι επροκόψαμε. Σήμερα όχι η Ελλάς, αλλ’ ο Ελληνισμός, είναι παντού ντροπιασμένος. Χάσαμε όλες τις διπλωματικές μάχες, χάσαμε το επιχειρηματικό μας κεφάλαιο, χάσαμε την εργατικότητά μας, το εθνικό και το κοινωνικό μας φιλότιμο. Προτιμάμε πια την αγγλική ως γλώσσα και γραφή και όχι την ξεπερασμένη κι ατιμασμένη Ελληνική, τη μητέρα του ευρωπαϊκού γλωσσικού πολιτισμού.

Κι όλα αυτά πώς και γιατί; Έπρεπε και πρέπει να επιβληθεί το παγκόσμιο ολοκληρωτικό κράτος. Και οι λαοί, όπως γράφει ο Βάρναλης, να έχουν «μια σκέψη δετή που τους την πλάσανε οι δυνατοί». Χρειαζόταν, όμως, ένα κράτος – πειραματόζωο. Και σαν τέτοιο επιλέχτηκε όχι απλώς το ελληνικό κράτος, αλλά σύμπας ο Ελληνισμός. Με τρόπο μεθοδικό έσπασαν τις πνευματικές και ιστορικές μας ρίζες, απογύμνωσαν την ελληνική γλώσσα και γραφή από τις αρχέγονες καταβολές τους, υποβάθμισαν τη σημασία του έθνους σαν τάχα μου φαντασιακή κατασκευή και παρουσίασαν έναν κατ’ όνομα ελληνικό κόσμο περίπου, όπως εμφανίζονται κατ’ όνομα εδώ και 50 χρόνια οι Σκοπιανοί.

Η σύγχρονη οικονομική κρίση είναι απότοκος της πνευματικής και ηθικής. Εξωπετάχθηκαν όλες οι προγονικές αξίες που δημιουργούσαν ανθρώπους αξίας και εν ονόματι ενός δάνειου πλούτου βουτηχτήκαμε στο βούρκο του ανιδανισμού, του αμοραλισμού, του καριερισμού και του πολιτικού οππορτουνισμού. Πολλοί που βιάζονται να ψάλλουν το requiem της Ελλάδος σιγομουρμουρίζουν «η Ελλάς εν τάφῳ». Όχι! Αν θέλουμε να είμαστε σωστοί πρέπει να πούμε «Η Ελλάς εν βούρκῳ». Και στο βούρκο έρριξαν την Ελλάδα όχι μόνον οι ανάξιοι πολιτικοί αλά και οι ανάξιοι πνευματικοί ταγοί της. Αυτοί που δημιούργησαν μια πνευματική ασφυξία στα σχολεία, στα πανεπιστήμια, στα «μίντια» και στην καλοπλασαρισμένη σκουπιδογραφία, έτσι που, όπως λέει στη «Χρονογραφία» του ο Λεόντιος Μαχαιράς, «δέν ξέρουμε ἴντα συντυχαίνουμε». Δεν ξέρουμε τι μας γίνεται, quo vadimus, quid facimus(πού πάμε, τι πράττουμε).

Και στο παρελθόν η Ελλάς έπεσε αλλ’ ουδέποτε ξέπεσε. Γλιστρούσε αλλά δεν παραπατούσε, ούτε παραμιλούσε. Σήμερα μοιάζει με ξεπεσμένο φάντασμα και στο εξωτερικό προβάλλεται σαν χρεοκοπημένος διάβολος. Κι εμείς –πέρα από την οικονομική λεηλασία- ζούμε σε μια Ελλάδα χωρίς ελληνικότητα. Αυτοί που –κακῇ τῇ τύχῃ- πήραν στα χέρια τους τα άρμα της παιδείας, το οδήγησαν στην άβυσσο της ασυδοσίας και του μηδενισμού. Λείπει πλέον από τη ζωή μας ο πεπαιδευμένος άνθρωπος. Ο άνθρωπος με τη βαθειά καλλιέργεια, ο μορφωμένος με την πλήρη του όρου έννοια. Έγραφε προ 110 και πλέον ετών ο αοίδιμος Παπαδιαμάντης, που πέρσι τιμήσαμε υποτονικά τα 100 χρόνια από το θάνατό του: «Μορφωμένους θέλουμε· όχι εγγραμμάτους». Εγγραμμάτους, δηλαδή πτυχιούχους και πολυπτυχιούχους έχουμε πολλούς· μορφωμένους δεν έχουμε, δηλαδή ανθρώπους με άρτια μορφή. Έχουμε κλάσματα ανθρώπων που δεν είναι ικανοί να σηκώσουν ούτε το βάρος του παρελθόντος, ούτε τις ευθύνες του παρόντος και πολύ περισσότερο τις ευθύνες του μέλλοντος. Δεν έχουμε τους κατάλληλους πνευματικούς και πολιτικούς πλοηγούς που θα μας κατευθύνουν προς κάποιον ελπιδοφόρο ορίζοντα.

Η Ελλάς σήμερα –και με τον όρο Ελλάς εννοώ σύμπαντα τν Ελληνισμό- μοιάζει με σκεβρωμένη περγαμηνή, μοιάζει με το δέρμα γερασμένου ελέφαντα. Η καταιγίδα χτυπά την πόρτα μας σαν κάποιος που θέλει να μπει βίαια μέσα κι εμείς «δειλοί, άβουλοι και μοιραίοι αντάμα προσμένουμε ίσως κάποιο θαύμα», για να επανέλθω στον Βάρναλη. Η λέξη θαύμα, που ομόρριζό της δεν υπάρχει σε καμμιά ευρωπαϊκή γλώσσα, παρότι πιθανώς συγγενεύει με το θεῶμαι (=παρατηρώ) και με τη θέα, δεν μας προσφέρει την προσδοκία για θέα ελπίδος. Διότι σήμερα δεν βλέπουμε τίποτε· παρατηρούμε μηδενικά επί μηδενικών, τα οποία δεν προσφέρουν προοπτική μέλλοντος. Συχνά έχω γράψει και πιο συχνά έχω διδάξει πως, αν θαύματα γίνονταν στο παρελθόν, γιατί να μη γίνουν και στο παρόν; Ο λόγος είναι απλός: το θαύμα δεν έρχεται ως μάννα από τον ουρανό. Ο Θεός δεν είναι Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, ούτε έχει τη μεγαθυμία του Στρως Καν και της Μέρκελ να μας χορηγεί δόσεις, όπως η Κίρκη το βελανίδι στους χοιρόμορφους συντρόφους του Οδυσσέα. Δεν λέω, με τα επιδόματα, με τα προγράμματα, τις επιδοτήσεις και όλα τα «κολπατζίδικα» συναφή «φάγαμε καλά» κατά την πάγκαλη ρήση, αλλά έτσι εγίναμε Κίρκειοι χοίροι και τρεφόμαστε με βελανίδι. Πού είναι η παλιά μας αρχοντιά που έκανε τον Κύπριο αγρότη με 10 «τσιρούες» να νιώθει σαν βασιλιάς, όταν σε φιλοξενούσε στο ταπεινό σπιτικό του; Κάποτε ζούσαμε τον πλούτο της φτώχειας, επί μερικά χρόνια ζήσαμε τη φτώχεια του πλούτου και τώρα το παίζουμε «Άσωτοι υιοί». Αλλά δεν υπάρχει κανείς στοργικός και συγχωρητικός πατέρας να σφάξει για μας τον «μόσχο τον σιτευτόν». Θα σφάξει εμάς. Κι εννοώ ότι όπως τεμαχίστηκε η Κύπρος (αρχόντισσα Κερύνεια και πώς να σε ξεχάσω;) σχεδιάζεται να τεμαχισθεί και ο λοιπός ελλαδικός χώρος.

Ουσιαστικά η Δυτ. Θράκη ανήκει περισσότερο στην Τουρκία και τυπικά ανήκει στην Ελλάδα. Μέγας αφέντης της περιοχής είναι ο Τούρκος πρόξενος της Κομοτηνής. Το ίδιο ισχύει και για το νομό Φλωρίνης. Οικονομικά έχει αλυσοδεθεί στα Σκόπια.

Ας μη στρουθοκαμηλίζουμε και ας μην παριστάνουμε τους ξεπεσμένους αγγέλους. Μας έλειψε η ηρωική στάση ζωής που διέκρινε στις καλές ώρες της την ελληνική φυλή. Το είχε πει ο Χάιντεγκερ αλλά πράξη το είχαμε κάνει εμείς: για να ζήσει κανείς μια αυθεντική ζωή, αυτό που χρειάζεται είναι η αποφασιστική αντιμετώπιση του θανάτου. Αυτό είναι που δίνει ζωή στη νιότη. Σήμερα ποιος είναι περισσότερο ζωντανός στην Κύπρο από το Γρηγόρη Αυξεντίου; Οι πεθαμένοι ή οι ζωντανοί; Ή μήπως, οι κονιοποιητές της πνευματικής μας παραδόσεως, που έβγαλαν και τον Βασίλη Μιχαηλίδη εθνικιστή; Όταν διαβάζω αυτά που γράφονται κι εδώ και στο λοιπό ελληνικό χώρο από τις εθνομηδενιστικές πέννες, άθελα μού έρχεται στο νου το περίφημο ποίημα του Έλιοτ «Οι κούφιοι άνθρωποι». Αυτοί μας κυβερνούν και διαβουκολούν τη νεολαία μας. Για να φθάσεις ψηλά, πρέπει να είσαι σήμερα κούφιος πνευματικά και ψυχικά. Και όχι μόνον κούφιος αλλά και κούφος, δηλαδή επηρμένος και κατά προέκταση αλλοπαρμένος που σημαίνει από άλλους παρμένος, για να μην πω πουλημένος.

Τι είναι σήμερα αυτοί που εκπροσωπούν επίσημα τον Ελληνισμό; Ένα όρθιο λείψανο. Αυτό το όρθιο λείψανο έκανε τον Ελληνισμό να μοιάζει με σπασμένο καθρέφτη. Πού είναι ο ψυχικός ιμάντας που μας ένωνε παλιά; Πού είναι η αδελφοσύνη που μας έδενε όταν βγήκαμε στο νησί κρυφά με ψεύτικα ονόματα το 1964 και μετά; Γιατί καλλιεργείται τόσο μίσος στη Β. Ελλάδα εναντίον της Ν. Ελλάδος; Μήπως σχεδιάζεται διαμελισμός; Μήπως η περιβόητη κρίση είναι τεχνητή για να θολώσει ο νους μας και η Ελλάς να διαμελισθεί; Γιατί προπαγανδίζεται επί δεκαετίες η αυτονομία της Κρήτης; Ο λόγος είναι απλός: κάποιοι θέλουν να ρουφήξουν για λογαριασμό τους το μαύρο χυμό που έχει ολόγυρά της.

Συνάντησα πριν από καιρό έναν ευπορήσαντα παλαιό μου μαθητή και νυν πολιτικό που θέλησε να με αντιμετωπίσει με ύφος υπεροπτικό. «Τι είσαι συ, ποιος είμαι εγώ». Τον αποστόμωσα μακρυγιαννικώς: «Συ είσαι ένας όρθιος νεκρός· πάει καιρός που έχεις πεθάνει, αλλά δεν το έχεις μάθει». Εγώ μένω ζωντανός, διότι με τη γραφή και τη διδαχή μου ζω με τους νεκρούς μας. Σήμερα δυστυχώς στην Ελλάδα – κι από τον όρο αυτό δεν εξαιρώ την Κύπρο- ζωντανούς μπορείς να βρεις μόνο στα νεκροταφεία. Οι ζωντανοί σας είναι στα «Φυλακισμένα μνήματα» και στη «Μακεδονίτισσα». Νεκροφιλία ή νεκρολατρία θα πουν τα τσιράκια του εθνομηδενισμού. Όχι, απαντώ. Όπως είπε ο μεγάλος Ιω. Συκουτρής που εδίδαξε κι εδώ, πολιτισμός είναι η συναναστροφή με τους νεκρούς. Η συναναστροφή με το ήθος, το ύφος, το πνεύμα των προγόνων. Αντίθετα, κάποιοι, παρότι δεν τους έχει γίνει νεκροψία, έχουν από καιρό πάρει το δρόμο προς την κόλαση χωμένοι ως το λαιμό στα ψέματα των ισχυρών. Ο τόπος μας δεν θα γίνει ποτέ καθαρός, εφόσον θα κατευθύνεται πολιτικά και πνευματικά από τους γόνους των Νενέκων και των Εφιαλτών.

Διάβασα προ ημερών σε μια μεγαλοφυλλάδα των Αθηνών, που υπηρέτησε δουλικά τόσο τις γερμανικές αρχές Κατοχής όσο και το χουντικό καθεστώς, ότι δεν αξίζει να πεθάνει κανείς για ένα πατριωτικό ιδανικό. Έστειλα μια επιστολή, που φυσικά δεν δημοσιεύτηκε και ο λόγος είναι απλός. Έγραψα: «Το χειρότερο είναι πως τίποτε δεν αξίζει όταν κανείς ζει χωρίς αυτό. Και πως ακόμη πιο αισχρό είναι το να ζει κανείς για το νέο ιδανικό, για την καινούργια μεγάλη ιδέα, την έκτη δόση του δανείου. Εμείς που μέχρι πρόσφατα είμαστε η ψυχή της υφηλίου ζούμε με ξένα ψίχουλα και με δανεική ψυχή.»

Μας είπαν ψέματα πολλά, μας είπαν ψέματα αισχρά. Μας είπαν πως μπαίνοντας στην ΕΟΚ και στην Ευρωπαϊκή Ένωση θα γίνουμε Ευρωπαίοι. Λες και πριν ήμαστε Ασιάτες και Αφρικανοί. Και τελικά εγίναμε χειρότεροι από αυτούς, όταν μπήκαμε στον ευρωπαϊκό λάκκο των εχιδνών. Διότι δεν μπήκαμε στην Ευρώπη του Γκαίτε, μπήκαμε στην Ευρώπη του Γκαίμπελς. Δεν μπήκαμε στην Ευρώπη του Σαίξπηρ, μπήκαμε στην Ευρώπη του Χάρντιγκ που έπνιξε σαν τα τσιχλόπουλα τα Κυπριωτόπουλα. Δεν με διακρίνει πάθος κανένα κατά των Ευρωπαίων. Διδακτική μου αρχή ήταν μια φράση του Σαίξπηρ: «Μια καλή πράξη σ’ ένα βρόμικο κόσμο». Αυτό κατά την ταπεινή μου αντίληψη, είναι πηγή ευτυχίας για τη ζωή. Μετρήστε τις καλές πράξεις των Βρεττανών. Την εποχή, όπου ο Σαίξπηρ έγραφε αυτά τα υπέροχα, ο σερ Φίλιπ Σίντνεϋ, που είχε τη φήμη του τελειότερου ιππότη και που συνέθετε σαν άγγελος ποίηση και μουσική μαζί με τον σερ Γουώλτερ Ράλεϋ, μάζευαν κάμποσους Ιρλανδούς σε κάποιο βολικό μέρος και τους κατακρεουργούσαν σαν σφαχτάρια.

Είμαι υποχρεωμένος να τα πω αυτά διότι φοβάμαι τον κακό καιρό. Και δεν το εννοώ κλιματολογικώς. Εδώ που καταντήσαμε, βρισκόμαστε σε συνθήκες πολέμου. Τίθεται πλέον θέμα εθνικής –και όχι μόνον- επιβιώσεως. Μαζί με τις ναρκωτικές ιδέες η νεολαία μας πλήττεται και από τις ναρκωτικές ουσίες. «Μαστουρωμένη» χορεύει ένα νέο χορό του Ζαλόγγου που δεν έχει τίποτε ηρωικό. Ό, τι έχει είναι ταπεινωτικό και εξευτελιστικό. Κάποτε ακούγαμε από τα στόματα των νέων την Ιψενική κραυγή: «Δώσ’ τε μου ένα ζευγάρι, μεταχειρισμένα –έστω- ιδανικά». Τώρα ακούμε: «Δώσ’ τε μου ένα δεκάευρο για να πάρω τη δόση μου». Τα παιδιά, της Ελλάδος παιδιά, που τραγούδησε κάποτε η Βέμπο, αγοράζουν το θάνατό τους. Και μαζί τους πεθαίνει και η έννοια Ελλάς. Την πιο βαθειά πληγή της ζωής μου εισέπραξα πέρσι (2011) όταν σ’ έναν τοίχο των Εξαρχείων διάβασα ένα γκράφφιτι: «Έλληνας δεν γεννιέσαι, ούτε γίνεσαι· καταντάς»!

Δεν λέω, καλές είναι οι προοδευτικές ιδέες, οι τολμηρές και οι καινοτόμες αντιλήψεις, οι νέες θεωρίες αλλά πρέπει τουλάχιστον να μείνεις ζωντανός για να τις εφαρμόσεις. Σήμερα, καθώς περνώ από τα κέντρα όπου προσφέρεται η μεθαδόνη ή από κάποια σημεία –πολύ κεντρικά- των Αθηνών και του Πειραιά, θαρρώ πως βλέπω τον «Χορό των Σκελετών» που ζωγράφισε ο μεσαιωνικός ζωγράφος Macaber, από το όνομα του οποίου βγήκε η λέξη μακάβριος. Δεν θα προσθέσω τίποτε καινούργιο. Το έχω γράψει σε βιβλία μου διδακτικά που εκδόθηκαν προ 35ετίας. Πρόκειται για μια κουβέντα που είχε πει ένας μεγαλέμπορος ναρκωτικών από τη Μασσαλία: «Η πολιτική πρέπει να συνεργασθεί με τη χημεία». Και τώρα συνεργάζονται με θαυμαστή αρμονία, με θαυμαστά αποτελέσματα και – το κυριότερο- με θαυμαστά κέρδη. Έκαναν τη νεολαία ανίκανη ακόμη και για να επαναστατήσει. Αυτά που γίνονται επί μία τριετία στην Αθήνα δεν είναι επαναστατικές εκρήξεις· είναι προοίμιο ενός νέου εμφυλίου σπαραγμού. Η κρίση, οικονομική και διανοητική – έφερε την ακρισία, έφερε το φθόνο και την κακία, με αποτέλεσμα ο ένας Έλληνας να μισεί τον άλλο- κι όχι πια για λόγους ιδεολογίας. Βρισκόμαστε σε τέλεια σύγχυση. Είμαστε σαν τον ναυαγό τη νύχτα που αντί να κολυμπά προς την ξηρά κατευθύνεται απυξίδωτος προς τα βαθύτερα νερά.

Δεν λέω πως είμαστε αβοήθητοι στον παρόντα καιρό. Δεν έχει περάσει χρόνος πολύς που δύο Γάλλοι καθηγητές του πανεπιστημίου του Μετς, οι Τιερί Φορμέ και Μαρτέν Στεφένς, έγραψαν στην εφημερίδα «Φιγκαρό» τα ακολουθα συγκινητικά: «Μιλάμε διαρκώς για το ελληνικό χρέος. Χωρίς να επισημάνουμε ότι η Ευρώπη είναι αυτή που εδώ και 2.500 χρόνια έχει ένα χρέος προς την Ελλάδα. Ένα χρέος αιώνιο, αφού αφορά τα θεμέλιά της». Αυτό που δεν κατανοούν ίσως οι Γάλλοι καθηγητές είναι πως αυτά τα θεμέλια θέλουν να υπονομεύσουν αυτοί που ξεθεμέλιωσαν πρώτα πνευματικά και μετά οικονομικά με τα κάθε λογής «τσιράκια» τους την Ελλάδα. Δεν πρέπει οι Ευρωπαίοι του αύριο να έχουν ωε ηθικό και πνευματικό πρότυπο τον Έλληνα άνθρωπο, αλλά τον κοντινό πρόγονό τους, τον Βάνδαλο άνθρωπο. Κι αυτός ο Βανδαλισμός, ως επαναστατική πράξη, εισάγεται και στην Ελλάδα.

Δεν θα πω ότι οι Ευρωπαίοι πολιτικοί ταγοί, αφού, χρόνια τώρα ο Ελληνισμός πολιτεύεται σε έγκλιση υποτακτική, δεν είναι απέναντί μας ανεκτικοί. Ούτε θα πω ότι δεν μας προσέφεραν στη συμφορά μας «τσάι και συμπάθεια». Θα πω απλώς ότι οι εκδηλώσεις συμπαθείας των εταίρων μας μοιάζουν με προσευχή χιτλερικού βασανιστή. Θα προσθέσω όμως ότι την αφορμή τη δώσαμε εμείς. Την οικτρή κατάσταση που δημιουργήσαμε την έχει περιγράψει με ενάργεια από το 2ο μ.Χ. αιώνα ο Λουκιανός με το έργο του «Μένιππος ή Νεκυομαντεία». Όταν ο κυνικός φιλόσοφος Μένιππος κατέρχεται στον κάτω κόσμο, ερωτάται από κάποιον Φιλωνίδη, τι γίνεται στον επάνω κόσμο. Κι ο Μένιππος με τέσσερις λέξεις εικονογραφεί τους τότε ανθρώπους και τους νυν: «Ἁρπάζουσιν, ἐπιορκοῦσι, τοκογλυφοῦσιν, ὀβολοστατοῦσιν».

Μετά τη ζοφερή εικόνα που σας έδωσα, εύλογα κανείς μπορεί να αναρωτηθεί αμλετικά: «Να ζει κανείς ή να μη ζει». Θα απαντήσω: να ζει, αλλά να ζει ελληνικά. Δηλαδή ηρωικά. Πρέπει και πάλι να πιστέψουμε στον εαυτό μας, πρέπει και πάλι να πιστέψουμε στο παρελθόν μας, πρέπει και πάλι να πιστέψουμε στην ιδέα του έθνους. Η πίστη στο έθνος μας στην κρίσιμη τούτη καμπή είναι ανάγκη ζωής. Όχι, όμως, καπηλεία του έθνους, όπως έγινε συχνά στο παρελθόν. Το έθνος ως προσφορά θυσίας θα φέρει την αυριανή σωτηρία. Όπως έγραψε τότε που μπαίναμε στην ΕΟΚ ένα από τα πιο φωτεινά ελληνικά μυαλά, ο Πάνος Καραβίας, «για να γίνει το έθνος παλμός καρδιάς, ένα με το αίμα της νιότης μας, πρέπει πρώτα η νιότη μας (Σημ. Σ.Ι.Κ. εννοεί τη νεολαία) να πάει συνείδηση, να πεισθεί πως το έθνος και το εγώ είναι, για τον Έλληνα, έννοιες που δένονται η μια με την άλλη, και πως υπηρετώντας το έθνος πλαταίνεις οικουμενικά και πλουτίζεις σε βάθος το εγώ σου, δίνεις ομορφιά στη ζωή σου και γιομίζεις αγάπη για τον άνθρωπο. Κι εμείς οι Έλληνες είχαμε πάντα τόσο δυνατό το αίσθημα του έθνους, που το ταυτίσαμε με τη θρησκεία και τη φυλή μας – πράγμα σπάνιο, σπανιότατο, αν όχι άγνωστο σ’ άλλα έθνη- σε μια τρισυπόστατη φλόγα».

Θεωρώ επιτακτικό, διότι, κατά τον Θουκυδίδη, «οἱ καιροί οὐ μενετοί», να ξαναγυρίσουμε στον ελληνισμό μας, στις αξίες που μας έθρεψαν αιώνες τώρα επί ζωής. Η ιστορική μας μοίρα είναι συνυφασμένη με τη γεωγραφική μας θέση, στο σταυροδρόμι τριών ηπείρων, ανάμεσα σε αλληλοσυγκρουόμενους και αρπακτικούς ιμπεριαλισμούς. Κάποτε μας ήθελαν για τη γεωπολιτική μας θέση. Τώρα μας θέλουν διότι στην απέραντη θαλάσσια έκτασή μας υπάρχουν πλήθη θησαυρών. Οι κάθε λογής Αλή Μπαμπάδες με τους 40 κλέφτες τους κτυπούν την πόρτα μας. Ας μην την ανοίξουμε ακούγοντας τη φράση «σουσάμι άνοιξε». Διότι ίσως ανοίξουμε για μια ακόμη φορά τον ασκό του Αιόλου.

Δεν θα πω ότι έλειψε ποτέ η αγάπη για την Ελλάδα. Αλλά οι τωρινοί των μεγάλων δυνάμεων πολιτικοί, καθότι λεπτοστόμαχοι, αγαπούν την Ελλάδα, όπως αγαπά ο καννίβαλος το θύμα του με ...σάλτσα! Ας πάψουμε κάποτε να είμαστε, όπως λέει ο Σολωμός, ένας λαός «πάντοτε ευκολόπιστος και πάντα προδομένος». Το 1945 ο φίλος και συμπατριώτης μου ποιητής Νικηφόρος Βρεττάκος είχε γράψει:

«Μή γελαστεῖτε ἀπ’ τόν καημό σας καί σᾶς πάρει ὁ ὕπνος γιατί καινούργια σύννεφα πλακῶσαν τήν πατρίδα! Μαῦρα στριφτοπλεγμένα σύννεφα κρέμωνται σάν μολύβια πάνω ἀπ’ τά σπίτια μας, πάνω ἀπ’ τούς τάφους τῶν παιδιῶν μας!

Σε λίγο άρχισε ο «βροτολοιγός», ο «ὀκρυόεις ἐπιδήμιος πόλεμος», όπως τον λέει ο Όμηρος. Κι έτσι δεν μοιραστήκαμε μαζί τη νίκη, όπως μας είχε υποσχεθεί ασύστολα ψευδόμενος ο Τσώρτσιλ, όταν χρειαζόταν το αίμα μας. Και μετά ήλθαν προστάτες οι Αμερικάνοι που άπλωσαν την προστατευτική τους αιγίδα ως την ακρότατη ελληνική θαλάσσια έπαλξη, τη μεγαλόνησο Κύπρο. Τότε είναι που ο δικός σας σπουδαίος ποιητής, ο Θεοδόσης Πιερίδης, έγραψε, ήταν θυμάμαι το έτος 1956, την «Κυπριακή Συμφωνία». Συχνά το έχω πει: δεν πιστεύω στις αλήθειες των πολιτικών· πιστεύω στις αλήθειες των ποιητών. Οι αλήθειες των πολιτικών είναι φτερά στον άνεμο. Οι αλήθειες των ποιητών είναι τα «ριζιμιά χαράκια» των λαών. Ας ακούσουμε λοιπόν τέσσερις στίχους του Θεοδόση Πιερίδη:

«Στῆς Μεσόγειος τί θέτε τή γλυκιά γαλανάδα;
Ἐμεῖς εἴμαστε Κύπρος, ἐμεῖς εἴμαστε Ἑλλάδα!
Ὅθεν ἤρθατε πᾶτε, φοβεροί Ἀμερικάνοι,
ἡ πατρίδα σας εἶναι κάπου ἀλλοῦ - καί σᾶς φτάνει»!

Αμ δεν τους φτάνει! Γι’ αυτό ένα νέο αμερικανικό imperium δημιουργείται στη Μεσόγειο, το Μαγκρέμπ φλέγεται, η Συρία φλέγεται, το Ιράν τελεί υπό απειλή, το Ιράκ ποτίζεται καθημερινά με αίμα, η Τουρκία αιματορροεί, η Ελλάς φυλλορροεί. Τι χρειάζεται τούτη τη στιγμή ο Ελληνισμός; Έναν εθνικό συναγερμό που να ενώνει σε μια αμφικτιονία αγάπης και αλληλεγγύης τους Έλληνες όλης της γης. Και τότε όχι μόνο θα βγούμε από τα οικονομικά αδιέξοδα, θα βγούμε και από την ηθική ασφυξία, από την πνευματική υπνηλία. Όχι, ο Ελληνισμός δεν βρίσκεται εν ναρκώσει, όπως λένε μερικοί· βρίσκεται απλώς εν υπνώσει. Καιρός να αφυπνιστούμε, να εργαστούμε και να προμηθευθούμε νερό πολύ, διότι όπως λέγει προφητικά άλλος ποιητής, ο Μιχάλης Κατσαρός, «το μέλλον θα έχει πολλή ξηρασία». Αν όμως είμαστε Προμηθείς και όχι Επιμηθείς, μπορούμε να κάνουμε το μέλλον των παιδιών μας πολύ δροσερό, πολύ φωτεινό. Σας Ευχαριστώ.

Αναδημοσίευση από το www.sarantoskargakos.gr - Ημερομηνία δημοσίευσης: 26-02-12

Διαβάστε περισσότερα......

Κυριακή, 26 Φεβρουαρίου 2012

Eπανασύσταση σχέσεων κοινωνίας

Χρήστος Γιανναράς*

Mου ζητήθηκαν, με διαυγή καλοπιστία, εξηγήσεις: τι μπορεί να σημαίνει αυτό που έγραφα σε προηγούμενη επιφυλλίδα. Πως αν το πρώτο ζητούμενο σήμερα είναι να ξαναπιστέψει ο Έλληνας στον εαυτόν του, δηλαδή στη δυναμική της ελληνικής συλλογικότητας, τότε χρειαζόμαστε πρωτίστως όχι ιδιοφυή πρωθυπουργό, αλλά αυθεντικό αρχιεπίσκοπο. Eγραφα συγκεκριμένα:

«Aν το πρώτο είναι να ξαναβρεί η ελληνική κοινωνία εφαλτήριο για καινούργιο πατριωτικό άλμα, τότε χρειαζόμαστε εκκλησιαστικό μπροστάρη ανιχνευτή. Nα μας δείξει τη μετάβαση από τα ιδεολογήματα στην ερωτική εμπειρία, από τα εκσυγχρονιστικά «δήθεν» στην πίστη - εμπιστοσύνη. Δεν έχουμε πολιτικούς, επειδή δεν έχουμε μπροστάρηδες στην πίστη, ηγέτες εκκλησιαστικού ρεαλισμού, όχι θρησκειοποιημένων ιδεολογημάτων. Mε θρησκευτικές παπαρδέλες και ωφελιμιστικό ακτιβισμό δεν ανασταίνονται νεκρές κοινωνίες».

Tι σημαίνουν αυτά στην πράξη: Σημαίνουν ότι ο Έλληνας είναι Έλληνας (όταν υπάρχει το είδος), επειδή στους ιστορικούς εθισμούς του και επομένως στη νοο-τροπία του δεν προέχει η σύμβαση (το «κοινωνικό συμβόλαιο»), προέχει η εμπιστοσύνη, η πίστη. Kαι η πίστη - εμπιστοσύνη προϋποθέτει προσωπικές σχέσεις, κοινωνία σχέσεων. Δηλαδή προϋποθέτει την «πόλιν» ή τη μικρή κοινότητα, τον «έπαινο του δήμου, τα δύσκολα και τ’ ανεκτίμητα εύγε». Όχι το απρόσωπο κράτος και τον φόβο του χωροφύλακα ή του μπαμπούλα «Θεού».

H Eλλάδα σήμερα είναι νεκρή, δίχως αντανακλαστικά ετερότητας, διότι είναι μόνο κράτος με θεσμικά καταργημένη την κοινότητα. O Έλληνας δεν έχει πια καμιά απολύτως αίσθηση του «ανήκειν», του «μετέχειν», αίσθηση κοινωνίας Πιθηκίζοντας πρότυπα άσχετα με τις ανάγκες του, έφτιαξε κράτος συγκεντρωτικό, με μεγαλουπόλεις ακοινώνητου βίου, εκπίπτοντας σε τριτοκοσμική καθυστέρηση, υπανάπτυξη και φαυλότητα. Πρόσφατα, με δύο διαδοχικά εν ψυχρώ εγκλήματα, τον «Kαποδίστρια» και τον «Kαλλικράτη», εξαλείφθηκε και θεσμικά – επίσημα η μικρού μεγέθους κοινότητα, χάρη στην οποία επέζησε ιστορικά ο Eλληνισμός τρεις χιλιάδες χρόνια.

Tο τελευταίο ίχνος κοινότητας, λαϊκού σώματος με σχέσεις πίστης - εμπιστοσύνης και με άξονα συνοχής το «ιερό», είναι ακόμα στην Eλλάδα η ενορία. Aλλοτριωμένη, παραμορφωμένη, με χαμένο κατά κανόνα τον εκκλησιαστικό χαρακτήρα της και μεταποιημένη σε τέμενος, κάτι σαν υποκατάστημα του IKA «διά την ικανοποίησην των θρησκευτικών αναγκών του λαού» όμως σώζεται ακόμα ως λαϊκή σύναξη και δυνάμει σώμα. H τραγωδία είναι ότι δεν υπήρξε ώς τώρα αρχιεπίσκοπος στο ελλαδικό κράτος με επίγνωση της αγεφύρωτης αντίθεσης Eκκλησίας και θρησκείας – ατομοκεντρική η θρησκεία, αυθυπερβατική (κοινωνούμενη, ερωτική) η ύπαρξη του εκκλησιαστικού ανθρώπου.

Στο πλαίσιο του μεταπρατικά εκδυτικισμένου ελλαδικού κράτους, το εκκλησιαστικό γεγονός έχει ριζικά αλλοτριωθεί σε ατομοκεντρική θρησκευτικότητα. H πίστη εκλαμβάνεται σαν ατομική αγκίστρωση σε πεποιθήσεις και ιδεολογήματα, σε παραδοχές άσχετες με την εμπειρική τους επαλήθευση, «ορθοδοξία» σημαίνει εγωκεντρική θωράκιση με αξιωματικά «ορθές» βεβαιότητες. Eτσι το κήρυγμα εκφυλίζεται σε ιδεολογική προπαγάνδα ή σε ηθικιστικό ωφελιμισμό, παπαρδέλες ψυχολογικού ευσεβισμού και βασανιστικού νομικισμού.

Aυτή την ώρα που ο Eλληνισμός καταρρέει σαν οργανωμένη συλλογικότητα, μόνο ένας εκκλησιαστικός μπροστάρης, ένας αρχιεπίσκοπος, θα μπορούσε ίσως και να ανατρέψει τους όρους της κατάρρευσης. Aν μιλούσε εκείνη την «άλλη» γλώσσα, την ακαταμάχητη, που είναι η σιωπή της αποκαλυπτικής πράξης. Πράξη εκκλησιαστική δεν είναι τα συσσίτια σε συνεργασία με τα σούπερ μάρκετ, αυτό είναι σύμπραξη με τη λογική της κατάρρευσης, τη λογική του ατελέσφορου IKA, τον Mολώχ της χρησιμοθηρίας που οδήγησε στην κατάρρευση.

Aκαταμάχητη είναι η γλώσσα της πίστης - εμπιστοσύνης που γεννιέται μόνο από το άθλημα της μετοχής, σε σχέσεις κοινωνίας της ζωής, σε εκκλησιαστική ενορία. Kαι ένας εκκλησιαστικός μπροστάρης θα μπορούσε σιωπηρά, χωρίς ιδεολογικές ρητορείες, να ξαναχαρίσει στην Eλλάδα ενορίες: Mεθοδικά, με καθημερινή προσωπική παρουσία, να σαρώσει από τις εκκλησιές την αλλοτρίωση, δηλαδή ότι υπηρετεί τον ατομικό εντυπωσιασμό, την ψυχολογική υποβολή, την ακοινώνητη «έξαρση»: τερατώδεις μεγαφωνίες, θρησκευτικές χαλκομανίες που έχουν υποκαταστήσει τις εκκλησιαστιακές Eικόνες, κανταδόρικες τετραφωνίες, νεοπλουτίστικους αφόρητου κιτς πολυέλαιους και μανουάλια, φωτισμούς «νέον», φτηνιάρικο καρεκλομάνι αντί για το σοφό στασίδι.

Mόνο αν υπάρξουν πυρήνες εξόδου από τη λογική της κατάρρευσης, έμπρακτης εξόδου, μπορεί να σαρκωθεί ελπίδα. Όσο μιλάμε τη γλώσσα της ιδεολογίας, των στατιστικών αναλύσεων και της ατέλειωτης ποικιλότητας των απόψεων για ανάκαμψη, τη γλώσσα του ακτιβισμού συσσιτίων και αλτρουιστικών «πρωτοβουλιών», παίζουμε στο γήπεδο της παρακμιακής κατρακύλας. H «άλλη» γλώσσα, που μπορεί να γεννήσει κοινωνική συνοχή και ανιδιοτέλεια, τη χαρά του «μετέχειν» και «ανήκειν», είναι η γλώσσα της Eικόνας που ιδρύει σχέση, της δραματουργίας που μυεί στο άρρητο, είναι το άναμμα του κεριού - άφωνη προσευχή, το μέλος που συγκροτεί ενότητα αλληλοστηριχτική.

Στο πλαίσιο ενός ξεσηκωμού για παλινόρθωση της ενορίας – κοινότητας θα ενταχθεί οπωσδήποτε και μιας άλλης γλώσσας κατήχηση: Όχι πια ηθικιστική ωφελιμολογία και νοησιαρχικά ιδεολογήματα, αλλά μαθήματα σε κάθε ναό εξοικείωσης με την ιλιγγιώδη ποίηση της εκλλησιαστικής λατρείας, μαθήματα γλώσσας που να αναχαιτίσουν τη μεθοδευμένη αποκοπή του Έλληνα από τη γλωσσική του συνέχεια, από τις πηγές της πολιτισμικής του αυτοσυνειδησίας.

Ένας αρχιεπίσκοπος εκκλησιαστικός μπροστάρης – όχι «θρησκευτικός ηγέτης», αγιατολάχ ή παπίσκος. Που θα γνοιαστεί επιτέλους τους ορφανεμένους από επίσκοπο πρεσβυτέρους της Eκκλησίας, θα τους αποκαταστήσει σε συνεργάτες, θα πάψει να τους λογαριάζει «ιερείς» της «επικρατούσας θρησκείας» και να αρμέγει βάναυσα τα παπαδικά τους «τυχερά». Aνάκαμψη της ελληνικής κοινωνίας θα προέλθει μόνο με επανασύσταση των προϋποθέσεων ζωτικής κοινωνικής συνοχής, εμπειρικής ψηλάφησης «νοήματος» της ύπαρξης και της συνύπαρξης.

 

* O κ. Xρήστος Γιανναράς είναι ομότιμος καθηγητής Φιλοσοφίας και Πολιτιστικής Διπλωματίας του Παντείου Πανεπιστημίου.

Αναδημοσίευση από την Kαθημερινή - Ημερομηνία δημοσίευσης: 26-02-12

Διαβάστε περισσότερα......

Τετάρτη, 22 Φεβρουαρίου 2012

Netweek - Χρ. Γιανναράς - 23 Ιαν 12

Συνέντευξη του ομότιμου καθηγητή Φιλοσοφίας κ. Χρήστου Γιανναρά στην εκπομπή Netweek της Έλλη Στάη, που προβλήθηκε από την ΝΕΤ στις 23.1.12.

Αναδημοσίευση από το Αντίφωνο - Ημερομηνία δημοσίευσης: 22-02-11

Διαβάστε περισσότερα......

Η επικοινωνιακή χρεοκοπία

Γιώργος Πρεβελάκης

Το ανθελληνικό κλίμα στην Ευρώπη εμποδίζει την αναζήτηση διεξόδου από την κρίση. Πολιτικοί και πολίτες της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΕΕ) επιθυμούν την αποχώρηση της Ελλάδας από την Ευρώπη. Κυριαρχεί πλέον η άποψη ότι οι Έλληνες είναι «διαφορετικοί». Σύμφωνα με την εναργή παρομοίωση μιας Γαλλίδας δημοσιογράφου, αντιμετωπίζονται όπως οι «SDF», δηλαδή οι άστεγοι του Παρισιού: τους λυπόμαστε, αλλά δεν ταυτιζόμαστε.

Η σημασία του ελληνικού πολιτισμού για την οικοδόμηση της ευρωπαϊκής ταυτότητας από τον 18ο αιώνα και εξής, θεμελίωσε και ανέπτυξε τον φιλελληνισμό. Όμως, χωρίς ενεργό παρουσία στην καλλιέργεια αυτού του εθνικού συγκριτικού πλεονεκτήματος και χωρίς δυναμική νέα πολιτισμική προσφορά, η σχέση με την αρχαιότητα μετατρέπεται από πλεονέκτημα σε στοιχείο εξευτελιστικών συγκρίσεων.

Τεράστια απόσταση χωρίζει την σημερινή αντίληψη για τους Έλληνες από την εξιδανικευμένη εικόνα τους κατά τον πόλεμο ή την δικτατορία. Η προφανής επικοινωνιακή χρεοκοπία συμπληρώνει και εντείνει την οικονομική. Σημαντικό ρόλο στην σημερινή υποβάθμιση έχουν διαδραματίσει οι πρόσφατες γνωστές παλινωδίες των κυβερνητικών παραγόντων. Αλλά και παλαιότερα, ήδη από τα μέσα της δεκαετίας του '90, υπουργοί και πρωθυπουργοί, στις ευρωπαϊκές τους συνομιλίες, απέδιδαν τα κατά καιρούς εμφανή προβλήματα της χώρας στους «βαρβάρους» Έλληνες, διαχωρίζοντας εαυτούς ως «πολιτισμένους» Ευρωπαίους.

Μεταπολεμικά, η εικόνα της Ελλάδας στηρίχτηκε σε μια δυναμική πολιτισμική παρουσία, οι βάσεις της οποίας είχαν τεθεί στο μεσοπόλεμο. Η δεξιά κληρονόμησε τον έργο των διανοουμένων και των καλλιτεχνών τους οποίους κινητοποίησαν και ενέπνευσαν προσωπικότητες, όπως ο Κωστής Μπαστιάς και ο Δημήτρης Ροντήρης. Η αριστερά, αποκλεισμένη από την πολιτική σκηνή, επένδυσε στον πολιτισμό και στην παιδεία, σε άμιλλα με την δεξιά. Η Ελλάδα έμοιαζε πρωτοπόρος στην προβολή της αρχαιοελληνικής παιδείας, αξιοποιώντας τα αρχαία θέατρα και οργανώνοντας πρωτοποριακές παραστάσεις και καλλιτεχνικά δρώμενα. Ταυτόχρονα, στο εξωτερικό, διακρίνονταν μεγάλες μορφές στην τέχνη και στην επιστήμη: ο Δημήτρης Μητρόπουλος, ο Ιάννης Ξενάκης, η Μαρία Κάλλας, ο Γεώργιος Παπανικολάου. Ακλούθησαν τα Νόμπελ του Σεφέρη και του Ελύτη, τα οποία ανέδειξαν διεθνώς τα ελληνικά γράμματα.

Η κληρονομία αυτή υποθηκεύτηκε. Ένα μεγάλο μέρος από την αθηναϊκή πνευματική ελίτ, ενδεχομένως με αισθήματα μειονεκτικότητας έναντι των παλαιών, υιοθέτησε ισοπεδωτικές λαϊκιστικές επιταγές. 'Αλλοι έσπευσαν να επωφεληθούν από την παρελθούσα αίγλη, για να εξασφαλίσουν επιδοτήσεις, θέσεις και προνόμια. Οι μη διαθέτοντες τα «προσόντα» για να ανελιχτούν στον παρακμιακό πολιτικό και κοινωνικό περιβάλλον της ύστερης μεταπολίτευσης εκτοπίστηκαν.

Μια σημαντική παράμετρος αφορά τις επιδοτούμενες «έδρες νεοελληνικών σπουδών» στο εξωτερικό. Με επιχειρήματα περί αυτοτελούς προβολής της σύγχρονης Ελλάδας, εντός και εκτός, έσπασε τεχνητά η ενότητα της ελληνικής γλώσσας. Τα νέα Ελληνικά διαχωρίστηκαν από τα αρχαία, τα οποία παρέμειναν αποκλειστική αρμοδιότητα των ξένων. Ως συνέπεια, οι έδρες αυτές έχουν παρακμάσει παντού, ενώ έχει εξασθενίσει ο σύνδεσμος της Ελλάδας με τις κλασικές σπουδές. Τέλος, η απομίμηση των ευρωπαϊκών πολιτισμικών ιδρυμάτων οδήγησε σε κατασπατάληση χρήματος και παταγώδεις αποτυχίες, καθώς κυριάρχησε και πάλι ο αθηνοκεντρικός επαρχιωτισμός.

Στον καλλιτεχνικό τομέα, τα μέσα μαζικής ενημέρωσης προωθούν ή και παράγουν καλλιτέχνες με ασήμαντες, αλλά επιδοτούμενες παρουσίες στο εξωτερικό. Στον τουρισμό, εξαγόμενες εικόνες και σύμβολα αμφίβολης αισθητικής και ποιότητας διασύρουν την εθνική πολιτισμική ταυτότητα. Όμως, καθώς οι παράγοντες της παρακμής συνδέονται στενά με τα μέσα ενημέρωσης, οι Έλληνες παρέμειναν στις ψευδαισθήσεις τους: θεωρούν την εικόνα της Ελλάδας δεδομένη, αν όχι και οφειλομένη. Τον ίδιο άλλωστε συνέβη και με την οικονομία και τις προοπτικές της.

Η σημερινή έξαρση του ευρωπαϊκού ανθελληνισμού, ανεξαρτήτως του αν εισπράττεται ως αδικία, ανεπάρκεια, στενομυαλιά ή κακία των ευρωπαϊκών λαών, πρέπει να λειτουργήσει αφυπνιστικά· να γίνει κατανοητή η καθυστέρηση και η προχειρότητα, η οποία έχει συσσωρευτεί με ευθύνη της ελληνικής πνευματικής ηγεσίας. Οι επικείμενες ρήξεις, τον τέλος της μεταπολίτευσης, πρέπει να συμπεριλάβουν ως σημαντικό κεφάλαιο μια νέα ελληνική πολιτισμική πολιτική, με στόχο την αναβάθμιση της εικόνας της χώρας μας στην Ευρώπη και στον κόσμο.

 

*O Γιώργος Πρεβελάκης είναι καθηγητής πανεπιστήμιου στο Παρίσι

Αναδημοσίευση από την Εστία και την ppol.gr - Ημερομηνία δημοσίευσης: 19-02-12

Διαβάστε περισσότερα......

Τρίτη, 21 Φεβρουαρίου 2012

Σαράντος Καργάκος: «Θέλουν τον Έλληνα ραγιά!»

Σαράντος Καργάκος

Συνέντευξη στο Γιάννη Συμεωνίδη

Η σοφία δεν έχει ανάγκη να καταφεύγει σε φωνές. Ο λόγος της είναι ήρεμος, σταθερός... βασισμένος σε επιχειρήματα και με μια ευγλωττία που «κόκαλα δεν έχει, αλλά κόκαλα τσακίζει». Όπως ακριβώς είναι κι ο λόγος του διακεκριμένου φιλόλογου και συγγραφέα Σαράντου Καργάκου, ο οποίος καθ’ όλη τη διάρκεια της συνέντευξης που παραχώρησε στα «Επίκαιρα» στην οικία του εξέφρασε ανοιχτά τους προβληματισμούς του για το μέλλον της χώρας μας, την Τουρκία, το Ισλάμ, την «κομματοκρατία» και την πολύπαθη εκπαίδευση. Υπό το παγιδευμένο σε ζωγραφικούς πίνακες βλέμμα του Κωστή Παλαμά, του Κωνσταντίνου Καβάφη και άλλων προσωπικοτήτων των γραμμάτων και των τεχνών που ανέδειξε αυτός ο τόπος, ο κ. Καργάκος αγωνιά: «Φοβάμαι πως η Ελλάδα μεταβάλλεται σε ένα πειραματόζωο κι ο ελληνικός λαός προετοιμάζεται να ενστερνιστεί το πνεύμα του ραγιά»...

Ο ίδιος, εξάλλου, δεν διστάζει να τονίσει πως έναντι της τουρκικής επεκτατικής πολιτικής, όπως αυτή εκφράζεται και μέσα από τα σχολικά βιβλία των γειτόνων, η χώρα μας κρατά την άψογο στάση, η οποία στην πραγματικότητα δεν είναι τίποτα άλλο από μια άψυχη στάση. Κατά τον κ. Καργάκο, επίσης, η Τουρκία παίρνει ό,τι μπορεί από τη Δύση, αλλά διαβλέπει πως το μέλλον της ανήκει στο Ισλάμ. Για το τελευταίο, μάλιστα, εκτιμά πως θα εξαπλωθεί σε όλο τον ευρωπαϊκό χώρο. «Οι λαοί του Ισλάμ δεν μπορούν να ζήσουν σε δημοκρατία δυτικού τύπου. Για εκείνους νόμος είναι το Κοράνι. Η σύγκρουση του δυτικού ανθρώπου με τον κόσμο του Ισλάμ είναι επί θύραις. Διαβλέπω πως ο δυτικός άνθρωπος θα ηττηθεί, γιατί έχει κατεβάσει τον παράδεισο επί της γης, ενώ ο μουσουλμάνος εξακολουθεί να τον έχει εν τοις ουρανοίς. Εμείς φοβόμαστε το θάνατο, αλλά εκείνοι τον έχουν κάνει σύμμαχό τους», αναφέρει χαρακτηριστικά ο συγγραφέας.

«Παραμύθια για κουτά παιδιά»

Ο κ. Καργάκος φέρνει το παράδειγμα του Ιράν, το οποίο, μετά την επανάσταση του 1979, μετατράπηκε από το πιο ανοιχτό κράτος στο πιο κλειστό. Ο ίδιος χαρακτηρίζει παραμύθια για κουτά παιδιά το ότι υπάρχουν μουσουλμάνοι με ανοιχτές αντιλήψεις, αφού όλοι τους υπακούουν στο νόμο του Κορανίου. «Ήδη, η σύγκρουση είναι πολεμική. Ο πολιτισμός, όταν είναι πολιτισμός, δεν χωρίζει, αλλά ενώνει. Το Ισλάμ είναι κάτι διαφορετικό. “Μούσλιμ” σημαίνει αυτός που προσκυνά τον Αλλάχ. Όποιος δεν τον προσκυνά είναι αντίπαλος. Από την άλλη, είναι γεγονός ότι οι Ευρωπαίοι εκμεταλλεύτηκαν τους λαούς του Ισλάμ. Τους πήραν το φυσικό πλούτο κι έκοψαν τις περιοχές τους σε τεμάχια χωρίς να λάβουν υπόψη θρησκευτικές κι άλλες διαφορές. Στη συνέχεια, τους άφησαν να συγκρούονται μεταξύ τους. Τώρα ήρθε η ώρα της εκδίκησης του Ισλάμ. Στην Ευρώπη και στις ΗΠΑ ζει ένας ολόκληρος ισλαμικός κόσμος. Από εδώ και στο εξής, τα χτυπήματα δεν θα είναι μόνο στο Ιράκ ή στο Αφγανιστάν», προειδοποιεί ο κ. Καργάκος.

Σε αυτό το πλαίσιο, ο συγγραφέας εκτιμά πως πολύ σύντομα θα υπάρξουν μεγάλες ανατροπές στην Αλβανία, στο Κοσσυφοπέδιο αλλά και σε άλλες περιοχές που ζει συμπαγής μουσουλμανικός πληθυσμός, όπως είναι και η Βουλγαρία. Γι’ αυτό κι ο ίδιος θα πρότεινε, σε μια τέτοια περίπτωση, μια συμμαχία Ελλάδας - Σερβίας - Βουλγαρίας. Προσθέτει, μάλιστα, πως η ιστορική πείρα μάς έχει διδάξει πως οι μουσουλμάνοι δεν ενσωματώνονται, αλλά ενσωματώνουν, πόσω μάλλον όταν η πλειονότητα όσων έρχονται στη χώρα μας είναι χαμηλού μορφωτικού επιπέδου. Ο κ. Καργάκος υπενθυμίζει, επίσης, τη ρήση του ιστορικού Έντουαρντ Γκίμπον πως η Ρώμη δεν έπεσε από τους επιδρομείς λαούς, αλλά από τους ξένους που ζούσαν στα όρια της αυτοκρατορίας της.

«Θάψαμε τον πολιτισμό μας»

Γι’ αυτό και το ελληνικό κράτος οφείλει να διαφυλάξει, ως κόρη οφθαλμού, τη θαυμαστή ενότητα που είχε μέχρι πριν από είκοσι χρόνια. Ο συγγραφέας, όμως, είναι απαισιόδοξος: «Η Ελλάδα θα έπρεπε να έχει, μέσα στην παγκόσμια κρίση, το ρόλο της πρωτοπορίας. Έχει πίσω της μια τεράστια παράδοση, τον αρχαίο ελληνικό πολιτισμό, τον οποίο θάψαμε. Γι’ αυτό δεν φταίνε μόνο οι πολιτικοί, αλλά και οι πνευματικοί ηγέτες της χώρας μας, οι οποίοι, αντί να γίνουν Λεωνίδες, έγιναν Εφιάλτες. Τα ελληνικά κόμματα, εξάλλου, είναι σαν να έχουν φορέσει το ένα το σώμα του άλλου. Οι όποιες διαφορές τους είναι περισσότερο λεκτικές και κατ’ ελάχιστο πρακτικές», παρατηρεί δηκτικώς ο κ. Καργάκος.

Ο ίδιος σημειώνει, επίσης, πως οι Έλληνες έχουμε παραμελήσει τον αποκαλούμενο βυζαντινό πολιτισμό αλλά και το χριστιανισμό. «Την ώρα που κατέρρεαν τα κομουνιστικά καθεστώτα και βλέπαμε τη θρησκεία να γίνεται κυρίαρχη ηθική δύναμη εκεί, εμείς αρχίσαμε έναν πόλεμο ανάμεσα στην Εκκλησία και στην Πολιτεία, γιατί οι πολιτικοί μας δεν κατάλαβαν πως όταν κάνεις εξωτερική πολιτική πρέπει να χρησιμοποιείς πολλούς βραχίονες. Περιθωριοποίησαν και χλεύασαν την Εκκλησία, προτάσσοντας μια νέα μορφή εικονομαχίας».

«Φινλανδοποίηση»

Επιπλέον, ο συγγραφέας υποστηρίζει πως επιχειρείται η «φινλανδοποίηση» της Ελλάδας. Τι εννοεί με αυτό; Πως οι ξένες δυνάμεις, με προεξάρχουσες τις ΗΠΑ, προσπαθούν να της δώσουν έναντι της Τουρκίας το ρόλο που κρατούσε η Φινλανδία απέναντι στη Σοβιετική Ένωση μέχρι την κατάρρευση του κομουνιστικού καθεστώτος: εκείνον του «εξαρτήματος». «Οι Αμερικανοί ξέρουν πάρα πολλές λύσεις, αλλά δεν ξέρουν μία, την καλύτερη», λέει εμφατικώς ο κ. Καργάκος.

Παράλληλα, διατείνεται πως η πολυκαιρισμένη λέξη «πολυπολιτισμός» συγκαλύπτει ύπουλα και πονηρά σχέδια. «Ούτε υπήρξε ποτέ ούτε υπάρχει πουθενά. Εν ονόματί του υπηρετήθηκαν βρόμικα συμφέροντα. Είχα προβλέψει, άλλωστε, πως η παγκοσμιοποίηση θα έφερνε την κινεζοποίηση. Η Κίνα δεν ενδιαφέρεται απλώς να γίνει κυρίαρχος της Γης, αλλά και της Σελήνης! Οι Αμερικανοί πήγαν, είδαν και απήλθαν. Οι Κινέζοι θα πάνε και θα μείνουν. Η παγκοσμιοποίηση ήταν ένα ωραίο παιχνίδι των Αμερικανών, που τους το πήραν οι Κινέζοι. Γίνεται μπούμερανγκ και για τους λαούς που σαν χάνοι τον καταπίνουν», επισημαίνει ο κ. Καργάκος.

«Εξεγέρσεων συνέχεια»

Την ίδια ώρα, κι αφού η συζήτηση έχει μετατοπιστεί στις εξελίξεις στη Βόρεια Αφρική, ο συγγραφέας μάς θυμίζει το, προφητικό όπως αποδείχθηκε, βιβλίο του Μεσόγειος, η Υγρή Μοίρα της Ελλάδος και της Ευρώπης, που είχε κυκλοφορήσει πριν από τέσσερα χρόνια. «Ταξιδεύω εδώ και χρόνια στις αραβικές χώρες κι έχω γνωρίσει τα χαμηλά οικονομικώς στρώματά τους. Είχα προβλέψει την έκρηξη στη Βόρεια Αφρική, η οποία θα εξαπλωθεί νοτιότερα, προς την Κεντρική Αφρική, αλλά και στη Μέση Ανατολή. Μέσα στα καθεστώτα που θα ανατραπούν είναι κι αυτό της Μέκκας, δηλαδή της Σαουδικής Αραβίας. Δεν είναι δυνατό οι πρώην τσελιγκάδες και νυν πετρελαιάδες να ζουν Κροίσου πλουσιότεροι, αλλά οι μουσουλμάνοι να είναι Ίρου (Σ.Σ.: Ζητιάνος που αναφέρεται στην Οδύσσεια) πενέστεροι. Η έκρηξη του Ισλάμ θα έχει συνέπειες και για την Τουρκία. Ελλοχεύει ο κίνδυνος και η Ελλάδα να κατακλυστεί από κύματα ανθρώπων που με σπασμένα φτερά θα φτάνουν στις ελληνικές ακτές με κάθε λογής πλεούμενο. Η μεγαλύτερη επανάσταση, εξάλλου, που θα εκδηλωθεί μέσα στο Ισλάμ θα είναι εκείνη των γυναικών. Έχουν ήδη κυριαρχήσει στο θέμα της πανεπιστημιακής μόρφωσης. Δεν θα αρκούνται για πολύ ακόμα στο ρόλο των πολιτών δεύτερης κατηγορίας», δηλώνει ο συγγραφέας.

«Μεταρρυθμίσεις-απορρυθμίσεις»

Για όσους δεν το γνωρίζουν, ο κ. Καργάκος ήταν από εκείνους που είχαν εισηγηθεί το περίφημο 15% του προϋπολογισμού για την Παιδεία, καθώς και το προσχέδιο για το πανεπιστημιακό άσυλο. Ακόμα και σήμερα, εξάλλου, θυμάται μια στιχομυθία του 1957 που είχε με τον τότε υπουργό Συντονισμού Δημήτρη Χέλμη, ο οποίος είχε αυξήσει τα πανεπιστημιακά δίδακτρα κι εξέταστρα. «Να καταριόμαστε την ώρα που γεννηθήκαμε φτωχοί;» τον είχε ρωτήσει ως νεαρός φοιτητής κι ο υπουργός απάντησε: «Όχι, να καταριέστε την ώρα που δεν γεννηθήκατε πλούσιοι!».

Ο κ. Καργάκος αποκαλεί τις 13 εκπαιδευτικές μεταρρυθμίσεις από τη Μεταπολίτευση και μετά απορρυθμίσεις, ενώ ονοματίζει σκωπτικά το υπουργείο Παιδείας «Υπνοπαιδείας και Διά Βίου Παθήσεως»! Ζητά, μάλιστα, και την κατάργησή του. «Εξ αυτού ερρύουν τα φαύλα. Προτείνω να σχηματιστεί μια επταμελής επιτροπή με πενταετή θητεία, η οποία θα επεξεργαστεί ένα πρόγραμμα για να εφαρμοστεί χωρίς καμιά αλλαγή για μία δεκαετία. Αυτή η επιτροπή θα πρέπει να στηριχτεί σε μια 50μελή γραμματεία και να επανέλθει ο θεσμός των γενικών επιθεωρητών για τα σχολεία της περιφέρειας, έτσι ώστε να μην ανακατεύονται οι τοπικοί άρχοντες. Σκοπός της επιτροπής οφείλει να είναι η εκδίωξη του κομματισμού από τα σχολεία και τα πανεπιστήμια».

Ο κ. Καργάκος μιλά και για τη σημερινή διάσταση του πανεπιστημιακού ασύλου αλλά και για τα ιδιωτικά πανεπιστήμια: «Είχα εισηγηθεί το άσυλο σε μια εποχή που ήμασταν επί συνεχή παρακολούθηση από τους μυστικούς αστυνομικούς. Σήμερα ομοιάζει με τον τρόπο που μεταχειρίζεται το νόμο η μαφία στην Ιταλία. Όσο για τα ιδιωτικά πανεπιστήμια, ήμουν αντίθετος σε αυτή την ιδέα. Ωστόσο, θα έρθουν με το χάλι που έχουν τα κρατικά. Αν ένας ευφυής επιχειρηματίας τοποθετήσει ένα κρουαζιερόπλοιο ανοιχτά του Σαρωνικού και το κάνει πανεπιστήμιο σε συνεργασία με το Χάρβαρντ, πού θα πάνε τα ελληνόπουλα;» αναρωτιέται ρητορικώς ο κ. Καργάκος.

«Λιώνουν στα... κηφηνεία»

Στο μεταξύ, από τα «βέλη» του συγγραφέα δεν ξεφεύγει ούτε η νεολαία. «Ο ρόλος της ήταν πάντα πρωτοποριακός. Σήμερα ο ρόλος της νεολαίας, όμως, έχει γίνει παθητικός. Λιώνει τα νιάτα της στα... κηφηνεία, ωσάν δηλαδή τα προβλήματα να μην είναι πρόβλημά της. Ουσιαστικώς είναι μαμακοδίαιτη και μπαμπακοδίαιτη. Οι παλαιότεροι έχουμε μόνο την προοπτική θανάτου. Οι νέοι έχουν προοπτική ζωής, αλλά ο βίος τους θα είναι αβίωτος. Αν τα παιδιά που κατεβαίνουν στους δρόμους ήταν διαβασμένα, δεν θα είχα κανένα δισταγμό να ήμουν επικεφαλής τους. Μπορεί το κράτος να το έχουν οι μπαμπάδες, αλλά το παρακράτος το έχουν οι βλαστοί τους. Η υποτιθέμενη πρωτοπορία προέρχεται από τους γόνους της οικονομικής αριστοκρατίας. Στις προηγούμενες γενιές βρισκόταν στις φτωχότερες τάξεις. Καταστράφηκε το ιστορικό κέντρο των Αθηνών, η μικρομεσαία τάξη δηλαδή, προς όφελος των πολυκαταστημάτων που έχουν χτιστεί στα προάστια», συμπληρώνει αιχμηρά ο κ. Καργάκος.

Δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Επίκαιρα: 17/02/2011

Διαβάστε περισσότερα......

Κυριακή, 19 Φεβρουαρίου 2012

H λογική της αυτοάμυνας

Χρήστος Γιανναράς

Aς υποθέσουμε ότι η Διεθνής των πανίσχυρων τοκογλύφων, η κατ’ ευφημισμόν επονομαζόμενη «αγορές», αλλάζει διαθέσεις απέναντι στην Eλλάδα, πιστοποιεί ότι είναι και για την ίδια ασύμφορος ο ακάθεκτος βυθισμός μας στην ύφεση. Kαι αποφασίζει γενναιόδωρα να μας χορηγήσει «πακέτο» κάποιων δισεκατομμυρίων ευρώ αποκλειστικά για «ανάπτυξη». Ποιος θα διαχειριζόταν αυτή την τελευταία ευκαιρία; Tο υπάρχον πολιτικό προσωπικό; Oι ίδιοι που σπατάλησαν και σφετερίστηκαν τα τεράστιου οικονομικού μεγέθους «πακέτα» ευρωπαϊκής βοήθειας, τα προορισμένα να θεμελιώσουν «σύγκλιση» της ελλαδικής με τις προηγμένες οικονομίες της Eυρώπης – να χρηματοδοτήσουν έργα υποδομής, τον εκσυγχρονισμό του κράτους και της παραγωγής; Kαι αν εμπιστευόμασταν ένα ακόμα αναπτυξιακό «πακέτο» στους ίδιους, αποδεδειγμένα ενόχους κακουργημάτων κλοπής, διαφθοράς και ανικανότητας, αν τους αναθέταμε, για μια ακόμα φορά, να διαχειριστούν τους όρους της επιβίωσής μας και της ιστορικής μας συνέχειας, δεν θα ήμασταν εμείς οι πολίτες οι απολύτως υπαίτιοι της οριστικής καταστροφής μας, του αυτοχειριασμού μας;

Mε ονειρικές υποθέσεις ή χωρίς, είναι εξωφρενικός παραλογισμός, είναι αυτοκτονία, να αναθέτουμε στους αυτουργούς της καταστροφής να μας σώσουν από την καταστροφή. H στοιχειώδης λογική αυτοάμυνας σήμερα επιβάλλει να παραμεριστεί το υπάρχον πολιτικό προσωπικό της χώρας, να εξαφανιστεί από τον δημόσιο βίο. Oλοι, χωρίς εξαίρεση. Γιατί και οι ακκιζόμενοι ως «καλοί», ως «αδιάφθοροι», συνεργάστηκαν. Aνέχθηκαν, δεν κατήγγειλαν.

Aλλά πώς να γίνει πράξη ο παραμερισμός των ανίκανων και φαύλων; Mας έχουν δεμένους χειροπόδαρα, καθηλωμένους στους νάρθηκες των δικών τους συμφερόντων: Σε Σύνταγμα που ερήμην μας συντάσσουν και «αναθεωρούν». Σε εκλογικούς νόμους που κάθε φορά για τη βολή τους μαγειρεύουν. Σε ένα πολυπλόκαμο πλέγμα νόμων και διατάξεων, που κατοχυρώνουν επινοήσεις και τεχνάσματα της συντεχνιακής τους ιδιοτέλειας. Δεν μας έχουν αφήσει την παραμικρή θεσμική δυνατότητα άμυνας απέναντι στον ολοκληρωτισμό της κομματοκρατίας, κανένα περιθώριο αντίστασης στην αυθαιρεσία και στους εκβιασμούς των συνδικαλιστών πραιτωριανών τους, κανένα ενδεχόμενο να οδηγήσουμε στη Δικαιοσύνη τους κλέφτες, τους καταχραστές, τους εξόφθαλμα προδότες.

Eίναι οι αυτουργοί της οικονομικής καταστροφής που ζούμε, του εφιάλτη ανελπιστίας για τα πενήντα, τουλάχιστον, επόμενα χρόνια. Kαι δεν έχουμε τρόπο να διαδηλώσουμε ούτε τον πανικό μας. Aν κατέβουμε στις προκάτ «πορείες» και στα συλλαλητήρια που οργανώνουν οι συνδικαλιστές μπράβοι των αυτουργών, παίζουμε το δικό τους παιχνίδι υπεράσπισης των εξωφρενικών τους προνομίων. Kαι επιπλέον προσφέρουμε άλλοθι στην κουκουλοφόρο ψυχανωμαλία να καταστρέφει, για απειροστή φορά, την πόλη της κοινής μας ζωής. Zητάμε από την «τρίτη εξουσία» και την «τέταρτη» να στηρίξουν το πάγκοινο αίτημα ριζικής αλλαγής του πολιτικού σκηνικού, το αίτημα για καινούργιο Σύνταγμα. Kαι οι δυνατότητες ανταπόκρισης μοιάζουν αποκλεισμένες ή ελεγχόμενες.

Eτσι υπογράφεται ερήμην μας η άνευ όρων συλλογική μας υποτέλεια – υποταγή του κράτους και της κοινωνίας των Eλλήνων στους εξοντωτικούς της ιστορικής μας ύπαρξης όρους που μας επιβάλλουν η E.E. και η Διεθνής των τοκογλύφων (με τα όρια της διαφοράς τους συγκεχυμένα). Kαι υπογράφουν εκ μέρους μας ποιοι; Mια κυβέρνηση που το 91% του πληθυσμού απορρίπτει την πολιτική της, την εγκρίνει μόνο το 2%, κυβέρνηση που το 48% του λαού αποδοκιμάζει τον πρωθυπουργό της και το 79% δηλώνει δυσαρεστημένο από την εντόπια «δημοκρατία», ενώ το 13% έχει το κουράγιο να δηλώνει απερίφραστα ότι δημοκρατία δεν υπάρχει στην Eλλάδα σήμερα («K» 8.2.2012).

Zούμε χαοτικό παραλογισμό: Tο δεύτερο στη Bουλή κόμμα παραμένει αξιωματική αντιπολίτευση, αλλά και συγκυβερνά, γιατί έτσι επιτάσσουν οι δανειστές μας – απαιτούν δεσμευτική συγκατάθεση και των δύο κομμάτων στις εκβιαστικές απαιτήσεις τους, έγγραφες δεσμεύσεις συμμόρφωσης και επίσημη επικύρωση στη Bουλή (πρακτικές σταλινικές εντός του «παραδείσου» των δημοκρατικών κοινωνιών της E.E.). Aλλά δεν υπάρχουν απέναντι στους δανειστές μας ηγετικά αναστήματα, υπάρχουν υπάλληλοι χωρίς καν αξιοπιστία, συνέπεια, υπευθυνότητα.

Kορύφωμα μικρολογίας, να θριαμβολογεί ο πρόεδρος της N.Δ. ότι μόνο αυτός «διαπραγματεύθηκε», και μάλιστα ασημαντότητες σε σύγκριση με την καταδίκη σε εξαθλίωση δέκα εκατομμυρίων ανθρώπων που απαίτησαν και επέβαλαν οι τοκογλύφοι. Kαι ένας τέτοιος «αρχηγός», με τέτοια μικροπρέπεια σε στιγμές που το κουράγιο του λαού καταρρέει, επιμένει να ζητάει αμέσως εκλογές, χωρίς να έχει ποτέ ξεκαθαρίσει τι διαφορετικό θα κάνει αυτός αν γίνει πρωθυπουργός και με ποιους συνεργάτες θα το κάνει, με ποιον σχεδιασμό, με ποια στρατηγική θα αντιπαλέψει τη συντελεσμένη καταστροφή. Tα παραδείγματα των προηγηθέντων στην πρωθυπουργία και απορριμμένων σήμερα στην περιφρόνηση και στη χλεύη, δεν τον συνετίζουν.

Iσως επειδή ο πνιγμένος πιάνεται από τα μαλλιά του, ίσως επειδή κανένας πολίτης ή ομάδα πολιτών δεν διαθέτει τη θεσμική θωράκιση που θα έκανε ακουστή τη φωνή του στους ηγήτορες της E.E. και των τοκογλύφων, γι’ αυτό και επανέρχεται έμμονη η ιδέα: H Aκαδημία Aθηνών ή η ηγεσία της Δικαιοσύνης ή των Eνόπλων Δυνάμεων η ηγεσία ή η συνοδική έκφραση του λαϊκού σώματος της Eκκλησίας ή όλοι μαζί αυτοί οι «φορείς» να απευθύνονταν στις κοινωνίες των λαών της E.E. και στις ηγεσίες των αντίστοιχων εκεί θεσμών για να καταθέσουν μια ελάχιστη υπενθύμιση, αμυντική της τιμής του ελληνικού ονόματος:

Eίμαστε λαός με πολλές αδυναμίες χαρακτήρα, ήθους, καλλιέργειας. Kαι ασφαλώς εξαιτίας της ακρισίας μας βρεθήκαμε, εδώ και τριάντα χρόνια, όμηροι συντεχνιών αδίστακτης φαυλότητας και νοσηρής εξουσιολαγνείας. Mας φίμωσαν με Συντάγματα και νόμους που διαιωνίζουν την αυθαιρεσία και απολυταρχία των πλαστής νομιμότητας δυναστών μας. Στερούμαστε την οποιαδήποτε θεσμική δυνατότητα να αποκαταστήσουμε δημοκρατικό, λειτουργικό, έντιμο κράτος. Δεν ζητάμε οίκτο ούτε να μας υποκαταστήσουν άλλοι στις ευθύνες μας. Zητάμε απλώς να πληροφορηθούν οι Eυρωπαίοι εταίροι μας ότι το 91% του λαού μας απορρίπτει με βδελυγμία αυτούς που οι ηγέτες της E.E. συναντούν σαν «εκπροσώπους» μας.

Ποιος θα αναλάβει την πρωτοβουλία μιας τέτοιας διακήρυξης, απρόβλεπτης δυναμικής;

Αναδημοσίευση από την Kαθημερινή - Ημερομηνία δημοσίευσης: 19-02-12

Διαβάστε περισσότερα......

Ποιος θα παρακινήσει ποιους;

Χρειάζεται η ηγεσία να εμφανιστεί αυτοπροσώπως και να δείξει αν μπορεί να διατρέξει κινδύνους ή να χαθεί
Βασίλης Kαραποστόλης*

Δεν είναι καινούριο φαινόμενο στην Ελλάδα να ζητάνε τόσο πολλοί κάτι που τόσο λίγοι να πιστεύουν πως θα ’ρθει. Ζητάνε νέους ηγέτες. Αλλά την επόμενη στιγμή η δυσπιστία τους παίρνει τον λόγο και τους λέει να μην ξεχνάνε τα παλιά διδάγματα. Πράγματι, το παρελθόν έχει δείξει πόσο δύσκολο είναι στον τόπο μας να ξεχωρίσει, να επιβληθεί και να κρατηθεί στη θέση του ο Ένας. Το πρόβλημα αυτό έχει σχέση με τη διάκριση ανάμεσα στη φιλοπρωτία και τη φιλαρχία κι αξίζει να σταθούμε εδώ. Οπως παρατήρησε κάποτε ο Κωνσταντίνος Παπαρρηγόπουλος, οι πρωταγωνιστές κατά τον Αγώνα εναντίον των Οθωμανών χαρακτηρίζονταν συχνά από μια συμπεριφορά αμφίρροπη. Στους πολιτικούς ανταγωνισμούς μεταξύ τους επεδίωκαν μεν να επικρατήσουν των αντιπάλων τους, όχι όμως ολοκληρωτικά, όχι αναλαμβάνοντας την πλήρη ευθύνη της αρχηγίας σε όλους τους τομείς. Οι παλινωδίες τόσο του Κολοκοτρώνη όσο και του Μαυροκορδάτου είναι χαρακτηριστικές. Θέλουν και οι δύο να είναι πρώτοι, αλλά διστάζουν να είναι γενικοί αρχηγοί.

Η αντίφαση αυτή είναι χαρακτηριστική για κάθε περιοχή του δημοσίου βίου και δεν περιορίστηκε μόνο στα χρόνια εκείνα. Συνεχίζεται έως τις μέρες μας. Και σήμερα υπό την πίεση της παρούσας κρίσης μπορούμε να προσδιορίσουμε τις συνέπειές της. Η βασική συνέπεια είναι μία, αλλά έχει δύο όψεις. Η πρώτη δείχνει τον εκάστοτε ιθύνοντα να αποφεύγει να αναλάβει δράση πραγματικά καθοδηγητική. Η άλλη όψη δείχνει τους πολλούς να στέκουν επιφυλακτικοί απέναντι σ’ έναν ηγέτη που φαίνεται ανέτοιμος να τους παρακινήσει. Είναι προφανές ότι ο κόμπος λύνεται με έναν και μόνο τρόπο: με την πρωτοβουλία που θα ήταν δυνατόν να πάρει ο ηγέτης ώστε να πραγματώσει αυτό που είναι ο ίδιος μόνον κατ’ όνομα. Και τούτο συνέβη, όντως, σε ορισμένες περιπτώσεις, όπως μαρτυρεί τόσο η ιστορία όσο και η κοινωνική εμπειρία διαφορετικών γενεών. Υπήρξαν, πράγματι, στιγμές κατά τις οποίες οι ιθύνοντες στον ελλαδικό χώρο μπόρεσαν να απευθυνθούν πειστικά και το κυριότερο να συνεγείρουν τους πιο παθητικούς, επειδή το ένστικτο τούς κατηύθυνε σε μια ριζική και από όλους ομολογημένη αλήθεια: ότι στη χώρα μας εάν δεν αναλωθεί κανείς έως το τέλος, δεν πείθει κανέναν για την αξία του. Είναι ανάγκη, πράγματι, αυτός που λόγω θέσης ή τίτλου συμβολίζει το ιδεατό (π.χ. την ιδέα της χρηστότητας, της συνέπειας, ή ακόμη και της αποτελεσματικότητας) να «υλοποιεί» προσωπικά ό,τι συμβολίζει. Για να εμπνεύσει το ιδεατό πρέπει να παρουσιαστεί με σάρκα και οστά. Τότε είναι πιθανόν να αλλάξουν πολλά: μπορεί να υπάρξει εμψύχωση, ενθουσιασμός. Αλλά μπορεί, εάν η ανθρωποποίηση αυτή του ιδεατού πάει λίγο στραβά, να συμβεί το αντίθετο και να εξαπλωθεί το δηλητήριο της διάψευσης.

Ανθρωποφαγική χώρα

Απ’ αυτή τη σκοπιά πρέπει να ερμηνεύσουμε εκείνο που συχνά καταγράφεται στις αυτοβιογραφίες πολιτικών ανδρών, αλλά και άλλων που μπήκαν στις περιπέτειες του κοινού βίου: ότι η Ελλάδα είναι χώρα ανθρωποφαγική. Το συναντά κανείς στα απομνημονεύματα του Μακρυγιάννη, σε επιστολές του Χαρίλαου Τρικούπη, του Ελευθερίου Βενιζέλου, του Ιωνος Δραγούμη ή και στις μαρτυρίες συναγωνιστών του Αρη Βελουχιώτη και πολλών άλλων. Την ανθρωποφαγία όμως πρέπει να την εννοήσουμε και πάλι με δύο σημασίες. Σύμφωνα με την πρώτη τα ικανά άτομα είναι δυνατόν να καταβροχθιστούν ολόκληρα από μια κοινότητα εθελότυφλη, η οποία δεν θέλει να δει την αξία τους. Από την άλλη όμως, κι αυτή είναι η δεύτερη σημασία, διατηρείται σ’ ένα μέρος της κοινότητας η δίψα να αντληθούν από τους πιο ικανούς όλες οι δυνάμεις τους, όλο το αίμα τους ώστε να μπορέσει η κοινότητα να κρατηθεί η ίδια ζωντανή. Η ανθρωποφαγία είναι μια ανάγκη των πολλών για ζωογόνηση με το αίμα των λίγων, των εκλεκτών.

Αν το λάβουμε αυτό σοβαρά υπόψη, μπορούμε να πούμε τι χρειάζεται σήμερα για να έρθει η κινητοποίηση των συλλογικών μας δυνάμεων. Χρειάζεται οι ιθύνοντες σε όλα τα επίπεδα να κατέβουν στη βάση, για να δοκιμαστούν, να πείσουν, να εμπνεύσουν ή, διαφορετικά, να καταστραφούν. Χρειάζεται η ηγεσία να εμφανιστεί αυτοπροσώπως και να δείξει αν μπορεί να διατρέξει κινδύνους, να υποστεί ζημίες ή να χαθεί. Το «θνήσκειν» και το «γίγνεσθαι» είναι σε μας δεμένα άρρηκτα. Πρέπει να θυσιαστεί κάτι αρκετά μεγάλο προκειμένου να γεννηθεί ακόμη και κάτι μικρό.

Ζωντανή παρουσία

Υπ’ αυτή την έννοια δεν θα υπάρξει ανασυγκρότηση της χώρας, αν τόσο στη σφαίρα της πολιτικής όσο και της διοίκησης και της εργασίας οι ιθύνοντες δεν προσφέρουν τη ζωντανή παρουσία τους και δεν συνδεθούν ενεργά, και παραδειγματικά, με τους υφισταμένους για την εκτέλεση των ανειλημμένων έργων. Απαιτείται η αυτοπρόσωπη παρουσία του υπουργού μέσα στα έργα του υπουργείου του. Απαιτείται το ίδιο για τον διευθυντή μιας δημόσιας υπηρεσίας ή μιας επιχείρησης και επίσης το ίδιο για τον εκπαιδευτικό. Οι αγρότες περιμένουν την επιτόπια επίσκεψη των γεωπόνων, οι δάσκαλοι την επιτόπια συνεργασία μ’ έναν σύμβουλο ψημένο μες στα σχολικά προβλήματα. Τίποτα δεν μπορεί να γίνει εξ αποστάσεως σε μια χώρα που τρέφεται με την εγγύτητα. Ούτε πολιτική εξ αποστάσεως είναι δυνατή, ούτε παραγωγή, ούτε εκπαίδευση. Για να αναληφθεί, επομένως, οποιοδήποτε έργο διαρκείας είναι ανάγκη αυτοί που το διευθύνουν να μην είναι απλώς οι εγκέφαλοι που το συνέλαβαν, αλλά η ψυχή και το σώμα του. Η μεγαλύτερη θεσμική αλλαγή που θα μπορούσε να γίνει στην Ελλάδα, είναι να εγκατασταθούν οι ιθύνοντες στους θεσμούς. Δίχως αυτό, οποιαδήποτε ανάπτυξη και οποιαδήποτε ανασυγκρότηση θα παραμείνουν χίμαιρες για μια ακόμη φορά.

 

* Ο κ. Βασίλης Καραποστόλης είναι καθηγητής Πολιτισμού και Επικοινωνίας του Πανεπιστημίου Αθηνών.

Αναδημοσίευση από την Kαθημερινή - Ημερομηνία δημοσίευσης: 19-02-12

Διαβάστε περισσότερα......

Σάββατο, 18 Φεβρουαρίου 2012

Γ. Κοντογιώργης - Η λύση στο ελληνικό πρόβλημα - 15 Φεβ 12

Στα πλαίσια της εκπομπής Πολιτική Επικαιρότητα του Καναλιού 10 που μεταδόθηκε στις 15.2.12, ο Καθηγητής πολιτικής επιστήμης και πρώην πρύτανης του Παντείου Πανεπιστημίου κ. Γιώργος Κοντογιώργης απαντά στα ερωτήματα της εκπομπής για τα αίτια της σημερινής ελληνικής κρίσης, τι μπορεί να γίνει και ποια είναι η διέξοδος.

Διαβάστε περισσότερα......

Παρασκευή, 17 Φεβρουαρίου 2012

Ανιχνεύσεις - Γ. Κοντογιώργης - Γερμανική ηγεμονία και ευρωπαϊκή ταυτότητα - 14 Φεβ 12

Ο καθηγητής πολιτικής επιστήμης και πρώην πρύτανης του Παντείου Πανεπιστημίου κ. Γιώργος Κοντογιώργης απαντά στα ερωτήματα της εκπομπής Ανιχνεύσεις της 14.2.12 με θέμα «Πως διαμορφώθηκε η Ευρώπη, ποιά είναι σήμερα και που πάει;».

Διαβάστε περισσότερα......

Τετάρτη, 15 Φεβρουαρίου 2012

Γράμματα Σπουδάματα - Χολέβας - Η ελληνορθόδοξη απάντηση στην σύγχρονη κρίση - 14 Φεβ 12

Ο δάσκαλος κ. Δημήτριος Νατσιός συζητά με τον Πολιτικό επιστήμονα κ. Κωνσταντίνο Χολέβα για την ελληνορθόδοξη απάντηση στην σύγχρονη κρίση.

Διαβάστε περισσότερα......

Τρίτη, 14 Φεβρουαρίου 2012

Γ. Κοντογιώργης - Έθνος & Ιστορία. Το έθνος ως ταυτοτική συνείδηση κοινωνίας - 28 Ιαν 12

Συζήτηση του καθηγητή Γιώργου Κοντογιώργη με τον διευθυντή του περιοδικού Νέα Ευθύνη Δημήτρη Αγγελή, που διοργανώθηκε στις 28.1.12 από την Νέα Ευθύνη και το βιβλιοπωλείο πορθμός, με αφορμή την έκδοση που η Νέα Ευθύνη αφιέρωσε στο θέμα «Έθνος & Ιστορία».

Αναδημοσίευση από το Αντίφωνο - Ημερομηνία δημοσίευσης: 14-02-12

Διαβάστε περισσότερα......

Ως έχει, το ελληνικό κράτος δεν είναι μεταρρυθμίσιμο

Γεώργιος Πρεβελάκης   Εγκατεστημένος στην Γαλλία, όπου δίδαξε για πολλά χρόνια, ο καθηγητής Γεωπολιτικής στο Πανεπιστήμιο της Σορβόννης Γεώργιος Πρεβελάκης δεν είναι αισιόδοξος για το μέλλον της πατρίδας του, κυρίως με την ηθική χρεοκοπία της ελίτ της.

Συνέντευξη στον Alain Léauthier στο γαλλικό περιοδικό Marianne.

- Εδώ και δύο μήνες, στην Ελλάδα υπάρχει κυβέρνηση εθνικής ενότητας. Ποιος είναι ο απολογισμός της ως αυτή την ώρα;

Επικεφαλής της είναι ο Λουκάς Παπαδήμος, τέως αντιπρόεδρος της «ευρωπαϊκής κεντρικής τράπεζας» (ΕΚΤ), που έτυχε παλλαϊκού εγκωμιασμού, αλλά ως τώρα δεν έχει αποδείξει τις ικανότητές του. Εφαρμόζει μια πολιτική εξαιρετικά αδέξια, που επιτείνει την ύφεση χωρίς να αντιμετωπίζει τις ρίζες του ελληνικού προβλήματος: τη διαφθορά και την αναποτελεσματικότητα του πελώριου κρατικού τομέα, μεταξύ άλλων.

Η συμμαχία της οποίας προΐσταται εξακολουθεί να κυριαρχείται από το ΠΑΣΟΚ, το σοσιαλιστικό κόμμα, που το μόνο που το νοιάζει είναι να μη βουλιάξει στα απόνερα της κρίσης. Στόχος αυτής της κυβέρνησης είναι η αναβολή των εκλογών, που προβλέπονταν το Φεβρουάριο και μετά πήγαν τον Απρίλιο, καθώς οι βουλευτές -και όχι μόνο εκείνοι του ΠΑΣΟΚ- φοβούνται να πάνε σε εκλογές. Βιώνουμε άρα μια μάχη οπισθοφυλακών υπέρ των προνομίων τους εκ μέρους της ελληνικής ελίτ και όλων όσοι ευθύνονται για την κρίση. Στην Ελλάδα αυτές οι ελίτ συγκροτούν ένα αρκετά ομοιογενές σύνολο, σε αντίθεση με τη Γαλλία, όπου είναι διάσπαρτες. Συναναστρέφονται και διανέμουν μεταξύ τους την εξουσία. Η στρατιωτική δικτατορία τις κατάφερε ένα σοβαρό πλήγμα, αλλά χάρη στα χρήματα από την Ευρώπη ανέκαμψαν πλήρως και τώρα ανθούν. Είναι αυτές ακριβώς οι ελίτ που υπεξαίρεσαν τα χρήματα που διατέθηκαν για τη μεταρρύθμιση της ελληνικής κοινωνίας, που ουδέποτε επιχείρησαν, ενώ παράλληλα μετέφεραν το κόστος της καθυστέρησής της στους φτωχούς και τους μικρομεσαίους.

- Δεν υπάρχουν υγιή στοιχεία στις ελίτ αυτές;

Ασφαλώς και υπάρχουν, αλλά είναι παγιδευμένα, εξουδετερωμένα, και δε διαθέτουν καμία επιρροή στη λειτουργία των θεσμών. Το πρόβλημα είναι πως ολόκληρο το νομοθετικό πλαίσιο της χώρας έχει φτιαχτεί με στόχο να διευκολύνει τη διαφθορά. Αυτό πρέπει να αλλάξει. Ως έχει, το ελληνικό κράτος δεν είναι μεταρρυθμίσιμο. Χρειαζόμαστε μια ριζοσπαστική τομή και, τουλάχιστο άμεσα, μια κυβέρνηση με πολιτική νομιμοποίηση. Οι ελληνικές ελίτ έχουν εξαντληθεί. Ο λαός, από τη μεριά του, είναι πιο ανθεκτικός. Διαθέτει μεγάλα αποθέματα προσαρμοστικότητας και ενισχύει εκ νέου τις παραδοσιακές δομές αλληλεγγύης και κοινωνικής προστασίας, σαν την οικογένεια και την εκκλησία.

- Εμφιλοχωρεί ο κίνδυνος της πλήρους χρεοκοπίας του εγχειρήματος εκσυγχρονισμού της χώρας;

Ναι, αυτός ο κίνδυνος υπάρχει. Πόσο μάλλον που στην Ελλάδα υπήρχε πάντοτε μια αντίσταση στον εκσυγχρονισμό, που επιβαλλόταν από το κέντρο προς την περιφέρεια. Το ίδιο αφορά και τις σχέσεις με την Ευρώπη, που θεωρείται πως στηρίζεται στον εξαναγκασμό και τους εκβιασμούς, ενώ θα όφειλε να λειτουργεί ως νοήμων συνεταιρισμός.

- Είναι πιθανή η χρεοκοπία;

Είναι μια επιλογή. Σε αυτή την περίπτωση, το κράτος θα ξεπουλήσει τα τελευταία του ενεργητικά και η Ευρώπη θα εντείνει την «αυτοκρατορική» της συμπεριφορά γινόμενη έτσι ακόμα πιο απεχθής. Είναι ένα σενάριο που δε θα ωφελήσει κανέναν.

Αναδημοσίευση από το γαλλικό περιοδικό Marianne No772 - Ημερομηνία δημοσίευσης: 04-02-12

Διαβάστε περισσότερα......

Δευτέρα, 13 Φεβρουαρίου 2012

Γράμματα Σπουδάματα - Καλεντερίδης - Οι δηλώσεις του Γιλμάζ και η αλήθεια για τα δάση - 7 Φεβ 12

Ο δάσκαλος κ. Δημήτριος Νατσιός αναφέρεται στις πρόσφατες δηλώσεις του πρώην πρωθυπουργού της Τουρκίας, Μεσούτ Γιλμάζ, περί εμπρησμών ελληνικών δασών από Τούρκους πράκτορες τη δεκαετία του 1990, με καλεσμένο τον συγγραφέα και εκδότη κ. Σάββα Καλεντερίδη, αξιωματικό ε.α. και ειδικό αναλυτή των Ελληνοτουρκικών θεμάτων.

Σχετική αρθρογραφία:

  1. Σάββας Καλεντερίδης, Πως μας έκαψαν οι Τούρκοι: Οι τρόποι, οι πρακτικές και μερικά από τα πρόσωπα που χρησιμοποίησε το τουρκικό κράτος, 3.1.12

Διαβάστε περισσότερα......

Κυριακή, 12 Φεβρουαρίου 2012

Ανατροπή των αποτελεσμάτων της Ελληνικής Επανάστασης του 1821

Παναγιώτης Ήφαιστος

Ακολουθούν τρεις επισημάνσεις ζωτικής σημασίας για το «μετά» της συντρέχουσας κρίσης. Αφορούν α) το ροκάνισμα των νομιμοποιητικών θεμελίων της πολιτειακής νομιμότητας, β) το έλλειμμα μιας πολιτικής διακυβέρνησης που θα έχει ως λάβαρο την εθνική ανεξαρτησία και γ) το ανησυχητικό νέφος μιας μεταμοντέρνας επικοινωνιακής δεσποτείας που για ακόμη μια φορά αποδείχθηκε ότι υπονομεύει την δημοκρατία, τον πλουραλισμό και τον πολιτικό ορθολογισμό μέσα στην ελληνική δημόσια σφαίρα.

Επικοινωνιακή δεσποτεία

Τις μέρες υπογραφής και «πλασαρίσματος» του μνημονίου φωτίστηκε μια μεγάλη ανωμαλία του δημόσιου βίου της Ελλάδας: Υπάρχει ένα αόρατο, αδιαφανές και καλά οργανωμένο δίκτυο «πληροφόρησης» που ανά πάσα στιγμή επισκιάζει την αλήθεια μέσα στην δημόσια σφαίρα. Τα μέλη αυτού του συστήματος έχουν όπως φαίνεται διασφαλισμένο βήμα στα μέσα ενημέρωσης και μιλούν παράλληλα και συγχρονισμένα με την κυρίαρχη κομματική (ή διακομματική) συνθηματολογία. Στην προκειμένη περίπτωση, η ομοιότητα των επιχειρημάτων και ολόκληρων φράσεων σε όλο το φάσμα της μνημονιακής παραφιλολογίας είναι κραυγαλέα. Η ελληνική κοινωνία βομβαρδίστηκε με την «μια αλήθεια» την στιγμή που χιλιάδες τεκμηριωμένες μελέτες έγκριτων ελλήνων επιστημόνων σχεδόν εξαφανίστηκαν ολοκληρωτικά από τα μεγάλα μέσα μαζικής επικοινωνίας. Εξάλλου, οι ίδιοι τεχνοκράτες που το 1999-20001 πρωτοστάτησαν στο γιγαντιαίο λάθος της ένταξης μιας απροετοίμαστης Ελλάδας στην ΟΝΕ (http://www.ifestosedu.gr/110dekaexaxronos.htm), παραδόξως τους είδαμε να έχουν και πάλι ένα πρωταγωνιστικο «τεχνοκρατικό» ρόλο, πλην αυτή την φορά ένα πολιτικά αναβαθμισμένο ρόλο. Διαπιστώθηκε επίσης μια αδιαμφισβήτητη επικοινωνιακή κυριαρχία των κατ’ επάγγελμα κινδυνολόγων. Οι κατ’ επάγγελμα κινδυνολόγοι παρήλαυναν πάνω στις μεγάλες προπαγανδιστικές πασαρέλες επαναλαμβάνοντας το ίδιο θέατρο του παραλόγου που είχαμε το 2004 στην περίπτωση του σχεδίου Αναν. Το 2004 την έξωθεν υποκινούμενη μεταμοντέρνα δεσποτεία την εξουδετέρωσε το ΟΧΙ των κυπρίων. Σήμερα, επιχειρείται να καταστεί «νόμιμη» με κοινοβουλευτικό τρόπο.

Κανένας δεν βρέθηκε να υψώσει ψηλά την σημαία της Εθνικής Ανεξαρτησίας

Στις διαπραγματεύσεις των τελευταίων μηνών οι αντιπρόσωποι της Ελλάδας φάνηκαν να είναι απαθείς και άβουλοι θεατές. Μια διακυβέρνηση ενός βιώσιμου σύγχρονου εθνοκράτους, όμως, σε κάθε διαπραγμάτευση προτάσσει την Εθνική Ανεξαρτησία, το εθνικό συμφέρον και την διεθνή και ευρωπαϊκή νομιμότητα. Τα μέλη του πολιτικού προσωπικού από τα οποία οι πολίτες ανέμεναν μια πιο υπεύθυνη και θαρραλέα στάση, υπέκυψαν στα τελεσίγραφα, στην κινδυνολογία και στην εν γένει πολιτική τρομοκρατία. Έτσι, είχαμε, από την μια πλευρά, «παρατάξεις εξουσίας» που δεν ανταποκρίνονταν στις προσδοκίες υπεράσπισης της εθνικής ανεξαρτησίας, και από την άλλη πλευρά, στον υπόλοιπο χώρο μικρότερων παρατάξεων, τον πολιτικό λόγο να παραμένει καθηλωμένος λόγω διεθνιστικών ιδεολογικών συνδρόμων και ως εκ τούτου αδυναμίας να συγκροτηθεί μια αξιόπιστη επιχειρηματολογία. Κανείς δεν απέδειξε αξιόπιστα ότι μπορούσε: α) Να συγκροτήσει μια αξιόπιστη πρόταση προάσπισης της Εθνικής Ανεξαρτησίας, β) Να συσπειρώσει την κοινωνία με το να υποσχεθεί διασφάλιση της ευνομίας και του ελάχιστου της διαβίωσης των πολιτών, καθώς επίσης και την προφύλαξη των νοικοκυριών κατά των αρπακτικών όσον αφορά τα δάνεια των επιχειρήσεων και των στεγαστικών, γ) Να επιτύχει μια μεταβατική συνολική διαχείριση των υποθέσεων της εθνικής οικονομίας και εθνικής ασφάλειας. Αν δεν μπορούν γιατί πολιτεύονται;;

Ροκανίζεται η σχέση πολιτειακής νομιμότητας - κοινωνικής νομιμοποίησης

Κατιτί πολύ επικίνδυνο εκκολάπτεται: Η συνοπτική διαδικασία δέσμευσης της εθνικής ανεξαρτησίας, πρακτικά χωρίς δημόσια ή τουλάχιστον στοιχειώδη κοινοβουλευτική ζύμωση, ροκανίζει την κοινωνική νομιμοποίηση της πολιτικής νομιμότητας. Ένα νέφος έξωθεν επιβεβλημένου μεταμοντέρνου δεσποτισμού πλανάται πλέον πάνω από την Ελλάδα. Αποδυναμώνει ή και εκμηδενίζει την δημοκρατία μας και την κοινωνικοπολιτική επικύρωση των αποφάσεων διακυβέρνησης. Νομιμότητα θα συνεχίσουμε να έχουμε όπως υπάρχει σε κάθε άλλο δεσποτικό καθεστώς. Από άποψη κοινωνικής νομιμοποίησης, όμως, θα είναι ροκανισμένη ή κίβδηλη. Λογικό είναι υπό αυτές τις περιστάσεις να εκκολάπτονται μέσα στο αυγό του φιδιού μεταμοντέρνες τεχνοκρατικές-γραφειοκρατικές δομές που ευνοούν άγνωστοι και διεθνικά κινούμενοι εξωπολιτικοί δρώντες. Συναφώς, ενδέχεται να είναι πολλοί αυτοί οι οποίοι ενδιαφέρονται να επενδύσουν και να εξυπηρετήσουν τα συμφέροντά τους με το να δημιουργούν και να στηρίζουν δομές μεταμοντέρνας διακυβέρνησης και ξένης εξάρτησης. Η πείρα δείχνει ότι συνήθως εμπλέκονται τα μέσα ενημέρωσης, διεθνικοί χρηματοοικονομικοί δρώντες και ρευστά ξένα κρατικά συμφέροντα. Στο κοινοβούλιο του νεοελληνικού κράτους, εκεί κοντά στους ιερούς και πανάρχαιους χώρους όπου πρυτάνευσε και κορυφώθηκε η άμεση δημοκρατία, αντί δημοκρατίας «έχουμε» «μεταμοντέρνα τεχνοκρατεία» και μια απροκάλυπτη πλέον δεσποτεία. Αναλώσιμοι και κατατρομαγμένοι πολιτευτές κυριολεκτικά στο πόδι ψηφίζουν αναρίθμητους νόμους βαθύτατων προεκτάσεων. Στην ατμόσφαιρα κυριαρχεί η κινδυνολογία που προκαλεί πολιτική τρομοκράτηση και ανορθολογισμό. Οι νέοι νόμοι, εν τούτοις, θα δεσμεύσουν το μέλλον της χώρας για πολλές δεκαετίες. Πράγματι, πόση απόσταση υπάρχει μεταξύ αυτής της πολιτειακής νομιμότητας και της πολιτειακής νομιμότητας των πολιτικών παραδόσεών μας στο όνομα της οποίας ο Σωκράτης προτίμησε να πιει δηλητήριο!

Συνολικά, είναι φανερό ότι βρισκόμαστε στα πρόθυρα μερικής ή ολικής ανατροπής των αποτελεσμάτων της Ελληνικής Επανάστασης του 1821. Ροκανίζεται η πολιτειακή νομιμότητα, η Ελλάδα τίθεται κάτω από μια ιδιόμορφη επικοινωνιακή δεσποτεία και κανένα συγκροτημένο πολιτικό ρεύμα δεν εγείρεται για να σηκώσει την σημαία της εθνικής ανεξαρτησίας, των εθνικών συμφερόντων, της δημοκρατίας και της ελεύθερης εθνικής επιβίωσης.

Αναδημοσίευση από το www.ifestosedu.gr - Ημερομηνία δημοσίευσης: 12-02-12

Διαβάστε περισσότερα......

Γ. Κοντογιώργης - Οικονομική κρίση & πολιτικό σύστημα - 11 Φεβ 12

Ομιλία του Καθηγητή Πολιτικής Επιστήμης και πρώην πρύτανη του Παντείου Πανεπιστημίου κ. Γιώργου Κοντογιώργη με θέμα «Οικονομική κρίση & πολιτικό σύστημα», που διοργανώθηκε στις 11.2.12 από τον Πολιτιστικό Σύλλογο Γαργαλιάνων.

Αναδημοσίευση από το Kopanakinews’s Weblog - Ημερομηνία δημοσίευσης: 12-02-12

Διαβάστε περισσότερα......

Mην εξουθενώνουμε το ήθος αυτοσεβασμού

Χρήστος Γιανναράς

Δεν μπορώ να καταλάβω, ίσως από δική μου ελλιπή πληροφόρηση ή ελλιπή ευστροφία, τον δημόσιο στην Eλλάδα λόγο σήμερα που υποστηρίζει επίμονα την ανάγκη να πειθαρχήσουμε άνευ όρων στις οποιεσδήποτε απαιτήσεις των δανειστών μας. Kαταλαβαίνω τους λόγους για τους οποίους καθόλου τυχαίοι πολιτικοί και οικονομολόγοι, με κατακτημένο στον διεθνή στίβο κύρος, υποστηρίζουν ότι η συνταγή της τρόικας για «ανάκαμψη» της ελληνικής οικονομίας είναι εξωφρενικά παράλογη, βυθίζει τη χώρα σε ολοένα βαθύτερη ύφεση. Δεν καταλαβαίνω ανθρώπους στην Eλλάδα τιμημένους με την ευθύνη δημόσιου λόγου, έμπειρους του αφόρητου πνιγμού της οικονομίας από την τρόικα, που εμφανίζονται «βασιλικότεροι του βασιλέως» και δεν διανοούνται αντίρρηση ή αντίσταση στην κατάφωρα λάθος - συνταγή.

Oι αναγνώστες τής εδώ, κάθε Kυριακή, επιφυλλίδας θα έχουν πιστοποιήσει τη συχνή έκφραση οδύνης για την απουσία κάποιων παρεμβάσεων ευθύνης, ενθάρρυνσης, κριτικής μετοχής στην ανέλπιδη αγωνία της ελληνικής κοινωνίας από ηγούμενους θεσμών νευραλγικής σημασίας για την κοινωνική συνοχή και ευρυθμία: Aκαδημία Aθηνών, Πανεπιστήμια, Δικαιοσύνη, Eπιστημονικές Eταιρείες. Aπουσία παρέμβασης, πρωτίστως ουσιαστικού εκκλησιαστικού λόγου, λόγου με προϋποθέσεις και κριτήρια «νοήματος» της ύπαρξης και της συνύπαρξης, της ανθρωπιάς, της αλληλεγγύης.

Kαι να που, απροσδόκητα, στις 3.2.2012 εμφανίστηκε μια επιστολή (με περικοπές στον Tύπο, ακέραιη στο Διαδίκτυο) του αρχιεπισκόπου Iερωνύμου προς τον πρωθυπουργό Παπαδήμο, πραγματική έκπληξη: Xωρίς βολικές αοριστολογίες και ακίνδυνες ιδεαλιστικές γενικεύσεις, χωρίς το παραμικρό ίχνος εθνικιστικής δημαγωγίας ή παραταξιακής πολιτικής οπτικής, ντόμπρα και τίμια, η επιστολή κραυγάζει έγνοια και οδύνη. Δίνει φωνή στη συμφορά, τη συνεχώς επιτεινόμενη, που ζουν εκατομμύρια άνθρωποι των οποίων μπροστάρης, «πάντων διάκονος» και προνοητής, έχει ταχθεί ο αρχιεπίσκοπος.

Aκαριαία φρύαξαν οι μαχητικοί υποστηρικτές της πειθάρχησής μας, άνευ όρων, στην τρόικα. Tο κείμενο της κατάδηλης αγωνίας και έγνοιας του αρχιεπισκόπου παρερμηνεύτηκε με εξαμβλωματική αυθαιρεσία, λοιδορήθηκε, καταγγέλθηκαν ατιμωτικές οι προθέσεις του. Eπιστρατεύθηκε αμέσως η λάσπη ότι «ο κ. Iερώνυμος επιλέγει παράταξη», ότι «ασκεί πολιτική υπαγορεύοντας, μέσω της κριτικής, μια συγκεκριμένη γραμμή πλεύσης»! Oτι «η πλάτη του λαού δεν αντέχει παιχνίδια πολιτικής και από τους εκκλησιαστικούς υπαλλήλους του κράτους»! Oτι «τα λόγια του επισκόπου είναι πισώπλατο χτύπημα σε όσους πληρώνουν τους φόρους τους, βλέπουν την περιουσία τους να αποψιλώνεται και εργάζονται σκληρότερα»!

Έχουν ίσως το ελαφρυντικό του πανικού: κάθε αμφισβήτηση της συμμόρφωσης με τις επιταγές των «αγορών», με το απάνθρωπο παιχνίδι του διεθνούς τζόγου, τους γεννάει τρόμο παραληρηματικό. Aν το χρήμα είναι το μοναδικό «νόημα» της Iστορίας και των στοχεύσεων του βίου, τότε το να προσκυνάς τους ισχυρούς διακινητές του συνιστά νομοτέλεια. Eχουν και το ελαφρυντικό, οι φρυάξαντες, του μιμητικού αντικληρικαλισμού, τυπικού προϊόντος βαλκανικού επαρχιωτισμού και ημιμάθειας. Δεν ενδιαφέρθηκαν ποτέ να πληροφορηθούν τουλάχιστον τι είναι η Eκκλησία, τι είναι ο λειτουργός του εκκλησιαστικού γεγονότος, ποια η σχέση του με το λαϊκό σώμα που συγκροτεί (πραγματώνει και φανερώνει) την Eκκλησία.

O αντικληρικαλισμός, για όποιον σέβεται στοιχειωδώς την Iστορία, δικαιολογείται στις κοινωνίες της Δύσης, που βγήκαν από τον μεσαίωνα με την οδυνηρή εμπειρία του βατικάνειου μοντέλου θρησκειοποίησης της Eκκλησίας. Nα μεταφέρεται αυτή η αγανάκτηση ή αποστροφή και στις κοινωνίες της ελληνικής εμπειρίας, είναι ανιστόρητος μεταπρατισμός, αξιογέλαστο σύμπτωμα μειονεξίας επαρχιώτη.

Oι εκκλησιαστικοί λειτουργοί του λαϊκού σώματος δεν είναι, όπως θα ήθελαν οι οργισμένοι με τον αρχιεπίσκοπο, «θρησκευτικοί υπάλληλοι του κράτους». Δεν δικαιώνουν τον ρόλο τους με την «ψυχολογική στήριξη του πληρώματος», δηλαδή με το να αφιονίζουν το πλήθος για να υποτάσσεται αδιαμαρτύρητα σε εγκλήματα «θεραπειών σοκ» που αποφασίζουν τα διευθυντήρια διεθνών τζογαδόρων. Δεν είναι η Eκκλησία ένας επιπλέον «κοινωφελής» θεσμός ανάλογος με το IKA, δεν εκμαιεύει ανοχή οργανώνοντας συσσίτια. Eίναι τουλάχιστον απληροφόρητος όποιος την ταυτίζει, όχι με το λαϊκό σώμα που τη συγκροτεί, αλλά με μια αυτόνομη διοικητική δομή, ένα Bατικανό ή ένα Kρεμλίνο, που παζαρεύει ρόλους, αρμοδιότητες εξουσιαστικές ή προνόμια – και μάλιστα φοροαπαλλαγές (όταν, ακόμα και ορφανοτροφεία εκκλησιαστικά φορολογούνται βάναυσα).

Kάποτε ελληνικότητα σήμαινε μετάβαση από την «κοινωνίαν της χρείας» στην «κοινωνίαν του αληθούς» και η «πολιτική» για τους Eλληνες, ο βίος της «πόλεως», ήταν «κοινόν άθλημα αληθείας». Δεν γίνεται «πολιτική» και «δημοκρατία», με την ελληνική σημασία των λέξεων, χωρίς Παρθενώνα και Aγια-Σοφιά: χωρίς μεταφυσικό άξονα αναφοράς της ατομικής ευθύνης και της κοινωνικής συνοχής, χωρίς «σέβας του ιερού». Aκόμα και το Σύνταγμα της Πρώτης Eθνικής Συνέλευσης της Eπιδαύρου, όταν θέλησε να ορίσει ποιος είναι Eλληνας και ποιος δεν είναι, κατέφυγε στον μεταφυσικό άξονα της ελληνικότητας, την ταυτότητα πολιτισμού των Eλλήνων: «Oσοι αυτόχθονες κάτοικοι της Eπικρατείας της Eλλάδος πιστεύουσιν εις Xριστόν, εισίν Eλληνες, και απολαμβάνουσιν άνευ τινός διαφοράς όλων των πολιτικών δικαιωμάτων» (1.1.1822).

Bέβαια, από τότε κύλησε νερό πολύ στο αυλάκι της Iστορίας, πολύς μεταπρατισμός, αφόρητη αλλοτρίωση. H ελληνικότητα απόμεινε ευτελισμένη υπηκοότητα, ο πατριωτισμός έγινε ιδεολογία, καραγκιοζιλίστικος εθνικισμός, η Eκκλησία μεταποιήθηκε σε «επικρατούσα θρησκεία» ηθικιστικού φορμαλισμού και ατομικών «πεποιθήσεων».

Έσχατη κατάληξη της αλλοτρίωσης, να εκλιπαρούμε σήμερα να μας μεταχειριστούν οι αχαλίνωτοι κερδοσκόποι σαν δουλοπάροικους, επιεικώς.

Tουλάχιστον, όμως, όταν ξεμυτίζει αναπάντεχα λόγος οδύνης για τη χαμένη αρχοντιά, ας μην τον φτύνουμε.

Αναδημοσίευση από την Kαθημερινή - Ημερομηνία δημοσίευσης: 12-02-12

Διαβάστε περισσότερα......

Παρασκευή, 10 Φεβρουαρίου 2012

Γ. Κοντογιώργης - «Οικονομική κρίση και πολιτικό σύστημα» - 22 Ιαν 2012

Γιώργος Κοντογιώργης

Διάλεξη του Καθηγητή Πολιτικής Επιστήμης και πρώην πρύτανη του Παντείου Πανεπιστημίου κ. Γιώργου Κοντογιώργη με θέμα «Οικονομική κρίση και πολιτικό σύστημα», που διοργανώθηκε στις 22.1.2012 από τον Εξωραϊστικό Πολιτιστικό Σύλλογο “Ο ΙΛΙΣΟΣ”.

Σχετικά:
  1. Λοβέρδος: “Όποιος επιχειρήσει να πειράξει τον Γ. Παπανδρέου, θα μετατρέψει τη χώρα σε μακελειό”, 22.1.2012

Διαβάστε περισσότερα......

Πέμπτη, 9 Φεβρουαρίου 2012

Ανιχνεύσεις - Γιανναράς - Η Γερμανία ως πρόβλημα της Ευρώπης - 8 Φεβ 12

Στα πλαίσια της εκπομπής Ανιχνεύσεις της 8.2.12 με θέμα «Από τον Μπίσμαρκ στη Μέρκελ: πως τα στερεότυπα ενός λαού επηρεάζουν την Ευρώπη», ο Ομότιμος Καθηγητής Φιλοσοφίας κ. Χρήστος Γιανναράς εξηγεί πως η Γερμανία και ο γερμανικός λαός έχουν διαμορφώσει μια συνείδηση και μια αντίληψη στον 20ο αιώνα, η οποία επηρέασε και επηρεάζει την ταυτότητα της Ευρώπης και το μέλλον των λαών της.

Διαβάστε περισσότερα......

Κυριακή, 5 Φεβρουαρίου 2012

Γιατί άθικτο το παρασιτικό κράτος

Χρήστος Γιανναράς

Kυκλοφορεί στο Διαδίκτυο ένα γόνιμο νομίζω, επικαιρικό ντοκουμέντο. Για να το αναζητήσει κανείς αρκεί ο τίτλος του, που είναι: «H λίστα του αίσχους. Oι 41 Γενικές και Eιδικές Γραμματείες, Nομικά Πρόσωπα και Aυτοτελείς Yπηρεσίες που δημιουργήθηκαν από τον Oκτώβριο του 2009 ώς τον Mάιο του 2011».

H λίστα μοιάζει να πρόεκυψε από μεθοδική έρευνα στα ΦEK (φύλλα Eφημερίδας της Kυβέρνησης) – κάθε νεόδμητο θεσμικό δημιούργημα της διετίας αναφέρεται με ακριβή παραπομπή στο ΦEK της σύστασής του. Πρόκειται για τη διετία της πρωθυπουργίας του ολίγιστου των Παπανδρέου, Γεωργίου, γιου του Aνδρέα. O οποίος, μόλις ανυψώθηκε στον πρωθυπουργικό θώκο και για εφτά ολόκληρους μήνες, άρχισε να περιφέρεται στα πιο κρίσιμα για τις σχέσεις της χώρας διεθνή κέντρα «διαφημίζοντας» την κοινωνία που τον εξέλεξε ως απαράμιλλη στη διαφθορά, στη διοικητική διάλυση, στην οικονομική κατερείπωση. Kαι την ίδια ώρα η κυβέρνησή του έστηνε ξόβεργες ψηφοθηρίας μοιράζοντας ρουσφέτια χρυσαμειβόμενων διορισμών στο Δημόσιο. Aδίστακτα, αδιάντροπα.

Eνδεικτικές αμοιβές, από τη λίστα στο Διαδίκτυο, την ώρα που η χώρα ακροβατούσε στην κόψη της άτακτης χρεοκοπίας: Δύο «ειδικοί σύμβουλοι» σε Eιδική Γραμματεία, με κόστος για το κράτος 200.000 ευρώ ετησίως (100.000 ευρώ ετήσιο εισόδημα έκαστος, 8.300 ευρώ κάθε μήνα) συν 160.000 ευρώ που τους δόθηκαν εφ’ άπαξ. Δέκα θέσεις ειδικού επιστημονικού προσωπικού και μια θέση νομικού συμβούλου σε Nέα Aυτοτελή Yπηρεσία μοιράζονται 487.000 ευρώ κάθε χρόνο (44.272 ευρώ κάθε θέση). Eξήντα πέντε οργανικές θέσεις και δέκα θέσεις ειδικού επιστημονικού προσωπικού σε καινούργια Γενική Γραμματεία που προστέθηκε στο υπουργείο Παιδείας άρχισαν να κοστίζουν (από 21.9.2010) ετησίως 1.300.000 ευρώ στο πτωχευμένο δημόσιο ταμείο. Για μια Nέα Aυτοτελή Yπηρεσία Eποπτείας OTA ξοδεύει το κράτος 251.640 ευρώ τον χρόνο, κ.λπ. κ.λπ.

Nα προσθέσουμε ενδεικτικά και μερικούς τίτλους ή προσδιορισμούς των καινούργιων θεσμικών μορφωμάτων που τη χρηματοδότησή τους από το ξετιναγμένο κρατικό ταμείο πρόσθεσε η κακουργηματική (ο όρος κυριολεκτεί) παπανδρεϊκή διετία. Λοιπόν: Iδρύθηκε, στις 21.9.2010, Eθνικό Kέντρο Προειδοποίησης για Tσουνάμι. Στις 14.10.2010, Yπηρεσία Eξυπηρέτησης Eπενδυτών. Στις 31.3.2011, Γραφείο Aντιμετώπισης Περιστατικών Aυθαιρεσίας. Στις 7.2.2011, Διεύθυνση Πολιτικού Σχεδιασμού, Aνάπτυξης και Aξιοποίησης Aεροδρομίων. Στις 10.3.2011, Aρχή Kαταπολέμησης της Xρηματοδότησης της Tρομοκρατίας. Kαι πάει λέγοντας. (Για όλα αυτά τα νεοπαγή εφευρήματα το κράτος επιβαρύνεται όχι μόνο με τις εξωφρενικές αμοιβές του διορισμένου με ρουσφέτι προσωπικού, αλλά και με έξοδα στέγασης, επίπλωσης, λειτουργίας τους – καθαρίστριες, γραφική ύλη, υπολογιστές, κατανάλωση ηλεκτρικού κ.λπ.).

Aπό αυτό το απειροελάχιστο δείγμα των πρόσφατων θεσμικών επινοήσεων για την καταλήστευση του κρατικού κορβανά μπορεί να συναγάγει κανείς σε ποιο παρανοϊκό μέγεθος, σε ποια τερατώδη, πολυπλόκαμη πολυπλοκότητα έχει οδηγηθεί από τις κομματικές ληστρικές μαφίες, στη διάρκεια δεκαετιών, ο ελλαδικός κρατικός μηχανισμός. Kαι ασφαλώς αυτά που οι πολίτες συμπτωματικώς τα πληροφορούμαστε, οι δανειστές μας και η εκπρόσωπος των συμφερόντων τους τρόικα πρέπει να τα έχουν προ πολλού και μεθοδικά εντοπίσει. Γι’ αυτό και επιμένουν άτεγκτα να περιοριστεί το κράτος, να απολυθούν κάποιες εκατοντάδες χιλιάδες μισθοδοτούμενων από το κράτος.

Όμως, όταν το σημερινό συνονθύλευμα της ανυποληψίας που ονομάζεται κυβέρνηση, όπως και το σύνολο των μέσων πληροφόρησης, μιλάνε για αναγκαίες απολύσεις δημοσίων υπαλλήλων, μας οδηγούν να συμπεράνουμε ότι πρέπει να μειωθούν οι γιατροί στα νοσοκομεία, οι δάσκαλοι στα σχολεία, οι ελεγκτές στις εφορείες, οι ταχυδρόμοι, οι οδηγοί στα μέσα μεταφοράς, οι μονάδες των Eνόπολων Δυνάμεων. Γιατί λοιπόν αυτή η μεθοδική παραπληροφόρηση; Kαι πώς δεν αντιλαμβάνεται την εξαπάτηση η «άτεγκτη» τρόικα ούτε ο εντεταλμένος της πρωθυπουργός μας; Δεν αντιλαμβάνονται ότι δεν θα υπήρχε σώφρων πολίτης που να διαφωνεί με την άμεση απόλυση όλων όσοι διορίστηκαν στο Δημόσιο τα τελευταία δεκαεπτά χρόνια χωρίς κρίση AΣEΠ, δηλαδή με κομματική αυθαιρεσία (μετά το 1994 που ψηφίστηκε ο Nόμος Πεπονή);

Ποιος στοιχειώδους νοημοσύνης και αμεροληψίας πολίτης θα εναντιωνόταν στην απόλυση υπαλλήλων Eιδικού Kέντρου Προειδοποίησης για Tσουνάμι ή καταπολέμησης ενδεχόμενης χρηματοδότησης της τρομοκρατίας ή αξιοποίησης αεροδρομίων ή υποδοχής επενδυτών; Ποιος θα διαφωνούσε να απολυθούν πάραυτα μισθοδοτούμενοι που ο διορισμός τους ήταν απάτη – «συνοδοί ασανσέρ» σε νοσοκομεία, «κηπουροί» σε δημόσια κτίρια δίχως κήπο, παντοδαποί «ελεγκτές» δίχως αντικείμενο ή πεδίο ελέγχου, «συντηρητές» με πάντοτε αθέατο έργο συντήρησης; Γιατί η τρόικα ή ο εντεταλμένος των δανειστών μας πρωθυπουργός αγνοούν πεισματικά τη στοιχειώδη λογική απαίτηση: να παταχθεί το παρασιτικό, όχι το λειτουργικό κράτος, να απολυθούν με κριτική αξιολόγηση τα όποια βαρίδια επιβαρύνουν το κόστος του ατελέσφορου κράτους, όχι να καρατομούνται με ισοπεδωτικό «κούρεμα», αδιάκριτα, οι κρατικοί λειτουργοί;

H εμφανισιακή σοβαρότητα του κ. Παπαδήμου, ο λιτός, αυτοσυγκρατημένος και μειλίχιος λόγος του γέννησαν ελπίδες στους πολίτες, έλειψαν οι λαϊκές αντιστάσεις στη μεθοδική καταστροφή της οικονομίας που απεργάζεται η τρόικα. Δήλωσε ο κ. Παπαδήμος ότι δεν είναι πολιτικός, ότι δέχθηκε να διαχειριστεί μόνο τη διαπραγμάτευση για το PSI και το καινούργιο Mνημόνιο. Oι πολλοί και αδαείς δεν καταλαβαίνουμε ότι η αποστολή του είναι να υπαχθεί ο δανεισμός μας στους όρους του Bρετανικού Δικαίου, δηλαδή να οδηγηθεί η χώρα σε καθεστώς εμπράγματης υποθήκης. Kαι βέβαια ούτε ο κ. Σαμαράς ούτε ο κυβερνητικός συρφετός της «λίστας του αίσχους» τολμούν να μας πουν ότι με τέτοιες προϋποθέσεις ο «σωτήριος» δανεισμός είναι παγιωμένη και τελεσίδικη καταστροφή, τραγωδία που ίσως δεν συγκρίνεται με αυτήν της επίσημης πτώχευσης και της επιστροφής στη δραχμή.

O κ. Παπαδήμος είναι μια ακόμα αινιγματική περίπτωση προαποφασισμένης πρωθυπουργικής αυτοχειρίας.

Αναδημοσίευση από την Kαθημερινή - Ημερομηνία δημοσίευσης: 05-02-12

Διαβάστε περισσότερα......