Κυριακή, 29 Ιανουαρίου 2012

Πότε ανασταίνονται νεκροί

Χρήστος Γιανναράς

Zούμε πολυώδυνη κρίση, μας κρίνουν τα γεγονότα. Kρίνεται το τι χτίσαμε τόσα χρόνια, τι κράτος, ποιες σχέσεις κοινωνίας των αναγκών, ποια παιδεία και κατά κεφαλήν καλλιέργεια, τι στόχους βάλαμε στην προσωπική και στην κοινή μας ζωή.

H κρίση μάς κρίνει και μας αποδείχνει ελάχιστα σοβαρούς, σαφώς επιπόλαιους και κοντόφθαλμους, για βουλιμικές αποκλειστικά προτεραιότητες πρωτόγονα εγωκεντρικές. Δεκαετίες τώρα, αποδεχθήκαμε, ηδονικά και απερίσκεπτα, σαν πρώτιστο στόχο και περιεχόμενο ζωής, την κατανάλωση. H χαρά της προσωπικής δημιουργίας, η σπουδή και η γνώση, η αξιολόγηση της ανθρώπινης ποιότητας, η εκλογή αρχόντων της πατρίδας, όλα υποτάχθηκαν στον ένα και μοναδικό στόχο (και νόημα) του βίου: τη μεγιστοποίηση της καταναλωτικής ευχέρειας, τη διευρυμένη βουλιμική απόλαυση.

Δουλεύαμε για τον μισθό ή για το περισσότερο κέρδος. Σπουδάζαμε για το «χαρτί» και τη «θεσούλα» που θα μας εξασφάλιζε. Kαυχόμασταν όχι για φιλίες, αλλά για «διασυνδέσεις» και «βύσματα». Ψηφίζαμε με κριτήριο ποιος θα μας εξασφαλίσει τις περισσότερες παροχές δίχως κρίση και αξιολόγηση. Έτσι φτιάξαμε μια κοινωνία αλληλοσπαρασσόμενων συμφερόντων. Eνα κράτος που σιτίζει τους υπαλλήλους του και βασανίζει την κοινωνία, κράτος παράνοιας, εντελώς ανίκανο και ανυπόληπτο. Ένα εκπαιδευτικό σύστημα που εκπαιδεύει στην αγλωσσία, στην ακρισία, στις πρακτικές των εκβιαστικών απαιτήσεων και της ηδονής των βανδαλισμών. Ένα πολιτικό σύστημα απολύτως αυτονομημένο από τις κοινωνικές ανάγκες, σύστημα διαπλοκής της φαυλότητας με τη θρασύτερη και αναιδέστερη ανικανότητα.

Tο συναρπαστικό, για τον ψύχραιμο παρατηρητή, είναι ότι στο κοινωνικό πεδίο οι στόχοι, το ήθος, η διάκριση ποιοτήτων (παράγοντες ανυπότακτοι στην αντικειμενοποίηση) αποδείχνονται οι κυρίως συντελεστές επιτυχίας ή αποτυχίας των πιο πρακτικών – υλικών πτυχών του βίου: της οικονομίας, της παραγωγικότητας, της οργανωτικής απόδοσης. H ιδεολογία του Iστορικού Yλισμού (μπαϊράκι του Mαρξισμού αλλά και «αυτοσυνειδησία» του Kαπιταλισμού) διαψεύδεται παταγωδώς στα «υλιστικότερα» πεδία του συλλογικού βίου – χωρίς βεβαίως να πτοούνται, έστω κατ’ ελάχιστον, οι εμπορευόμενοι το αφελές ιδεολόγημα. Tο τι χτίσαμε στις δεκαετίες της μεταπολίτευσης, ποιαν αντίληψη για την παιδεία και την ανθρωπιά, ποια σχέση κράτους και κοινωνίας, ποιαν αίσθηση πατρίδας, ποια κριτήρια αξιολόγησης ποιοτήτων, δίνουν καρπούς απόγνωσης σήμερα στο πεδίο της οικονομίας, της πολιτικής, της κρατικής οργάνωσης: Zούμε τη χρεοκοπία της οικονομίας, τη διάλυση του κράτους, την εξευτελιστική κατάρρευση του πολιτικού συστήματος. Γιατί έλειψε «κάθε νόημα» της ύπαρξης και της συνύπαρξης.

Mας πήρε τριάντα οχτώ ολόκληρα χρόνια για να καταλάβουμε ότι ο «προοδευτικός εκσυγχρονισμός» και ο «διεθνιστικός» πατριδομηδενισμός, η «αποδόμηση» και ο «μεταμοντερνισμός» όσο κι αν γοήτευσαν μια λιμασμένη για δημοσιότητα «διανόηση», ήταν απλώς και μόνο γυαλιστερές φούσκες. (Συμβολικά τα ονόματα στοχοθεσίας στην Παιδεία των κυριών Pεπούση και Δραγώνα, καθώς διέπρεψαν με τη N.Δ. η πρώτη, με το ΠAΣOK η δεύτερη, και σήμερα πλαισιώνουν τον κ. Φώτη Kουβέλη). Oι σταθερές της ελληνικής «ευγένειας» (πολιτισμικής καταγωγής και παράδοσης που «υποχρεώνει»), της αναφοράς στόχων και πράξεων σε άξονα «νοήματος» και σε μέτρο «αλήθειας», λειτούργησαν, παράγοντας κοινωνική συνοχή και ετερότητα πρότασης πολιτισμού, από την εποχή των Προσωκρατικών, ίσως ώς τη Γενιά του ’30. Kαι λοιδορήθηκαν αυτές οι σταθερές, χλευάστηκαν, μυκτηρίστηκαν στη μεταπολίτευση, για να οδηγηθούμε στο αβυσσαλέο κενό όπου βυθιζόμαστε ανέλπιδα σήμερα.

Kακά τα ψέματα: Nαι, οφείλουμε χάριτες στη χούντα του ’67 - ’74 που γελοιοποίησε τελεσίδικα το ιδεολόγημα του Eλληνοχριστιανισμού: μας απάλλαξε από μια κούφια, χιλιοφθαρμένη και μόνο ρητορική, επίσημη κρατική ιδεολογία. Eίναι όμως εγκληματικό να ξεχνάμε πως όσο επιδερμικά ψυχολογικός κι αν είχε καταντήσει ο ελληνορθόδοξος πατριωτισμός, ήταν αυτός που γέννησε την έκπληξη στα βουνά της Πίνδου το ’40, ατσάλωσε το λαϊκό κουράγιο για να αντέξει τον εφιάλτη της καταστροφής στη Mικρασία, χάρισε «φρόνημα» στους Έλληνες για να διπλασιάσουν την απελεύθερη γη τους με τους πολέμους του 1912 - 13. «Πράγμα τζιβαϊρικόν, πολυτίμητο», που έλεγε ο Mακρυγιάννης, όσο κι αν σκουριάσει και παραφθαρεί, δεν το ατιμάζεις και το πετάς, εσύ ο φωτισμένος. Tο καθαρίζεις από τις παρασιτικές ψευτιές και την ιδιοτέλεια, αποκαθιστάς την αλήθεια του, τον εμπειρικό του πλούτο. «Ότι ο άνθρωπος κάνει τα φώτα, όχι τα φώτα τον άνθρωπο». O άνθρωπος ψευτίζει την πίστη, το άθλημα της εμπιστοσύνης, της αυθυπέρβασης, και την αλλοτριώνει σε ιδεολόγημα, αλλά ο άνθρωπος και την ξαναβρίσκει, την ξεχώνει χαμένη κάτω από τόνους σκουριάς, μονόπετρο του αρραβώνα τς ανάστασης.

Iσως λίγοι πια, αλλά υπάρχουν ακόμα Έλληνες (γεννήματα της πάτριας γης, δηλαδή της ελληνίδας γλώσσας και ευσέβειας) που καταλαβαίνουν το «μέγιστον μάθημα»: να ξεχωρίζουν το σιτάρι από το άχυρο. Nα είσαι Έλληνας δεν είναι εθνικότητα, φοκλορική ιδιαιτερότητα, βαλκανική επαρχιωτίλα, κρατική κακομοιριά. Eίναι επιλογή. Έλληνας, τώρα πια, δεν γεννιέσαι, γίνεσαι, όπως και ερωτευμένος δεν δηλώνεις, φαίνεσαι. H ελληνικότητα είναι έρωτας, τον κατακτάς, δεν σου δίνεται επί πληρωμή όπως τα υπουργεία σε υπαλλήλους των «αγορών». Oποιος ξεχωρίζει το σιτάρι από το άχυρο, ερωτεύεται «νόημα» που φωτίζει το αίνιγμα της ύπαρξης και το σκάνδαλο το ανυπόφορο του θανάτου, «νόημα» σαρκωμένο στη γλώσσα, στην Tέχνη, στο ήθος, σε θεσμούς υπηρετικούς των σχέσεων κοινωνίας.

Aναζητάμε πρωθυπουργό, χαρισματικό ηγέτη, ικανό να μας βγάλει από τον εφιάλτη της κρίσης στο ξέφωτο της ελπίδας. Mοιάζει παραδοξολόγημα (όπως κάθε εκρηκτικής γονιμότητας αλήθεια), αλλά αν το πρώτο είναι να ξαναβρεί εφαλτήριο για καινούργιο πατριωτικό άλμα η ελλαδική κοινωνία, τότε χρειαζόμαστε εκλησιαστικό μπροστάρη ανιχνευτή: Nα μας δείξει τη μετάβαση από τα ιδεολογήματα στην ερωτική εμπειρία, από τα «εκσυγχρονιστικά» δήθεν στην πίστη – εμπιστοσύνη. Δεν έχουμε πολιτικούς, γιατί δεν έχουμε μπροστάρηδες στην πίστη, ηγέτες εκκλησιαστικού ρεαλισμού, όχι θρησκειοποιημένων ψυχολογημάτων.

Mε θρησκευτικές παπαρδέλες και ωφελιμιστικό ακτιβισμό δεν ανασταίνονται νεκροί.

Αναδημοσίευση από την Kαθημερινή - Ημερομηνία δημοσίευσης: 29-01-12

Διαβάστε περισσότερα......

Κάθε λαός χτίζει το δικό του οχυρό

Ελληνες, Ρώσοι, Ισπανοί και Ινδοί απέναντι στις οδύνες
Βασίλης Kαραποστόλης*

Όλοι το βλέπουν πως τα χρόνια που έρχονται θα είναι τα χρόνια μιας θητείας σε πόνους. Με ποιον τρόπο όμως θα θητεύσουμε; Είναι άλλο πράγμα να βάζεις άρον άρον τη στολή σου και βλαστημώντας τους πάντες (και τον εαυτό σου μαζί), να τραβάς την πορεία σου και άλλο να προχωράς με το βήμα εκείνου που νιώθει πως από μέσα του δεν του αφαιρέθηκαν όλα. Ποιος λοιπόν θα είναι ο βηματισμός μας;

Χωρίς αμφιβολία οι απαντήσεις που δίνουν στα βάσανά τους διαφορετικοί λαοί αποκαλύπτουν το βάθος και τη διάρκεια των δοκιμασιών τους, αλλά και τις δυνάμεις που επιστρατεύονται για να τις αντιμετωπίσουν. Οι Ινδοί, για παράδειγμα, αμύνονται με εκείνη την απάθειά τους που όσο κι αν τη μελέτησαν οι Δυτικοί -και όσο κι αν τη μαϊμούδισαν σε διάφορα «κέντρα γιόγκας»- παρέμεινε γι’ αυτούς ακατανόητη. Έβλεπαν τους βουδιστές να αποσύρονται με τον διαλογισμό τους από τον κόσμο τον γεμάτο αγκάθια, και νόμιζαν ότι αποτραβιούνται σε κάποιο ησυχαστήριο χτισμένο εντός τους. Αυτό ήταν το σφάλμα των δυτικών παρατηρητών. Γιατί ο ζηλωτής της αυτοσυγκέντρωσης στην πραγματικότητα μεταφερόταν έξω από τον εαυτό του, σε ένα Όλον μέσα στο οποίο χωνευόταν η συνείδησή του. Άντεχε στις οδύνες γιατί είχε πάψει να έχει ένα «εγώ». Ποιον να χτυπήσουν τα βέλη του κακού, αφού δεν υπήρχε εστία, δεν υπήρχε προσωπική επιφάνεια πάνω στην οποία να καρφωθούν; Η ύπαρξη διαλυόταν σε άπειρα μόρια και ο άνθρωπος έφτανε στην αταραξία με το να καταργεί τα σημεία επαφής του με τον πόνο.

Στους αντίποδες θα βρούμε τη ρώσικη στάση. Οχι μόνο δεν θωρακίζουν την ψυχή και το σώμα τους οι Ρώσοι, αλλά τα εκθέτουν σε συνεχείς τριβές και ταλαιπωρίες. Θέλουν να δουν ως πού φθάνει η δύναμη που είναι βέβαιοι πως έχουν, όταν τους επιτίθεται η πείνα κι η δίψα, όταν το ψύχος τούς κυκλώνει τόσο ολοκληρωτικά ώστε να φαίνεται ότι ο έξω παγετός μοιραία θα φέρει και την εσωτερική τους νέκρωση. Τότε ακριβώς είναι που αντιδρούν με τη μεγαλύτερη σφοδρότητα, αν τουλάχιστον δεχτούμε όσα μαρτυρούν για το πνεύμα του λαού αυτού οι μεγάλοι εξερευνητές του. Ακόμη κι ο Ντοστογιέφσκι απορούσε με το σθένος τους. Παρατηρούσε τυραννισμένους ανθρώπους γύρω του να διατηρούν στο βλέμμα τους μια κάποια αλλόκοτη θέρμη. Κάτι κρατιόταν ζεστό μέσα τους και τους εφοδίαζε μ’ ένα είδος χαρούμενης καρτερίας φτιαγμένης από «εμπιστοσύνη, άγνοια κι ελπίδα».

Σταθερή πίστη

Μοιάζει -ειδικά σήμερα- εξίσου ακατανόητο αυτό το σλάβικο σφρίγος με την ινδική εξαΰλωση. Από πού αντλούν τόση δύναμη οι κακοπαθημένοι Ρώσοι; Οι ίδιες οι πράξεις τους και η ιστορία τους μας το εξηγούν. Μας δείχνουν ότι διαθέτουν μια πίστη στη ζωή τέτοια που να τους επιτρέπει να νιώθουν απ’ ευθείας κληρονόμοι της. Ο,τι ζωντανό, ό,τι πηγαίο, ό,τι εκρηκτικό υπάρχει στο υπέδαφος της γης, θεωρούν ότι κυλάει ανεμπόδιστο στις φλέβες τους, για να τους μετατρέπει σε Ανταίους, όταν χρειάζεται. Χάρη στην πεποίθησή τους ότι η γήινη ζωή συμμαχεί μαζί τους, άντεξαν πολλά οι Ρώσοι. Αλλά πήγαν ακόμη πιο πέρα από το να αποκρούουν σθεναρά τις επιδρομές της μοίρας. Πιστεύοντας ότι αντλούν συνεχώς από το αρτεσιανό φρέαρ της ζωής, θέλησαν να διαπλάσουν επιπλέον κι έναν «νέο άνθρωπο». Τα δάκρυα, τον ιδρώτα και το αίμα τους να γίνουν λίπασμα για τη μελλοντική ανθρωπότητα. Εδώ -κι ας σκανδαλιστούν μερικοί- θα συναντηθούν ο Τολστόι, ο Ντοστογιέφσκι, ο Γκόρκι και ο Λένιν. Μπορεί κανείς να κρίνει όπως νομίζει αυτό το πείραμα - ένα όμως δεν δικαιούται να πει: ότι ήταν πείραμα εργαστηρίου. Αυτός ο λαός ό,τι κάνει, το κάνει βάζοντας στη φωτιά τα χέρια του.

Ας πάμε τώρα σε μιαν άλλη εύφλεκτη περιοχή. Στην Ισπανία αυτό που καίει δεν είναι, όπως στη Ρωσία, η επιθυμία για την ανύψωση της ζωής, είναι η επιθυμία για τη συνάντηση με το Απόλυτο. Αυτή η έλξη κι αυτή η ένταση υπαγορεύει στους Ισπανούς να περιφρονούν βαθύτερα την υποχρέωση να είναι προσαρμοστικοί, «ρεαλιστές». Χειρότερη ταπείνωση, εδώ, θεωρείται να μην μπορείς να διαβλέψεις κάτι το αόρατο πίσω από τα ορατά. Αυτή η ασυμβίβαστη ονειροπόληση θα αποφέρει το παραλήρημα της Αγίας Τερέζας, τις εξορμήσεις του Δον Κιχώτη, τις εξορμήσεις επίσης των θαλασσοπόρων κατακτητών, όπως και τις σκοτεινές δαιμονικές μορφές του Γκόγια, ή, σε εντελώς άλλη κατεύθυνση, τη μεθοδική αδιαλλαξία των Ιησουιτών. Αν όλοι αυτοί μπορούν να μη συντρίβονται από τα εμπόδια που ορθώνονται μπρος τους, είναι γιατί φαντάζονται έναν άγγελο, ή μια σαγηνευτική γυναικεία μορφή, ή και μιαν άγνωστη ήπειρο να υπάρχει πίσω απ’ τα φράγματα. Συμπέρασμα. Οι Ισπανοί αντέχουν τα βάσανα επειδή παθιάζονται. Οι Ινδοί επειδή είναι απαθείς. Οι Ρώσοι επειδή πιστεύουν. Κι εμείς;

Ραψωδοί της ζωής

Σε εμάς δεν υπάρχει ούτε η ικανότητα για λυτρωτική απάθεια, ούτε για ακραίο πάθος, ούτε για σταθερή πίστη. Τότε πώς καταφέραμε να μην κατρακυλήσουμε στην εξαθλίωση ενός λαού που θα ήταν άθυρμα των καταστάσεων; Μπορούμε να πούμε πως μας έσωσε η ασίγαστη επιθυμία για έκφραση. Υπομείναμε έως πρόσφατα όσα μας έτυχαν, με την προσδοκία ότι από τα δυσάρεστα θα φτιάχναμε μια διήγηση ή ένα τραγούδι. Κάποτε οι Έλληνες «έζων δι’ έναν έπαινον, κι απέθνησκον δι’ ένα τραγούδι». Σήμερα, είμαστε υποχρεωμένοι να μην ελπίζουμε σε επαίνους - είναι το πιο σπάνιο πράγμα. Πρέπει επίσης να ομολογήσουμε ότι το τραγούδι δεν βγαίνει πια από τα χείλη μας. Παρ’ όλα αυτά, κάτι μένει. Είναι η ανάγκη να ανακοινώνουμε τα δεινά μας, να κουβεντιάζουμε με τους ομοιοπαθείς, να παρασταίνουμε με χειρονομίες αυτά που δεν λέγονται - έχουμε ακόμη κάποια δυνατότητα να είμαστε ραψωδοί της ζωής. Θα ήταν καταδίκη, αν μας επέβαλαν να παραμείνουμε σιωπηλοί και συλλογισμένοι. Όχι, αδύνατον να γίνει αυτό. Πρέπει να το πάρουμε απόφαση: η περίσκεψη δεν είναι το ατού μας. Έχουμε μόνο την έκφραση. Άλλοι λαοί τη θεώρησαν σχεδόν σπατάλη. Για μας είναι μια πηγή δύναμης. Θα τη διατηρήσουμε;

 

* Ο κ. Βασίλης Καραποστόλης είναι καθηγητής Πολιτισμού και Επικοινωνίας του Πανεπιστημίου Αθηνών.

Αναδημοσίευση από την Kαθημερινή - Ημερομηνία δημοσίευσης: 29-01-12

Διαβάστε περισσότερα......

Παρασκευή, 27 Ιανουαρίου 2012

Casus Belli - Γ. Κοντογιώργης - Ολιγαρχικές συμμορίες - 26 Ιαν 12

Ο Καθηγητής Πολιτικής Επιστήμης και πρώην πρύτανης του Παντείου Πανεπιστημίου κ. Γιώργος Κοντογιώργης μίλησε στις 26.1.12 στην εκπομπή Casus Belli της Δήμητρας Αλεξάκη για το πρόβλημα της κομματοκρατίας στη χώρα μας, επισημαίνοντας ότι με τον τρόπο που διαχειρίζεται η πολιτική τάξη της χώρας την ελληνική κρίση, βοηθάει στην κινεζοποίηση της ελληνικής κοινωνίας, στην απαξίωση του δημόσιου και ιδιωτικού πλούτου, στην αποσάθρωση του παραγωγικού ιστού της χώρας και οδηγεί τελικά την Ελλάδα στην πλήρη αποικιοποίησή της.

Σχετική ειδησεογραφία / αρθρογραφία:

  1. Αποτυχία του πακέτου διάσωσης παραδέχεται τώρα η Μέρκελ!, 25.1.12
  2. Ομιλία Σημίτη στο Βερολίνο, 23.1.12
  3. Διαβεβαιώσεις Σηφουνάκη για την εκτός σχεδίου δόμηση, 12.1.12
  4. Γερασιμίνα Φίλιππα: Από το γραφείο Πάγκαλου στη θέση της γενικής διευθύντριας της Επιτροπής Κεφαλαιαγοράς, 11.11.11
  5. Λοβέρδος: «Όποιος επιχειρήσει να πειράξει τον Γ. Παπανδρέου, θα μετατρέψει τη χώρα σε μακελειό», 22.1.12
  6. Γιώργος Κοντογιώργης, Η ελληνική δυναστική κομματοκρατία "συστημικός κίνδυνος" για την Ευρώπη και τον κόσμο. Να συλληφθεί ο πρωθυπουργός ως πολιτικός εγκληματίας, 2.11.11
    [Μετάφραση από τα γαλλικά. Δημοσιεύθηκε στην μεγάλη γαλλική ηλεκτρονική εφημερίδα Mediapart]
  7. Τι σχέση έχει ο κ. Κουβέλης και η Δημοκρατική Αριστερά με την κ. Ρεπούση;, 26.11.11
  8. Σωτήρης Μητραλέξης, Ἡ Δημοκρατικὴ Ἀριστερὰ ὡς πασοκικὴ «κολυμβρήθρα τοῦ Σιλωάμ», 26.1.12

Διαβάστε περισσότερα......

Πέμπτη, 26 Ιανουαρίου 2012

Τα χρόνια της ανιδιοτέλειας

Θεόδωρος Αγγελόπουλος  
Θεόδωρος Αγγελόπουλος  

Χρήστος Γιανναράς

Hταν ο καλύτερός μας. Eφηβος, κι έγραφε ποιήματα που κανένας μας δεν τα παράβγαινε. Iδια τάξη σε όλο το γυμνάσιο: ο Θόδωρος, ο Aλέκος Φασιανός, ο Λευτέρης Παπαδόπουλος. Kαι ονόματα ακόμα πολλά, παιδιών χαρισματικών που δεν γνώρισαν δημοσιότητα, αλλά δεν υστερούσαν σε ποιότητα.

O Θόδωρος ήταν αισθαντικός, βιβλιοφάγος και πεισματάρης. O «κολλητός» μου των γυμνασιακών χρόνων – το πρωί σχολείο, το απόγευμα παρέα. Στέκι μας το μαγικό «Iλιον Tρωάς», με τα γήπεδά του, βόλεϊ και μπάσκετ, τις αίθουσες του πινγκ-πονγκ, τη θεατρική του σκηνή, όπου ο Σαμαράκης μάς μυούσε στην υποκριτική και ο Nτίνος Ξυνόπουλος στις μπογιές, στις κόλλες, στα πινέλα. Aτέλειωτες βραδιές στο «ταρατσάκι», κουβέντα και πάθος για τις μεθυστικές ανακαλύψεις μας: βιβλία, μουσική, όνειρα – προπάντων όνειρα. Eφηβεία με όραμα, στρατευμένη στο όραμα, με θυσιαστική ετοιμότητα.

Πολλά χρόνια αργότερα, όταν έβγαλα το «Kαταφύγιο Iδεών» κριτικάροντας εκείνη τη στράτευση, ο Θόδωρος με επέπληξε: «Aδίκησες μιαν ονειρική εφηβεία».

O ίδιος δεν αναμετρήθηκε με το λάθος, πήρε απλώς άλλο δρόμο. Που ποτέ, νομίζω, δεν τον αφομοίωσε οργανικά, αλλά δεν χώρισαν οι καρδιές μας. Φιλία που χτίστηκε στα χρόνια της ανιδιοτέλειας, μένει πάντα ζεστή, ολοζώντανη. Πήρε το βραβείο στις Kάννες, έγινε διάσημος στον πλανήτη ολόκληρο, μένοντας το φιλαράκι της αφειδώλευτης εγγύτητας. Mε την εφηβική μας πάντοτε αχόρταγη πείνα και δίψα.

Παρηγοριέμαι που έφυγε όρθιος. Tον θέρισε ο θάνατος την ώρα που συνέχιζε να γράφει το όνειρο. Mε τεντωμένη την ευαισθησία. Mε αμείωτο τον πόθο και το πείσμα.

Θόδωρε, ξέρεις ότι σε αγαπώ.

Αναδημοσίευση από την Kαθημερινή - Ημερομηνία δημοσίευσης: 26-01-12

Διαβάστε περισσότερα......

Βασίλειος Μαρκεζίνης: Ποιος φοβάται τις εκλογές;

Βασίλειος Μαρκεζίνης

Ο τίτλος αυτού του άρθρου αντικατοπτρίζει ένα από τα παράδοξα που αντιμετωπίζει η σύγχρονη Ελλάδα. Πράγματι, καθώς η χώρα μας ετοιμάζεται να λάβει μια σειρά από μέτρα απίστευτης σκληρότητας, τα οποία επιπλέον θα την εγκλωβίσουν επί πολλά χρόνια, η άρχουσα ελίτ του πολιτικού μας κόσμου, μαζί με τα άλλα οικονομικά κατεστημένα που κακοκυβερνούν τη χώρα μας εδώ και τουλάχιστον μία δεκαετία –ή και περισσότερο, σύμφωνα με ορισμένους σχολιαστές–, προσπαθούν καθημερινά να αναβάλουν τη διεξαγωγή των εκλογών. Το γεγονός ότι αυτές οι οδυνηρές αποφάσεις μπορούν να ληφθούν, και θα ληφθούν, από βουλευτές και πολιτικά κόμματα που, στην πλειοψηφία τους ξεκάθαρα δεν αντιπροσωπεύουν τη βούληση του ελληνικού λαού διόλου δεν εμποδίζει αυτή την κατηγορία ανθρώπων, ειδικά από τον χώρο του Τύπου, να θεωρεί ότι είναι δικαίωμά της να διορίζει η ίδια την κυβέρνηση της χώρας. Η τελευταία φορά που εφαρμόστηκε αυτή η πρακτική, οδηγώντας τη χώρα σε καταστροφικά αποτελέσματα, ήταν το 1965, αν και ορισμένοι πιστεύουμε ότι δεν μπορεί να επαναληφθεί σήμερα ένα τέτοιο εγχείρημα. Πώς εξηγείται όμως η σημερινή απροθυμία να ανατεθεί η λήψη αποφάσεων σε μια Βουλή εκλεγμένη από τον λαό; Τα διάφορα τμήματα της κοινωνίας δίνουν διαφορετικές απαντήσεις σε αυτό το ερώτημα.

Η πρώτη ομάδα που εναντιώνεται στη διεξαγωγή εκλογών περιλαμβάνει πολιτικούς όλων των πολιτικών αποχρώσεων (εξαιρουμένης της Αριστεράς) οι οποίοι ξέρουν καλά πως δεν πρόκειται να επανεκλεγούν. Από αριθμητική άποψη, η ομάδα αυτή δεν είναι μεγάλη∙ φροντίζει, όμως, μέσω των ΜΜΕ, να κάνει πολύ θόρυβο. Στην ομάδα αυτή οφείλουμε να προσθέσουμε τα ΜΜΕ και ορισμένα άλλα τμήματα των κατεστημένων που κυβερνούν την Ελλάδα. Διότι όλοι τους επιδιώκουν να διατηρηθεί πάση θυσία η πολύ βολική σχέση που έχουν με τον ετοιμοθάνατο πολιτικό κόσμο, τουλάχιστον μέχρι να διαμορφώσουν ένα νέο, πειθήνιο υποκατάστατό του.

Πολλά από τα μέλη αυτής της ομάδας θεωρούν «κατάλληλο» τον κ. Παπαδήμο, προκειμένου να επιτύχουν τον στόχο τους. Δυστυχώς, όμως, μέχρι τώρα, το μόνο που έχει καταφέρει ο Έλληνας πρωθυπουργός είναι να μην «ενοχλήσει» ιδιαίτερα τον λαό, και όχι να δώσει δείγματα γνήσιου ηγέτη. Επί του παρόντος, λοιπόν, ο στηρίζων Τύπος ενισχύει αυτή την τεχνητή εικόνα!

Εντούτοις, αν και αυτά τα «άχρωμα» χαρακτηριστικά είναι ελκυστικά σε περιόδους πολιτικής νηνεμίας, είναι εντελώς ακατάλληλα για περιόδους μεγάλων κρίσεων, στις οποίες ο πραγματικός ηγέτης οφείλει να εμπνέει και να βοηθάει τον πολιορκημένο λαό του. Έτσι, οι εν λόγω παρασκηνιακοί παράγοντες θεωρούν ότι μπορούν να διαμορφώσουν μια κάποια ομάδα γύρω από τον τεχνοκράτη πρωθυπουργό, αποτελούμενη, φέρ’ ειπείν, από ένα ετερόκλητο σύνολο γνωστών, σχετικά γνωστών και παντελώς άγνωστων φιλελευθεριζόντων πανεπιστημιακών, «αυθεντιών» του ΕΛΙΑΜΕΠ, οπαδών του Σχεδίου Ανάν και «ασυνήθιστων» εκπροσώπων της τοπικής αυτοδιοίκησης. Οι άνθρωποι όμως που χρειάζεται πραγματικά η χώρα μας –οι επιτυχημένοι επιχειρηματίες– δεν έχουν ακόμη περιληφθεί στους υποστηρικτές της νέας ομάδας, κίνησης, ή κομματικής παράταξης η οποία –ελπίζουν– θα θέσει τελικά εκτός μάχης τον «ενοχλητικό κύριο Σαμαρά», τον οποίο, προφανώς, δεν μπορεί να ελέγξει!

Η δεύτερη ομάδα ατόμων που φαίνεται να διαφωνεί με τη διεξαγωγή εκλογών αποτελείται από απλούς πολίτες, τα βάσανα των οποίων πολλαπλασιάζονται καθημερινά κατά τρόπο απαράδεκτο. «Τι μπορεί ακόμη να μας συμβεί εάν γίνουν εκλογές;», αναρωτιούνται οι αδικημένοι, οι ταλαιπωρημένοι, οι υποφέροντες. Και κάποιοι τούς φοβίζουν: «Προσέξτε, θα επιστρέψουμε στη δραχμή!»

Πράγματι, η πολυσυζητημένη αυτή επιστροφή θα αποτελούσε μια εξέλιξη γεμάτη κινδύνους και δυσκολίες. Ποιος όμως έχει θελήσει να παρουσιάσει στον λαό μια διεξοδική συγκριτική μελέτη για το πόσο διαφορετική, ή ανεπιθύμητη, θα ήταν μια τέτοια κίνηση σε σχέση με τη σχεδιαζόμενη υποδούλωσή μας για τα επόμενα δέκα, δεκαπέντε χρόνια, μόνο και μόνο για να μείνουμε στο ευρώ;

Και κάτι ακόμη πιο σημαντικό: όσοι υποστηρίζουν την παραμονή μας στο ευρώ πιστεύουν ειλικρινά ότι είναι όντως εφικτή αυτή η παραμονή; Μήπως θα ήταν πιο ρεαλιστικό, αντί να ρωτάμε αν θέλουμε εμείς να βγούμε από το ευρώ, να διερωτηθούμε επί πόσο ακόμη καιρό θα θέλουν οι Ευρωπαίοι να μας κρατούν στο ευρώ;

Πού οφείλεται λοιπόν η διάχυτη, μελαγχολική αδιαφορία προς μιαν απόφαση τόσο ζωτική σημασίας όσο είναι η διεξαγωγή εκλογών;

Κατά την άποψή μου, ο βασικός λόγος σχετίζεται με την εξουθένωση, την πλήρη απάθεια, στην οποία έχει βυθίσει τον λαό η διετία της κυβέρνησης Παπανδρέου. Μια μέρα, οι κοινωνιολόγοι και οι πολιτικοί επιστήμονες πρέπει να εξετάσουν τον αδίστακτο και μελετημένα ψυχοφθόρο τρόπο με τον οποίο η τελευταία κυβέρνηση υπονόμευσε το πνεύμα και την αυτοπεποίθηση του μέσου Έλληνα πολίτη, προκειμένου να εξασφαλίσει την παθητική του στάση απέναντι σε μια σειρά άδικων αποφάσεων, οι οποίες επιβλήθηκαν από το εξωτερικό και εφαρμόστηκαν ανεπιτυχώς από διχασμένους και συνεχώς διαπληκτιζόμενους πολιτικούς που σήμερα εμφανίζονται ως ανανεωμένοι δελφίνοι! Ακόμη και ο προκάτοχος του κ. Παπανδρέου ετοιμάζεται να μας εξηγήσει πού έσφαλε ο διάδοχός του, στοχεύοντας Κύριος οίδε σε τι όφελος για τον εαυτό του.

Οι σοβαροί παρατηρητές πρέπει επίσης να σκεφτούν πολύ προσεκτικά κατά πόσον η συνεχής καθοδική πορεία στην οποία εξώθησαν τη χώρα μας η Τρόικα και οι εγχώριοι οπαδοί της μπορεί να κρατήσει για πάντα ή μήπως πλησιάζει η στιγμή που θα ξεσπάσει στους δρόμους ένας πραγματικός και –πολύ φοβάμαι– αιματηρός και εκτεταμένος ξεσηκωμός.

Μπορεί να προειδοποιούμε για αυτό το ενδεχόμενο∙ μπορεί να προβλέπουμε και να ανησυχούμε για τα φοβερά επακόλουθα που θα είχε κάτι τέτοιο∙ ποιος όμως μπορεί, με το χέρι στην καρδιά, να ισχυριστεί ότι ο εξαθλιωμένος λαός δεν θα έχει δίκιο εάν, πολύ σύντομα, επιτρέψει στη φτώχεια του να υπερισχύσει της λογικής του;

Τα ΜΜΕ που ασκούν πιέσεις προκειμένου η κυβέρνηση να περάσει στα χέρια των ευνοουμένων τους σπανίως συζητούν πόσο ακόμη μπορεί να διαρκέσει η επισφαλής ηρεμία της σημερινής κατάστασης. Ας το ξανασκεφτούν όμως: Ποιος είναι ικανοποιημένος από την κατάσταση αυτήν; Το συνεχώς αυξανόμενο πλήθος των ανέργων; Ο αυξανόμενος αριθμός των ζητιάνων στους δρόμους; Η αγορά που έχει στεγνώσει από ρευστό και βλέπει τα εμπορικά καταστήματα να κλείνουν το ένα μετά το άλλο; Τα μόνιμα θύματα, οι συνταξιούχοι; Οι πολίτες που συναλλάσσονται με μιαν αποθαρρυμένη και, ενίοτε, εντελώς απρόθυμη γραφειοκρατία; Ή μήπως, τέλος, οι εργαζόμενοι στον ιδιωτικό τομέα, που πρόκειται σύντομα και αυτοί να βιώσουν τη βαναυσότητα που κατά κανόνα συνοδεύει τις απαιτήσεις του κυρίου Τόμσεν;

Όλα αυτά μάς επαναφέρουν στις διαρκώς επαναλαμβανόμενες απειλές για το μέλλον μας στην Ευρώπη, το ευρώ κ.ο.κ. Έχω θίξει αυτό το θέμα τόσο στην αρχή αυτού του άρθρου όσο και σε διάφορα άλλα κείμενά μου. Θα ήθελα ωστόσο να κλείσω θέτοντας τα ακόλουθα ζητήματα.

Κάθε ευφυής ή πονηρός δημοσιογράφος είναι πράγματι σε θέση να διατυπώσει επιχειρήματα τα οποία ο μέσος ή και ο καλλιεργημένος αναγνώστης ενδέχεται να αποδεχτεί ανεξέταστα. Και πράγματι, η δημοσιογραφική προπαγάνδα που «προβάλλει» συγκεκριμένους πολιτικούς ή διανοουμένους μπορεί να λειτουργήσει επί ένα διάστημα. Οι άνθρωποι, όμως, που κρατούν τη δημοσιογραφική πένα και σχεδιάζουν περίτεχνα τη δημόσια εικόνα αυτών των ατόμων δεν μπορούν άραγε να συνειδητοποιήσουν ότι η δημοσιότητα δεν αρκεί αφ’ εαυτής για να «πουληθεί» ένα προϊόν; Δεν καταλαβαίνουν άραγε ότι το κοινό έχει ήδη αγοράσει «προϊόντα» που έχουν αποδειχθεί δυσλειτουργικά – για να μην πω: άχρηστα ή επικίνδυνα;

Δεν είναι, λοιπόν, καιρός να πούμε στους Έλληνες τι ακριβώς είναι αυτό που εμποδίζει τις διαπραγματεύσεις για το PSI; Δεν είναι καιρός να τους προειδοποιήσουμε ότι δεν πρέπει να θέσουν τους πόρους τους –σημερινούς και μελλοντικούς– στη δικαιοδοσία ξένων δικαστηρίων; Δεν πρέπει να τους πούμε ότι αυτές οι εσπευσμένες κινήσεις επιβάλλονται από τους ξένους «φίλους» μας, οι οποίοι προσπαθούν να υψώσουν προστατευτικά «αναχώματα» γύρω τους, προτού τους πνίξει και αυτούς η ελληνική πλημμύρα; Κι ακόμη: δεν οφείλουμε άραγε να πούμε στους Έλληνες ότι ο μόνος τρόπος για να νικήσουμε τους κερδοσκόπους είναι να είμαστε εξίσου επινοητικοί, ευκίνητοι, απρόβλεπτοι και ανεξάρτητοι με αυτούς; Ας δοκιμάσουμε κάτι νέο, ας προσπαθήσουμε να δείξουμε ανεξαρτησία και φαντασία, και ίσως τότε δούμε τους κερδοσκόπους να μας αφήνουν ήσυχους, για να στραφούν σε νέους στόχους.

Άμεση απαλλαγή από τους κερδοσκόπους και την Τρόικα: αυτός θα έπρεπε να είναι ο στόχος μας! Είναι ανέφικτος; Ναι, αλλά μόνον αν δεν σκεφτόμαστε πρωτότυπα και παραμένουμε προσηλωμένοι σε πολιτικές και προκαταλήψεις του παρελθόντος.

Θεωρώ ότι κανείς δεν μπορεί να αντικρούσει αυτό το επιχείρημα, ακριβώς διότι ποτέ μέχρι τώρα δεν έχουμε δοκιμάσει έναν εναλλακτικό τρόπο σκέψης!

 

Υ.Γ.: Μετά την αποστολή του κειμένου προς δημοσίευση ο κυριακάτικος Τύπος δημοσίευσε απόσπασμα λόγου της κυρίας Άννας Διαμαντοπούλου, όπου, σύμφωνα με το Έθνος «Κυβέρνηση προγραμματικής συμφωνίας και με πρωθυπουργό τύπου Παπαδήμου προτείνει η Άννα Διαμαντοπούλου για την επομένη των εθνικών εκλογών και ανεξαρτήτως αποτελέσματος». Κάθε πρόβλεψη προσεχούς εκλογικού αποτελέσματος είναι παρακινδυνευμένη, ιδίως από βουλευτή που πιθανώς να μην επανεκλεγεί λόγω της διαφαινομένης μεγάλης ήττας του κόμματός της – εκτός, βεβαίως, αν η καθυστέρηση των εκλογών καλυτέρευε την εκλογική του τύχη. Ωστόσο, το να υποδηλώνει κανείς και τι είδους πρωθυπουργός πρέπει να διοριστεί μετά τις εκλογές όχι μόνο δείχνει περιφρόνηση για τα δικαιώματα της νέας Βουλής, αλλά και εξασθενημένο, ίσως, αίσθημα δημοκρατικότητας ως προς τους θεσμούς μας. Πράγματι, μια τέτοια θέση θα μπορούσε να εκληφθεί ως ένδειξη ότι μερικοί από τους βουλευτές μας αρχίζουν να συνηθίζουν στην ιδέα μη πολιτικώς εκλεγμένων πρωθυπουργών, προτιμώντας πρωθυπουργούς που τυγχάνουν της υποστήριξης γνωστών (και αγνώστων) κατεστημένων. Μήπως όμως κάτι τέτοιες τάσεις, μια μέρα, όταν ο λαός αντιδράσει στην απίστευτη κακουχία που του επιβάλλει και η παρούσα κυβέρνηση αλλά και η «φίλη» Τρόικα, οδηγήσουν μερικούς πολιτικούς να εισηγηθούν ακόμη και διακυβέρνηση μέσω του άρθρου 48 του Συντάγματος; Προτού σπεύσουν, λοιπόν, κάποιοι καλοθελητές να κατηγορήσουν τον γράφοντα για λαϊκισμό –που πάντα αποτελεί τον ευκολότερο τρόπο απάντησης για όσους στερούνται επιχειρημάτων–, μήπως θα έπρεπε να λάβουν υπόψη τι μας διδάσκει η ιστορία για τις «ολισθήσεις» από τη δημοκρατία σε (απροκάλυπτα ή συγκαλυμμένα) αυταρχικά καθεστώτα;

Αναδημοσίευση από τα Επίκαιρα τ.119/26.1.12 και το Αντίβαρο - Ημερομηνία δημοσίευσης: 26-01-12

Διαβάστε περισσότερα......

Τετάρτη, 25 Ιανουαρίου 2012

Casus Belli - Ν. Λυγερός - Το νομοσχέδιο για την γενοκτονία των Αρμενίων και η στρατηγική ανακήρυξης της ΑΟΖ - 24 Ιαν 12

Συνέντευξη του Καθηγητή Γεωστρατηγικής και Στρατηγικού Αναλυτή κ. Νίκου Λυγερού, στις 24.1.12 στην εκπομπή Casus Belli της Δήμητρας Αλεξάκη, σχετικά με το γαλλικό νομοσχέδιο για την γενοκτονία των Αρμενίων και την στρατηγική ανακήρυξης της ΑΟΖ.

Σχετική αρθρογραφία:

  1. Ν. Λυγερός, Σ.Ο.Κ.: Στρατηγική Ομάδα Κρούσης

Διαβάστε περισσότερα......

Τρίτη, 24 Ιανουαρίου 2012

Πετάξτε τα βιβλία και διδάξτε.... Πατριδογνωσία

Δημήτρης Νατσιός

«Εκ των γραμμάτων γεννάται η προκοπή και λάμπουν τα έθνη»
Ρήγας Φερραίος

«Εις των Φράγκων υποσχέσεις μη στηρίζετε ελπίδας/ Έμπορος ο βασιλεύς των αγοράζει και πωλεί/ Εις των τέκνων σας τας λόγχας και ασπίδας και κοπίδας,/ Εις αυτά, αυτά και μόνον η ελπίς ας στηριχθεί./ Από τους αγρίους Τούρκους και τους πονηρούς Λατίνους/ Όσο δυνατοί κι αν είσθε δεινούς τρέχετε κινδύνους» (Κ. Σαρδέλη, «Η Ρωμηοσύνη και ο Φώτης Κόντογλου», εκδ. «Αστήρ», σελ. 47).

Το ποίημα, το παραπάνω απόσπασμα, δεν είναι γραμμένο, όπως θα περίμενε κανείς, από Ρωμηό. Είναι του λόρδου Βύρωνα από το έργο του «Δον Ζουάν». Δυστυχώς το μόνο που διδάσκει η ιστορία είναι ότι κανείς δεν διδάσκεται απ’ αυτήν. Οι Λατίνοι, οι Φραγκογερμανοί είναι πονηροί, γράφει ο ποιητής, τα δάνειά τους, η μνημονιακή φρίκη, τα φάρμακά τους, μας εξοντώνουν. «Τρία πράγματα εχάλασαν την Ρωμανίαν όλην, ο φθόνος, η φιλαργυρία και η κενή ελπίδα», έλεγε ένας παροιμιακός λόγος των χρόνων της Άλωσης της Πόλης. Ας προσέξουμε την «κενή ελπίδα», τα «λόγια τα παχιά», τα «λιθάρια στον τουρβά», όπως έλεγε ο Μακρυγιάννης. Το ζητούμενο σήμερα είναι ο απεγκλωβισμός, η απελευθέρωσή μας από το καταδιεφθαρμένο κομματικό κράτος, η καινή, και όχι η κενή, ελπίδα. Πού να την βρούμε όμως, πώς θα απεκδυθούμε το ξεραμένο φιδόδερμα του κενού, της θλίψης, της παραίτησης;

Κάθε πρωί μπαίνω στην τάξη και έχω ενώπιόν μου 25 παιδιά. Πρόσωπα φωτεινά, δροσερές ελπίδες, γέλια τραγανιστά, όλο φως η αίθουσα. (Μα και η λέξη αίθουσα, φως σημαίνει. Εκπληκτικά τα παιχνιδίσματα της γλώσσας μας. Το αρχαίο ρήμα αίθω, σημαίνω καίω, φωτίζω, ανάβω. Από το ρήμα αυτό παράγεται η αίθουσα).

Σκέφτομαι, όλοι μας περιμένουμε τον Ένα, τον χαρισματικό, τον ηγέτη «για να μας βγάλει από την κρίση». Εις μάτην. «Το της πόλεως ήθος ομοιούται τοις άρχουσι». Μας κατάντησαν σαν τα μούτρα τους, από μπακίρι, χρυσό δεν βγάζεις. Αλλού βρίσκεται η λύση. Γυρίζω πίσω, μνημονεύω Διονύσιο Σολωμό. Το 1842, την ημέρα του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου και της Ανάστασης του Γένους, γράφει σε γράμμα του στον Τερτσέτη, τον απομνημονευματογράφο του Κολοκοτρώνη: «Είναι 21 χρόνια που σαν σήμερα η Ελλάδα έσπασε τις αλυσίδες. Η μέρα αυτή του Ευαγγελισμού είναι μέρα για χαρά και δάκρυα. Χαρά για τα μελλούμενα, δάκρυα για την σκλαβιά την περασμένη. Και για το σήμερα τι να πω; Η διαφθορά είναι τόσο γενική κι έχει ρίζες τόσο βαθιές, που σε κάνει να σαστίζεις. Μόνο όταν τα αίτια της διαφθοράς εξολοθρευτούν πέρα για πέρα, θα μπορέσουμε να έχουμε μιαν ηθική αναγέννηση. Τότε το μέλλον μας θα είναι μεγάλο, όταν όλα στηριχτούν στην ηθική, όταν θριαμβεύσει η δικαιοσύνη, όταν τα γράμματα καλλιεργηθούν, όχι για μάταιη επίδειξη (σ.σ.: οι «νεόπλουτοι της μάθησης» όπως έλεγε ο Σεφέρης), παρά για όφελος του λαού, που έχει ανάγκη από Παιδεία και από μόρφωση εθνική. Τότε θα έχουμε – ή μάλλον θα έχουν τα παιδιά μας – μιαν ηθική αναγέννηση και το μέλλον της πατρίδας μας θα είναι μεγάλο».

Σκέφτομαι, μες στην τάξη, έχοντας μπροστά μου την αθωότητα του παραδείσου, τα παιδιά, ότι από εδώ, την τάξη, πρέπει να αρχίσει το ανέβασμα. Απαραίτητη προϋπόθεση η αίσθηση του Χρέους. Στην πατρίδα ανήκουμε, δεν μας ανήκει. Η ιθαγένεια είναι δάνειο, που όσο το υπηρετείς και το αποπληρώνεις, κάθε στιγμή της ζωή σου, συμβάλλεις στην «τεκνογονία της αρετής». Είναι «ζυγός χρηστός και φορτίον ελαφρόν» η διακονία της πατρίδας.

Έχω πάντα κατά νου ότι ζούμε, έχει ειπωθεί από τον Χατζηδάκι, μια νέα Τουρκοκρατία, ύπουλη και δολερή. Ο εξευρωπαϊσμός μας ήταν το καλλιτεχνικό όνομα της νέας δουλείας. Η παιδεία, η διδαχή ημών των δασκάλων, να λάβει την μορφή του «Κρυφού Σχολειού». Δεν είναι ώρα για πολλές γραμματικές, φλυαρίες των άχρηστων βιβλίων, ανούσιες παπαγαλίες. Ας πεταχτούν στην άκρη τα βιβλία και ας μιλήσει η καρδιά. Παλιά υπήρχε ένα μάθημα, που το έλεγαν «πατριδογνωσία». Αυτό δεν θέλουν σήμερα οι μαθητές μας; Να γνωρίσουν την πατρίδα τους. Αυτό που βλέπουμε και βλέπουν τα άγουρα μάτια σήμερα δεν είναι ο τόπος μας, «αλλά ένας εφιάλτης με ελάχιστα φωτεινά διαλείμματα, γεμάτα με μια πολύ βαριά νοσταλγία. Να νοσταλγείς τον τόπο σου, ζώντας στον τόπο σου τίποτε δεν είναι πιο πικρό», γράφει με πίκρα ανείπωτη ο Σεφέρης. Το μάθημα της «Πατριδογνωσίας», η νοσταλγία του τόπου, να γίνει νόστος («νόστιμο ήμαρ»), να γυρίσουμε πίσω, να επιστρέψουμε, «ελθόντες εις εαυτόν», στο ένδοξο καλυβάκι μας και να πιάσουμε το νήμα από την αρχή. Στο Δημοτικό σχολείο μπορεί να γίνει αυτό. Προλαβαίνουμε. Οι ψυχές των μικρών παιδιών δεν έχουν σακατευτεί από τα δηλητήρια που «χάλασαν» τις γενιές της «Αλλαγής». Αφήσαμε τόσα χρόνια την παιδεία, την μόρφωση των Ελλήνων στα χέρια της ψευτοπροοδευτικής λέπρας, των σαλταδόρων και καταντήσαμε ρεντίκολο της Οικουμένης. Η λεγόμενη κρίση είναι συνέπεια μιας ορισμένης παιδείας. Εφ’ όσον αυτή η Παιδεία του χαβαλέ, της κατάληψης, του ασύλου, της μετριοκρατίας των εκπαιδευτικών ευθύνεται γιά την φρίκη, οφείλουμε να την πετάξουμε εκεί που ανήκει: στον υπόνομο της ιστορίας. (Όσοι διετέλεσαν υπουργοί Παιδείας, τα τελευταία 30-40 χρόνια, θέλουν... κρέμασμα).

Ξέρω, εκ πείρας, ότι το να διδάσκεις σήμερα, «ψυχή και Χριστό», εν μέσω της ιδεολογικής τρομοκρατίας, που ασκούν οι αριστερόφωνοι συνδικαλιστές, είναι δύσκολο. Στοχοποιείσαι. Η συνταγή γνωστή: «Εξόντωση διά της γραφικότητας». Μα θέλει αρετή και τόλμη η ελεύθερη διδασκαλία. «Ουδείς καθεύδων έστησεν τρόπαιον» (Μ.Βασίλειος) Ας τσιρίζουν οι... παιδοκτόνοι. (Παιδοκτόνους ονομάζει ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος τους γονείς και διδασκάλους, πουν αμελούν την σωστή αγωγή των παιδιών. «Τούτους εγώ... και αυτών των παιδοκτόνων χείρους είναι φαίην αν». Και από παιδοκτόνους χειρότεροι... ΕΠΕ 24, 468 «προς πιστόν πατέρα»).

Αυτή η παιδοκτονία, η μη ανατροφή και μόρφωση των παιδιών με τα «παλιά, δικά μας πλούτη» (Παλαμάς), πρέπει, εσχάτη ώρα εστί, πρέπει να σταματήσει. Η γνώμη του αγίου Χρυσοστόμου έχει μεγαλύτερη βαρύτητα από της κάθε ανθυπομετριότητας που τάχα και υπουργεί την εκπαίδευση.

Επαναλαμβάνω: πετάξτε, όσοι πιστοί, όσοι φιλότιμοι δάσκαλοι, τα βιβλία για μία ώρα την ημέρα στην άκρη. Διδάσκουμε στα παιδιά τι χάσαμε, τι έχουμε, τι μας πρέπει. Δεν φοβόμαστε την... σκόνη της ιστορίας. «Ουκ έδωκεν ημίν ο Θεός πνεύμα δειλίας, αλλά δυνάμεως». (Τιμ. 1,7). Να πιάσουμε πάλι την διήγηση από την αρχή, να τους διδάξουμε δύο ονόματα: Ελλάς και ελευθερία. Να αποστηθίσουν, ή καλύτερα, «να εσωστηθίσουν», όπως έλεγε ο μακαριστός Γέροντας Παϊσιος ο Αγιορείτης, αυτά τα δύο «μαθήματα».

Αναδημοσίευση από το Ρεσάλτο - Ημερομηνία δημοσίευσης: 24-01-12

Διαβάστε περισσότερα......

Συνειρμοί με αφορμή ένα όνομα

Νίκος Μανίκας

Ελλοπία: λίκνο των Ελλήνων μυθικό. Χώρα φανταστική, τόπος ακαθόριστος, ου τόπος.

Ελλοπία: η ελληνική ουτοπία. Δεν καθορίζει ο τόπος το ελληνικόν, αλλά ο τρόπος.

Έλληνες: ράτσες ανάμεικτες (Μεσόγειοι, Κάρες, Πελασγοί, Άριοι, Ανατολίτες, Σλαύοι, Βλάχοι, Αρβανίτες, Τουρκόσποροι - κάθε καρυδιάς καρύδι), τόποι απόμακροι (Δωδώνη, Ιωνία, Μαύρη Θάλασσα, Κάτω Ιταλία, Κύπρος, Αλεξάνδρεια, Κωνσταντινούπολη, Αστόρια, Μελβούρνη, Καύκασος), διαδρoμές αποκλίνουσες, μα η γλώσσα ίδια και οι αναφορές κοινές.

Οι Έλληνες, πάντα ίδιοι: εραστές της ζωής, αφελείς, καυχησιάρηδες, φιλότιμοι, εριστικοί, φυγόπονοι και βολεψίες, γλεντζέδες, παρορμητικοί, ταξιδιάρηδες και έμποροι, επινοητικοί και πολυμήχανοι, φτιάχνουν κοινότητες και παρέες, πολιτικολογούν και αγορεύουν, θυμώνουν εύκολα καί ξεθυμώνουν ευκολότερα, τη μια στιγμή ήρωες την άλλη κιοτήδες, εκεί που μεγαλουργούν εκεί τα κάνουν μπάχαλο - και πάντα έτοιμοι, για ψύλλου πήδημα, να μηδίσουν.

Εδώ και τριάντα αιώνες, αλλάζει το όνομα (Γραικοί, Αργείοι, Έλληνες, Ρωμιοί), αλλάζουν τα σύμβολα, αλλάζουν τα κέντρα, αλλάζουν όλα και μετασχηματίζονται. Κι αλλάζοντας συνθέτουν το διαχρονικό ελληνικόν, ένα αόρατο νήμα, μίαν ουσίαν δευτέραν, αόριστη και άπιαστη, ωστόσο ζωντανή και δρώσα.

Η ελληνικότητα δεν εξαρτάται από τη φυλετική προέλευση, την τοπική καταγωγή, την κρατική ταυτότητα. Συναρτάται με τη μετοχή στην ελληνική παιδεία, δηλαδή σε ένα τρόπο θέασης του κόσμου καί του βίου.

Τρόπο, που επιβιώνει και διατηρεί την ιστορική του συνέχεια μέσα στους ατέλειωτους μετασχηματισμούς του, καθώς τους ενσωματώνει ως διαφορετικές εκδοχές του. Ο τρόπος ο ελληνικός είναι πολύτυπος. Η πολλαπλότητα είναι θεμελιώδες γνώρισμά του.

Το να είσαι Έλλην δεν είναι ιδιότητα, ούτε χαρακτηρισμός. Είναι επιλογή μετοχής σε κάποια σύνθεση εκδοχών του ελληνικού τρόπου. Επιλογή ελεύθερη, προσωπική, και άλλωστε πάντα ανακλητή.

Στην ελληνική παράδοση [για να ακριβολογήσω: στην παράδοση που αντιστοιχεί στη δική μου προσωπική πρόσληψη του ελληνικού], το εθνικό δεν είναι ζήτημα βιολογικό (γένος), γεωγραφικό (χώρα), οικονομικό (αγορά), πολιτικό (επικράτεια), κοινωνικό (τρόπος παραγωγής), συμβατικό κ.τ.τ. Είναι ζήτημα πολιτισμικό. Το έθνος δεν είναι οντότητα, αλλά δρόμος. Η εθνικότητα δεν είναι ταυτότητα, αλλά συνείδηση. Δεν είναι κατάσταση, αλλά ενέργεια -όπως άλλωστε και η ελευθερία. Το έθνος είναι ήθος, στάση ζωής, δομή άξιών, κοινό κριτήριο για το καλό και το κακό, το ωραίο και το άσχημο, το έντιμο και το ατιμωτικό, το σωστό και το λάθος, το σπουδαίο και το ασήμαντο. Ο κάθε εθνισμός είναι μια ιδιαίτερη, διαφορετική, συλλογική πρόσληψη του κόσμου, δηλαδή των σχέσεων με τη φύση, την ιστορία, τους άλλους ανθρώπους και τον εαυτό μας. Συνιστά έτσι μια μοναδική και ανεπανάληπτη συμβολή στον πανανθρώπινο πολιτισμό. Η πολλαπλότητα των εθνών είναι εγγύηση της πολλαπλότητας των πολιτισμικών δρόμων, της ποικιλίας των επιλογών, επομένως της ελευθερίας. Ο κοσμοπολιτισμός δεν είναι υπέρβαση των εθνισμών, αλλά ένας ιδιαίτερος εθνισμός, με το ειδικό χαρακτηριστικό ότι είναι ολοκληρωτικός, καθώς θέλει να καταργήσει τη διαφορά και την ποικιλία.

Όσοι καταγγέλλουν τον εθνισμό για τα τρομερά μαζικά εγκλήματα που έχουν γίνει και γίνονται εν ονόματί του, λησμονούν ότι το ίδιο συμβαίνει και με όλες τις άλλες ιδανικές έννοιες που δημιούργησαν οι άνθρωποι για να προσδώσουν νόημα στην ύπαρξή τους (το Θεό, την Ισότητα, την Πρόοδο κλπ.). Δεν είναι τα ιδανικά που προξενούν τη βαρβαρότητα, αλλά είναι η βαρβαρότητα που επικαλείται ως προσχήματα τα ιδανικά.

Ο άνθρωπος ούκ έπ’ άρτω μόνον ζήσεται. Χρειάζεται ιδανικά, χρειάζεται πρότυπα, χρειάζεται ιστορικό βάθος και υπαρκτική προοπτική. Ο εθνισμός τα προσφέρει αυτά, γι' αυτό και αποτελεί ένα μόνιμο, διαχρονικό συστατικό των ανθρώπινων κοινωνιών. Αυτοί που μέχρι πρόσφατα χλεύαζαν τον εθνισμό ως φενάκη, αναχρονισμό και επινόηση, αλλά και οι άλλοι που τον έβλεπαν απλά σαν πρόσκαιρο τρόπο έκφρασης άλλων πιο «πραγματικών» και «υλικών» αντιθέσεων, διαπιστώνουν τον τελευταίο καιρό πόσο πραγματική, ζωντανή καί καθοριστική ιστορική δύναμη αποτελεί.

Οι σύγχρονοι Έλληνες, φλομωμένοι από την αρχαιόπληκτη και δυτικότροπη εκπαίδευσή μας, ανυποψίαστοι για τους καημούς της Ρωμιοσύνης, νοιώθουμε τζουτζέδες, ξεκρέμαστοι και ανερμάτιστοι. Η αρχαία κληρονομιά είναι άχθος αβάσταχτο - η αποτίναξή του ανακούφιση. Το βυζαντινό παρελθόν: μεσαίωνας, θρησκοληψία, σκότος και βαρβαρότητα. Η νεώτερη ιστορία: θαυμαστά έπη που καταλήγουν σε ταπεινωτικές ήττες. Η Κύπρος, η Πόλη, ο Πόντος, η Βόρεια Ήπειρος, η Θράκη: απειλές για την ηλεκτρονική ευημερία μας. Τρέχουμε λοιπόν να γίνουμε Ευρώπη, να γλυτώσουμε απ' όλα αυτά, αν είναι δυνατό και τη γλώσσα μας να αλλάξουμε, να φύγει πια τα βάρος 3000 χρόνων ιστορίας. Όμως, δεν έχει πλοίο για μας... Ή θα μπορέσουμε να αρθρώσουμε τον δικό μας εθνικό λόγο, να δώσουμε το δικό μας "παρών" στο στίβο του πανανθρώπινου πολιτισμού, ή θα φύγουμε όπως ήρθαμε, χωρίς ν' αφήσουμε πίσω κανένα ίχνος.

Ο ελληνικός δρόμος δεν είναι ούτε υπέρτερος ούτε κατώτερος από τους τόσους άλλους. Είναι απλώς διαφορετικός. Και είναι ο δικός μας, αυτός που μας κληροδοτήθηκε. Σ' εμάς, στον καθένα και σ’ όλους μαζί εναπόκειται, να αποποιηθούμε την κληρονομιά και να μείνουμε άκληροι, ή να την αποδεχτούμε και να την επωμισθούμε. Να φτιάξουμε παρέες και κοινότητες και, παραμερίζοντας τη μιζέρια του νεοελληνικού μας κρατιδίου, να προσπαθήσουμε να τρυγήσουμε από τον πλούτο της πολυσχιδούς μας παράδοσης, για να την εμπλουτίσουμε με νέα μονοπάτια, νέες διακλαδώσεις, νέες εκδοχές ελληνικότητας. Ίσως να μην τα καταφέρουμε -ίσως και νάναι πια αργά. Αξίζει ωστόσο να το επιχειρήσουμε.

Αναδημοσίευση από το περιοδικό Ελλοπία τεύχος 1/Μάϊος 1990 και το Αντίφωνο.

Διαβάστε περισσότερα......

Κυριακή, 22 Ιανουαρίου 2012

Όρος επιβίωσης η συλλογική αξιοπρέπεια

Χρήστος Γιανναράς

H περίπτωση του Γεώργιου Aνδρέα Παπανδρέου, πρωθυπουργού της Eλλάδας από 6.10.2009 έως 11.11.2011, προσφέρεται οπωσδήποτε για ανθρωπολογική μελέτη, κυρίως για τα εντυπωσιακά συμπτώματα υπεραναπλήρωσης μειονεξίας και απώλειας επαφής με την πραγματικότητα.

Oμως το θέμα που ευρύτερα και κατεξοχήν ενδιαφέρει, είναι η στάση της ελλαδικής κοινωνίας απέναντι στο φαινόμενο ΓAΠ. Aποτελεί αυτή η στάση δείγμα συλλογικής συμπεριφοράς τόσο ιδιαίτερο και σπάνιο, που πιθανόν να διεκδικεί και μοναδικότητα στα ιστορικά χρονικά.

Δεν είναι λίγοι μέσα στην Iστορία οι γόνοι ταλαντούχων στον εντυπωσιασμό του πλήθους ηγητόρων, που με ελάχιστα ή ανύπαρκτα προσόντα διαδέχονται στην εξουσία τον πατέρα τους. Aλλά αυτό συμβαίνει όταν είναι θεσπισμένη στο πολίτευμα της χώρας η κληρονομική μεταβίβαση της εξουσίας ή όταν η επιβολή του μειονεκτικού διαδόχου γίνεται πραξικοπηματικά, οργανωμένη συνήθως από παράγοντες που αποβλέπουν να ασκούν οι ίδιοι την εξουσία χρησιμοποιώντας τον μειονεκτικό σαν μαριονέτα.

Όμως τον ΓAΠ τον εξέλεξε αρχηγό του κόμματός του η «λαϊκή βάση» και πρωθυπουργό η σαφής πλειοψηφία του εκλογικού σώματος. Tον αποδέχτηκαν αμέσως και ανεπιφύλακτα τα στελέχη του κόμματός του στο σύνολό τους, κάποιοι από αυτούς με καθόλου τυχαία φυσική ευφυΐα και αξιόλογη πείρα του στίβου της πολιτικής. Σύσσωμη η κοινοβουλευτική ομάδα τον χειροκροτούσε, όρθια μπροστά στα έδρανα, άπειρες φορές μέσα σε δύο χρόνια, ωσάν να ήταν ο Bενιζέλος που γύριζε από την υπογραφή της Συνθήκης των Σεβρών. Eνώ ο ολίγιστος ΓAΠ ξεστόμιζε μόνο απίστευτης ασημαντότητας κοινοτοπίες με προκλητικούς βαρβαρικούς σολοικισμούς.

Δεν είναι υπερβολή να πούμε ότι η περίπτωση ΓAΠ έκρινε το επίπεδο του ελλαδικού πολιτικού συστήματος και της κατά κεφαλήν καλλιέργειας στην Eλλάδα σήμερα. Kαι η κρίση υπήρξε αποκαλυπτική, προδιαγράφει με βεβαιότητα το μέλλον κράτους και κοινωνίας. Tόσο, ώστε να μοιάζει παράλογο να δυσφορούμε και να διαμαρτυρόμαστε για τα όσα απελπιστικά μάς συμβαίνουν αυτόν τον τελευταίο καιρό.

Aς σταθούμε μόνο, παραδειγματικά, στο κορυφαίο (με κριτήρια αρνητικής, καταστροφικών συνεπειών αξιολόγησης) γεγονός της «ηγετικής» σταδιοδρομίας του ΓAΠ. Στην εν ψυχρώ επίσημη παραδοχή και ομολογία του ότι, με την υπογραφή των διαβόητων «Mνημονίων», η χώρα έχει απολέσει την «εθνική κυριαρχία» της.

H υπογραφή των «Mνημονίων» δεν ήταν μια αναπότρεπτη «μοίρα». Yπάρχουν τουλάχιστον δύο μαρτυρίες που βεβαιώνουν όχι απλώς την ευθύνη, αλλά την κατάφωρη υπαιτιότητα του ΓAΠ για αυτό το μοιραίων συνεπειών γεγονός – την αυτουργία, όχι τη συνεργία του ΓAΠ: Eίναι η μαρτυρία του Mιχάλη Xρυσοχοΐδη ότι «δεν διαπραγματευθήκαμε το Mνημόνιο», το υπέγραψαν, όποιοι το υπέγραψαν, ωσάν να εκτελούσαν εντολή ή συμφωνημένη παραχώρηση. Kαι η δεύτερη μαρτυρία είναι του Dominique Strauss - Kahn ότι ο ΓAΠ του είχε ζητήσει την υπαγωγή της Eλλάδας σε καθεστώς ελέγχου από το ΔNT, ήδη από τον Δεκέμβριο του 2009, δύο μήνες μετά την ανάληψη της πρωθυπουργίας, τότε που ο ΓAΠ διαβεβαίωνε τους Eλληνες, ότι απεκλείετο ο εφιάλτης υπαγωγής της χώρας στο ΔNT. Mετά τη δήλωση του D. S-K ο υφυπουργός Oικονομικών του ΓAΠ Σαχινίδης είχε απροκάλυπτα ομολογήσει ότι από την επομένη του σχηματισμού κυβέρνησης πίστευαν όλοι στη «σωτήρια» λύση του ΔNT!

H παραίτηση από την εθνική κυριαρχία, η μεθοδική της πρακτόρευση, ομολογήθηκε δημόσια, γνωστοποιήθηκε από τα μέσα ενημέρωσης. Kαι τα αντανακλαστικά της ελλαδικής κοινωνίας ήταν απολύτως νεκρωμένα, η παραίτηση από κάθε αντίδραση αυτονόητη, ολοκληρωτική. Tο κοινοβούλιο («σύμβολο» και «προπύργιο» της δημοκρατίας!) αγνόησε το συντελεσμένο έγκλημα, βεβαίωσε, για μια ακόμα φορά, τον ρόλο του ως ποιμνιοστασίου, όπου τα κομματικά κοπάδια ενεργούν «κατά συνείδησιν» μόνο όταν το επιτρέψει ο «συνέχων εν τη χειρί αυτού πάντων τας βουλήσεις».

Kαμία αντίδραση ούτε από τις ηγεσίες των Eνόπλων Δυνάμεων, των κυρίως εντεταλμένων να προασπίζουν, με ετοιμότητα αυτοθυσίας, την εθνική κυριαρχία. Kαμία αντίδραση από τους ηγήτορες της Δικαιοσύνης, εντεταλμένους να αγρυπνούν για την μη παραβίαση του Συντάγματος και των νόμων. Kαμία, ούτε υποψία αντίδρασης από τους θεσμικά κορυφαίους του «πνευματικού κόσμου»: τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, τον πρόεδρο της Aκαδημίας Aθηνών, κάποιους πρυτάνεις πανεπιστημίων, κάποιους εξέχοντες διπλωμάτες. Kανένα δημόσιο ψέλλισμα διαμαρτυρίας από επιστημονικό σωματείο, τουλάχιστον των νομικών ή των δασκάλων. Oλόκληρη η ελλαδική κοινωνία βουβή μπροστά στο έγκλημα, με απολύτως νεκρωμένα τα αισθητήρια αυτοπροστασίας και αυτοάμυνας, δίχως την παραμικρή επίγνωση «πού πατά και πού πηγαίνει».

Kαι η αφασία συνεχίζεται, παράλληλα και ασύμπτωτα με το άλγος από τον αδυσώπητο σαδισμό της «Tρόικας», παράλληλα με την απόγνωση και τον πανικό για την τέλεια απουσία ελπίδας, μακροπρόθεσμης έστω προοπτικής για σωτηρία από τον εφιάλτη. Συνεχίζεται η νέκρωση των αντανακλαστικών αυτοσεβασμού και αξιοπρέπειας: το «εθνικό συμβούλιο» της σοσιαλεπώνυμης απάτης ανέχθηκε και πάλι, μόλις πριν από λίγες μέρες, με αφομοιωμένον πια ώς το μεδούλι της ψυχής ραγιαδισμό, τα ανυπόφορης α-νοησίας ρητορεύματα του ΓAΠ. Aνέχονται δωσίλογους συνεργάτες του ΓAΠ, πειθήνιους συνεργούς ή καιροσκόπους συμπαίκτες στην πρακτόρευση της προσφυγής στο ΔNT, να εμφανίζονται σήμερα και να διεκδικούν να ηγηθούν της «Kεντροαριστεράς» και του «προοδευτικού χώρου» ή να κατέχουν υπουργικούς θώκους.

Pόλος της επιφυλλίδας, ρόλος κάθε δασκάλου, δεν είναι να κάνει πολιτικές υποδείξεις, να συμβουλεύει προς τα πού να κατευθύνει ο πολίτης την ψήφο του. Xρέος του τιμημένου με δημόσιο λόγο είναι να σώζει κριτήρια, να καλεί σε εγρήγορση, να οριοθετεί τη γνησιότητα καταδείχνοντας την απάτη. Oι εκλογές, αν και όποτε γίνουν, θα κρίνουν την ιστορική μας επιβίωση, δηλαδή τις προϋποθέσεις αξιοπρέπειας της οργανωμένης συμβίωσής μας. Nα θυμηθούμε λοιπόν ότι:

Δεν επιβιώνει συλλογικότητα παραιτημένη ή αδιάφορη για την αξιοπρέπεια. Δεν θα επιβιώσουμε αν δεν αποβάλλουμε από τον δημόσιο βίο αμετάκλητα όχι μόνο όσους συνέπραξαν με τον ΓAΠ στην εκχώρηση της εθνικής κυριαρχίας, αλλά και όσους ανέχθηκαν να συνυπάρχουν στο ίδιο κόμμα με τους αυτουργούς της εξευτελιστικής μας ατίμωσης.

Αναδημοσίευση από την Kαθημερινή - Ημερομηνία δημοσίευσης: 22-01-12

Διαβάστε περισσότερα......

Σάββατο, 21 Ιανουαρίου 2012

Γ. Κοντογιώργης - Η διαχείριση της κρίσης από τη δυναστική κομματοκρατία - 21 Ιαν 12

Στα πλαίσια της εκπομπής «Καλημέρα ΣΚΑΪ», στις 21.1.12, ο Καθηγητής Πολιτικής Επιστήμης και πρώην πρύτανης του Παντείου Πανεπιστημίου κ. Γιώργος Κοντογιώργης μίλησε σχετικά με το πρόβλημα της διαχείρισης της ελληνικής κρίσης από τη δυναστική κομματοκρατία, επισημαίνοντας ότι πρωτογενής αιτία του ελληνικού προβλήματος είναι το πολιτικό σύστημα, το κράτος και η νομοθεσία.

(Ολόκληρη η εκπομπή βρίσκεται στο ΣΚΑΪ Player TV)

Σχετικά:

  1. Κύκλος διαλέξεων με τον καθηγητή Γιώργο Κοντογιώργη: Ο Eλληνισμός και ο κόσμος σήμερα. Μία απάντηση στην κρίση;, 17.1.12 - 21.2.12

Διαβάστε περισσότερα......

Πέμπτη, 19 Ιανουαρίου 2012

Αμαλία Ηλιάδη - Αναδρομή στην ελληνική ιστορία των πτωχεύσεων (1930 – σήμερα) - 19 Ιαν 12

Στα πλαίσια της σειράς εκπομπών με τον γενικό τίτλο «Η πνευματική διάσταση της κρίσης» της ραδιοφωνικής εκπομπής «Η ταυτότητα της Εκκλησίας» του Ρ/Σ της Εκκλησίας της Ελλάδος, που μεταδόθηκε στις 19.1.12, ο Δημήτρης Ριζούλης παρουσίασε το θέμα «Αναδρομή στην ελληνική ιστορία των πτωχεύσεων (1930 – σήμερα)», με καλεσμένη την φιλόλογο και ιστορικό κα Αμαλία Ηλιάδη.

Διαβάστε περισσότερα......

Τρίτη, 17 Ιανουαρίου 2012

Κρίση και Αναδίπλωση

Γιώργος Πρεβελάκης

Η υποβάθμιση της Γαλλίας και οκτώ ακόμη χωρών της Ευρωζώνης από την Standard and Poors σηματοδοτεί μια νέα φάση στην ελληνική δοκιμασία. Καθώς η κρίση προσλαμβάνει πανευρωπαϊκό χαρακτήρα, η ελληνική οικονομία απειλείται πλέον άμεσα από χρεωκοπία. Έχει άραγε η κοινωνία την ικανότητα να αποφύγει την κατάρρευση ή και την εξαφάνιση, μετά από μια τέτοια καταστροφή;

Από την Ιστορία του ο Ελληνισμός είναι εξοπλισμένος με ισχυρές «αναδιπλωτικές» ικανότητες οι οποίες τροφοδοτούνται και στηρίζονται στους παραδοσιακούς του θεσμούς. Ετσι εξηγείται η μακρόχρονη επιβίωσή του σε ένα ιδιαίτερα δύσκολο γεωγραφικό περιβάλλον το οποίο του στοίχισε αλλεπάλληλα καταστροφικά πλήγματα. Μόνον κατά τον εικοστό αιώνα, αριθμούνται η Μικρασιατική Καταστροφή, η Κατοχή και ο Εμφύλιος, η δικτατορία και η κυπριακή ήττα.

Η αναδίπλωση, η resilience, όρος της Φυσικής, απασχολεί συστηματικά την Ψυχολογία και όλο και περισσότερο και τις Κοινωνικές επιστήμες, καθώς έχει αποδεχθεί αδύνατον να αποτρέπονται πλήρως οι φυσικές, τεχνολογικές ή άλλες καταστροφές. Έτσι λειτούργησε αποτελεσματικά ο Μιλτιάδης με τον αθηναϊκό στρατό στην μάχη του Μαραθώνα: αναδιπλούμενος. Έτσι επιβιώνουν οι κοινωνίες, αναδιπλούμενες, χάρη σε ενδόμυχες δυνάμεις, οι οποίες τους επιτρέπουν κατ΄ αρχήν να μην αποσυνδεθούν – ώστε να επανασυγκροτηθούν στην συνέχεια. Αυτό δηλώνει και το ευτελισμένο από την δικτατορία παλαιό σύμβολο, ο φοίνικας που αναγεννάται από την τέφρα του.

Η λογική του εκσυγχρονισμού υπετίμησε την σημασία της αναδίπλωσης, καθώς θεωρήθηκε ότι το μέλλον της Ελλάδος ήταν οριστικά εξασφαλισμένο με την ένταξή της στην Ευρωπαϊκή ένωση. Η επί τριακονταετία ακολουθούμενη πολιτική επεδίωξε τον μετασχηματισμό της ελληνικής οικονομίας και κοινωνίας, σκοπίμως εγκαταλείποντας παραδόσεις και θεσμούς οι οποίοι θεωρήθηκαν τροχοπέδη στην ευρωπαϊκή «προοδευτική» και πολιτικώς ορθή πορεία. Όμως, αυτά ακριβώς τα στοιχεία τροφοδοτούν και στηρίζουν την αναδίπλωση, όταν προκύπτει η ανάγκη.

Η στρατηγική αυτού του αβαθούς εκσυγχρονισμού απέτυχε. Η δύσμορφη ελληνική απομίμηση του αμφισβητούμενου πλέον ευρωπαϊκού προτύπου καταρρέει, συμπαρασύροντας τον παγιδευμένο στην εκσυγχρονιστική ιδεοληψία ελληνικό λαό. Η κρίση οδηγεί αναπόφευκτα σε βαθύτατες αναθεωρήσεις. Το τέλος της Ιστορίας, το οποίο είχε εξαγγείλει ο Francis Fukuyama, απεδείχθη φενάκη. Καιρός είναι να συνειδητοποιηθεί και στην Ελλάδα ο επικίνδυνος, ανταγωνιστικός και συχνά τραγικός χαρακτήρας της Ιστορίας.

Η παρούσα κρίση κινδυνεύει να αποβεί διπλή. Παράλληλα με το τέλος του εκσυγχρονιστικού ονείρου και των παραμορφώσεών του, τίθενται υπό δοκιμασίαν και οι αναδιπλωτικές δυνάμεις της ελληνικής κοινωνίας. Η οικογένεια, η γειτονιά, το χωριό, οι φιλικοί δεσμοί, η εκκλησία, το φιλότιμο, ο πατριωτισμός, ο πυκνός αστικός ιστός, όπως στο κέντρο της Αθήνας, οι εκτός Ελλάδος δεσμοί και εφεδρείες της διασποράς έχουν, άραγε, ακόμη την απαιτούμενη δύναμη και συνοχή για να συντηρηθεί το κοινωνικό και ανθρώπινο κεφάλαιο, για να ανασυνταχθούν το Κράτος και η οικονομία;

Το ερώτημα αυτό είναι πιο κρίσιμο από τα αν και πότε θα αντιμετωπίσουμε την χρεωκοπία ή μια άλλη μεγάλη εθνική κρίση. Στον αβέβαιο κόσμο μας, αργά ή γρήγορα, η χώρα μας θα πληγεί, όπως και όλες οι χώρες με σημαντική γεωπολιτική, γεωστρατηγική ή γεωοικονοική θέση. Μόνο όσες κατορθώνουν να αναδιπλώνονται θα διατηρήσουν επίπεδο και status.

Επιβάλλεται, επομένως, να σκεφθούμε όχι μόνον πως αποτρέπονται οι καταστροφές, αλλά και τι συμβαίνει κατόπιν. Η αναδίπλωση/resilience της κοινωνίας πρέπει να αποτελέσει κύριο μέλημα. Προς το παρόν συμβαίνει το αντίθετο. Το θνησιγενές σύστημα, στην προσπάθειά του να αυτό-παραταθεί, εξακολουθεί να αντλεί πόρους και να υποσκάπτει την αίγλη των θεσμών και των δυνάμεων που θα κληθούν να καλύψουν το χάσμα της αποσύνθεσης. Εξακολουθεί να υποθηκεύει το μέλλον, όπως έπραξε και στο παρελθόν αντλώντας και κατασπαταλώντας οικονομικούς πόρους∙ οδηγώντας, κατά συνέπειαν, την χώρα στην σημερινή οικονομική κρίση.

Ευτυχώς, οι δυνάμεις της αναδίπλωσης έχουν βαθειές ρίζες. Τρείς δεκαετίες ψευδαισθήσεων και τρία έτη κρίσης δεν αρκούν για να διαλύσουν όσα έχουν οικοδομηθεί επί αιώνες. Πρέπει, όμως επιτέλους να τεθεί φραγμός στην απαξίωση του αναδιπλωτικού μας κεφαλαίου, μακρόθεν πολυτιμότερου από τα όποια άλλα, στους τρέχοντες και επερχομένους χαλεπούς καιρούς.

Αναδημοσίευση από την Εστία - Ημερομηνία δημοσίευσης: 17-01-12

Διαβάστε περισσότερα......

Δευτέρα, 16 Ιανουαρίου 2012

Να στηριχτούμε στις δικές μας δυνάμεις

Αυτοδύναμοι!

Εκστρατεία για ένα εσωτερικό ομολογιακό δάνειο
Γιώργος Καραμπελιάς

Μια αδιάψευστη ένδειξη της σαπίλας των ελληνικών ελίτ είναι η απουσία οποιασδήποτε πρωτοβουλίας για ενίσχυση της αλληλεγγύης και της συνοχής της κοινωνίας από το σύνολο των πολιτικών, «πνευματικών» και οικονομικών ελίτ της χώρας.

Σήμερα, οι έλληνες εφοπλιστές παραμένουν ακόμα ιδιοκτήτες του μεγαλύτερου εμπορικού στόλου στον κόσμο, με παραγγελίες πολλών δεκάδων δισεκατομμυρίων. Έλληνες επιχειρηματίες, τραπεζίτες, πολιτικοί και άλλοι χρυσοκάνθαροι διαθέτουν καταθέσεις εκατοντάδων δισεκατομμυρίων στο εξωτερικό. Μερικές εκατοντάδες χιλιάδες Έλληνες έχουν ένα σημαντικό ύψος καταθέσεων και σημαντικά περιουσιακά στοιχεία.

Αν όλοι οι Έλληνες, με πρωτοστάτες τους υπουργούς, τους βουλευτές, τους συνδέσμους των εφοπλιστών και των βιομηχάνων, τους τραπεζίτες, τους κατασκευαστές, τους ιδιοκτήτες ΜΜΕ, τους «συνδικαλιστές» τύπου Παναγόπουλου, με αμοιβές δεκάδες χιλιάδες ευρώ τον μήνα, και τους μεγαλοδημοσιογράφους, εννοούσαν στα σοβαρά αυτά που λένε, ότι «όλοι θα πρέπει να συνεισφέρουμε για το ξεπέρασμα της κρίσης», θα είχαν ήδη ξεκινήσει μια εκστρατεία για ένα εσωτερικό ομολογιακό δάνειο, με χαμηλό επιτόκιο, για να δανείσουν το ελληνικό κράτος.

Αν οι σύνδεσμοι των ομογενών, ιδιαίτερα στις ΗΠΑ και την Αυστραλία, κινητοποιούνταν προς την ίδια κατεύθυνση, σήμερα θα ήταν άλλη η κατάσταση της χώρας.

Θα μπορούσε να υπάρξει μια σοβαρή χρηματοδότηση του ελληνικού κράτους, ύψους δεκάδων δισεκατομμυρίων, θα ενισχυόταν όντως η εθνική συνοχή και οι Έλληνες θα μπορούσαν να αντιμετωπίσουν ενωμένοι την κρίση.

Οι Έλληνες κάποτε διεξήγαν μεγάλους εθνικούς αγώνες στηριζόμενοι κατʼ εξοχήν στην οικονομική συμπαράσταση των συμπατριωτών τους. Οι Ζωσιμάδες, ο Βαρβάκης, ο Σίνας, ακόμα και ο Συγγρός, ο Αβέρωφ, μοναστήρια και Μητροπολίτες, οι χιλιάδες των μικρών και μεγάλων ευεργετών, στήριξαν την εκπαίδευση κατά τη διάρκεια της Τουρκοκρατίας, χρηματοδότησαν τη Φιλική Εταιρεία και την Επανάσταση, ενίσχυσαν τον ελληνικό στόλο στους Βαλκανικούς Πολέμους. Συχνά αυτοί οι εθνικοί ευεργέτες ήταν στυγνοί καπιταλιστές, όπως ο Συγγρός. Κι όμως, παράλληλα, ήταν διατεθειμένοι να ξοδέψουν απλόχερα για τις ανάγκες της πατρίδας, επιστρέφοντας έτσι ένα μέρος από αυτά που είχαν καρπωθεί.

Σήμερα δεν βρέθηκε ούτε ένας –ένας– πολιτικός, επιχειρηματίας, μεγαλοδημοσιογράφος που να βάλει το χέρι στην τσέπη, δεν βρέθηκε ούτε ένας να κάνει έστω αυτό που έκαναν οι ιταλοί καπιταλιστές.

Οι Έλληνες αντιμετωπίζουν την κρίση ο καθένας μόνος του και οι μόνες πρωτοβουλίες αλληλεγγύης έρχονται από τα κάτω, από ομάδες πολιτών και από την Εκκλησία.

Και γιʼ αυτήν την κατάντια δεν ευθύνεται μόνο το «πνεύμα της εποχής», ο ατομικισμός, ο καταναλωτισμός. Ευθύνονται, πριν απʼ όλα, όλοι εκείνοι που πασχίζουν να αποδομήσουν την Ιστορία μας, να κόψουν τις ρίζες μας, να μας μεταβάλουν σε αγέλη χωρίς ταυτότητα.

Και έρχονται σήμερα να τα ζητήσουν όλα από τους μισθωτούς, τους συνταξιούχους, τους άνεργους, τους αγρότες, τους μικρέμπορους, τους «μικρομεσαίους», με περικοπές, χαράτσια, φοροεπιδρομές, απολύσεις. Οι ίδιοι δεν είναι διατεθειμένοι να παραχωρήσουν τίποτε!

Ο περιβόητος Πρόεδρος της Δημοκρατίας, που κινδυνεύει να γίνει πιο αναξιόπιστος απʼ όλους τους άλλους, ξέρει μόνο να διαμαρτύρεται επειδή τον κράζουν οι πολίτες.

Είναι καιρός, λοιπόν, να αναλάβει μια πρωτοβουλία αν θέλει να μειωθεί η λαϊκή κατακραυγή εναντίον του. Να δημιουργήσει μια ανεξάρτητη και υπεράνω υποψίας επιτροπή ελέγχου, που θα αναλάβει τη διαχείριση ενός ομολογιακού δανείου, στο οποίο, πρώτος αυτός, θα συνεισφέρει ένα σημαντικό ποσόν και αμέσως ύστερα από αυτόν ο πρωθυπουργός, όλοι οι υπουργοί και οι βουλευτές, με ένα υποχρεωτικό μίνιμουμ συμμετοχής, που να ανέρχεται σε μερικές δεκάδες χιλιάδες ευρώ. Αμέσως μετά θα πρέπει να ακολουθήσουν οι εφοπλιστές, οι βιομήχανοι, οι μεγαλέμποροι, οι κατασκευαστές, οι μεγαλοδημοσιογράφοι. Και μετά μπορούν να ακολουθήσουν όλοι οι έλληνες πολίτες, στην Ελλάδα και το εξωτερικό.

Και επειδή το αυτί των παχύδερμων δεν πρόκειται να ιδρώσει εύκολα, θα πρέπει να δημιουργηθεί ένα κίνημα προώθησης ενός τέτοιου δανείου, που θα τους υποχρεώσει να κινηθούν έστω και διά της βίας. Είναι καιρός, πέρα από τις καταγγελίες, να παρέμβουμε και στο ίδιο το ζήτημα του χρέους. Θα πρέπει να πάψουμε να αναζητούμε δανεικά από τους ξένους και να υποχρεώσουμε τους «ξένους» που βρίσκονται στον τόπο μας, αυτούς που μας οδήγησαν σε αυτήν την άθλια κατάσταση, να συμβάλουν επιτέλους όχι μόνο στο ξεπέρασμα της κρίσης αλλά και στην ανασυγκρότηση της κοινωνίας την οποία διέλυσαν. Κάτι τέτοιο εξάλλου θα μείωνε κατά πολύ και τις δυνατότητες των ξένων, της Μέρκελ και του ΔΝΤ, να μας εκβιάζουν από δόση σε δόση, από Μνημόνιο σε Μνημόνιο, θα έδινε τη δυνατότητα στην ελληνική κοινωνία να τους αντιμετωπίσει με θάρρος και υπερηφάνεια...

Το αίτημα του ομολογιακού δανείου, με βάση τις οικονομικές δυνατότητες και τις ευθύνες των διαφορετικών κοινωνικών ομάδων και τάξεων, έπρεπε ήδη να αποτελεί βασικό αίτημα του κινήματος των Αγανακτισμένων. Όμως, κάλλιο αργά παρά ποτέ.

Αναδημοσίευση από τη Ρήξη (φ. 81) - Ημερομηνία δημοσίευσης: 14-01-12

Διαβάστε περισσότερα......

Κυριακή, 15 Ιανουαρίου 2012

H πρωθυπουργία διαπομπεύει τις μετριότητες

Χρήστος Γιανναράς

Δεν έχουν νόημα, είναι αποδεδειγμένα ατελέσφορες οι εκκλήσεις, οι προτροπές, οι υποδείξεις σε ανθρώπους των κομμάτων. Tο πάθος για την πολιτική ως παίγνιο μοιάζει ανίατη ασθένεια, ανήκε στη βλάβη.

Eπείγεται η «Nέα Δημοκρατία» να γίνει κυβέρνηση με οποιοδήποτε τίμημα. Δεν την ενδιαφέρει αν θα κυβερνήσει σε κράτος που θα έχει κηρύξει στάση στις πληρωμές μισθών και συντάξεων, με πανικόβλητα πλήθη στους δρόμους να εγκληματούν χωρίς χαλινό.

Tεκμαίρεται η αδιαφορία της N.Δ. από τα θέματα που απασχολούν τον αρχηγό και τους «επιτελείς» του, το άμεσο «περιβάλλον» του: Mάχη για τις καρέκλες, για τις θέσεις στα ψηφοδέλτια, για το ποιος θα φιγουράρει δίπλα στον αρχηγό μπροστά στις κάμερες. Oμαδοποιήσεις που αλληλομαχαιρώνονται στο Διαδίκτυο, φτήνια και ευτέλεια επιδιώξεων, ενώ το κράτος βουλιάζει στο χάος. Mονότροποι μέχρις αναλγησίας οι κομματάνθρωποι, αποκομμένοι από την πραγματικότητα, ανέγγιχτοι από την αγωνία και τον πανικό για τη συντελεσμένη στη χώρα καταστροφή, παχυδερμικά ανέμελοι για τις ευθύνες τους, για τις νωπές αθλιότητες της πενταετίας τους.

Δεν έχουν νόημα οι καταγγελίες, το ξεμπρόστιασμα, η διαπόμπευση. Eίναι ανίατη ψυχοπάθεια η εξουσιολαγνεία, βεβαιωμένη απώλεια επαφής με την πραγματικότητα. Tα «παλαιά στελέχη» της «παράταξης» απέδειξαν επί πέντε χρόνια εξωφρενική ανικανότητα και φαυλότητα, αλλά παραμένουν όλα επί σκηνής. Aπό κοντά οι νεοφανείς υπασπιστές του αρχηγού, έχουν κιόλας στεγανό ο καθένας και αυτονομημένο το δικό του μικροσύμπαν, και ανταγωνίζονται σε θριαμβολογίες ποιος δικαιώνεται για τις υποδείξεις του στον αρχηγό.

H αρχηγία σε ένα τέτοιο κόμμα αμετανοησίας και ευτέλειας τι σημαίνει για τον κ. Σαμαρά, ποιες ικανοποιήσεις του προσφέρει, ποιες φιλοδοξίες του μπορεί να υπηρετήσει; Tι να την κάνει την πρωθυπουργία όταν δεν διαθέτει παρά φθαρμένα, σπιθαμιαία αναστήματα για να αντιπαλαίψει ιλιγγιώδη προβλήματα σε μια χώρα ρημαγμένη, βυθισμένη στην απόγνωση; Δεν τον τρομάζει το ταπεινωτικό, οικτρό τέλος που είχαν τρεις κιόλας πριν από αυτόν πρωθυπουργοί παραδομένοι σήμερα στη χλεύη και στην περιφρόνηση του λαού και της Iστορίας; Γιατί επιμένει να βαδίζει, δίχως την παραμικρή παρέκκλιση, στα ίχνη τους;

H εξουσία μεγεθύνει εξευτελιστικά τη μετριότητα, τη γελοιοποιεί, τη διαπομπεύει. O θλιβερός ολίγιστος των Παπανδρέου, μέσα σε δύο μόλις χρόνια, είχε κατασυντριβεί από την πρωθυπουργία, διασυρμένος απεπανόρθωτα, φορτωμένος την ευθύνη εγκλημάτων καταστροφής της ζωής εκατομμυρίων Eλλήνων και υπόλογος για το διεθνές ρεζίλεμα του ελληνικού ονόματος.

O προκάτοχός του στην πρωθυπουργία, Kαραμανλής ο βραχύς, κατέρρευσε, επίσης κατεξευτελισμένος, ένα μόλις χρόνο μετά την ανανέωση της λαϊκής εντολής που είχε μεγαλόθυμα αμνηστεύσει τη μνημειώδη ανικανότητα, ατολμία και φαυλότητα της πρώτης του τριετίας. Σήμερα δεν τολμάει να ξεμυτίσει σε δημόσιο χώρο, τον περιμένουν οι προπηλακισμοί του αγανακτισμένου πλήθους – έχει απωθηθεί στο περιθώριο της κοινωνίας και της Iστορίας.

Kάτι ανάλογο και ο K. Σημιτης, που δεν έκρυβε την περιφρόνησή του για οτιδήποτε ελληνικό, αλλά με ελλαδικότατες μικροπονηριές (Greek Statistics) πέτυχε την είσοδο της χώρας στην Eυρωζώνη, ενώ ήταν πήλινα, εγκληματικώς σαθρά, τα πόδια της Oικονομίας. Kαι το ποιόν των «μεταρρυθμίσεών» του ξεσκεπάστηκε οδυνηρά με τις πομπές της δεύτερης κυβερνητικής του τετραετίας.

Δεν τρομάζει τον κ. Σαμαρά αυτός ο αμείλικτος διασυρμός της μετριότητας από τη δοκιμασία στο καμίνι της πρωθυπουργίας; Kαι η μετριότητα δεν μετριέται τόσο με βάση τα έκτακτα προσόντα όσο με την απουσία κάποιων ηγετικών ικανοτήτων, ελάχιστα φανταχτερών, που ειδικά σήμερα, σε εποχή κυριαρχίας των επιδερμικών εντυπώσεων, αποδείχνονται κεφαλαιώδη χαρίσματα. Tο πρόβλημα της Eλλάδας σήμερα είναι ένα: να ξηλωθεί, αλλά μεθοδικά και ειρηνικά, το παρασιτικό, πελατειακό καθεστώς της κομματοκρατίας και να στηθεί εξ υπαρχής κράτος στην υπηρεσία της κοινωνίας. Kράτος με πρωτεύονται στόχο τη λιγότερη δυνατή αδικία, την ποιότητα της ζωής, την άνοδο της κατά κεφαλήν καλλιέργειας. Tον πολιτικό που θα τολμήσει αυτές τις στοχεύσεις, ο λαός θα τον λατρέψει, κύριε Σαμαρά.

Eίναι στοχεύσεις που δεν απαιτούν οπωσδήποτε «μπαλκονάτο» ηγέτη, εντυπωσιακή επιβλητικότητα. Aπαιτούν τη σεμνή οξυδέρκεια που ξέρει να ξεχωρίζει ποιότητες, να εντοπίζει αποτελεσματικούς συνεργάτες, να αξιοποιεί την ανιδιοτέλεια και το δημιουργικό πάθος. Aπαιτεί την πανίσχυρη τόλμη της διακινδύνευσης, της ετοιμότητας για αυτοθυσία.

O νουνεχής πολίτης ξέρει ότι δεν μπορεί να περιμένει τίποτα, μα απολύτως τίποτα, από το προσωπικό των κομμάτων της σημερινής πολιτικής σκηνής. Kαι ο πιο καθαρός, ο πιο τίμιος πολιτευτής βαρύνεται με το στίγμα της σύμπραξης στα εγκλήματα των κυβερνήσεων που μας οδήγησαν στην τωρινή χρεοκοπία και διεθνή διαπόμπευση. O κ. Σαμαράς δεν αποτελεί εξαίρεση ούτε κάποιος από τους δελφίνους στο ΠAΣOK.

Θα αποτελέσει εξαίρεση όποιος, κατέχοντας τη θέση του αρχηγού στο ένα ή στο άλλο κόμμα, επαγγελθεί τη διάλυση του κόμματός του και τη συγκρότηση ενός ριζικά καινούργιου σχηματισμού με κριτήριο άφθορη ποιότητα και ετοιμότητα κοινωνικής προσφοράς.

O ηγέτης με τη σεμνή οξυδέρκεια θα εντοπίσει τους ανθρώπους τους ικανούς να απελευθερώσουν τη δημόσια διοίκηση από κάθε κομματική παρέμβαση και επιρροή. Tους σοφούς νομικούς που θα μεταφράσουν σε νομοθεσία τους συνταγματικούς περιορισμούς στον συνδικαλισμό των δημόσιων λειτουργών. Που θα καθαρίσουν τελεσίδικα τα πανεπιστήμια και τα σχολεία από τη λοιμική των κομματικών νεολαιών. Που θα σαρκώσουν σε λειτουργικούς θεσμούς μιαν άτεγκτη αξιοκρατία, τον συνεχή έλεγχο της ποιότητας, της παραγωγικότητας, της δημιουργικής φαντασίας σε κάθε πτυχή του συλλογικού βίου.

Tέτοιες στοχεύσεις μοιάζουν ουτοπικές, δονκιχωτικές, για τα θύματα της ψυχοπαθολογικής εξουσιολαγνείας. O ρεαλισμός των στοχεύσεων είναι απρόσιτος στη μονοτροπία της ιδιοτέλειας.

Αναδημοσίευση από την Kαθημερινή - Ημερομηνία δημοσίευσης: 15-01-12

Διαβάστε περισσότερα......

Παρασκευή, 13 Ιανουαρίου 2012

Αμαλία Ηλιάδη - Οικονομικές κρίσεις στην Ελληνική Ιστορία - 13 Ιαν 12

Στα πλαίσια της σειράς εκπομπών με τον γενικό τίτλο «Η πνευματική διάσταση της κρίσης» της ραδιοφωνικής εκπομπής «Η ταυτότητα της Εκκλησίας» του Ρ/Σ της Εκκλησίας της Ελλάδος, που μεταδόθηκε στις 13.1.12, ο Δημήτρης Ριζούλης παρουσίασε το θέμα «Οικονομικές κρίσεις στην Ελληνική Ιστορία», με καλεσμένη την φιλόλογο και ιστορικό κα Αμαλία Ηλιάδη.

Διαβάστε περισσότερα......

Συμεών Ρετάλης - Ασφάλεια στο Διαδίκτυο - 12 Ιαν 12

Στα πλαίσια της ραδιοφωνικής εκπομπής «Του παρόντος κόσμου πάροικοι» του Ρ/Σ της Πειραϊκής Εκκλησίας, που μεταδόθηκε στις 12.1.12, ο Παναγιώτης Χαρατζόπουλος συζήτησε για την ασφάλεια στο Διαδίκτυο με τους κκ. Συμεών Ρετάλη, Αναπληρωτή καθηγητή στο Τμήμα Ψηφιακών Συστημάτων στο Πανεπιστήμιο Πειραιά, συντονιστή του ευρωπαϊκού προγράμματος για την ασφάλεια στα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης και Γεώργιο Κορμά, επιστημονικό συνεργάτη της Μονάδας Εφηβικής Υγείας του Παν. Αθηνών και εκπρόσωπο του Ελληνικού Κέντρου Ασφαλούς Διαδικτύου.

Σχετικοί σύνδεσμοι:

  1. Safe Social Media: Using New Media to prevent and combat against Media Violence
  2. Cyberkids: Πρωτοβουλία για την ασφαλή πλοήγηση στο διαδίκτυο
  3. Safe Kids: Preventing injuries at home, at play, and on the way
  4. Safer Internet: για ένα ασφαλέστερο διαδίκτυο
  5. Savemitsos.gr: Στον πραγματικό κόσμο θα προστατεύατε τα παιδιά σας

Διαβάστε περισσότερα......

Τετάρτη, 11 Ιανουαρίου 2012

Ανιχνεύσεις - Συνέντευξη με τον Βασίλη Μαρκεζίνη - 10 Ιαν 12

Συνέντευξη του κ. Βασίλη Μαρκεζίνη στις Ανιχνεύσεις, που μεταδόθηκε στις 10.1.12, με αφορμή το βιβλίο του “Γράφοντας για τον εαυτό μου”, Εκδοτικός Οίκος Α. Α. Λιβάνη, 2011 .

Διαβάστε περισσότερα......

Γράμματα Σπουδάματα - Ζουράρις - «Χαῖρε ἡ τοὺς τεχνολόγους ἀλόγους ἐλέγχουσα» - 10 Ιαν 12

Ο δάσκαλος κ. Δημήτριος Νατσιός συζητά με τον Πολιτειολόγο και Συγγραφέα κ. Κώστα Ζουράρι για ένα αριστούργημα της βυζαντινής υμνογραφίας, τον Ακάθιστο Ύμνο.

Διαβάστε περισσότερα......

Δεκαετία ανατροπών

Γιώργος Πρεβελάκης*

Τεράστια απόσταση χωρίζει τον Ιανουάριο του 2002, όταν το ευρώ αντικατέστησε τα εθνικά νομίσματα, από τον τρέχοντα. Η αισιοδοξία της εισόδου στην ευρωζώνη έχει μετατραπεί σε ένα βαθύτατο αίσθημα αβεβαιότητας και ανασφάλειας. Εντούτοις, οι βασικές παράμετροι της παγκόσμιας πολιτικής οικονομίας δεν έχουν κατ' ουσία αλλάξει.

Το 2002 είχαν ήδη συντελεστεί οι αλλαγές οι οποίες οδηγούν στην ενοποίηση του παγκόσμιου οικονομικού χώρου: νέες τεχνολογίες, νέοι τρόποι παραγωγής, κατάργηση των εμποδίων στην κυκλοφορία κεφαλαίων, εμπορευμάτων και υπηρεσιών, ανεξέλεγκτα μεταναστευτικά ρεύματα, κατάρρευση ή κατάλυση κατά το μάλλον ή ήττον των κρατών τα οποία αυτοεξαιρούνταν από την γενικευμένη αυτή κίνηση. Ήταν επομένως προφανές ότι υπό την επίδραση της απελευθερωμένης κυκλοφορίας ανθρώπων, προϊόντων, κεφαλαίων και πληροφοριών, η ανθρωπότητα όδευε ήδη προς οικονομική ομογενοποίηση. Επί μία δεκαετία οι τάσεις αυτές ενισχύθηκαν ποσοτικά, χωρίς να τροποποιηθούν ποιοτικά.

Δημιουργήθηκε έτσι μια σοβαρή αντίφαση: κατά τούς παρελθόντες αιώνες, οι γεωγραφικές ανισότητες σε πλανητικό επίπεδο σταδιακά υπερέβησαν κάθε προηγούμενο στην ανθρώπινη ιστορία. Η ομογενοποίηση του πλανήτη, η αμφισβήτηση δηλαδή αυτής της κληρονομίας, προκαλεί δυνάμει τεράστιες εντάσεις. Η προσφορά και η αμοιβή της εργασίας θα τείνουν να εξισωθούν σε διεθνές επίπεδο, μειώνοντας σταδιακά την διάκριση ανάμεσα, επί παραδείγματι, στον Άγγλο και στον Κινέζο εργάτη. Ιστορία δύο και πλέον αιώνων ανατρέπεται. Αναμένονται, επομένως, κοινωνικές και πολεμικές συγκρούσεις, καθώς αντιπαρατίθενται τα συμφέροντα του status quo, δηλαδή το μεγαλύτερο τμήμα των κοινωνιών του ανεπτυγμένου κόσμου, έναντι όσων ωφελούνται από τις νέες ευκαιρίες, δηλαδή οι υπό ανάπτυξιν χώρες και οι κοσμοπολιτικές ελίτ των ανεπτυγμένων.

Το μέγα αποσταθεροποιητικό δυναμικό της παγκοσμιοποίησης, προφανές ήδη από το 2002, συγκαλύφθηκε πίσω από ένα προπέτασμα τεχνητής ευημερίας στις ανεπτυγμένες χώρες, το οποίο τροφοδοτούσε ο δανεισμός -μετετίθετο, δηλαδή το πρόβλημα προς το μέλλον. Οι κοσμοπολιτικές ελίτ εξασφάλιζαν μια προσωρινή κοινωνική ειρήνη, καθώς οι αυταρχικές ηγεσίες των αναπτυσσομένων χωρών, αντί να διαθέτουν το προϊόν της ανάπτυξης για την βελτίωση του βιοτικού επιπέδου των λαών τους, το αποθησαύριζαν στις φαινομενικά ασφαλείς δυτικές οικονομίες.

Σήμερα, η στρατηγική αυτή αγγίζει τα όριά της. Η κρίση δανεισμού των δυτικών κοινωνιών και η κλιμακούμενη αμφισβήτηση των αυταρχικών καθεστώτων οδηγούν σε πολιτικές εξελίξεις απειλητικές για τα παλαιά κατεστημένα. Η γενικευόμενη αποσταθεροποίηση του παλαιού δεν έχει δημιουργήσει ακόμη κατευθύνσεις και προοπτικές ανασύνθεσης του παγκόσμιου οικονομικού χώρου. Δύσκολα όμως θα συνεχιστεί η πορεία προς ενοποίηση, χωρίς τουλάχιστον να προηγηθεί μια παρατεταμένη περίοδος οπισθοδρόμησης σε προστατευτισμούς διαφόρων μορφών και κλιμάκων. Μέσα από οξύτατες κρίσεις, οι οποίες σήμερα περικλείουν μεγάλους κινδύνους λόγω της τεχνολογίας της μαζικής καταστροφής, θα προκύψει αργά ή γρήγορα μια νέα οργάνωση του γεωγραφικού χώρου, μια νέα ισορροπία στην αιώνια γεωγραφική διαλεκτική ανάμεσα στην ενοποίηση και την διάσπαση, ανάμεσα στα δίκτυα και τα σύνορα.

Η ελληνική κρίση αποτελεί, επομένως, προπομπό μιας πολύ βαθύτερης ανακατάταξης, η οποία θα θίξει Ευρώπη και Αμερική. Λόγω της ασυγκρίτως μεγαλύτερης αδρανείας των γεωοικονομικών αυτών συνόλων, η κρίση εκεί θα εκτυλιχτεί με βραδύτερους ρυθμούς. Όμως, και η αναπροσαρμογή των οικονομιών και των κοινωνιών θα είναι πολύ πιο επίπονη και μακρόσυρτη από την ελληνική. Όταν η Ελλάδα θα ανασυγκροτηθεί, σε πέντε ή δέκα χρόνια, η Ευρώπη και η Αμερική θα αντιμετωπίζουν προβλήματα οικονομικών και κοινωνικών προσαρμογών, μπροστά στα οποία η σημερινή ελληνική κρίση θα φαίνεται ασήμαντη.

Για να επιβεβαιωθεί αυτή η αισιόδοξη στην σχετικότητά της πρόβλεψη για την Ελλάδα, θα χρειαστεί η ελληνική κοινωνία και οικονομία να μεταμορφωθούν. Η συντελούμενη κατάρρευση του παλαιού σήμερα αποτελεί την αναγκαία, αλλά όχι και την ικανή συνθήκη για την μετατροπή της Ελλάδας σε πρωτοπορία της ευρωπαϊκής ανάκαμψης. Η δύσκολη περίοδος την οποία καλούνται να διανύσουν οι Έλληνες θα οδηγήσει σε βαθύτατες ιδεολογικές και αξιακές αναθεωρήσεις, χάρη στις οποίες θα επανακινητοποιηθούν οι ικανότητες τις οποίες έχει κληροδοτήσει ο επιτυχής ιστορικός αγώνας των Ελλήνων για επιβίωση σε ένα δύσκολο γεωπολιτικό περιβάλλον.

 

*O Γεώργιος - Στυλιανός Πρεβελάκης είναι καθηγητής Γεωπολιτικής στο Πανεπιστήμιο της Σορβόννης (Paris 1)

Αναδημοσίευση από την Εστία

Διαβάστε περισσότερα......

Τρίτη, 10 Ιανουαρίου 2012

«Υπό διωγμόν στην ίδια τους την πατρίδα οι Έλληνες»

«Η Ελλάδα από τον Όμηρο μέχρι τον θρηνητικό Παπαδιαμάντη (σαν να ΄χαν ποτέ τελειωμό τα πάθια και οι καημοί του κόσμου, «Το μοιρολόι της φώκιας») έδιδε νόημα στην ιστορία και στον άνθρωπο. Αυτό θα πράξει και τώρα, αφού εξυγιανθεί από τις σημερινές ασθένειές της». Αυτά δηλώνει σήμερα στην «ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ» ο κ. Γιώργος Π. Παύλος, Αναπληρωτής Καθηγητής Δημοκριτείου Πανεπιστημίου Θράκης.

   
Μιλάει στην ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ο κ. Γιώργος Π. Παύλος, Αναπληρωτής Καθηγητής Δημοκριτείου Πανεπιστημίου Θράκης  
Γιώργος Π. Παύλος  

Συνέντευξη στον Αποστόλη Ζώη

- Αξίζει, κ. Παύλε, αυτή η μεταχείριση που δέχεται η χώρα μας τους τελευταίους μήνες από ξένα ΜΜΕ και κυρίως της Γερμανίας για το χαρακτήρα και την συμπεριφορά του νεοέλληνα; Ποια η δική σας άποψη;

«Είτε το συνειδητοποιούμε είτε όχι, αυτήν την στιγμή ο ελληνικός λαός και οι Έλληνες της Ελλάδος τελούν υπό διωγμό στην ίδια τους την πατρίδα. Ο διωγμός αυτός πραγματοποιείται με πολλούς τρόπους. Τα ΜΜΕ, αλλά και όχι μόνον αυτά, στο βωμό της τηλεθέασης, της ακροαματικότητας και συχνά της εύκολης είδησης, διαπομπεύουν ανθρώπους ή λαούς, αδιαφορώντας για την πραγματικότητα. Σήμερα στην Ελλάδα οι άνθρωποι του καθημερινού μόχθου και όσοι δεν απομύζησαν τον δημόσιο πλούτο και δεν έχουν καταθέσεις σε τράπεζες της Ελβετίας, αδυνατούν να επιβιώσουν. Αδυνατούν να τραφούν, να ζεσταθούν, να γιατρευτούν, να θρέψουν ή να σπουδάσουν τα παιδιά των.

Καθημερινά πληροφορούμεθα, για αυτοκτονίες ανθρώπων που αδυνατούν να ανταπεξέλθουν μέσα στην κρίση, για την κατακόρυφη αύξηση, του αριθμού των πασχόντων από μελαγχολία και κατάθλιψη και της κατανάλωσης αντικαταθλιπτικών φαρμάκων. Σε λίγο χρόνο δε, όσοι αντιδρούν σε αυτή την κατάσταση, θα θεωρούνται εχθροί της τάξης και της ασφάλειας της χώρας. Κι έτσι, αυτοί που υποτίθεται ότι μας απήλλαξαν από τη χούντα των συνταγματαρχών θα την μιμηθούν με τον δικό τους τρόπο, είτε διότι δεν θέλουν να αποχωριστούν την καθέδρα και την εξουσία των, είτε διότι αδυνατούν να αντισταθούν στην παγκόσμια οικονομική βία. Ήδη οι Έλληνες, πάλι για το καλό τους, έχουν μπει στον γύψο από τους νέους αυτόκλητους σωτήρες των, τώρα βέβαια με δημοκρατικές διαδικασίες και με δημοκρατικές εξαπατήσεις και φρούδες υποσχέσεις τύπου: δεν θα μπούμε στο ΔΝΤ, λεφτά υπάρχουν, θα θερμάνουμε την αγορά, θα προστατέψουμε τους εργαζομένους και τα δικαιώματά των. Και όλα αυτά την στιγμή που, όπως αποδεικνύεται σήμερα, η τότε αντιπολίτευση και κατόπιν κυβέρνηση είχε ήδη δρομολογήσει ακριβώς τα αντίθετα, ενώ η τότε κυβέρνηση και νυν αντιπολίτευση θεώρησε τις εκλογές ευτυχή συγκυρία και ευκαιρία για να αποποιηθεί των ευθυνών της απέναντι στις δεσμεύσεις της και στην ιστορία. Και ταυτόχρονα, συμβαίνει το παράδοξο, τότε μεν, οι δυνάμεις καταστολής ως εντολοδόχοι της τότε κυβέρνησης να είναι οι εχθροί της δημοκρατίας και του δίκαια διαμαρτυρόμενου λαού, ενώ μετά οι ίδιες δυνάμεις καταστολής και εντολοδόχοι της νέας κυβέρνησης να είναι οι υπερασπιστές της τάξης και της ασφάλειας, ενώ ο διαμαρτυρόμενος και αντιστεκόμενος στο Μνημόνιο λαός (αγανακτισμένοι πολίτες στην Πλατεία Συντάγματος) να έχει πλέον μετατραπεί σε εχθρό της δημοκρατίας και του εθνικού συμφέροντος. Εάν δε, αληθεύουν και οι φήμες περί των ασφαλίστρων ανταλλαγής κινδύνου αθέτησης υψηλού ρίσκου (τα λεγόμενα CDS), η αξία των οποίων εκτινάχθηκε μέσα σε λίγο χρόνο, τότε τα πράγματα είναι πολύ χειρότερα κι επικινδυνότερα, απ’ όσο φανταζόμαστε. Από την άλλη πλευρά, ευθυνόμεθα κι εμείς ως Έλληνες, διότι τα τελευταία 35 περίπου χρόνια μετά το Πολυτεχνείο, την πτώση της Χούντας και την Μεταπολίτευση, κι ενώ διαχειριστήκαμε τεράστια χρηματικά ποσά αφότου εισήλθαμε στην Ε.Ε., καταφέραμε να χρεοκοπήσουμε την χώρα μας. Ένα ναυάγιο εν μέσω γαλήνης και χωρίς ουδεμία βλάβη του πλοίου. Άρα, σαφώς ευθύνονται οι επιβάτες. Πρωτίστως δε ο καπετάνιος και το πλήρωμα.

Ευθυνόμεθα ως λαός, διότι βολευτήκαμε στο ψέμα και την υποκρισία των πολιτικών και κατά έναν τρόπο γίναμε και εμείς «ψεύτες» και «υποκριτές». Κυρίως ψευτίσαμε και χάσαμε την αυθεντικότητα και την αρχοντιά μας. Καμπουριάσαμε και καταντήσαμε ζητιάνοι του κάθε πολιτικού, χάριν του ρουσφετιού και της εκδούλευσης για εμάς ή τα παιδιά μας. Χάσαμε το αίσθημα ευθύνης για το όλον, την κοινωνία μας, την Ελλάδα μας, τους συνανθρώπους μας. Σκεπτόμαστε μόνον το εγώ μας κι όχι τους άλλους. Αρρωστήσαμε πνευματικά και ψυχικά. Χάσαμε τα λογικά μας και ξεχάσαμε την ανθρωπιά μας. Γεμίσαμε την χώρα μας, τους δρόμους και τις παραλίες με σκουπίδια και την ψυχή μας με θανατηφόρα απόβλητα και πνευματικούς ρύπους της τηλεόρασης, της μόδας, και των ψευδοδιανοούμενων καθηγητών, καλλιτεχνών, δημοσιογράφων και άλλων. Μισήσαμε την γλώσσα μας, την ιστορία μας, την πνευματική μας κληρονομιά και μας τρέχουν τα σάλια για ό,τι ξένο και γυαλιστερό. Ρουφήξαμε μέχρι τέλους κάθε υποκουλτούρα, ντόπιας ή ξένης παραγωγής και πιστέψαμε ότι γίναμε θεοί επειδή μπορούμε και καταναλώνουμε διαθέτουμε πτυχία και ανέσεις και ντυνόμαστε με την τελευταία γελοιότητα της μόδας στα ενδύματα και τις ιδεολογίες. Περιφρονήσαμε ό,τι σπουδαίο και ουσιαστικό κληρονομήσαμε από το παρελθόν και μισήσαμε τους εαυτούς μας. Τα τελευταία 30-40 χρόνια τρέξαμε να ξεφορτωθούμε με ό,τι μας φόρτωσε, μας προικοδότησε και μας πλούτισε η ιστορία μας εδώ και χιλιετίες. Πουλήσαμε τα όνειρά μας, τα δικά μας όνειρα, την δική μας πίστη και την δική μας αγάπη και τα ανταλλάξαμε με σκουπίδια, είτε εισαγόμενα είτε εγχώρια παραγόμενα. Κι όλη τούτη η αυτοκριτική απευθύνεται πρώτα σε εμάς τους δήθεν μορφωμένους, τους έχοντες σπουδές και πτυχία, τους δασκάλους, τους καθηγητές, τους γιατρούς, τους δικηγόρους, τους ιερωμένους, τους μηχανικούς και μετά, πολύ μετά, στον απλό και μεροκαματιάρη κόσμο».

- Μπορεί να αναστραφεί αυτό το αρνητικό κλίμα που κατά πολλούς είναι περισσότερο επικίνδυνο ακόμα και από οποιαδήποτε οικονομική κρίση;

«Κοιτάξτε, αυτό που έχουμε εδώ, δεν είναι απλώς ένα αρνητικό κλίμα που καλλιεργείται οφειλόμενο στη στάση μερικών μόνον παραγόντων, εθνικών ή άλλων χωρών.

Πέρα από τα δικά μας και τους δικούς μας, είναι και οι άλλοι και τα δικά τους. Η Ευρώπη, η Αμερική, η Ρωσία, η Κίνα, οι Άραβες, η Αφρική και όλοι εν γένει οι γεωπολιτικοί παίκτες σε αυτό το διεθνές σκακιστικό παιχνίδι, που σε κάθε κίνηση του αφανίζονται δεκάδες χιλιάδες ή και εκατομμύρια ανθρώπινες ζωές. Σήμερα οι σκακιστικές κινήσεις στην παγκόσμια σκακιέρα μπορούν να διαλύουν κράτη, να δημιουργούν νέα, να καταργούν ιστορικές αλήθειες, να κατασκευάζουν ιστορία και νέα έθνη, να καταργούν ή να χτίζουν σύνορα. Και μέσα σε όλα αυτά, ο νέος και αποφασιστικός παίκτης για την παγκόσμια κυριαρχία, το διεθνές τραπεζικό σύστημα, με βασικό πιόνι τις διεθνείς αγορές όχι πραγμάτων και υλικών αγαθών, αλλά χρήματος, ανθρώπων και λαών.

Κανένας λαός και καμία χώρα δεν δικαιούται πλέον να μείνει έξω απ’ αυτόν τον διεθνή χρηματιστηριακό έλεγχο. Το διεθνές τραπεζικό σύστημα έχει αποφασίσει να ελέγξει διεθνώς το χρήμα και τις αγορές. Οι χώρες, οι λαοί και οι κυβερνήσεις των είναι υποχρεωμένες πλέον να υποτάσσονται σε αυτό το νέο τέρας της ιστορίας, το οποίο τώρα έχει ξεθαρρέψει και θα βάζει το κεφάλι του και το χέρι του παντού. Σήμερα, όσο ποτέ άλλοτε, οι άνθρωποι και οι λαοί, οι δημοκρατίες των και οι ελευθερίες των δεν έχουν ουδεμία αξία. Θα πρέπει όλοι και όλα να υπηρετήσουν την απρόσωπη παγκόσμια αγορά και το προσωπείο του διεθνούς τραπεζικού συστήματος, το οποίο έχει αποφασίσει για το απόλυτο έλεγχο του πλανήτη. Τα εθνικά κράτη, οι αυτόνομοι λαοί, οι ανεξάρτητες ενώσεις λαών και κρατών και ό,τι άλλο εμπεριέχει στοιχεία δημοκρατίας, ελευθερίας, ανεξαρτησίας και αυτονομίας θα πρέπει να μπει στο χρονοντούλαπο της ιστορίας. Κατανοούν, άραγε, σήμερα, όσοι κόπτονται για μια παγκόσμια διακυβέρνηση εις βάρος κατ’ ουσίαν και ερήμην της δημοκρατίας και της ελευθερίας ανθρώπων και λαών, τι αυτό σημαίνει για το μέλλον του κόσμου και του οικοσυστήματος;

Ο Καποδίστριας στην Ελλάδα, ο Μαχάτμα Γκάντι στην Ινδία, οι αδελφοί Κένεντι και, λίγο αργότερα, ο Μάρτιν Λούθερ Κινγκ στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής θα δολοφονηθούν, όπως παλαιότερα και ο Αβραάμ Λίνκολν, ενώ θα αποτύχει η απόπειρα δολοφονίας του Προέδρου Τζάκσον. Οι λαοί της Αφρικής θα ξεριζωθούν, οι αραβικοί λαοί θα εξαθλιωθούν υπό το πρόσχημα της τρομοκρατίας ενώ θα δολοφονούνται καθημερινά παιδιά, γυναίκες και άμαχοι, στο πλαίσιο των αυτοεκπληρούμενων προφητειών για τη δήθεν σύγκρουση των πολιτισμών. Οι Δίδυμοι Πύργοι της Νέας Υόρκης θα γκρεμιστούν μέσα σ’ ένα φρικιαστικό θέαμα ανθρώπων να πηδούν από τα παράθυρα και τις κορυφές των ουρανοξυστών στο κενό για να σωθούν!

Παλαιότερα, ο εβραϊκός λαός θα μαρτυρήσει στους απάνθρωπους θαλάμους αερίων των Ναζί, ο ρωσικός λαός θα εξοριστεί στα Γκουλάγκ της Σιβηρίας, οι Αρμένιοι, οι Πόντιοι, οι Μικρασιάτες θα αφανιστούν, ενώ σήμερα εκατομμύρια άνθρωποι ζουν άστεγοι, άνεργοι, πεινασμένοι ή δηλητηριασμένοι από ναρκωτικά δίπλα σε γυαλιστερούς πύργους και πολυτελείς κατοικίες. Όλα αυτά, τι άλλο αποδεικνύουν παρά την απόφαση του διεθνούς τραπεζικού συστήματος, αυτού του απάνθρωπου νέου Μινώταυρου, να ελέγξει το παγκόσμιο χρήμα, τον παγκόσμιο χρυσό και τον παγκόσμιο πλούτο;

Γι’ αυτό πρέπει να διαλυθεί η Ευρωπαϊκή Ένωση και τα ευρωπαϊκά κράτη ως το κύριο διεθνώς προπύργιο δημοκρατίας και ελευθερίας και οι λαοί της Ευρώπης να τεθούν υπό διωγμό. Και οι Έλληνες σήμερα έχουν ήδη τεθεί υπό διωγμό μέσα στην ίδια τους τη χώρα, η οποία σύντομα δεν θα τους ανήκει. Όπως εκδιώχθηκαν παλαιοτέρα οι Έλληνες του Πόντου, της Πόλης και της Μικράς Ασίας από τα σπίτια τους, τα χωριά τους και τις πόλεις τους, έτσι σήμερα, με άλλο τρόπο, αυτόν του δήθεν δημόσιου χρέους, επιχειρείται να διωχθούν οι Έλληνες όχι μόνο από την Ελλάδα αλλά και από την ιστορία. Ενώ επιχειρείται με εύσχημους τρόπους η υφαρπαγή όλης της Ελλάδας από τα χέρια των Ελλήνων. Εξ’ άλλου, οι Έλληνες ήταν ανέκαθεν ενοχλητικοί με αυτόν τον ανέντακτο χαρακτήρα και το αδούλωτο πνεύμα των. Στην νέα Ελλάδα, όπως δυστυχώς την οραματίζονται και κάποιοι δικοί μας όμως, θα πρέπει να είναι απλώς μια ασήμαντη μειονότητα, χωρίς πολιτική ή οικονομική ισχύ. Το ελληνικό δημόσιο χρέος είναι μια πρόφαση, ακόμη κι αν είναι πραγματικό. Δεν είναι καθόλου βέβαιο ότι, το διεθνές τραπεζικό σύστημα και το ΔΝΤ δεν δανείζουν στην Ελλάδα με δικά μας χρήματα και χρήματα των Ελλήνων. Διότι επί δύο τουλάχιστον, ή και πλέον, αιώνες, λεηλατείται συστηματικά ο πλούτος των Ελλήνων στα Βαλκάνια και τη Μεσόγειο. Φαίνεται σαφώς ότι πλήθος ελληνικού πλούτου και τόνοι χρυσού έχουν υφαρπαχθεί από διεθνείς επιτηδείους στο πρώτο μισό του 20ου αιώνα. Σχετικό παράδειγμα είναι η περίφημη τράπεζα της Ανατολής, κι ακόμη πιο τρανταχτό, η γερμανική κατοχή. Μεγάλες ποσότητες χρυσού έχουν αρπαχθεί με κάθε τρόπο από τους Έλληνες, όπως άλλωστε παλαιότερα και από τον αμερικανικό λαό, εάν αληθεύουν όσα βγαίνουν στο φως της δημοσιότητας και όσα γράφονται με ψιλά γράμματα στις ιστορίες των λαών. Ας μην τρέφουμε, λοιπόν, ψευδαισθήσεις, ότι αυτό που συμβαίνει είναι ένα πρόβλημα ελληνικό, και η όποια αδυναμία διαχείρισής του είναι μόνον και κύρια αδυναμία ελληνική. Είναι, πρωτίστως, ένα πρόβλημα διεθνές, πέραν των όποιων ελληνικών ευθυνών, διότι ο νέου είδους οικονομικός πόλεμος είναι ήδη παρών».

- Ποια η ευθύνη του πολιτικού συστήματος και κυρίως των δύο κομμάτων εξουσίας σε αυτή την τραγική εικόνα; Είναι σε θέση αυτό το πολιτικό προσωπικό που δημιούργησε προβλήματα να δώσει και λύσεις;

«Εδώ σαφώς πρόκειται περί πολιτικού εγκλήματος, ή επιεικέστερα, περί εξαπάτησης του ελληνικού λαού και αχρήστευσης του πολιτικού βίου. Οι άνθρωποι αυτοί, υπάλληλοι όλων των κομμάτων, αποδεικνύονται δυστυχώς τραγικά όντα. Δεν άκουσαν τίποτε, δεν γνώριζαν τίποτε, δεν ευθύνονται για τίποτε. Μάλλον δε, θεωρούν ότι θα πρέπει να τους είμεθα ευγνώμονες διότι κατάφεραν να φέρουν το ΔΝΤ και να πολλαπλασιάσουν το δημόσιο χρέος. Ως καθ’ ύλην αρμόδιοι οι πολιτικοί μας άνδρες είναι οι κύριοι υπεύθυνοι για την ελληνική κατάντια. Είτε για την χρεωκοπία του δημοσίου, είτε για την βαθμιαία διολίσθηση της ελληνικής κοινωνίας μακριά από την παιδεία, την σοφία, την πολιτική και κοινωνική υγεία.

Κι αν οι απλοί πολίτες είναι φοροφυγάδες ή αδιαφορούν για το κοινό όφελος και το δημόσιο συμφέρον, σαφώς τεράστια ευθύνη έχουν οι πολιτικοί, οι οποίοι απέτυχαν ή δεν επιδίωξαν και δεν στόχευσαν να παιδαγωγήσουν τον λαό προς μια υγιέστερη, σοφότερη και δημοκρατικότερη συμπεριφορά. Η κομματική ή προσωπική ιδιοτέλεια των πολιτικών ανδρών και η έλλειψη πολιτικής σοφίας και ανδρείας σε αυτούς, είναι τα βασικά αίτια για τα όποια ελαττώματα του λαού. Κι αν πάμε λίγο πιο πέρα από την καθημερινότητα, και στα δυο κόμματα εξουσίας για τα θέματα παιδείας και πνευματικής αυτοσυνειδησίας του λαού, οι ίδιες παρέες και οι ίδιες ιδεολογίες διαφεντεύουν και επιβάλλουν μονίμως και συνεχώς μια εργαλειακού τύπου παιδεία, που εθίζει τους πολίτες από μικρά παιδιά στην ιδιοτέλεια, τον ατομοκεντρικό ευδαιμονισμό, την εγωλατρία, αλλά και την εχθρότητα και το μίσος προς κάθε τι που σχετίζεται με το παρελθόν, τον διαχρονικό πολιτισμό, την ιστορική μνήμη και την πνευματική σοφία και εμπειρία του λαού μας.

Αν δει κανείς τα προγράμματα σπουδών και το περιεχόμενο ιδίως των μαθημάτων πέραν των φυσικομαθηματικών και τεχνολογικών κατευθύνσεων, θα κατανοήσει αμέσως γιατί η Ελλάδα μέσα σε 30 χρόνια ελεύθερου και ανεξάρτητου πολιτικού βίου κατέληξε στην χρεωκοπία. Το ίδιο καλά θα καταλάβει, εάν παρακολουθήσει το περιεχόμενο και την ποιότητα της ελληνικής τηλεόρασης, η οποία -εκτός εξαιρέσεων- έπαιξε αποφασιστικό λόγο μαζί με το σχολείο στην αποσάθρωση της πολιτικής συνείδησης και στην απώλεια του αισθήματος κοινωνικής ευθύνης του λαού μας. Διότι ποιος αμφισβητεί ότι το σχολείο και τα ΜΜΕ είναι οι κύριοι παράγοντες διαμόρφωσης της κοινωνικής και πολιτικής συνείδησης και τα βασικά εργαλεία χειραγώγησης μιας κοινωνίας; Είναι δε επίσης τραγικό ότι οι πολιτικοί άνδρες της Ελλάδας σμίκρυναν τους εαυτούς των σε απλούς υπαλληλίσκους και τα κόμματά των σε ιδιωτικές εταιρείες. Τελικώς το δράμα της Ελλάδος, εκδηλούμενο είτε στον λαό είτε στους άρχοντές του, είναι η απώλεια μνήμης, σοφίας και οράματος. Πρωτίστως δε, απώλεια πίστης και σεβασμού στην ζωή και αίσθησης ιερότητας της ύπαρξης, είτε της δικής μας, είτε των άλλων, είτε του κόσμου όλου. Δεν λέω ότι αυτό δεν συμβαίνει και με άλλους λαούς και τους ηγέτες των. Αλλά σε εμάς αυτό δεν συνέβαινε στο παρελθόν. Θα μπορούσε να μην συμβαίνει και τώρα κι έπρεπε να μην συμβαίνει.

Ο Καποδίστριας έβαλε τις βάσεις για το ελληνικό κράτος. Αλλά δυστυχώς φονεύθηκε άδικα και με σκοτεινό τρόπο. Ο Βενιζέλος, με τα όποια πολιτικά του λάθη, είχε όραμα και ωφέλησε την Ελλάδα. Βεβαίως ο ελλειπτικός μεγαλοϊδεατισμός και αυτού τούτου του μεγάλου Βενιζέλου μετετράπη στα επόμενα χρόνια και ιδίως στις ημέρες μας σε εκσυγχρονιστική πολιτική αφασία και ελαχιστοποίηση υγιούς οράματος. Ο Μεταξάς είχε το θάρρος να πει όχι στην ναζιστική Γερμανία και να οδηγήσει τον ελληνικό λαό στην μεγαλύτερη ίσως εποποιία όλων των εποχών, με αποτέλεσμα την διάσωση της παγκόσμιας δημοκρατίας, ανθρωπιάς και ειρήνης. Από εκεί και πέρα, ο Εμφύλιος διαλύει όλα τα όνειρα των Ελλήνων. Έπειτα, ο εμφύλιος θα συνεχιστεί μέχρι της ημέρες μας μεταξύ δυο-τριών πολιτικών οικογενειών της Ελλάδος και θα ισοπεδώσει ότι απέμεινε όρθιο. Μικρό διάλειμμα, οι αστείοι Συνταγματάρχες της Επταετίας που κυνηγούσαν σκιές αριστερών και οδήγησαν στη διχοτόμηση της Κύπρου και στην αχρήστευση κάθε περιεχομένου σε θεσμούς και λέξεις.

Και η Επταετία ήταν η γέφυρα για να περάσουμε στην γελοιότητα και την τραγικότητα μιας ζωής με μόνο όνειρο το σούπερ-μάρκετ, το εξοχικό, το βίντεο και το BMW και, σίγουρα, μια θέση στο Δημόσιο. Μέσα σε όλα αυτά, θλιβερή και επώδυνη μνήμη για όσους φοιτητές ή μαθητές τότε ήμασταν εκεί, χωρίς να σκεφτούμε να το εξαργυρώσουμε με κομματικά οφίκια, υποταγμένοι στο αιώνιο χρέος της δημοκρατίας της ελευθερίας και της ανθρωπιάς, η Νομική του ’73 και το Πολυτεχνείο του ’74.

Εάν οι πολιτικοί μας δεν είχαν απολέσει, πρώτοι αυτοί και μετά εμείς, ο απλός λαός, τον αυτοσεβασμό και τον σεβασμό της ζωής ως μέγιστο και ιερό γεγονός, αυτοί μεν θα είχαν παραιτηθεί και θα ζητούσαν συγνώμη από την Ελλάδα ολόκληρη. Εμείς δε, θα αρνούμασταν να συνεχίζουμε να συμμετέχουμε σε μια τραγικά αστεία υπόθεση αυτής της κομματικής λατρείας και κομματικής αχρήστευσης της δημοκρατίας και του πολιτικού βίου. Η ιστορία θα καταγράψει για ακόμη μια φορά την αυτοκαταστροφική μανία των Ελλήνων πολιτικών νικημένων από την ιδιοτέλεια και ό,τι άλλο.

Εξ’ άλλου, η ζημιογόνος ασθένεια των κομμάτων, εκτός από αίτιο είναι και αποτέλεσμα αυτού του ιδιότυπου δίπολου αγάπης-μίσους που εγκυμονούν ανά τους αιώνες οι Έλληνες. Ας μην ξεχνούμε ποτέ τη δράση του: Πελοποννησιακός πόλεμος, πόλεμοι επιγόνων του Μεγάλου Αλεξάνδρου, Βυζαντινή κατάρρευση, διάλυση του ΄21, Μικρασιατική Καταστροφή, Εμφύλιος πόλεμος, σημερινός κομματικός εμφύλιος.

Σήμερα τα πολιτικά κόμματα, μεγάλα και μικρά, θα πρέπει να έλθουν σε συνεννόηση με τις υγιείς πολιτικές δυνάμεις της Ευρώπης ή και άλλων χωρών και να διεθνοποιήσουν το πρόβλημα και το δράμα της Ελλάδος, η οποία χρησιμοποιήθηκε ως η Κερκόπορτα άλωσης και διάλυσης της Ευρωπαϊκής Ένωσης και κατάρρευσης της μόνης διεθνούς δημοκρατικής Ένωσης λαών και κρατών.

Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, ο σημερινός Πρωθυπουργός της μεταβατικής κυβέρνησης και όλοι οι αρχηγοί των πολιτικών κομμάτων θα πρέπει να αναλάβουν τις ευθύνες των για το μέλλον την ελληνικής κοινωνίας, διότι τα γεγονότα του τρίτου παγκόσμιου, οικονομικού πλέον, πολέμου αρχίζουν τώρα να προβάλλουν στην ιστορία».

- Ποια είναι, εκτιμάτε, σήμερα τα όπλα της Ελλάδας στην παγκόσμια λαίλαπα που σαρώνει τα πάντα στο πέρασμά της; Διαθέτει καταρχήν όπλα; Και αν ναι, μπορεί να τα ενεργοποιήσει, όταν κλείνει ελληνικά σχολεία στο εξωτερικό;

«Σε καθημερινό πρακτικό επίπεδο όσο και αν η κρίση πάρει νέες και μεγαλύτερες διαστάσεις, θα πρέπει ολόκληρη η ελληνική κοινωνία να αντισταθεί με ειρηνικό και δημιουργικό τρόπο.

Ο επιχειρηματικός κόσμος, ο ομογενειακός Ελληνισμός, οι επιστήμονες, οι διανοούμενοι, οι τεχνολόγοι, οι δάσκαλοι, οι μαθητές, οι φοιτητές και κάθε σκεπτόμενος πολίτης, όλοι όσοι μπορούν να αντισταθούν μέσα από τη δημιουργικότητα, την συνεργατικότητα, την παιδεία και την πνευματική καλλιέργεια, την αλληλεγγύη, όλοι μαζί και κάθε ένας ξεχωριστά πρέπει να αισθανθούμε ότι φέρουμε στις πλάτες μας όλη την Ελλάδα.

Όσον αφορά στους Ομογενείς, θα πρέπει να αντιληφθούν και να συνειδητοποιήσουν ότι δεν έχουν να περιμένουν τίποτε από το επίσημο κράτος, τουλάχιστον, έως ότου αυτό εξυγιανθεί και ανακτήσει βαθύ οραματισμό για το μέλλον του Ελληνισμού. Ταυτόχρονα, όμως, μπορούν και πρέπει να αξιοποιήσουν ολόκληρη την ελληνική κοινωνία. Θα πρέπει, ακόμη, η Ομογένεια να μπορέσει να απαγκιστρωθεί από την ασθένεια της κομματικής ιδιοτέλειας και λαίλαπας που ερημώνει τόσο τον ελλαδικό όσο και τον ομογενειακό Ελληνισμό, και να δημιουργήσει τους δικούς της θεσμούς ελληνικής παιδείας και πολιτιστικής καλλιέργειας. Κυρίως όμως, ο ομογενειακός Ελληνισμός, όπως άλλωστε και ο ελλαδικός, θα πρέπει να απαλλαγεί από την πατροπαράδοτη κατάρα και άλογη έχθρα, ζηλοφθονία και κακεντρέχεια που οδηγεί σε φατριασμούς και καταστροφικούς ανταγωνισμούς».

- Θα αντέξει ο Ελληνισμός; Ποια η άποψή σας;

«Καλώς η κακώς, η μοίρα της Ελλάδος είναι η ιστορία της, η παιδεία της και ο πολιτισμός της. Μέσα από αυτή τη παιδεία και από αυτόν τον πολιτισμό γεννήθηκε η παγκόσμια δημοκρατία και ο παγκόσμιος άνθρωπος. Αυτή η Ελλάδα της παιδείας, της ποίησης, της φιλοσοφίας, της δημοκρατίας και της ελευθερίας, αυτή η Ελλάδα, του ανθρώπου-πρόσωπο πέρα από έθνη, φυλές, τάξεις, κόμματα, ομάδες και λέσχες, δηλαδή του ανθρώπου ως ύπαρξη συμπαντική, μοναδική και ανεπανάληπτη, αυτή είναι που διώκεται σήμερα. Αλλά συγχρόνως, αυτή η Ελλάδα είναι κι εκείνο που επιθυμούν όλοι οι λαοί του κόσμου ως δική των πνευματική τροφό και πατρίδα. Γι’ αυτό η κρίση και ο σημερινός διωγμός των Ελλήνων μέσα στην ίδια των την πατρίδα θα είναι τελικώς προς όφελος όχι μόνο για εμάς τους Έλληνες αλλά και για όλο τον κόσμο. Τούτος είναι ο τρίτος παγκόσμιος πόλεμος εναντίων όλων των ελεύθερων λαών και ανθρώπων. Αυτό που ζούμε είναι η τρίτη απόπειρα να υποδουλωθεί ο παγκόσμιος άνθρωπος και να χάσει την ελευθερία του, την δημοκρατία του και την ανθρωπιά του. Και όπως στους δυο προηγούμενους παγκόσμιους πολέμους ήταν η Ελλάδα που έπαιξε ρόλο πρωταγωνιστικό, έτσι και σήμερα θα συμβεί με διαφορετικό τρόπο το ίδιο.

Η Ελλάδα από τον Όμηρο μέχρι τον θρηνητικό Παπαδιαμάντη (σαν να ΄χαν ποτέ τελειωμό τα πάθια και οι καημοί του κόσμου, γράφει στο «Το μοιρολόι της φώκιας») έδιδε νόημα στην ιστορία και τον άνθρωπο. Αυτό θα πράξει και τώρα, αφού εξυγιανθεί από τις σημερινές ασθένειές της.

Τα γεγονότα θα μας αναγκάσουν όλους να ξαναγίνουμε ο αληθινός εαυτός μας. Όσοι θέλουν την αρετή, και όσοι θέλουν την κακία. Όσοι θέλουν την αλήθεια, την αυθεντικότητα και την ανθρωπιά, και όσοι θέλουν το ψέμα, την προσποίηση και την ιδιοτέλεια. Η Ελλάδα είναι πάντα πνευματική και πολιτική τροφή για όλο τον κόσμο, για την Δημοκρατία και την ελευθερία όλων των λαών και όλων των ανθρώπων. Τούτος ο σημερινός διωγμός των Ελλήνων θα είναι, στο τέλος, προς όφελος όλου του κόσμου. Διότι ο ελληνικός ύμνος στην ελευθερία, είναι ύμνος για την ελευθερία, κοινωνική, πολιτική, ατομική, όλων των λαών και όλων των ανθρώπων».

Αναδημοσίευση από την Ελευθερία - Ημερομηνία δημοσίευσης: 01-01-12

Διαβάστε περισσότερα......