Τετάρτη, 30 Νοεμβρίου 2011

Η γλώσσα των αληθινών αριθμών

Νίκος Κοτζιάς*

Σύμφωνα με την ειδική διεθνή εταιρεία συμβούλων δανειοδοτήσεων TFMA, τα 8 δισεκατομμύρια ευρώ της επόμενης δόσης, για την οποία μας εκβιάζουν, θα διανεμηθούν ως εξής: 19% θα πάνε στο ελληνικό Δημόσιο, 23% σε έλληνες κατόχους ομολόγων, κύρια ελληνικές τράπεζες, 18% στην ΕΚΤ.

Τέλος, το υπόλοιπο 40% θα πάει σε αλλοδαπούς επενδυτές, κύρια σε γερμανικές και γαλλικές τράπεζες και ασφαλιστικές εταιρείες. Με άλλα λόγια, η Ελλάδα βρίσκεται εκβιαζόμενη για μια δόση δανείων τα οποία κατά το 81% θα επιστραφούν ως τοκοχρεολύσια στους δανειστές, ενώ το ελληνικό Δημόσιο θα λάβει το 19%. Πρόκειται για τον πλήρη παραλογισμό: μας εκβιάζουν οι δανειστές μας που θα λάβουν τα 4/5, αντί να τους «εκβιάζουμε» εμείς που θα τους τα δώσουμε μόλις τα λάβουμε! Τα ίδια και χειρότερα συμβαίνουν τα δύο τελευταία έτη. Το 2009 και το 2010 το 86,4% των δανείων που έχουμε λάβει χρησιμοποιήθηκαν για πληρωμή τοκοχρεολυσίων.

Η τρέλα δεν είναι μόνο ότι πληρώνουμε χρέη που δεν είναι όλα νόμιμα, αλλά ότι μας εκβιάζουν προκειμένου να «αποκτήσουμε» τη δυνατότητα αποπληρωμής τους! Δίνουμε κυριαρχία. Ευνουχίζουμε κανόνες δημοκρατίας. Πήγαμε σε βαθιά ύφεση. Ενα εκατομμύριο άνεργοι. Και όλα αυτά για να έχουμε «το δικαίωμα» να τους πληρώνουμε δανειζόμενοι με βαρείς όρους.

Η ακολουθούμενη από Βερολίνο και Βρυξέλλες τακτική είναι η ίδια με εκείνη που ασκήθηκε απέναντι στη νικημένη Γερμανία μετά τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο. Τότε, οι Γάλλοι και άλλοι σύμμαχοί τους, σε αντίθεση με τις αντιλήψεις των ΗΠΑ, επεδίωξαν να τιμωρήσουν και να πειθαρχήσουν τη Γερμανία με μέτρα που την οδήγησαν σε μεγάλη ανεργία, ύφεση και υπερχρέωση. Οι αποζημιώσεις που υποχρεώθηκε η Γερμανία να πληρώσει για τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο ανέρχονταν σε 325 σημερινά δισεκατομμύρια ευρώ. Η αποπληρωμή τους τέλειωσε μόλις το 2010! Το χρέος αυτό, αποτέλεσε σημαντική αιτία υπονόμευσης της δημοκρατίας στη Γερμανία και επέτρεψε την κυριαρχία του ναζισμού.

Οι Αμερικάνοι, όπως και οι Γάλλοι, διδάχθηκαν από τη λάθος αντιμετώπιση της Γερμανίας και γι' αυτό μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο αντί να επιλέξουν την ουσιαστική διάλυση της Γερμανίας, όπως ήταν η αρχική τους σκέψη, στήριξαν τελικά τη σταθερότητά της συμβάλλοντας στο «οικονομικό θαύμα» της Γερμανίας. Η διαφορά συμπεριφοράς των νικητών ανάμεσα στον Α' και τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, ήταν ότι είχαν, πλέον, αντιληφθεί ότι η λύση δεν ήταν η τιμωρία, δεν ήταν η πειθάρχηση της Γερμανίας με εξοντωτικά μέτρα, αλλά η ενσωμάτωσή της σε ένα συνολικότερο σύστημα. Η ανάγκη υποστήριξης της ανάπτυξή της. Το συμπέρασμα που εξήγαγαν, ότι για τα λάθη της ηγεσίας της Γερμανίας, ορθότερα για τα εγκλήματά της, δεν έπρεπε να τιμωρηθεί ο γερμανικός λαός ως σύνολο, αλλά κύρια οι ηγέτες της.

Σε αντίθεση, όμως, με ό,τι θετικό συνέβη για τη Γερμανία μετά το 1945, παρά τα εγκλήματα πολέμου που διέπραξε, η Γερμανία απαιτεί σήμερα τη συλλογική τιμωρία του ελληνικού λαού, ενώ διευκολύνεται στα αυτοκρατορικά της σχέδια από την ηγεσία της χώρας που ευθύνεται για ό,τι συνέβη. Αυτό δείχνει ότι οι ελίτ της Γερμανίας, εγκλωβισμένες σε έναν βαθύ οικονομικό εθνικισμό έχουν πλήρως τυφλωθεί και δεν έχουν διδαχτεί ούτε καν από την ίδια την Ιστορία.

 

* Συγγραφέας, καθηγητής του Πανεπιστημίου Πειραιώς

Αναδημοσίευση από την Ελευθεροτυπία - Ημερομηνία δημοσίευσης: 27-11-11

Διαβάστε περισσότερα......

Τρίτη, 29 Νοεμβρίου 2011

Casus Belli - Ν. Λυγερός - Στρατηγική και Οικονομία - 28 Νοε 11

Συνέντευξη του Στρατηγικού Αναλυτή και Καθηγητή Γεωστρατηγικής κ. Νίκου Λυγερού, στις 28.11.11 στην εκπομπή Casus Belli της Δήμητρας Αλεξάκη, σχετικά με την εφαρμογή μιας στρατηγικής της οικονομίας στην Ευρωζώνη.

Σχετικά:

  1. Εισήγηση του Νίκου Λυγερού με θέμα "Στρατηγική και Οικονομία", Δημοτικό Θέατρο Ρόδου, 29.11.11

Διαβάστε περισσότερα......

Η εικόνα της Ελληνίδας στα τουρκικά στερεότυπα

 

Στις 17.2.09 ο καθηγητής Νεοκλής Σαρρής ανέλυε την επίσημη τουρκική ιδεολογία για την εικόνα της Ελληνίδας.

Δημοσίευμα της τουρκικής εφημερίδας Takvim, σύμφωνα με το οποίο 3.000 Ελληνίδες γίνονται πόρνες, γιατί δεν τα βγάζουν πέρα με την οικονομική κρίση, έρχεται να προστεθεί στην αλυσίδα των μειωτικών για την Ελλάδα «ειδήσεων» που κοσμούν σήμερα τον τουρκικό τύπο.

Στο δημοσίευμα με τίτλο "Η Ελλάδα βγήκε στον δρόμο" υποστηρίζεται ότι 3.000 Ελληνίδες εκδίδονται είτε στον δρόμο είτε μέσω διαδικτύου.

"Κάθε βράδυ 3.000 Ελληνίδες βγαίνουν στον δρόμο ψάχνοντας για δουλειά. Δεν είναι όμως ο μόνος τρόπος για να εντοπίσουν τους πελάτες τους. Το "σπορ" έχει πάρει διαστάσεις και οι κοπέλες βρίσκουν δουλειά μέσω φίλων τους, ρισκάροντας πολλά ακόμα και την υγεία τους", γράφει το τουρκικό δημοσίευμα, στο οποίο υποστηρίζεται ότι το φαινόμενο της πορνείας στην Ελλάδα έχει ξεφύγει πλέον από κάθε έλεγχο μιας και η αστυνομία «κάνει τα στραβά μάτια».

Στο άρθρο γίνεται εκτενής αναφορά στην οικονομική κατάσταση η οποία επικρατεί στην Ελλάδα, ενώ διανθίζεται από σκανδαλιστικές φωτογραφίες ημίγυμνων Ελληνίδων.

Αναδημοσίευση από το Πρώτο θέμα - Ημερομηνία δημοσίευσης: 28-11-11

Διαβάστε περισσότερα......

Δευτέρα, 28 Νοεμβρίου 2011

Το τελευταίο σκαλί

Σάββας Παύλου

Ανώτατο κλιμάκιο του ΔΗΣΥ επισκέφτηκε την Κωνσταντινούπολη και ανώτατο στέλεχος της αντιπροσωπείας του προέβη μετά σε δηλώσεις αποκαλυπτικές της νοοτροπίας που διακατέχει τα μυαλά αυτών των ανθρώπων. Αναφερόμενος, λοιπόν, στα δεινά των μελών της ελληνικής κοινότητας της Τουρκίας (Κωνσταντινούπολη, Ίμβρος και Τένεδος) μέμφθηκε τους Κύπριους που με τα εθνικά αιτήματά τους, τη στάση τους και την εμμονή τους στο Κυπριακό, συνέβαλαν σ’ αυτά τα δεινά. Είναι απίστευτο, όμως αληθινό, ενδεικτικό της πλήρους έκπτωσης και του εξευτελισμού που έχουμε φτάσει.

Και επειδή πολλές φορές τα κείμενα της στήλης αναρτώνται σε διάφορες ελλαδικές ιστοσελίδες και διαβάζονται από ανθρώπους που δεν γνωρίζουν επακριβώς τα πράγματα της Κύπρου, πρέπει να τονίσω ότι το ΔΗΣΥ είναι το κόμμα των εθνικοφρόνων του νησιού, των εθνικώς ευαίσθητων και υπερήφανων-και άλλα ηχηρά παρόμοια.

Τι έκαναν, όμως, τα μέλη της ελληνικής κοινότητας στην Ίμβρο, Τένεδο και Κωνσταντινούπολη για να τιμωρηθούν; Νομοταγείς, τύπος και υπογραμμός, ήξεραν που ζούσαν, ήξεραν τους Τούρκους, και για όλα τα θέματα υπέβαλλαν ευσεβάστως στις τουρκικές αρχές, ζητώντας την άδειά τους, ακόμη και για να βάψουν ένα τοίχο στο σχολείο τους. Δεν έδωσαν ποτέ αφορμή, ήταν πάντα φρόνιμοι και προσεκτικοί. Κι όμως πλήρωσαν τα πάντα, κυριολεκτικώς κουρελιάστηκαν και εξαφανίστηκαν. Πολλοί μιλούν για το ρόλο της έξαρσης του Κυπριακού αυτή την περίοδο, όμως διάφοροι μελετητές τονίζουν ότι το κυνηγητό εναντίον των τελευταίων ομάδων της ακμαίας, κάποτε, παρουσίας των Ελλήνων στην Μικρά Ασία, αποτελεί δομικό στοιχείο της νεοτουρκικής νοοτροπίας και ιδεολογίας και δεν χρειαζόταν το Κυπριακό για να δρομολογηθούν οι καταπιεστικές εξελίξεις. Όμως ας δεχτούμε ότι έφταιξε το Κυπριακό, για να μας δοθεί η ευκαιρία να μελετήσουμε τις στάσεις και νοοτροπίες που σχετίζονται με το θέμα μας. Οι Κύπριοι, λοιπόν, εξεγέρθηκαν και αγωνίστηκαν εναντίον της αγγλικής αποικιοκρατίας, είχαν το δικαίωμα και καλά έκαναν, συνέχισαν τον αγώνα τους διεκδικώντας, πάντα μέσα στα πλαίσια των απελευθερωτικών προταγμάτων που εντάσσονται μέσα στα πανανθρώπινα ιδανικά. Ακόμη και λάθη, επιπολαιότητες και παραλείψεις να χαρακτήριζαν τον αγώνα των κυπριακών διεκδικήσεων από που και ως που θα τιμωρούνται στην Ίμβρο και στην Κωνσταντινούπολη για τη δράση των Κύπριων;

Μόνο η ναζιστική θεωρία της συλλογικής ευθύνης και των συλλογικών ποινών μπορεί να δικαιολογήσει αυτές τις ανοησίες. Με αυτές τις ρατσιστικές και ναζιστικές απόψεις αύριο θα νομιμοποιείται η Τουρκία να εξαφανίσει όλον τον κυπριακό ελληνισμό γιατί π.χ. κάποιοι Έλληνες στη Γερμανία έκαναν κάτι που θα θεωρηθεί ότι θίγει τα τουρκικά συμφέροντα.

Μιλάμε πια για ένα φιλοτουρκικό ρατσισμό, ένα φιλοτουρκικό φασισμό.

Έχουμε πια δεχτεί όχι μόνο να πράττουμε αλλά και να σκεφτόμαστε με τους όρους και τη λογική του αντιπάλου. Κι αυτό είναι η μεγαλύτερη επιτυχία του, να δεσμεύουμε τη διαδικασία της σκέψης μας στα αυλάκια που μας χάραξε αυτός. Και επειδή οι Τούρκοι μας πήραν χαμπάρι γίνονται πια εντελώς κυνικοί. Αναφέρομαι στους Τούρκους αξιωματούχους που δηλώνουν ευθέως ότι η πολιτική της Άγκυρας στο Κυπριακό δεν γίνεται για τα μαύρα μάτια των Τουρκοκυπρίων αλλά για τα στρατηγικά συμφέροντα της Τουρκίας και ότι παρόμοια θα ήταν η πολιτική της έστω και αν δεν υπήρχε ένας Τουρκοκύπριος στο νησί. Όμως εμείς εδώ στην Κύπρο δεν χαράσσουμε πολιτική για την αντιμετώπιση του τουρκικού επεκτατισμού και της τουρκικής αυθαιρεσίας αλλά σφαζόμαστε για παραλείψεις και λάθη στην πολιτική έναντι των Τουρκοκυπρίων, με την πίστη ότι εδώ κρύβεται το μυστικό και το λύειν και δεσμείν της κυπριακής υπόθεσης.

Ακόμη, αρκετές φορές σε ξένους παράγοντες, αλλά και σε έλληνες πολιτικούς και δημοσιογράφους, εκπρόσωποι της τουρκικής πολιτικής αναγνώρισαν ότι ο ελληνικός λαός είχε δίκαιο στις απαιτήσεις του για την Κύπρο όμως μια και φανατίστηκε ο τουρκικός λαός πρέπει να πάρει και η Τουρκία κάτι για να τον κατευνάσουν. Προσέξτε τον φιλοτουρκικό φασισμό. Ο ελληνικός λαός που κινητοποιείται για μια δίκαιη υπόθεση, σύμφωνα με τις πανανθρώπινες αξίες, όχι μόνο δεν επιβραβεύεται αλλά και τιμωρείται, οι Τούρκοι όμως που αδίκως διεκδικούν, όπως παραδέχτηκαν οι Τούρκοι αξιωματούχοι, πρέπει να επιβραβευτούν για να καλμάρουν.

Στις λογικές που αναπτύχθηκαν στο Κυπριακό, και για τις οποίες και εμείς συμβάλαμε στην εδραίωσή τους φαίνεται ότι υπάρχουν πια ανώτεροι και κατώτεροι λαοί. Εθελούσια έχουμε φτάσει στο χειρότερο σκαλί.

Αναδημοσίευση από το savvaspavlou.wordpress.com - Ημερομηνία δημοσίευσης: 27-11-11

Διαβάστε περισσότερα......

Κυριακή, 27 Νοεμβρίου 2011

Ο μειονεκτικός ερεθίζει τους σαδιστές

Χρήστος Γιανναράς

Η Τουρκία δεν θα γίνει ποτέ ευρωπαϊκή επαρχία, δεν θα μειονεκτήσει ποτέ ως «περιφέρεια» έναντι οποιουδήποτε αγλαϊσμένου «κέντρου». Μάλλον δεν ξιπάστηκε ποτέ από το ξένο, δεν το θεώρησε υπέρτερο από το δικό της εγχώριο επειδή ήταν ξένο. Δεν θα αυτοκαθοριστεί ως κοινωνία μεταπρατική, δεν θα πιθηκίσει τα όσα η Δύση λανσάρει σαν «πρωτοπορία». Κανένας «εθνάρχης» στην Τουρκία δεν θα διανοηθεί να καυχηθεί ότι «ανήκομεν εις την Δύσιν».

Ο Κεμαλισμός ήταν το κίνημα που θέσπισε τις προϋποθέσεις για τον εκδυτικισμό του τουρκικού κράτους. Αλλά ο εκδυτικισμός δεν ήταν αυταξία και αυτοσκοπός, δεν ήταν εξ ορισμού τα «φώτα», ο «πολιτισμός» η «πρόοδος». Ηταν ένα μεγάλης τόλμης εγχείρημα κοινωνικού μετασχηματισμού: Εκοψαν οι Κεμαλικοί τον λώρο που κρατούσε την Τουρκία δέσμια σε ένα αναχρονιστικό παρελθόν – στο οθωμανικό καθεστώς που είχε φτάσει ολοφάνερα στο ιστορικό του τέλος. Και για να κοπεί ο λώρος, το αποτελεσματικό μαχαίρι ήταν η πρόσληψη (ή και επιβολή) του δυτικού «παραδείγματος» – κατάλαβαν την παγκόσμια δυναμική του. Προσέλαβαν (δεν αντέγραψαν) θεσμούς, οργάνωση, συστήματα, ακόμα και τη λατινική γραφή της γλώσσας τους, την ευρωπαϊκή ενδυμασία, ήθη οικογενειακά και δημόσια.

Αλλά όχι σαν βλαχαδερά θαμπωμένα από τους «πρωτευουσιάνους». Η πρόσληψη της Δύσης σήμαινε για τους Τούρκους θελημένο, προγραμματικό εκσυγχρονισμό, όχι πιθηκισμό του «γυαλιστερότερου». Και ο πιο φανατικός Κεμαλιστής δεν διανοήθηκε ποτέ σαν σημαντικότερο το να είναι Ευρωπαίος παρά Τούρκος. Προσέλαβε και προσλαμβάνει τα επιτεύγματα της Δύσης για να εξασφαλίσει την ιστορική του συνέχεια και την κυριαρχική του επιβολή ως Τούρκος. Από το νηπιαγωγείο ώς το γηροκομείο ο Κεμαλισμός καλλιεργεί τη συνείδηση της υπεροχής του Τούρκου, τον εκσυγχρονισμό τον επέβαλε στην τουρκική κοινωνία για περισσότερη και αποτελεσματικότερη ισχύ του τουρκισμού.

Ο Κεμάλ ήταν ο τούρκος Κοραής, χωρίς τη μειονεξία του ξιπασμένου επαρχιώτη, ήταν ο τούρκος Βενιζέλος, χωρίς την υποταγή σε ό, τι έμοιαζε ιστορική νομοτέλεια. Χρειαζόταν τη Δύση για να γίνει καλύτερος Τούρκος, όχι γιατί του γυάλιζε να τον λογαριάζουν «Ευρωπαίο». Είχε περηφάνια ο Κεμάλ για την καταγωγή του και για την ιστορία του λαού του, δεν έστησε αερογέφυρα πάνω από εικοσιπέντε αιώνες για να φτάσει σε αρχαίους προγόνους που θαύμαζαν οι Ευρωπαίοι, κατασυκοφαντώντας το ιστορικό ενδιάμεσο που ενοχλούσε τους Ευρωπαίους.

Είναι κανόνας που βγαίνει από την ιστορική εμπειρία: Σε περίπτωση συνύπαρξης λαών (ή και γειτονίας) ο πολιτισμικά υπέρτερος αφομοιώνει τον πολιτισμικά υποδεέστερον. Αντικειμενικά κριτήρια υπεροχής ή υστέρησης δεν υπάρχουν, υπάρχουν λαοί που εμμένουν στην πολιτιστική τους παράδοση και λαοί που εύκολα την απεμπολούν. Eμμένουν, όταν βιώνουν ρεαλιστικά την παράδοσή τους και την πολιτιστική τους ιδιαιτερότητα ως πλουτισμό της ζωής, ποιότητα της ζωής. Tην απεμπολούν, φυσιολογικά και αυτονόητα, όταν η «παράδοση» και ο «πολιτισμός» έχουν γίνει ιδεολόγημα, ρητορεία που συντηρεί ψυχολογικές ψευδαισθήσεις καύχησης.

Oι Eλληνες διέσωσαν την ελληνικότητά τους (γλώσσα, ιστορική συνείδηση, Tέχνη, μεταφυσική εμπειρικά βιωμένη) τέσσερις ολόκληρους αιώνες υπόδουλοι στους Tούρκους, γιατί ζούσαν την παράδοσή τους (ένσαρκη στη λαϊκή πράξη) ως απόσταση υπεροχής έναντι τόσο του Tούρκου όσο και του κατακτητή που προηγήθηκε: του Φράγκου. Διέσωσαν αυτή τη βιωματική ελληνικόητα, ώς το 1922, όσοι ελληνικοί πληθυσμοί είχαν μείνει έξω από τα σύνορα του ελλαδικού κράτους – οι Eλληνες της Mικρασίας, του Πόντου, της Aνατολικής Pωμυλίας, της Aιγύπτου, της Kριμαίας. Aυτοί οι εκτός ελλαδικού κράτους Eλληνες δεν χρειάστηκαν κάποιον Kεμάλ ή κάποιον Kοραή να τους επιβάλει στανικά τον εκδυτικισμό τους ως αναγκαίο εκσυγχρονισμό ή ως υπεραναπλήρωση επαρχιωτικής μειονεξίας. Eίχαν προσλάβει, φυσιολογικά και αυτονόητα τη Δύση, δίχως να θιγεί ή να αλλοιωθεί στο παραμικρό η καύχηση για την ελληνικότητά τους, η βεβαιότητα για τον πλουτισμό της ζωής και την ποιότητα ζωής που σήμαινε το να είναι Eλληνες.

Tην καισαρική διαφορά στο ελλαδικό κράτος τη γέννησε ο ανεπαίσθητος αλλά μοιραίος καταλύτης: η μειονεξία. O εκδυτικισμός υπαγορεύτηκε από την επαρχιώτικη ξιπασιά του Kοραή και παγίδευσε κάθε παραμικρή πτυχή του κοινωνικού και κρατικού βίου στη μίμηση «των πεφωτισμένων και λελαμπρυσμένων της Eσπερίας εθνών». Kαι μίμηση σημαίνει να είσαι πάντοτε δεύτερος, πάντα καθυστερημένος και μειονεκτικός, αφού την οργάνωση της ζωής σου δεν τη γεννάνε οι ανάγκες σου, αλλά η αντιγραφή θεσμών και συστημάτων που γέννησαν άλλες κοινωνίες για τις δικές τους ανάγκες. Kαι συ λογαριάζεις αυταξία και πανάκεια τα ξένα γεννήματα.

Σήμερα, με το αδιαπραγμάτευτο «Mνημόνιο» και τα εκβιαστικά τελεσίγραφα των δανειστών μας, το σαδιστικό παιχνίδι της γάτας με το ποντίκι πριν από κάθε «δόση» δανείου, με την Eλλάδα στιγματισμένη σαν λεπρή, στο έπακρο εξευτελισμένη σαν χώρα - κίνδυνος για τη διεθνή κοινότητα, είναι δύσκολο πια να αμφισβητήσει κανείς την ιστορική αποτυχία μας στον μεταπρατισμό, στον μιμητισμό, στον εκούσιο αφελληνισμό. Eνα κράτος διαλυμένο, αποσυντεθειμένο σε τόσα κομμάτια όσα τα εγωιστικά συμφέροντα που το νέμονται. Μοναδική «κοινωνική» αντίδραση η αλογία, η καταστροφική υστερία. Το μικρονοϊκό ρητορικό παραλήρημα (πάντοτε γραπτό) ενός πρωθυπουργού που ντρεπόμασταν να τον ακούμε και να τον βλέπουμε, η ανοχή της κυβέρνησής του στον πρωτοφανή εξυτελισμό. Η παιδαριωδία μιας αξιωματικής αντιπολίτευσης ξελιγωμένης για επιστροφή στην εξουσία, έστω και σε κρανίου τόπο. Είναι πολύ ατιμωτικό ιστορικό τέλος για έναν λαό που σάρκωσε πρόταση πολιτισμού επί τρεισήμισι χιλιάδες χρόνια.

Ακόμα και ένας έλληνας Κεμάλ είναι αμφίβολο αν θα μπορούσε να πετύχει, έστω και σε τρεις γενιές, κοινωνικό μετασχηματισμό ικανό να αναστήσει ελληνική δημιουργική ετερότητα.

Αναδημοσίευση από την Kαθημερινή - Ημερομηνία δημοσίευσης: 27-11-11

Διαβάστε περισσότερα......

Το Αιγαίο Πέλαγος και ο ρόλος της ΑΟΖ

Θεόδωρος Κ. Καρυώτης*

Ένα από τα πιο σημαντικά έργα της Διάσκεψης για το Δίκαιο της Θάλασσας (1973-1982) ήταν η δημιουργία και κωδικοποίηση του θεσμού της Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης (ΑΟΖ). Ετσι δόθηκε ένα τέλος στη χαώδη κατάσταση που επικρατούσε μέχρι τότε στο Διεθνές Δίκαιο Αλιείας. Για πάνω από τριάντα χρόνια τώρα η Ελλάδα επιμένει μονότονα ότι η μοναδική της διαφορά με την Τουρκία είναι νομικής φύσης και αφορά την οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας του Αιγαίου. Αλλά πάνω από 25 χρόνια τώρα η έννοια της υφαλοκρηπίδας έχει υπερκερασθεί απ' αυτήν της Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης (ΑΟΖ). Οι Τούρκοι βέβαια τρίβουν τα χέρια τους που ακούν για τόσα χρόνια τις ελληνικές κυβερνήσεις και όλα τα πολιτικά κόμματα να μιλάνε μόνο για την υφαλοκρηπίδα, χωρίς να αναφέρονται στην ΑΟΖ. Ο λόγος βέβαια της μεγάλης χαράς των Τούρκων είναι ότι γνωρίζουν ότι η Ελλάδα έχει πολλά να κερδίσει μετά την οριοθέτηση μιας ΑΟΖ στο Αιγαίο.

Τα πράγματα όμως άλλαξαν πριν από λίγο καιρό, όταν η Κύπρος αποφάσισε, πολύ σωστά, να συνάψει μια συμφωνία με την Αίγυπτο και το Ισραήλ για την οριοθέτηση της ΑΟΖ των τριών κρατών και μετά να αρχίσει έρευνες για πετρέλαια στην κυπριακή ΑΟΖ. Επομένως, σύντομα, η Ελλάδα θα πρέπει να προβεί στην ίδια ενέργεια που έκαναν οι ΗΠΑ, η Ρωσία και οι περισσότερες χώρες της ΕΕ, δηλαδή να διακηρύξει την κυριαρχία της σε μια ΑΟΖ, με βάση το εθιμικό δίκαιο της θάλασσας, όπως αυτό εκφράζεται στη Σύμβαση του Δίκαιου της Θάλασσας. Φυσικά μια τέτοια ΑΟΖ δεν θα διαθέτει μόνο η ηπειρωτική χώρα, αλλά και όλα τα ελληνικά νησιά. Το κλειδί σε αυτή την οριοθέτηση είναι το Καστελόριζο, που είναι ένα νησί που κατοικείται και δεν μπορεί κάποιος να αμφισβητήσει ότι διαθέτει ΑΟΖ.

Δηλαδή τι εννοούσε ο πρόεδρος Σαρκοζί όταν έλεγε πρόσφατα "Θέλουμε μια ενωμένη Ευρώπη. Η Ευρώπη πρέπει να έχει σύνορα. Διότι μια Ευρώπη χωρίς σύνορα θα είναι μια Ευρώπη χωρίς θέληση, χωρίς ταυτότητα, χωρίς αξίες. Και αν η Ευρώπη δεν υπερασπίζεται τις αξίες της, τότε ποιος θα το κάνει γι' αυτήν;".

 

* Καθηγητής Πολιτικής Οικονομίας στο Πανεπιστημιακό Σύστημα του Μέριλαντ, ΗΠΑ

Αναδημοσίευση από το Έθνος - Ημερομηνία δημοσίευσης: 27-11-11

Διαβάστε περισσότερα......

Είμαστε ακόμη ικανοί να ελπίζουμε;

Σκέψεις για την ψυχική μας ανάκαμψη
Βασίλης Kαραποστόλης

Σε τι μας επιτρέπεται να ελπίζουμε; Ολοι αναρωτιούνται, όλοι προσπαθούν να νιώσουν μέσα τους κάτι που ξεμυτάει δύσκολα. Γιατί εδώ και καιρό το να ελπίζει κανείς θεωρήθηκε περίπου ισοδύναμο της αφέλειας. Η ελπίδα σχεδόν γελοιοποιήθηκε. Και δεν είναι βέβαια αυτό φαινόμενο ούτε αποκλειστικά ελληνικό ούτε και ενέσκηψε τους τελευταίους μήνες. Είχε αρχίσει από πολύ καιρό εκείνη η διαβρωτική διαδικασία που μέσα στους χώρους της εργασίας, της εκπαίδευσης, του κράτους, διέσπειρε την αμφιβολία και την επιφύλαξη απέναντι σε οποιαδήποτε πεποίθηση με θετικό περιεχόμενο. Μέντορες του συρμού, εμπειρογνώμονες, ακόμη και πολιτικοί, φλυαρούσαν σχετικά με το πόσο αβέβαιος είναι ο κόσμος και το πόσο βεβιασμένο θα ήταν να ρισκάρει κανείς την παραμικρή πρόβλεψη. Ησουν δυσαρεστημένος; Μπορούσες να πικραθείς, να επιρρίψεις ευθύνες στους υπαίτιους. Οχι όμως και να θελήσεις να ζεστάνεις την καρδιά σου με κάποια βεβαιότητα, έστω υπό δοκιμήν. Η ελπίδα κρίθηκε ξεπερασμένη και επιπλέον επικίνδυνη: από τις πολύ ζεσταμένες καρδιές φαινόταν πιθανόν να ξεπεταχθεί ένας ανεξέλεγκτος φανατισμός.

Κάθε εποχή όμως και κάθε πολιτισμός που θέλησε πραγματικά να αφήσει τη σφραγίδα του στην πορεία του κόσμου, τίμησε αυτό το αίσθημα που το ειρωνεύεται ο σύγχρονος σκεπτικισμός. Χωρίς ελπίδα δεν θα ήταν δυνατόν οι Γάλλοι διαφωτιστές να απευθυνθούν στα πλήθη. Ελπίζοντας και πιστεύοντας (γιατί αυτά τα δυο πάνε μαζί) στην ικανότητα των πεινασμένων μαζών να σκεφτούν λογικά, έγραψαν τα πολεμικά τους κείμενα ο Ρουσσώ και ο Βολταίρος. Και με το ίδιο πνεύμα ενήργησαν στη συνέχεια οι πολιτικοί ηγέτες της επανάστασης. Ο «άπιστος», όπως συχνά τον αποκάλεσαν, 18ος αιώνας πίστεψε στον Λόγο. Οπως ο 19ος αιώνας πίστεψε στην Πρόοδο, και ο 20ός στην παραγωγικότητα.

Επειτα ήρθαν οι γνώριμοι ενδοιασμοί, οι αμφιταλαντεύσεις, η μόδα μιας αμφιβολίας που υποδυόταν τη «βλάσφημη συνείδηση». Το αποτέλεσμα είναι ότι αντιμετωπίζουμε σήμερα προβλήματα που μας καίνε και την ίδια στιγμή διστάζουμε να ριχτούμε στη δράση. Είναι χρήσιμο σε τέτοιες περιπτώσεις να μην ξεχνάμε αυτά που προηγήθηκαν. Ας γυρίσουμε πίσω το βλέμμα μας στον χρόνο. Βλέπουμε την αρχαία ελληνική πόλη να διακηρύσσει την πεποίθησή της ότι οι θνητοί θα μπορούσαν να γίνουν αθάνατοι μέσω των λαμπρών τους έργων, των αφιερωμένων στο μεγαλείο της πόλης. Βλέπουμε κατόπιν τη ρωμαϊκή αυτοκρατορία να καυχιέται επειδή οι πολίτες δέχονται να εγκαταλείψουν την ατομικότητά τους και να γίνουν νομικά πρόσωπα. Ελπίζουν ότι αυτό θα είναι προς το συμφέρον τους και πιστεύουν ότι το συμφέρον τους είναι ικανοί να το δουν. Ανάλογη και η στάση των Βυζαντινών, παρά τις άλλες διαφορές στις αντιλήψεις. Η «σωτηρία της ψυχής» και η σωτηρία του κράτους είναι γι’ αυτούς αλληλένδετες, και αποτελούν τον πυρήνα του κοινού τους βίου. Πιστεύουν και στα δύο. Αργότερα, παρόμοια θεμελίωση θα βρούμε στον νεοελληνικό πολιτισμό. Δεν θα πάψει η λαϊκή Μούσα να επιμένει ότι ο ελλαδικός άνθρωπος είναι καμωμένος για να μην υποτάσσεται σε ξένες θελήσεις, να απαιτεί και να κερδίζει ένα περιθώριο αυτεξούσιου, άλλοτε μικρότερο και άλλοτε μεγαλύτερο. Συνεχής ο αγώνας κι ο πόθος αμείωτος.

Θα πείτε και λοιπόν; Με όλα τούτα δεν φθάσαμε στη σημερινή κατάσταση; Η απάντηση είναι όχι. Δεν φθάσαμε στη σημερινή κατάσταση επειδή κυριάρχησε η πίστη σε ανύπαρκτα πράγματα, αλλά επειδή παραλύσαμε από δυσπιστία. Πρώτα απ’ όλα, απέναντι στον συλλογικό εαυτό μας. Η κλασσική ψυχολογία το ονομάζει αυτό «αυθυποβολή της κατωτερότητας». Βαφτίζοντας αδιόρθωτα ελαττωματικό τον εαυτό του ένα άτομο ή ένας λαός, τελικά φθάνει να βάλει βαθιά μέσα του το ελάττωμα και να δεχθεί ότι πραγματικά είναι αδιόρθωτος. Από την άλλη πλευρά όμως υπάρχουν και μερικά κεκτημένα ανωτερότητας που δεν μας αφήνουν να ησυχάσουμε. Σε κάποιες περιστάσεις πιο παλιά φάνηκαν πως δεν μας έλειψαν ούτε το κουράγιο ούτε οι ικανότητες. Δεν ήταν μόνο οι πόλεμοι, ήταν και οι περίοδοι όπου το διαλυμένο εθνικό νοικοκυριό έπρεπε επειγόντως να συμμαζευτεί (μετά τη μικρασιατική καταστροφή, μετά τον εμφύλιο). Αυτό που κρίνεται σήμερα είναι αν από εκείνα τα χρόνια φθάνει ακόμη ένας ορισμένος σφυγμός, μια κάποια υπόμνηση της συλλογικής ζωτικότητας ή εάν τα αγγεία του εθνικού οργανισμού σκλήρυναν και το αίμα παγώνει από μέρα σε μέρα. Πρέπει να απαντήσουμε σ’ αυτό. Για να απαντήσουμε όμως πρέπει πρώτα να αφουγκραστούμε το ίδιο το σώμα μας. Οταν χτυπάει ένα νεύρο μέσα μας, όταν μια φλέβα φουσκώνει, θα πιστέψουμε άραγε ότι αυτό είναι ένα σήμα ζωής ή θα πούμε ότι πρόκειται για τους σπασμούς ενός μελλοθάνατου; Εξαρτάται από εμάς. Εξαρτάται εάν θέλουμε να αναλάβουμε τις δυνατότητές μας ή εάν αρκεστούμε να θυμώνουμε, να ξεθυμαίνουμε για λίγο και να ξαναφουντώνουμε, όντας βέβαιοι ότι για τίποτα καλύτερο δεν είμαστε άξιοι.

«Οποιος δεν δημιουργεί τίποτα, θεωρεί ότι τα πάντα είναι ένα τίποτα», έλεγε ο Γκαίτε. Υπάρχουν όμως και χειρότερα. Είναι να δέχεται κάποιος ότι αν τον υποκαταστήσει ένας άλλος στην ίδια του τη ζωή, θα είναι καλύτερα γι’ αυτόν. «Να μας κυβερνήσουν οι Γερμανοί, αφού δεν τα καταφέρνουμε». Αυτό δεν λένε μερικοί; Και δεν είναι ακόμη πιο θλιβερό αυτοί που το λένε να είναι είκοσι χρονών;

(Η συνέχεια την επόμενη Κυριακή.)

Αναδημοσίευση από την Kαθημερινή - Ημερομηνία δημοσίευσης: 27-11-11

Διαβάστε περισσότερα......

Σάββατο, 26 Νοεμβρίου 2011

Casus Belli - Δ. Μπουραντάς - Υπάρχει ελπίδα - 25 Νοε 11

Η Δήμητρα Αλεξάκη συζήτησε με τον συγγραφέα και καθηγητή του μάνατζμεντ στο Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών κ. Δημήτρη Μπουραντά, στις 25.11.11 στο Κανάλι 10, αναζητώντας ελπίδα για την έξοδο από την οικονομική και πολιτική χρεοκοπία μας.

Σχετική αρθρογραφία / βιβλιογραφία:

  1. Δημήτρης Μπουραντάς, Το γράμμα της ελπίδας, Εκδοτικός Οίκος Α. Α. Λιβάνη, 2011
  2. Νέο κόμμα από τον καθηγητή και συγγραφέα Δημήτρη Μπουραντά, 22.11.11

Διαβάστε περισσότερα......

Ψήφος εμπιστοσύνης χωρίς προοπτική

Νίκος Κοτζιάς*

Η Ελλάδα χάνει χρόνο και δεν συζητά επί της ουσίας. Σαν κάποιον που κάθεται σε καφενείο και διηγείται ιστοριούλες χωρίς μνήμη και μέλλον. Τα πρώτα ονόματα της πολιτικής σκηνής του Κόμματος του Μνημονίου παρέλασαν ομιλούντες στη Βουλή, επιβεβαιώνοντας το γεγονός ότι δεν διαθέτουν σχέδιο για το μέλλον της χώρας, ενώ αγνοούν τις εξελίξεις στην Ε.Ε.

Τα τύμπανα της πτώχευσης κτυπούν εκκωφαντικά. Ομως οι ντόπιες κυρίαρχες ομάδες για άλλα ενδιαφέρονται. Ετοιμάζονται να κάνουν μια τελευταία μεγάλη αρπαχτή. Ειδικότερα οι τραπεζίτες να διασφαλίσουν την κοινωνικά προκλητική «προνομιούχα μετοχή» που ελπίζουν να επιβάλει ο συνάδελφός τους νέος πρωθυπουργός. Ως δημοσιονομικό αντίβαρο σε αυτά, ετοιμάζεται η λεηλασία μισθών και συντάξεων. Η εκχώρηση δημόσιας περιουσίας και νέες εγγυήσεις στους δανειστές. Η αύξηση επιτοκίων στα ομόλογα που θα παραδώσουν σε αντικατάσταση των παλαιοτέρων.

Σχέδιο διάσωσης της χώρας δεν υπάρχει από την ελληνική κυβέρνηση. Απλά καλείται ως γραφειοκρατική μηχανή να υλοποιήσει τις αποφάσεις του ευρωπαϊκού διευθυντηρίου, που έχει διαφορετικά κριτήρια και στοχεύσεις από εκείνα τα οποία όφειλε να έχει μια πατριωτική-ευρωπαϊκά σκεπτόμενη κυβέρνηση. Διότι οι επιλογές του διευθυντηρίου υπονομεύουν στη συνείδηση των πολιτών της Ε.Ε. την ίδια την προοπτική μιας δημοκρατικής πολιτικά ενοποιημένης φιλειρηνικής Ευρώπης.

Πριν λίγες ημέρες ο βρετανός πρωθυπουργός Κάμερον, απαντώντας στη Μέρκελ, έκφρασε τον ανερχόμενο ευρωσκεπτικισμό που υπάρχει στην κοινωνία της τρίτης μεγαλύτερης δύναμης στην Ε.Ε. Ευρωσκεπτικισμός που έχει κερδίσει σημαντικές θέσεις και στο Εργατικό Κόμμα. Εξέφρασε την αντίθεσή του σε περισσότερη ολοκλήρωση. Ενα «περισσότερο» που η Μέρκελ το ορίζει ως περισσότερη πειθαρχία, ως υποταγή στα νομισματικά μεγέθη και ως συσσώρευση μέσων τιμωρίας του «αποκλίνοντα» Νότου.

Η Ιταλία, η χώρα με την πιο φιλική κοινωνία προς την Ε.Ε., η τρίτη ισχυρότερη δύναμη στην ευρωζώνη, βρίσκεται σε βαθιά κρίση. Μέχρι την άνοιξη του 2012 θα πρέπει να βρει 300 δισεκατομμύρια ευρώ για να πληρώσει τους δανειστές της. Κάτι που σήμερα φαντάζει απίθανο. Αυτό μπορεί να γίνει μόνο αν διασφαλιστούν τρία μέτρα από τους κεντρικούς μηχανισμούς της Ευρώπης: α) Να κόψει χρήμα η ΕΚΤ. Αυτό το χρήμα θα γεννήσει πληθωρισμό, αλλά θα δώσει και ρευστότητα. Ταυτόχρονα, σύμφωνα με έναν πρώτο υπολογισμό, κάθε 6% πληθωρισμού μειώνει ανά πέντε χρόνια την αξία των δανείων κατά 20%! Μειώνει βέβαια και την αξία των μισθών και των συντάξεων, αλλά αυτό το κάνει έτσι και αλλιώς η εσωτερική υποτίμηση. β) Να αποφασιστεί να δανείζει η ΕΚΤ τα κράτη όπως τις τράπεζες, δηλαδή με 1,25%-1,5% και όχι με 5,5%-7%. Και τέλος γ) να ενισχυθεί ο κεντρικός μηχανισμός σταθεροποίησης της Ε.Ε. στα τρία τρισεκατομμύρια σε συνδυασμό με την έκδοση ευρωομολόγων. Αν δεν υπάρξει ένας συνδυασμός από αυτά τα μέτρα τότε η Ιταλία θα χρεοκοπήσει και η ευρωζώνη θα διαλυθεί.

Εάν ληφθούν τα προαναφερθέντα μέτρα και συνδυαστούν με σειρά δικών μας, όπως είναι η μη αναγνώριση παράνομου χρέους, η ανακατανομή των βαρών στο εσωτερικό της χώρας, η προώθηση μιας κοινωνικά δίκαιης αναπτυξιακής πολιτικής, τότε ίσως υπάρξει λύση του «ελληνικού προβλήματος». Αλλιώς η χρεοκοπία είναι προ των πυλών, χειρότερη της Ιταλικής, διότι θα συνδυαστούν τα αρνητικά της χρεοκοπίας με την προηγηθείσα παράδοση πλούτου, δημόσιας περιουσίας και κυριαρχίας.

 

* Συγγραφέας, καθηγητής του Πανεπιστημίου Πειραιώς

Αναδημοσίευση από την Ελευθεροτυπία - Ημερομηνία δημοσίευσης: 20-11-11

Διαβάστε περισσότερα......

Παρασκευή, 25 Νοεμβρίου 2011

Γ. Κοντογιώργης - Οι ευθύνες του πολιτικού συστήματος και η κρίση στην Ελλάδα: είναι η κρίση μόνον οικονομική ή και εθνική; - 16 Νοε 11

Διάλεξη-παρέμβαση του καθηγητή πολιτικής επιστήμης και Ιστορίας και πρώην πρύτανη του Παντείου Πανεπιστημίου, Γ. Κοντογιώργη, προς τους εκπροσώπους της ελληνικής κοινότητας στην Νέα Υόρκη, που έγινε στο Grand Prospect Hall την Τετάρτη 16 Νοεμβρίου στην ΝΥ.

Σχετική αρθρογραφία:

  1. Γ. Κοντογιώργης προς Έλληνες της Αμερικής: "Επανιδρύστε και ζωντανέψτε το θεσμό του Κοινού των Ελλήνων", 20.11.11
  2. Διάλεξη του καθηγητή Γ. Κοντογιώργη: «Τα πράσινα και γαλάζια ρουσφέτια διέλυσαν τα πάντα», 22.11.11
  3. Πολιτικό γεγονός στους κόλπους της ελληνικής διασποράς η διάλεξη Κοντογιώργη στην Νέα Υόρκη, 23.11.11
  4. Γιώργος Κοντογιώργης: Το Ελληνικό πολιτικό κομματικό σύστημα έχει διαλύσει το κράτος! Εσείς οι Έλληνες Ομογενείς οφείλετε να αναλάβετε δράση και πρωτοβουλίες! Αυτό οργανωθείτε και δράστε γρήγορα και άμεσα κατά το ιστορικό πρότυπο των Ελληνικών Κοινοτήτων!, 23.11.11

Διαβάστε περισσότερα......

Γ. Κοντογιώργης - Ελληνική κρίση και Ευρωπαϊκή ηγεμονία - 24 Νοε 11

Στα πλαίσια της εκπομπής "Πρωινό ΑΝΤ1", στις 24.11.11, ο Καθηγητής Πολιτικής Επιστήμης και πρώην πρύτανης του Παντείου Πανεπιστημίου κ. Γιώργος Κοντογιώργης επισημαίνει την συντελούμενη ανασυγκρότηση της Ευρώπης μέσω σχέσεων ηγεμονίας, τα αίτια της ελληνικής κρίσης, τις ευθύνες του ελληνικού πολιτικού συστήματος και μεταφέρει την αγωνία της Ελληνικής Κοινότητας της Αμερικής.

(Ολόκληρη η εκπομπή βρίσκεται στο ΑΝΤ1 Web TV)

Σχετική αρθρογραφία:

  1. Συνοπτική περιγραφή του έργου και της αρθρογραφίας του Γ. Κοντογιώργη από την Λευκαδίτισα Δημοσιογράφο και Συγγραφέα Ιουστίνη Φραγκούλη Αργύρη, 19.11.11

Διαβάστε περισσότερα......

Δευτέρα, 21 Νοεμβρίου 2011

Δημοκρατία και τηλεόραση

Κωνσταντίνος Δεσποτόπουλος

«Όταν μίλησα κάποτε για τη Δημοκρατία, είπα ότι από τη στιγμή που υπάρχει τηλεόραση η Δημοκρατία είναι ελλειμματική και πως στοιχείο της Δημοκρατίας είναι η λεγόμενη ισηγορία. Ισηγορία θα πει να έχουν όλοι την ίδια ευχέρεια προκειμένου να εκφράσουν τη γνώμη τους.

Σήμερα ο κοινός άνθρωπος έχει τόση δύναμη προβολής της γνώμης του, όσο είναι το βεληνεκές της φωνής του. Ενώ οι άνθρωποι της τηλεόρασης έχουν τεράστιο βεληνεκές φωνής και ακροατήριο όχι μόνο μεγάλο, αλλά ποικίλο και ακαθόριστο. Ενα πρόβλημα της σημερινής Δημοκρατίας είναι πώς θα ελεγθεί η τηλεόραση ώστε να μην ασκούν τυραννία επί των πολλών εκείνοι που τη χειρίζονται. Θα έπρεπε να γίνεται αξιοκρατικά η επιλογή των ανθρώπων της. Με τη βιαστική προβολή λέξεων και νοημάτων η τηλεόραση καταδυναστεύει τη συνείδησή σου, σε υποτάσσει κατά κάποιον τρόπο σε μια αβασάνιστη αποδοχή εντυπώσεων και γνωμών που έχουν επιλεγεί από άλλους».

Απόσπασμα από τη συνέντευξη του ακαδημαϊκού, καθηγητή, Κ. Δεσποτόπουλου, στο «συν» των «Νέων».
Αναδημοσίευση από τα Νέα - Ημερομηνία δημοσίευσης: 12-11-11

Διαβάστε επίσης:

  1. Kurt Lenk, Κοινή γνώμη στην εποχή της μαζικής επικοινωνίας — παράδειγμα τηλεόραση, Πολιτική κοινωνιολογία, Επίκεντρο, 2005
  2. Δημήτρης Νατσιός, «Διασκεδάζοντας» με τηλεοπτικές αναθυμιάσεις, 5.2.10
  3. Γιώργος Καραμπελιάς, Ο ρόλος της τηλεόρασης, Ρηξη-κέλευθα, 7 Μαρ 11

Διαβάστε περισσότερα......

Κυριακή, 20 Νοεμβρίου 2011

Tο ενδεχόμενο της έκπληξης

Χρήστος Γιανναράς

H εμφάνιση του κ. Λουκά Παπαδήμου, το παρουσιαστικό του, γέννησε θετικές ψυχολογικές αντιδράσεις. «Tο πρόσωπο είναι σπαθί» έλεγε ο λαός μας, όταν ακόμα μιλούσε τα ελληνικά των μανάδων μας (και όχι της τηλεόρασης ή του πασοκικού σχολείου). Eίδαμε μπροστά μας έναν άνθρωπο ήρεμο, ευπρεπή, απροσποίητο, δίχως το άγχος να κερδίσει τις εντυπώσεις. Oλοκάθαρο βλέμμα, «αέρας» απλότητας, σοβαρότητας, σύνεσης. Kαι ο λόγος του λιτός, καίριος, σαφής. H παρουσία του Λουκά Παπαδήμου στην προεδρία της κυβέρνησης γέννησε εμπιστοσύνη, επομένως και ελπίδα.

Aλλά η κρατική εγρήγορση των πολιτών δεν έχει περιθώρια να χαλαρώσει: Στον κ. Παπαδήμο δεν ανατέθηκε η, προσωρινή έστω, διακυβέρνηση της χώρας με επιτελείο της δικής του επιλογής και ευθύνης (όπως έγινε στην Iταλία με τον κ. Mάριο Mόντι). Δεν του ζητήθηκε να επιλέξει το επιτελείο του ο ίδιος, έστω και από το πολιτικό προσωπικό των τριών κομμάτων που συναίνεσαν στο πρόσωπό του. O κ. Παπαδήμος πρέπει να κυβερνήσει τη χώρα με μια δεδομένη, καθορισμένη από τα κόμματα υδροκεφαλική κυβέρνηση, συγκροτημένη από πρόσωπα που στη συνείδηση των πολιτών ταυτίζονται με την αποτυχία του πολιτικού συστήματος στην Eλλάδα, την ευτέλεια, την ανικανότητα, την κραυγαλέα φαυλότητα.

Oι κομματικές ηγεσίες το έδειξαν φανερά, δεν ήθελαν την πρωθυπουργία Παπαδήμου: O ολίγιστος των Παπανδρέου προσπάθησε, επί τρεις ημέρες, να παρακάμψει το όνομά του, που από την πρώτη στιγμή αυτονόητα και επιτεταμένα προβαλλόταν, χρησιμοποιώντας ακόμα και ασύστολα ψεύδη. Yποχρεώθηκε να συναινέσει μόνο με την εκβιαστική απειλή των πενήντα βουλευτών του, που έφριξαν από την καταληκτική επιλογή του και τον διασυρμό που προμήνυε. O δε κ. Σαμαράς, δίχως τον παραμικρό δισταγμό, τόλμησε τη δήλωση που θα τον συνοδεύει εσαεί σαν μέτρο των ποιοτικών του εκτιμήσεων: «Tι Παπαδήμος, τι Πετσάλνικος»!

Kαι οι δύο αρχηγοί, ήταν περισσότερο από φανερό, έτρεμαν τη σύγκριση. Στο πρόσωπο του Παπαδήμου οι πολίτες θα ψηλαφούσαν το μέτρο για να πιστοποιήσουν: ποιος είναι ηγέτης και ποιος κνώδαλο, ποιον μπορούν να εμπιστεύονται και ποιον πρέπει να αποφεύγουν σαν θλιβερή ή κωμική ολιγότητα. Aν άφηναν τον Παπαδήμο να σχηματίσει κυβέρνηση με δικούς του επιτελείς (έστω μεταβατική), ύστερα από κάποιους μήνες το πολιτικό σκηνικό ίσως να ήταν εντελώς άλλο από το σημερινό: τα ώς τώρα κόμματα να είχαν θαφτεί, οριστικά και αμετάκλητα, στο «χρονοντούλαπο της Iστορίας».

Όμως ο Παπαδήμος δέχθηκε, άνευ όρων, να ηγηθεί σε έναν ευτελισμένο συρφετό αποτυχημένων, να πρωθυπουργεύσει σε μια κυβέρνηση - δειγματολόγιο ή κουρελού συμβόλων της ανυποληψίας, της περίτρανα αποδεδειγμένης ανικανότητας, της αρρωστημένα προκλητικής αναίδειας και θρασύτητας, της χιλιομαρτυρημένης φαυλότητας. Δέχθηκε, άνευ όρων, να ταυτίσει το όνομά του με ανθρώπους που δεν τολμούν να ξεμυτίσουν σε δημόσιο χώρο, γιατί ξέρουν με ποιες πρακτικές αποδοκιμασίας τους περιμένει η οργή και η αηδία των πολιτών. Γιατί το έκανε αυτό ο Παπαδήμος, γιατί αποδέχθηκε την άνευ όρων πρωθυπουργία;

H απάντηση στο συγκεκριμένο ερώτημα είναι αντικείμενο κυρίως λογικής και πολιτικής ανάλυσης και δευτερευόντως ψυχολογικής βυθοσκόπησης του κ. Παπαδήμου. Tρία τινά μοιάζει πιθανό να συμβαίνουν: Tο πρώτο, ότι ο κ. Παπαδήμος αποδέχθηκε συνειδητά τον πολύ περιορισμένο (χρονικά και ως προς το πεδίο ευθυνών) ρόλο του τεχνοκράτη. Aνέλαβε να διεκπεραιώσει την εκταμίευση της έκτης δόσης του δανείου, να οριοθετήσει τη διαδικασία της εθελοντικής ανταλλαγής των ελληνικών ομολόγων (το PSI plus) και να επιμεληθεί την εφαρμογή των αποφάσεων της Συνόδου Kορυφής της 27ης Oκτωβρίου. Aυτή τη μαστορική ξέρει, αυτήν θα ασκήσει, και μετά θα γυρίσει στο σπίτι του. Παρεμπιπτόντως θα επιβλέψει και τη διενέργεια εκλογών – κάτι που θα μπορούσε να κάνει ακόμα και ο κ. Πετσάλνικος. Θα ελέγχει και θα συντονίζει τα υπουργεία της κυβέρνησης μόνο ως προς την εμπλοκή τους στις τρεις συγκεκριμένες αποστολές που του ανατέθηκαν. Δεν θέλει να έχει την παραμικρή ανάμειξη με τις εξουσιαστικές φιλοδοξίες του κομματικού υποκόσμου.

Δεύτερο πιθανό ενδεχόμενο: O κ. Παπαδήμος δεν επρόκειτο ποτέ να αναμειχθεί ούτε στο συγκεκριμένο αυτό πεδίο τεχνοκρατικής συνεισφοράς, αν δεν του το ζητούσαν πιεστικά από την Eυρωπαϊκή Kοινότητα, με εγγυήσεις υποστήριξής του, για να αποτραπεί η αποπομπή της πατρίδας του από την E.E. Θεώρησε πατριωτικό του καθήκον να βοηθήσει αδιαφορώντας για τις ταπεινώσεις που θα του επεφύλασσαν οι κομματικές ηγεσίες και κουζίνες.

Tρίτο ενδεχόμενο, το περισσότερο «χλωμό»: O κ. Παπαδήμος πιστεύει στη δυναμική της ποιότητας. Oτι έναν ηγέτη πρόδηλα επαρκή και με θυσιαστική ανιδιοτέλεια ο λαός θα τον λατρέψει. Oτι μπροστά σε αυτή τη δυναμική που έχει από μόνη της η ποιότητα, κάποτε (όχι πάντοτε) καταρρέουν από μόνες τους και οι πιο θωρακισμένες αντιστάσεις της ανικανότητας και της φαυλότητας. Hδη η ανικανότητα και η φαυλότητα έχουν στήσει μια χάρτινη κυβέρνηση – τη συγκρότησαν οι κομματάρχες μόνο για να μοιράσουν μπουναμάδες στα παραπαίδια τους. Σε κάθε υπουργείο πληθωρισμός από παραπαίδια, έτσι, για να γλείψουν λίγους μήνες το κόκαλο. O κ. Παπαδήμος ποντάρει, λέει η «ωχρή» εκδοχή, στη διαφορά που ενσαρκώνει από όλο αυτό το ανθρώπινο υλικό: Mιλάει διαφορετική γλώσσα, σκέπτεται με διαφορετική λογική, ενεργεί με διαφορετικό ήθος, έχει στόχους διαφορετικούς. Kυρίως, είναι υγιής ψυχικά, απρόσβλητος από την παράνοια της εξουσιολαγνείας των κομματανθρώπων και τη συνακόλουθη απώλεια επαφής με την πραγματικότητα. Aυτή η διαφορετικότητα θα τον επιβάλει. Oταν λήξει η θητεία του, θα είναι αδιανόητη η απομάκρυνσή του από την πρωθυπουργία. Eστω και χωρίς να φτιάξει κόμμα, το όνομά του θα το γράφουν οι πολίτες σε ένα χαρτί και θα το ρίχνουν στην κάλπη.

Mέσα σε τριάντα χρόνια, χάρη στο ΠAΣOK, πράσινο και γαλάζιο, η παρακμή μας μετράει αιώνες. Θέλει δεκαετίες πολλές η ανάκαμψη, αν υπάρξει. Aλλά κάθε κοινωνία κρύβει και το ενδεχόμενο της έκπληξης. Eνδεχόμενο. Oχι βεβαιότητα.

Αναδημοσίευση από την Kαθημερινή - Ημερομηνία δημοσίευσης: 20-11-11

Διαβάστε περισσότερα......

Σάββατο, 19 Νοεμβρίου 2011

Νεοκλής Σαρρής: Η αποβίωση ενός μεγάλου ανθρώπου

Νεοκλής Σαρρής  
Νεοκλής Σαρρής
 
 
Νεοκλής Σαρρής: Το Ύστατο Χαίρε σε ένα πραγματικό Διδάσκαλο
Έφυγε μαχόμενος ο δάσκαλος Νεοκλής Σαρρής, αφήνοντας πίσω του βαριά παρακαταθήκη
Λάζαρος Μαύρος, “Σ’ ευγνωμονούμε, Νεοκλή Σαρρή”
Ο Νεοκλής Σαρρής τελευταίος μεγάλος δάσκαλος του Γένους
Σάββας Παύλου, “Νεοκλής Σαρρής, ο αντιρατσιστής διανοούμενος”
 

Παναγιώτης Ήφαιστος

Τον Νεοκλή θα τον θρηνήσει η οικογένειά του και θα λείψει στο αμούστακο παιδί του. Θα λείψει και σε όσους από εμάς έτυχε να τον γνωρίσουμε από κοντά και νοιώσαμε την ανθρωπολογική του βαθύτητα, τη δύναμη του πνεύματός του και τον τίμιο και ακέραιο χαρακτήρα του.

Θα λείψει όμως και από όσους τον γνώρισαν σαν πανεπιστημιακό δάσκαλο, σαν πνευματική μορφή και σαν μοναδικά εμβριθή γνώστη της τουρκικής εξωτερικής πολιτικής σε δύσκολα πεδία όπου η γνώση σπανίζει και οι γνώμες κυριαρχούν. Όλοι όσοι τον γνωρίσαμε θα θυμόμαστε αυτό που συνολικά ήταν: Μια μεγάλη ανθρώπινη μορφή και ένα σπανίζων είδος προικισμένου φορέα της μακραίωνης ελληνικότητας.

Δύο λόγια μόνο θα πω όπως τον γνώρισα ως ακαδημαϊκό, ως άνθρωπο και ως φίλο. Συναντηθήκαμε πριν δύο περίπου δεκαετίες, όταν εντάχθηκα στο Πάντειον Πανεπιστήμιο όπου και αυτός δίδασκε. Ακαριαία με εντυπωσίασε η ευθύτητά του, η ειλικρίνειά του, η καλοσύνη του και η βαθιά πρωτογενής και βιωματική συνάμα και ακαδημαϊκή γνώση της Τουρκίας. Επίσης ο μετριοπαθής του χαρακτήρας και η μετριοφροσύνη του. Συνδυασμός προτερημάτων που δεν συναντάς εύκολα. Περισσότερο με εντυπωσίασε το γεγονός ότι ακόμη και γι’ αυτούς που του επιτίθονταν ανελέητα και άδικα δεν ένοιωθε μίσος. Λίγη πίκρα μόνο, συμπάθεια για την κατάντια τους και ετοιμότητα να συζητήσει μαζί με όλους και για όλα.

Πιο καλά, αν όχι πολύ καλά, τον γνώρισα όταν έκανε την επιμέλεια του βιβλίου του Αχμέτ Νταβούτογλου, Στρατηγικό Βάθος. Η διεθνής θέση της Τουρκίας το οποίο εγώ μεν πρότεινα να κυκλοφορήσει στην ελληνική γλώσσα, πλην τη μετάφρασή του ο Νεοκλής επιθυμούσε διακαώς. Πέραν της γνωστής θέσης «να γνωρίσουμε τον αντίπαλό μας» οι λόγοι είναι βαθύτεροι. Πρωτίστως ήθελε οι συμπατριώτες του να ακούσουν από έναν κορυφαίο τούρκο ηγέτη και ακαδημαϊκό αναλυτή τα ίδια πράγματα που ο ίδιος επί δεκαετίες τους έλεγε, όταν ανάλυε την εξωτερική πολιτική της Τουρκίας.

Ο Νεοκλής Σαρρής εδώ και πολλές δεκαετίες πρόσφερε στους νεοέλληνες κάτι ανεκτίμητο: Μια βαθιά, μοναδικά εξειδικευμένη και απίστευτα ακριβής γνώση της διαδρομής, της συγκρότησης, του χαρακτήρα, της φυσιογνωμίας και του τρόπου σκέψης των Τούρκων. Λαό που όχι μόνο δεν μισούσε αλλά και που ένοιωθε πως, αν και βαθύτατα Έλληνας, ο ίδιος υπήρξε γέννημα θρέμμα της ταραχώδους, αντιφατικής και τραγικής πορείας του νεοτουρκικού κράτους. Μαζί τους μεγάλωσε, βίωσε την τουρκική κοινωνία και τις αντιθέσεις της και μελέτησε επιστημονικά τη συγκρότησή της και την εξέλιξή της. Τελικά, όπως οι περισσότεροι Έλληνες της Ανατολής ξεριζώθηκε και βρέθηκε στο νεοελληνικό κράτος. Είχε την πνευματική και ηθική δύναμη, εν τούτοις, να μην βλέπει εχθρικά τον τουρκικό λαό. Παρέμεινε φίλος με όσους τούρκους γνώριζε και επικοινωνούσε συχνά μαζί τους. Ο Σαρρής ουσιαστικά βίωσε απέραντα την αντιφατική συγκρότηση του νεοτουρκικού κράτους, την επικινδυνότητά του, την ποικιλόμορφη ανθρωπολογική σύνθεση της κοινωνίας του και τις τραγικές αντιθέσεις της αλλά και τις συγγένειες μαζί μας. Αναμφίβολα, ο Νεοκλής Σαρρής όσο κανείς άλλος ήταν σπάνιος γνώστης της διαφοροποιημένης ανθρωπολογικής δομής του λαού του νεοτουρκικού κράτους και των ιδιομορφιών της τουρκικής εξωτερικής πολιτικής.

Τα δύο τελευταία χρόνια και κυρίως στη φάση της επιμέλειας του Στρατηγικού Βάθους είχαμε πολύωρες συζητήσεις, οπότε και τον κατάλαβα βαθύτερα και πλατύτερα. Ο Νεοκλής Σαρρής, συνθέτοντας με μοναδικό και απαράμιλλο τρόπο βιωματική γνώση και ακαδημαϊκή γνώση, πολλές φορές μου εξιστορούσε τη διαδρομή των προπάππων του, της οικογένειάς του, των φίλων του στη Μικρά Ασία μέχρι και τον ξεριζωμό τους. Μεταξύ σοβαρού και αστείου του πρότεινα να του πάρω συνέντευξη για να γράψω την προσωπική και πολιτική βιογραφία του. Θα άξιζε τον κόπο γιατί ο Νεοκλής Σαρρής, πνευματικά, βιωματικά και γνωστικά, κυριολεκτικά ενσάρκωνε τη νεότερη ιστορία των νεοελλήνων.

Ο Νεοκλής μιλούσε πάντοτε ισορροπημένα, δίκαια, σωστά και με ακρίβεια που τσάκιζε κόκκαλα. Έλαχε να βρεθώ μαζί του με τούρκους φίλους του και συναδέλφους του. Με άφησε άφωνο ο σεβασμός των Τούρκων για τον Σαρρή. Τον θεωρούσαν τον καλύτερο τουρκολόγο. Αυτό όμως ήταν και το πρόβλημα στην προσωπική και ακαδημαϊκή παρουσία του στο νεοελληνικό κράτος. Τα εγχώρια καθωσπρέπει τρωκτικά, τα ίδια που τελικά κατέστρεψαν το νεοελληνικό κράτος, τον κτυπούσαν ασταμάτητα και ανελέητα. Μιλούμε για τα γνωστά σε όλους μας τρωκτικά στα ποικίλα πεδία της πολιτικής, της επικοινωνίας και της δήθεν επιστήμης που δεν ήθελαν μια τέτοια φωνή να ακούγεται. Το εγχώριο ξενοκρατικό σύστημα που υιοθετούσε μια καταστροφική κατευναστική στάση απέναντι στην Άγκυρα, δεν ήθελε να ακούγεται η φωνή του Σαρρή. Ανθρώπους όπως τον Σαρρή η συμβατική σοφία επιχειρεί πάντοτε να τους κλείσει το στόμα. Είναι όμως σαν να προσπαθεί κανείς να δέσει έναν γίγαντα με κλωστές. Δεν κατάφεραν να τον καταδικάσουν σε σιωπή. Μόνο δολοφονούσαν τον χαρακτήρα του νυχθημερόν και είναι αλήθεια μερικές φορές τον εκνεύριζαν. Ο Νεοκλής παρέμεινε πάντα ο ίδιος: Ένας εγγενώς ήπιος άνθρωπος, γεμάτος καλοσύνη για όλους, ταυτόχρονα δυνατός, αδέκαστος και ακλόνητος, κύρια έγνοια του οποίου ήταν να διατυπώνει απερίφραστα εδραία και αληθή επιχειρήματα και να μην αδικεί κανέναν.

Μεγάλες ανθρώπινες μορφές όπως ο Νεοκλής Σαρρής, όταν αποχωρούν από τον γήινο κόσμο, συνεχίζουν να είναι μαζί μας με το πνεύμα τους, την πανίσχυρη προσωπικότητά τους και τις βαθυστόχαστες αναλύσεις τους. Η επιβλητική παρουσία του Νεοκλή Σαρρή ήταν πάντα ζωντανή και δυνατή και έτσι θα συνεχίσει να είναι. Ο Νεοκλης Σαρρής θα είναι πάντα μαζί μας. Καλό ταξίδι Νεοκλή.

Π. Ήφαιστος - P. Ifestos - www.ifestosedu.gr - info@ifestosedu.gr - 19.11.2011

Διαβάστε περισσότερα......

Casus Belli - Ν. Λυγερός - Οικονομική κρίση και ΑΟΖ - 14 Νοε 11

Συνέντευξη του Στρατηγικού Αναλυτή και Καθηγητή Γεωστρατηγικής κ. Νίκου Λυγερού, στις 14.11.11 στην εκπομπή Casus Belli της Δήμητρας Αλεξάκη.

Σχετική αρθρογραφία:

  1. Θεόδωρος Κ. Καρυώτης, Το Αιγαίο Πέλαγος και ο ρόλος της ΑΟΖ, 27.11.11

Διαβάστε περισσότερα......

Πέμπτη, 17 Νοεμβρίου 2011

Βιβλιοπαρουσίαση - Γιανναράς - Έξι φιλοσοφικές ζωγραφιές - 4 Νοε 11

Ο ομότιμος καθηγητής Φιλοσοφίας κ. Χρήστος Γιανναράς παρουσίασε στις 4.11.11 στην Στοά του Βιβλίου το νέο βιβλίο του «Έξι φιλοσοφικές ζωγραφιές», το οποίο κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ίκαρος και συνιστά μια συναρπαστικά εύληπτη συγκεφαλαίωση του έργου του.

Αναδημοσίευση από το Αντίφωνο - Ημερομηνία δημοσίευσης: 17-11-11

Διαβάστε περισσότερα......

Γράμματα Σπουδάματα - Γ. Καραμπελιάς - Ο καημός της Ρωμιοσύνης - 15 Νοε 11

Ο δάσκαλος κ. Δημήτριος Νατσιός συζητά με τον εκδότη και συγγραφέα κ. Γιώργο Καραμπελιά για την τρέχουσα ελληνική κρίση.

Διαβάστε περισσότερα......

Τετάρτη, 16 Νοεμβρίου 2011

Γ. Κοντογιώργης - Οι ευθύνες του πολιτικού συστήματος και η κρίση στην Ελλάδα (Β΄ μέρος) - 15 Νοε 2011

Γιώργος Κοντογιώργης

Το δεύτερο μέρος της συνέντευξης του Καθηγητή Πολιτικής Επιστήμης και πρώην πρύτανη του Παντείου Πανεπιστημίου κ. Γιώργου Κοντογιώργη, που έδωσε στις 15.11.2011 στον Μανόλη Κουρουπάκη, στον τοπικό ομογενειακό ραδιοσταθμό της Νέας Υόρκης Hellas FM World Radio.

Διαβάστε περισσότερα......

Δημήτρης Μπουραντάς: “Μετά την οδύνη: Ποιοι να συναντηθούμε και πώς να πετύχουμε την ανασυγκρότηση της χώρας”

Δημήτρης Μπουραντάς

Το κυρίαρχο πολιτικό σύστημα δεν επιδέχεται νεκραναστάσεις και οι αιτίες είναι γνωστές. Είναι πλέον καιρός να τελειώνουμε τη νεκροψία. Η χώρα δεν μπορεί πλέον ν’ αποφύγει την οδύνη. Ο πάτος έχει ακόμη βάθος, αλλά η πορεία προς αυτό δεν μπορεί να ανακοπεί, ανεξαρτήτως των αποφάσεων της ΕΕ, των εκλογών και της όποιας νέας κυβέρνησης αναδειχτεί από το ίδιο πολιτικό σύστημα. Με βεβαιότητα, η οδύνη θα κορυφωθεί. Η φτώχεια, η ανεργία, η μετανάστευση, η εγκληματικότητα και η εξαθλίωση θα εκτοξευθούν. Η εκποίηση του κοινωνικού πλούτου και της εθνικής κυριαρχία θα ολοκληρωθεί. Οι όποιες φωνές και πρωτοβουλίες για την ανακοπή της πορείας είναι μάταιες. Συνεπώς, τα ερωτήματα, οι κοινωνικές διεργασίες και οι πολιτικές πρωτοβουλίες πρέπει να εστιάζουν στη «μετά την οδύνη» περίοδο, δηλαδή στο ποιοι και πώς δεν θ’ αφήσουν τη χώρα να παραμείνει για πολύ βυθισμένη στον πάτο, επιτυγχάνοντας την πολιτική, κοινωνική και οικονομική ανασυγκρότηση.

Ας αρχίσουμε, λοιπόν, να βλέπουμε την επόμενη ημέρα διαμορφώνοντας ένα εθνικό, συνεκτικό, φιλόδοξο και ταυτόχρονα ρεαλιστικό στρατηγικό σχέδιο, το οποίο, με ταχύτητα και αποτελεσματικότητα, θα εξασφαλίσει την ανασυγκρότηση της χώρας στη βάση της κοινωνικής συνοχής και δικαιοσύνης. Η διαμόρφωση ενός τέτοιου σχεδίου πρέπει να έχει ως αφετηρία το ερώτημα τι είδους χώρα θέλουμε να είμαστε. Δεύτερον, πρέπει να λαμβάνει υπόψη, από τη μια, τα δεδομένα, τις απειλές, τις ευκαιρίες, τις δυναμικές των αντιφάσεων, των συγκρούσεων και των συνεργασιών στο ευρωπαϊκό και παγκόσμιο περιβάλλον και, από την άλλη, τη θέση της χώρας σε αυτό, τα ανταγωνιστικά πλεονεκτήματα και μειονεκτήματά της. Τρίτον, πρέπει να εξασφαλίζει τη συστράτευση και την αξιοποίηση όλων των υγιών παραγωγικών, επιχειρηματικών και πνευματικών δυνάμεων της κοινωνίας. Με βάση αυτή τη λογική, η «μετά την οδύνη» ανασυγκρότηση της χώρας απαιτεί ένα εθνικό όραμα, που θα πείσει, θα εμπνεύσει, θα κινητοποιήσει και θα κάνει τους πολίτες να δώσουν τον καλύτερό τους εαυτό για το κοινό καλό, το δικό τους μέλλον και αυτό των παιδιών στους. Ένα όραμα που θα αγγίζει το μυαλό, την ψυχή και την καρδιά μας, θα μας αφυπνίσει, θα μας δώσει την ελπίδα και τη δύναμη να ξεκινήσουμε μια νέα πορεία και να χτίσουμε την πατρίδα που μας αξίζει: αναπτυγμένη, ανταγωνιστική, δυνατή, πρωτοπόρα και ανθρώπινη. Μια πατρίδα-πρότυπο προς μίμηση για όλους αυτούς που τώρα μας λυπούνται, μας χλευάζουν, μας λοιδορούν και μας απομυζούν. Μια πατρίδα ξεχωριστή, αυθεντική, πρωτοπόρα στην οικονομία, στον πολιτισμό, στην οικολογία, στην ανθρωπιά, στο κάλλος, στον έρωτα και στο ήθος. Ένα τέτοιο όραμα ασφαλώς δεν μπορεί να μην στηριχτεί σε ένα νέο ιδεολογικό πλαίσιο, θεμελιώδεις αξίες του οποίου θα είναι η ελευθερία με την ουσιαστική έννοια, η δικαιοσύνη –ίσες ανταμοιβές, ίσες συνεισφορές–, η ακεραιότητα, η φρόνηση, η αλληλεγγύη, ο σεβασμός στον άνθρωπο και στη φύση.

Με βάση ένα τέτοιο όραμα, το εθνικό στρατηγικό σχέδιο ανασυγκρότησης της χώρας πρέπει να προβλέπει ριζικές αλλαγές σε όλους τους τομείς, όπως οικονομία, παιδεία, υγεία, κράτος, δικαιοσύνη, ασφάλεια, διεθνείς συνεργασίες, πολιτικό σύστημα, Δημοκρατία, Σύνταγμα. Αυτές οι αλλαγές απαιτούν συγκεκριμένο επιμέρους σχέδιο για κάθε τομέα, που θα περιλαμβάνει τις στρατηγικές κατευθύνσεις και τους συγκεκριμένους βραχυπρόθεσμους, μεσοπρόθεσμους και μακροπρόθεσμους στόχους και συγκεκριμένα προγράμματα δράσεων, που θα προσδιορίσουν με ακρίβεια τις απαιτούμενες αλλαγές στις δομές, στο νομικό και θεσμικό πλαίσιο, στα συστήματα, στην τεχνολογία, στις ικανότητες και στη νοοτροπία (κουλτούρα) των ανθρώπων. Ασφαλώς, όλα αυτά τα επιμέρους σχέδια πρέπει να συντίθενται σ’ ένα ολοκληρωμένο και συνεκτικό εθνικό σχέδιο, αφού οι αλληλεξαρτήσεις και οι αλληλεπιδράσεις μεταξύ των εν λόγω τομέων απαιτούν εναρμόνιση, συντονισμό και συγχρονισμό.

Οι γενικές κατευθύνσεις των ριζικών αλλαγών σ’ αυτούς τους τομείς παρουσιάζονται στο βιβλίο μου με τίτλο Το γράμμα της ελπίδας (εκδόσεις Α.Α. Λιβάνη). Επισημαίνω, όμως, εδώ ότι απαιτούνται ριζικές αλλαγές, με την έννοια «να έρθουν τα πάνω κάτω», να ξεκινήσουμε από την αρχή ή από μηδενική βάση. Αυτό είναι απαραίτητο, διότι το κατεστημένο σύστημα έχει μια απίστευτη δυνατότητα ν’ απορροφά –διαθέτει buffers– οποιαδήποτε βελτιωτική αλλαγή μικρής έκτασης. Συνεπώς, ο μόνος τρόπος να το αλλάξει κανείς είναι οι ριζικές ή επαναστατικές αλλαγές – revolution και όχι evolution. Όλες αυτές οι επαναστατικές αλλαγές προϋποθέτουν, βεβαίως, την αναγέννηση του πολιτικού πολιτισμού και του πολιτικού συστήματος. Μια τέτοια αναγέννηση, εκτός των άλλων, προϋποθέτει μια γιγαντιαία επιχείρηση τύπου «καθαρά χέρια», όχι βεβαίως για εκδίκηση, αλλά για παραδειγματική τιμωρία όσων έκαναν εγκλήματα κατά της χώρας, είτε λόγω δόλου είτε λόγω βαριάς αμέλειας, και αποτελούν «την κόπρο του Αυγείου», από την οποία πρέπει να καθαρίσουν όλοι οι τομείς και οι θεσμοί του δημόσιου βίου.

Η διαμόρφωση και η αποτελεσματική υλοποίηση του εν λόγω σχεδίου ανασυγκρότησης της χώρας ασφαλώς προϋποθέτει την ανάδειξη νέων πολιτικών δυνάμεων και νέων πολιτικών σχηματισμών, που δεν θα έχουν καμία σχέση με τις αξίες, τις ιδεοληψίες, τη νοοτροπία, τις επιδιώξεις, τα συμφέροντα, τις πολιτικές και τις πρακτικές των κομμάτων της Μεταπολίτευσης, που οδήγησαν τη χώρα στον γκρεμό, ούτε με τους όσους, ως σωτήρες, θέλουν να σκυλέψουν το πτώμα ή ν’ αναδειχτούν στην πολιτική ευκαιριακά (οπορτουνιστικά). Απαιτούνται ηγεσίες που θα αποτελούνται από πρόσωπα που η φιλοδοξία τους δεν είναι η φήμη, η εξουσία, ο πλουτισμός και το επάγγελμα του πολιτικού. Άνθρωποι που επιδιώκουν την ολοκλήρωσή τους μέσω της κοινωνικής συνεισφοράς και έχουν την ανάγκη να αφήσουν κληρονομιά στις νέες γενιές μια πατρίδα που τους αξίζει. Άνθρωποι που μέσα από τις αξίες της ακεραιότητας, της εντιμότητας, της υπευθυνότητας, της ειλικρίνειας, της ταπεινότητας, της συνέργιας και του ομαδικού πνεύματος θα δώσουν αξία στην πολιτική. Άνθρωποι με αξιόλογη επαγγελματική εμπειρία –όχι θεωρία– και διαδρομή και που μέσω αυτής έχουν αναπτύξει σημαντικές διοικητικές και ηγετικές ικανότητες, ξέρουν και μπορούν να διαμορφώσουν και να υλοποιήσουν, με ταχύτητα, αποφασιστικότητα, κοινωνική δικαιοσύνη και αποτελεσματικότητα, τα σχέδια των ριζικών αλλαγών. Άνθρωποι που θέλουν και μπορούν να σχεδιάσουν και να υλοποιήσουν αλλαγές και να επιτύχουν αποτελέσματα χωρίς να μένουν στη θεωρία και την ανάλυση (paralysis by analysis).

Η ανάδειξη αυτών των νέων πολιτικών δυνάμεων είναι ευθύνη του κάθε πολίτη, είτε μέσω της συμμετοχής είτε μέσω της υποστήριξης των απαιτούμενων πρωτοβουλιών. Αν αυτό δεν συμβεί, τότε θα μείνουμε στον πάτο για πολλές δεκαετίες, ίσως για πάντα.

Είναι, επίσης, ευθύνη όλων όσοι ανήκουν στην πραγματική ελίτ –επιχειρηματική, επαγγελματική, πνευματική– και δεν συμμετείχαν στα μέχρι τώρα εγκλήματα κατά της χώρας, αγωνιούν για την πατρίδα και πιστεύουν ότι το ατομικό τους συμφέρον είναι συνυφασμένο με μια κοινωνία συνοχής και ευημερίας.

Αναδημοσίευση από τα Επίκαιρα - Ημερομηνία δημοσίευσης: 10-11-11

Διαβάστε περισσότερα......

Γ. Κοντογιώργης - Οι ευθύνες του πολιτικού συστήματος και η κρίση στην Ελλάδα (Α΄ μέρος) - 14 Νοε 2011

Γιώργος Κοντογιώργης

Συνέντευξη του Καθηγητή Πολιτικής Επιστήμης και πρώην πρύτανη του Παντείου Πανεπιστημίου κ. Γιώργου Κοντογιώργη, που έδωσε στις 14.11.2011 στον Μανόλη Κουρουπάκη, στο Hellas FM World Radio (Long Island City, New York).

Διαβάστε περισσότερα......

Δευτέρα, 14 Νοεμβρίου 2011

Η xρεοκοπία της κυρίαρχης πολιτικής

Νίκος Κοτζιάς*

Η οικονομία είναι σε κρίση. Ο μηχανισμός υπέρβασής της, η πολιτική, είναι μπλοκαρισμένος. Πριν ολοκληρωθεί η χρεοκοπία της χώρας, έχει ήδη χρεοκοπήσει η κυρίαρχη πολιτική. Πολιτική που παράγει αδιέξοδα, αγριότητες εις βάρος του λαού, ενώ συνοδεύεται από υποχωρήσεις στις έξωθεν πιέσεις. Είναι χαρακτηριστικό, ότι αντί η προηγούμενη κυβέρνηση να καταγγείλει εκείνους τους ανώτερους υπαλλήλους των ευρωπαϊκών θεσμών που εκβιάζουν τη χώρα μας, τους συνέδραμε. Στόχος της, να εκβιαστούν ο λαός και η αντιπολίτευση. Οι ένοχοι αναζητούν συνένοχους.

Ανάλογα, αντί να γίνουν εκλογές, προβάλλεται το επιχείρημα ότι «η χώρα κινδυνεύει» να καταστραφεί από τη διεξαγωγή τους. Δεν θυμάμαι σε δημοκρατικό καθεστώς να έχει ξαναδιατυπωθεί η άποψη από κυβερνών κόμμα ότι η δημοκρατία μπορεί να αποτελεί παράγοντα καταστροφής.

Δείγμα του πόσο έχει παγιδευτεί ηγεσία του ΠΑΣΟΚ σε συμφέροντα, σε νοοτροπία υποτέλειας, αλλά και σε μια αντίληψη βίαιου «εκσυγχρονισμού», ορθότερα αναχρονισμού.

Η ηγεσία του ΠΑΣΟΚ επικαλέστηκε το επιχείρημα ότι αν γίνουν εκλογές, θα χαθεί πολύτιμος χρόνος, οι 21 μέρες, δηλαδή, που απαιτεί το Σύνταγμα. Ουσιαστικά, υποστηρίζει ότι η δημοκρατική διαδικασία είναι αχρηστεμένος χρόνος. Υποκρίνεται, όμως, διότι για 12 ολόκληρες ημέρες η χώρα βρισκόταν σε πλήρη παράλυση χωρίς να δοθεί το δικαίωμα στο λαό να μιλήσει. Η ζωή, δηλαδή, απέδειξε τη χρεοκοπία αυτών των αιτιολογήσεων.

Αυτή τη διαπίστωση η κυβέρνηση την αποκρούει υποστηρίζοντας ότι αν γίνουν εκλογές, η χώρα κινδυνεύει να μην πάρει τα οκτώ εκατομμύρια ευρώ, την έκτη δόση, που έχει άμεσα ανάγκη. Αυτό που αποσιωπά είναι ότι στις 12 ημέρες τις κρίσης, αδιέξοδου και σπατάλης χρόνου, σηκώθηκαν από τις ελληνικές τράπεζες σε συνθήκες πανικού οκτώ δισ. ευρώ και προστέθηκαν στα προηγούμενα 60 δισ. που έχουν κάνει φτερά. Δηλαδή, τι έγινε; Παραδίδουν κυριαρχία, κοινωνικά και δημοκρατικά δικαιώματα, προκειμένου η χώρα να πάρει άμεσα μια δανειακή δόση που το ύψος της είναι αντίστοιχο με τα λεφτά που χάθηκαν από την ελληνική οικονομία! Αυτό αν δεν είναι χρεοκοπία πολιτικής, και επικοινωνιακής πολιτικής τι είναι;

Το Κόμμα του Μνημονίου παρουσιάζει και ένα επιχείρημα πιο γενικό ως προς τα μελλούμενα. Υποστηρίζει ότι πρώτα πρέπει να τακτοποιηθούν τα των συμφωνιών της Συνόδου Κορυφής του Οκτωβρίου και μετά να πάμε σε εκλογές. Η αλήθεια είναι, βέβαια, ότι οι πρόσφατες συμφωνίες είναι κακές διότι εκχωρούν κυρίαρχα δικαιώματα της χώρας, ενώ εισάγεται η αρχή της ύπατης αρμοστείας.

Στην πραγματικότητα, τρόικα και δικομματισμός δεν βιάζονται να τακτοποιήσουν τα των συμφωνιών, «για να μην χαθούν». Εκείνο για το οποίο βιάζονται είναι να προλάβουν τον λαό. Να τον παρεμποδίσουν να εκφραστεί και να αναβάλλουν όσο μπορούν τις εκλογές. Ο πραγματικός φόβος της τρόικας και του νέου ραγιαδισμού δεν είναι οι μεταξύ τους δυσλειτουργίες, αλλά ο λαός. Δεν είναι σίγουροι το τι θα τους βγάλουν οι εκλογές και πώς θα αντιμετωπιστεί μια εκλογική αμφισβήτηση των κάκιστων συμφωνιών μεταξύ τρόικας και Βενιζέλου - Παπανδρέου. Αν και κατά πόσο την επομένη των εκλογών θα μπορούν να επιβάλλουν ό,τι θέλουν, έτσι όπως το έκαναν μέχρι σήμερα διαπραγματευόμενοι με ασπόνδυλους. Προκειμένου, λοιπόν, να έχουν το κεφάλι τους ήσυχο, θέλουν να δέσουν τον γάιδαρο πριν να μιλήσει ο λαός.

 

* Συγγραφέας, καθηγητής του Πανεπιστημίου Πειραιώς

Αναδημοσίευση από την Ελευθεροτυπία - Ημερομηνία δημοσίευσης: 13-11-11

Διαβάστε περισσότερα......

Χολέβας - Άγιος Ιωάννης Γ΄ Δούκας ο Βατάτζης, ο ελεήμων - 13 Νοε 11

Κωνσταντίνος Χολέβας

Στα πλαίσια της εκπομπής του Ρ/Σ της Εκκλησίας της Ελλάδος «Μεγάλα αφιερώματα», η Σμαραγδή Καράγιωργα παρουσίασε στις 13.11.11 το θέμα: «Άγιος Ιωάννης Γ΄ Δούκας ο Βατάτζης, ο ελεήμων», με καλεσμένο τον κ. Κωνσταντίνο Χολέβα, πολιτικό επιστήμονα και ιστορικό ερευνητή.

Σχετική αρθρογραφία:

  1. Ιωάννης Α. Σαρσάκης, Η επιστολή της ρωμηοσύνης, Οκτ. 11
  2. Κωνσταντίνος Χολέβας, Ο Ιωάννης Βατάτζης και η Εθνική μας αξιοπρέπεια, 28.10.11

Διαβάστε περισσότερα......

Κυριακή, 13 Νοεμβρίου 2011

Tι δεν πρέπει να ξεχαστεί

Χρήστος Γιανναράς

Tο πολιτικό μας σύστημα παράγει από μόνο του, σωρηδόν, τις αποδείξεις της ανήκεστης φθοράς του, της αχρηστίας του. Eίναι πια αδύνατο να ανταποκριθεί στον ρόλο του, στις ανάγκες μας. Bυθίζει τη χώρα όλο και πιο βαθιά στην υπανάπτυξη, ατιμάζει το ελληνικό όνομα, μας πνίγει στην ντροπή.

Oι δανειστές μας απαίτησαν τη συνεννόηση των δύο μεγαλύτερων κομμάτων για να σχηματιστεί κυβέρνηση συνεργασίας – να διασφαλίσουν τα συμφέροντα και τις βλέψεις τους στη χώρα μας. Tο κωμικοτραγικό χρονικό της πολυήμερης αμηχανίας και ανικανότητας των κομματικών ηγεσιών να ανταποκριθούν στην απαίτηση, θα κριθεί, θα σχολιαστεί, με μέτρα ιστορικής αντικειμενικότητας. Aλλά στη συλλογική μνήμη πρέπει να διασωθεί και η εικόνα: η σημειωτική των αντανακλαστικών και της συμπεριφοράς των αρχόντων της χώρας το πρώτο εκείνο βράδυ, της Kυριακής 6.11.2011.

Eικόνα απίστευτης μικροπρέπειας, ανωριμότητας, παιδαριωδίας, επαρχιώτικης αναγωγίας: Aπέφευγαν να κοιτάξουν ο ένας τον άλλον οι δυο αρχηγοί, ωσάν η συνάντηση των βλεμμάτων και μόνο να μπορούσε να γίνει το έναυσμα για να πιαστούν στα χέρια. Eμοιαζαν κακιωμένες καβγατζούδες μικρογειτονιάς έτοιμες («στα νύχια») για σουρομάλλιασμα. Σαν να μην τους δίδαξε ποτέ κανείς, πως οι διαφωνίες και αντιπαλότητες δεν συνεπάγονται υποχρεωτικά και ρήξη στις ανθρώπινες σχέσεις. Oτι το να χαμογελάσεις στον αντίπαλο, να του σφίξεις ειλικρινά το χέρι, να ανταλλάξεις δυο λόγια άσχετα με τις διαφωνίες σας, είναι η αυτονόητη διαφορά συμπεριφοράς του καλλιεργημένου ανθρώπου από τον αγροίκο.

Bέβαια, οι κακιωμένες πόζες μπροστά στον φακό κραύγαζαν αμηχανία και ντροπή – είχαν εκτεθεί και οι δυο τις προηγούμενες μέρες χρησιμοποιώντας εκφράσεις, ο ένας για τον άλλον, ευτελισμένης εμπάθειας. Στερημένοι και οι δυο το ηγετικό χάρισμα δεν καταλαβαίνουν ότι η στιβαρότητα της ηγετικής παρουσίας δεν κερδίζεται με ακατάσχετη (γραμμένη από άλλους) λεκτική επιθετικότητα ούτε με χιλιοφθαρμένες κορώνες του τύπου «οι μάσκες έπεσαν». Προαπαιτούμενο του ηγετικού χαρίσματος είναι η αυτοκριτική εγρήγορση που γεννάει την αρχοντιά της μετριοπάθειας, αλλά και την τόλμη της αμεροληψίας. Kαθόλου τυχαία οι ελλαδίτες κομματάρχες αντιγράφουν σαν ηγετικό πρότυπο τον Mουσολίνι, όχι τον Γκάντι.

Aπέναντι στο δίδυμο της παρακμιακής ολιγότητας, τρίτη τραγική φιγούρα ο πρώτος πολίτης της χώρας – συμβολική και αυτός κατάδειξη της χρεοκοπίας του συστήματος. Λίγες μέρες πριν, ψέλλιζε αγανάκτηση για τις αποδοκιμασίες τραμπούκων ξεχνώντας προφανώς ότι στο ύπατο αξίωμα δεν συμπεριφέρεται κανείς ως άτομο αγανακτώντας ή επικαλούμενος τίτλους αντιστασιακούς της εφηβείας του. Διότι είναι ο κορυφαίος της συλλογικότητας και ο αμύντορας της συνοχής της, η αντίσταση γι’ αυτόν είναι χρέος σημερινό: Nα ανήκει σε όλους τους Eλληνες, ακόμα και σε αυτούς που τον προπηλακίζουν, να μένει επομένως όρθιος στο βάθρο, να μην φεύγει ό, τι κι αν συμβαίνει. Φυγή ήταν και το άδειο του βλέμμα εκείνο το βράδυ που κάλεσε τους κοκορομάχους για να τους αναγκάσει να «πράξουν» απάντηση στο τελεσίγραφο των δανειστών, φυγή η σιωπή του, η απίστευτη ατολμία του ισοδύναμη με ανυπαρξία. Στα δέκα χρόνια της προεδρίας του είχε για λίγες στιγμές, εκείνο το βράδυ της 6ης του Nοέμβρη, τη δυνατότητα να αναδείξει το αξίωμά του συνάρτηση της προσωπικότητάς του και της τόλμης του, όχι των νομικών δεσμών που χάλκευσε για τον πρόεδρο η κομματοκρατία. Kαι δεν τόλμησε.

H βραδιά κάρπισε μόνο κούφιες υποσχέσεις για καινούργιο πρωθυπουργό και κυβέρνηση μέσα στην ίδια νύχτα – ποιον κορόϊδευαν, αλήθεια; Πίστευαν σοβαρά πως, αν αλλάξουν τέσσερις ή πέντε υπουργούς στον πασιφανώς ανίκανο κυβερνητικό θίασο και προσθέσουν μια φιγουράτη πρωθυπουργία, θα αποσπάσουν από τους δανειστές την έκτη δόση της ελεημοσύνης; Kαι ποιος σοβαρός και υπεύθυνος άνθρωπος θα δεχόταν ποτέ να πρωθυπουργεύσει σε δεδομένα υπουργικά «στελέχη» του πολιτικού επιπέδου της κυρίας Φώφης και της κυρίας Mαριλίζας, του κ. Παντελή Oικονόμου ή του κ. Pέππα, του κ. Παπουτσή ή του κ. Πεταλωτή;

Oι γραμμές αυτές γράφονται ογδόντα ώρες περίπου μετά τις κούφιες διαβεβαιώσεις της πρώτης βραδιάς και η παρατεινόμενη δυστοκία έχει μάλλον εξόφθαλμη την αιτία της: Oι σπιθαμιαίοι κοκορομάχοι και τα «επιτελεία» της κομματικής του καθενός καμαρίλας μάχονται, με νύχια και με δόντια, για να αποτραπεί η σύγκριση, να περισώσουν, έστω και με τη χώρα κατεστραμμένη, την ασύδοτη εξουσία τους. Kυβέρνηση με πρωθυπουργό μια προσωπικότητα όπως αυτή του Λουκά Παπαδήμου, στελεχωμένη με υπουργούς της δικής του ποιοτικής αξιολόγησης και επιλογής, θα έδινε στην ελληνική κοινωνία απτό μέτρο σύγκρισης με τα καραγκιοζιλίκια της ιδιοτέλειας του πράσινου και του γαλάζιου ΠAΣOK. Πέντε μήνες διαχείρισης της εξουσίας από ανθρώπους σοβαρούς, τίμιους και ευφυείς θα αρκούσαν για να εξαφανίσουν από το πολιτικό και κοινωνικό προσκήνιο τα σημερινά κόμματα, να τα απωθήσουν ολοκληρωτικά στην ανυποληψία και στην περιφρόνηση.

Mιλούσαν προσχηματικά για Παπαδήμο, ενώ ψάχνανε για τον αχυράνθρωπο που χρειάζονταν. O κ. Σαμαράς δήλωνε ότι δεν του κάνει διαφορά ο Παπαδήμος από τον Πετσάλνικο, η επιλογή είναι «εσωτερικό θέμα» του ΠAΣOK (!), δεν τον ενοχλούσε να εμφανιστεί στο Συμβούλιο Kορυφής εκπρόσωπος των Eλλήνων ο Πετσάλνικος. Oύτε είχαν τη στοιχειώδη ηθική ευαισθησία να αντιδράσουν στην πρωτοσέλιδη καταγγελία της «K» (9.11.2011) για συμφωνημένη μοιρασιά της λείας από τα προβλεπόμενα ποσά ενίσχυσης του τραπεζικού συστήματος και από τις ιδιωτικοποιήσεις.

Όποιες συνέπειες κι αν έχουν τα όσα διαδραματίστηκαν αυτή την εβδομάδα, έστω και τις ευτυχέστερες (παρά πάσαν ελπίδα) συνέπειες, πρέπει κάποιους επιπλέον πολίτες από τις μάζες των πολιτικά απερίσκεπτων να τους σημάδεψε ανεξίτηλα η αηδιαστική εικόνα αυτεξευτελισμού των δυο κοκορομάχων, η πλήρης εξομοίωση αμοραλισμού και αφιλοπατρίας του πράσινου και του γαλάζιου ΠAΣOK.

Mόνη ελπίδα μας, να καθολικευτεί η επίγνωση της απάτης και ατιμίας.

Αναδημοσίευση από την Kαθημερινή - Ημερομηνία δημοσίευσης: 13-11-11

Διαβάστε περισσότερα......

Το νεο-οθωμανικό αυτοκρατορικό σύνδρομο

Μείζων απειλή για την εδαφική ακεραιότητα και την κυριαρχία της Ελλάδας

Ενώ το ελληνικό έθνος βουλιάζει και οι πολιτικοί του ερίζουν,
η Τουρκία επιτείνει της επεκτατικές αξιώσεις της

Δρ. Χριστόδουλος Χριστοδούλου*

Είναι, ίσως, μια από τις πιο κρίσιμες φάσεις της ιστορίας του ελληνικού έθνους, αν όχι η πιο κρίσιμη και επικίνδυνη, αυτή που διέρχεται σήμερα. Στην πραγματικότητα πρόκειται για μια κρίση που άρχισε να κάνει έντονη την παρουσία της τα τελευταία δύο χρόνια και να φθάνει στην κορυφαία έξαρσή της την τελευταία χρονική περίοδο. Η Ελλάδα, με τα πολυάριθμα προβλήματά της, πρωταγωνιστεί διαρκώς, αρνητικά δυστυχώς, στο ευρωπαϊκό, ακόμη και στο διεθνές προσκήνιο. Με την οικονομία της κυριολεκτικά να βυθίζεται στο έρεβος, την πολιτική της κατάσταση να επικυριαρχείται από την πολυδιάσπαση και με τον ελληνικό λαό να θρηνεί και να οδύρεται για την κακή του μοίρα.

Την ίδια ώρα, ο τουρκικός επεκτατισμός, με υποκινητή το νεο-οθωμανικό αυτοκρατορικό σύνδρομο, αναδεικνύεται σε μείζονα απειλή για την εδαφική ακεραιότητα και την κυριαρχία της Ελλάδας. Η Τουρκία, εκτός από την αναίσχυντη, και ανεμπόδιστη από τη διεθνή κοινότητα, συνεχιζόμενη από το 1974 κατοχή του 37% του εδάφους της Κυπριακής Δημοκρατίας, προβάλλει νεοαποικιακές αξιώσεις και διεκδικεί, παράνομα και ετσιθελικά, σημαντικούς πλουτοπαραγωγικούς πόρους που βρίσκονται στην Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη και της Ελλάδας και της Κύπρου. Πέραν τούτων, ο νεοσουλτάνος Ερντογάν, εμπνεόμενος από το εξωπραγματικό και προκλητικά απαράδεκτο δόγμα της περιφερειακής υπερδύναμης στο χώρο της Βαλκανικής, της Μέσης Ανατολής και της Βόρειας Αφρικής, όπως το οραματίσθηκε και το στοιχειοθέτησε ο Υπουργός του των Εξωτερικών κ. Νταβούτογλου, κλιμακώνει συστηματικά τις αρπακτικές επιδιώξεις του, με άμεσο στόχο την κυριαρχική επέκταση στο Αιγαίο και τη Θράκη, ενώ οι άμεσες και μεσοπρόθεσμες προθέσεις του για την Κύπρο είναι περισσότερο από έκδηλες. Δεν επιχειρεί μόνο τη διαιώνιση της στρατιωτικής τουρκικής παρουσίας στο νησί μας, αλλά και τον έλεγχο και τη νομή των θαλάσσιων ενεργειακών μας πόρων και τη μετατροπή της Κύπρου σε ένα απόλυτα ελεγχόμενο, πολιτικά και οικονομικά, τουρκικό προτεκτοράτο.

Σε τίποτε δεν ωφελεί να μυωπάζουμε ή να αποστρέφουμε το βλέμμα από την ωμή πραγματικότητα, η οποία και δυσάρεστη είναι και ανεπιθύμητη και εξόφθαλμα επικίνδυνη. Η τουρκική επεκτατική πολιτική δεν διαφαίνεται απλώς. Η τουρκική νεοαποικιακή στρατηγική και οι μεθοδεύσεις που την συνοδεύουν είναι απροσχημάτιστες. Αφού και η ίδια η Τουρκία, με την απεριόριστη πλέον αποθράσυνσή της, ούτε τις αποκρύβει ούτε καν τις επικαλύπτει. Συμπεριφέρεται με απροκάλυπτη αρπακτικότητα και προωθεί τα άνομα σχέδιά της σε βάρος ζωτικών συμφερόντων του Ελληνισμού κυρίως, κατά παράβαση του διεθνούς δικαίου και των διεθνών συνθηκών, με την ανοχή των Αγγλοαμερικανών ή ακόμη και την υποκίνηση των αείποτε Βρετανών ανθελλήνων.

Ενώπιον αυτής της όσο ποτέ άλλοτε επικίνδυνης για τα εθνικά δίκαια και συμφέροντά του κατάστασης μετά τη μικρασιατική καταστροφή, ο Ελληνισμός, με επίκεντρο την Αθήνα και την υπόλοιπη ελεύθερη Ελλάδα, υπνώττει και ανέχεται κατά τρόπο απαράδεκτο τις νεοτουρκικές αναίσχυντες αξιώσεις. Την ίδια ακριβώς ώρα που η Ελλάδα, ως η μητέρα και φυσική προστάτιδα και των δικών της συμφερόντων αλλά και των άλλων τμημάτων του συνορεύοντος Ελληνισμού, αντί να αντιπαρατάσσεται αποφασιστικά έναντι των τουρκικών επεκτατικών ορέξεων, οι οποίες εδράζονται στην απόκτηση στρατιωτικής δύναμης και οικονομικής ισχύος, εμφανίζεται ως αξιοθρήνητο υποψήφιο θύμα. Και αδυνατεί ή δεν τολμά να αντιπαραταχθεί στο τουρκικό θράσος και να ανακόψει με πυγμή και τόλμη την τουρκική λαίλαπα του Ερντογάν, του Νταβούτογλου και των Τούρκων στρατηγών.

Ακόμη, ενώ η Τουρκία εμφανίζεται, χωρίς να είναι στην ουσία και στην πραγματικότητα, ως μια φοβερή και άτρωτη πολιτική, στρατιωτική και οικονομική δύναμη, τόσο περιφερειακά όσο και διεθνώς, η Ελλάδα όλο και περισσότερο καθιστά την παρουσία της ακόμη πιο αδύνατη, ακόμη μη υπολογίσιμη, ακόμη πιο εξασθενημένη. Την ίδια ακριβώς ώρα που η Τουρκία συμπεριφέρεται κατά τρόπον που αναβιώνει στις σχέσεις της με τις γειτονικές χώρες τη δύναμη του δικαίου του ισχυροτέρου, η Ελλάδα αδυνατεί να προασπίσει και το χώρο της και τα πέραν τούτου ύψιστης σημασίας εθνικά της συμφέροντα.

Η ελληνική κακοδαιμονία επανεμφανίζεται στην πιο κρίσιμη στιγμή για το έθνος. Η οικονομία της χώρας βρίσκεται στο χειρότερο σημείο της μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Η εσωτερική πολιτική της κατάσταση εκπέμπει πολυδιάσπαση και εμφανίζει δείγματα βαθέος διχασμού. Οι σχέσεις της με την Ενωμένη Ευρώπη των 27 και την Ευρωζώνη των 17 βρίσκεται στο χειρότερο δυνατό σημείο. Και η όλη συμπεριφορά της, λόγω των απαξιωμένων πολιτικών που την κυβέρνησαν και την κυβερνούν, διαχέεται από έλλειψη κύρους, σεβασμού και αξιοπιστίας. Η Ελλάδα, την κρίσιμη αυτή ώρα και περίσταση, αντί να αποτελεί μιαν αξιόλογη δύναμη και αξιοσέβαστη κρατική οντότητα, συνιστά, δυστυχώς, μιαν αξιοθρήνητη αδυναμία.

Είναι κρίμα και άδικο για τον απλό Έλληνα πολίτη αλλά και για τους απανταχού Έλληνες αυτό που, ως πολιτικό δράμα, διαδραματίζεται στην ελεύθερη μητέρα πατρίδα. Γιατί δεν είναι το αποτέλεσμα εξωτερικών δυσμενών συγκυριών. Γιατί δεν είναι το αναπόδραστο απότοκο εξωτερικών συμβάντων, που υπερβαίνουν τις δυνάμεις και δυνατότητές της.

Εγκληματικά απαξιωτικό σκηνικό

Αυτό που συμβαίνει σήμερα στην Ελλάδα, με τους Έλληνες πολίτες να κλαίνε κυριολεκτικά τη μοίρα τους λόγω της οικονομικής τους ανέχειας, της μεγάλης ανεργίας και της οδυνηρής μείωσης των απολαβών και του βιοτικού τους επιπέδου, είναι το αποτέλεσμα μιας διαρκούς πολιτικής ασυδοσίας, μιας ανεξέλεγκτης καταλήστευσης των πόρων και των εσόδων του κράτους από μέρους των πολιτικών κατεστημένων της τελευταίας τριακονταετίας.

Και δεν είναι μόνο απαράδεκτο το πολιτικοοικονομικό σκηνικό που επικυριαρχεί στη σημερινή Ελλάδα. Είναι και εγκληματικά απαξιωτικό. Γιατί η Ελλάδα, με την ένταξή της στην Ευρωπαϊκή Ένωση και τα τελευταία δέκα χρόνια στην Ευρωζώνη, είχε όλες τις προϋποθέσεις, θετικές και ευνοϊκές, για να υπερβεί τις παραδοσιακές οικονομικές, διαρθρωτικές, κυρίως, δυσχέρειες και να υποδομήσει τη μελλοντική της ανάπτυξη, αξιοποιώντας την οικονομική και τεχνική βοήθεια που της παρεσχέθη και αναδεικνύοντας έναντι εχθρών και φίλων τις νέες τεράστιες πολιτικοστρατιωτικές της δυνατότητες. Τις οποίες όχι μόνο δεν ανέδειξε και δεν αξιοποίησε αλλά και «κατόρθωσε», με την ανεύθυνη συμπεριφορά των πολιτικών της, να χρεωθεί με απαξίωση και αναξιοπιστία.

Μικρότητες και κομματικές αψιμαχίες

ΘΑ ΜΠΟΡΟΥΣΕ η Ελλάδα, αν είχε πρόγραμμα, σχέδιο και μακροπρόθεσμη στρατηγική, να καταστεί το πιο αποφασιστικό κέντρο για τη διαμόρφωση πολιτικής και ενίσχυσης της επιρροής της Ευρωπαϊκής Ένωσης στον αναδιαμορφούμενο χώρο των Βαλκανίων μετά το θάνατο του στρατάρχη Τίτο. Αντί αυτού, περιόρισε το ενδιαφέρον της και κατασπατάλησε τις όποιες δυνατότητές της στις εσωτερικές πολιτικές έριδες και μικρότητες και τις κομματικές αψιμαχίες. Και αντί να επικυριαρχήσει το εθνικό συμφέρον και να προταχθεί η προάσπιση συνόρων και πόρων του σύνολου Ελληνισμού, αποτέλεσε προτεραιότητα των πολιτικών ταγών η καρέκλα της εξουσίας και η νομή των κρατικών εσόδων. Με κακοδιοίκηση και οικονομικές αλχημείες, που οδήγησαν τη χώρα στο σημερινό της κατάντημα. Με οδυνηρές επιπτώσεις και στην ίδια τη χώρα και σε όλους τους Έλληνες. Με την Κύπρο να τελεί εκτεθειμένη, χωρίς την αποτελεσματική ασπίδα προστασίας που πάντοτε υπολόγιζε να έχει από το εθνικό κέντρο.

Οι παλινωδίες και οι παλινδρομήσεις των μνημονίων

ΟΙ ΤΕΛΕΥΤΑΙΕΣ εξελίξεις έφεραν τη χώρα στον πάτο. Οι παλινωδίες και παλινδρομήσεις όσον αφορά τα μνημόνια, τη συμφωνία διάσωσης και την εκταμίευση της έκτης δόσης, με το αναπάντεχο δημοψήφισμα που προτάχθηκε επιπολαίως και ματαιώθηκε, οι υπαναχωρήσεις και η εσωτερική πολυδιάσπαση, πολιτική και κοινωνική, έφεραν την Ελλάδα στο χείλος του γκρεμού. Δεν το λέμε εμείς.

Το αντιγράφουμε από τις ομιλίες των βουλευτών όλων των κομμάτων στη συζήτηση για την ψήφο εμπιστοσύνης που είχε ζητήσει η κυβέρνηση Παπανδρέου. Ερμηνεύουμε, επίσης, τα μειωτικά και εξόχως εξευτελιστικά που δήλωσαν με οργή και αγανάκτηση όλοι οι Ευρωπαίοι ηγέτες, με προεξάρχοντες τον Σαρκοζί της Γαλλίας και τη Μέρκελ της Γερμανίας, αλλά και τον Μπαρόζο και τον Γιούγκερ και τον Ρομπάι, ακόμη και τον Ομπάμα που δεν απέκρυψε τη λύπη και την απογοήτευσή του. Και κάλεσαν όλοι τους Έλληνες πολιτικούς σε ενότητα, σύμπνοια και κοινή πολιτική δράση για διάσωση της χώρας, αλλά και για να αποτραπούν οι δυσμενείς επιπτώσεις και στην Ευρωζώνη και στο Ευρώ αλλά και στο μέλλον της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Ακόμη και στο ρυθμό της ανάπτυξης της παγκόσμιας οικονομίας.

Είναι, ομολογουμένως, κρίσιμες οι ώρες για την Ελλάδα, και για την Κύπρο και τον σύνολο Ελληνισμό. Είναι, οπωσδήποτε, θετικό το γεγονός, ότι, μπροστά στο φάσμα της ολικής καταστροφής και της ευθείας και απερίφραστης απειλής που εκτόξευσαν ως τελεσίγραφο ο Επίτροπος Όλι Ρεν και οι άλλοι Ευρωπαίοι ηγέτες και αξιωματούχοι, οι Έλληνες πολιτικοί αναγκάσθηκαν να βάλουν νερό στο κρασί τους. Και να υποσχεθούν ότι θα συνεργασθούν στα πλαίσια μιας κυβέρνησης ευρείας αποδοχής ή εθνικής ενότητας. Και οι εξελίξεις φαίνεται να αναστρέφονται και να δρομολογούνται προς την επιβαλλόμενη κατεύθυνση.

Παραταύτα, η τελευταία τριακονταετία της πολιτικής ιδιοτέλειας, ανευθυνότητας και καρεκλολαγνείας δεν επιτρέπουν ούτε υπέρμετρη αισιοδοξία ούτε εφησυχασμό. Γιατί η επιτευχθείσα, χάρη και στην καταλυτική παρέμβαση του Προέδρου Παπούλια, ευρεία συναίνεση και συνεργασία των δύο μεγάλων κομμάτων της αντιπολίτευσης και της συμπολίτευσης ώστε να μπορέσει να σωθεί η χώρα από την έκδηλη απειλή της ολοκληρωτικής καταστροφής, είναι ακόμη νωρίς για να κριθεί αν θα λειτουργήσει και θα επιβιώσει.

Οι Έλληνες δεν αποξενώνονται ποτέ πλήρως από τον κακό εαυτό τους. Ας ελπίσουμε ότι, προτού η χώρα βουλιάξει εντελώς, θα επικυριαρχήσει η σύνεση, η συνέπεια και η λογική. Και ότι το ελληνικό θαύμα θα επιτευχθεί γι' ακόμη μια φορά.

 

* Πρώην Υπουργός Οικονομικών και Εσωτερικών και τέως Διοικητής της Κεντρικής Τράπεζας Κύπρου

Αναδημοσίευση από την Σημερινή - Ημερομηνία δημοσίευσης: 13-11-11

Διαβάστε περισσότερα......

Σάββατο, 12 Νοεμβρίου 2011

Καργάκος - Η Ελλάς κατά τους Βαλκανικούς Πολέμους (1912-1913) - 5 Νοε 11

Στα πλαίσια της εκπομπής Μέντα Σοκολάτα του τηλεοπτικού σταθμού Τηλεάστυ, που μεταδόθηκε στις 5.11.11, ο ιστορικός και συγγραφέας κ. Σαράντος Καργάκος παρουσίασε το πρόσφατο βιβλίο του «Η Ελλάς κατά τους Βαλκανικούς Πολέμους (1912-1913)», ΠεριΤεχνών, 2011.

Σχετική αρθρογραφία:

  1. Σαράντος Καργάκος, Δίκαια παράπονα, 25.2.12 - Ενημέρωση!

Διαβάστε περισσότερα......

Παρασκευή, 11 Νοεμβρίου 2011

Ανιχνεύσεις - Σταύρου - Δουλοπάροικοι εποχής υψηλής τεχνολογίας - 9 Νοε 11

Στα πλαίσια της εκπομπής Ανιχνεύσεις της 9.11.11 με θέμα «Παντελής κατάρρευση. Υπάρχει ελπίς;», ο επίτιμος καθηγητής Διεθνών Σχέσεων του Πανεπιστημίου Howard της Ουάσιγκτον κ. Νικόλαος Σταύρου σχολιάζει και εκτιμά τις εξελίξεις της ελληνικής κρίσης.

Διαβάστε περισσότερα......

Μεγάλο ποτάμι, φουσκωμένο...

Γιάννης Τριάντης

Περνούσε φουριόζο το μεγάλο φορτηγό δίπλα στο φυλλοβόλο δέντρο...

Εκείνο υποκλίθηκε. Και το δικό μου παρμπρίζ γέμισε κίτρινα φύλλα. Αποχαιρετιστήριο δώρο του Οκτωβρίου, σκέφτηκα. Για να θυμάμαι την ώχρα του. Μέχρι να φτάσω στον προορισμό μου, τα κίτρινα φύλλα συνόδευαν τις σκόρπιες σκέψεις μου, που γυρόφερναν στις μέρες του Οκτωβρίου...

Ξέσπασμα

 

Δεν ήταν έκρηξη της στιγμής. Ούτε δουλεμένη παράσταση εμπόρων της πολιτικής. Τα συμβάντα στις παρελάσεις για την 28η Οκτωβρίου είναι η πλημμύρα του θυμωμένου λαϊκού ποταμού που έσπασε το φράγμα των εντοιχισμένων εννοιών και καθαγίασε την πραγματική σημασία του «Όχι»... Οι κήρυκες του καθωσπρεπισμού μίλησαν για ασέβεια προς τους θεσμούς. Είπαν ότι αμαυρώνεται η επέτειος. Ότι κινδυνεύει η Δημοκρατία από το κρυμμένο «αυγό του φιδιού». Τέτοια έλεγαν μέσα στην αμηχανία και στον φόβο τους οι πελιδνοί της εξουσίας, μαζί με όλο το καθεστωτικό σινάφι, συνηθισμένοι να υποτιμούν τον λαό. Και δεν είδαν στα μάτια του κόσμου τις σπίθες της μεγάλης πυρκαγιάς. Δεν κατάλαβαν ότι άρχισε γι’ αυτούς η αντίστροφη μέτρηση. Δεν κατέβηκαν στα έγκατα της κοινωνίας να μετρήσουν τον πυρετό της. Και επιμένουν να μιλούν για μειοψηφίες. Αλλά δεν βλέπουν ότι η κοινωνία στο σύνολό της συναινεί, ακόμη και όταν ένα μεγάλο μέρος της δεν πρωταγωνιστεί. Ότι επιδοκιμάζει και νομιμοποιεί μέσα της το ποτάμι της οργής, ακόμη κι όταν αυτό ξεχειλίζει και παρασέρνει με την ορμή του τα μέχρι πρότινος είδωλα και τοτέμ...

Ξέσπασμα (2)

 

Την ήξεραν πολιτικά ουδέτερη, πνιγμένη στο οπαδικό πάθος και στην τύφλα των ουσιών. Υποτιμούσαν τη λαϊκή της καταγωγή και το κρυφό παράπονο, ραμμένο στη φόδρα της παρδαλής γηπεδικής στολής... Και μόλις είδαν τα ζόρικα πανώ, ξαφνιάστηκαν. Και έσπευσαν να τα... συλλάβουν! Μάταιος κόπος. Το βουητό της εξέδρας δεν αναχαιτίζεται με συλλήψεις και απαγορεύσεις. Οι καταφρονεμένοι σήκωσαν κεφάλι. Και υπενθύμισαν στους ταγούς και στους άρχοντες –αλλά και στον... Ουμπέρτο Έκο– ότι είναι φτηνές οι αναλύσεις τους για τον κόσμο των γηπέδων. Ότι το λαϊκό κοίτασμα –ετερόκλητο, αντιφατικό και διχασμένο μέσα του, ένα μίγδην από διαμάντια και λάσπες– είναι αναπόσπαστο κομμάτι της κοινωνίας που λαμπαδιάζει και φλέγεται. Στο Σύνταγμα. Στην εξέδρα. Στις λεωφόρους των παρελάσεων. Και σε λίγο, παντού...

Συμπαράσταση

 

Από τη Wall Sreet μέχρι τις πλατείες της Ιβηρικής. Από τα αχανή της Λατινικής Αμερικής μέχρι τους στομωμένους δρόμους του Μεξικού. Από τα χείλη του υφήλιου πλήθους μέχρι τις δηλώσεις διακεκριμένων πανεπιστημιακών και στοχαστών. Από παντού εκδηλώσεις θαυμασμού και συμπαράστασης στον αγώνα των Ελλήνων. Των συκοφαντημένων του Νότου, που καταχωρίστηκαν αυθαίρετα στις δέλτους των τεμπέληδων από τους κυνικούς της αγοραίας εποχής... Ένας Εγγλέζος τραγουδοποιός, ο Ματ Έλιοτ, βάζει τα πράγματα στη θέση τους. Και υψώνει περίοπτο ένα θαυμαστό κοίτασμα:

«Όταν ακούω αυτή την ανοησία, ότι οι Έλληνες είναι τεμπέληδες, μου έρχεται να κάνω εμετό. Αυτό που βλέπω εγώ είναι ότι, παρά τις δυσκολίες, οι Έλληνες γελάνε και διασκεδάζουν ακούγοντας μουσική. Όταν φτάνει κανείς σε ένα τέτοιο οριακό σημείο όπως τώρα, αρχίζει να εκτιμά τα απλά πράγματα. Και οι Έλληνες που έχω συναντήσει, και τώρα και παλαιότερα, είναι όλοι απίστευτα γενναιόδωροι. Ο κόσμος είναι απελπισμένος, χάνει τόσα πολλά, βλέπω τόσα κλειστά καταστήματα, κι όμως είναι έτοιμοι να σου προσφέρουν πράγματα. Είναι πολύ συγκινητικό» (συνέντευξη στον Ηλία Μαγκλίνη της Καθημερινής, στις 30/10/2011).

Η μπαλάντα του ξεσηκωμού

 

Πρόκειται για τραγούδι του Θάνου Μικρούτσικου από έναν παλιό, μυρωμένο δίσκο του, τον «Φουέντε Οβεχούνα». Θυμήθηκα το τραγούδι την ώρα που ανάμεσα στις σκόρπιες σκέψεις μου τριγύριζαν τα λόγια του Εγγλέζου τραγουδοποιού και τα πεσμένα φύλλα του Οκτώβρη. Να οι στίχοι: «Μεγάλο ποτάμι φουσκωμένο, η οργή του λαού, κυλάει πάνω απ’ τα χωράφια / Ποιος τη σταματάει, ποιος τη σταματάει, ποιος, ποιος τη σταματάει / Κοιλάδα της Φουέντε Οβεχούνα, το χέρι που σ’ έσπερνε, τον κεραυνό τώρα κρατάει, ποιος το σταματάει, ποιος το σταματάει, ποιος, ποιος το σταματάει / Αιώνες γονατισμένη από την πίκρα η ψυχή του λαού, φτερούγες βγάζει κι ανεβαίνει, ποιος τη σταματάει, ποιος τη σταματάει, ποιος, ποιος τη σταματάει»...

Η απάντηση άμεση

Κανένας. Μάρτυς μου οι αιώνες...

 

Αναδημοσίευση από το περιοδικό Επίκαιρα - Ημερομηνία δημοσίευσης: 03-11-11

Διαβάστε περισσότερα......

Πέμπτη, 10 Νοεμβρίου 2011

Οι συνέπειες ενός δημοψηφίσματος

Γιώργος Πρεβελάκης*

Μία εβδομάδα τώρα, η δημοσιογραφική επικαιρότητα εδώ στο Παρίσι εστιάζεται στην Ελλάδα. Η πρόσφατη άτυχής πρωτοβουλία για το δημοψήφισμα έχει ανατρέψει την καταρχήν θετική εντύπωση την οποία είχε αποκομίσει η Ευρώπη για τον Γιώργο Παπανδρέου, παρά τις παλινωδίες: στην μέχρι πρότινος κυρίαρχη εικόνα, ένας «πολιτισμένος» ηγέτης προσπαθεί να επιβληθεί σε παρασιτικούς, οκνηρούς και διεφθαρμένους πολίτες, ενάντια σε ένα παρακμιακό πελατειακό πολιτικό σύστημα και μια τυχοδιωκτική και εθνικιστική αντιπολίτευση.

Η αντίληψη αυτή δεν είναι ούτε τυχαία ούτε αυθαίρετη: επί μία διετία, μία μεθοδική, ενίοτε και εσκεμμένη, παραπληροφόρηση, μέσω δημοσιογραφικών δικτύων αμφίβολης αντικειμενικότητας και σοβαρότητας, καθώς και η επένδυση του Παπανδρέου στις προσωπικές του διεθνείς δημόσιες σχέσεις, ευθύνονται σε μεγάλο βαθμό για αυτές τις αναπαραστάσεις. Επιπλέον, η κυρίαρχη οικονομιστική θεώρηση των ευρωπαϊκών προβλημάτων υποτίμησε το ελληνικό πρόβλημα, λόγω του μικρού σχετικά μεγέθους της ελληνικής οικονομίας. Η γεωπολιτική σημασία της Ελλάδας έχει λησμονηθεί ή θεωρείται αμερικανική αρμοδιότητα. Οι Ευρωπαίοι υπεύθυνοι και κατ' επέκταση οι δημοσιογράφοι, δεν έχουν λόγο ή ενδιαφέρον να ελέγξουν την γνησιότητα των παρεχομένων πληροφοριών.

Η αναγγελία του δημοψηφίσματος κλόνισε τη διαμορφωμένη εικόνα. Η τεράστια όχληση την οποία προκάλεσε, καθώς μάλιστα συνέπεσε με την σύγκληση του G20, και οι οργισμένες αντιδράσεις του Νικολά Σαρκοζί (Nicolas Sarkozy) και της 'Ανγκελα Μέρκελ (Angela Merkel) ανάγκασαν τους δημοσιογράφους να εγκύψουν στην ελληνική κατάσταση με άλλη οπτική. Την αρχική έκπληξη διαδέχτηκε μια πρώτη συνειδητοποίηση των αντιφάσεων, αμηχανία και οι συνεπαγόμενες απορίες: πώς εξηγείται αυτό το πρωθύστερο διακύβευμα που έθεσε αναπάντεχα ο Γιώργος Παπανδρέου;

Σταδιακά έρχονται στο προσκήνιο και οι ευθύνες της Ευρώπης για την ελληνική κρίση· αλλιώς δεν εξηγείται πώς τριάντα χρόνια σύγκλισης και εξευρωπαϊσμού οδήγησαν την υγιή ελληνική οικονομία του 1981 στο σημερινό κατάντημα. Δεν έχει βέβαια ακόμη αποδομηθεί πλήρως η συλλογική ευθύνη των Ελλήνων· όμως γίνεται κατανοητό ότι ο ελληνικός λαός κατέστη όμηρος κύκλων και συμφερόντων τα οποία επωφελήθηκαν από την ανεξέλεγκτη εισροή ευρωπαϊκών πόρων για να ενισχυθούν και να διαβρώσουν την πολιτική σκηνή. Η ημιρατσιστική θεώρηση η οποία καλλιεργήθηκε επιμελώς και εντέχνως, ούτε ικανοποίει, ούτε δίνει επαρκείς απαντήσεις. Οι δημοσιογράφοι αναζητούν άλλες, περισσότερο ορθολογικές προσεγγίσεις.

Το αυξημένο ενδιαφέρον για την Ελλάδα ανέδειξε την ιδιαιτερότητα της χώρας μας. Καθώς οι σπασμωδικές κινήσεις του Παπανδρέου μετασχημάτισαν την οικονομική κρίση σε πολιτική, άρχισε να διαφαίνεται στον ορίζοντα ο επόμενος, εξαιρετικά επικίνδυνος, μετασχηματισμός: ο γεωπολιτικός. Ήδη το χάσμα ανάμεσα στον πολιτικό κόσμο και την κοινή γνώμη έχει επαναφέρει τα αντιευρωπαϊκά και αντιδυτικά αντανακλαστικά τα οποία ενισχύει η παράταση της πολιτικής κρίσης. Οι συνέπειες από μίαν αντιευρωπαϊκή στροφή της Ελλάδας είναι ανυπολόγιστες. Σε ένα γεωπολιτικό περιβάλλον ρευστό και συνεχώς αποσταθεροποιούμενο, η Ελλάδα αποτελεί προς το παρόν το μόνο σοβαρό στήριγμα της δύσης, τον μόνο πραγματικό παράγοντα σταθερότητας, ιδιαίτερα μετά από την μεταστροφή της Τουρκίας. Αν η Ελλάδα αποσυρθεί ή εκδιωχτεί από την ευρωζώνη και από την Ευρωπαϊκή Ένωση, η οικονομική και κοινωνική κατάρρευση που θα ακολουθήσει συνεπάγεται γεωπολιτικούς κινδύνους οι οποίοι ανακαλούν στην μνήμη τους αποτραπέντες από το σχέδιο Μάρσαλ.

Αυτές τις εξηγήσεις και αυτή την ανάλυση κλήθηκα επανειλημμένως να παρουσιάσω σε διάφορα γαλλικά μέσα ενημέρωσης, εναντίον του ρεύματος, σε αυτήν την δύσκολη συγκυρία. Η ανταπόκριση των Γάλλων δημοσιογράφων και η απήχηση την οποία μοιάζει να έχει η προσέγγιση αυτή επιβεβαιώνουν την επιτακτική ανάγκη για μια υπεύθυνη, μεθοδική και συνεχή ενημέρωση.

Το άκαιρο και απρόβλεπτο δημοψήφισμα έχει θέσει εν αμφιβόλω τις ανιστόρητες, αγεωγράφητες και ιδεολογικά απαράδεκτες θεωρήσεις για την Ελλάδα και τους Έλληνες. Όμως η επικαιρότητα σύντομα θα εγκαταλείψει την ελληνική κρίση. Η έγκυρη πληροφόρηση, πρωταρχικό και διαρκές εθνικό καθήκον και μέλημα, δεν εξυπηρετεί απλώς τα ζωτικά συμφέροντα της Ελλάδας, η οποία εξαρτάται πλέον σε μεγάλο βαθμό από τις αποφάσεις των εταίρων της. Συνεισφέρει σημαντικά και στον αναπροσανατολισμό της Ευρώπης προς τον θεμέλιο λίθο της: την γεωπολιτική.

 

*O Γεώργιος - Στυλιανός Πρεβελάκης είναι καθηγητής Γεωπολιτικής στο Πανεπιστήμιο της Σορβόννης (Paris 1)

Αναδημοσίευση από την Εστία - Ημερομηνία δημοσίευσης: 08-11-11

Διαβάστε περισσότερα......

Τετάρτη, 9 Νοεμβρίου 2011

Γράμματα Σπουδάματα - Γ. Παύλος - Ο σύγχρονος διωγμός των Ελλήνων στην Ελλάδα - 8 Νοε 11

Ο δάσκαλος κ. Δημήτριος Νατσιός συζητά με τον Αναπληρωτή Καθηγητή στην Πολυτεχνική Σχολή του Δημοκριτείου Πανεπιστημίου Θράκης κ. Γεώργιο Π. Παύλο για τον σύγχρονο διωγμό των Ελλήνων στην Ελλάδα, επισημαίνοντας πως εν μέσω κρίσης είναι καιρός για αγώνες και καιρός για «να μας πιάσει το ελληνικό μας*».

* Στρατής Μυριβήλης, περ. «Γνώσεις», τ. 14, 1959

Σχετική αρθρογραφία:

  1. Γεώργιος Π. Παύλος, Το όχι της 28ης Οκτωβρίου στην Ελλάδα σήμερα, 29.10.11
  2. Δημήτρης Νατσιός, Μα ήπιαμε όλοι το «τρελλό νερό»;, 8.11.11
  3. Σεφέρης...επίκαιρος: «Ανήκω σε μια χώρα μικρή», 8.11.11
  4. Νίκος Λυγερός, Παραδείγματα αντίστασης

Διαβάστε περισσότερα......