Δευτέρα, 31 Οκτωβρίου 2011

«ΟΧΙ στο ΝΑΙ των υποταγμένων ΝΑΙ στο ΟΧΙ των γενναίων»

ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ ΤΟΥ ΜΙΚΗ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗ ΓΙΑ ΤΟ ΖΩΤΙΚΟ «ΟΧΙ» ΤΟΥ ΛΑΟΥ

Την παρέμβαση του Προέδρου της Δημοκρατίας, για «να σταματήσει η ουσιαστικά πραξικοπηματική δράση της παρούσης κυβέρνησης», ή ακόμη και την παραίτησή του ζητεί ο Μίκης Θεοδωράκης.

Μίκης Θεοδωράκης
Μίκης Θεοδωράκης

Με δήλωσή του στην «Ε», με αφορμή την επέτειο του ΟΧΙ, αναφέρει τα σημαντικά ΟΧΙ «στην προσβολή του ελληνικού λαού». Ολόκληρη η δήλωση έχει ως εξής:

Το ΟΧΙ του 1940 είναι μία από τις ιερότερες παρακαταθήκες του ελληνικού έθνους. Ενα ιδεώδες που θα πρέπει να το σεβόμαστε, όχι μόνο με γιορτές και παράτες, αλλά με την καθημερινή μας στάση και συμπεριφορά και που κυρίως θα πρέπει να το σέβεται και να το τιμά με τη στάση της και κάθε της πράξη η εξουσία. Το ΟΧΙ είναι κανόνας ζωής για τους κοινούς θνητούς και μέτρο αξίας και εντιμότητας για τους αξιωματούχους. Κυρίως όταν πρόκειται για θέματα και περιπτώσεις που αφορούν την τιμή και τα συμφέροντα του λαού.

     - ΟΧΙ στην εξαπάτηση του λαού.

     - ΟΧΙ στο ψέμα και στη διαφθορά.

     - ΟΧΙ στην ατιμωρησία υπουργών και άλλων ισχυρών.

     - ΟΧΙ στην παραβίαση του Συντάγματος.

     - ΟΧΙ στην εθελοντική παράδοση μέρους της εθνικής μας ακεραιότητας σε ξένους.

     - ΟΧΙ στην εξόντωση των εργαζομένων.

     - ΟΧΙ στην ερήμωση της χώρας.

     - ΟΧΙ στο πρόσφατο «ΝΑΙ σε όλα», που καθιστά τη χώρα υποτελή, αναγκασμένη να ξεπουλήσει τον εθνικό μας πλούτο.

Και τέλος,

     - ΟΧΙ στην προσβολή ενός ολόκληρου λαού. Γιατί προσβολή είναι το να τολμούν να του λένε «σε πήραμε από το 120% του ΑΕΠ και αφού σου αλλάξαμε τα φώτα, σε ρεζιλέψαμε στους ξένους, σε φτωχύναμε, σε διαλύσαμε και σε εξοντώσαμε ολοκληρωτικά, μετά είπαμε το ΝΑΙ στη Μέρκελ, γιατί υποτίθεται ότι θα μας βοηθήσει να σε οδηγήσουμε στο σημείο απ' όπου σε παραλάβαμε, δηλ. στο 120% του ΑΕΠ».

Δηλαδή σε βασανίζουμε δώδεκα ολόκληρα χρόνια (κι αν τελικά θα είναι δώδεκα), χωρίς κανένα λόγο. Εκτός φυσικά κι αν μέσα σ' αυτό το διάστημα καταφέρουν να μας ξεπουλήσουν και πάλι ολοκληρωτικά και να μας μεταβάλουν στο υπ' αριθμόν 1 προτεκτοράτο του Δ' Ράιχ. Μας τύλιξαν μέσα σε ένα «Μηδενικό», για ποιο λόγο; Ασφαλώς αυτοί και τα αφεντικά τους θα γνωρίζουν το λόγο, όμως δεν μας τον λένε, με την ελπίδα ότι έως τότε θα μας έχουν μεταβάλει σε φυτά...

ΟΧΙ, κύριε Πρόεδρε, να ανέχεστε να μας κυβερνά και να δεσμεύει το μέλλον της χώρας μια ομολογουμένως κυβερνητική μειοψηφία. Και εάν ακόμα το Σύνταγμα, μετά την αναθεώρησή του από τον Ανδρέα Παπανδρέου δεν σας δίνει το δικαίωμα να διαλύσετε τη Βουλή και να προκηρύξετε εκλογές, εν τούτοις έχετε το ηθικό - προσωπικό σας ανάστημα και λόγω του ανωτάτου αξιώματος που κατέχετε και λόγω της προσωπικής σας ιστορίας, να παρέμβετε για να σταματήσει η ουσιαστικά πραξικοπηματική δράση της παρούσας κυβέρνησης. Και στο κάτω κάτω, ως έσχατη λύση, υπάρχει πάντα ο έντιμος δρόμος της παραίτησης, που θα ήταν ένα ηχηρότατο ράπισμα στο πρόσωπο όλων αυτών που καταστρατηγούν το Σύνταγμα οδηγώντας τη χώρα στην καταστροφή της.

Πώς είναι δυνατόν να ζητούν οι σημερινοί κυβερνώντες να τους σεβαστεί ένας λαός που περιμένει το παράδειγμά τους, όταν όλοι ανεξαιρέτως οι υπεύθυνοι για την εύρυθμη λειτουργία του πολιτεύματος και του κράτους αρνούνται να εφαρμόσουν και να επιβάλουν το ζωτικό ΟΧΙ σε θέματα που έχουν να κάνουν με τη ζωή και την τιμή του λαού και του έθνους; Οταν τον εμπαίζουν έχοντας καταντήσει αυτό το μεγάλο ΟΧΙ μια τυπική φιέστα, όταν η καθημερινή τους συμπεριφορά βρίσκεται σε μια συνεχή διάσταση μαζί του;

Σέβομαι τους θεσμούς, όταν και εκείνοι σέβονται τα ιερά και τα όσια του λαού αναγνωρίζοντάς τον -με πράξεις και όχι μόνο με λόγια- ως υπέρτατη αξία ανώτερη κι από τον ανώτατο αξιωματούχο. Και ο λαός θέλει ειδικά οι κυβερνήτες του να είναι πιστοί θεματοφύλακες της εθνικής τιμής και ακεραιότητας και όχι φορείς τού ΝΑΙ και της υποταγής που μας επιβάλλεται εδώ και δύο χρόνια. Οσοι δεν κατάλαβαν ακόμα ότι αυτοί είναι οι λόγοι που μας κατεβάζουν στους δρόμους, θα είναι άξιοι της τύχης τους.

Η οργή του λαού οφείλεται στο γεγονός ότι η στάση τους απέναντι στα συμφέροντα του λαού και του έθνους βρίσκεται σε ριζική αντίθεση με το νόημα τού ΟΧΙ.

Εκείνοι τότε είπαν ΟΧΙ αψηφώντας τις θυσίες και το θάνατο. Αυτοί σήμερα υποτάσσονται με δειλία και ανικανότητα στο ΝΑΙ. Επομένως δεν έχουν σχέση με το ΟΧΙ του λαού των γενναίων αλλά εκφράζουν το ΝΑΙ των δειλών και των συμβιβασμένων.

Εκείνοι αρνήθηκαν να δώσουν έστω και ένα τετραγωνικό εκατοστό ελληνικής γης. Αυτοί τους προσφέρουν το σύνολο της εθνικής επικράτειας.

Ανήκουν στο ΝΑΙ και όχι στο ΟΧΙ.

Το ΟΧΙ ανήκει στους ελεύθερους και ανεξάρτητους Ελληνες.

Αθήνα, 29.10.2011

ΜΙΚΗΣ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ

 

Αναδημοσίευση από την Ελευθεροτυπία - Ημερομηνία δημοσίευσης: 31-10-11

Διαβάστε περισσότερα......

«συνωστισμός» στις παρελάσεις

ΣΤΑΘΗΣ Σ.

Εκπομπές επαναλήψεις παλαιών είχαν για την Εθνική Επέτειο ως επί το πλείστον τα κανάλια -πού φράγκα, αλλά και πού ψυχή για να γυριστούν καινούργιες... Αλλωστε τα τουρκικά σήριαλ τίμησαν απ' τα εν λόγω κανάλια δεόντως την εθνική μας γιορτή με ολίγην από γερμανικές διαταγές στις ειδήσεις. Μια χαρά αχταρμάς το μενού! Με κορυφαίο το ντόμπερμαν που την έχει δει στρατοδίκης να ζητά απ' τον κ. Δημαρά να «καταδικάσει», να «αποκηρύξει», να «δηλώσει» και στο τέλος να τον καταδικάζει ότι δεν «αποκήρυξε», δεν «δήλωσε», δεν δούλωσε... Ντόμπερμαν χωρίς κατοχικές κουκούλες, έτσι φόρα παρτίδα απ' τις οθόνες μας, με το θράσος χιλίων πιθήκων...

Δηλητηριώδης από καιρό τυγχάνει η πιπίλα που αναχαράζουν τα παπαγαλάκια και τα ντόμπερμαν της ενημέρωσης, ότι «δυσφημείται η χώρα» κάθε φορά που ξετυλίγονται κινητοποιήσεις και διαδηλώσεις στην επικράτεια (αν ακόμα αυτή η επικράτεια υπάρχει).

Δηλαδή, όταν γίνονται διαδηλώσεις στη Γερμανία, όπως η πρόσφατη στη Φρανκφούρτη εναντίον των Τραπεζών, δυσφημείται η Γερμανία; Οταν κατεβαίνουν εκατομμύρια Γάλλοι στους δρόμους για να υπερασπισθούν το ασφαλιστικό τους σύστημα, δυσφημείται η Γαλλία; «Αμαυρώνεται η εικόνα της... Γαλλίας στο εξωτερικό»;

Εχει αρχίσει να τρώει τα ψωμιά της η προπαγάνδα τους, κι όταν η προπαγάνδα τρώει το ψωμί της τζάμπα, χωρίς απτό αποτέλεσμα για τα αφεντικά, αλλοίμονο στους δούλους τους...

*****

Αυτά που συνέβησαν κατά την επέτειο της 28ης Οκτωβρίου σε πολλές πόλεις της Ελλάδας συνιστούν μια λαμπρή στιγμή έκφρασης ενός λαού που καταπονείται, αλλά και ταυτοχρόνως αφυπνίζεται -μάλιστα ενός ολόκληρου λαού, για αυτό και οι εκφάνσεις της διαμαρτυρίας του καλύπτουν όλη την γκάμα, από τους δεξιούς ώς τους αριστερούς.

Αν τώρα αυτό δίνει την ευκαιρία σε ορισμένους από την ελίτ (βάφεν ή έφεδρη) να χαρακτηρίζει τις διαμαρτυρίες ως «δεξιές» ή «αριστερές», τόσο της κόβει. Ή τόσο θέλει να δείχνει ότι της κόβει, προσπαθώντας να διεκπεραιώσει μια προπαγάνδα που απευθύνεται πλέον μόνο σε ηλίθιους.

Οι εθνικές επέτειοι είναι γιορτές μνήμης -και μέσα στις ψυχές μας κανονικά μνημόσυνα. Με τη χαρμολύπη τους και τα μηνύματά τους.

Για την εξουσία οι εθνικές επέτειοι καταλήγουν αφυδατωμένες να 'ναι μια τελετή χρήσιμη για την υποστήριξη του οικοδομήματος που έχει στήσει, αλλά ταυτοχρόνως ρηχή· που περιορίζεται σε δυο πόζες και τρεις δεκάρικους απ' αυτούς που σνομπάραμε ή κοροϊδεύαμε πιτσιρικάδες, όπως άλλωστε όλοι οι πιτσιρικάδες όλων των εποχών (όταν βρίσκουν τρόπους να μετατρέψουν την αγγαρεία σε χαβαλέ).

Για τον λαό όμως οι εθνικές επέτειοι είναι γιορτές. Για τους πατεράδες και τις μανάδες μας, για τα όσα κατόρθωσαν, για εκείνα στα οποία απέτυχαν -είναι γιορτές συλλογικής μνήμης και κατά τούτο συνθέτουν ταυτότητα. Μάλιστα ταυτότητα που όσον ενηλικιώνεται υπερβαίνει μύθους (γόνιμους ή χαλκευμένους) και τείνει προς μιαν αυτογνωσία όπλο.

Ακόμα και οι παρελάσεις -που ορισμένοι θέλουν να καταργηθούν- μπορεί για την εξουσία είναι μια τελετή καθ-ιέρωσης (σημαντικής μάλιστα, λόγω του μιλιταριστικού στίγματος που φέρουν), όμως για τον λαό είναι ένα ξεφάντωμα του συνανήκειν, της κοινότητας που καμαρώνει τα παιδιά της, που θυμάται τη δική της παιδική ηλικία -έτσι είναι η ζωή! χρειάζεται γιορτές για να μην είναι «μακρά οδός απανδόκευτος»...

Αλλωστε οι γιορτές έχουν το νόημα που τους δίνουν οι εορτάζοντες. Επί παραδείγματι η σημαία ως γιορτή: άλλο νόημα έχει στα χέρια του αντάρτη κι άλλο στα χέρια του δωσίλογου.

Αλλά, το κυριώτερο: οι επέτειοι κάθε φορά αποκτούν ένα νέο νόημα συνέχεια του παλιού και κατά τούτο ωραία απέδωσε ο Μανώλης Γλέζος όσα συνέβησαν προχθές στις παρελάσεις λέγοντας ότι ο λαός τιμά τον αγώνα τού ΟΧΙ με νέους αγώνες στο ίδιο πνεύμα!

Διότι όντως, αν τότε ο λαός αγωνίσθηκε εναντίον του φασισμού, σήμερα μπαίνει σε έναν νέον αγώνα εναντίον μιας οικονομικής χούντας εκείνου του χρήματος που θέλει να (ανα)γεννάται απ' τις στάχτες των ανθρώπων! σε όλον τον κόσμο, την Ευρώπη, την Ελλάδα...

Εκείνο που πρέπει να προσέξει η άφρων εξουσία (η οποία το έχει προσέξει και τρέμει) είναι πως: όταν φτάνει ο λαός να διαταράξει και να αποδομήσει την τελετή, έχει φθάσει ο κόμπος στο χτένι.

Είναι στιγμή σπουδαία και οριακή.

Ως εκ τούτου οι αποδοκιμασίες προς τον κύριο Πρόεδρο της Δημοκρατίας (με τις ύβρεις απολύτως καταδικαστέες) εξέφραζαν την απογοήτευση εκείνων που άλλα περίμεναν απ' τον παλιό αντάρτη. Και πάντως όχι να συγκαλύπτει τα καμώματα μιας κυβέρνησης ανδρεικέλων.

Τα «δύσκολα εύγε» γίνονται δύσκολα, αλλά γίνονται, «δύσκολες» επίσης «αποδοκιμασίες».

Ο λαός φέρθηκε εικονοκλαστικά, έσπασε τις τελετές, αυτό δεν είναι μια εύκολη συμπεριφορά. Φανερώνει οδύνη. Κι εν συνεχεία οργή που αρχίζει να οργανώνει τον εαυτό της.

Ή μήπως είναι βία οι διαμαρτυρίες και δεν είναι βία το πετσόκομμα των μισθών, οι φοροεπιδρομές (τουλάχιστον με Στούκας), ο εξευτελισμός των πολιτών διά της συκοφαντίας και η αιχμαλωσία της χώρας;

Αναδημοσίευση από την Ελευθεροτυπία - Ημερομηνία δημοσίευσης: 31-10-11

Διαβάστε περισσότερα......

Γράμμα σ’ ένα νέο δάσκαλο

Οι σημερινές προκλήσεις
Βασίλης Kαραποστόλης

Αγαπητέ μου συνάδελφε,

Δεν σε γνωρίζω προσωπικά, ξέρω όμως αρκετά για την κατάσταση στην οποία βρίσκεσαι. Από πέρυσι που διορίστηκες στο δημοτικό σχολείο αυτού του χωριού -είναι από τα λίγα που κρατάνε ακόμη- διαπίστωσες πως θα δυσκολευόσουν πολύ με τα έξοδά σου. Ο μισθός σου ψαλιδίστηκε, γεγονός που σε καίει όλο και περισσότερο. Δεν θα συζητήσουμε όμως εδώ για το πόσο επώδυνο και άδικο είναι αυτό. Αν σου γράφω αυτό το γράμμα, είναι για να σου θέσω ανοιχτά ένα άλλο ζήτημα που το θεωρώ εξίσου σοβαρό. Εννοώ τη μετάγγιση της δυσαρέσκειάς σου στους μαθητές.

Θα το πω ευθέως και με όλο τον κίνδυνο να παρεξηγηθώ: στον δάσκαλο απαγορεύεται όχι βέβαια η απογοήτευση, αλλά το να κάνει επάγγελμα τη διάδοσή της. Δεν έχει το δικαίωμα να παρουσιάζεται στην τάξη του σαν ένας κακοπαθημένος χωρίς ελπίδες, γιατί οι μικροί μαθητές που τον βλέπουν διαβάζουν στο πρόσωπό του μιαν αποτυχία που δεν είναι μόνο δική του, είναι όλων, όλης της κοινωνίας, όλης της προσπάθειας που υποτίθεται ότι κάνει η ανθρωπότητα για να είναι πιο ανθρώπινη. Είναι παιδιά αυτά που σε παρατηρούν, μην το ξεχνάς. Πράγμα που σημαίνει ότι εσύ μπορείς μεν να δυσαρεστείσαι ή να οργίζεσαι με την κρίση, δεν μπορείς όμως να προκαταλαμβάνεις εντελώς την εμπειρία των μικρών ακροατών σου. Πιθανόν στη ζωή τους να υποστούν ακόμη χειρότερα, να τους λείψει ακόμη και το ψωμί. Επίτρεψέ μου όμως να σου θυμίσω ότι δουλειά σου δεν είναι τόσο να τους μάθεις πώς θα διεκδικούν το ψωμί όσο το πώς θα σκέπτονται, και σκέψη σημαίνει πρώτα απ’ όλα να διακρίνουν τα όμοια από τα ανόμοια και να ξεχωρίζουν το κύριο από το δευτερεύον. Ενδέχεται, αργότερα, να θέσουν ως κύριο μέλημά τους την ελευθερία και μετά το ψωμί, ή το αντίστροφο. Είναι δική τους πάντως υπόθεση αυτή – εσύ το μόνο που έχεις να κάνεις είναι να τους πείσεις ότι αξίζει τον κόπο να σκέπτεται κάποιος, να κατανοεί και να κρίνει.

Μοιραία γλιστράω σε αφορισμούς, δεν μου διαφεύγει αυτό. Το πρόβλημα όμως είναι επείγον και ο χρόνος πιέζει για να συνεννοηθούμε. Η αιτία που ο τόνος μου είναι ανήσυχος είναι η τάση αρκετών συναδέλφων σου, εκδηλωμένη πρόσφατα (συμβαίνει εξάλλου το ίδιο σε όλες τις βαθμίδες εκπαίδευσης), να περνάνε την πόρτα του σχολείου με κατεβασμένα τα μούτρα και να παραμένουν έτσι και μέσα στην αίθουσα. Οσο κι αν συμμερίζομαι τις οικονομικές στενοχώριες τους, με λυπεί που δεν βλέπουν στα πρόσωπα των μαθητών τον ερχομό του πραγματικά Καινούργιου, την αθωότητα για χάρη της οποίας θα ήταν σκόπιμο να συγκρατηθούν, να μην πουν με απόγνωση ότι ένα κι ένα κάνουν μηδέν, να ξεπεράσουν την πικρία τους στο όνομα μιας νέας αρχής. Πράγματι, όταν βρισκόμαστε κοντά σε παιδιά, μας φαίνεται μερικές φορές ότι είναι δυνατόν να ξεκινήσουμε κι εμείς τη ζωή μας από την αρχή. Πρέπει να το πιστεύει αυτό ένας δάσκαλος, πρέπει να το νιώθει, διαφορετικά ας ψάξει για άλλη εργασία. Οποιος στέκεται αντίκρυ στα παιδιά, οφείλει να παίρνει κάτι από την ευπιστία τους, την ίδια στιγμή που εκείνος τους δίνει την επιφύλαξη και την ικανότητα για κριτική.

Θα μου πεις, και με το δίκιο σου, ότι για να το κατορθώσει αυτό σήμερα ένας δάσκαλος, και ειδικά στην πρωτοβάθμια εκπαίδευση, είναι πιο δύσκολο παρά ποτέ. Γιατί η κοινωνία τού υποβίβασε το κύρος του και η οικογένεια του υπονόμευσε την πειθώ του. Συμφωνώ με την ένστασή σου. Και επαυξάνω μάλιστα, λέγοντας πως οι γονείς από τη μια σού αναθέτουν την εκπαίδευση των παιδιών τους (όπως εκείνοι την εννοούν) και από την άλλη σού δείχνουν πως δεν σε εμπιστεύονται και πολύ. Γεγονός που το πιάνουν στον αέρα τα ανήλικα, κι από εκεί αρχίζουν όλα όσα ζεις καθημερινά: οι πρώιμες ευθιξίες των παραχαϊδεμένων μαθητών (αυξάνονται ακόμη και στην επαρχία), οι δυστροπίες των ατίθασων, οι αυθάδειες των αυριανών βανδάλων.

Εργο πολλαπλό

Είσαι μόνος επομένως. Κυκλωμένος από την απροσεξία των μικρών και από τη δυσπιστία των μεγάλων. Καλείσαι παρ’ όλα αυτά να επωμισθείς ένα έργο πολλαπλό. Καθήκον σου είναι να προστατεύσεις τα παιδιά από τον κόσμο και συγχρόνως να προστατεύσεις τον κόσμο από τα παιδιά, που λόγω της άγνοιάς τους θα μπορούσαν να γίνουν, μεγαλώνοντας, οι τυφλοί καταστροφείς του. Και μήπως προς τα εκεί δεν οδεύουμε; Το φτύσιμο του κόσμου είναι ένα εφηβικό παιγνίδι που γίνεται όλο και πιο δημοφιλές. Εσύ όμως το αναχαιτίζεις όσο μπορείς αυτό. Εσύ είσαι που αποσπάς μια άγουρη ύπαρξη από τα εφήμερα και την τοποθετείς μέσα στο εύρος του χρόνου. Θα ’πρεπε να νιώθεις χαρά και περηφάνια γι’ αυτό, και είμαι σίγουρος ότι κάποιες στιγμές έχεις ήδη νιώσει έτσι. Καταλαβαίνεις ότι όλα αυτά που ανέλαβες δεν πληρώνονται με τίποτα. Θα είναι, φοβάμαι, πάντα πολύ στενοκέφαλη η κοινωνία για να αμείψει αρκετά εκείνους που παλεύουν με τα αόρατα.

Φυσικά, δεν σου μένει παρά να αγωνιστείς για έναν καλύτερο μισθό, ζήτησέ τον λοιπόν, απαίτησέ τον, προσπάθησε όμως, παράλληλα, να φέρεις στον νου σου και κάποιους άλλους στον ίδιο ρόλο με σένα, άλλοτε, που τους παράσερνε το δασκαλίκι τόσο, ώστε να ξεχνάνε και τα κομμένα τους επιδόματα και την κούρασή τους και το ίδιο το σπίτι τους ακόμη. Μάλλον θα το έβρισκες εξωφρενικά ντεμοντέ να ξαναδιαβάσεις το «Ωχ! βασανάκια» του Παπαδιαμάντη με τον παλιό εκείνο δάσκαλο των δεκατριών ωρών διδασκαλίας την ημέρα, αντιμέτωπο με τους «σκληροτράχηλους» μαθητές του, ή ακόμη να ξαναδείς τη «Ζούγκλα του μαυροπίνακα», με τον πεισματάρη δάσκαλο που δηλώνει ότι το να πλησιάσει τους άγριους εφήβους στην τάξη του είναι για κείνον μια «πρόκληση». Αλλοι καιροί εκείνοι. Αυτό δεν σου έρχεται να μου πεις; Και δεν είναι μια μισο-υπεκφυγή αυτό; Δεν είναι ψέμα αυτό που λέγεται, ότι από τα σχολεία, από την κοινωνία, εξαφανίστηκαν για πάντα οι ανθρώπινοι τύποι που τις δυσκολίες τις παίρνουν σαν πρόκληση; Θα ’θελα πολύ να σ’ ακούσω να μου λες ότι ναι, αυτό είναι ψέμα. Να μου πεις πως εσύ δεν είσαι από εκείνους που μαραζώνουν προτού ακόμη μαραζώσουν. Κι ότι υπάρχουν κι άλλοι με το ίδιο σθένος.

Αναδημοσίευση από την Kαθημερινή - Ημερομηνία δημοσίευσης: 29-10-11

Διαβάστε περισσότερα......

Δεν μου λες κυρία Ελλάδα

Σάββας Παύλου

Γυρίζαμε με το συνεργείο της ΕΡΤ ένα ντοκιμαντέρ για τις φωτογραφίες που τράβηξε ο Σεφέρης από την Κύπρο, όταν ταξίδεψε στο νησί τα πρώτα χρόνια της δεκαετίας του ’50. Στο αρχείο του σώθηκαν τρεις, περίπου, εκατοντάδες φωτογραφίες, πολύτιμες ψηφίδες της κυπριακής πραγματικότητας της τότε εποχής αλλά και πολύτιμες για την κατανόηση της ματιάς του Σεφέρη, πως κοίταξε τον κόσμο της Κύπρου. Σε πολλές φωτογραφίες του υπάρχουν παιδιά, πολλά παιδιά της Κύπρου, δεν ξέρω αν ήταν αυτό ένα είδος αναπλήρωσης της ατεκνίας του Σεφέρη συνδεδεμένη με τις μνήμες της παιδικής του ηλικίας στη Μικρασία –στην Κύπρο «βρήκα έθιμα που μόνο από παιδί είχα γνωρίσει» έγραψε στο ημερολόγιό του το Νοέμβριο του 1953.

Σε μια φωτογραφία του από το ορεινό χωριό Άλωνα: τρία παιδάκια, δύο κορίτσια και ένα αγόρι, μπροστά από το σύνθημα στον τοίχο «Την Ελλάδα θέλομεν και ας τρώγωμεν πέτρες». Οι Άγγλοι, προσπαθώντας να υπονομεύσουν τις ενωτικές διεκδικήσεις των Κυπρίων, τόνιζαν συνεχώς ότι η Ένωση με την Ελλάδα σήμαινε εγκατάλειψη της ευημερίας που πρόσφερε η βρετανική αυτοκρατορία και συνταύτιση με τη φτώχεια και την πείνα της Ελλάδας. Οι Κύπριοι πεισματάρηδες και άξιοι απαντούσαν: ...και ας τρώγωμεν πέτρες.

Ο Ανδρέας Πάντζης, ο σκηνοθέτης της ταινίας, φιλέρευνος και επίμονος, έδρασε ως κινηματογραφικός ντετέκτιβ. Τριγύρισε όλη την Άλωνα με τη φωτογραφία αυτή ρωτώντας τους κατοίκους για τα παιδιά που απεικόνιζε. Έτσι ανακάλυψε τα τρία πρόσωπα της σεφερικής φωτογραφίας και τα έβαλε μπροστά στον ίδιο τοίχο για την καινούρια απεικόνιση. Η αντίστιξη ανάμεσα στις δυο εικόνες είναι πολύ έντονη και πικρή. Τα τρία παιδιά, που τράβηξε ο Σεφέρης το 1954, βρίσκονται τώρα, στη φωτογραφία του 2004, στην ίδια θέση και με την ίδια σειρά, όμως μεσήλικες, σχεδόν εξηντάρηδες. Στο πρόσωπό τους, στη νέα απεικόνιση, είναι αποτυπωμένος ο μισός ακριβώς αιώνας που μεσολαβούσε από τότε που τα φωτογράφησε ο Σεφέρης μα και πενήντα χρόνια κυπριακής ιστορίας από τα πιο ηρωικά και τα πιο τραγικά χρόνια.

Ξαναστήσαμε το ίδιο σκηνικό στο χωριό Πελέντρι. Ήταν μια φωτογραφία με δέκα παιδιά μπροστά από ένα δέντρο, δίπλα την εκκλησία του Σταυρού, πέντε κορίτσια και πέντε αγόρια, στη μέση τους η Μαρώ. Ο εμμανής Πάντζης τα βρήκε όλα εκτός από μια απώλεια, ένα παιδάκι της τότε φωτογραφίας είχε πεθάνει πρόσφατα. Πριν προχωρήσει στο νέο στήσιμο της προ πεντηκονταετίας φωτογραφίας, στην αυλή ενός διπλανού σπιτιού, οργανώθηκε το συνεργείο της ΕΡΤ για σύντομη συνέντευξη με τα κορίτσια της παλιάς φωτογραφίας, ώριμες τώρα κοντά στα εξήντα. Ρωτούσα εγώ κάτι σχετικό με τη φωτογράφηση τους, πως έγινε, αν θυμούνται τον Σεφέρη κ.λπ.. Δεν μου λες κυρία Νίκη, είπα στην πρώτη, δεν μου λες κυρία Ελλάδα, απευθύνθηκα στη δεύτερη και ένιωσα ένα παράξενο συναίσθημα. Ήξερα ότι στο νησί ο κυπριακός αλυτρωτισμός έδινε τακτικά το όνομα Ελλάδα στα κορίτσια του καθώς και άλλα συμβολικά ονόματα όπως Κρήτη, Θράκη, Θεσσαλία. Μάλιστα στην Έκτη Γυμνασίου, ώρες της εφηβείας όταν Ελλάδα σήμαινε Ιδέα και Ιστορία, είδαμε πρόσκληση γάμου στην εφημερίδα με την υποψήφια νύμφη να ονομάζεται Ελλάδα και η παρέα της τάξης αναλογιζόταν και ρωτούσαμε πονηρά για το αίτημα της ένωσης, για τις ώρες του πάθους, με τους αναστεναγμούς και τις κοφτές ανάσες, και πως πλεκόταν αυτό το όνομα.

Πάντως πρώτη φορά απευθυνόμουν σε κάποια, πρόσωπο με πρόσωπο, και να λέω: -«Δεν μου λες κυρία Ελλάδα». Ως Κύπριος και ως αλύτρωτος ένιωθα πάντα την ανάγκη να τα συζητήσω με την Ελλάδα, να τη βρω και να τα πούμε. Όλες η μεγάλες ιδέες έπαιρναν πάντα γυναικείες μορφές, «Η Ελευθερία οδηγεί το λαό», «Η Δόξα στην ολόμαυρη ράχη των Ψαρών», «Η Ελλάδα που αναγεννάται με τον Κοραή και τον Ρήγα βοηθούς», και οι Κύπριοι, όπως και οι άλλοι αλύτρωτοι, προσωποποιούσαν την Ελλάδα με τη μορφή της μάνας. Όμως εγώ ζητούσα μιαν άλλη Ελλάδα, σαν παλιά ηλικιωμένη δασκάλα την ήθελα, μητρική ναι αλλά και με λόγιες καταβολές, που θα τα συζητούσαμε όλα, θα τις έσερνα τόσα, για την απονιά και για τα λάθη της, για τα λόγια της τα ψεύτικα και μεγάλα, τι έγινε, και πως φτάσαμε ως εδώ.

Συνεχίσαμε τη συζήτηση μπροστά στην κάμερα.

- Πως σας έδωσαν το όνομα Ελλάδα;

- Έχει τρεις στο χωριό μας, μα τώρα με τις εγγονές μας προστέθηκαν άλλες εφτά και φτάσαμε τις δέκα.

- Εμείς αγαπούσαμε πάντα την Ελλάδα, μπήκε μαχητική στη συζήτηση η διπλανή της. Εγώ ρωτούσα τη μάνα μου γιατί δεν είχε χρυσαφικά δικά της όπως άλλες γυναίκες. Τα δώσαμε στον έρανο, μου απαντούσε, για την Ελλάδα, το 1940, μόλις ξεκίνησε ο πόλεμος στην Αλβανία, μέχρι και το δακτυλίδι του γάμου της. Ο Σεφέρης τράβηξε μερικές φωτογραφίες από το Πελέντρι, σε μια άλλη τα ίδια σχεδόν παιδιά μπροστά από την εκκλησία του Σταυρού στο Πελέντρι, στη μέση ο παπάς. Στο ημερολόγιο του, στις 25 Σεπτεμβρίου 1954, ο ποιητής έγραψε: «Από κάτω Αμίαντο στο Πελέντρι. Παιδάκια: Ένωση – Ένωση – Ένωση. Εκκλησιά του Σταυρού. Η Ανάληψη στο τέμπλο –Δωρητής Λουζινιάν.» Ήξερε ο Σεφέρης ότι ένα από αυτά τα παιδάκια που φωτογράφησε, και προηγουμένως τον υποδέχτηκε ζητωκραυγάζοντας για την Ένωση, λεγόταν Ελλάδα;

Το συνεργείο μάζευε σύρματα και συσκευές, μετά τις συνεντεύξεις θα μεταφερόμαστε στο χώρο της εκκλησίας. Πήγα κοντά τους και λίγο ταραγμένος ανέφερα τα συναισθήματά μου για την συνάντηση με τη γυναίκα αυτού του ορεινού χωριού που τη λένε Ελλάδα, ίσως προστάδιο για τη συνάντηση με την Ελλάδα που αναζητώ τόσο καιρό να τα συζητήσω μαζί της, έχω πολλά να της σύρω είπα έντονα στο συνεργείο. Ο νεαρός ηχολήπτης της ΕΡΤ, το εξέλαβε και ως ανταγωνιστικό για την κατάληξη της Κύπρου, η γνωστή διαμάχη Κυπρίων με Ελλαδίτες.

- Και γω ψάχνω να τη βρώ ρε φίλε για να της τα ψάλλω, ξέρεις πόσα χαστούκια φάγαμε εμείς απ’ αυτή;

Τότε έφτασε ελκυστικό ένα κορίτσι κοντά στα είκοσι, η εγγονή της Ελλάδας, μας την παρουσίασε γεμάτη περηφάνεια «είναι στο Πανεπιστήμιο, πάει για δασκάλα», μα εμείς σημειώναμε: τανύσφυρος και εϋπλόκαμος, καλλιπάρειος, φιλομειδής και καλλίπυγος. Σαγήνη βασανιστική.

Πως σε λένε;

- Ελλάδα.

Ο ηχολήπτης είχε διπλωθεί στα δυο από το θάμβος, κάθισε στο περιβάζι και κοιτούσε άφωνος.

Θεέ μου! όλα αυτά τα χρόνια της ατονίας και της παραίτησης να ήταν ένα διάλειμμα μόνο. Το παιγνίδι να ξεκινά πάλι.

Αναδημοσίευση από το savvaspavlou.wordpress.com - Ημερομηνία δημοσίευσης: 29-10-11

Διαβάστε περισσότερα......

Κυριακή, 30 Οκτωβρίου 2011

H γενεαλογία της κουκουλοφορίας

Χρήστος Γιανναράς

Tο φαινόμενο της άλογης, άσκοπης, αδίστακτης βίας των «κουκουλοφόρων» ή «αναρχικών» ή «μπαχαλάκηδων» είναι σχετικά καινούργιο: προϊόν των τελευταίων τριάντα περίπου χρόνων, δηλαδή της «μεταπολίτευσης».

Mάλλον το γέννησε και αυτό η δικτατορία. Oι δύο και μυθοποιημένες εξεγέρσεις των φοιτητών, στα κτήρια της Nομικής και του Πολυτεχνείου, νομιμοποίησαν στην κοινή συνείδηση, και δικαίως, την επιθετική απείθεια στο κράτος που αυθαιρετεί και περιορίζει τα δικαιώματα των πολιτών. Δυστυχώς, αφέθηκε έκτοτε στην κρίση κάθε θερμοκέφαλου γκρουπούσκουλου να αποφασίζει, αν ο περιορισμός της δικής του αυθαιρεσίας επιχειρείται από το έννομο κράτος και το δημοκρατικό πολίτευμα ή αν συνιστά ο περιορισμός, σε κάθε περίπτωση, χουντική συμπεριφορά της εξουσίας.

Eίναι χαρακτηριστικό ότι, από τη δεύτερη κιόλας χρονιά εορτασμού της επετείου του Πολυτεχνείου, οι ένστολοι κρατικοί λειτουργοί οι επιφορτισμένοι να εξασφαλίσουν στους πολίτες τη δημόσια τάξη, ταυτίζονταν στα συνθήματα των διαδηλωτών με τους πραιτωριανούς της χούντας:

«Mπάτσοι, γουρούνια, δολοφόνοι». O σφετερισμός της εξέγερσης στο Πολυτεχνείο από παρωπιδοφόρους ιδεοληπτικούς είχε αρχίσει, κάποιες κομματικές συντεχνίες είχαν συμφέρον να λογαριάζεται κάθε «αστική» διαχείριση της εξουσίας χουντική.

Σε κοινωνίες με πολύ χαμηλούς δείχτες κριτικής καλλιέργειας, η καπηλεία κοινωνικών αξιών και στόχων είναι ευκολότατη: Mειονότητες του κοινωνικού περιθωρίου, οπαδοί απάνθρωπων ολοκληρωτικών συστημάτων, καταφέρνουν να εμφανίζονται σαν οι μοναδικοί υπέρμαχοι της ελευθερίας – στην Eλλάδα να μονοπωλούν τόσο την αντίσταση στη γερμανική κατοχή όσο και την αντίσταση στη χούντα. Eτσι, η ψυχολογική ταύτιση κάθε πορείας και διαδήλωσης με την αντίσταση σε κάποια χούντα (ή σε χουντική συμπεριφορά του κράτους) ήταν μια αυθαίρετη μεν προκατάληψη, που όμως καλλιεργήθηκε μεθοδικά από τους ιδεοληπτικούς του ολοκληρωτισμού στο μεταδικτατορικό κλίμα.

Bρήκε πρόσφορο έδαφος κυρίως στο πεδίο της συντεχνιακής ιδιοτέλειας: Kάθε διεκδικητική «κινητοποίηση» συνδικάτου (ή και ομάδας ελάχιστων ατόμων με οποιοδήποτε ιδιοτελέστατο αίτημα) –κάθε πορεία, διαδήλωση, «κατάληψη» κτηρίου ή αποκλεισμός οδικών αρτηριών– εμφανιζόταν σαν αυτονόητο «δικαίωμα αντίστασης», σε ένα κράτος εξ ορισμού αντίπαλο του πολίτη. Δεν ενδιέφερε αν αυτή η «αντίσταση» ήταν ακραιφνώς ιδιοτελής και βάναυσα αντικοινωνική, βασανισμός ανήλεος δεκάδων ή και εκατοντάδων χιλιάδων πολιτών, κυρίως της φτωχολογιάς.

H βία και αυθαιρεσία της συντεχνιακής ιδιοτέλειας είχε πάντοτε κάποιο αιτιολογικό «εν ονόματι»: Oι συντεχνιακές (δήθεν συνδικαλιστικές - φιλεργατικές) διεκδικήσεις, ακόμα και οι πιο θρασείς γκανγκστερικοί εκβιασμοί: οι απεργίες σκόπιμου «κοινωνικού κόστους», επικαλούντο το «δίκιο του εργάτη», την ισόρροπη κατανομή του πλούτου και άλλα ηχηρά παρόμοια. Aκόμα και η εφιαλτική «17 Nοέμβρη» δολοφονούσε με κτηνώδη ασυνειδησία, αλλά πάντοτε επιστρατεύοντας φλύαρες αερολογίες δικαιολογίας, που τις εμπιστευόταν σε μία κατ’ αποκλειστικότητα εφημερίδα («Eλευθεροτυπία»).

Kαταλύτης για να καταστεί θεμιτή και αυτονόητη στην κοινή γνώμη η αυθαιρεσία και συνακόλουθα η βία, στάθηκε ο αμοραλισμός (αχαλίνωτος και ψηφοθηρικός) της ρητορικής και των συνθημάτων του Aνδρέα Παπανδρέου. Tο φραστικό εύρημα: «το ΠAΣOK στην κυβέρνηση, ο λαός στην εξουσία» συνόψιζε, εξωράιζε και μυθοποιούσε την όλη εκμαυλιστική των μαζών πολιτική του Aνδρέα – τον «κοινωνικό μετασχηματισμό» που είχε επαγγελθεί και αδίστακτα πραγματοποιούσε. Δηλαδή την κατάργηση κάθε αξιοκρατίας, κάθε κρίσης και ελέγχου της ποιότητας, την εξάλειψη της άμιλλας, κάθε ανάληψης και απόδοσης ευθυνών, την ισοπέδωση όλων προς τα κάτω, την ανταμοιβή και επιβράβευση μόνο των κομματικά ενταγμένων άσχετα με τις ικανότητες και την ηθική τους στάθμη.

Συνεπικουρούμενη και από το παράδειγμα της προσωπικής βιοτής του, η πολιτική του Aνδρέα μετάγγισε στην ελλαδική κοινωνία «ανεπαισθήτως» τη βεβαιότητα ότι «όλα επιτρέπονται». Σε αυτή την ανεπαίσθητη αίσθηση, στο «όλα επιτρέπονται», συγκεφαλαιώνεται η εκπλητική σε επιτυχία, ηροστράτεια και δαιμονικής ευφυΐας στρατηγική του. Bασικό γνώρισμα της ελλαδικής κοινωνίας έγινε η παντοδαπή αυθαιρεσία: έγινε τρόπος συμπεριφοράς, επιθετικής και άλογης, συντεχνιών και ατόμων, τρόπος που οδηγούμε και παρκάρουμε, που απεργούμε και διαδηλώνουμε, που χρηματιζόμαστε και φοροδιαφεύγουμε, τρόπος απόλυτης αδιαφορίας για ότιδήποτε και οποιονδήποτε δεν υπηρετεί το εγώ μας.

«Oλα επιτρέπονται» – ακόμα και τα ειδεχθή εγκλήματα μένουν ατιμώρητα: Aπανθρακώθηκαν αθώοι στον εμπρησμό του «Mαρούση» και της «Marfin», λεηλατήθηκαν, πυρπολήθηκαν, καταστράφηκαν απειράριθμες ιδιωτικές περιουσίες, μόχθος και ιδρώτας βιοπαλαιστών, σχολικές και πανεπιστημιακές εγκαταστάσεις, ανυπολόγιστης αξίας τεχνολογικός εξοπλισμός, κορυφαία έργα τέχνης στην πρυτανεία της AΣKT. Δεν τιμωρήθηκε ποτέ κανένας. Oύτε για το στημένο στο Xρηματιστήριο έγκλημα το 1999, ούτε για τις εξωφρενικές «προμήθειες» από παραγγελίες για τον εξοπλισμό ή για νοσοκομειακό υλικό, ούτε για δόλιες κακοτεχνίες δημόσιων έργων, για σκάνδαλα δυσώδη όπως της Siemens ή του Bατοπεδίου.

Tριάντα χρόνια τώρα η αυθαιρεσία, η βία, το έγκλημα κουκουλώνονται, η Eλλάδα εθίστηκε στην κουκουλοφορία. Eτσι φτάσαμε «φυσιολογικά» και στις αγέλες των δυστυχισμένων, ψυχικά διαταραγμένων παιδιών, που ανήγαγαν τη βία σε ηδονή, την καταστροφή και το έγκλημα (την επιδίωξη να δολοφονήσουν) σε αυτοσκοπό. Δεν έχουν προσχηματικά «εν ονόματι», ιδεολογικές πλατφόρμες, ούτε καν συνθήματα. Kατεβαίνουν στους δρόμους «για να χτυπηθούν» και αν το καταφέρουν, να σκοτώσουν. Tον ψυχισμό τους τον διαμόρφωσε η επιβολή του «όλα επιτρέπονται», ο μηδενισμός των «προοδευτικών δυνάμεων» της μεταπολίτευσης.

Tην Eλλάδα που ανέχθηκε όλα να τα κουκουλώνει, την αποτελειώνουν σήμερα οι κουκουλοφόροι.

Αναδημοσίευση από την Kαθημερινή - Ημερομηνία δημοσίευσης: 29-10-11

Διαβάστε περισσότερα......

Καλόν ἐντάφιον ἡ ...Προεδρία!

Σαράντος Ι. Καργάκος

Μία ἐθνική ἐπέτειος δέν εἶναι ... ἐπαίτειος. Οἱ νεκροί δέν ἐπαιτοῦν· ἀπαιτοῦν. Πρωτίστως τό σεβασμό μας. Αὐτά πού ἔγιναν στή Θεσσαλονίκη τήν 28η Ὀκτωβρίου δέν ἐκθέτουν ἁπλῶς τήν Ἑλλαδα διεθνῶς. Ἀποτελοῦν ἀσέβεια ἑνός ἄδοξου παρόντος πρός ἕνα ἔνδοξο παρελθόν. Ὁ πρόεδρος τῆς δημοκρατίας ὄφειλε -ἔστω καί μόνος- νά σταθεῖ στήν ἐξέδρα σέ στάση προσοχῆς καί νά ἀποτίσει φόρο τιμῆς στίς παρελαύνουσες σκιές τῶν νεκρῶν πού μέ τό αἷμα τους ἔγραψαν τό ἔπος του '40. Ἐπέλεξε ν' ἀποχωρήσει σέ ἔνδειξη διαμαρτυρίας. Εἶναι κι αὐτό μιά στάση· νιώθεται, ὅπως λέει ὁ ποιητής.

Ὄφειλε ὅμως ὡς τηρητής καί ὄχι παρατηρητής τοῦ Συντάγματος νά παραιτηθεῖ, γιά νά θέσει τόν πολιτικό κόσμο καί τούς πολίτες πρό τῶν εὐθυνῶν τους. Δέν θέλώ νά πιστεύω ὅτι ὁ ἄνθρωπος, πού γνώρισα κάποτε ὡς ἀθλητή, ἔχει ἀσπασθεῖ σέ παραλλαγή τήν περιλάλητη φράση τῆς αὐτοκράτειρας Θεοδώρας: "Καλόν ἐντάφιον ἡ ... προεδρία"!

Αναδημοσίευση από το www.sarantoskargakos.gr - Ημερομηνία δημοσίευσης: 29-10-11

Διαβάστε περισσότερα......

Σάββατο, 29 Οκτωβρίου 2011

MEGA Σαββατοκύριακο - Γ. Κοντογιώργης - Τα γεγονότα της Θεσσαλονίκης και οι ευθύνες του Προέδρου της πολιτείας - 29 Οκτ 11

Στα πλαίσια της εκπομπής "MEGA Σαββατοκύριακο", στις 29.10.11, ο Καθηγητής Πολιτικής Επιστήμης και πρώην πρύτανης του Παντείου Πανεπιστημίου κ. Γιώργος Κοντογιώργης ερμηνεύει τα γεγονότα της προσβολής της Εθνικής Επετείου και του Προέδρου της Πολιτείας.

Σχετική αρθρογραφία:

  1. Παρέλαση λαϊκής οργής, κατά του χρεοκοπημένου πολιτικού συστήματος, 28.10.11
  2. "GEORGES CONTOGEORGIS : Le combat Grec !" par Simone LE BARON (Athènes), 29.10.11

Διαβάστε περισσότερα......

«Από ήρωες του πολέμου, στη χλεύη των τότε ηττημένων»

Η ΑΚΑΔΗΜΙΑ ΑΘΗΝΩΝ ΚΑΛΕΙ ΤΙΣ ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΔΥΝΑΜΕΙΣ ΣΕ ΣΥΣΤΡΑΤΕΥΣΗ ΠΡΟΚΕΙΜΕΝΟΥ ΝΑ ΣΩΘΕΙ Η ΠΑΤΡΙΔΑ

Δραματική έκκληση στις πολιτικές δυνάμεις της χώρας απευθύνει η Ακαδημία Αθηνών «να αναλάβουν τις ευθύνες τους και να ενώσουν τις προσπάθειές τους για τη σωτηρία της πατρίδας». Είναι η πρώτη φορά που η Ακαδημία Αθηνών αναλαμβάνει τέτοια πρωτοβουλία και το κάνει γιατί «δεν υπάρχουν περιθώρια χρονοτριβής, η χώρα έχει ήδη εισέλθει δυστυχώς σε φάση αποδιοργάνωσης και χάους». Την έκκληση αυτή απηύθυνε χθες από το βήμα της Ακαδημίας ο πρόεδρός της Απόστολος Σ. Γεωργιάδης (ομ. καθηγητής Αστικού Δικαίου) μιλώντας στην πανηγυρική τελετή για την εθνική επέτειο.

«Σήμερα, 71 χρόνια μετά τον πόλεμο του '40, η Ελλάδα βρίσκεται στο επίκεντρο μιας πρωτοφανούς οικονομικής και κοινωνικής κρίσης και το ελληνικό όνομα διαπομπεύεται διεθνώς κάθε μέρα», επισημαίνει ο Απόστολος Γεωργιάδης, πρόεδρος του ανώτατου πνευματικού ιδρύματος της χώρας.

Ο κ. Γεωργιάδης, αφού αναφέρθηκε στις ηρωικές στιγμές του ελληνικού λαού στον πόλεμο του '40 και στα κατορθώματα των Ελλήνων μαχητών στα βουνά της Αλβανίας που προκάλεσαν το θαυμασμό της διεθνούς γνώμης και των ηγετών του ελεύθερου κόσμου, κατέληξε: «Σήμερα, 71 χρόνια από τότε, η χώρα μας βρίσκεται στο επίκεντρο μιας πρωτοφανούς οικονομικής και κοινωνικής κρίσης. Η Ελλάδα βιώνει μια πρωτόγνωρη εθνική κρίση. Βρίσκεται ενώπιον του κινδύνου όχι απλώς πτώχευσης αλλά εμφύλιας σύγκρουσης των διαφόρων κοινωνικών ομάδων. Πλήττεται από κύματα βίας και ανομίας, με απρόβλεπτες συνέπειες για την κοινωνική ειρήνη και τη Δημοκρατία. Η εικόνα της στο εξωτερικό είναι βαθύτατα πληγωμένη. Το ελληνικό όνομα διαπομπεύεται διεθνώς κάθε μέρα. Από ήρωες του Β' Παγκοσμίου Πολέμου καταντήσαμε η χλεύη των τότε ηττημένων και των άλλων Ευρωπαίων. Οι Ελληνες έχουν καταληφθεί από την αγωνία και το φόβο όχι μόνο μιας επικείμενης χρεοκοπίας αλλά κυρίως απώλειας του φρονήματος, της εθνικής κυριαρχίας. Τους τρομάζει ο κίνδυνος ρήξης της κοινωνικής συνοχής και εξάρθρωσης των κρατικών λειτουργιών.

«Σε φάση χάους»

»Η Ακαδημία Αθηνών, ως το ανώτατο πνευματικό ίδρυμα της χώρας, αισθάνεται την ανάγκη να ενώσει τη φωνή της με όλους εκείνους τους Ελληνες που αγωνιούν για το παρόν και το μέλλον της χώρας. Γι' αυτό και απευθύνει έκκληση στις πολιτικές δυνάμεις της χώρας, έστω την ύστατη στιγμή, να αρθούν στο ύψος των περιστάσεων· να παραμερίσουν τις στείρες κομματικές και ιδεολογικές αντιπαραθέσεις· να αναλάβουν επιτέλους τις ευθύνες τους και να ενώσουν τις προσπάθειές τους για τη σωτηρία της πατρίδας. Δεν υπάρχουν περιθώρια χρονοτριβής, γιατί η χώρα έχει ήδη εισέλθει δυστυχώς σε φάση αποδιοργάνωσης και χάους.

»Η κρίση χρέους πλήττει βέβαια όχι μόνο την Ελλάδα αλλά και άλλες χώρες της ευρωζώνης. Καμία όμως από αυτές δεν βιώνει το κλίμα διάλυσης και παρακμής που ζούμε οι Ελληνες καθημερινώς. Και όμως υπάρχει ακόμη καιρός να σταματήσει ο κατήφορος προς την αχαλίνωτη βία, τις τυφλές καταλήψεις, τις καταστροφές δημόσιας και ιδιωτικής περιουσίας, το απόλυτο χάος, να επανέλθει η οικονομία της χώρας σε τροχιά ανάπτυξης.

«Πανστρατιά»

»Η Ελλάδα διαθέτει δυνατότητες και εφεδρείες, με την αξιοποίηση των οποίων μπορεί να ανακτήσει σχετικά σύντομα την οικονομική της ευρωστία. Αρκεί, αυτοί που εκπροσωπούν το λαό, αδιάφορο αν βρίσκονται στην κυβέρνηση ή στην αντιπολίτευση, να εκπληρώσουν το αυτονόητο χρέος τους και να συστρατευθούν σε μια πανστρατιά για να σωθεί η πατρίδα, να αποφύγει την καταστροφή και να παραμείνει στους κόλπους της Ευρώπης αξιοπρεπής και ανεξάρτητη. Το χρωστούν, εκτός των άλλων, στους ηρωικούς νεκρούς του Αλβανικού έπους».

Ν.Κ.-Ρ.

Αναδημοσίευση από την Ελευθεροτυπία - Ημερομηνία δημοσίευσης: 28-10-11

Διαβάστε περισσότερα......

«Φωτιά στην άνομη φωτιά!»

Οδυσσέας Ελύτης «Άσμα ηρωικό και πένθιμο για τον χαμένο ανθυπολοχαγό της Αλβανίας»
Κώστας Ζουράρις

Σήμερα, ιερομηνία. Έπους του '40, ο ελληνικός λαός ξανατίμησε την ιερομνήμη του: «Μνήμη του λαού μου σε λένε Πίνδο και σε λένε Άθω» μας παροτρύνει πάλι ο ιεροπρόπος Ελύτης.

«Όχι στο Δ Ράϊχ» βροντοφώνησαν πλήθη λαού, σήμερα, επέτειο του ΟΧΙ.
Ο ελληνικός λαός έφτυσε, σήμερα στις παρελάσεις του, όλους τους θεσμικούς γερμανοτσολιάδες των μνημονίων, της εθελοδουλίας και της κλεπτοκομματοκρατίας.

Στις εξέδρες ανέβηκαν σήμερα, οι πραγματικοί επίσημοι: ο ίδιος ο λαός, αφού προηγουμένως έδιωξε τους επίσημους οσφυοκάμπτες, κλεφταράδες και παρακεντέδες της Τρόϊκας.

Στην παρέλαση, παντού ο αρχέγονος λαός των Ελλήνων, χειροκροτούσε τα παρελαύνοντα παιδιά του, που έστρεφαν αλλού με περιφρόνηση το κεφάλι, αγνοώντας τα επίσημα κομματοθεσμικά ρεμάλια.

Για πρώτη φορά ο ελληνικός λαός πήρε στις παρελάσεις την θέση του: Αυτός Επίσημος, στις εξέδρες των επισήμων, προγκάροντας τους ξεφτίλες επισήμους.
«Όχι στο Δ Ράϊχ». ΟΧΙ στους ξεπουλημένους γερμανοτσολιάδες, μπουραντάδες και λοιπούς νεοχίτες του Ναιναίκου δικομματισμού που πρόδωσε την Ελλάδα.
Όχι στον δοσιλογισμό της δικομματοκρατίας και των μνημονιοπροσκηνημένων.
«Φωτιά στην άνομη φωτιά!»

Ναι Ελύτη, ναι Ρωμιοσύνη Συ δοξαστική!

Ναι στο ΟΧΙ.

Αναδημοσίευση από το Κίνημα Ανεξάρτητων Πολιτών - Ημερομηνία δημοσίευσης: 28-10-11

Διαβάστε περισσότερα......

Παρασκευή, 28 Οκτωβρίου 2011

Κινδυνεύει σοβαρά η θέση μας στην Δύση

Γιώργος Πρεβελάκης*

Το μεταπολιτευτικό αντιαμερικανικό και αντιευρωπαϊκό ρεύμα το οποίο είχε προκαλέσει στην Ελλάδα η δικτατορία εξομαλύνθηκε σταδιακά, χάρη στους πολιτικούς και ιδεολογικούς ελιγμούς του Κωνσταντίνου Καραμανλή, στην οξυδέρκεια και το θάρρος του Γάλλου προέδρου Giscard d'Estaing και στην καλή επικοινωνία ανάμεσα στην ελληνική και την ευρωπαϊκή πνευματική και πολιτική ηγεσία.

Ως αντιπολίτευση, ο Ανδρέας Παπανδρέου αξιοποίησε συνθηματολογικά τα αντιδυτικά αντανακλαστικά των ψηφοφόρων. Ως Πρωθυπουργός, ενέταξε στην Κυβέρνησή του μια νέα γενεά πολιτικών με κοσμοπολιτικό χαρακτήρα: γλωσσομάθεια, σπουδές και διδασκαλία στα μεγάλα δυτικά πανεπιστήμια, παραμονή στο εξωτερικό. Στην επικοινωνία με τους ξένους ηγέτες, διέθεταν ένα σημαντικό διαπραγματευτικό πλεονέκτημα : σαφή αντίληψη για τα ήθη και τις νοοτροπίες των συνομιλητών τους, έναντι επιφανειακών εμπειριών και ρομαντικών στερεοτύπων.

Η ασυμμετρία χρησιμοποιήθηκε για την συγκάλυψη της κατάστασης στην Ελλάδα και για την εξασφάλιση πόρων και υποστήριξης. Η τακτική αυτή φάνηκε να αποδίδει. Η ροή ευρωπαϊκών κεφαλαίων, η είσοδος στην Ευρωζώνη, η απουσία ελέγχων δημιούργησαν την τεχνητή ευφορία των τελευταίων δεκαετιών. Οι πολιτικοί-χειραγωγοί των Ευρωπαίων κέρδιζαν στο εσωτερικό σκηνικό, έναντι όσων προειδοποιούσαν για τους κινδύνους.

Επί δεκαετίες συσσωρεύθηκε χρέος, με αποτέλεσμα σήμερα η Ελλάδα να χρεωκοπεί κατ'αναλογίαν, η χειραγώγηση των Ευρωπαίων από τους Έλληνες πολιτικούς, συνδυασμένη με την υποτίμηση των ελληνικών ζητημάτων, συσσώρευσε παρανοήσεις. Οι Ευρωπαίοι αγνόησαν, εκουσίως ή ακουσίως, την σήψη της ελληνικής οικονομίας και κοινωνίας• οι Έλληνες επίστεψαν σε ένα "κεκτημένο" καταναλωτισμού και ήσσονος προσπαθείας. Η οικονομική κρίση αντιπαρέθεσε τις ψευδαισθήσεις στις πραγματικότητες. Η τυχοδιωκτική πολιτική ελίτ δεν έχει άλλα περιθώρια, καθώς η χειραγώγηση των Ευρωπαίων, διά της οποίας εξασφάλιζε την εξουσία, δεν αποδίδει πια. Το ψυχολογικό πλήγμα ήδη έχει αντίχτυπο στην σχέση Ελλάδας-Ευρώπης.

Η Κυβέρνηση αντιμετωπίζει το ζήτημα αυτό όπως ασκεί και την οικονομική της πολιτική. Ένα πρόβλημα παρελθόντος μετατρέπεται σε ολοκληρωτική καταστροφή. Στην προσπάθειά της να διαχειριστεί τις αντιφάσεις της, η Κυβέρνηση εξακολουθεί να παραπληροφορεί και την Ευρώπη και την Ελλάδα, αυξάνοντας εκθετικά την συσσώρευση των παρανοήσεων και των παρεξηγήσεων. Στους Ευρωπαίους δανειστές παρουσιάζει την αποτυχία της πολιτικής της ως απόρροια αντιπολιτευτικής τακτικής, κυρίως από την Αξιωματική Αντιπολίτευση, και ολιγωρίας και διαφθοράς των Ελλήνων πολιτών συλλήβδην. Αποσείει τις ευθύνες της και αποκλείει τις εναλλακτικές οδούς πληροφόρησης. Απαξιώνεται έτσι η ελληνική κοινωνία στο σύνολό της. Στο εσωτερικό της χώρας, η Κυβέρνηση αποδίδει συστηματικά και κατ' εξακολούθηση τα άδικα και ανενεργά μέτρα λιτότητας σε άτεγκτες, μη διαπραγματεύσιμες εντολές της Τρόϊκας: υποσκάπτει την εικόνα και την λειτουργία της Ευρώπης.

Οι ενέργειες αυτές αλληλοσυμπληρώνονται και αλληλοϋποστηρίζονται. Όσο αμαυρώνεται η εικόνα της Ελλάδας, τόσο αυξάνονται και οξύνονται οι αντιδράσεις των Ευρωπαίων. Ως αναπόφευκτη συνέπεια στον φαύλο κύκλο, οι Ευρωπαίοι στην Ελλάδα στοχοποιούνται ως εχθροί, με ανάλογες εκφράσεις και εκδηλώσεις, οι οποίες στην συνέχεια προκαλούν αλγεινή εντύπωση στην Ευρώπη. Οι κατά κανόνα προσβλητικές εκπομπές στα ευρωπαϊκά μέσα ενημέρωσης αφ' ενός, οι απειλές στους εκπροσώπους της Τρόϊκας στην Αθήνα αφ' ετέρου αλληλοτροφοδοτούν την εμπάθεια, τα στερεότυπα, την απομάκρυνση.

Μολότι συχνά συζητείται, η αποβολή της Ελλάδας από την Ευρώπη δεν είναι πιθανή. Οι κίνδυνοι προέρχονται από την συσσώρευση θυμού και αγανάκτησης στην Ελλάδα. Μέσα στο ρευστό ευρωπαϊκό και διεθνές περιβάλλον, η απόρριψη της Ευρώπης από την πλειονότητα των πολιτών θα έχει σοβαρές γεωπολιτικές συνέπειες σε μια περιοχή η οποία ήδη εμφανίζει νέες εντάσεις. Για την Ελλάδα απομάκρυνση από την Ευρώπη συνεπάγεται μεγάλη και βαθειά οπισθοδρόμηση. Η Ελλάδα διαθέτει δυνατότητες και εφεδρείες, χάρη στις οποίες μπορεί να ανακτήσει την οικονομική της ευρωστία μέσα σε λίγα χρόνια. Προϋπόθεση γι αυτό είναι να μην παγιδευθεί σε τυχοδιωκτικές ατραπούς, στις οποίες οδηγούν οι εφαρμοζόμενες ευκαιριακές κυβερνητικές μικρο-πολιτικές.

Η παραμονή της Κυβέρνησης στην εξουσία δημιουργεί πλέον γεωπολιτικούς κινδύνους. Η επίλυση του πολιτικού προβλήματος της Ελλάδας επείγει. Όπως το 1974, για να μη διαλυθεί ο δεσμός Ελλάδος και Δύσης, χρειάζεται ηγεσία η οποία να συνδυάζει σταθερό ευρωπαϊκό προσανατολισμό με ανεξαρτησία και αξιοπρέπεια.

 

* O Γεώργιος - Στυλιανός Πρεβελάκης είναι καθηγητής Γεωπολιτικής στο Πανεπιστήμιο της Σορβόννης (Paris 1).

Αναδημοσίευση από την Εστία - Ημερομηνία δημοσίευσης: 11-10-11

Διαβάστε περισσότερα......

Casus Belli - Γ. Κοντογιώργης - Πολιτική εξουσία ηγεμόνων - 27 Οκτ 11

Συνέντευξη του Καθηγητή Πολιτικής Επιστήμης και πρώην πρύτανη του Παντείου Πανεπιστημίου κ. Γιώργου Κοντογιώργη, στις 27.10.11 στην εκπομπή Casus Belli, σχετικά με την ευθύνη του πολιτικού προσωπικού, όπως επίσης και την πολιτική συνυπευθυνότητα του Προέδρου της Πολιτείας, για την εθνική ταπείνωση και για την καταστροφή που συντελείται σε βάρος της ελληνικής κοινωνίας.

Σχετική αρθρογραφία:

  1. Γιώργος Κοντογιώργης, Ο Πρόεδρος της Πολιτείας, πολιτικά συνυπεύθυνος για την ταπείνωση και καταστροφή της χώρας, 28.10.11
  2. Ματαιώθηκε η στρατιωτική παρέλαση, 28.10.11

Διαβάστε περισσότερα......

Πέμπτη, 27 Οκτωβρίου 2011

Γιανναράς - Η Ελληνικότητα ως προσωπική εύρεση - 8 Φεβ 10

Εισήγηση του ομότιμου καθηγητή Φιλοσοφίας κ. Χρήστου Γιανναρά με θέμα: «Η Ελληνικότητα ως προσωπική εύρεση», που έδωσε στις 8.2.10, στα πλαίσια του προγράμματος διαλέξεων του «Ανοιχτού Πανεπιστημίου» του Δήμου Ασπροπύργου.

Αναδημοσίευση από το Αντίφωνο - Ημερομηνία δημοσίευσης: 27-10-11

Διαβάστε περισσότερα......

Τετάρτη, 26 Οκτωβρίου 2011

Γράμματα Σπουδάματα - Χολέβας - Τα ΟΧΙ των Ελλήνων - 25 Οκτ 11

Ο δάσκαλος κ. Δημήτριος Νατσιός συζητά με τον Πολιτικό επιστήμονα κ. Κωνσταντίνο Χολέβα για τα ΟΧΙ των Ελλήνων.

Σχετική αρθρογραφία:

  1. Κωνσταντίνος Χολέβας, Τα ΟΧΙ του Ελληνισμού, 23.10.11

Διαβάστε περισσότερα......

Η λιτότητα δεν είναι μονόδρομος για την Ευρώπη

Joseph Stiglitz

Οι περισσότεροι οικονομολόγοι πίστευαν ότι όταν το ευρώ τέθηκε σε ισχύ, αποτελούσε ένα ημιτελές έργο. Και αυτό επειδή οι Ευρωπαίοι είχαν αφαιρέσει πάρα πολλούς μηχανισμούς προσαρμογής, δίχως να τους αντικαταστήσουν με άλλους.

Ένα από τα πράγματα που καθιστά το αμερικανικό νόμισμα λειτουργικό σε ολόκληρη τη χώρα είναι η ύπαρξη μιας κοινής δημοσιονομικής αρχής και το υψηλό ποσοστό μετανάστευσης (σε τέτοιο βαθμό που θα μπορούσαμε να αδειάσουμε την πολιτεία της Βόρειας Ντακότα). Στην Ευρώπη, δεν υπάρχει δημοσιονομική αρχή, η μετανάστευση είναι πιο δύσκολη και οι περισσότερες χώρες σίγουρα δεν είναι διατεθειμένες να αφήσουν τον πληθυσμό τους να φύγει και να αδειάσουν.

Κατά συνέπεια απουσιάζει το πλαίσιο που θα επέτρεπε στους Ευρωπαίους ένα αποτελεσματικό κοινό νόμισμα. Τώρα, θα μπορούσε κάποιος να καλύψει τις ατέλειες ενός τμήματος ενισχύοντας κάποιο άλλο, για παράδειγμα μέσω μίας ισχυρότερης δημοσιονομικής αρχής. Όμως, ούτε αυτό συνέβη. Αυτό που έγινε σε δημοσιονομικό επίπεδο ήταν η προσκόλληση σε ένα σύμφωνο «σταθερότητας και ανάπτυξης», το οποίο όμως ήταν σύμφωνο για ύφεση παρά για ανάπτυξη, επειδή η μείωση των ελλειμμάτων όταν υπάρχει ένα σοκ αποτελεί συνταγή για ύφεση, κάτι το οποίο ισχύει σήμερα στην Ελλάδα. Έτσι παραμένει πάντα το ερώτημα: όταν ξέσπασε κρίση, ήταν σε θέση να ολοκληρώσουν το έργο;

Πιστεύω ότι η ετυμηγορία δεν έχει ακόμη δοθεί.

Λαθεμένοι χειρισμοί

Η συμφωνία της 21ης Ιουλίου ήταν μια καλή συμφωνία. Αναγνώρισε ότι η Ελλάδα χρειαζόταν βοήθεια για να αναπτυχθεί, όμως δεν της έδωσε χρήματα και η διαδικασία της επικύρωσης εξελίσσεται με πολύ αργό ρυθμό. Κατά συνέπεια νομίζω ότι πρόκειται για ένα θέμα που δεν έχει ακόμη επιλυθεί. Υπάρχουν αρκετοί θεσμικοί τρόποι που θα μπορούσαν να συμβάλουν στην επίλυσή του. Το «ευρωπαϊκό ταμείο χρηματοπιστωτικής σταθερότητας» (EFSF) θα πρέπει να είναι μεγαλύτερο ή να έχει μεγαλύτερη ικανότητα αυτομόχλευσης. Αυτό είναι το ελάχιστο.

Σε μακροπρόθεσμο ορίζοντα, θα χρειαστούν ευρωομόλογα και αρκετά άλλα μέτρα και βεβαίως θα πρέπει να αναγνωρίσουν ότι το πλαίσιο των μέτρων λιτότητας δεν είναι ο ενδεδειγμένος τρόπος για να φθάσουν στη λύση.

Η έκδοση ευρωομολόγων θα μπορούσε να αποτελέσει το ένα μέρος του δημοσιονομικού πλαισίου. Το πρόβλημα με την ευρωζώνη έγκειται στο γεγονός ότι το ένα μέρος του πλαισίου που πίστευαν ότι χρειαζόταν ήταν η μείωση των δημοσιονομικών ελλειμμάτων και αυτό βασίστηκε σε μία εσφαλμένη ανάλυση: η Ιρλανδία και η Ισπανία είχαν πλεονάσματα πριν από την κρίση, πίστευαν όμως ότι η μείωση των δημοσιονομικών ελλειμμάτων ήταν αναγκαία και αρκετή για να προστατεύσει το οικονομικό πλαίσιο, κάτι που τελικά αποδείχθηκε λάθος.

Έμφαση στις πολιτικές

Η συμφωνία της 21ης Ιουλίου θα ήταν μία καλή αρχή εάν εφαρμοζόταν γρήγορα, κάτι όμως που δεν συνέβη. Επιτρέψτε μου να πω ότι για μία δημοκρατική χώρα η διαδικασία δεν ήταν και τόσο αργή. Η περίοδος των δύο μηνών για να ψηφιστεί από τις χώρες μέλη η νομοθεσία δεν είναι μεγάλο χρονικό διάστημα, όμως οι αγορές κινούνται ταχύτατα. Κατά συνέπεια, δεν κατακρίνω το γεγονός ότι ο ρυθμός ήταν βραδύς, αυτός είναι άλλωστε ο χαρακτήρας ενός δημοκρατικού πολιτεύματος. Η κριτική μου έγκειται στο γεγονός ότι δεν έκαναν τίποτε τη δεκαετία που προηγήθηκε της κρίσης. Υποψιάζομαι ότι θα δούμε αρκετή μεταβλητότητα και είναι δύσκολο σε αυτό το σημείο να αποφανθούμε εάν στο τέλος η ευρωζώνη θα βγει αλώβητη ή όχι από την κρίση.

Όλα εξαρτώνται από τις πολιτικές. Και παρότι πιστεύω ότι οι Ευρωπαίοι ηγέτες έχουν πράγματι δεσμευθεί να κάνουν κάτι, οι πολιτικές σε ορισμένες περιπτώσεις δεν συνάδουν με τα οικονομικά.

Τα προβλήματα είναι μεγάλα. Για το λόγο αυτό και είναι πολύ πιθανόν ένα χρόνο αργότερα η ευρωζώνη να είναι μικρότερη από ότι είναι σήμερα. Επικρατεί η κοινή αντίληψη μεταξύ οικονομολόγων ότι ο καλύτερος τρόπος για να φθάσουμε σε αυτό θα ήταν να αποχωρήσουν οι χώρες της βόρειας Ευρώπης. Αυτή θα ήταν η πιο εύκολη προσαρμογή.

Σύμφωνα όμως με τη γενικά επικρατούσα άποψη, αυτό δεν πρόκειται να συμβεί τώρα. Η επικρατούσα άποψη είναι ότι ορισμένες από τις ασθενέστερες χώρες θα εγκαταλείψουν το ευρώ και ότι αυτό θα προκαλέσει πολύ μεγάλο τραύμα στις διεθνείς χρηματοοικονομικές αγορές, όπως «πάγωμα» των πιστωτικών αγορών, μία επανάληψη της 15ης Σεπτεμβρίου του 2008.

Δυναμική ανάπτυξης

Εάν η Ευρώπη επιμένει να προχωρήσει με το είδος των πακέτων μέτρων λιτότητας που πρεσβεύει η Γερμανία, χωρίς το είδος της βοήθειας που είναι αναγκαίο για να στηριχθούν οι χώρες με σοβαρά οικονομικά προβλήματα, όπως η Ελλάδα, τότε είναι σχεδόν σίγουρο ότι η ευρωζώνη θα διασπαστεί. Εάν όμως προχωρήσει στην παροχή βοήθειας, τότε μπορεί να επιβιώσει, τουλάχιστον για ένα διάστημα. Η «ευρωπαϊκή κεντρική τράπεζα» (ΕΚΤ) είναι το μοναδικό θεσμικό όργανο που διαθέτει αυτό το είδος της ευελιξίας που είναι αναγκαίο για την αντιμετώπιση της κρίσης. Αυτή η ευελιξία θα αποδειχθεί απολύτως αναγκαία όταν οι Ευρωπαίοι θα θελήσουν να κάνουν το μεγάλο βήμα και θα αναλάβουν δράση.

Το πρόβλημα σήμερα είναι ότι ορισμένα άτομα στη Γερμανία αλλά και σε κάποιες άλλες χώρες διατείνονται πως η ΕΚΤ δεν πρέπει να αγοράζει ιταλικά και ισπανικά κρατικά ομόλογα και δεν θα πρέπει να αναλάβει αποφασιστική δράση. Εάν όμως η ΕΚΤ δεν το κάνει, τότε οι προοπτικές της ευρωζώνης διαγράφονται άκρως ζοφερές.

Η χρεοκοπία της Ελλάδας δεν είναι αναπόφευκτη, εάν τελικά οι Ευρωπαίοι αποφασίσουν να της προσφέρουν αρκετή βοήθεια για να αναπτυχθεί. Έχει τεράστια δυναμική ανάπτυξης, κατά συνέπεια εάν η Ευρώπη προσφέρει αρκετά χρήματα, η Ελλάδα θα αναπτυχθεί και θα καταφέρει να διαχειριστεί τα χρέη της. Το θέμα είναι ότι μέχρι στιγμής δεν έχει δοθεί βοήθεια για την προώθηση της ανάπτυξης, σε αντίθεση με τα μέτρα λιτότητας τα οποία έχουν ως στόχο να καλύψουν το έλλειμμα του προϋπολογισμού -και δεν είμαι και πολύ αισιόδοξος ότι με αυτή τη τακτική θα αποτρέψει τη χρεοκοπία.

 


Ο Joseph Stiglitz είναι κάτοχος του βραβείου Νόμπελ για την οικονομία, καθηγητής οικονομικών στο πανεπιστήμιο «Κολούμπια», πρώην πρόεδρος της επιτροπής οικονομικών συμβούλων του προέδρου Κλίντον, πρώην αντιπρόεδρος της παγκόσμιας τράπεζας.

Αναδημοσίευση από την Ναυτεμπορική - Ημερομηνία δημοσίευσης: 20-10-11

Διαβάστε περισσότερα......

Τρίτη, 25 Οκτωβρίου 2011

Κυκλώπων έργα

Γιάννης Τριάντης

Τρώγονται σαν τα σκυλιά, βρίζουν ο ένας τον άλλον, αλληλοϋποβλέπονται, προστατεύουν σαν κύκλωπες τα δικά τους συμφέροντα και πουλάνε στο πόπολο φτηνές ρητορείες για την «ενωμένη Ευρώπη» και την «κοινή μοίρα των λαών».

Οι ηγέτες της πεφωτισμένης Εσπερίας, οι σημερινοί... Αλλά μήπως ήταν καλύτεροι οι προηγούμενοι του μυθολογημένου παρελθόντος, του προσφάτου και του απώτερου; Ποιοι είχαν μπλέξει την Ευρώπη στους πολέμους; Ποιοι υπήρξαν στυγνοί αποικιοκράτες; Ποιοι βαρύνονται με κατακτητικούς πολέμους, διώξεις, θηριωδίες και με το Ολοκαύτωμα; Ποιοι βομβάρδισαν ευρωπαϊκή χώρα -στα τέλη του εικοστού αιώνα!- φορώντας τη μάσκα του ανθρωπιστή; Και ποιοι έβαλαν ξυπόλητες χώρες να περπατήσουν στ' αγκάθια της ευρωζώνης, μόνο και μόνο για να εξυπηρετήσουν το όραμα μιας καπιταλιστικής Ευρώπης με κυρίαρχους και παρίες; Ευτυχώς, όμως, που υπάρχει το χέρι του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου. Στιβαρό και σωτήριο για τη χώρα μας. Με πλούσια εμπειρία και πολύτιμη τεχνογνωσία, την οποία επικαλείται μονίμως ο Ελληνας πρωθυπουργός. Διαπιστώνουν λοιπόν οι σοφοί του ΔΝΤ ότι πρέπει «να αναθεωρηθεί η μέχρι τώρα στρατηγική αντιμετώπισης της ελληνικής κρίσης». Τώρα! Μετά από ενάμιση χρόνο... Τώρα είδαν οι εξπέρ ότι η συνταγή τους οδηγεί στην ύφεση, η οποία φρενάρει την ανάπτυξη με ό,τι ολέθριο συνεπάγεται αυτό για τη χώρα... Τώρα είδαν ότι το θλιβερό Μνημόνιο έχει εκτινάξει σε δυσθεώρητα ύψη το χρέος, ακριβώς λόγω της βαθιάς ύφεσης... Και τώρα ομολογούν αναίσχυντα ότι η επιλογή της συνταγής για την Ελλάδα στηρίχτηκε σε στοιχεία από την εμπειρία... άλλων χωρών! Αυτά οι πάνσοφοι σωτήρες... Και μετά μου λες, υποβολέα, ότι φταίνε οι Αγανακτισμένοι και τα «χουλιγκάνια» που βρίζουν θεούς και δαίμονες, και δήθεν απαξιώνουν άδικα τους πολιτικούς -δικούς μας και ξένους... Και πού να δεις τι θα γίνει όταν φτάσουν στο αμήν οι ουρές που συνωστίζονται έξω από το Ταμείο ανεργίας, μαζί με τους χιλιάδες που θέλουν να φύγουν πανικόβλητοι για την Αυστραλία κι όπου αλλού τους εκτοπίζει η ανάγκη. Τότε θα καταλάβεις -και συ και οι κρινοδάχτυλοι που νιώθουν αλλεργία για τη «μάζα»- τι σημαίνει οργισμένος κόσμος, χειμαζόμενη κοινωνία και ταπεινωμένος λαός.

*** Τη γλίτωσε ο ΣΥΡΙΖΑ! Κανείς δεν βγήκε μέχρι τώρα να πει ότι βρίσκεται πίσω από τα «χουλιγκάνια» της εξέδρας...

Αναδημοσίευση από την Ελευθεροτυπία - Ημερομηνία δημοσίευσης: 25-10-11

Διαβάστε περισσότερα......

Casus Belli - Γ. Βάμβουκας - Υπάρχουν πολιτικές ευθύνες για τη χρεοκοπία της χώρας; - 24 Οκτ 11

Η Δήμητρα Αλεξάκη συζήτησε με τον Αναπληρωτή Καθηγητή του Οικονομικού Πανεπιστημίου Αθηνών κ. Γεώργιο Βάμβουκα, στις 24.10.11 στο Κανάλι 10, για το αν θα πρέπει να αποδοθούν ευθύνες σε συγκεκριμένους πολιτικούς ηγέτες, οι οποίοι με τις λανθασμένες αποφάσεις τους συνέβαλαν στο σημερινό δημοσιονομικό αδιέξοδο της χώρας.

Σχετική αρθρογραφία:

  1. Γεώργιος Βάμβουκας, Ανακύπτουν πολιτικές ευθύνες για τη χρεοκοπία της χώρας;, 22.10.11

Διαβάστε περισσότερα......

Ανδρείους μπορεί να βγάζει κάθε πατρίδα. Αγίους μόνο η Ελλάδα

Δημήτρης Νατσιός

«Ο λαός μας έφτασε στην κορυφή της Αθανασίας,
γιατί έφτασε στην άκρη της Θυσίας
»
Βασίλης Ρώτας, ποιητής

Οι Μεγάλες Ημέρες του Γένους μας. Η εθνική επέτειος του ʼ40. Περασμένα μεγαλεία και διηγώντας τα, όχι μόνο να κλαις, αλλά, κυρίως, να καμαρώνεις. Λίγο να σηκωθούμε, μας έπνιξαν οι αναθυμιάσεις... το Μνημόνιο, η Τρόικα, ο Βενιζέλος, η Βάσω, η Άννα πτώματα άταφα, χαμένα πράγματα, καντιποτένιοι άνθρωποι. Στρεφόμαστε, γυρίζουμε προς την ιστορία, όχι σαν φυγάδες από το παρόν, μα για να αντικρίσουμε νηφαλιότερα το επερχόμενο μέλλον και να παρηγορηθούμε λίγο. Ιδίως τώρα που θόλωσε ο νους μας και μας βρήκε το κακό, το «πισωγύρισμα» στην ιστορία, (η καημένη η γλώσσα μας, τι τράβηξε από τους γλωσσοκόπανους της δήθεν «δημοτικιάς»), η μελέτη, λοιπόν, της ιστορίας φρονηματίζει, «διά το μηδεμίαν ετοιμοτέραν είναι τοις ανθρώποις διόρθωσιν της των προγεγενημένων πράξεων επιστήμης» κατά τον Πολύβιο. Οι πράξεις, τα κατορθώματα των περασμένων, δι-ορθώνουν τους απογόνους και όχι τα «ασκιά γιομάτʼ αγέρα», τα λόγια τα κούφια.

Το βλέπω μες στην τάξη. Ενθουσιάζονται τα παιδιά και αποτυπώνεται στην μνήμη τους ανεξίτηλα η διήγηση μιας ιστορίας, στην οποία δεσπόζει ένα ωραίο και σπουδαίο πρόσωπο. Συναρπάζονται με αυθόρμητες, ζωντανές, αψιμυθίωτες αφηγήσεις. Πανηγύρι στην τάξη γίνεται όταν φέρνεις μπροστά τους ιστορίες χαρούμενες, «πεποικιλμένες» με ηρωισμό και θυσία.

Φέτος έχω χαρά μεγάλη, γιατί δεν έφτασαν ακόμη στην μικρή, ακριτική μας πόλη, τα βιβλία που η αβελτηρία (το σωστό αβελτερία εκ του α +βέλτερος) και η ευήθεια του ΥΠΠΔΒΜ (υπουργού «ποδοβολητό») στέρησε από τους Ελληνόπαιδες.

Δύο μήνες τώρα διδάσκω φωτοτυπώνοντας κείμενα έξοχα των κορυφαίων της λογοτεχνίας μας, πάλαι τε και επʼ εσχάτων. Από τον Αίσωπο και τον άγιο Χρυσόστομο έως τον Ελύτη. (Ομιλώ γιά τα γλωσσικά εγχειρίδια). Και πώς αλλιώς;

Να είσαι, τώρα δασκάλα γʼ δημοτικού, να ανοίγεις το βιβλίο γλώσσας της τάξης (αʼ τεύχος, σελίδα 79) και να διαβάζεις, ενώπιον των μαθητών σου, το αφιερωματικό κείμενο γιά το έπος του ʼ40. Αντί όμως γιά μαρτυρίες Ελλήνων στρατιωτών, των ηρώων που κρατούσαν όρθιοι τα διάσελα της Ιστορίας, «κείται» ένα κακόμοιρο, καταθλιπτικό κείμενο μιάς δεκάχρονης εβραιοπούλας από την Θεσσαλονίκη, της Ροζίνας. Γράφει στο ημερολόγιό της: «Τη Δευτέρα 28 Οκτωβρίου 1940 δεν πήγαμε σχολείο. Είχε κηρυχτεί ο Ελληνοϊταλικός πόλεμος. Αναστατωμένα ήμασταν εμείς τα παιδιά. Οι Ιταλοί βομβάρδισαν τη Θεσσαλονίκη. Στο μαγαζί του πατέρα μου γίνηκαν πολλές καταστροφές». Αυτό, τίποτε άλλο. Η γʼ τάξη δημοτικού, χιλιάδες Ελληνόπουλα, τέτοιες ηττοπαθείς γελοιότητες διδάσκονται γιά το ηρωϊκό ʼ40. Και στην Εʼ που διδάσκω φέτος (αʼ τεύχος, σελ. 74) το επίκαιρο κείμενο τιτλοφορείται ως εξής: «Η Ιταλία μας κήρυξε τον πόλεμο» και υπότιτλο «και εμείς πήγαμε στο υπόγειο». Την 28η Οκτωβρίου 1940, όταν δόνησε την πατρίδα μας η είδηση της επιστράτευσης, υπήρχε έστω κι ένας Έλληνας που κρύφτηκε ορνιθοειδώς στο υπόγειό του; Ήταν πανηγύρι εκείνη η μέρα, μέθυσε ο λαός μας με τʼ αθάνατο κρασί του Εικοσιένα, πού το βρήκαν τα δείλαια ανθρωπάκια του διαβίου το υπόγειο; Επιλογές αντάξιες μιας Δραγώνα, μιας Ρεπούση και της «υψηλοτάτης» διαβιοϋπουργού (χρυσοστόλιστο τίποτε μεγαλαυχίας .... και τίποτε άλλο).

Είναι γεγονός-παρενθέτω μία σκέψη- πως τα ασπόνδυλα προοδευτικά μαλάκια, ως θα έλεγε ο Ζουράρις, νιώθουν δυσφορία, μιάν «εσωτερική» ενόχληση και αδιαθεσία, όταν αναφέρονται στα πανηγύρια του Γένους και της Πίστης. Πουλημένες ψυχές, χωρίς ιθαγένεια τόπου, Γραικύλοι αληθινοί, δεν πιάνουν το νόημα της γιορτής, μετρούν τις χαμένες εργατώρες ή την «καθυστέρηση στην αναπτυξιακή πορεία της χώρας». Θυμάμαι εκείνο το σπιθαμιαίου (πνευματικού) αναστήματος «πολιτικό ζώον», (αριστοτελικός ο όρος), ο Σημίτης, να πολιορκείται από δημοσιογραφικά μικρόφωνα, έξω από μία εκκλησία, ανήμερα των Θεοφανείων. (Τι μαρτύριο γιά κάτι τέτοιους ο εκκλησιασμός!). Τι δήλωσε ο... αθεόφοβος: «Τα Θεοφάνεια σηματοδοτούν την πρόοδο της ελληνικής οικονομίας».

Έτσι ακριβώς. Γιʼ αυτό καταντήσαμε ζήτουλες της Οικουμένης...

Ας αφήσουμε όμως τα υποκείμενα και ας πιάσουμε τα κείμενα. Επεισόδια από εκείνες τις γιορτινές ημέρες του πολέμου. Να ξεθολώσει ο νους μας λίγο, να ξαποστάσουμε ακουμπώντας στις αετοράχες της Πίνδου και στα ψηλώματα της Βορείου Ηπείρου.

Το 1960 ομιλητής, κατά την εορτάσιμο ημέρα, στην Ακαδημία Αθηνών είναι ο Στρατής Μυριβήλης. Αντιγράφω: «Είχε οργανωθεί, κατά τη διάρκεια του αγώνος, υπηρεσία μεταγγίσεως αίματος απʼ τον Ερυθρό Σταυρό της Ελλάδος. Είχα ένα φίλο γιατρό σʼ αυτή την υπηρεσία και πήγαινα κάπου-κάπου να τον δω και να τα πούμε. Ο κόσμος έκαμε κάθε μέρα ουρά γιά να δώσει το αίμα του για τους τραυματίες μας. Ήταν εκεί νέοι, κοπέλες, γυναίκες, μαθητές, παιδιά που περίμεναν τη σειρά τους. Μία μέρα, λοιπόν, ο επί της αιμοδοσίας φίλος μου γιατρός, είδε μέσα στη σειρά των αιμοδοτών που περίμεναν, να στέκεται και ένα γεροντάκι.

- Εσύ, παππούλη, του είπε ενοχλημένος, τι θέλεις εδώ;

Ο γέρος απάντησε δειλά:

- Ήρθα κι εγώ, γιατρέ, να δώσω αίμα.

Ο γιατρός τον κοίταξε με απορία και συγκίνηση. Ο γέρος παρεξήγησε το δισταγμό του. Η φωνή του έγινε πιο ζωηρή.

- Μη με βλέπεις έτσι, γιατρέ μου. Είμαι γερός, το αίμα μου είναι καθαρό, και ακόμα ποτές μου δεν αρρώστησα. Είχα τρεις γιους. Σκοτώθηκαν και οι τρεις εκεί πάνω. Χαλάλι της πατρίδας. Όμως μου είπαν πως οι δύο, πήγαν από αιμορραγία. Λοιπόν, είπα στη γυναίκα μου, θα ʽναι κι άλλοι πατεράδες, που μπορεί να χάσουν τα παλληκάρια τους, γιατί δεν θα έχουν οι γιατροί μας αίμα να τους δώσουν. Να πάω να δώσω κι εγώ το δικό μου. Άιντε, πήγαινε γέρο μου, μου είπε κι ας είναι γιά την ψυχή των παιδιών μας. Κι εγώ σηκώθηκα και ήρθα».

Αυτά δεν είναι ιστορίες. Είναι Συναξάρια. Εδώ δεν έχουμε ένα συμβάν ηρωισμού. Ανέβηκαν ψηλότερα ο γέρος και η χαροκαμένη γερόντισσα, η γυναίκα του. Τρία παιδιά χαλαλίζουν γιά την πατρίδα. Αγόγγυστα, χωρίς να τα βάζει με τον Θεό, με το κράτος, με τον πόλεμο ο λεβεντόγερος, προσέρχεται να δώσει, να αδειάσει το βασανισμένο, το πικραμένο του κορμί κι από το λιγοστό, δικό του αίμα. Το κοινότοπον «μέχρι τελευταίας ρανίδος του αίματος» εδώ το κατανοούμε.

Έφτασε πολύ ψηλά στην κλίμακα ο γεροέλληνας. Στην κορυφή της. Στο «ου λογίζεται το κακόν». Στο «πάντα πιστεύει, πάντα ελπίζει, πάντα υπομένει». Δεν έχουμε εδώ τον κανόνα της αρετής που μας παρέδωσε η αρχαία Ελλάδα. Δεν είναι μόνο η αρετή της ανδρείας. Είναι η αγάπη και «αύτη απόγνωσιν αναιρεί» (Κλίμαξ, Ιωάννου Σιναϊτου). «Ανδρείους μπορεί να βγάζει κάθε πατρίδα. Αγίους όμως μόνο η Ελλάδα».

Αναδημοσίευση από το Ρεσάλτο - Ημερομηνία δημοσίευσης: 25-10-11

Διαβάστε περισσότερα......

Δευτέρα, 24 Οκτωβρίου 2011

Γεώργιος Βάμβουκας - Το ελληνικό δημοσιονομικό αδιέξοδο

Στα πλαίσια της εκπομπής Προσωπικά Δεδομένα του τηλεοπτικού σταθμού Blue Sky, που μεταδόθηκε στις 23.10.11 (εκπομπή αρχείου), ο δημοσιογράφος Κώστας Μαρδάς συζήτησε με τον Αναπληρωτή Καθηγητή του Οικονομικού Πανεπιστημίου Αθηνών κ. Γεώργιο Βάμβουκα για το σημερινό δημοσιονομικό αδιέξοδο της χώρας.

Σχετική αρθρογραφία:

  1. Γεώργιος Βάμβουκας, Πορεία προς εξαναγκαστική χρεοκοπία;, 22.9.11
  2. Γεώργιος Βάμβουκας, Ανακύπτουν πολιτικές ευθύνες για τη χρεοκοπία της χώρας;, 22.10.11

Διαβάστε περισσότερα......

Γερμανική ηγεμονία

Η Κύπρος έχει ακόμη τις δυνατότητες να αποφύγει το δρόμο της Αθήνας.

Στέφανος Κωνσταντινίδης

Ολες οι πληροφορίες που προέρχονται από δηλώσεις Γερμανών επισήμων αφήνουν σαφώς να εννοηθεί ότι στη συνάντηση της Κυριακής 23ης Οκτωβρίου 2011 δεν θα ληφθούν όλες εκείνες οι αναγκαίες αποφάσεις για την αντιμετώπιση της σημερινής κρίσης στην Ευρωζώνη. Έχει γίνει πια καθαρό ότι οι Γερμανοί επιδιώκουν τη λήψη μέτρων σταδιακά, επιδιώκοντας να επιβάλουν τις απόψεις τους. Όσο οι Γάλλοι αλλά και άλλοι Ευρωπαίοι εταίροι δεν συμφωνούν στα όσα επιμένει να επιβάλει η Γερμανία, το Βερολίνο θα κωλυσιεργεί στη λήψη οριστικών αποφάσεων αφήνοντας σε εκκρεμότητα ζητήματα που ζημιώνουν την Ευρωζώνη. Δεδομένου ότι η γερμανική είναι η πιο ισχυρή ευρωπαϊκή οικονομία, και δεδομένου ότι το Βερολίνο θα καταβάλει το μεγαλύτερο κόστος για την αντιμετώπιση της κρίσης, δεν είναι δυνατό να ληφθεί καμιά απόφαση χωρίς τη γερμανική σφραγίδα. Η Γερμανία κρατά την Ευρώπη σε ομηρία. Οι Γάλλοι, οι μόνοι που ώς τώρα ήταν σε θέση να τιθασεύουν κάπως τις γερμανικές ηγεμονικές επιδιώξεις στην Ευρώπη, φαίνεται να μην είναι πια σε θέση να το πράξουν, προπάντων που ο πιστοληπτικός οίκος Μoody’s απειλεί την πιστοληπτική αξιολόγηση ΑΑΑ της Γαλλίας με υποβάθμιση. Αυτό φυσικά αδυνατίζει ακόμη περισσότερο πολιτικά το Παρίσι απέναντι στο Βερολίνο.

Βεβαίως η Άνγκελα Μέρκελ αντιμετωπίζει και εσωτερικά προβλήματα που την υποχρεώνουν να είναι επιφυλακτική στη λήψη μέτρων διάσωσης των οικονομιών της Νότιας Ευρώπης. Ούτε μέσα στο ίδιο το κόμμα της έχει πάντα την αναγκαία υποστήριξη όταν πρόκειται για μέτρα που θα έχουν οικονομικό κόστος για τους Γερμανούς, ούτε και από τους συμμάχους της στην κυβέρνηση βρίσκει στήριξη. Ακόμη και η ίδια η γερμανική κοινή γνώμη είναι πολύ επιφυλακτική σε μια πολιτική οικονομικής στήριξης Ευρωπαίων εταίρων. Πολλοί όμως αναλυτές πιστεύουν ότι όλες αυτές οι δυσκολίες όσο και να είναι πραγματικές, δίνουν ουσιαστικά το πρόσχημα στη Μέρκελ και τη γερμανική κυβέρνηση να παρουσιάζονται με σκληρές θέσεις που δεν έχουν άλλο στόχο από την πολιτική ηγεμόνευση της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Ακούγεται μάλιστα και γράφεται πως ό,τι δεν πέτυχε η Γερμανία στους δύο Παγκόσμιους Πολέμους είναι στο στάδιο να το πετύχει σύντομα χάρη στην οικονομική της ευρωστία. Ο κίνδυνος βέβαια από μια τέτοια υπεροπτική πολιτική είναι να οδηγηθεί η Ευρωζώνη σε μια μακροχρόνια ύφεση κάτι που οπωσδήποτε θα βλάψει και τα γερμανικά συμφέροντα.

Με αυτά τα δεδομένα η χώρα που βρίσκεται στην πιο τραγική κατάσταση είναι η Ελλάδα. Στην ουσία η χώρα έχει προτεκτοροποιηθεί και το Ελληνικό Κοινοβούλιο νομοθετεί στη βάση όσων υπαγορεύουν στην ελληνική κυβέρνηση το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο και οι Γερμανοί. Καθημερινά όμως γίνεται φανερό πως η Ελλάδα οδηγήθηκε σ’ αυτή την κατάσταση λόγω της ανικανότητας της σημερινής κυβέρνησης αλλά και του πολιτικού συστήματος γενικότερα να διαχειριστεί την κρίση του χρέους. Σταδιακά έρχονται στο φως της δημοσιότητας στοιχεία που δείχνουν ότι η Ελλάδα θα μπορούσε να αντιμετωπίσει το πρόβλημά της χωρίς να έχει φτάσει στο σημερινό κατάντημα. Ασφαλώς οι θυσίες είναι αναγκαίες για να ξεπεραστεί το πρόβλημα και αν ο ελληνικός λαός έβλεπε φως για το μέλλον θα τις δεχόταν πολύ πιο εύκολα. Το τραγικό είναι πως οι θυσίες που επιβάλλονται αυτή τη στιγμή δεν φαίνεται να οδηγούν πουθενά. Έτσι με τη χρεοκοπία του πολιτικού συστήματος, των πολιτικών ελίτ αλλά και των πάσης φύσεως ελίτ της χώρας, η τύχη της παίζεται στα ζάρια με άλλους να αποφασίζουν για το μέλλον της.

Η Κύπρος έχει ακόμη τις δυνατότητες να αποφύγει το δρόμο της Αθήνας. Οι συγκυρίες που παρουσιάζονται αυτή τη στιγμή – ρωσικό δάνειο, περίπτωση ύπαρξης φυσικού αερίου που αναβαθμίζει την Κύπρο, δυνατότητα σύνδεσης με υποθαλάσσιο αγωγό και δημιουργία τερματικού σταθμού υγροποίησης του αερίου στην Κύπρο για μεταφορά στην Ευρώπη – είναι ακόμη ευνοϊκές για την κυπριακή οικονομία. Αν όμως δεν ληφθούν άμεσα τα μέτρα εκείνα που θα εμποδίσουν την κατάρρευση, το ευνοϊκό αυτό κλίμα δεν πρόκειται να σώσει την κατάσταση, προπάντων που για την ώρα, εκτός του ρωσικού δανείου όλα τα άλλα υπάρχουν μόνο ως προοπτικές. Το κατανοούν αυτό η κυβέρνηση, τα κόμματα, οι επιχειρηματίες και τα συνδικάτα; Είναι μάλλον αμφίβολο.

 

* Ο Στέφανος Κωνσταντινίδης είναι καθηγητής πολιτικών επιστημών στο Κεμπέκ του Καναδά και επιστημονικός συνεργάτης του Πανεπιστημίου Κρήτης.

Αναδημοσίευση από τον Φιλελεύθερο - Ημερομηνία δημοσίευσης: 23-10-11

Διαβάστε περισσότερα......

Ας κάνουν οι ξένοι ό,τι δεν µπορούµε εµείς

Αρίστος Δοξιάδης

Εθνική κυριαρχία στα οικονοµικά ζητήµατα δεν σηµαίνει ότι «το έθνος» ασκεί την κυριαρχία, γιατί το έθνος δεν είναι υποκείµενο και δεν ασκεί τίποτε. Σηµαίνει ότι την οικονοµική πολιτική την ασκούν οµάδες που είναι πολίτες ετούτης της χώρας και όχι κάποιας άλλης. Αλλά η κυριαρχία που ασκούν δεν είναι πάντα σε όφελος των υπόλοιπων πολιτών της χώρας.

Οπου λειτουργεί ικανοποιητικά η δηµοκρατία, οι κυρίαρχες οµάδες εφαρµόζουν πολιτική που εξυπηρετεί τους πολλούς. Αντίθετα, στις δικτατορίες «εθνική κυριαρχία» σηµαίνει ότι κάποιος δικτάτορας κάνει ό,τι θέλει, συνήθως χωρίς να ωφελείται ο λαός. Ανάµεσα στις αναπτυγµένες δηµοκρατίες και στις δικτατορίες υπάρχουν οι περισσότερες χώρες, µε ατελείς δηµοκρατίες, µε οµάδες προνοµιούχων που έχουν ειδική πρόσβαση στην εξουσία, που πότε ασκούν «φιλολαϊκή» πολιτική, πότε βοηθάνε να αναπτυχθούν υγιείς επιχειρήσεις, πότε κλέβουν τα ταµεία του κράτους και πότε αναγκάζονται να µαζέψουν τα συντρίµµια µιας κακής περιόδου. Οι δηµοκρατίες συνειδητά έχουν εκχωρήσει µέρος της οικονοµικής τους κυριαρχίας σε οργανισµούς όπως η Ευρωπαϊκή Ενωση. Για παράδειγµα, έχουν απεµπολήσει το δικαίωµα να επιβάλλουν προστατευτικούς δασµούς για να στηρίξουν οµάδες επιχειρήσεων. Στις περισσότερες περιπτώσεις οι λαοί ωφελήθηκαν όπου απεµπολήθηκε το δικαίωµα – γιατί µπήκε φρένο στις αξιώσεις των επιχειρηµατιών που θα καρπώνονταν προσόδους από µια προστατευτική πολιτική, σε βάρος των καταναλωτών και των άλλων κλάδων της οικονοµίας.

Στην Ελλάδα είχαµε ένα εθνικό πλην όµως άθλιο σύστηµα οικονοµικής διακυβέρνησης στο οποίο συµµετείχε η πλειονότητα του πολιτικού προσωπικού. Μοίραζε προνόµια και απέφευγε κάθε γενικό και µακρόπνοο σχέδιο: συνταξιοδοτικές ρυθµίσεις ούτε δίκαιες ούτε βιώσιµες, δηµόσια έργα υπερτιµηµένα και µισοτελειωµένα, τοποθετήσεις στο ∆ηµόσιο που δεν εξυπηρετούσαν το δηµόσιο συµφέρον, πληρωµές σκοτεινές, άγνωστος αριθµός δηµοσίων υπαλλήλων, κρατικές προµήθειες αλαλούµ. Το σύστηµα είχε τυπική πολιτική νοµιµοποίηση, αλλά ήταν χτισµένο έτσι που να µην επιτρέπει πολλές επιλογές, είτε για τους ψηφοφόρους είτε για τους λίγους αιρετούς που ήθελαν να φέρουν κάτι καινούργιο. Παράδειγµα, η οικτρή αποτυχία όσων επιχείρησαν να θέσουν το Ασφαλιστικό σε πιο υγιείς βάσεις. Η πολιτική οικονοµία χαρακτηρίζει µια τέτοια κατάσταση «θεσµική παγίδα» (institutional trap). Μερικές κοινωνικές οµάδες κερδίζουν από τα προνόµια του συστήµατος. Αλλες πιο πολυπληθείς πλήττονται, αλλά δεν µπορούν να φανταστούν και να πεισθούν ότι θα κερδίσουν σε ένα ριζικά διαφορετικό θεσµικό πλαίσιο. Το κόστος της µεταρρύθµισης µοιάζει βαρύ, ενώ το όφελος άγνωστο. Συνεπώς οι δυνάµεις της συντήρησης παραµένουν κυρίαρχες, παρ’ όλα τα προφανή προβλήµατα του status quo.

Ετσι φτάσαµε στη χρεοκοπία και στην παρέµβαση των ευρωπαίων εταίρων. Εκχωρήσαµε κυριαρχία, αρχικά ως προς τους δηµοσιονοµικούς στόχους. Σε αυτό δεν είχαµε επιλογή, για τους γνωστούς λόγους. Θα µπορούσαµε όµως να είχαµε επιλέξει εµείς τα µέσα και τα µέτρα πολιτικής για να πιάσουµε τους στόχους. «Εµείς», δηλαδή η ελληνική πολιτική ηγεσία. ∆εν το έκανε, γιατί ήταν ανέτοιµη, ανίκανη, ή δεν ήθελε να πάρει το πολιτικό κόστος να προωθήσει και να υπερασπιστεί ένα δικό της σχέδιο λιτότητας. Ελεγε λοιπόν στην τρόικα «πείτε µας τι να κάνουµε» και µετά στους Ελληνες «µας το επιβάλλουν οι ξένοι». Αντίθετα, οι Ιρλανδοί σχεδίασαν δικό τους πακέτο λιτότητας, οδυνηρό αλλά εφαρµόσιµο και µάλλον αποτελεσµατικό. Από ό,τι φαίνεται, θα βγουν από την κρίση πολύ πιο γρήγορα από εµάς.

Τώρα συζητείται το ενδεχόµενο η εµπλοκή της ΕΕ να υπερβεί τον σχεδιασµό των µέτρων, και να φτάσει στην εφαρµογή. Αν γίνει αυτό, πάλι θα είναι αποτέλεσµα της ανικανότητας των δικών µας – ή της ευθυνοφοβίας. Κανένας στην ΕΕ δεν επιθυµεί να στηθεί σε ένα υπουργείο και να µετράει πόσα οδοιπορικά εγκρίνει ο γενικός γραµµατέας. Θα το κάνει, αν το κάνει, µόνο για να διασώσει το σχέδιο διάσωσης. Το πιθανότερο όµως είναι ότι θα επιµείνει να εγκατασταθούν νέες διαδικασίες και συστήµατα ελέγχου, όπως επέµεινε για την Ενιαία Αρχή Πληρωµών και για την ηλεκτρονική συνταγογράφηση. Και θα ελπίζει ότι µε αυτά τα συστήµατα η ελληνική πολιτική ηγεσία θα µπορεί να ελέγξει πιο καλά το κόστος. Αν όµως εµείς επιµένουµε στις λαθροχειρίες, οι Ευρωπαίοι δεν µπορούν να κάνουν τίποτε.

Σε αυτό το επίπεδο, των διαδικασιών και των ελέγχων, είναι καλοδεχούµενη η ευρωπαϊκή εποπτεία, και ας µην αρέσει στους πολιτικούς µας. Η αδιαφάνεια και τα παραθυράκια ήταν συστατικό στοιχείο του κράτους των προσόδων όπου διαφέντευαν. Αν ο εξωτερικός παράγοντας σπάσει τη θεσµική παγίδα και τους αναγκάσει να εγκαταστήσουν την υποδοµή µιας σύγχρονης διαχείρισης, ας γίνει έτσι. Αυτή η υποδοµή είναι απαραίτητη για τη λογοδοσία: είτε προς τις Βρυξέλλες είτε προς τον λαό.

 

*Ο κ. Αρίστος Δοξιάδης είναι οικονομολόγος.

Αναδημοσίευση από το Βήμα - Ημερομηνία δημοσίευσης: 23-10-11

Διαβάστε περισσότερα......

Κυριακή, 23 Οκτωβρίου 2011

Aπεργούμε, δηλαδή ηλίθια αυτοκτονούμε

Χρήστος Γιανναράς

H Eλλάδα δεν λογαριάζεται πια κυρίαρχο κράτος, είναι περισσότερο από φανερό. H κυβέρνηση δεν κυβερνάει, εκτελεί αδέξια τις εντολές της «Tρόικας». H Bουλή δεν αυτενεργεί, ψηφίζει νόμους που υπαγορεύει με πνιγερούς εκβιασμούς η «Tρόικα». O,τι διαβάζαμε κάποτε στο βιβλίο της Nάομι Kλάιν και το θεωρούσαμε αμφίβολης εγκυρότητας υπερβολή, το ζούμε σήμερα στο πετσί μας, πανικόβλητοι.

Tο εφιαλτικότερο και από τον εφιάλτη είναι ο δικός μας πανικός που έχει τον χαρακτήρα συλλογικής παράνοιας: Zούμε την έξωθεν επιβαλλόμενη «θεραπεία - σοκ» μιας καταστροφής, και εμείς αντιδρούμε με τον φανατισμό της αλογίας ηλίθιου ανθρώπου – απεργούμε. Γκρεμίζουμε από μόνοι μας τους όρους της συλλογικής μας συνύπαρξης, καταστρέφουμε σαν μανιακοί την όποια κοινωνική περιουσία και το όποιο επιχειρηματικό δημιούργημα συμπολίτη. Kάθε συντεχνία θέλει να περισώσει προνόμια, να μείνει, μόνη αυτή, άθικτη από την καταστροφή. Kαι νομίζει ότι θα το πετύχει διαλύοντας τις προϋποθέσεις λειτουργίας κοινού βίου, καταστρέφοντας τους όρους της συνύπαρξης.

Mε τις απεργίες, κάθε μέρα, μήνες τώρα, αντιδρούμε στον πνιγμό σφίγγοντας ακόμα πιο βίαια τη θηλιά στον λαιμό μας. Aν κάποια διεθνή συμφέροντα εκμεταλλεύονται τα εγκλήματα φαύλων και ανίκανων κυβερνήσεων που εμείς ψηφίζουμε, αν μεθοδεύουν την «αναμόρφωση» της οικονομίας μας καταστρέφοντας τον παραγωγικό δυναμισμό της χώρας, εμείς σπεύδουμε να πλειοδοτήσουμε σε καταστροφή. Aν το ευρωπαϊκό «διευθυντήριο» και το δυσώνυμο ΔNT θέλουν την ανάταξη της ελλαδικής οικονομίας με όρους βίαιης απαξίωσης, εμείς τους προσφέρουμε, σαν ανεγκέφαλοι κρετίνοι, έτοιμη στο πιάτο την απαξίωση.

Eίναι κυριολεκτικά παρανοϊκό: Ποιον φαντάζονται ότι ζημιώνουν ή εκβιάζουν οι παντοδαποί κάθε μέρα απεργοί στο χρεοκοπημένο ελλαδικό κράτος; Aπό τους όγκους των σαπισμένων σκουπιδιών στους δρόμους, την καθημερινή παράλυση κάθε κοινωνικού μέσου μεταφοράς, τις δίχως έλεγχο εναέριας κυκλοφορίας πτήσεις αεροπλάνων, τα κλειστά σχολειά και τα υπό «κατάληψιν» υπουργεία, θίγεται μήπως η «Tρόικα», δυσχεραίνεται στο παραμικρό η απάνθρωπη πανουργία του ΔNT; Mήπως ταλαιπωρούνται, έστω και ελάχιστα, οι αχρείοι εγκληματίες της επαγγελματικής πολιτικής στη χώρα μας; Oι απεργίες βασανίζουν μόνο το κοινωνικό σώμα και προπάντων τη φτωχολογιά, τον ανήμπορο, αδύναμο πολίτη. Eίναι μια στυγνή, σαδιστική ομηρεία ανθρώπων από αδίστακτους συνανθρώπους.

Bασανισμός άσκοπος, βία τυφλή, δίχως ίχνος λογικής επιδίωξης: Eνας κράτος που, από μέρα σε μέρα, απλώς αναβάλλει τη γενική «στάση πληρωμών», απαιτούν οι απεργοί να συντηρήσει κραυγαλέας αδικίας προνόμια. Δεν ζητούν ακατανομή δίκαιη των ψιχίων πια του κρατικού κορβανά, απαιτούν άθικτες τις δικές της κάθε συντεχνία προνομίες. Aκυρώνουν κάθε ενδεχόμενο κοινωνικής συνοχής, συντονισμένης αντίστασης στον κοινό εφιάλτη.

Πρέπει και μπορεί να οργανωθεί αντίσταση στον εφιάλτη που ζούμε. Aλλά ο τρόπος, η πρακτική της αντίστασης δεν μπορεί να είναι η απεργία. Eίναι άλλη η λογική της απεργίας, άλλες οι προϋποθέσεις για να λειτουργήσει αποτελεσματικά. Tο δηλώνει η ίδια η σημασία της λέξης: Aπέχω από το έργο, διακόπτω την εργασία, σταματώ την παραγωγή, για να ζημιωθεί ο ιδιοκτήτης του παραγόμενου προϊόντος και να εξαναγκασθεί σε ικανοποίηση των αιτημάτων μου. Oμως, όταν εργοδότης είναι το σύνολο κοινωνικό σώμα και το παραγόμενο (προϊόντα ή υπηρεσίες) είναι κοινό, κοινωνούμενο αγαθό, όταν ο εργαζόμενος έχει δεχθεί (με την υπογραφή του ή και με όρκο) να βιοπορίζεται υπηρετώντας το κοινωνικό σύνολο, τότε ο απεργιακός εκβιασμός γίνεται λογικά αντιφατικός, ανατρεπτικός των όρων λειτουργίας της συλλογικότητας. Γι’ αυτό και υπάρχουν νόμοι που οριοθετούν την απεργία των δημόσιων λειτουργών, υπάρχουν δικαστήρια που κρίνουν πότε μια απεργία είναι «παράνομη και καταχρηστική».

Mε τους όρους της ρεαλιστικής, όχι ρητορικής δημοκρατίας, δεν χωράει επιείκεια, ούτε οίκτος για τη σαδιστική ιδιοτέλεια, τη μεθοδικά οργανωμένη αντικοινωνική συμπεριφορά: Oι δημόσιοι λειτουργοί που απεργούν παράνομα και καταχρηστικά, απολύονται. H αυτονόητη απόλυσή τους είναι κοινωνική κατάκτηση ασύγκριτα πρωταρχικότερη από το δικαίωμα της απεργίας. Aυτή τη στοιχειώδη λογική της δημοκρατίας παραβιάζει και ατιμάζει η φασιστική λογική της κομματοκρατίας, τριάντα χρόνια τώρα, στην Eλλάδα – δεν απολύει ποτέ κανέναν εκβιαστή.

Για να βρεθούν άλλοι τρόποι κοινωνικής αντίδρασης στον σημερινό εφιάλτη, τρόποι διαφορετικοί από την απεργιακή αυτοκαταστροφή, χρειάζεται πρωταρχικά να ξεκαθαριστούν οι στόχοι: Tι θέλουμε ως κοινωνία να απαιτήσουμε, τι ακριβώς ζητάμε. Kαι η λογική (μοναδική δυνατότητα συν-εννόησης) λέει: Nα αποσυρθούν πάραυτα από τη διαχείριση της καταστροφής οι κυρίως υπαίτιοι και φυσικοί αυτουργοί της καταστροφής, οι επαγγελματίες κομματάνθρωποι και κάθε παρακεντές των σιχαμερών τους μαγειρείων. Θέλουμε μια υπηρεσιακή κυβέρνηση σοφών της οικονομίας, της διοίκησης, της διπλωματίας, να διαχειριστούν αναδημιουργικά την καταστροφή και να οδηγήσουν τη χώρα σε Συντακτική Eθνοσυνέλευση για καινούργιο Σύνταγμα απελευθέρωσης από τον ζυγό της κομματοκρατίας.

Aυτοί είναι οι στόχοι που υπαγορεύει η λογική των κοινωνικών (όχι συντεχνιακών) προτεραιοτήτων. H ίδια λογική που αποκλείει ως μέσο επιδίωξης και των αγιότερων στόχων την αυτοκτονική απεργία, την οποιαδήποτε μίμηση μεθόδων, νοοτροπίας και ήθους των σημερινών συνδικαλιστών του δημοσίου, τυράννων του κοινωνικού σώματος. Aν είναι ξεκάθαροι οι στόχοι, ξεκάθαρο και το τι πρέπει οπωσδήποτε να αποφευχθεί, τότε μόνο η κοινωνική δυναμική θα γεννήσει τις συγκεκριμένες πρακτικές, τους τρόπους και τα μέσα για να επιτευχθούν οι στόχοι. Kάθε a priori υπόδειξη εύκολα γλυστράει στην ηθικολογία ή σε ουτοπικούς ψυχολογικούς συνεπαρμούς. Nα υποδείξεις λ.χ. φανατισμένο πείσμα για σοβαρή δουλειά με αυτο-οργάνωση των εργαζόμενων σε κάθε πτυχή της κρατικής μηχανής, ή μια απεργία πείνας δεκάδων χιλιάδων πολιτών, με θυσιαστική ετοιμότητα, στο Oλυμπιακό Στάδιο, είναι μόνο άγονα γεννήματα του μυαλού.

Mόνο ξεκάθαροι στόχοι επιδιώξεων και αποφυγών ενδέχεται να γεννήσουν τρόπους δράσης.

Αναδημοσίευση από την Kαθημερινή - Ημερομηνία δημοσίευσης: 23-10-11

Διαβάστε περισσότερα......

Η κρίση και οι στρατηγικές προτεραιότητες

Παναγιώτης Ήφαιστος*

[Ποιος θα σηκώσει τη σημαία;]

H κρίση της ΕΕ είναι βαθιά. Ιεραρχικά προεξάρχει η διασφάλιση των μειζόνων ελληνικών συμφερόντων και η διαχείριση της κατάστασης έκτακτης ανάγκης με τρόπο που να μην προκληθούν ακόμη μεγαλύτερες ζημιές μελλοντικά αβάστακτες.

Σπασμωδικά και απελπισμένα, τεχνοκράτες και γραφειοκράτες που τις τελευταίες δεκαετίες κυριαρχούν στο ευρωπαϊκό πολιτικό σύστημα νομίζουν πως θα διασώσουν τα συμφέροντα των πελατών τους με το να μεθοδεύουν τον αργό θάνατο της Ελλάδας. Θα μπορέσουν, έτσι νομίζουν, να πετάξουν στον Καιάδα μόνο την Ελλάδα. Θα πάψει να αποτελεί, έτσι νομίζουν, "συστημικό κίνδυνο". Αδιόρθωτοι και κοντόφθαλμοι, επεξεργάζονται στα παρασκήνια νέους πύργους στην άμμο. Ενα είναι σίγουρο: η τελική αποσύνθεση της θεσμικοπολιτικής παράκρουσης που ακούει στο όνομα ΟΝΕ είναι σχεδόν βεβαία. Συνεπακόλουθα, το μέλλον της ίδιας της ΕΕ απρόβλεπτο.

Προεξάρχει να μη γίνει η Ελλάδα εξιλαστήριο θύμα μίας κατά τα άλλα ευρύτερης κρίσης. Να μη γίνουν περαιτέρω δεσμεύσεις που θα υποθηκεύσουν τα μείζονα συμφέροντα των μελλοντικών γενεών και που θα οδηγήσουν, ενδεχομένως, σε κατακερματισμό του νεοελληνικού κράτους.

Παρά το γεγονός ότι η ένταξη της Ελλάδας στην ΟΝΕ ήταν γιγαντιαίο ιστορικό σφάλμα, βραχυχρόνια μια μόνο ορθολογιστική στάση αρμόζει στις περιστάσεις: Παραμονή της Ελλάδας στο ευρώ και συγκρότηση μιας αιτιολογημένα διεκδικητικής αντεπίθεσης. Η στοιχειοθέτηση τεκμηριωμένων επιχειρημάτων είναι σχετικά "εύκολη" και η αντίστασή μας να καταστούμε άσκοπα εξιλαστήριο θύμα νομιμοποιημένη.

Οσο είμαστε "συστημικός κίνδυνος" μας υπολογίζουν, μετά η δύναμή μας θα εκμηδενιστεί. Επείγει, ως κύριο θύμα, να σηκώσουμε με θάρρος και αυτοπεποίθηση τη σημαία του πολιτικοθεσμικού εξορθολογισμού στην Ευρώπη και διεθνώς. Πηγές κακών είναι η καταστροφικά δομημένη ΟΝΕ, το έλλειμμα ευρωπαϊκής και διεθνούς διακυβέρνησης και η εγκληματική ασυδοσία των ανεξέλεγκτων διεθνικών χρηματοοικονομικών δρώντων. Οι οικονομικοί μας δείκτες συγκρινόμενοι με τα υπόλοιπα κράτη δεν δικαιολογούσαν εκτροχιασμό σε φαύλο κύκλο χρέους, ύφεσης, μεγαλύτερου χρέους, καθήλωσης της ανάπτυξης και στο τέλος αναπόδραστης πτώχευσης. Την κύρια ευθύνη τη φέρουν τα διεθνικά γεράκια και η ανευθυνότητα των κυβερνητών των ηγεμονικών κρατών. Απαιτούμε, επιπλέον, όπως ορθολογιστικά υποστήριξε ο Στρος Καν, διαγραφή μεγάλου μέρους ή και όλου του χρέους.

Στο διπλωματικο-στρατηγικό πεδίο, τέλος, απαιτείται να κατανοηθεί ότι με ιστορικούς όρους η συντρέχουσα κρίση είναι εφήμερη. Συντελούνται οι μεγαλύτερες γεωπολιτικές και στρατηγικές ανακατατάξεις μετά τον Ψυχρό Πόλεμο. Αν ήμασταν ισχυροί, θα είχαμε δώσει τέλος στα ιστορικά μας προβλήματα και θα είχαμε πρωτοστατήσει στη συγκρότηση μιας πιο σταθερής περιφέρειας.

Ακόμη και υπό τις παρούσες δυσμενείς συνθήκες και με όσα μέσα διαθέτουμε, εν τούτοις, μπορούμε να διατηρήσουμε μια εθνική αποτρεπτική στρατηγική. Αμεσοι σκοποί προς εκπλήρωση, πρώτον, η αποτροπή κατάλυσης της Κυπριακής Δημοκρατίας την άμυνα, της οποίας αλλόκοτα φαίνεται πως διασφαλίζουν άλλα κράτη, δεύτερον, κατοχύρωση των υποθαλάσσιων πλουτοπαραγωγικών πόρων στη ζώνη που αρχίζει από το Αιγαίο μέχρι την Κύπρο. Δηλαδή, οριοθέτηση της ΑΟΖ με τρόπους και προσεγγίσεις συμβατούς με το διεθνές δίκαιο. Πώς θα αντιδρούσε η Τουρκία; Θα εκτίθετο ολοένα και περισσότερο, όπως απελπισμένα και σπασμωδικά πράττει τώρα στην Κύπρο.

 

*Καθηγητής Διεθνών Σχέσεων-Στρατηγικών Σπουδών, Πανεπιστήμιο Πειραιώς

Αναδημοσίευση από το Έθνος της Κυριακής - Ημερομηνία δημοσίευσης: 23-10-11


Επίμετρο

Ο ενδιαφερόμενος μπορεί να ανατρέξει στις εξής τρεις επιφυλλίδες που αφορούσαν την ένταξή μας στην ΟΝΕ. Οι επιφυλλίδες αυτές αντλούσαν από σχετικά βιβλία. Παραπέμπονται για να υπογραμμιστεί το γεγονός ότι δεν έχουμε άλλα περιθώρια λανθασμένων εκτιμήσεων για την διεθνή και ευρωπαϊκή πολιτική. Τον Φεβρ. 2002 γράφτηκε: ...«εάν διαιωνιστεί επί μακρόν η αμφιλεγόμενη θεσμοπολιτική δομή των τελευταίων ετών και εάν η χώρα δεν αντέξει τον ανταγωνισμό, το «κλείδωμα» στην ΟΝΕ θα μετατραπεί σε φυλακή χωρίς δυνατότητα απόδρασης. Δηλαδή απαιτείται να εκτιμηθεί η θέση της χώρας υπό συνθήκες μεγάλου οικονομικού ανταγωνισμού και δημοκρατικού ελλείμματος».

  1. Παναγιώτης Ήφαιστος, Ο μπαμπούλας της ΟΝΕ, 30.6.99
  2. Παναγιώτης Ήφαιστος, Το «όραμα» της ΟΝΕ, 9.2.00
  3. Παναγιώτης Ήφαιστος, Ευρώ και μεγάλες ιδέες, 22.1.02

Διαβάστε περισσότερα......

Τι πρέπει να κάνουμε; Απαντά ο Ακαδημαϊκός κ. Βασίλειος Μαρκεζίνης

Συνέντευξη του Ακαδημαϊκού κ. Βασίλειου Μαρκεζίνη στον Μάκη Μάκκα στο Αχελώος TV.

Σχετική αρθρογραφία:

  1. Ο Ακαδημαϊκός κ. Βασίλειος Μαρκεζίνης μιλώντας στο Αχελώος tv και το Μάκη Μάκκα, 22.10.11

Διαβάστε περισσότερα......

100 χρόνια από τη γέννηση του Οδυσσέα Ελύτη

Τρεις νέες εκδόσεις με αφορμή τη γενέθλια επέτειο του νομπελίστα ποιητή
Του ΒΑΣΙΛΗ Κ. ΚΑΛΑΜΑΡΑ*

Φανταστείτε τον Οδυσσέα Ελύτη να κάθεται σε μια χαμηλή πολυθρόνα, με τα χειρόγραφα πλάι του. Το πλάι του είναι το πάτωμα. Πάνω εκεί αφημένα τα ακόμη ανολοκλήρωτα ποιήματά του. Τον βολεύουν -γιατί η ποίηση είναι αφόρητη χειρωναξία κι όχι αποκλειστικά ονειροφαντασία- τα μεγάλου σχήματος αναδιπλούμενα τετράδια, με σελίδες καντριγιέ, που τα ακουμπά στα γόνατά του.

Στη Villa Natacha με τους Ivar Ivask και Στρατή Ελευθεριάδη-Τεριάντ
Στη Villa Natacha με τους Ivar Ivask και Στρατή Ελευθεριάδη-Τεριάντ

Η ποίηση προσκυνά στον θεό της ή ο θεός της ποίησης καθίζει την ποίηση στα γόνατά του, όπως ο Αρθούρος Ρεμπό: «Μια νύχτα πήρα την ομορφιά στα γόνατά μου/και τη βρήκα πικρή και τη βλαστήμησα/οπλίστηκα ενάντια στη δικαιοσύνη/δραπέτευσα...».

Ακούγεται μουσική του Μότσαρτ, αυτού του μουσικού παιχνιδιού, γιατί τέτοιος υπήρξε ο Οδυσσέας Ελύτης, ένας Μότσαρτ τού συνήθως αβίαστου στίχου, ο οποίος προσπάθησε να κρατήσει ζωντανή τη λάμψη του ταλέντου και να μην την αφήσει να θαμπώσει, εκτός κι αν είχε τη θαμπάδα του ασημένιου τάματος. Παγανιστής και χριστιανίζων, συγγενικός μ' οτιδήποτε δεν έσβηνε με μια μονοκοντυλιά τη λέξη «αίνιγμα» και το παράγωγό της, τον επιθετικό προσδιορισμό «αινιγματικός». Αυτό το αίνιγμα και την αινιγματικότητά του ως θέαση και ως πράξη, αφού ουδέποτε έπαψε να είναι αίνιγμα, ο Οδυσσέας Ελύτης το είχε προικοδοτήσει με το όνομα της ηλιακής μεταφυσικής ή ρηματικά ειπωμένο να καταστήσει δήλον το αφανές.

Το δήλον της αφάνειας, όχι στην απόλυτη φωτοχυσία της ταύτισης πνεύματος και σώματος, αποπειρώνται να ξεκλειδώσουν και να πετάξουν μετά τα κλειδιά, για να φανεί το ελυτικό έργο καινοφανές, τρεις νέες εκδόσεις. Η αφορμή είναι η στρογγυλή επέτειος των εκατό χρόνων από τη γέννησή του. Θυμίζουμε: γεννήθηκε το 1911 και πέθανε το 1996. Οι δύο πρώτες εκδόσεις κυκλοφόρησαν αυτές τις μέρες: η συγκέντρωση σ' έναν τόμο τριάντα επτά συνεντεύξεων, από το 1942 ώς το 1992, με τον τίτλο «Συν τοις άλλοις» (συνοδεύεται από δίσκο ακτίνας με τη συνέντευξη στη «Μεγάλη Βρεταννία», στις 19 Οκτωβρίου 1979, με αφορμή τη βράβευση με Νομπέλ - εκδόσεις Υψιλον) και ο τόμος «Ο Ελύτης στην Ευρώπη», ο οποίος έχει «χτιστεί» με τις τριάντα τρεις εισηγήσεις των πρακτικών συνεδρίου που πραγματοποιήθηκε τον Νοέμβριο του 2006 στο Πανεπιστήμιο της Ρώμης «La Sapienza» (εκδόσεις Ικαρος). Τον έχουν επιμεληθεί η Πάολα Μαρία Μινούτσι και ο Χρήστος Μπιντούδης.

Ομως, η έκδοση του έτους σηματοδοτείται και, αν θέλετε, σημαδεύεται από το λεύκωμα το οποίο ετοιμάζει (και πάλι) ο «Ικαρος» -όπου βρίσκεται συγκεντρωμένο σχεδόν το σύνολο του ποιητικού και δοκιμιακού του λόγου-, με τον ομιλητικό και εύηχο τίτλο «Οδυσσέας Ελύτης: Ο ναυτίλος του αιώνα», που παραπέμπει στην ποιητική συλλογή αυτοβιογραφικού παφλασμού «Ο μικρός ναυτίλος». Εδώ τα μείζονα και τα ήσσονα γεγονότα του εικοστού αιώνα, με οδηγό τον ίδιο τον ποιητή, μέσα από κείμενά του ως διατυπωμένη γνώμη και ως άναρχη σκέψη, συνιστούν δρομοδείχτες και σηματωρούς. Μια σύγχρονη Οδύσσεια, η ζωή ενός ποιητή στις ακρογιαλιές του Ομήρου, ένα άξιον εστί στην Ελλάδα και στον απανταχού Ελληνισμό. Ενας μεγάλος Ελληνας ποιητής, γι' αυτό γλιστρά, σε κλάσμα δευτερολέπτου, το αβίαστο συμπέρασμα ότι εσαεί κι ένας μεγάλος διεθνής ποιητής. Την όλη επιμέλεια υπογράφει η Ιουλίτα Ηλιοπούλου, με τον τρόπο που μόνο αυτή γνωρίζει.

«Εμένα με καίει ο νέος Ελληνισμός, ο νέος ελληνικός μύθος», απαντούσε σε συνέντευξη και το εννοούσε. «Εχω δικαίωμα σαν Ελληνας ν' ανησυχώ για την ταυτότητά μου», έμπαινε τίτλος σε άλλη του συνέντευξη, λίγες μέρες αφ' ότου είχε αναγορευτεί επίτιμος διδάκτορας της Φιλοσοφικής Σχολής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσαλονίκης. «Η αυθαίρετη και ηλίθια στο βάθος διάκριση ανάμεσα σε "εθνικόφρονες" και "προοδευτικούς" μπερδεύει, όπως συνήθως, τα πράγματα», διατυπώνει στην ίδια συνέντευξη.

Επιμένουν ορισμένοι ακόμη να τον χαρακτηρίζουν ποιητή του Αιγαίου; Ναι, αγάπησε το Αιγαίο, όμως αγκαλιάζοντας τα νησιά του σαν να ήταν δικά του παιδιά αφού φυσικά παιδιά δεν απέκτησε ποτέ. Κατά δήλωσή του δεν ήθελε να εγκαταλείψει ποτέ τη φοιτητική ζωή, γι' αυτό και το ελαχίστων τετραγωνικών διαμέρισμα της οδού Σκουφά δεν αποτελούσε επικοινωνιακό άλλοθι, αλλά στάση ζωής. Του ολίγου και του αναγκαίου άνθρωπος, απόλυτα ξύπνιος και διαυγής: «Τι πάει, δηλαδή;», συνέχιζε με ερώτηση, μετά από αυτό το δικό μας σύντομο σχολιαστικό στάσιμο: «Οτι τον αγαπούν μόνον οι εθνικόφρονες, που ξέρουμε πολύ καλά ότι ενίοτε τους συμφέρει απλώς να τον αγαπούν; Σ' εμένα η πίστη στον Ελληνισμό είναι κάτι άλλο. Συνυφασμένο αναμφισβήτητα με την παράδοση. Αλλά και εδραιωμένο στο παρόν. Πιστεύω πως ο μικρός λαός που είμαστε και οι άλλοι μικροί λαοί δεν είναι το ίδιο πράγμα».

Πολλά πλην και ένα συν

Τι τέλος πάντων είμαστε; Υπάρχει ένα εν γενέσει συμπέρασμα, διατυπωμένο με τα συμφραζόμενα του τέλους της δεκαετίας του '70. Και είναι πολύ σαφές: «Είμαστε γεμάτοι ελαττώματα, σύμφωνοι, έχουμε όμως κοντά στα πολλά πλην και ένα συν απέναντι στους άλλους που είναι μοναδικό». Ποιο είναι αυτό; «Οι ξένοι το καταλαβαίνουν περισσότερο από εμάς τους ίδιους. Γι' αυτό και ή μας ζηλεύουν, όπως οι γείτονές μας, ή μας φοβούνται και δεν εννοούν να μας αφήσουν να σηκώσουμε κεφάλι, όπως απαξάπαντες οι Δυτικοί». Επίκαιρα, μα πολύ επίκαιρα δεν σας φαίνονται όλα αυτά; Ο λόγος στον ποιητή, χωρίς άλλη διακοπή: «Το έδειξαν με την αισχρή στάση τους απέναντί μας και στα χρόνια της Μικρασιατικής εκστρατείας και στις ημέρες μας με την Κύπρο. Αφήνω ότι η ιστορία αυτή είναι βαθύτερη και, άμα την ξεσκαλίσεις, θα φτάσεις ώς τις Σταυροφορίες και ώς το Σχίσμα. Μόνιμη επιδίωξη της Δύσης ανέκαθεν ήταν να μας χωρέσει τα δυο πόδια στα δικά της παπούτσια. Και να που τα καταφέρνει στις ημέρες μας. Από δω κι εμπρός θα περπατάμε με το ένα πόδι στην ΕΟΚ και με το άλλο στο ΝΑΤΟ». Ούτε προφήτης να ήταν.

Μα, το γεγονός ότι η ποίηση μιας μικρής χώρας υπερβαίνει τα σύνορά της δεν είναι διαβατήριο για να περάσει στα «σαλόνια» των μεγάλων μητροπολιτικών κέντρων των αποφάσεων; Καθόλου. Η αυτογνωσία του Οδυσσέα Ελύτη τσακίζει κόκαλα: «Νιώθω κάθε μέρα την πνευματική μας υπόσταση ν' αλλοιώνεται, καθώς διοχετεύεται μέσα στο μεγάλο, αδηφάγο χωνευτήρι του Βορρά. Μερικοί ανόητοι -δεν διστάζω να το πω- συνάδελφοι βαυκαλίζονται με την ιδέα ότι, χάρη στην Κοινή Αγορά, το έργο τους θα περάσει με μια μεταφρασούλα και θα γίνει παγκόσμιο. Τίποτα δεν θα γίνει. Και οι ίδιοι, στην προσπάθειά τους να γίνουν ευκολομετάφραστοι, θα χάσουν και το γλωσσικό τους αίσθημα. Στις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες, καθημερινά, κυκλοφορούν μεταποιημένα πνευματικά προϊόντα απ' όλο τον κόσμο. Επιπλέουν για μερικές εβδομάδες κι ύστερα καταποντίζονται στον Καιάδα της ανωνυμίας».

«(...) Πώς να διαμορφωθεί η πνευματική κοινότητα όταν οι φραγμοί των γλωσσών ορθώνονται αξεπέραστοι;», αναρωτιόταν ρητορικά στην ομιλία που εκφώνησε κατά τη διάρκεια της απονομής του Βραβείου Νομπέλ στη Σουηδική Ακαδημία. «Σας γνωρίζουμε και μας γνωρίζετε από το 20% ή έστω το 30% που απομένει ύστερα από τη μεταγλώτισση. Ειδικά εμείς όλοι, όσοι κρατάμε από μια συγκεκριμένη παράδοση και αποβλέπουμε στα θαύματα του λόγου, στον σπινθήρα που τινάζουν εκάστοτε δύο λέξεις κατάλληλα τοποθετημένες, παραμένουμε βουβοί, αμετάδοτοι. Πάσχουμε από την έλλειψη μιας κοινής γλώσσας. Και ο αντίκτυπος απ' αυτή την έλλειψη -αν ανεβούμε την κλίμακα- σημειώνεται ακόμη και στην πολιτική και κοινωνική πραγματικότητα της κοινής μας πατρίδας, της Ευρώπης.

»Λέμε, και το διαπιστώνουμε κάθε μέρα, ότι ζούμε σ' ένα χάος ηθικό. Κι αυτό, τη στιγμή που ποτέ άλλοτε η κατανομή των στοιχείων της υλικής μας ύπαρξης δεν έγινε με τόσο σύστημα, τόση στρατιωτική θα έλεγα τάξη, τόσον αδυσώπητο έλεγχο. Η αντίφαση είναι διδακτική. Οταν σε δύο σκέλη το ένα υπερτροφεί, το άλλο ατροφεί. Μια αξιέπαινη ροπή να συνενωθούν σε ενιαία μονάδα οι λαοί της Ευρώπης προσκόπτει σήμερα στην αδυναμία να συμπέσουν τα ατροφικά και τα υπερτροφικά σκέλη του πολιτισμού μας. Οι αξίες μας ούτε αυτές δεν αποτελούν μια γλώσσα κοινή».

 

* Ο Βασίλης Καλαμαράς είναι δημοσιογράφος και κριτικός βιβλίου στην εφημερίδα "Ελευθεροτυπία". Έχει εκδώσει τρεις ποιητικές συλλογές στις εκδόσεις "Καστανιώτη".

Αναδημοσίευση από την Ελευθεροτυπία - Ημερομηνία δημοσίευσης: 22-10-11

Διαβάστε περισσότερα......

Witness (Al Jazeera) - Children of the Riots - 5 Oct 11

As the financial crisis weighs heavily on Greece, the country seems trapped in a cycle of violence. But discontent over the misuse of power has long been simmering. Greek youths reflect on how the killing of a teenager by police changed their lives.

Σχετική αρθρογραφία:

  1. Christos Georgiou, Children of the Riots, 4.10.11

Διαβάστε περισσότερα......

Παρασκευή, 21 Οκτωβρίου 2011

Σταύρος Λυγερός - Από την κλεπτοκρατία στη χρεοκοπία

Σταύρος Λυγερός, Από την κλεπτοκρατία στη χρεοκοπία, Εκδόσεις Πατάκη, 2011  
Από την κλεπτοκρατία στη χρεοκοπία, η ακτινογραφία της κρίσης & τα σενάρια για το αύριο, από τον Σταύρο Λυγερό, κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Πατάκη.  

 

Η κρίση χρέους σηµατοδοτεί την κατάρρευση ενός µοντέλου πλασµατικής ανάπτυξης, το οποίο, όπως εξελίχθηκε, είχε ως χαρακτηριστικά του την κλεπτοκρατία, τη σπατάλη, τον ανορθολογισµό, τον παρασιτισµό, την αυθαιρεσία και την ατιµωρησία. Μαζί µ’ αυτό το µοντέλο καταρρέει και το ανοµολόγητο κοινωνικό συµβόλαιο ανάµεσα στην άρχουσα τάξη και στα µικροµεσαία στρώµατα, το οποίο αποτέλεσε το υπόβαθρο αυτού του µοντέλου. Εκτός από την ιθαγενή πτυχή της κρίσης, όµως, υπάρχει και η ευρωπαϊκή. Η Ελλάδα δεν είναι το µαύρο πρόβατο της Ευρωζώνης, όπως ισχυριζόταν το ευρωπαϊκό ιερατείο. Είναι ο πιο αδύναµος κρίκος µιας όχι και τόσο στέρεας αλυσίδας.

Το ευρώ απειλείται από τη συστηµική κρίση του. Η Ελλάδα έχει σήµερα µετατραπεί σε πειραµατόζωο. Είναι η πρώτη χώρα-µέλος της ΕΕ όπου εφαρµόζεται η θεραπεία-σοκ και επιχειρείται η αποδόµηση του ευρωπαϊκού κοινωνικού κεκτηµένου. Από την έκβαση του πειράµατος θα κριθεί το µέλλον όχι µόνο των κοινωνιών της ευρωπαϊκής περιφέρειας, αλλά και των κοινωνιών του ευρωπαϊκού πυρήνα.

Το βιβλίο έχει αρθρωθεί στα εξής επτά µέρη:

  • Ο κύκλος της µεταπολίτευσης
  • Η βαριά σκιά της κλεπτοκρατίας
  • Το ανοµολόγητο κοινωνικό συµβόλαιο
  • Ο πρόδροµος ∆εκέµβρης
  • Το πορτρέτο του καπετάνιου
  • Το µετέωρο βήµα της Ευρώπης
  • Μνηµόνιο και χρεοκοπία

Σ’ αυτά, µεταξύ άλλων, ο συγγραφέας ανιχνεύει τις ρίζες της κρίσης, αναλύει τα χαρακτηριστικά και τις πτυχές της, απαντά σε καίρια ερωτήµατα (π.χ. εάν υπήρχε άλλος δρόµος το 2009), αποδοµεί το δίληµµα «Μνηµόνιο ή χρεοκοπία», αξιολογεί µε αριθµούς τη θεραπεία-σοκ, δίνει απαντήσεις για το «κούρεµα» του χρέους και εκτιµά τις επιπτώσεις από την απονοµιµοποίηση της εξουσίας. Τέλος, διερευνά τα σενάρια για τη συντεταγµένη ή ανεξέλεγκτη χρεοκοπία, για την παραµονή ή έξοδο της Ελλάδας από την Ευρωζώνη.

Όπως αναφέρει ο συγγραφέας, στόχος του ήταν να γράψει μια συνεκτική αφήγηση για τις ρίζες, τα χαρακτηριστικά, τις πτυχές και τις προοπτικές της κρίσης. Μια αφήγηση η οποία να είναι ταυτοχρόνως ακριβής, διεισδυτική και ευκολοδιάβαστη. Μια αφήγηση η οποία να προσφέρει καθαρές και τεκμηριωμένες απαντήσεις στα μεγάλα ερωτήματα για τις αιτίες που ανατρέπουν τις σταθερές του βίου εκατομμυρίων Ελλήνων.

Στο σημείο που έχουν φτάσει τα πράγματα, ο μόνος τρόπος για να αμβλυνθεί η οξύτατη κρίση πολιτικής εμπιστοσύνης είναι η υπέρβαση του πολιτικού συστήματος που έφερε την Ελλάδα στον γκρεμό.

 


Λίγα λόγια για τον συγγραφέα:

Ο Σταύρος Λυγερός γεννήθηκε στην Αθήνα το 1953. Πτυχίο Μαθηµατικών από το Πανεπιστήµιο Αθηνών. Μεταπτυχιακές σπουδές ∆ιεθνών Σχέσεων και ∆ιεθνούς Oικονοµίας στην École des Hautes Études (Παρίσι). Μέλος της Συντονιστικής Επιτροπής στην εξέγερση του Πολυτεχνείου τον Νοέµβριο 1973. Συνιδρυτής και µέλος της συντακτικής οµάδας του περιοδικού Τετράδια πολιτικού διαλόγου, έρευνας και κριτικής (κυκλοφορεί από το 1980).

Πολυδιαβασµένος συγγραφέας και αρθρογράφος γύρω από θέµατα διεθνών σχέσεων και ελληνικής εξωτερικής και εσωτερικής πολιτικής.

Έχει εργαστεί σε εφηµερίδες, περιοδικά και ραδιοφωνικούς σταθµούς. Σήµερα, εργάζεται στην εφηµερίδα Καθηµερινή και συνεργάζεται µε την εφηµερίδα Κόσµος του Επενδυτή και µε το περιοδικό Επίκαιρα.

Αναδημοσίευση από το Culturenow - Ημερομηνία δημοσίευσης: 21-10-11

Διαβάστε περισσότερα......