Τετάρτη, 29 Ιουνίου 2011

Μυομοιχίδιον τόδε

Κώστας Ζουράρις

Τὸ πρωτοδεύτερο Μνημόνιο, χοροστατούντων τῶν κατοχικῶν προσκυνημένων τοῦ Georgaκοπασόκ, κατέβασε στὸ μνῆμα τὴν Ἑλλάδα. Τὸ μεσοπρόθεσμο «ἁρπαλίκι» ποὺ ἐπιβάλλουν οἱ ληστοσυμμορίτες «ἑταῖροι» μας καὶ θὰ ἐκτελέσει αὐτὸ τὸ μειοδοτικὸ πασοκικὸ ἀσκέρι (σὺν τοῖς «προθύμοις» ἀκροδεξιοντορικοῖς), ἔε, αὐτὸ τὸ «μεσοπρόθεσμο», θὰ μᾶς θάψει μακροπρόθεσμα: ἐμᾶς, τὰ παιδιά, ἐγγόνια καὶ δισέγγονά μας... Ἄρα:

Πρῶτον: ἐμεῖς, ἡ «Κίνηση ἀνεξαρτήτων πολιτῶν – Μίκης Θεοδωράκης», οἱ πλατεῖες, οἱ μηνίοντες μῆνιν Ἀχιλλέως, ἀγανακτισμένοι καὶ «ξύμπασα ἡ Ἑλλάς», πρέπει νὰ σιδηροφορήσουμε, ὅπως πάντοτε «ἡ Ἑλλὰς ἐσιδηροφόρει». Γιὰ νὰ ἐμποδίσουμε τὰ ἐξωνημένα κοπρόσιτα καὶ λοιπὰ κομματοπαράσιτα τοῦ μνημονιακοῦ δωσιλογισμοῦ: ἀντὶ πινακίου ταγῆς καὶ ὑποταγῆς καὶ μὲ πεντήκοντα δισεκατομμύρια ἀργυρίων, ποὺ θὰ κατακλέψουν ἀπὸ τὴ δημόσια κληρονομιά μας αὐτοὶ οἱ μνημονιακοὶ κοπρολάγνοι καὶ οἱ λοιποὶ χρήσιμοι ἠλίθιοι τῶν καθεστωτικῶν τους ΜΜΕ, θὰ σκυλεύσουν τὰ πατρόδοτα ἀγαθά μας καὶ θὰ λεηλατήσουν πόματα, βρώματα, πτώματα καὶ σώματα τοῦ ὑπὸ κατοχὴν Λαοῦ μας.

Ἄρα; Ἄρα, πάλιν «ἄντην»! Ἀντίσταση καὶ πάλι!

Παῖδες Ἑλλήνων, ἴτε! Ἐλευθεροῦτε [...] παῖδας, γυναῖκας, [...] ἕδη, θήκας τε προγόνων! Νῦν ὑπὲρ πάντων ὁ Ἀγών!

Ἄρα, πῶς ὁ Ἀγών;

«Μὲ σημαῖες καὶ μὲ τραγούδια», μὲ ροχάλες καὶ χοντράδες ξεφτελισμοῦ πρὸς τοὺς μειοδότες-πλειοδότες τοῦ ξεπουλήματος. Μὲ μυκτηρισμό, χλεύη πρὸς τὸν κάθε μνημονιακὸ κοπρώνυμο. Μὲ ἀριστοφάνειο σκῶμμα, ποὺ θὰ τὸν θάψει κάτω ἀπὸ τὸ χῶμα.

Καὶ μὲ νουθεσίες, ἀπεργίες, κομματοκλασίες καὶ καταλήψεις, ποὺ θὰ νικήσουν τὸ βέβηλο, ληστρικὸ καὶ ἀμνῆμον μνημονιακὸ μνῆμα, ξενικὴ ταφόπλακα τῆς ἑλληνικῆς κυριαρχίας καὶ ἐλευθερίας μας.

Καταλήψεις; Ναί, δηλαδὴ ἀνακαταλήψεις: τῆς κλεμμένης περιουσίας τοῦ Ἑλληνικοῦ Λαοῦ καὶ τοῦ Ἑλληνικοῦ Δημοσίου.

Ὡς πασίγνωστον τοῖς πᾶσι (ἀκόμη καὶ οἱ χρήσιμοι ἠλίθιοι τοῦ ὑπουργικοῦ συμβουλίου καὶ τὰ κομματοπαράσιτα τὸ γνωρίζουν), ὡς πασίγνωστον πανδήμως λοιπόν, οἱ συχνότητες τῶν ΜΜΕ εἶναι ἀνεκπτώτως ἀναπαλλοτρίωτη δημοσία περιουσία.

Τοῦ λαοῦ μας. Κι ὄχι τῶν «καναλαρχῶν». Ἄρα;

Ἄρα: (1) Οἱ συχνότητες ἐπιστρέφουν στὸ Δημόσιο. Ὅλες! (2) Κατανέμονται σὲ ὁμίλους, οἱ ὁποῖοι ὑπόκεινται σὲ ἀνταγωνιστικὴ ἅμιλλα τῶν προγραμμάτων τους. (3) Ἐπιτροπές, ποὺ ἀπαρτίζονται ἀπὸ ἐκπροσώπους ἐπιστημονικῶν καὶ πνευματικῶν ἱδρυμάτων, θὰ κρίνουν τὰ προγράμματα. (4) Ἡ διάρκεια ἐκχωρήσεως δὲν θὰ ὑπερβαίνει τήν, ἂς ποῦμε, δεκαετίαν. Πάνω κάτω... Καί, καίριον καὶ κύριον: (5) Θὰ ὑπάρξει ὑποχρεωτικὸ «τετράδιο ἀνειλημμένης παραγωγῆς» γιὰ ὅλους τους ὁμίλους. Τὰ τετράδια αὐτὰ θὰ ὑποχρεώνουν σὲ συμπαραγωγὴ τοὺς ὁμίλους, ὥστε νὰ ὑπάρξει πνευματική, καλλιτεχνική, ἱστορική, τηλεοπτικὴ δημιουργία, ὑποχρεωτικῆς προβολῆς γιὰ τὸ σύνολο τῶν σημερινῶν σκουπιδοτηλεσταθμῶν. Δὲν μπορεῖ νὰ παράγει σουργελοειδεῖς «Τριακοσίους» καὶ «Μεγαλέξαντρους» τὸ Χόλλυγουντ καὶ νὰ μὴν τὸ κάνουμε ἐμεῖς, μὲ τὸ αὐθεντικὸ κύρος καὶ τὸ ποιόν μας, ὅπως π.χ. ἔδειξε ἡ πρόσφατη «Σπιναλόγκα». Τὰ μεσημεριάδικα καὶ ἀπογευματινάδικα βοθρολύματα πρέπει νὰ ἐπιστρέψουν στὸν καταγωγικό τους βόθρο. (6) Μόνιμες ἐπιτροπὲς πολιτῶν ἀπὸ τὰ ἀντίστοιχα Ἱδρύματα θὰ συν-διαπλάθουν τὴ «ροὴ» τοῦ προγράμματος. (Ποιούς καλοῦμε καὶ γιατί, π.χ.).

Αὐτὰ ἐπὶ τοῦ παρόντος Μυομοιχιδίου.

Αναδημοσίευση από το Ποντίκι - Ημερομηνία δημοσίευσης: 29-06-11

Διαβάστε περισσότερα......

Κυριακή, 26 Ιουνίου 2011

Πατριωτισμός ναι, αλλά με προτάσεις

Χρήστος Γιανναράς

Tο πέρασμα των ημερών ίσως άμβλυνε τον συγκλονισμό. Oμως το βράδυ της Tετάρτης 15 Iουνίου 2011 έμοιαζε επανάληψη της αποφράδας Tετάρτης 31 Iανουαρίου 1996: Mέσα σε δεκαπέντε χρόνια, δεύτερη φορά μετά τα Yμια, το κόμμα της σοσιαλιστικής ψευδωνυμίας γελοιοποίησε στην υφήλιο με κωμικές παλινωδίες το ελληνικό όνομα.

Στα Yμια, ο πασοκικός φανφαρονισμός ορθώθηκε να αναμετρηθεί δήθεν με τους Tούρκους. «Ως νάνος τανυόμενος επ’ άκρων ονύχων» ρητόρευσε, απείλησε, έδωσε μεγαλόστομες εντολές στον στόλο. Kαι την ίδια νύχτα, πειθαρχώντας στα αμερικανικά κελεύσματα, αποχώρησε γυμνώνοντας τα οπίσθιά του, εγκαταλείποντας πάτριο χώρο επικράτειας στην αοριστία «γκρίζων ζωνών».

Aντίστοιχα τις προάλλες, ο ουθενέστερος των Παπανδρέου, πανικόβλητος από τη διογκούμενη χιονοστιβάδα της λαϊκής οργής και της φυγής βουλευτών του, ζήτησε να αποσυρθεί από την πρωθυπουργία: να στηρίξει, μαζί με την αξιωματική αντιπολίτευση, πρωθυπουργό και κυβέρνηση κοινής των δύο κομμάτων αποδοχής. Kράτησε για κάποιες ώρες σε τεντωμένη αναμονή τη δοκιμαζόμενη ελληνική κοινωνία και την επίβουλη διεθνή περιέργεια. Kαι τελικά, χαμένος, σαν παρακεντές που τον επέπληξαν, δήλωσε ότι υπαναχωρεί, αλλάζει γνώμη, ψελλίζοντας κωμικές δικαιολογίες.

Mοναδική λογική αιτιολόγηση ενός τέτοιου αυτεξευτελισμού, τέτοιας αυτογελοιοποίησης, δεν μπορεί να είναι παρά μόνο η παρέμβαση και πάλι, όπως και στα Yμια, άνωθεν – έξωθεν εντολής. Tο επισήμανε αμέσως, το πρωί της 16/6, η «K» στην πρώτη σελίδα: «H συμφωνία του κ. Παπανδρέου με τον κ. Σαμαρά διελάμβανε “αναδιαπραγμάτευση” ή “νέα διαπραγμάτευση” του πρώτου και του δευτέρου Mνημονίου και ίσως αυτό δεν ήταν “ανεκτό” σε κάποιους από τους “διεθνείς” συνομιλητές της Eλλάδας» (Kώστας Iορδανίδης).

Eνισχύει την προφάνεια της ερμηνευτικής αυτής εκδοχής η πάγκοινη πιστοποίηση της λυσσώδους απαίτησης των δανειστών μας να συνυπογράψει οπωσδήποτε και η αξιωματική αντιπολίτευση τους εξωφρενικούς όρους του δανεισμού μας. Aπροκάλυπτα και κραυγαλέα τον τελευταίο καιρό μαίνονται, στην κυριολεξία, οι διαχειριστές της δανειοδότησης και τα διεθνή πολιτικά τους υποστυλώματα, να συναινέσει και η N.Δ. στις πρωτοφανείς για τα διεθνή χρονικά εξασφαλίσεις που απαιτούν τα Mνημόνια. Eχουν επιστρατευθεί θεοί και δαίμονες να πιέζουν, να απειλούν, να τρομοκρατούν, να εκβιάζουν. Eπαναλαμβάνεται, με εκπλήσσουσα πανομοιότητα, η διεθνής πίεση που ασκήθηκε στον κυπριακό Eλληνισμό για να υπερψηφίσει την Πλεκτάνη Aνάν.

O επικεφαλής της αξιωματικής αντιπολίτευσης Aντώνης Σαμαράς αντιστέκεται. Eχει σε βάρος του ότι δεν τόλμησε ώς τώρα ούτε το κόμμα του να απαλλάξει από τους φαύλους και ανίκανους που το εξευτέλισαν στο πρόσφατο παρελθόν, ούτε ζωντανές κοινωνικές δυνάμεις να προσελκύσει, ούτε επιτελική δουλειά μεταρρυθμιστικών προτάσεων και κοινωνικών στόχων να εμφανίσει. Oμως η αντίσταση και άρνησή του να συναινέσει στην άνευ όρων υποταγή της χώρας στους δανειστές της είναι γεγονός αδιαμφισβήτητο – πρωτοφανέρωτη ειδοποιός διαφορά από την «κατά συρροήν» μειοδοτική πολιτική του ΠAΣOK. Λειτουργεί ο Σαμαράς αυτή την ώρα με τη δυναμική της άρνησης του Tάσσου Παπαδόπουλου στην Πλεκτάνη Aνάν, το 2004: Δυναμική που σάρωσε τις πανίσχυρες μεθοδεύσεις και ικάνωσε τον Eλληνισμό να βρεθεί, για πρώτη φορά, από θέσεως ισχύος στο Kυπριακό.

Aλλά μόνη η ασυμβίβαστη αξιοπρέπεια του πατριωτισμού δεν αρκεί. Mέσα σε ασφυκτικές προθεσμίες ημερών το κράτος χρειάζεται χρήμα για μισθούς και συντάξεις. Kαι από ολόκληρο το πολιτικό φάσμα κανένας, μα κανένας δεν έχει προτάσεις, συγκεκριμένες και ρεαλιστικές, τι μπορεί να γίνει. Mοναδική εξαίρεση ίσως, ο Στέφανος Mάνος. Που κανένας δεν συζητάει τις προτάσεις του. Mπορεί να είναι λαθεμένες, άστοχες, υπερβολικές, αντικοινωνικές, αλλά είναι οι μόνες απολύτως συγκεκριμένες, χειροπιαστές, έτοιμες να μπουν αμέσως σε εφαρμογή. Kαι αγνοούνται προκλητικά. Aς έβγαιναν επιτέλους τα κόμματα, ή οι κομπάρσοι του Mνημονίου «προοδευτικοί» διανοούμενοι, να τις κατακεραυνώσουν, να δείξουν τα λάθη τους, την ουτοπία τους, αντιπροτείνοντας κάτι άλλο, διαφορετικό, όμως συγκεκριμένο, στη θέση τους. Aυτή την ώρα, δημόσια, τρίτη πρακτική δεν εμφανίζεται: ΄H σκλάβοι στις συνέπειες της εικοσάχρονης αφροσύνης μας, είλωτες του Mνημονίου, ή οι προτάσεις Mάνου.

Για λόγους περιέργειας, όχι ελπίδας, περιμένουμε και τη λύση του αινίγματος: γιατί επέλεξε να αυτοκτονήσει πολιτικά ο Eυάγγελος Bενιζέλος. Aνθρωπος έκτακτης ευφυΐας, δήλωσε έγκαιρα τις αρχηγικές του φιλοδοξίες. Που αναιρέθηκαν με τρόπο δυσερμήνευτο και σοκαριστικό: Mε δεδομένη και πάγκοινα αναγνωρισμένη τη συντριπτική υπεροχή του έναντι του αντιπάλου του ήταν αυτονόητα ο σίγουρος αρχηγός. Aλλά ξαφνικά, μέσα σε σαράντα οχτώ ώρες, το ελλαδικό κοινό και οι εκφραστές του «ανακάλυψαν» ότι ο Bενιζέλος «βιάστηκε», ήταν «προκλητικά αγέρωχος» είχε «διασυνδέσεις με κανάλια»! Kαι προτιμήθηκε ο κραυγαλέα μειονεκτικός αντίπαλός του.

Tώρα, τις εφιαλτικές συνέπειες εκείνης της σκανδαλωδέστατης επιλογής, μια συντελεσμένη πραγματική καταστροφή, δέχεται εθελούσια να διαχειριστεί ο κριθείς σαν «βιαστικός» και «αγέρωχος». Kαι το αναλαμβάνει όχι ως φορέας της κεντρικής πολιτικής ευθύνης, όχι ως διάδοχος του ανεκδιήγητου καταστροφέα, αλλά δεύτερος, κάτω από τις διαταγές του, δέσμιος της ανικανότητας του αυτουργού της καταστροφής. Aν κατορθώσει οτιδήποτε χάρη στην έκτακτη ευφυΐα του, θα το εισπράξει σαν πολιτικό κέρδος ο ολίγιστος αρχηγός του. Aν αποτύχει, τους καταπίνει και τους δυο αδιάκριτα η απύθμενη αλλά δικαιολογημένη λαϊκή οργή και η διεθνής περιφρόνηση.

Mε αφετηρία και καταλύτη την ηροστράτεια φιγούρα του Aνδρέα Παπανδρέου, ολόκληρο το πολιτικό σκηνικό στην Eλλάδα συγκροτεί μια σπαραχτική ανθρώπινη τραγωδία. Xρειάζεται δεινότητα Aισχύλου για να σημασιοδοτηθεί κάθε προσωπική περιπέτεια. Kαι Aισχύλο αποκλείεται να γεννήσει ο περίπου πια ελληνόφωνος Νότος των Bαλκανίων.

Αναδημοσίευση από την Kαθημερινή - Ημερομηνία δημοσίευσης: 26-06-11

Διαβάστε περισσότερα......

Δευτέρα, 20 Ιουνίου 2011

Η «πάνω» και η «κάτω» πλατεία Συντάγματος

Κωνσταντίνος Π. Ρωμανός*

Με αφορμή την κατάσταση στην πλατεία Συντάγματος να διατυπώσω μερικές παρατηρήσεις γενικότερης σημασίας. Υπάρχει η «πάνω πλατεία», δηλαδή ο χώρος απέναντι από το κτίριο του Κοινοβουλίου και η «κάτω πλατεία», δηλαδή η κατ’ εξοχήν πλατεία, η οποία από τρεις πλευρές είναι χαμηλότερη απ’ το επίπεδο του δρόμου.

Η πάνω πλατεία είναι γεμάτη κόσμο που καθυβρίζει κυβέρνηση και βουλευτές με μικρές ομοβροντίες ομαδικών κραυγών. Ακούγονται επίσης τουμπελέκια και ανεμίζουν αρκετές ελληνικές σημαίες. Ο κόσμος περνάει, κοντοστέκεται, κάνει πηγαδάκια, συνομιλεί, δεν υπάρχει κεντρική φωνή πουθενά ούτε οργάνωση, μόνο μια διάχυτη ελληνικότητα, ένας πατριωτισμός των απλών ανθρώπων.

Η κάτω πλατεία πάλι δίνει μια εντύπωση τελείως διαφορετική. Το κέντρο της τελεί τεχνικώς «υπό κατάληψιν» από έναν αριθμό ατόμων νέας ηλικίας καθισμένων κάτω ώστε να μην μπορούν άλλοι να διεισδύσουν. Υπάρχει λίστα ομιλητών και συνεχείς ομιλίες από εξέδρας. Υπάρχει οργανωτική επιτροπή η οποία αποφασίζει για όλα, αποκλείοντας «αλλότριες» παρεμβάσεις ομιλητών ή ακόμα και καλλιτεχνών (π.χ. «έκοψαν» τον μουσικό Παπακωνσταντίνου και την συναυλία του από την κάτω πλατεία). Υπάρχουν μεγάλα αντίσκηνα για να ξενυχτάει μεγάλος αριθμός ατόμων στην πλατεία και κέτερινγκ που μοιράζει πίτσες. Υπάρχει μουσική και όμορφες, πολλά υποσχόμενες χορεύτριες (υπάρχουν δηλαδή χρηματοδότηση και οργάνωση). Υπάρχουν και τάγματα εφόδου ικανά να εκστρατεύουν στην πάνω πλατεία (όταν τα ανοργάνωτα πλήθη της έχουν πάει για ύπνο εν όψει της πρωινής εργασίας) για να εκφοβίσουν (προς το παρόν μόνο ως εκεί) κάποιους εθνικόφρονες θύλακες που, παρά το προκεχωρημένον της ώρας, «επιμένουν ελληνικά» στην πάνω πλατεία (ένα τέτοιο επεισόδιο σημειώθηκε τη Δευτέρα, ευθύς μόλις ακούστηκε αντιμεταναστευτική κριτική στην πάνω πλατεία!).

Όπως θα ανέμενε κανείς, ελληνικές σημαίες δεν έχει το κέντρο της κάτω πλατείας, απαγορεύονται διά ροπάλου. Με ποια δικαιολογία; Μα με το ότι στο τέλος-τέλος η μόνιμη συνέλευση είναι «άτομα», που το καθένα για «δικούς του λόγους» διαμαρτύρεται, χωρίς να «καπελώνεται» από «σχήματα» (από τη διακήρυξη της συνέλευσης του Σαββάτου 29 Μαΐου).

Έτσι η ελληνική σημαία και η ελληνικότητα γίνονται μερικότητες που τοποθετούνται ως «σχήματα» στο ίδιο επίπεδο με τα πολιτικά κόμματα, τις ενώσεις καταναλωτών ή τους συλλόγους ποδηλατών για να εξοβελιστούν (συλλήβδην) από την πλατεία στο όνομα της άμεσης δημοκρατίας που απαγορεύει τα «καπελώματα».

Η ιδέα είναι έξυπνη: υποκρινόμενη αρχικά ευαισθησία προς την δικαιολογημένη απέχθεια του Έλληνα για καπελώματα πολιτικής φύσεως, καταλήγει να τον καπελώσει ανεπαισθήτως με το ψεύδος ότι είναι «άτομο» που δεν ανήκει σ’ έναν λαό και σε μια πατρίδα. Η αυταρέσκεια της δήθεν αυτόνομης ατομικότητας και της ελευθερίας της λειτουργεί ως λωτός, προοριζόμενος να κάνει τον Έλληνα που τον καταναλώνει επιλήσμονα της καταγωγής του και της εθνικής του ταυτότητας.

Αυτό επιτυγχάνεται εδώ χωρίς κατευθείαν επίθεση στην ελληνικότητα του γνωστού τύπου: «φασίστες-εθνικιστές». Η Πλατεία Συντάγματος είναι ένα ανοιχτό πεδίο, γεμάτο Έλληνες οικογενειάρχες που θα αποδοκίμαζαν τέτοιες ακρότητες. Ακόμη και κάτω, όπου κυριαρχούν οι πράκτορες -για την περίσταση κουρεμένοι και ευπρεπισμένοι- αντιεξουσιαστές και καταληψίες της Αθήνας, υπάρχουν άβγαλτοι, ανυποψίαστοι φοιτητές που διψούν για κάτι ωραίο και υψηλό. Σ’ αυτούς απευθύνεται η «άμεση» δημοκρατία, που δεν είναι βεβαίως ελληνική, εθνική δημοκρατία, αλλά «οικουμενική», παγκόσμια δημοκρατία. Στην Ελλάδα η παγκόσμια δημοκρατία θα πραγματωθεί όταν οι μετανάστες θα έχουν την εξουσία. Εξ ου και ένα πανό που διακοσμεί την «αμεσοδημοκρατική» κάτω Πλατεία Συντάγματος: «Είμαστε όλοι μετανάστες!» Η υπεράσπιση των δικαιωμάτων των μεταναστών στην Ελλάδα, μαζί με το δικαίωμα να διατηρούν και να επιβάλουν την εθνική, πολιτιστική, θρησκευτική τους ταυτότητα είναι η μεγαλύτερη προτεραιότητα τόσο του κράτους όσο του παρακράτους της Ελλάδας. Γι’ αυτό το πρώτο νομοθέτημα της παρούσης κυβέρνησης τον Μάρτιο του 2010 ήταν η αλλαγή του Κώδικα Ιθαγένειας έτσι ώστε να αποδίδεται η ελληνική ιθαγένεια σε ευρύ φάσμα λαθρομεταναστών, να εγκαθιδρυθεί «πολυπολιτισμικό» κρατικό μόρφωμα στο ελληνικό έδαφος και να επιτευχθεί γενοκτονία εις βάρος των Ελλήνων.

Η κάτω πλατεία στο Σύνταγμα, που τόσο εκθειάζεται στα ξεπουλημένα ΜΜΕ ως ομοαίματη των πλατειών της Ισπανίας και του Καΐρου, κρύβει μέσα της το αυγό της έχιδνας που θα καταστρέψει το ελληνικό έθνος. Ήδη έχει επιβάλει την τρομοκρατία της στην πάνω πλατεία, η οποία φοβάται να πει «ζήτω η Ελλάς» και να θέσει καθοριστικά το μεταναστευτικό μαζί με τα άλλα μεγάλα εθνικά προβλήματα. Για άλλη μια φορά ο λαός πορεύεται στα τυφλά, χωρίς τη συνείδηση της δύναμης, της αυτονομίας και αξιοπρέπειάς του που απορρέει αποκλειστικά από το συνανήκειν στο ελληνικό έθνος.

Εμποδίζεται ο λαός να συνειδητοποιήσει ότι το θράσος της κλεπτοκρατίας που τον κυβερνά είναι ευθέως ανάλογο με την αποδυνάμωση του έθνους απέναντι στο οποίον αυτή κατ’ ανάγκην θα λογοδοτούσε. Το αυτό ισχύει για όλους τους εσωτερικούς εχθρούς των Ελλήνων χωρίς εξαίρεση, ενώ για τους εξωτερικούς εχθρούς ισχύει ότι αποθρασύνονται στον βαθμό που διαισθάνονται την ενδοτικότητα μιας ασθενούς εθνικής συνειδήσεως.

Για τους φίλους και συμμάχους ισχύει ότι χάνουν τον σεβασμό τους για εμάς στον βαθμό που εμείς χάνουμε την αυτοεκτίμησή μας όταν λησμονούμε ποιοι είμαστε. Ιδιαίτερα βαραίνει ο θυμός των εθνών, ο πολιτισμός των οποίων έχει ελληνικές βάσεις, κατά των συγχρόνων Ελλήνων εφόσον αυτοί προδίδοντας τον εαυτό τους προδίδουν ολάκερη την ελληνογενή ανθρωπότητα. Είτε το θέλουν είτε όχι, οι Έλληνες είναι μάρτυρες του Ελληνισμού και φυσικά φύλακες μιας παρακαταθήκης, η εγκατάλειψη της οποίας θα επιφέρει όνειδος, ατίμωση, υποδούλωση και θάνατο στο γένος των Ελλήνων.

Ενδείξεις για τα ανωτέρω υπάρχουν ήδη αρκετές. Ας μην περιμένουμε τις αποδείξεις, γιατί θα είναι τόσο βασανιστικές όσο δεν βάζει ο νους του ανθρώπου.

 

* Πανεπιστήμιο Αιγαίου

Αναδημοσίευση από το Παρόν - Ημερομηνία δημοσίευσης: 12-06-11

Διαβάστε περισσότερα......

Λόγος ακέραιος νεανικής ωριμότητας

Χρήστος Γιανναράς

Δανείζομαι σήμερα γλώσσα, διατυπώσεις, οπτική από γραφίδες φρέσκες, νεανικές, με οξυδέρκεια θαυμαστή και προφανή ανιδιοτέλεια. Μεταγράφω:

«Αυτό που μας συμβαίνει σήμερα δεν οφείλεται (ως συνήθως και κατ’ αποκλειστικότητα) στις ξένες δυνάμεις, στους κουτόφραγκους που φθονούν την τσαχπινιά μας και ζηλεύουν το σκορποχώρι μας, στις μυστικές υπηρεσίες που επιβουλεύονται την περήφανη πολιτική μας. Το έγκλημα το διαπράξαμε μόνοι μας και χωρίς κανένα Μνημόνιο πάνω από τις κεφαλές μας. Επιτέλους ας αντιληφθούμε ότι το μείζον πρόβλημα δεν είναι η διαλυμένη μας οικονομία, είναι ο εκφυλισμός μας. Η άρνηση της ίδιας της ταυτότητάς μας και η υποκατάστασή της από μια δανειοδίαιτη ορφάνια...

...Σίγουρα, το Μνημόνιο είναι μια σύμβαση υποτέλειας. Επίσημη, μπροστά στη διεθνή κοινότητα, ομολογία ότι η χώρα μας όχι απλώς έχει απολέσει μέρος της ανεξαρτησίας της, αλλά την έχει εκχωρήσει, με τη βούλα της και σε τιμή ευκαιρίας, στους τοκογλύφους πιστωτές της. Αλλά το Μνημόνιο δεν ήρθε από μόνο του. Και είναι ανευθυνότητα να το βλαστημάμε στο όνομα ενός ολότελα ιμιτασιόν, όψιμου πατριωτισμού. Είμαστε, δηλαδή, περήφανοι για τον προ του Μνημονίου πατριωτισμό μας; Δείτε την έρημη πια ύπαιθρο χώρα. Δείτε το αστικό και περιαστικό περιβάλλον. Τα αναρίθμητα παντού αυθαίρετα. Θυμηθείτε το μέγα πλήθος με το μέγα πάθος που ψήφιζε, για δεκαετίες, τη βολική φαυλότητα...

...Το φθαρμένο έως διεφθαρμένο πολιτικό προσωπικό της χώρας ομολογεί εν χορώ ότι είναι παντελώς ανίκανο να διαχειριστεί τον δημόσιο πλούτο και προκρίνει την κοψοχρονιά εκποίησή του. Και εμείς δυσπιστούμε όλο και περισσότερο σε όλον τον παλαιοκομματικό συρφετό που μας έφερε ώς εδώ. Ομως, από την άλλη, είμαστε πανέτοιμοι να ριχτούμε και πάλι σε “μία από τα ίδια”: στην αγκαλιά την ακριβοπληρωμένη ενός νέου λαϊκισμού που υπόσχεται, με την ευκολία που έχουν όλα τα ρητορεύματα, ότι δεν θα αλλάξει τίποτε. Ταρατατζούμ: Θα ξαναέρθουν οι παλιές ηδονικές του ανέμελου καταναλωτισμού ημέρες. Θα ξαναγεμίσουν τα ανά την επικράτεια σκυλάδικα από λεβεντοαχρείους με κομματικό χρήμα. Και θα επενδύσουμε –λένε– στις υπηρεσίες. Ποιες υπηρεσίες; Εδώ έχουμε εγκαταλείψει την πρωτογενή παραγωγή, πώς θα πάμε απευθείας στην τριτογενή;

...Δεκαετίες τώρα το πελατειακό παρακράτος παριστάνει το κράτος και πελάτες του είναι η πλειοψηφία των σήμερα “Διαμαρτυρομένων”. (Είδα να κατεβαίνει στο Σύνταγμα άνθρωπος που πήρε σύνταξη και το εφ’ άπαξ στα 53 του – και τώρα του φταίει το Μνημόνιο). Δεν γίνεται τίποτα αν δεν γκρεμίσουμε αυτά που με τόση επιπολαιότητα οικοδομήσαμε ή ανεχθήκαμε. Μόνο το γκρέμισμα του χθες θα μας απελευθερώσει από την ενδημική ανωριμότητα της φαρμακωμένης και υποθηκευμένης ψευτοζωής μας.

...Να οικοδομήσουμε δημοκρατία εξ υπαρχής, από τα θεμέλια, γιατί αυτό που ζούμε δεν είναι δημοκρατία. Δεν είναι καν μια κολοβή ή κολοβωμένη δημοκρατία. Είναι θεσμοθετημένη κλεπτοκρατία, που ελέγχεται από εθνικούς κομπιναδόρους κι εξαγορασμένα τσιράκια. Δεν χρειαζόμαστε κάποιον νέο συντηρητισμό, χρειαζόμαστε πατριωτισμό χωρίς προσχήματα και υποσημειώσεις. Που δεν θα ανέχεται τα συνδικαλισμένα νταηλίκια, γιατί αυτά μας έφεραν εδώ που μας έφεραν. Μας τέλειωσε το κράτος-τροφός, το τελειώσαμε. Κι είναι για κομπογιαννίτες (στην καλύτερη περίπτωση) η πρόταση να το βγάλουμε στο σφυρί ή για τσαρλατάνους (στη χειρότερη)...

...Λυπούμαστε βαθύτατα για την αγνωμοσύνη με την οποία αντιμετωπίζουν οι πολίτες το κυβερνητικό έργο. Σε ένα μόλις χρόνο... δέκα φορολογικά νομοσχέδια! Το έργο λέγεται “τα παιδία παίζει” και γνωρίζει τρελή εισπρακτική επιτυχία. Μάλιστα, αν ο κυβερνητικός θίασος συγκριθεί με αυτόν της Συγγρού, τότε κερδίζει με διαφορά.

(Ωστόσο, η τιμιότητα απαιτεί να αναγνωρίσουμε ότι η Συγγρού, παρά τον εγκλωβισμό στη μετριότητα, αντιστέκεται στις εξωφρενικές πιέσεις, διεθνείς και εντόπιες, να συνυπογράψει άνευ όρων το δεύτερο Μνημόνιο της χειροπόδαρης υποτέλειας. Είναι τόσο θρασείες και εκβιαστικές οι πιέσεις, που θυμίζουν το μανιασμένο πείσμα, ηγεμόνων και πρακτόρων, να υποχρεώσουν τον Τάσσο Παπαδόπουλο να συνυπογράψει το “ναι” στο κυπριακό δημοψήφισμα για την Πλεκτάνη Ανάν. Ο Τάσσος τότε, απροσκύνητος, έφερε για πρώτη φορά τον Ελληνισμό να κατατροπώνει –ρουά ματ– στο Κυπριακό τους δολοπλόκους. Ο Σαμαράς πόσο θα αντέξει;)

...Και ο δωσιλογισμός δραστηριότητα είναι, αλλά δεν τον βάζεις και στο βιογραφικό σου! Στο ΠΑΣΟΚ τον κάνανε σημαία ευκαιρίας...

...Μεταπολεμικά και κυρίως μεταπολιτευτικά, το κράτος-πρωτεύουσα νέκρωσε νομοτελειακά την ύπαιθρο χώρα. Οσους έμειναν εκτός της αθηναϊκής χωματερής, τους εκμαύλισε η ψηφοθηρία εθίζοντάς τους στην επιδότηση της αεργίας τους με τα ψυχία των ευρωπαϊκών “πακέτων”. Σε αρκετές περιπτώσεις το δομημένο περιβάλλον της “υπαίθρου” συναγωνίζεται (με αξιώσεις) τις πιο ανυπόφορες και αβίωτες συνοικίες της πρωτεύουσας...

...Ενας πολιτισμός δεν αξιολογείται ούτε από τους επιχορηγούμενους θιάσους ούτε από τα κρατικοδίαιτα Μέγαρα Μουσικής των Νομικών Προσώπων Ιδιωτικού Δικαίου. Ενας πολιτισμός αξιολογείται από την καθημερινότητά του. Από τη διατροφή, λόγου χάρη – τι τρώει ο άνθρωπος και πώς το τρώει. Η δική μας είναι μια όρθια καθημερινότητα, μια φαστ-φουντ καθημερινότητα. Από το πολυεθνικό ράφι στον θερμοθάλαμο. Ή στη χλιδάτη κιτσαρία (για την άρχουσα κηφηναρία). Πριν γίνουμε δορυφόροι ξενόφερτου υποδείγματος, είχαμε μιαν άλλη καθημερινότητα: Στρώναμε τραπεζομάντιλο για να φάμε, και το ψωμί ήταν ψωμί, και η ελιά ήταν ελιά. Δεν ξέραμε τι είναι το “τοστ”, αλλά ξέραμε πάμπολες πίτες. Σήμερα, με την απίστευτη σε έκταση έγνοια μας για τις θερμίδες, είμαστε οι παχύσαρκοι της Μεσογείου...

Δεν υπάρχει ελπίδα ανάπτυξης αν δεν ξαναγαπήσουμε τον τόπο μας και επανασχεδιάσουμε τη γεωοικονομία μας. Ο επανασχεδιασμός θα φέρει προκοπή, όχι η σκλαβιά στα δανεικά. Θα δημιουργήσει μάστορες, όχι ευέλικτους “εργαζόμενους”. Θέλουμε τη χαμένη μας περηφάνια, την περηφάνια του δημιουργού, όχι του επαίτη».

Αντέγραψα από το περιοδικό «Manifesto» - Πολιτική / Πολιτισμός, Μάιος 2011.

Αναδημοσίευση από την Kαθημερινή - Ημερομηνία δημοσίευσης: 19-06-11

Διαβάστε περισσότερα......

Κυριακή, 19 Ιουνίου 2011

Κρίση, αίτια και θεραπεία

Τα αίτια κρίσεων όπως η συντρέχουσα ελληνική διακρίνονται σε πρωταρχικά και δευτερεύοντα.

Παναγιώτης Ήφαιστος

Τα αίτια κρίσεων όπως η συντρέχουσα ελληνική διακρίνονται σε πρωταρχικά και δευτερεύοντα. Εδώ θα αναφερθούμε στα πρωταρχικά. Eνα έθνος που λικνίζεται για να ισορροπήσει ή, εάν πέσει, να μπορέσει να ορθοποδήσει και να διασωθεί, απαιτείται να θεραπεύσει την πρωταρχική παθογένεια: Να αναβιώσει τις ουσίες και τα νοήματα που συγκροτούν και συγκρατούν το εθνοκράτος. Χωρίς μια τέτοια κοσμοθεωρητική ανασύνταξη διέξοδος δεν υπάρχει. "Πνευματικά και πολιτικά ερείσματα υπάρχουν". Βρίσκονται μέσα στον διαχρονικό στοιχειακό υπαρξιακό πυρήνα της ελληνικής κοινωνίας. Είναι τα πολιτικά και πολιτισμικά ερείσματα της μακραίωνης ελληνικότητας. Είναι ο εαυτός μας που πρέπει να ξαναβρούμε. Χωρίς άντληση από αυτή τη δεξαμενή πνευματικού και πολιτικού αίματος οι Ελληνες είναι πολιτικά νεκροί. Χρειάζονται όμως εγερτήριες και διεγερτικές κινητήριες ηγετικές δυνάμεις.

Επί μακρόν τις τελευταίες δεκαετίες η γνήσια και μακραίωνη ελληνικότητα βάλλεται ποικιλοτρόπως, πανταχόθεν και ανελέητα: Στο ένα άκρο του εκκρεμούς βρίσκονται οι γραφικές γελοιότητες περί "Ελλάδας των Ελλήνων Χριστιανών" και στο άλλο άκρο συνωστίζονται τα μέλη ενός μορφικά πανομοιότυπου γυάλινου κόσμου διεθνιστικών και κοσμοπολίτικων ιδεολογικών κατασκευών. Είναι οι ευτελείς προπαγάνδες περί δήθεν επικείμενης έλευσης του ενός ή του άλλου ενωμένου πλανήτη και της μιας ή της άλλης παγκοσμιότητας. Θεωρούν τα εθνοκράτη (όλως περιέργως όχι όμως και τα ηγεμονικά) περιττά και αναλώσιμα. Οπως έγραψε ο Κονδύλης, "συχνά, όσα ωφελούν τους ιδιοτελείς τα προπαγανδίζουν οι αφελείς".

Τις τελευταίες δεκαετίες οι Ελληνες καταβρόχθισαν βουνά ψεύτικων και κίβδηλων ιδεολογημάτων και άφθονη προπαγάνδα. Είναι η στιγμή να τα αποβάλουν. Να αποταχθεί ό,τι υπονομεύει την ιστορικά εδραία ενστικτώδη ταύτιση των Ελλήνων με την ανεξάρτητη Πολιτεία τους και με τη Δημοκρατία ως την προαπαιτούμενη συνθήκη της Εθνικής Ανεξαρτησίας. Για τους Ελληνες Δημοκρατία και Εθνική Ανεξαρτησία πάντοτε ήταν το δίπτυχο της Ελευθερίας. Να κατεδαφιστούν τα τείχη που κρατούν έξω από τη νεοελληνική κοινωνικοπολιτική σφαίρα τα διαχρονικά πολιτικά και πνευματικά ερείσματα των Ελλήνων. Τα τείχη αυτά οριοθετούν νομικοθεσμικά στενόχωρες, πνευματικά στερημένες και δημοκρατικά ελλειμματικές κατεξουσιαστικές δομές. Οταν ο Ελληνας φυλακίζεται, μέσα σε τέτοιες δομές, ασφυκτιά ή εκρήγνυται.

Η ιδιόμορφη λανθάνουσα ξενοκρατία των δύο τελευταίων δεκαετιών, η οποία καλλιεργήθηκε από πλήθος κραχτών επίπλαστων μεταμοντέρνων ιδεολογημάτων, ήταν το προοίμιο της ακόμη πιο δυσβάστακτης σημερινής δεσποτείας των αλλεπάλληλων αδιέξοδων "μνημονίων" τα οποία μας επιβάλλονται χωρίς ουσιαστική διαπραγμάτευση. Η "αγανάκτηση" αυτών των ημερών κατά των διεθνικών τοκογλύφων και κατά των ηγετών μας είναι απόλυτα δικαιολογημένη.

Λανθασμένες ήταν και οι εκτιμήσεις για τη φυσιογνωμία και τις λειτουργίες της ΕΕ που ακύρωσαν κάθε αξίωση ορθολογιστικής συμμετοχής στην ευρωπαϊκή ολοκλήρωση. Οικονομικά και θεσμικά απροετοίμαστοι, εκτεθήκαμε σε ένα ανελέητο χρηματοοικονομικό ανταγωνισμό χωρίς ελπίδα.

Στις επικείμενες σκληρές διαπραγματεύσεις, υπάρχει ελπίδα μόνο εάν θρυμματιστεί ο γυάλινος κόσμος των ιδεολογημάτων και εάν εμφορούμενοι από τις κοσμοθεωρίες μας εισέλθουμε στο διεθνές και ευρωπαϊκό εθνοκρατοκεντρικό πεδίο με κριτήριο το εθνικό συμφέρον έχοντας κατά νου ότι τα προβλήματα δεν είναι μόνο δικά μας. Τότε μόνο μπορούμε να συνομιλούμε όρθιοι, ισότιμα, ορθολογιστικά και ωφέλιμα για τη χώρα μας.

Αναδημοσίευση από το Έθνος - Ημερομηνία δημοσίευσης: 19-06-11

Διαβάστε περισσότερα......

Σάββατο, 18 Ιουνίου 2011

Τομές - Σαρρής - Ελληνική κοινωνία και πολιτικό σύστημα - 14 Ιουν 11

Στα πλαίσια της εκπομπής Τομές της 14.6.11, ο ομότιμος καθηγητής του Παντείου Πανεπιστημίου κ. Νεοκλής Σαρρής αναλύει τη σημερινή ελληνική πραγματικότητα, με αφορμή τις καθημερινές συγκεντρώσεις των Αγανακτισμένων Ελλήνων πολιτών.

Διαβάστε περισσότερα......

Τετάρτη, 15 Ιουνίου 2011

Ανιχνεύσεις - Κοντογιώργης - Θεσμοί και πολιτικό σύστημα - 14 Ιουν 11

Ο καθηγητής πολιτικής επιστήμης και πρώην πρύτανης του Παντείου Πανεπιστημίου κ. Γιώργος Κοντογιώργης απαντά στα ερωτήματα της εκπομπής Ανιχνεύσεις της 14.6.11 με θέμα «Νέοι θεσμοί για νέο πολιτικό σκηνικό», όπου επισημαίνει γιατί η κρίση σήμερα δεν είναι διαχειρίσιμη από το παρόν πολιτικό σύστημα, τι πρέπει να κάνει η κοινωνία των πολιτών και κυρίως την ανάγκη για θέσπιση ενός πλαισίου θεσμικού καταναγκασμού για τη λειτουργία του πολιτικού προσωπικού. (Ολόκληρη η εκπομπή έχει αναρτηθεί στο Αντίφωνο).

Σχετικά:

  1. Grèce: manifeste pour une «société des citoyens», 8.6.11
  2. Γιώργος Κοντογιώργης, Έκκληση στην κοινωνία των πολιτών ενόψει της περικύκλωσης της Βουλής στις 15/6/2011

Διαβάστε περισσότερα......

Κυριακή, 12 Ιουνίου 2011

Nα ξέρουμε τι θέλουμε

Χρήστος Γιανναράς

Tα τεράστια πλήθη των «διαμαρτυρόμενων» πολιτών, που κατακλύζουν το κέντρο της πρωτεύουσας και τις πλατείες των μεγάλων αστικών κέντρων, μοιάζει να μην ξέρουν τι ακριβώς θέλουν. Σίγουρα είναι κοινή η οργισμένη αποδοκιμασία και η απαίτηση αποβολής από τον δημόσιο βίον του σημερινού, ανίκανου και φαύλου, πολιτικού προσωπικού. Yπάρχει φόβος και πολύς θυμός για τους ταπεινωτικούς όρους που εμπεριέχει το «Mνημόνιο», όρους υποτέλειας και ξεπουλήματος της χώρας, αδυσώπητης καταστροφής που λανσάρεται σαν «σωτηρία». Πρυτανεύει ωστόσο και ένα γιορτινό, πανηγυριώτικό αίσθημα, σαν να ξαλαφρώνουμε από πνιγμό, σαν να αποτινάζουμε τον ζυγό της κομματοκρατίας, που τόσο βόλεψε πολλούς, αλλά νέκρωσε (πολιτικά, κοινωνικά, πνευματικά) τη χώρα όσο δεν τη νέκρωσε κανένας κατακτητής και καμιά χούντα.

Oμως δεν υπάρχει αίτημα, στόχος κοινός και συγκεκριμένος, του λαϊκού ξεσηκωμού. H απαίτηση να φύγει η κυβέρνηση του ολίγιστου Παπανδρέου και μαζί της η τρόικα, είναι ευχή και πόθος, δεν είναι πρόταση θετική, εναλλακτική του σημερινού εφιάλτη. Γράφτηκαν και ακούστηκαν συνετές υποδείξεις για το πώς θα μπορούσε να ενεργήσει αυτή την ώρα μια κυβέρνηση με πολιτικό θάρρος, τετράγωνη λογική και κυρίως με ανιδιοτέλεια – οι προτάσεις Mάνου ήταν οι πιο συγκεκριμένες. Iσως και η υπόδειξη, που πρώτη εμφανίστηκε, για «κυβέρνηση προσωπικοτήτων» επιφορτισμένη να επαναδιαπραγματευθεί το «Mνημόνιο», να τολμήσει τις καίριες τομές περιορισμού του τερατώδους κράτους που παρήγαγε το πελατειακό σύστημα και να προκηρύξει εκλογές για Συντακτική Eθνοσυνέλευση και καινούργιο Σύνταγμα.

Kαμιά από αυτές τις θετικές ιδέες - προτάσεις δεν υιοθετήθηκε ως κοινό αίτημα των «διαμαρτυρόμενων» πολιτών. Προφανώς γιατί απουσιάζει ο καταλύτης για τη ρεαλιστική πραγμάτωση: ο αξιόπιστος ηγέτης, ο κοινά αποδεκτός ως ικανός να διαχειριστεί την έξοδο από την εθνική συμφορά, να ανατρέψει τις συνέπειες των εγκλημάτων της κομματοκρατίας. O κ. Mάνος όποιες ευφυέστατες λύσεις κι αν προτείνει, είναι ταυτισμένος στη συνείδηση των πολιτών με το υπόλογο για την καταστροφή κομματικό σύστημα. Δυστυχώς, βοή αποδοκιμασίας από το πλήθος συνοδεύει και κάθε αναφορά στο πρόσωπο του Προέδρου της Δημοκρατίας: Δεν τον εμπιστεύονται οι πολίτες να συγκροτήσει κυβέρνηση προσωπικοτήτων, τον λογαριάζουν άβουλο, έρμαιο της υπαλληλίας που τον πλαισιώνει.

Eτσι, η λύση κυβέρνησης κοινωνικών δυνάμεων της χώρας αφέθηκε να υιοθετηθεί, όπως μοιάζει, από τα «ξένα συμφέροντα», που κατάγγελνε κάποτε ο πλέον αμοραλιστής των Παπανδρέου. Eντεχνα ταυτίζεται η «κυβέρνηση προσωπικοτήτων» με το σχήμα «διακομματικής συνεργασίας» και αυτονόητη τη συμμετοχή ονομάτων που εγγυημένα πειθαρχούν στις έξωθεν εντολές (μαχητικοί υπερασπιστές της Πλεκτάνης Aνάν, της άνευ όρων εισόδου της Tουρκίας στην E. E., των «δικαίων» του λαού των Σκοπίων κ. λπ., κ. λπ).

Oύτε το «κίνημα» του Mίκη Θεοδωράκη τροφοδότησε με πρόταση και στόχο τον εκπληκτικό σε όγκο ξεσηκωμό των πολιτών. O Mίκης είναι ένα σύμβολο αγωνιστικότητας και φιλοπατρίας, θα μπορούσε να λειτουργήσει σαν άξονας λαϊκής συνοχής και στράτευσης. Aρκεί να υπήρχε από πίσω ένα επιτελείο ελάχιστων, άκρως ιδιοφυών στην πολιτική στρατηγική ανθρώπων, λάμπουσας ανιδιοτέλειας. Δεν είμαστε πια στην εποχή των «Λαμπράκηδων», ο ενθουσιασμός και η θυσιαστική ετοιμότητα δεν αρκούν. H έξοδος από την καταστροφή είναι εγχείρημα ηράκλειο, απαιτεί γιγαντιαία αναστήματα, οι συγκινησιακές εξάρσεις και οι γραφικότητες μάλλον σύγχυση προκαλούν και αποπροσανατολισμό.

Aν τα τεράστια πλήθη του απίστευτου ξεσηκωμού ήξεραν ακριβώς τι θέλουν, αν είχαν συγκεκριμένο στόχο, σαφές αίτημα, θα ζούσαμε κιόλας μια νέα (ουσιαστική αυτή τη φορά) μεταπολίτευση. H απουσία άξονα συνοχής και στόχων του ξεσηκωμού επιτρέπει να εξακολουθεί να λανσάρεται το «Mνημόνιο» σαν «σωτηρία». Kαι να το προπαγανδίζουν, κατά το ειωθός, υπογραφές «προοδευτικών» διανοουμένων. Kρίνεται το μέλλον της πολιτειακης υπόστασης του Eλληνισμού, οι όροι του «Mνημονίου» δεν είναι απλώς συναισθηματικά – ψυχολογικά ταπεινωτικοί, μας αρνούνται τη στοιχειώδη αρχή της εθνικής κυριαρχίας και ανεξαρτησίας, την εδαφική ακεραιότητα. Eνας λαός με υποθηκευμένη τη γη του, τα μνημεία του, τα ιερά και τα όσια της ιστορικής του ταυτότητας χάνει νομοτελειακά και την αυτοσυνειδησία του. Γίνεται ο ίδιος ο λαός πραμάτεια, εμπόρευμα στα ενεχυροδανειστήρια των τοκογλύφων.

Oρος επιβίωσης, προϋπόθεση σωτηρίας είναι να ξέρουμε τι θέλουμε, να υπάρξει σύγκλιση της πλειονότητας του λαού σε κοινό στόχο, κοινά αιτήματα. Δεν μπορούμε να αρνηθούμε το «Mνημόνιο» φορτωμένοι τόσο χρέος, τέτοια διάλυση του παραγωγικού ιστού της χώρας, παγιδευμένοι σε κράτος πελατειακό, εφιαλτικά υπερτροφικό, υπηρετικό της αυθαιρεσίας, της αδικίας, της αναιδέστερης δυνατής ραστώνης. Mπορούμε όμως να επαναδιαπραγματευθούμε το «Mνημόνιο», αν πρώτοι εμείς συμφωνήσουμε σε μέτρα που θα μας δώσουν το κύρος και το δικαίωμα απαιτητικής, με αξιοπρέπεια επαναδιαπραγμάτευσης. Xρειαζόμαστε ένα κόμμα ή κίνημα που να πείσει τον λαό ότι μπορούν να είναι άμεσα καρποφόρες οι θυσίες του. Oτι θα αλλάξει αμέσως η ζωή μας, αν αλλάξει ριζικά, επαναστατικά το κράτος. Aν πρωτεύσει στην κρατική λειτουργία η ποιότητα, η αριστεία, η δημιουργική φαντασία. Δηλαδή, αν απολυθεί το ένα τρίτο των δημοσίων υπαλλήλων, με πρώτους τους χρυσοπληρωμένους κομισάριους των κομμάτων, τους συνδικαλιστές. Nα δοθεί στους απολυμένους ισχυρό επίδομα ανεργίας για κάποια χρόνια μέχρι να στήσουν παραγωγική δραστηριότητα. Στους υπόλοιπους να ισχύσει αμείλικτη αξιοκρατία, έλεγχος ποιότητας της δουλειάς τους, καθημερινός.

Nα διακοπεί αμέσως η χρηματοδότηση των κομμάτων, να διαλυθούν οι αναρίθμητες εταιρείες του Δημοσίου, να καταργηθούν όλες οι οικονομικές προνομίες των βουλευτών, όλα, μα όλα τα κρατικά αυτοκίνητα, τα πρωθυπουργικά αεροπλάνα, η κρατική τηλεόραση, κάθε κρατική επιδότηση επαγγελματικού αθλητισμού και κάθε αστυνομική επιτήρηση των γηπέδων. Mια ριζοσπαστική εκπαιδευτική μεταρρύθμιση να ξαναστήσει από την αρχή το εκπαιδευτικό σύστημα με απόλυτη προτεραιότητα της μάθησης, όχι των παροχών και της χρησιμοθηρίας. Nα προκηρυχθούν σε εύλογο χρόνο εκλογές Συντακτικής Eθνοσυνέλευσης.

Kαι τότε να επαναδιαπραγματευθούμε με τους δανειστές μας. Aς μετρήσουν οι δημοσκόποι, ποιο ποσοστό των «Διαμαρτυρομένων» θα συμφωνούσε με τέτοια ή ανάλογη σκοποθεσία.

Αναδημοσίευση από την Kαθημερινή - Ημερομηνία δημοσίευσης: 12-06-11

Διαβάστε περισσότερα......

Παρασκευή, 10 Ιουνίου 2011

Πρός τά «ὀργισμένα νιάτα»

Σαράντος Ι. Καργάκος

Ἔγραφα –πᾶνε 40 χρόνια τώρα- στά διδακτικά μου βιβλία ὅτι νέος πού ζῆ χωρίς ἰδανικά εἶναι κέλυφος χωρίς οὐσία. Κι ἀκόμη ὅτι: νέος θά πεῖ νά εἶσαι αὐθόρμητος, νά στέκεσαι κοντά στίς πηγές τῆς ζωῆς, νά τολμᾶς νά κάνεις αὐτό πού δέν τολμοῦν νά κάνουν οἱ ἄλλοι.

Οἱ μεγάλοι σᾶς ἔκαναν ἱκανούς νά μήν μπορεῖτε νά κάνετε τίποτε· οὔτε καί νά ἐπαναστατήσετε. Οἱ ἐτήσιες ἐξεγέρσεις σας μέ τή μορφή «καταλήψεων» εἶχαν χαρακτῆρα ἐθιμικοῦ φαινομένου. Κάτι σάν φολκλορική «ἀτρξιόν». Δίνατε τή μάχη γιά νά γίνετε χειρότεροι. Γιά νά ἀποκτήσετε δικαιώματα πού τελικά ἀποδείχθηκαν συναλλαγματικές χωρίς ἀντίκρυσμα.

Ἡ τωρινή ἐξέγερση εἶναι ἕνα μήνυμα ὑγείας καί ἐλπίδας. Ὅτι δέν εἶναι «σβησμένες ὅλες οἱ φωτιές οἱ πλάστρες μές στή χώρα», ὅπως λέει ὁ Παλαμᾶς. Ἀλλά χρειάζεται μεγάλη προσοχή, γιά νά μήν πέσετε, νέοι μου, θύματα αὐταπάτης, ὅπως ἔπεσε ἡ δική μου γενιά. Φυλαχτεῖτε ἀπό τούς ψευδαποστόλους πού σᾶς πλησιάζουν καί σᾶς θωπεύουν στ’ αὐτιά. Φυλαχτεῖτε ἀπό αὐτούς πού κάποτε ἔφαγαν καλά, ἔκαναν μέσα σέ ἀνώμαλες καταστάσεις ραγδαῖες καριέρες καί τώρα ἐμφανίζονται ξανά σάν σταυροφόροι κάποιου ἰδανικοῦ πού σᾶς τό προσφέρουν δωρεάν, ὥσπου νά κάνουν κι ἐσᾶς θύματα ἀπάτης. Καί νά κλειστεῖτε, ὅσοι δέν θελήσετε νά βολευτεῖτε, μέσα στό κέλυφος μιᾶς βαθειᾶς σιωπῆς.

Νέοι, μή στρέφετε πρός τό στῆθος σας τό ξίφος τῆς ὀργῆς σας. Θωρακίστε τήν καρδιά σας, ἐλέγξατε τά συναισθήματά σας. Ἡ ὀργή δέν βλάπτει κανέναν περισσότερο ἀπό αὐτόν πού τήν ἔχει. Ἡ ἀγανάκτησή σας εἶναι δικαιολογημένη, διότι εἴσαστε δεινά προδομένοι ἀπό ἐκείνους πού σᾶς ἔμαθαν νά μισεῖτε τήν πατρίδα σας, νά μισεῖτε τήν ἱστορία σας, νά περιφρονεῖτε τή γλῶσσα σας. Νά ποδοπατᾶτε τά σύμβολα γιά τά ὁποῖα οἱ πρόγονοί σας ἔχυσαν τό αἷμα τους.

Νέοι, συνεχίστε ἀλλά στοχαστεῖτε. Διαβάστε πολύ προτοῦ προχωρῆστε. Ἀφῆστε τά συνθήματα. Εἶναι σάν τά βεγκαλικά. Μέ αὐτά γαλουχήθηκαν πολιτικά οἱ πατέρες σας. Δεῖτε πῶς κατάντησαν τή χώρα μας. Νά δέχεται σάν παράσημο τή βρισιά τοῦ ἀνεκδιήγητου Στρώς Κάν. Νέοι, μή βεβηλώνετε μνημεῖα, ὅπως κάποιοι βεβήλωσαν τή ζωή σας. Βγάλτε τή λέξη μέ τά τρία ἄλφα ἀπό τό λεξιλόγιό σας. Χωρίς νά τό συνειδητοποιεῖτε, τό κάνατε ἔθνική ταυτότητα.

Νέοι, μήν ἀποδεχθεῖτε τή βαναυσότητα μέ τήν ὀποία κυβερνιέται ὁ κόσμος. Μή γίνετε χυδαῖοι σάν ἐκείνους πού σᾶς γαλούχησαν ἠθικά καί πνευματικά. Μήν εἴσαστε ἀφελεῖς, ὅπως ἐμεῖς. Δέν μπορεῖτε νά διδάξετε μεταμέλεια στούς πολιτικούς. Μή ζητᾶτε τή λύση ἀπό αὐτούς. Οὔτε ἀπό τά «κανάλια» πού σᾶς κάνουν θέαμα. Τά «κανάλια» ἔχουν περισσότερο βοῦρκο κι ἀπό τήν πολιτική.

Ἡ λύση εἴσαστε σεῖς. Ἡ λύση βρίσκεται μέσα σας. Πρέπει ὅμως νά ψάξετε βαθειά. Τό «ἔνδον σκάπτειν» εἶναι μιά διαιώνια ἀρχή. Το σκαπτικό ἐργαλεῖο τῆς ψυχῆς εἶναι τό καλό βιβλίο μέ τή βαθειά σκέψη καί βαρύ προβληματισμό. Αὐτά πρέπει νά εἶναι γιά σᾶς τό βαρύ πυροβολικό. Καλό εἶναι τό διαδίκτυο, ἀλλά ἡ μεγάλη ἐπανάσταση - ὅπως καί στό παρελθόν- θά ξεπηδήσει ἀπό τό βιβλίο. Κι ἐννοῶ τό καλό καί ὄχι τό σαχλό βιβλίο. Τό βιβλίο μέ τά γερά ἑλληνικά κι ὄχι μέ τά «γκρίκλιζ» πού πορνεύουν τή σκέψη σας.

Αναδημοσίευση από το www.sarantoskargakos.gr - Ημερομηνία δημοσίευσης: 10-06-11

Διαβάστε περισσότερα......

Τετάρτη, 8 Ιουνίου 2011

Κάλεσμα στην κοινωνία των πολιτών. Τι πρέπει να αλλάξει, πως πρέπει να δράσουμε

Γιώργος Κοντογιώργης

Α) Το πλαίσιο του διακυβεύματος

Μην τρέφουμε αυταπάτες. Οι διαδηλώσεις και οι συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας στους δρόμους και στις πλατείες είναι αδιέξοδες, διότι δεν αίρουν την αιτία του προβλήματος, που είναι η μονοπωλιακή συγκέντρωση του συνόλου της πολιτικής εξουσίας στα χέρια των νομέων του κράτους. Όταν η κοινωνία των πολιτών, έχοντας εκτονωθεί ή εξαντληθεί, θα επιστρέφει στα σπίτια της, οι πολιτικοί θα συνεχίζουν να διαλέγονται και να συναποφασίζουν με τους εσωτερικούς και τους εξωτερικούς φορείς των μηχανισμών (τους χορηγούς ισχύος, χρήματος, επικοινωνίας κλπ), που τους κρατούν όμηρους στην πολιτική επιφάνεια.

Είναι επείγον να αντιληφθούμε ότι θεμελιώδη αιτία του σημερινού προβλήματος αποτελεί το γεγονός ότι το πολιτικό σύστημα της νεοτερικότητας δεν είναι ούτε δημοκρατικό ούτε αντιπροσωπευτικό. Το πολιτικό προσωπικό κατέχει κατά τρόπο αδιαίρετο και την ιδιότητα του εντολοδόχου και του εντολέα, ενώ η κοινωνία των πολιτών είναι εγκιβωτισμένη στην ιδιωτική σφαίρα. Με όχημα το πολιτικό αυτό σύστημα και τον αναπόφευκτο εκφυλισμό του σε μια δυναστική κομματοκρατία, οι δυνάμεις που ορίζουν την παγκόσμια τάξη κατάφεραν να ελέγξουν το κράτος και να επιβάλουν την πολιτική τους κυριαρχία επί της κοινωνίας των πολιτών.

Το διακύβευμα του "Συντάγματος 2011" φέρνει για πρώτη φορά την κοινωνία πολιτών αντιμέτωπη με το σύνολο των (πολιτικών και άλλων) νομέων του κράτους. Αυτό καθεαυτό το γεγονός φανερώνει ότι το συλλογικό δεν συγκροτείται πια με όρους μάζας, αλλά αξιώνει να αποτελέσει το αθροιστικό γινόμενο των πολιτών. Η επιβεβαίωση της ατομικότητας μέσα στο συλλογικό μεταβάλει τον πολίτη από ενεργούμενο υπήκοο σε ελεύθερη και χειράφετη οντότητα που διαμορφώνει τις εξελίξεις. Από εξω-πολιτειακή δύναμη σε συστατικό μέρος της πολιτείας. Επομένως, είναι κατάδηλο ότι αποτελεί μέγιστο ψεύδος των στοχαστών της νεοτερικότητας ο ισχυρισμός ότι κράτος και πολιτικό σύστημα ταυτίζονται εκ φύσεως.

Β) Το πλαίσιο της αλλαγής.

Υπό τις συνθήκες αυτές, η κοινωνία των πολιτών καλείται:

     α) Να συνεκτιμήσει ότι ο τρόπος της εξωθεσμικής διαμαρτυρίας στις μέρες μας έχει "κοντά πόδια" για να αντιπαραταχθεί με τους γίγαντες της παγκόσμιας τάξης.

Να έχουμε επίγνωση ότι ο χρόνος της αθέσμιτης λειτουργίας της συλλογικότητας είναι πεπερασμένος. Οι αθέσμιτες συλλογικότητες διαρκούν λιγότερο από την ανάγκη που τις γέννησε. Κινδυνεύουν είτε να εκφυλισθούν είτε να διεμβολισθούν από τις συντεταγμένες εξουσίες και τις δυνάμεις που αρνούνται την χειραφέτηση της κοινωνίας των πολιτών. Ο κίνδυνος αυτός είναι μεγαλύτερος όταν το διακύβευμα της κοινωνίας των πολιτών αναπτύσσεται σε μια μικρή χώρα και δεν συνάδει ούτε με την εσωτερική δυναμική των χωρών του ηγεμονικού συμπλέγματος που καθορίζει τα παγκόσμια πράγματα ούτε, πολλώ μάλλον, με το συμφέρον τους.

     β) να πάρει την πολιτεία στα χέρια της, να αξιώσει την αναστολή των άρθρων του Συντάγματος που αναιρούν την αντιπροσωπευτική αρχή της πολιτείας, που της αφαιρούν την ιδιότητα του εντολέα.

Να επεξεργασθεί προτάσεις νόμων που θα καταργούν τον κατοχικό χαρακτήρα του κράτους και τη δυναστική κομματοκρατία, που θα εξαρτούν το πολιτικό προσωπικό από την κοινωνία των πολιτών, που θα καταργούν την "ασυλία" του και θα το υπάγουν απευθείας στη δικαιοσύνη για τα πολιτικά του πεπραγμένα, που θα παρέχουν στον πολίτη δικαίωμα εννόμου συμφέροντος για τη βλάβη που θα του προκαλούν οι φορείς της διοίκησης και το πολιτικό προσωπικό. Να επεξεργασθεί, τέλος, τις πολιτικές κατευθύνσεις μέσα στις οποίες θα υποχρεούται η πολιτική εξουσία να κυβερνήσει.

     γ) Στο πλαίσιο αυτό, να διατυπωθούν με "νομοθετική" σαφήνεια τα αιτήματα και να είναι ρεαλιστικά.

Ρεαλιστικά και αναγκαία θεωρώ, υπό τις παρούσες συνθήκες, τα εξής:

- Να καταργηθεί η ασυλία και οι νόμοι περί ευθύνης του πολιτικού προσωπικού. Να υπαχθεί το πολιτικό προσωπικό για τη βλάβη που προκαλεί η πολιτική του δράση στην κοινό δίκαιο με την επιβαρυντική επισήμανση ότι το πολιτικό αδίκημα βλάπτει δυσανάλογα πολλούς σε σχέση με το κοινό αδίκημα. Το αρμόδιο δικαστήριο να απαρτίζεται από κληρούμενο σώμα δικαστών με τη συμμετοχή ενόρκων πολιτών.

- Να θεσμοθετηθεί η αρμοδιότητα του "ελέγχειν" το πολιτικό προσωπικό (και επίσης της διοίκησης και της δικαιοσύνης) από το ειδικό προς τούτο διακστήριο. Ο έλεγχος να αφορά και τα άτομα (π.χ. τον βουλευτή ανά εξάμηνο από κληρούμενο σώμα πολιτών της εκλογικής του περιφέρειας) και τα πολιτειακά σώματα (λ.χ. τη βουλή, την κυβέρνηση κλπ).

-Να εισαχθεί η πολιτική ευθύνη (το "ευθύνειν") του πολιτικού προσωπικού για τις πολιτικές του πράξεις (ή παραλήψεις), οι οποίες βλάπτουν την κοινωνία των πολιτών. Να διατυπωθεί με σαφήνεια ότι σκοπός του "πολιτεύεσθαι" είναι το συμφέρον (του έθνους) της κοινωνίας και όχι (του έθνους) του κράτους. Δεν νοείται τον 21ο αιώνα να ζούμε σε καθεστώς προγενέστερο εκείνου του Σόλωνα.

- Να αναγνωρισθεί στον πολίτη δικαίωμα "εννόμου συμφέροντος" για τη βλάβη που του προκαλούν οι φορείς της διοίκησης, της δικαιοσύνης και το πολιτικό προσωπικό. Απέναντι στον πολίτη, να ευθύνεται ευθέως ο διοικητικός, δικαστικός και πολιτικός αξιωματούχος και, όλως επικουρικώς, το κράτος.

- Να αξιωθεί η υποχρεωτική έκφραση γνώμης (της βούλησης) της κοινωνίας των πολιτών πριν από κάθε πολιτική απόφαση (κυβερνητική ή νομοθετική) καθώς και η δυνατότητά της να εγείρει ζητήματα πολιτικής που εκτιμά ότι χρήζουν αντιμετώπισης (π.χ. η αποτελεσματική λειτουργία της διοίκησης). Πρακτικά θα μπορούσε να αξιοποιηθεί η επιστημονική δυνατότητα των δημοσκοπήσεων, δεν χρειάζεται να μαζεύουμε κάθε φορά όλη την κοινωνία στην πλατεία Συντάγματος. Πριν από τη λήψη οποιαδήποτε απόφασης να είναι υποχρεωτική η δημοσκόπηση της κοινωνίας για το τι θέλει. Ή, ακόμη περισσότερο, να δημιουργηθεί ένας διαρκής δημοσκοπικός Δήμος, ο οποίος θα συζητά και θα αποφαίνεται για τα προβλήματα της χώρας σε πολιτικό επίπεδο. Αυτό είναι ένα από τα πολλά παραδείγματα ρυθμίσεων που θα έκαναν εφικτή τη μετάβαση σε μια σχετική προσομοίωση αντιπροσώπευσης. Αλλά είναι απαραίτητο η κοινωνία πολιτών να εισέλθει θεσμικά στην πολιτική. Να συμμετέχει στις αποφάσεις.

- Θα προκύπτει έτσι τι θεωρεί η κοινωνία των πολιτών συμφέρον της και τι όχι. Στον παρόντα χρόνο θα αρκούσε η υποχρεωτικότητα της γνώμης και όχι ο υποχρεωτικός της χαρακτήρας για την πολιτική εξουσία. Το "ελέγχειν" και το "ευθύνειν' σε συνδυασμό με την εκλογική διαδικασία, θα εξισορροπεί την βούληση της πολιτικής εξουσίας να αυτονομείται.

-Να αξιωθεί από τη Βουλή να παραιτηθεί από την καταχρηστική της "αρμοδιότητα" να νομοθετεί για ζητήματα πολιτικής ευθύνης των μελών της και ιδίως να εμπλέκεται στη διαχείριση των ευθυνών τους. Να υπαχθούν όλες οι υποθέσεις ασυλίας και σκανδάλων από τη μεταπολίτευση και εντεύθεν στη δικαιοσύνη. Οι υποθέσεις που ανάγονται στο "ευθύνειν" των πολιτικών, από τη φύση τους, δεν παραγράφονται.

- Τα περισσότερα από τα παραπάνω δεν απαιτούν αναθεώρηση του Συντάγματος. Ειδάλλως, η κοινωνία των πολιτών να αξιώσει την αναστολή των άρθρων του Συντάγματος που επιφυλάσσουν στην πολιτική εξουσία την ιδιότητα του εντολέα.

Γ) Το πλαίσιο της πολιτικής δράσης.

Έχοντας ως δεδομένο ότι το πολιτικό σύστημα της νεοτερικότητας έχει εκπληρώσει την αποστολή του και μαζί του η αποτελεσματικότητα των παραδοσιακών εξω-θεσμικών τρόπων δράσης, προτείνω:

Η κοινωνία των πολιτών να περικυκλώσει ειρηνικά, αλλά μαζικά τη Βουλή (κατά προτίμηση σε ώρα ολομέλειας) και το Μαξίμου (όταν θα συνεδριάζει ο μονάρχης πρωθυπουργός με τους συνεργάτες του) και να αξιώσει την υπερψήφιση των νομοθετικών της προτάσεων. Εν ανάγκη να μην τους αφήσει να αποχωρήσουν εάν δεν τις ψηφίσουν ή να απαιτήσει την προσέλευσή τους γι'αυτό. Εάν η πολιτική εξουσία επιχειρήσει να εμποδίσει, με οποιονδήποτε τρόπο, την εκδήλωση του φρονήματος της κοινωνίας των πολιτών, στον τόπο της αυταρχικής πράξης, να κατακλιθούν όλοι ως ένα σώμα υπτίως στη γη. Το μόνο που θα επιτύχει είναι η ολοκληρωτική απονομιμοποίησή της. Το "κοινωνικό συμβόλαιο", που εγκιβωτίζει την κοινωνία των πολιτών στο καθεστώς του ιδιώτη, προϋποθέτει τη σιωπηλή έστω συναίνεσή της. Εάν αυτό αμφισβητείται μαζικά, τεκμαίρεται η διάρρηξή του, επομένως απαιτείται η εκ νέου απόφανση του σώματος της κοινωνίας των πολιτών. Σε κάθε περίπτωση, η πολιτική τάξη φάνηκε ανάξια της εν λευκώ εμπιστοσύνης που της δόθηκε από την κοινωνία των πολιτών και το χειρότερο καταχράσθηκε τον ρόλου της με ολέθρια αποτελέσματα για τη χώρα.

Να συνεχίσει έτσι με επιμονή, ώσπου να κατοχυρωθεί ότι η βούληση της κοινωνίας των πολιτών θα διατυπώνεται θεσμικά και θα συνεκτιμάται υποχρεωτικά στις πολιτικές τους αποφάσεις. Να τους υπενθυμίσει με σαφήνεια ότι αυτή (η κοινωνία των πολιτών) αποτελεί τον λόγο ύπαρξης και του κράτους και του πολιτικού προσωπικού και της οικονομίας. Ότι η κοινωνία των πολιτών, και όχι το κράτος, ενσαρκώνει και διερμηνεύει το έθνος. Ότι το συμφέρον της κοινωνίας των πολιτών οφείλει να αποτελεί το μοναδικό "τέλος" της πολιτικής τους λειτουργίας. Ότι αυτή, η κοινωνία, και όχι αυτοί, οι πολιτικοί, είναι αρμόδια να μορφοποιήσει τις πολιτικές που θα συνάδουν με το κοινό συμφέρον. Ότι η θέση της κοινωνίας είναι μέσα στην πολιτεία, όχι στις πλατείες. Και ότι ο χρόνος της εν λευκώ εξουσιοδότησης που τους παρέχει το σύστημα να διερμηνεύουν τη βούλησή της και να προσδιορίζουν το συμφέρον της έχει παρέλθει ανεπιστρεπτί. Ήρθε η ώρα η κοινωνία των πολιτών να διεκδικήσει τη μεταβολή του πολιτικού συστήματος ώστε η ψήφος της να αποκτήσει αντιπροσωπευτικό (και όχι απλώς νομιμοποιητικό) περιεχόμενο. Αντί να δεοντολογεί, πιέζοντας την εξουσία να ενεργήσει υπέρ του κοινού συμφέροντος, να αναλάβει η ίδια την αρμοδιότητα της συναπόφασης. Να ανακτήσει το δικαίωμα του "ελέγχειν" και του "ευθύνειν" των πολιτικών, την ιδιότητα του εντολέα, αντί να αποδέχεται τον εγκλεισμό της στην ιδιωτική σφαίρα, αφήνοντάς τους να αλωνίζουν και να νέμονται το κράτος από κοινού με τους ποικιλώνυμους της διαπλοκής συγκατανευσιφάγους.

Την ημέρα που η κοινωνία των πολιτών θα αποκτήσει επίγνωση των αιτίων του προβλήματος και θα διακηρύξει το τέλος του "κοινωνικού συμβολαίου" που της επέβαλαν μονομερώς οι νομείς του κράτους, που θα διατυπώσει με ρητό τρόπο την αξίωσή της να γίνει θεσμικός συντελεστής της πολιτείας και όχι υπήκοος, που θα αντιληφθεί ότι αποτελεί την πρωτογενή πηγή κάθε εξουσίας και, φυσικά, της δικής τους ύπαρξης, θα διαπιστώσει την αποτελεσματικότητα της δύναμής της. Την ημέρα εκείνη το πολιτικό προσωπικό θα κληθεί να επιλέξει ανάμεσα στο δρόμο της άρνησης και, συνακόλουθα, της οπισθοδρόμησης, ο οποίος θα το εκθέσει ανεπανόρθωτα ως αυταρχικό και στη μεταβολή του σε προσήλυτη θεραπαινίδα της κοινωνίας των πολιτών και απλό εντολοδόχο του συμφέροντός της. Στο διακύβευμα αυτό, το συγκριτικό πλεονέκτημα της κοινωνίας των πολιτών είναι ότι ο χρόνος του (μη δημοκρατικού και μη αντιπροσωπευτικού) πολιτικού συστήματος, που γέννησε η εξερχόμενη από τη μεσαιωνική δεσποτεία Ευρώπη, και της εκφυλιστικής του εκδοχής της κομματοκρατίας, έχει παρέλθει. Ούτε το ίδιο, ούτε η εξω-πολιτειακή δράση που επιφυλάσσεται στην κοινωνία των πολιτών, μπορεί να ανατρέψει τη μονοσήμαντη πολιτική ηγεμονία των "αγορών" που διαφεντεύει την πλανητική "δικαιοταξία".

Οπωσδήποτε, η πολιτική τάξη δεν διαθέτει καμία νομιμοποίηση να αρνηθεί στην κοινωνία των πολιτών το δικαίωμα να άρει, εφόσον το επιθυμεί, την εμπιστοσύνη της στο πολιτικό σύστημα που αποκλείει τη συμμετοχή της στη διαδικασία λήψεως των αποφάσεων.

Οδηγός περαιτέρω ενημέρωσης στην ιστοσελίδα: http://contogeorgis.blogspot.com/

(Αθήνα, 29 Μαΐου 2011)

Διαβάστε περισσότερα......

Πρόσωπα - Μπουραντάς - Μπορούμε να είμαστε αισιόδοξοι μόνο αν οι λύσεις προκύψουν από την κοινωνία των πολιτών - 6 Ιουν 11

Η Δήμητρα Αλεξάκη συζήτησε με τον συγγραφέα και καθηγητή του μάνατζμεντ στο Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών κ. Δημήτρη Μπουραντά, στις 6.6.11 στο Κανάλι 10, για το πολιτικό σύστημα, την αντιμετώπισή της κρίσης και τις λύσεις που προβάλλουν.

Διαβάστε περισσότερα......

Η κλίμακα -των πάνω με τους κάτω- έσπασε

Εκείνοι που κατέχουν θέσεις δεν θεωρείται πως τις κέρδισαν με την αξία τους, αλλά με γνωριμίες, ελιγμούς ή κομματική ταυτότητα

Βασίλης Kαραποστόλης*

Είναι φαίνεται συνέπεια του γεγονότος ότι η κρίση χτύπησε κατακέφαλα τη χώρα μας, ότι όλοι πλέον ασχολούνται με το τι υπάρχει μέσα στο κεφάλι τους. Φταίει η νοοτροπία μας, λένε, το κεφάλι μας που δεν αλλάζει. Τι κρύβεται, αλήθεια, εκεί μέσα; Τι φωλιάζει κάτω απ’ το συλλογικό κρανίο μας και γεννάει τόσα παθήματα; Προσποιούμαστε ότι το αγνοούμε. Στην πραγματικότητα όλοι γνωρίζουν το μυστικό, όλοι ξέρουν πώς δουλεύει το μυαλό τους. Τους αρέσει απλώς να «κάνουν το δικό τους». Αυτό είναι που δεν θέλουμε να ομολογήσουμε και τάχα απορούμε γιατί η πυξίδα να μας πηγαίνει μια από δω και μια από κει.

Ασφαλώς, δίνει και το παλαντζάρισμα μια ηδονή, και μάλιστα από τις μεγαλύτερες. Σου επιτρέπει να αλλάζεις κατεύθυνση χωρίς να δικαιολογείσαι, να μένεις στα μισά του δρόμου χωρίς να μετανιώνεις που ξεκίνησες, να επιδιώκεις ταυτοχρόνως δύο πράγματα αντίθετα μεταξύ τους και μόλις φθάσεις στο αδιέξοδο να λες ότι έφταιγαν τα πράγματα που δεν ήταν ένα και ήταν περισσότερα. Βόλευε από πολύ παλιά τον Ελληνα να έχει για οδηγό του ένα κεφάλι που δεν περιείχε τόσο γνώσεις όσο «ιδέες», και πρώτα απ’ όλα μια ιδέα για τον εαυτό του. Τον φανταζόταν και τον ήθελε ανεξάρτητο αυτόν τον εαυτό, να κάνει κουμάντο μόνος του, να χαίρεται με τις αυθαιρεσίες του, να καμαρώνει με τις αντιφάσεις του που τις άφηνε άλυτες. Το αποτέλεσμα ήταν η ιδέα αυτή για τον εαυτό να συγκρούεται συχνά με την πραγματικότητα και να τραυματίζεται, όχι όμως τόσο πολύ ώστε να αλλάζει ποιότητα. Απόδειξη ότι ποτέ οι οικονομικές συμφορές στην Ελλάδα δεν ταπείνωσαν βαθιά το εγώ των πληγέντων. Συνέχιζε να ισχύει εκείνο το παλιό προεπαναστατικό: «Ας με λένε Βοϊβοντίνα, κι ας πεθαίνω απ’ την πείνα». Η πτωχαλαζονεία, άλλωστε, αυτό δεν είναι; Μια επιμονή του στερημένου ανθρώπου να αποδείξει ότι διαθέτει κάποιους τίτλους που δεν τους γράφουν τα χαρτιά. Πράγμα καθόλου κακό, αν δεν φουσκώνει υπερβολικά το μυαλό. Αλλά αυτό συνήθως γινόταν.

Για άλλη μια φορά αυτό το περίφημο μυαλό μας σήμερα ταρακουνιέται. Η κρίση το αμφισβητεί. Είναι χρήσιμο σε τέτοιες περιπτώσεις να μην ξεχνάει κανείς ότι κανένα μειονέκτημα δεν είναι εντελώς μειονέκτημα. Το όλο ζήτημα είναι ακριβώς να βρεθεί ποια πλευρά ενός εθνικού ελαττώματος μπορεί να αξιοποιηθεί, αφού, έτσι κι αλλιώς, το ελάττωμα στο σύνολό του θα μείνει αμετάλλακτο για πολύ ακόμη. Ο άνθρωπος που θέλει να αυτενεργεί και να «κατεβάζει ιδέες» ερήμην της πραγματικότητας δεν μπορεί να είναι αποτελεσματικός. Αυτό είναι μειονέκτημα. Ταυτόχρονα όμως διατηρεί τη διάθεση να μην μείνει παθητικός και αυτό είναι μια μορφή πλεονεκτήματος. Θέλουμε λοιπόν να δράσουμε, αλλά όπως μας καπνίσει. Πάντως το θέλουμε. Εκείνο που λείπει, σ’ αυτή την περίπτωση, είναι ότι δεν έχει πειστεί το άτομο ότι απέναντί του υπάρχουν κανόνες στους οποίους θα του ήταν ωφέλιμο να συμμορφωθεί. Και οι πιο βασικοί κανόνες αφορούν την ιεραρχία. Εκεί είναι που χωλαίνει η σκέψη μας, αυτό είναι που χωνεύεται πιο δύσκολα. Αλυτος κόμπος για την ελληνική νοοτροπία η διαφορά ανάμεσα στους πάνω και στους κάτω.

Η έννοια της ιεραρχίας στη συνείδηση του πολίτη παρουσιάστηκε πάντα σαν συνώνυμο της επιβολής από τα πάνω, σαν κατασκευή που δεν τη στήριζε καμιά οργανική λογική. Το πιο σημαντικό ήταν ότι θεωρήθηκε πως η ιεραρχία βάζει φραγμούς στις φιλοδοξίες των κατωτέρων. Το να είναι υποχρεωμένος κάποιος να τηρεί ορισμένες διαδικασίες, να αποδέχεται τους ανωτέρους και να προσπαθεί παράλληλα ο ίδιος να ανεβαίνει σκαλί σκαλί, εάν το ήθελε, έφτασε να σημαίνει τροχοπέδη στην αναρρίχηση, καθυστέρηση εκ του πονηρού, τυραννία των υψηλά ισταμένων. Ο πόθος του κάθε φιλόδοξου ήταν να βρεθεί μ’ ένα άλμα στην κορυφή. Φάνταζε κουραστική η κλιμακωτή πορεία κι επιπλέον έλειπαν οι εγγυήσεις για ανταμοιβή. Να γιατί η ιεραρχία δεν εμπνέει σεβασμό. Γιατί αποπνέει σαθρότητα. Εκείνοι που κατέχουν θέσεις και αξιώματα δεν θεωρείται πως τα κέρδισαν με την αξία τους, αλλά πώς είναι τοποθετημένοι εκεί με τις γνωριμίες τους, με τους ελιγμούς τους ή με την κομματική τους ταυτότητα. Από τους «ανωτέρους» λείπει το κύρος. Οπότε τέρμα στην ανωτερότητα!

Ετσι το λαϊκό ένστικτο ενώ λειτούργησε σωστά ως προς τη διάγνωση του προβλήματος, έπεσε έξω ως προς τη θεραπεία του. Οι υφιστάμενοι είδαν το καυχησιάρικο ύφος των νωθρών προϊσταμένων τους και νόμισαν ότι έπρεπε να καταργηθεί η σχέση προϊσταμένου-υφισταμένου. Είδαν την εξουσία των ανίκανων και πίστεψαν ότι η ικανότητα στο εξής θα κρινόταν έξω από τύπους, έξω από καταστατικά, έξω από κάθε επιτροπή. Κηρύχθηκε η ισότητα μεταξύ ανυπάκουων. Σ’ όλη τη διάρκεια της μεταπολίτευσης αυτό εδραιωνόταν μέρα με τη μέρα, χρόνο με τον χρόνο. Μέσα στη Δημόσια Διοίκηση, μέσα στα σχολεία, μέσα στις επιχειρήσεις, ακόμη και μέσα στα κόμματα, καθιερώθηκε μια αντίληψη σύμφωνα με την οποία όποιος κατέχει κάποιο πόστο, είναι πρόσωπο φυτεμένο παρά φύσιν στην κοινωνική μας γη. Αυτό το πρόσωπο θα ’πρεπε λοιπόν να ξεριζωθεί για να μπει κάποιος άλλος στη θέση του - αλλά ποιος; Κανείς δεν ήταν σίγουρο ότι θα επικρατούσε επαξίως και νομίμως.

Ωσπου ήρθε η κρίση και μας το ζητάει αυτό επιτακτικά. Πρέπει να ξεπληρώσετε, λέει, οπωσδήποτε το χρέος σας. Βρείτε τρόπο να δουλέψετε, αλλιώς. Είναι σαν να μας λένε ότι πρέπει να βρούμε τρόπο ώστε να παραδεχθούμε τους καλύτερους. Να σεβαστούμε εκείνους που θα ξεχωρίσουν με τον κόπο τους. Να γίνουμε δίκαιοι μέσα στη φτώχεια μας, ώστε να ξεπεράσουμε τη φτώχεια μας. Ενάρετοι δεν είμαστε. Τουλάχιστον από συμφέρον, όμως ας φερθούμε σαν να μην ήμασταν δούλοι του φθόνου.

 

*O κ. Βασίλης Καραποστόλης είναι καθηγητής Πολιτισμού και Επικοινωνίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών.

Αναδημοσίευση από την Kαθημερινή - Ημερομηνία δημοσίευσης: 29-05-11

Διαβάστε περισσότερα......

Κυριακή, 5 Ιουνίου 2011

GANA - Γ. Κοντογιώργης - Τι πρέπει να αλλάξει και πως πρέπει να δράσει η κοινωνία των πολιτών - 5 Ιουν 11

Συνέντευξη του καθηγητή πολιτικής επιστήμης και πρώην πρύτανη του Παντείου Πανεπιστημίου κ. Γιώργου Κοντογιώργη, που έδωσε στις 5.6.11 στον Αλέξανδρο Στεφανόπουλο, στο Greek American News Agency (GANA).

Διαβάστε περισσότερα......

Kάλλιον αφτιασίδωτη υποτέλεια

Χρήστος Γιανναράς

Προειδοποίηση ευχετική, για την αποφυγή χιλιοειπωμένων εξηγήσεων (και παρεξηγήσεων): H σημερινή επιφυλλίδα είναι αυστηρώς ακατάλληλη για ιδεολόγους εθνικιστές – οπαδούς του «ελληνοχριστιανισμού» του κοραϊσμού, του «εκσυγχρονισμού» ή όποιους άλλους. Θέλει να προβληματίσει όσους (ίσως ελάχιστους) ενδιαφέρονται για τον Eλληνισμό όχι ως κρατικό σχήμα, ούτε ως φυλή, έθνος, κοινό DNA(!) αλλά ως γλώσσα, ως μήτρα της κριτικής σκέψης, ως γεννήτορα της πολιτικής (δηλαδή του αθλήματος να είναι «κατ’ αλήθειαν» ο βίος). Tον Eλληνισμό ως πρωτουργό της ταύτισης του κάλλους με την πληρότητα της γνώσης, της Tέχνης με την αποκάλυψη.

Tο σενάριο το αυστηρώς ακατάλληλο για ιδεολόγους (άσκηση προβληματισμού και όχι ακόμα πρόταση πράξης) συνοψίζεται στην παιγνιώδη υπόδειξη που είχε κάποτε τολμήσει ο Mάνος Xατζιδάκις: «Nα φέρουμε τους Eυρωπαίους να μας κυβερνήσουν, ώστε να μπορέσουμε εμείς να ασχοληθούμε με τα ουσιώδη». H λογική της υπόδειξης έχει σοβαρά ιστορικά ερείσματα και δυναμική επικαιρότητα σήμερα.

Πρώτο έρεισμα το γεγονός ότι ο Eλληνισμός απόκτησε για πρώτη φορά γεωγραφικά σύνορα με την ίδρυση του «εθνικού» κράτους, μετά την επανάσταση του 1821. (Tο «εθνικό» κράτος άφηνε έξω από τα σύνορά του τα τρία τέταρτα των ελληνόφωνων πληθυσμών του βαλκανικού, μικρασιατικού και μεσανατολικού χώρου). Oύτε οι «πόλεις-κράτη» της Aρχαίας Eλλάδας είχαν συγκροτήσει ποτέ ενιαίο σχήμα διοικητικής οργάνωσης ούτε η εκστρατεία του Mεγάλου Aλεξάνδρου απέβλεψε σε τέτοιο σχήμα. O Aλέξανδρος, στην απίστευτης έκτασης εκστρατεία του, ενοποίησε πολιτιστικά έναν τεράστιο γεωγραφικό χώρο ιδρύοντας παντού «ελληνίδας πόλεις» - η ιδέα της αυτοκρατορίας (imperium) είναι τυπικά ρωμαϊκή, μεταγενέστερη.

Δεύτερο ιστορικό έρεισμα της υπόδειξης Xατζιδάκι είναι το γεγονός ότι ο Eλληνισμός συνέχισε να παράγει πολιτισμό με πανανθρώπινη εμβέλεια, όντας υποτελής στους Pωμαίους αρχικά και υπόδουλος στους Oθωμανούς αργότερα. H πολιτιστική του δυναμική εξελληνίζει ένδοθεν τη Pωμαϊκή Aυτοκρατορία, έτσι ώστε, όταν η Δύση υποτάσσεται στα βαρβαρικά φύλα και αποκόβεται (με το Σχίσμα, το 1054) από τον πολιτισμό της Xριστιανικής Oικουμένης, η λέξη Pωμηός να σημαίνει τον φορέα της πολιτιστικής συνέχειας του Eλληνισμού. Aκόμα και κάτω από τον οθωμανικό ζυγό ο Eλληνισμός συνεχίζει τη δημιουργική ανέλιξη της γλωσσικής του συνέχειας, την πολιτική ως κοινό άθλημα πραγμάτωσης τού «κατ’ αλήθειαν» βίου (στην αυτοδιοικούμενη κοινότητα) – παράγει ποίηση, τραγούδι, εκπληκτική αρχιτεκτονική, έκπαγλη φορεσιά, αξεπέραστους θεσμούς συνεργατικούς.

O Eλληνισμός τελειώνει ιστορικά με την ίδρυση του «εθνικού» κράτους. Tελειώνει, γιατί παύει να παράγει ετερότητα, οι πολιτιστικές του επιδόσεις είναι αποκλειστικά μιμητικές, αντιγράφει τη Δύση, πιθηκίζει τα πάντα. H γλώσσα μπολιάζεται με την ψευτιά της κοραϊκής «καθαρεύουσας», σώζεται εφήμερα από χαρισματικούς ποιητές, για να εκβαρβαρωθεί δραματικά στα σχολειά και στην καθημερινή επικοινωνία (ως «κρατική δημοτική»!) τα τελευταία τριάντα χρόνια. H πολιτική αφελληνίζεται ριζικά με την ίδια την ίδρυση του κράτους: υποτάσσεται σε δάνεια σχήματα και θεσμούς δίχως την παραμικρή έγνοια για προσαρμογή στις ανάγκες και στους ιστορικούς εθισμούς του Eλληνα. O ιδεολογικός, συναισθηματικός πατριωτισμός γνωρίζει μια τελευταία αναλαμπή στον πόλεμο του ’40, ενάντια στους Iταλούς και στους Γερμανούς. Xλευάζεται σαν «εθνικοφροσύνη», όταν αντιστέκεται στο ζαχαριαδικό πραξικόπημα για τη στανική ένταξη της χώρας στον σταλινικό ολοκληρωτισμό. Kαι αφανίζεται κατασυκοφαντημένος ο πατριωτισμός στη δίνη του «εκσυγχρονιστικού» μηδενισμού μετά τη μεταπολίτευση του ’74.

Διακόσια χρόνια πασχίσαμε οι Nεοέλληνες να γίνουμε Eυρωπαίοι και δεν καταφέραμε παρά μόνο τον βυθισμό μας στη μειονεξία, στην ανημπόρια, στην καθυστέρηση. Oύτε Eυρωπαίοι ούτε Eλληνες πια, αλλά ένα μπάσταρδο τριτοκοσμικό συμπίλημα των ελαττωμάτων του μεταπράτη και του παρακμιακού. Kαι σήμερα το μεταπρατικό οικοδόμημα του «εθνικού» μας κράτους καταρρέει με πάταγο μέσα στη διεθνή χλεύη.

Eτσι το σενάριο, το αυστηρώς ακατάλληλο για ανελλήνιστους, επαναποκτά επικαιρότητα και λέει: Mήπως, αν μας ενδιαφέρει να συνεχίσει να υπάρχει ιστορικά ο Eλληνισμός, πρέπει να επιδιώξουμε μια ξένη κατοχή, μια απροσχημάτιστη υποδούλωση; Mήπως, αν απολέσουμε την αυτονόητη (συμβατική) ελληνικότητα, ανακαλύψουμε τη ρεαλιστική, δημιουργική επικαιρότητα της ελληνικής πρότασης στους σημερινούς καιρούς; Eπιτέλους, αντί για την ατελέσφορη μίμηση, ας δοκιμάσουμε την αφτιασίδωτη υποτέλεια. O Kοραής ονειρευόταν Γάλλους και Γραικούς «εις εν έθνος, Γραικογάλλων»! Eμείς ας συμβιβαστούμε με σιαμαίο τον οποιοδήποτε θαυμάζουμε Eυρωπαίο.

Γιατί να πουλάμε εξευτελιστικά, κομμάτι - κομμάτι, αυτή την πατρίδα, την κοινωνική μας περιουσία: ηλεκτροδότηση, υδροδότηση, οδικό δίκτυο, τρένα, λιμάνια, αεροδρόμια, δημόσια κτίσματα, δημόσια γη; Aς παραδώσουμε ευθέως στη μαφία των τοκογλύφων που μας «επιτροπεύει» αυτό το κράτος, το ολοφάνερα ξένο, εχθρικό, αντίπαλο του πολίτη, υποχείριο της εντόπιας μαφίας των κομματανθρώπων. Aντί να μας κυβερνάνε θλιβερές, τηλεκατευθυνόμενες μαριονέτες, ας έρθουν να κυβερνήσουν, φανερά και απροσχημάτιστα, οι πραγματικοί διαχειριστές της τύχης μας: Oλι Pεν, Γιουνκέρ, Σόιμπλε, Tρισέ ή όποιος άλλος.

Σίγουρα θα στερηθούμε «δικαιώματα», «ελευθερίες», θα απαλαμβάνουν άλλοι τον πλούτο της χώρας μας, θα στερηθούμε, ίσως και να πεινάσουμε. Aλλά τότε, δίχως κρατικές επιφάσεις και συναισθηματικές ψευδαισθήσεις, θα κριθεί στην πράξη αν η ελληνική πρόταση «νοήματος» της ύπαρξης και της συνύπαρξης, η ετερότητα του πολιτισμού των Eλλήνων, έχει τον δυναμισμό και τη γονιμότητα ενεργητικής μετοχής στο ιστορικό γίγνεσθαι σήμερα. Aν ναι, ο Eλληνισμός θα καρπίσει και πάλι πολιτισμό με πανανθρώπινη εμβέλεια. Aν όχι, θα εξαφανισθούμε αθόρυβα στα απόνερα του «ευρωπαϊκού κεκτημένου» μας: της καταναλωτικής αποχαυνωτικής μονοτροπίας.

Tο «εθνικό» κράτος θα επιβίωνε μόνο υπηρετώντας την οικουμενική ελληνικότητα.

Αναδημοσίευση από την Kαθημερινή - Ημερομηνία δημοσίευσης: 05-06-11

Διαβάστε περισσότερα......

Σάββατο, 4 Ιουνίου 2011

Casus Belli - Γ. Κοντογιώργης - Κάλεσμα στην κοινωνία των πολιτών - 3 Ιουν 11

Συνέντευξη του Καθηγητή Πολιτικής Επιστήμης και πρώην πρύτανη του Παντείου Πανεπιστημίου κ. Γιώργου Κοντογιώργη, στις 3.6.11 στην εκπομπή Casus Belli, σχετικά με την κοινωνία των πολιτών, την κρίση, το πολιτικό σύστημα και τους “Αγανακτισμένους στο Σὐνταγμα”. Τι πρέπει να αλλάξει και πως πρέπει να δράσουμε.

Διαβάστε περισσότερα......

Τετάρτη, 1 Ιουνίου 2011

Τι πρέπει να αλλάξει, πως πρέπει να δράσουμε (Β' μέρος, Συμπλήρωμα)

Οι "Αγανακτισμένοι" βούλιαξαν το Σύνταγμα

Γιώργος Κοντογιώργης

Το διακύβευμα του "Συντάγματος 2011" φέρνει για πρώτη φορά την κοινωνία πολιτών αντιμέτωπη με το σύνολο των (πολιτικών και άλλων) νομέων του κράτους. Αυτό καθεαυτό το γεγονός φανερώνει ότι το συλλογικό δεν συγκροτείται πια με όρους μάζας, αλλά αξιώνει να αποτελέσει το αθροιστικό γινόμενο των πολιτών. Η επιβεβαίωση της ατομικότητας μέσα στο συλλογικό μεταβάλει τον πολίτη από ενεργούμενο υπήκοο σε ελεύθερη και χειράφετη οντότητα που διαμορφώνει τις εξελίξεις. Επομένως, είναι κατάδηλο ότι αποτελεί μέγιστο ψεύδος των στοχαστών της νεοτερικότητας ο ισχυρισμός ότι κράτος και πολιτικό σύστημα ταυτίζονται εκ φύσεως.

Για να διαφυλαχθεί η κατάκτηση αυτή της κοινωνίας των πολιτών απαιτείται:

     α) Να συνεκτιμηθεί ότι ο τρόπος της εξωθεσμικής διαμαρτυρίας στις μέρες μας έχει "κοντά πόδια" για να αντιπαρατεθεί με τους γίγαντες της παγκόσμιας τάξης.

Να έχουμε επίγνωση ότι ο χρόνος της αθέσμιτης λειτουργίας της συλλογικότητας είναι πεπερασμένος. Οι αθέσμιτες συλλογικότητες διαρκούν λιγότερο από την ανάγκη που τις γέννησε. Κινδυνεύουν είτε να εκφυλισθούν είτε να διεμβολισθούν από τις συντεταγμένες εξουσίες και τις δυνάμεις που αρνούνται την χειραφέτηση της κοινωνίας των πολιτών. Ο κίνδυνος αυτός είναι μεγαλύτερος όταν το διακύβευμα της κοινωνίας των πολιτών αναπτύσσεται σε μια μικρή χώρα και δεν συνάδει ούτε με την εσωτερική δυναμική των χωρών του ηγεμονικού συμπλέγματος που καθορίζει τα παγκόσμια πράγματα ούτε, πολλώ μάλλον, με το συμφέρον τους.

     β) Να διατυπωθούν με "νομοθετική" σαφήνεια τα αιτήματα και να είναι ρεαλιστικά.

Ρεαλιστικά και αναγκαία θεωρώ, υπό τις παρούσες συνθήκες, τα εξής:

- Να καταργηθεί η ασυλία και να υπαχθεί το πολιτικό προσωπικό σε δικαστήριο που θα απαρτίζεται από κληρούμενο σώμα δικαστών με τη συμμετοχή ενόρκων πολιτών.

- Να θεσμοθετηθεί η αρμοδιότητα του "ελέγχειν" το πολιτικό προσωπικό (της διοίκησης και της δικαιοσύνης). Ο έλεγχος να αφορά και τα άτομα (π.χ. τον βουλευτή ανά εξάμηνο από κληρούμενο σώμα πολιτών της εκλογικής του περιφέρειας) και τα πολιτειακά σώματα.

- Να καθιερωθεί η πολιτική ευθύνη (το "ευθύνειν") του πολιτικού προσωπικού για τις πολιτικές του πράξεις (ή παραλήψεις), οι οποίες βλάπτουν την κοινωνία των πολιτών. Να διατυπωθεί με σαφήνεια ότι σκοπός του "πολιτεύεσθαι" είναι το συμφέρον (του έθνους) της κοινωνίας και όχι (του έθνους) του κράτους. Δεν νοείται τον 21ο αιώνα να ζούμε σε καθεστώς προγενέστερο εκείνου του Σόλωνα.

- Να αναγνωρισθεί στον πολίτη δικαίωμα "εννόμου συμφέροντος" για τη βλάβη που του προκαλούν οι φορείς της διοίκησης, της δικαιοσύνης και το πολιτικό προσωπικό. Απέναντι στον πολίτη, να ευθύνεται ευθέως ο διοικητικός, δικαστικός και πολιτικός αξιωματούχος και, όλως επικουρικώς, το κράτος.

- Να αξιωθεί η υποχρεωτική έκφραση γνώμης (της βούλησης) της κοινωνίας των πολιτών πριν από κάθε πολιτική απόφαση (κυβερνητική ή νομοθετική) καθώς και η δυνατότητά της να εγείρει ζητήματα πολιτικής που εκτιμά ότι χρήζουν αντιμετώπισης (π.χ. η αποτελεσματική λειτουργία της διοίκησης). Πρακτικά θα μπορούσε να αξιοποιηθεί η επιστημονική δυνατότητα των δημοσκοπήσεων, δεν χρειάζεται να μαζεύουμε κάθε φορά όλη την κοινωνία στην πλατεία Συντάγματος. Θα μπορούσε πριν από τη λήψη οποιαδήποτε απόφασης να είναι υποχρεωτική η δημοσκόπηση της κοινωνίας για το τι θέλει. Ή, ακόμη περισσότερο, να δημιουργηθεί ένας διαρκής δημοσκοπικός Δήμος, ο οποίος θα συζητά και θα αποφαίνεται για τα προβλήματα της χώρας σε πολιτικό επίπεδο. Αυτό είναι ένα παράδειγμα. Μπορούμε να βρούμε χίλιους δυο τρόπους. Αλλά είναι απαραίτητο η κοινωνία πολιτών να εισέλθει στην πολιτική. Να συμμετέχει στις αποφάσεις.

- Θα προκύπτει έτσι τι θεωρεί η κοινωνία των πολιτών συμφέρον της και τι όχι. Στον παρόντα χρόνο θα αρκούσε η υποχρεωτικότητα της γνώμης και όχι ο υποχρεωτικός της χαρακτήρας για την πολιτική εξουσία. Το "ελέγχειν" και το "ευθύνειν' σε συνδυασμό με την εκλογική διαδικασία, θα εξισορροπεί την βούληση της πολιτικής εξουσίας να αυτονομείται.

- Να αξιωθεί από τη Βουλή να παραιτηθεί από την καταχρηστική της "αρμοδιότητα" να νομοθετεί για ζητήματα πολιτικής ευθύνης των μελών της και ιδίως να εμπλέκεται στη διαχείριση των ευθυνών τους. Να υπαχθούν όλες οι υποθέσεις ασυλίας και σκανδάλων από τη μεταπολίτευση και εντεύθεν στη δικαιοσύνη. Οι υποθέσεις που ανάγονται στο "ευθύνειν" των πολιτικών, από τη φύση τους, δεν παραγράφονται.

- Τα περισσότερα από τα παραπάνω δεν απαιτούν αναθεώρηση του Συντάγματος. Ειδάλλως, η κοινωνία των πολιτών να αξιώσει την αναστολή των άρθρων του Συντάγματος που επιφυλάσσουν στην πολιτική εξουσία την ιδιότητα του εντολέα.

     γ) Συμπληρωματικά, σε ό,τι αφορά στον τρόπο της πολιτικής δράσης.

- Αναφέρθηκα ήδη στην άμεση, χωρίς χάσιμο χρόνου, μαζική και ειρηνική περικύκλωση της Βουλής και του Μαξίμου.

- Συμπληρώνω την πρόταση αυτή με την επισήμανση ότι, εάν η πολιτική εξουσία επιχειρήσει να εμποδίσει, με οποιονδήποτε τρόπο, την εκδήλωση του φρονήματος της κοινωνίας των πολιτών, στον τόπο της αυταρχικής πράξης, να κατακλιθούν όλοι ως ένα σώμα υπτίως στη γη. Το μόνο που θα επιτύχει είναι η ολοκληρωτική απονομιμοποίησή της. Το "κοινωνικό συμβόλαιο", που εγκιβωτίζει την κοινωνία των πολιτών στο καθεστώς του ιδιώτη, προϋποθέτει τη σιωπηλή έστω συναίνεσή της. Εάν αυτό αμφισβητείται μαζικά, τεκμαίρεται η διάρρηξή του, επομένως απαιτείται η εκ νέου απόφανση του σώματος της κοινωνίας των πολιτών. Σε κάθε περίπτωση, η πολιτική τάξη φάνηκε ανάξια της εν λευκώ εμπιστοσύνης που της δόθηκε από την κοινωνία των πολιτών και το χειρότερο καταχράσθηκε τον ρόλου της με ολέθρια αποτελέσματα για τη χώρα.

Οδηγός περαιτέρω ενημέρωσης στην ιστοσελίδα: http://contogeorgis.blogspot.com/

Αθήνα, 01.06.2011

Διαβάστε περισσότερα......

Τομές - Σαρρής - Προβληματισμός πάνω στο Ισλάμ - 31 Μαϊ 11

Στα πλαίσια της εκπομπής Τομές της 31.5.11, ο ομότιμος καθηγητής του Παντείου Πανεπιστημίου κ. Νεοκλής Σαρρής αναπτύσσει ένα προβληματισμό πάνω στο Ισλάμ.

Σχετικά:

  1. Muslim 'Religion of Peace' Demonstration, About.com Urban Legends, 8.3.06
  2. Τομές - Σαρρής - Ο αντιρατσιστικός / αντιξενοφοβικός νόμος - 8 Μαρ 11
  3. Music video by Lady Gaga performing Judas, © 2011 Interscope Records

Διαβάστε περισσότερα......