Κυριακή, 27 Φεβρουαρίου 2011

Ενας άλλος κόσμος, ο ισλαμικός...

Με τις «Εναλλακτικές Κοσμοθεωρίες» του ο Τούρκος ΥΠΕΞ προετοιμάζει πνευματικά το έδαφος για ένα ανερχόμενο, ηγεμονικό, ισλαμικό νεοτουρκικό κράτος
Παναγιώτης Ήφαιστος*

Αχμέτ Νταβούτογλου, Εναλλακτικές Κοσμοθεωρίες  
Ένας άλλος κόσμος, ο ισλαμικός...  

Το βιβλίο του Τούρκου υπουργού Εξωτερικών και καθηγητή Αχμέτ Νταβούτογλου, «Εναλλακτικές Κοσμοθεωρίες». Η επίδραση της ισλαμικής και της δυτικής κοσμοθεωρίας στην πολιτική (Εκδόσεις Ποιότητα 2011) είναι το κοσμοθεωρητικό και φιλοσοφικό θεμέλιο του νεο-οθωμανισμού και η πνευματική δεξαμενή των νεότουρκων ισλαμιστών ηγετών.

Το γιατί αφορά την εθνική στρατηγική μάς το λέει ο Sun Zu: «Εάν γνωρίζεις τον εχθρό σου και τον εαυτό σου, δεν έχεις ανάγκη να φοβάσαι το αποτέλεσμα ακόμη και εκατό μαχών. Εάν γνωρίζεις τον εαυτό σου αλλά όχι τον εχθρό, για κάθε νίκη που κερδίζεις θα έχεις και μία ήττα. Εάν δεν γνωρίζεις τον εαυτό σου, ούτε τον εχθρό, θα νικηθείς σε κάθε μάχη». Και το νεο-οθωμανικό ιδεολόγημα είναι για τους Ελληνες ακραία απειλητικό.

Και προφήτης

Στο «Εναλλακτικές Κοσμοθεωρίες» ο Νταβούτογλου επιχειρεί μια αυτοεκπληρούμενη προφητεία: Προετοιμάζει πνευματικά το έδαφος για ένα ανερχόμενο, ηγεμονικό, ισλαμικό νεοτουρκικό κράτος. Πολιτικός σκοπός: Να καταστεί η Τουρκία πόλος και άξονας της ισλαμικής αναβίωσης στο «πλανητικό στρατηγικό βάθος», όπου ζουν 1,5 δισεκατομμύριο μουσουλμάνοι, ένας άλλος κόσμος απέραντος, τόσο κοντινός αλλά και τόσο άγνωστος σ' εμάς.

Αυτό που χρειάζεται είναι γνώση και ορθολογιστικές εκτιμήσεις. Ψύχραιμη ανάγνωση δείχνει πως ο Νταβούτογλου δεν είναι τυχαίος: Ξέρει τι λέει, ξέρει πώς να το πει και δείχνει πως μπορεί να το πει ιδεολογικοπολιτικά περίτεχνα. Προπαντός χωρίς συμπλέγματα. Στηρίζει χωρίς αναστολές την πίστη του, την πατρίδα του και τον σκοπό του.

Ομως, επειδή μας απειλεί ευθέως, απερίφραστα και εμπράγματα, είναι πολύ επικίνδυνος. Αποτελεί απειλή όχι μόνο για την Ελλάδα αλλά και για την Ευρώπη και τη Δύση εν γένει: Στον ελληνικό και δυτικό πολιτικό πολιτισμό, από τον Πλάτωνα και τον Αριστοτέλη μέχρι σήμερα, με κοσμοθεωρητικά θεοκεντρικό τρόπο, κάθετα και ασυμβίβαστα, αντιπαραθέτει τη δική του ισλαμική πίστη και κοσμοθεωρία. Ο Νταβούτογλου, βέβαια, ρητά, με αυτοπεποίθηση και χωρίς αναστολές, τον δικό του σκοπό και τη δική του πίστη υπηρετεί.

Τέλος, άλλο πράγμα είναι το νεο-οθωμανικό πλασματικό ιδεολόγημα και άλλο το 1,5 δισ. του κόσμου του Ισλάμ. Τα δύο δεν ταυτίζονται κατ' ανάγκην, πλην όμως Ερντογάν και Νταβούτογλου το ριψοκινδυνεύουν.

Οι νεο-οθωμανοί ρίχνουν το ιδεολόγημά τους μέσα στη δίνη της μεταβατικής διεθνούς πολιτικής, μέσα σε ένα ασταθές, ρευστό και δυναμικό περιβάλλον, όπου όλα συμπλέκονται άναρχα. Αμα σμίξουν πίστη και πολιτική, το μείγμα είναι σίγουρα εκρηκτικό. Η Τουρκία είναι ανθρωπολογικά, θεσμικά και οικονομικά ισχυρή και σε αυτό ποντάρει. Στη διεθνή πολιτική μύριες αντίρροπες τάσεις αναμειγνύονται δυναμικά: Κοντόφθαλμοι ηγέτες, οραματικοί ηγέτες, ροκανισμένες κοινωνίες, ασταθή καθεστώτα, μεθυσμένοι παρακμάζοντες ηγεμόνες, εξεγέρσεις στο πεδίο της απέραντα αστάθμητης ανθρωπολογίας, διπλωματικές μπλόφες που τελικά μετράνε, πλουτοπαραγωγικά συμφέροντα, και τόσα άλλα.

Στους νεο-οθωμανικούς σκοπούς δυνητικά βαίνουν αντίρροπα οι αξιώσεις ανεξαρτησίας των εθνών της περιφέρειάς μας, τα συμφέροντα μεγάλων δυνάμεων, μνήμες της οθωμανικής δεσποτείας, και όπως φαίνεται πλέον, και το συμφέρον επιβίωσης των πανίσχυρων Εβραίων.

Η Ελλάδα; Το ζήτημα είναι αν κοιμόμαστε ή αν είμαστε ξύπνιοι και ζωντανοί! Ακόμη ένα βιβλίο, λοιπόν, που προσφέρεται για ορθολογισμό και αφύπνιση.

ΣΥΝΤΟΜΑ ΕΔΑΦΙΑ

Μια κοσμοθεωρία για όλους τους μουσουλμάνους

Το Κοράνι, ο Αλλάχ και η ισλαμική πίστη είναι πανίσχυροι άξονες και έσχατα εκλογικευτικά καταφύγια της ανάλυσης του Νταβούτογλου. Σκοπός: συγκρότηση «μιας (ισλαμικής) κοσμοθεωρίας που περιέχει κοσμολογικές, οντολογικές, επιστημολογικές και εσχατολογικές παραδοχές» και που είναι ενοποιητική «όλων των ισλαμικών σχολών και σεκτών». Περίτεχνα και προσεκτικά κοιτάζει πάνω από κράτη και ηγέτες ορίζοντας τον κοινό θεοκεντρικό ισλαμικό τόπο: «Ο προσωπικός χαρακτήρας του ισλαμικού νόμου διευκολύνει το χαρακτηριστικό του να είναι κάποιος μέλος της ούμα πέρα από εδαφικούς και φυσικούς περιορισμούς», Η ισλαμική κοσμοθεωρία, έτσι, για τον Νταβούτογλου, είναι «η τελική συναίνεση πάνω σε τρία θεμελιώδη δόγματα του Ισλάμ, δηλαδή την πίστη στην ενότητα του Αλλάχ (οντολογική αρχή), την πίστη στην προφητεία (επιστημολογική αρχή) και την πίστη στη μετά θάνατον ζωή (εσχατολογική αρχή). Αυτές οι διαστάσεις καθορίζουν και το αξιολογικό πλαίσιο της ισλαμικής κοινωνικής σκέψης». «Η γνώση της οντολογικής σχέσης του ανθρώπου με τον Αλλάχ είναι η θεμελιώδης ουσία του ισλαμικού τρόπου πίστης, σκέψης και ζωής».

Αντιδυτικός μέχρι το κόκαλο

Ευθέως και ασυμβίβαστα αντιπαραθέτει το Ισλάμ με την ανθρωποκεντρική διαδρομή από τον Πλάτωνα και τον Αριστοτέλη μέχρι τις μέρες μας. Στο Ισλάμ και στη Δύση, εξηγεί, διαρκώς, αναπτύχθηκαν δύο κάθετα διαφορετικές και βαθύτατα ασύμβατες κοσμοθεωρίες: «Η ισλαμική κοσμοθεωρία που περιλαμβάνει τα πάντα, κοσμοθεωρία που είναι πλήρως εναλλακτική της δυτικής κοσμοθεωρίας και όχι συμπληρωματική της, παρέχει επαρκή θεωρητικά και αντιληπτικά εργαλεία για μια τέτοια προσπάθεια». «Οι συγκρούσεις και αντιθέσεις μεταξύ της ισλαμικής και της δυτικής πολιτικής σκέψης πηγάζουν κυρίως από το φιλοσοφικό, μεθοδολογικό και θεωρητικό τους υπόβαθρο και όχι από απλές θεσμικές και ιστορικές διαφορές».

Στρατηγικό βάθος, χαλιφάτο και Μέση Ανατολή

Το μεγαλύτερο εμπόδιο των νεο-οθωμανικών σχεδίων είναι τα εθνοκρατικά γεγονότα, κάτι για το οποίο ο Νταβούτογλου έχει πλήρη επίγνωση. Τίθενται θέματα «νεο-οθωμανικής δομής», ζητήματα μετάβασης και ασφαλώς αντίρροπων διαδρομών πολλών μουσουλμανικών κοινωνιών. Αναζητώντας νεο-οθωμανικό ρόλο και μην έχοντας ακόμη διαμορφώσει σαφή θέση ή σχέδιο ως προς το ποια θα μπορούσε να είναι η πολιτική συγκρότηση μιας ισλαμικής κοσμοσυστημικής δομής, ο Νταβούτογλου χλευάζει τα «εκσυγχρονιστικά καθεστώτα» ονομαστικά για τη Μέση Ανατολή, προβλέποντας, κατά κάποιο τρόπο, τις συγκαιρινές εξεγέρσεις- ως ασύμβατα με το ισλαμικό ανθρωπολογικό υπόβαθρο. Θέλει να είναι ο πνευματικός μέντορας μια δια-ισλαμικής κοινής δογματικής πίστης: «Ο ισλαμικός κόσμος βρίσκεται εν μέσω μεγάλων μεταλλαγών σε όλες τις διαστάσεις της εμπειρίας του».

«Η ισλαμική αναβίωση έχει επιφέρει αλλαγές στην ούμα με το να της παρέχει νέους πειρασμούς και νέες ευκαιρίες». Αγγίζοντας προσεκτικά και έμμεσα το ευαίσθητο ζήτημα του χαλιφάτου, το περιγράφει νεφελωδώς ως «ύστατο θρησκευτικο-πολιτικό θεσμό που αποτελεί μια καθαρά πρωτότυπη ισλαμική κοινωνικοπολιτική δομή». Πολύ προσεκτικά επιλέγει να στηριχθεί στον Ibn Khaldun για να πει ότι «το χαλιφάτο, στην πραγματικότητα, είναι διάδοχος του νομοθέτη Μωάμεθ, προκειμένου να προστατεύει τη θρησκεία και να ασκεί ηγεσία στον κόσμο». Στο στρατηγικό βάθος, εξήγησε ρητά ότι τον ηγετικό - ηγεμονικό ρόλο εξ ονόματος του Μωάμεθ τον διεκδικούν οι ισλαμιστές νεότουρκοι.

 

* Καθηγητής Διεθνών Σχέσεων-Στρατηγικών Σπουδών, Πανεπιστήμιο Πειραιώς www.ifestosedu.gr

Αναδημοσίευση από το Έθνος της Κυριακής - Ημερομηνία δημοσίευσης: 27-02-11
Αναρτημένο και στη σελίδα Αχμέτ Νταβούτογλου, Εναλλακτικές κοσμοθεωρίες

Διαβάστε περισσότερα......

Νόσημα αρμοδιότητας συνταγματολόγων

Χρήστος Γιανναράς

Πρόωρες εκλογές μέσα στην άνοιξη θα ήταν για την Ελλάδα ό,τι και για τον χτυπημένο από βαριά πνευμονία ένας περίπατος στον χιονιά. Αλλά το τελευταίο που ενδιαφέρει τα κόμματα είναι η Ελλάδα και η επιβίωσή της, το δείχνουν κάθε μέρα στην πράξη. Αν η αξιωματική αντιπολίτευση δεσμευόταν να απόσχει από τον κατεξευτελισμό του Συντάγματος που θα ήταν οι τόσο πρόωρες εκλογές, το ενδεχόμενο αποκλειόταν με σιγουριά.

Στο πρωθυπουργοκεντρικό πολίτευμα της χώρας (περίπου φεουδαλικό ή φασιστοειδές) το αν και πότε θα γίνουν εκλογές το αποφασίζει, μόνος και ανεξέλεγκτος, ο πρωθυπουργός. Και για τον σημερινό επιβαίνοντα στο πανκυρίαρχο πόστο ο πειρασμός είναι μεγάλος: Ξέρει, πως εκλογές μέσα στην άνοιξη θα τις κερδίσει οπωσδήποτε – έχει στο χέρι, με κάθε άνεση, άλλα τέσσερα χρόνια εξουσίας. Ο αντίπαλος, το κόμμα της Νέας Δημοκρατίας, αποκλείεται να πλειοψηφήσει, είναι ανύπαρκτος ανταγωνιστής.

Ο σημερινός απελπιστικά ολίγιστος πρωθυπουργός και το συνονθύλευμα των πρωτάρηδων της κυβέρνησής του θα αποδειχθούν με τις εκλογές, για την Ελλάδα, μονόδρομος. Παρά την εικόνα, που προκλητικά ενσαρκώνουν, εντολοδόχων με αλλοδαπούς εντολείς. Παρά τα κατά συρροήν εγκλήματα φυγομαχίας, τη λιποταξία έστω και από την απόπειρα να τολμήσουν μόνοι τους τα όσα προφανή και στοιχειώδη απαιτούσαν οι δανειστές μας – πάταξη της αλογίας και κρατικής διαφθοράς. Θα επανεκλεγούν, παρά το γεγονός ότι τους «άδειασε» ο ίδιος ο Στρος - Καν αποκαλύπτοντας τον πρωθυπουργό σπεύδοντα να προσφέρει την Ελλάδα στο διαβόητο ΔΝΤ, αμέσως μόλις συγκρότησε τη μαριονετική κυβέρνησή του («Κ» 20.2.2011).

Δεν υπάρχει εναλλακτική λύση. Διότι η Ν.Δ. παραμένει το ίδιο, ανάλλαχτο κόμμα, που ο λαός το έφτυσε, πριν από ενάμισο χρόνο, εξοργισμένος στο έπακρο και αηδιασμένος. Κόμμα ανίκανο να απαλλαγεί από τη «φυσιογνωμία» που του προσδίδουν οι χιλιοφθαρμένες φιγούρες της εξωφρενικής ανικανότητας και διαφθοράς πέντε χρόνων κατησχυμμένης κυβερνητικής θητείας. Οδήγησαν τον λαό σε τέτοιο θυμό, ώστε να παραδώσει τη χώρα στον πιο μειονεκτικό και προβληματικό πρωθυπουργό που γνώρισε ποτέ ο πολιτικός της βίος. Και παρά το εξευτελιστικό εκλογικό ράπισμα, η Ν.Δ. αποδείχνεται ανίκανη να αυτοκαθαρθεί.

Αλλαξε αρχηγό, ναι, απαλλάχτηκε από τη μητσοτακική επιμειξία. Αλλά είναι περισσότερο από φανερό ότι ο Αντώνης Σαμαράς εκλέχτηκε αρχηγός για να μην αλλάξει τίποτα στο κόμμα. Δεν πιστεύει σε κάτι περισσότερο ή διαφορετικό από αυτό που, επί πέντε χρόνια στην κυβέρνηση, απέδειξε ότι είναι η Ν.Δ. Δεν υποψιάζεται, δεν οραματίζεται ο Α.Σ. αυτό που θα μπορούσε να είναι το κόμμα του, γι’ αυτό και φοβάται να θίξει αυτό που έχει καταντήσει να είναι. Μετράει την πολιτική δύναμη με τη μεζούρα της ποσότητας, με κουκιά βουλευτικών εδρών, γι’ αυτό και φοβάται μήπως του φύγουν οι ανίκανοι και οι φαύλοι, μήπως διαρρεύσουν στο θνησιγενές νεόπλασμα όπου και οργανικά ανήκουν. Αντί να τους παρωθεί στη μεταπήδηση, προσπαθεί να τους δελεάσει με χάντρες και καθρεφτάκια. Μάχεται να συντηρήσει το ίδιο αποτροπιαστικό κομματικό «προφίλ» που ο λαός μετά βδελυγμίας αποδοκίμασε. Αποδείχνεται, μέρα με τη μέρα, ο πιο ακατάλληλος να δώσει μάχη για την ποιότητα, το αμείλικτο ξεσκαρτάρισμα του κόμματός του, που θα προκαλούσε και την ανανεωτική ανατροπή όλου του πολιτικού σκηνικού.

Είναι κρίμα, γιατί ξέρει τι τον περιμένει. Η ατολμία εξόντωσε πολιτικά τον Μιλτιάδη Εβερτ, εξευτέλισε δραματικά και διέσυρε τον Κ. Καραμανλή, τον βραχύ. Ο Εβερτ έσωζε ακόμα την ψυχική υγεία του ρεαλισμού, της επαφής με την πραγματικότητα, που γεννάει ο πατριωτισμός. Γι’ αυτό και ξεστόμισε, σε αυθόρμητη έκρηξη εμπιστοσύνης, την πιστοποίησή του: «Το κόμμα μας είναι σάπιο, οι βουλευτές μας σάπιοι. Μόνο επανάσταση μας σώζει, ειρηνική». Δεν την τόλμησε. «Δεν γίνεται» έλεγε – και δεν εξήγησε ποτέ το γιατί. Προσπάθησε να προσαρμοστεί στο κανονάρχημα των «επικοινωνιολόγων», να το παίξει «λαϊκός τύπος», να καλαμπουρίζει για μακαρονάδες και μπουλντόζες. Τον εξουδετέρωσαν σε ελάχιστους μήνες.

Ο διάδοχός του υπερτέρησε σε ατολμία. Ούτε ανασχηματισμό της κυβέρνησής του δεν μπορούσε να διανοηθεί κι ας βοούσε το πανελλήνιο για την ανικανότητα πρωτοκλασάτων υπουργών του. Να σπάσει αυγά, να βάλει μαχαίρι στη σήψη, να σφίξει τα γκέμια σε πρωταθλητές της φαυλόητας, να απολύσει κραυγαλέα ανίκανους, ούτε που χωρούσε στο μυαλό του. Αφησε πίσω του την εικόνα του ανθρώπου που δεν πίστευε σε τίποτα, δεν τον ενδιέφερε τίποτα ουσιαστικό. Εφυγε με το στίγμα της ντροπής, λέκιασε το οικογενειακό του όνομα.

Στα ίχνη του βαδίζει και ο Σαμαράς. «Μία από τα ίδια», πρωτεύουν οι μικροσκοπιμότητες της συντήρησης, καμιά διακινδύνευση για χάρη των πρωτείων της ποιότητας. Να απαλλαγεί από τους φθαρμένους και διεφθαρμένους, να κάνει πρώτο μέλημά του το κλίμα και τις προϋποθέσεις επιστράτευσης ανθρώπινης ποιότητας με κοινωνική καταξίωση – ούτε το διανοείται. Κάποια καινούργια πρόσωπα εισχώρησαν στην κομματική κουζίνα, αλλά με τις ίδιες συνταγές, ίδια τη βρωμερή τσίκνα αλληλομαχαιρωμάτων, θανάσιμα αλληλομισούμενων δειγμάτων πανσθενούς μετριότητας. Απαράλλαχτο, πανομοιότυπο το παρελθόν.

Στην περίπτωση των εν Ελλάδι «κομμάτων εξουσίας», η νομοτελειακή ευτέλεια των οργανωτικών μηχανισμών και της ανθρώπινης ποιότητας που τους στελεχώνει είναι συνάρτηση της μετριότητας των αρχηγών ή το αντίστροφο αληθεύει; Οι επαΐοντες ας αποφανθούν.

Το ολοφάνερο είναι ότι ακόμα και άνθρωποι διαυγούς ανιδιοτέλειας, θυσιαστικής ετοιμότητας και χαρισματικής ευφυΐας, ύστερα από λίγους μήνες θητείας στους μηχανισμούς των «κομμάτων εξουσίας» νοσούν, με νομοτέλεια αδήριτη, την απώλεια επαφής με την πραγματικότητα. Δεν βλέπουν, δεν ακούν, δεν αντιλαμβάνονται τι γίνεται γύρω τους. Νόσημα αρμοδιότητας ψυχιάτρων, όχι ηθικολόγων.

Σίγουρα και αρμοδιότητας συνταγματολόγων. Συντακτικής συνέλευσης για ριζική αλλαγή του Συντάγματος.

Αναδημοσίευση από την Kαθημερινή - Ημερομηνία δημοσίευσης: 27-02-11

Διαβάστε περισσότερα......

Παρασκευή, 25 Φεβρουαρίου 2011

Γράμματα Σπουδάματα - Νιχωρίτης - Η οικουμενική διάσταση του έργου των Αγίων Κυρίλλου και Μεθοδίου - 22 Φεβ 11

Ο δάσκαλος κ. Δημήτριος Νατσιός αναφέρεται στο έργο των Αγίων Κυρίλλου και Μεθοδίου, με καλεσμένο τον Αναπληρωτή Καθηγητή του Τμήματος Βαλκανικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Δυτικής Μακεδονίας κ. Κωνσταντίνο Νιχωρίτη.

Διαβάστε περισσότερα......

Τετάρτη, 23 Φεβρουαρίου 2011

Καργάκος - Πολιτική και κοινωνική διάσταση στο έργο του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη - 21 Φεβ 11

Ομιλία του ιστορικού και συγγραφέα κ. Σαράντου Καργάκου με θέμα «Πολιτική και κοινωνική διάσταση στο έργο του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη - 100 χρόνια από την κοίμησή του», που έγινε στα πλαίσια των Παπαδιαμαντικών βραδιών που διοργανώνει η Ιερά Μητρόπολη Νέας Κρήνης και Καλαμαριάς.

Σχετική βιβλιογραφία / αρθρογραφία:

  1. Σαράντος Ι. Καργάκος, Ξαναδιαβάζοντας τη "Φόνισσα" (Μια νέα κοινωνική και πολιτική θεώρηση του Παπαδιαμάντη), Gutenberg - Γιώργος & Κώστας Δαρδανός, 1987
  2. Σαράντος Ι. Καργάκος, Η πολιτική σκέψη του Παπαδιαμάντη, Αρμός, 2003
  3. Σαράντος Ι. Καργάκος, Τά Χριστούγεννα τοῦ τεμπέλη (Ὁ διαχρονικός Παπαδιαμάντης), 24.12.10
  4. Σαράντος Ι. Καργάκος, Ὁ «ἑορταστικός» Παπαδιαμάντης, 31.12.10

Διαβάστε περισσότερα......

Προσεγγίσεις - Χολέβας - Όψεις του ‘21 - 22 Φεβ 11

Ο π. Γεώργιος Μεταλληνός, ομότιμος Καθηγητής της Θεολογικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών, συζητά με τον Πολιτικό επιστήμονα κ. Κωνσταντίνο Χολέβα για την ιδεολογική χρήση των πηγών στο χώρο της ιστοριογραφίας και ειδικότερα της Επανάστασης του 1821.

Σχετική αρθρογραφία:

  1. Κωνσταντίνος Χολέβας, Η ανιστόρητη Ιστορία του 1821, 1.2.11

Διαβάστε περισσότερα......

Κυριακή, 20 Φεβρουαρίου 2011

Τα «ιστορικά στελέχη»

Χρήστος Γιανναράς

Δεν είναι δυνατό να μην υπάρχουν στο κυβερνών κόμμα βουλευτές, έστω μετρημένοι στα δάχτυλα, ικανοί να βλέπουν πού έχει οδηγήσει τη χώρα ο πρωθυπουργός αρχηγός τους. Δεν γίνεται, είναι αδιανόητο. Τουλάχιστον όσοι χλευάστηκαν κάποτε για «πατριωτισμό», όσοι διακινδύνευσαν κομματικά υπερασπίζοντας τη νοημοσύνη τους, όσοι θήλασαν με το μητρικό γάλα αίσθηση εντιμότητας και αυτοσεβασμού. Δεν μπορεί να μένουν αμέτοχοι στον πανικό που απλώνεται σαν ρίγος στη χώρα.

Η εξουσιαστική ιταμότητα των υπαλλήλων της «τρόικας» δεν είναι συμπτωματική απρέπεια συμπεριφοράς. Είναι συνεπές αποκύημα του «κλίματος» των σχέσεών τους με την κυβέρνηση. Μην ξεχνάμε: Επτά μήνες, από την επομένη της ορκωμοσίας του, ο πρωθυπουργός σεργιάνιζε στα διεθνή κέντρα οικονομικής και πολιτικής ισχύος διαφημίζοντας την οικονομική χρεοκοπία της χώρας του, τη φαυλότητα, την ανυποληψία της. Και οι υποψήφιοι δανειστές ανέβαζαν συνεχώς τον πήχυ των τοκογλυφικών τους ορέξεων. Προτάσεις δανεισμού με ελάχιστο επιτόκιο, από τη Ρωσία και την Κίνα, τις απέρριπτε ασυζητητί – γιατί; Δεν το εξήγησε. Ωσπου ο δανεισμός από τις «αγορές» έφτασε να γίνει ανέφικτος και η χώρα παραδόθηκε «αυτονόητα» στην «τρόικα»: Υπέγραψε ο πρωθυπουργός την «άνευ όρων» παραίτηση (όλων μας) από κάθε μορφή εθνικής κυριαρχίας: οικονομική, εδαφική, υποδομών, παραγωγικών πηγών, εργασιακού δυναμικού, πολιτισμικών θησαυρισμάτων. Η πρόσφατη ξαφνική απαίτηση των άξεστων μανδαρίνων για 50 δισ. από την κρατική περιουσία ώς το 2015, συστοιχεί πλήρως με τη λογική του «Μνημονίου».

Συνεπέστατα, λοιπόν, το «κλίμα» των σχέσεων της κυβέρνησης με τους μανδαρίνους τούς επιτρέπει συμπεριφορές αφεντικών προς δουλικά: Τον Δεκέμβριο, ο εκπρόσωπος του ΔΝΤ Πωλ Τόμσεν απερίφραστα βεβαίωνε «επενδυτές» στο Λονδίνο ότι «χρέος και έλλειμμα ήταν προσχήματα, στόχος πραγματικός του Μνημονίου με την Ελλάδα είναι οι εργασιακές σχέσεις και οι ασφαλιστικές μεταρρυθμίσεις» («Κ» 14.12.2010). Και πριν από λίγες μέρες σε δημόσια «συνέντευξή» τους και οι τρεις Υπατοι Αρμοστές στο ελλαδικό προτεκτοράτο νουθετούσαν τους ραγιάδες να συγκρατούν τις οιμωγές τους από τον ανασκολοπισμό που υφίστανται («Κ» 12.2.2011). Τα νευρόσπαστα μαθητούδια - οικονομικό επιτελείο(!) της κυβέρνησης μοιάζει να συμπεριφέρονται στην τρόικα όπως οι πειθαρχημένοι εντολοδόχοι στους εκπροσώπους των εντολέων τους.

Στο τιμόνι της χώρας η γκροτέσκα φιγούρα. Πρωθυπουργός τόσο μειωμένων προσόντων και αδικημένης φυσικής σερμαγιάς που στην Ιστορία, το ξέρουμε όλοι, εμφανίζονται οι ανάλογοι μόνο για να συνοδέψουν μια σημαδιακή καταστροφή ή μια ανυπόφορη ατιμία. Αποκλείεται κάποιοι βουλευτές, κάποια «ιστορικά στελέχη» του κυβερνώντος κόμματος, να μην βλέπουν την ανεπάρκεια, να μην έχουν τεκμήρια για τον προκαθορισμό του μοιραίου ρόλου του. Εμείς, οι πολλοί, βυθιζόμαστε στον πανικό μόνο από τις εκτιμήσεις που μας επιτρέπουν οι ακατάσχετες τηλεοπτικές εμφανίσεις του, η αμήχανη, στερεότυπη ταυτολογία του, τα παιδαριώδη ρητορεύματά του. Εκείνοι, τα στελέχη του κόμματος, πρέπει να ξέρουν τα αίτια που τους υποχρεώνουν σε ανοχή, σε σιωπή.

Φυγομαχούν και το πληρώνει η φτωχολογιά. Ποτέ, καμιά κυβέρνηση στην Ελλάδα δεν εξουθένωσε τόσο μεθοδικά τα μικρά και μεσαία εισοδήματα, τις ελπίδες και την αξιοπρέπεια του βιοπαλαιστή. Δεν αισθάνονται προσωπικά εκτεθειμένοι όσοι ταυτίζουν ή ταύτισαν το όνομά τους, τη ζωή και την τιμή τους, με τέτοιου «Σοσιαλισμού» Πανελλήνιο Κίνημα; Αν σπίθιζε ίχνος ευφυΐας (κυρίως: ίχνος ειλικρίνειας προθέσεων), ακόμα και τη διαχείριση του τοκογλυφικού Μνημονίου μπορούσαν να τη χρησιμοποιήσουν σαν μοχλό για ρηξικέλευθεη σοσιαλιστική πολιτική: Να απαγορεύσουν αποτελεσματικά κάθε αντικοινωνική εκβιαστσική απεργία, απεργία «κοινωνικού κόστους» – όταν η δημοκρατία υπερασπίζει την κοινωνική δικαιοσύνη δεν φοβάται να κατεβάσει και τον στρατό. Να πατάξουν τους απεργούς της απληστίας, φορτηγατζήδες, φαρμακοποιούς, οδηγούς των κοινωνικών (μαζικών) μέσων μεταφοράς, τους γιατρούς που παζαρεύουν το λειτούργημά τους. Κοντολογίς, να στήσουν τίμιο κοινωνικό κράτος.

Τις προάλλες βρέθηκε, επιτέλους, Ελληνας δημοσιογράφος (όσο κι αν μοιάζει απίστευτο) με την τόλμη να θέσει στην τρόικα το ερώτημα που βράζει στο στήθος κάθε νοήμονα πολίτη: Γιατί οι τοποτηρητές των δανειστών μας επαγρυπούν με τόσο ζήλο και ακρίβεια για τα μέτρα που τσακίζουν τη φτωχολογιά (μείωση μισθών και συντάξεων, αύξηση του ΦΠΑ, απελευθέρωση συμβάσεων εργασίας, αύξηση ορίου ηλικίας για τη συνταξιοδότηση, συγχωνεύσεις σχολείων και χίλια δύο ανάλογα), αλλά δεν εμφανίστηκαν ποτέ να ψελλίζουν λέξη για το αμείωτο όργιο χρηματοδότησης των κομμάτων από το κράτος, ούτε λέξη για χαλινό στο αδιάντροπο «πάρτι» των αναρίθμητων υπαλλήλων της Βουλής, λέξη για μείωση των εσόδων (άμεσων και έμμεσων) των βουλευτών. Δεν αναφέρθηκε ποτέ η τρόικα στο ξετσίπωτο σκάνδαλο των χρυσοπληρωμένων μελών Δ.Σ. σε εταιρείες του Δημοσίου, πάντοτε πολυάριθμες. Δεν απαίτησε ποτέ να οδηγηθούν στο εδώλιο και να δικαιολογήσουν για ποια προσφορά έργου αμείβονταν επί δεκαετίες ως Κροίσοι οι τάχα και «σύμβουλοι» των εκάστοτε προέδρων της ΕΡΤ, της ΔΕΗ, των Ελληνικών Πετρελαίων, του Βάμβακος και απειράριθμων άλλων αποφύσεων του κομματικού κράτους.

Ο Αναστάσιος Πεπονής, ο Απόστολος Κακλαμάνης, ο Αντώνης Λιβάνης, ο Αλέκος Παπαδόπουλος, ο Γεράσιμος Αρσένης, ο Γιώργος Ρωμαίος, ο Γιάννης Καψής. Ταύτισαν τη ζωή τους και το όνομά τους με το ΠΑΣΟΚ, γόνιμα ή άγονα, δικαιωμένα ή αδικαίωτα. Πάντως, έφτιαξαν ο καθένας μιαν εικόνα μάλλον διαφοροποιημένη από τον παπανδρεϊκό αμοραλισμό, από το δόγμα του «όλα επιτρέπονται» για την ηδονή της εξουσίας, ακόμα και το ξεπούλημα εθνικής κυριαρχίας σε κάποιο Νταβός.

Σήμερα το παπανδρεϊκό δόγμα κυριαρχεί αυτονόητα σε ολόκληρο το πολιτικό φάσμα. Εχει εξαφανίσει τη διάκριση Αριστεράς και Δεξιάς, ακεραιότητας και φαυλότητας, ελληνικής (πολιτισμού) συνείδησης και μηδενιστικού «Διεθνισμού». Το πελατειακό κράτος, η χυδαία κομματοκρατία, συμπαίζει με την τρόικα για να περισώσει προνομίες. Οι «κομμουνιστές» μια γροθιά με τα «ρετιρέ», η Διαμαντοπούλου συνεχίζει την αποστολή της Γιαννάκου.

Και στο τιμόνι η γκροτέσκα φιγούρα, ο ολίγιστος των Παπανδρέου. Τα παρέδωσε όλα μεθοδικά στις «αγορές», με αντάλλαγμα να τον αφήνουν να παίζει με το παιχνιδάκι της εξουσίας. Αποκλείεται κάποια «ιστορικά στελέχη» να μην βλέπουν τι διακυβεύεται. Και είναι οι μόνοι που μπορούν αποτελεσματικά να δράσουν.

Αναδημοσίευση από την Kαθημερινή - Ημερομηνία δημοσίευσης: 20-02-11

Διαβάστε περισσότερα......

Σάββατο, 19 Φεβρουαρίου 2011

Καραποστόλης - Το ζήτημα της αυτοκατάφασης στο χώρο της παιδείας - 14 Φεβ 11

Ομιλία του Καθηγητή Πολιτισμού και Επικοινωνίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών κ. Βασίλη Καραποστόλη, που έγινε στις 14.2.11, στην Παλαιά Βουλή, στα πλαίσια παρουσίασης του πρώτου τεύχους του νέου επιστημονικού περιοδικού «Νέος Ερμής ο Λόγιος» της Εταιρείας Μελέτης Ελληνικού Πολιτισμού.

Αναδημοσίευση από το Άρδην - Ημερομηνία δημοσίευσης: 18-02-11

Διαβάστε περισσότερα......

Παρασκευή, 18 Φεβρουαρίου 2011

Κοντογιώργης - Το διακύβευμα του έθνους - 14 Φεβ 11

Ομιλία του Καθηγητή Πολιτικής Επιστήμης και πρώην πρύτανη του Παντείου Πανεπιστημίου κ. Γεώργιου Κοντογιώργη, που έγινε στις 14.2.11, στην Παλαιά Βουλή, στα πλαίσια παρουσίασης του πρώτου τεύχους του νέου επιστημονικού περιοδικού «Νέος Ερμής ο Λόγιος» της Εταιρείας Μελέτης Ελληνικού Πολιτισμού.

Αναδημοσίευση από το Άρδην - Ημερομηνία δημοσίευσης: 18-02-11

Διαβάστε περισσότερα......

Τετάρτη, 16 Φεβρουαρίου 2011

Τομές - Σαρρής - «1821»: Εθνική απονεύρωση - 15 Φεβ 11

Στα πλαίσια της εκπομπής Τομές της 15.2.11, ο ομότιμος καθηγητής του Παντείου Πανεπιστημίου κ. Νεοκλής Σαρρής αναφέρεται σε δύο από τους συντελεστές της νέας μεγάλης παραγωγής του ΣΚΑΪ «1821», τον ιστορικό σύμβουλο κ. Θάνο Βερέμη και τον παρουσιαστή κ. Πέτρο Τατσόπουλο. Μέσα από σχετική βιβλιογραφία δίνει το στίγμα γιατί έγινε η Επανάσταση και υπενθυμίζει ότι πάνω από είκοσι χρόνια επισημαίνει για τη συνεχή και αδιάκοπη απονεύρωση της εθνικής συνείδησης. Στο τέλος δεν παραλείπει να δώσει μια απάντηση στο «σχήμα λόγου» του κ. Πέτρου Τατσόπουλου περί ομοφυλοφιλίας του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη.

Σχετική βιβλιογραφία:

  1. Ο λόγος του Θεοδώρου Κολοκοτρώνη στην Πνύκα to 1838
  2. Νεοκλής Σαρρής, Ελληνική κοινωνία και τηλεόραση: σειρά δοκιμίων για το πλατύτερο κοινό, Γόρδιος, 1992
  3. Νεοκλής Σαρρής, Προεπαναστατική Ελλάδα και οσμανικό κράτος (Από το χειρόγραφο του Σουλεϋμάν Πενάχ εφέντη του Μοραΐτη 1785), Ηρόδοτος, 1993
  4. Δημήτριος Οδ. Σταθακόπουλος, Επαναστατικά γεγονότα του 1821, 15.3.08
  5. Απομνημονεύματα Αθηναίων αγωνιστών: Π. Μοναστηριώτου - Δ. Χρηστίδου - Π. Πούλου - Ν. Καρώρη, Επιμελητής Εμμ. Πρωτοψάλτης, Αθήναι, "Γ. Τσουκαλάς", 1957

Διαβάστε περισσότερα......

Ἡ Μεσόγειος φλέγεται

Σαράντος Ι. Καργάκος

Στίς 20 Ἰανουαρίου ἐ.ἔ. στήν μεγάλη αἴθουσα τοῦ γεραροῦ ἱδρύματος «Παρνασσός» ἔγινε μιά ἡμερίδα μέ θέμα τό ἄν ἐπιβάλλεται τό ξαναγράψιμο τῆς ἱστορίας. Μεταξύ τῶν ἐγκρίτων εἰσηγητῶν περιλαμβανόταν καί ἡ ἡμετέρα φουκαροσύνη. Στήν εἰσήγησή μου εἶπα πολλά, ἀλλά ἐδῶ μᾶς ἐνδιαφέρουν κάποια μερικά. Ἀντιγράφω αὐτά τά «μερικά»:

-Μένω στό κεφάλαιο τῆς θρησκείας γιά νά πῶ κάτι πού ὁμολογουμένως τρέμω νά πῶ: ἡ θρησκεία –ὄχι ἡ δική μας ἀσφαλῶς– ἔχει γίνει γενεσιουργός αἰτία τοῦ νέου παγκοσμίου Ἀρμαγεδδῶνος. Δέν συμμερίστηκα ἀπολύτως τίς ἀπόψεις τοῦ Χάντιγκτον περί μελλοντικῆς συγκρούσεως τῶν πολιτισμῶν. Καί στόν καιρό πού τό βιβλίο αὐτό, μεταφρασμένο, κυκλοφορήθηκε στήν Ἑλλάδα, καί τά πνεύματα εἶχαν ὑπερμέτρως ὀξυνθεῖ, εἶχα γράψει πώς ὅταν ἕνας πολιτισμός εἶναι ὄντως πολιτισμός, δέν χωρίζει· ἀπεναντίας ἑνώνει.

Μέ τό Ἰσλάμ ὅμως εἶναι κάτι διαφορετικό. Πρόσφατα ἤμουν στήν Ἀβησσυνία, ὅπου ἐπισκέφθηκα τό Χαράρ, τήν τέταρτη ἱερή πόλη τοῦ Ἰσλάμ. Σέ κανένα ἀπό τά 100 καί πλέον τεμένη δέν μοῦ ἐπιτράπηκε –οὔτε γυμνόπους– νά εἰσέλθω, διότι δέν ἤμουν «μουσλίμ»· ἤμουν ἄπιστος. Δέν προσκυνοῦσα τόν Ἀλλάχ. Νά γιατί οἱ πρόγονοί μας στά χρόνια τῆς σκλαβιᾶς (ἄν βέβαια θεωρεῖται σκλαβιά ἡ θερμή ἀγκαλιά τῆς Ὀθωμανικῆς αὐτοκρατορίας, σύμφωνα μέ τήν ἐπικρατοῦσα νεο-ιστορία) ὀνόμαζαν τούς προσερχομένους στή νέα θρησκεία «προσκυνημένους». Τήν ἐπαύριο τῆς ἐπιστροφῆς μου ἀπό τό Χαράρ στήν Ἀθήνα ἔγινε ἡ βομβιστική ἐπίθεση κατά τῆς Κοπτικῆς ἐκκλησίας στήν Ἀλεξάνδρεια. Ἡ προειδοποίηση εἶναι σαφής: δέν πρόκειται νά μείνει Χριστιανός στά προσεχῆ χρόνια σέ ἰσλαμική γῆ. Κάποια λείψανα ἴσως. Ἡ σύγκρουση μελλοντικά ἀπό τήν Αἴγυπτο θά μεταφυτευθεῖ στήν Αἰθιοπία ὅπου οἱ Κόπτες Χριστιανοί ἐμφανίζουν μιά ἀριθμητική στατικότητα, ἐνῶ οἱ Μουσουλμάνοι ἐμφανίζουν μιά πληθυσμιακή πληθυντικότητα.

Τί θέλω νά πῶ; Εἶναι ἁπλό: ἄν δέν ξαναδοῦμε μέ νέα ὀπτική τό Ἰσλάμ, ὑπάρχει ἐνδεχόμενο ἐξαφανίσεως τοῦ ἀνθρώπινου εἴδους ἀπό τήν γῆ. Δέν κινδυνολογῶ. Τά Παιδιά τῆς Ἐρήμου, μέ τή φλόγα κάποτε τῆς νέας θρησκείας, ὑπέταξαν καί ἀφομοίωσαν τίς ἐδαφικές ζῶνες, ὅπου κυριαρχοῦσε –ἀνεξάρτητα ἀπό καταγωγή– ἡ ἑλληνική γλώσσα καί ἐπιστήμη. Οἱ Ἄραβες πῆραν ὁ,τι μποροῦσε νά τούς προσφέρει αὐτή ἡ ἐπιστήμη καί σέ χρόνο ρεκόρ μεταποίησαν ὅλον αὐτόν τόν εὐρύ χῶρο σέ ἰσλαμικό: ἀπό τήν Ἐγγύς καί Μέση Ἀνατολή, τό Μαγκρέμπ ὥς τά 4/5 τῆς Ἱσπανίας. Καί ἀσφαλῶς θά γίνονταν κύριοι τῆς Εὐρώπης, ἄν δέν εἶχαν ἀποκρουσθεῖ πρό τῶν τειχῶν τῆς Βασιλεύουσας τό 717 ἀπό τόν Λέοντα Γ᾽ καί στό Πουατιέ (732) ἀπό τόν Κάρολο Μαρτέλ.

Σήμερα τό Ἰσλάμ μέ τόν μαῦρο χρυσό, τά πετρελαιοδολλάρια καί μέ τά πυρηνικά του ὅπλα, φαίνεται πάλι ἀκατανίκητο. Ἀλλά ἡ δύναμή του δέν βρίσκεται σέ αὐτά πού ἀνέφερα παραπάνω. Ἐμεῖς οἱ Δυτικοί (Χριστιανοί παντός δόγματος, ἄθεοι, ἀντίθεοι, παγανιστές, ἀγνωστικιστές ἤ ἄλλο τι) φοβόμαστε τόν θάνατο. Τόν παράδεισο τόν ἔχουμε κατεβάσει στή γῆ. Οἱ Μουσουλμάνοι δέν φοβοῦνται τόν θάνατο. Ἔχουν συνάψει συμμαχία μαζί του. Ζοῦν σέ ποσοστό 80 καί 90% τήν κόλαση ἐπί τῆς γῆς καί πιστεύουν ἀκράδαντα στήν ὕπαρξη ἑνός παραδείσου πού βρίσκεται ἐν τοῖς οὐρανοῖς. Ἤ στά ἐδάφη πού κατέχουμε ἐμεῖς. Ὁ νέος παγκόσμιος πόλεμος ἔχει –μέ ποικίλες μορφές– ἀρχίσει πρό πολλοῦ. Ὅπως διεξάγεται, ὅλα δείχνουν ὄτι τό Ἰσλάμ θά κυριαρχήσει.

Κατά τά τελευταῖα χρόνια ταξιδεύω συνεχῶς στίς χῶρες τοῦ Ἰσλάμ καί μελετῶ τίς κοινωνικές καί πολιτικές ροπές. Στά βιβλία μου «Οἱ Πέρσες κι ἐμεῖς», «Λιβύη» καί «Μεσόγειος: ἡ ὑγρή μοίρα τῆς Ἑλλάδος καί τῆς Εὐρώπης» μέ εὔσχημο τρόπο εἶχα προειδοποιήσει γιά τά ἐξ Ἀνατολῆς ἀλλά καί γιά τά ἐκ Νότου νέφη. Στό βιβλίο μου «Μεσόγειος», πού δυστυχῶς δέν προσέχτηκε ἀπό αὐτούς πού παριστάνουν τούς εἰδικούς, ἤμουν σαφέστατα προειδοποιητικός: «Ὅσο θερμαίνεται ἡ ἀτμόσφαιρα στή Μ. Ἀνατολή, ὅπου ὑπάρχει τό πιό ἐκρηκτικό ὀρυκτό καί ἀνθρώπινο ὑλικό, τόσο ἡ λέξη Ἀρμαγεδδών θά κυκλεῖται στά χείλη τῶν καλλιεργημένων ἀνθρώπων. Ἄς εὐχηθοῦμε καί ἄς ἀγωνιστοῦμε, ὥστε νά μένει ἁπλή λέξη καί νά μή σαρκωθεῖ σέ πραγματικότητα, διότι τότε ὅλες οἱ ἐσχατολογικές θεωρίες καί προφητεῖες θά μοιάζουν μέ ἐλαφρό μυθιστόρημα» (σ.σ. 13-14). Καί στόν πρόλογο πού γράφτηκε τό 2007: «Ἡ Μεσόγειος θά μᾶς πνίξει. Ἤδη ἀρχίζει νά ἀφρίζει. Ἀλλά οἱ πολλοί «δέν ἀκούουν τήν βοήν τῶν πλησιαζόντων γεγονότων», ὅπως λέει ἕνας μεγάλος μεσογειακός ποιητής, ὁ Κωνσταντῖνος Καβάφης. Στό βιβλίο μου γιά τήν Λιβύη κάνω ἀναφορά καί στήν Αἴγυπτο, ὅπου σημειώνω ὅτι ὁ Μουμπάρακ εἶναι ὁ πιό ...φαραώ ἀπό τούς φαραώ πού γνώρισε στήν μακρά ἱστορία της ἡ Αἴγυπτος.

Σέ λίγο ὅλα θά ἀλλάξουν στό χῶρο καί στόν κόσμο τοῦ Ἰσλάμ. Οἱ συγκρούσεις θά εἶναι ἁλυσιδωτές καί οἱ ἐπαναστάσεις ἀπανωτές. Θά ἐκταθοῦν σέ ὅλο τό Μαγκρέμπ, στή Μέση καί στήν Ἄπω Ἀνατολή μέχρι τή γείτονα Τουρκία. Ἀκόμη καί στό Κοσσυφοπέδιο καί τήν Ἀλβανία. Τά κύματα τῶν προσφύγων θά πνίξουν τήν Εὐρώπη καί πρῶτα τήν Ἑλλάδα. Ἄς εἴμαστε προβλεπτικοί καί προσεκτικοί. Ἄς μελετήσουμε καλά τήν ἱστορία τοῦ Ἰσλάμ. Κανείς δέν ξέρει τί μᾶς ἐπιφυλάσσει τό... παρελθόν. Οὔτε φυσικά μποροῦμε νά ἀφήσουμε πίσω μας τό μέλλον. Στό βιβλίο μου γιά τήν Περσία γράφω κάτι πού σέ πρώτη ματιά φαίνεται ἐξωφρενικό: ἡ μεγαλύτερη ἐπανάσταση πού θά γνωρίσει ὁ ἰσλαμικός κόσμος ἐντός τῶν προσεχῶν ἐτῶν εἶναι ἡ ἐπανάσταση τῶν γυναικῶν. Οἱ γυναῖκες κυριαρχοῦν στό χῶρο τῆς παιδείας καί δέν θά ἀνεχθοῦν ἐπί πολύ νά εἶναι πολίτες δεύτερης καί τρίτης κατηγορίας. Τουλάχιστον, γιά μισό καί πλέον αἰώνα ἡ Ἑλλάς θά ἔχει τό θλιβερό προνόμιο νά συνορεύει μέ ἡφαίστεια. Οἱ κάτοικοί της ἄς σωφρονοῦν, γιατί ἡφαίστεια ἔχουμε κι ἐδῶ. Ἄς ἀποφύγουμε τουλάχιστον τά ἡφαίστεια ...εἰσαγωγῆς!

Αναδημοσίευση από την Εστία - Ημερομηνία δημοσίευσης: 11-02-11
Πηγή: www.sarantoskargakos.gr

Διαβάστε περισσότερα......

Τρίτη, 15 Φεβρουαρίου 2011

Ψευτοδιεθνισμός της παγκοσμιοποίησης και εθνική αποδόμηση της Ελλάδος

Η υποχθόνια προπαγάνδα της τηλεοπτικής παραγωγής «1821»
Περικλής Νεάρχου Πρέσβυς ε.τ.

 
Joseph Goebbels  
Φωτογραφία © Φοιτητικό Αντίφωνο  

Το ελληνικό έθνος γεννήθηκε μετά το 1821, με τη δημιουργία του νεοελληνικού κράτους; Αυτό είναι το θεμελιακό ερώτημα που θέτει η τηλεοπτική παραγωγή «1821». Σ' αυτό το ερώτημα απαντά καταφατικά, έστω και αν προσπάθησε εκ των υστέρων, ενώπιον του ξεσηκωμού της κοινής γνώμης, να το συγκαλύψει, με επίφαση μια νέα «επιστημονική» δήθεν αφήγηση του 1821.

Το τερατώδες του πράγματος θα ήταν αρκετό να αναδειχθεί με την απλή αναδρομή σ' ένα σύγχρονο παράδειγμα. Οι Κούρδοι, π.χ., αρχαιότατος λαός, που μνημονεύεται από τον Ηρόδοτο και τον Ξενοφώντα, είναι ένα έθνος είκοσι πέντε περίπου εκατομμυρίων, το οποίο όμως δεν έχει κράτος. Εάν κάποια στιγμή κατορθώσει ο λαός αυτός να συγκροτήσει το δικό του κράτος, θα ισχυρισθούν οι παραγωγοί του «1821» ότι τότε θα έχει γεννηθεί το κουρδικό έθνος;

 

ΕΘΝΟΣ ΚΑΙ ΚΡΑΤΟΣ

Είναι προφανές ότι γίνεται σκόπιμη σύγχυση μεταξύ της ευρωπαϊκής έννοιας του έθνους και του εθνικού κράτους και του κράτους που διαμορφώνεται σε έθνος, όπως συνέβη στις χώρες του Νέου Κόσμου, που εποικίσθηκαν από μετανάστες διαφόρων εθνικοτήτων (ΗΠΑ, Καναδάς, Αυστραλία, Λατινική Αμερική). Ακόμη όμως και αυτές, μέχρι την ανεξαρτησία τους από τις ευρωπαϊκές αποικιακές δυνάμεις, αλλά και πολύ αργότερα, διατηρούσαν έντονα εθνικά χαρακτηριστικά, ιδιαίτερα στο επίπεδο της κυρίαρχης ελίτ.

Κοντά σ' αυτήν την ομάδα χωρών που σφυρηλάτησαν μια νέα κοινή εθνική ταυτότητα, με αφετηρία το κοινό κράτος, υπάρχει μια άλλη μεγάλη ομάδα χωρών που διαμορφώθηκαν επίσης ή προσπαθούν ακόμη να διαμορφωθούν σε «έθνη», με αφετηρία το κράτος. Είναι το πλήθος των χωρών της Αφρικής κυρίως, αλλά και της Ασίας. Οι χώρες αυτές κατέκτησαν την ανεξαρτησία τους μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο και την κατάλυση του αποικισμού. Στις χώρες αυτές, οι περισσότερες από τις οποίες ήταν κατακερματισμένες σε φυλές και ισάριθμες γλώσσες, τα αποικιακά σύνορα έγιναν κρατικά και «εθνικά» σύνορα, παρότι αυτά δεν αντιστοιχούσαν πάντα σε κάποιου είδους εθνικά ή εθνοτικά σύνορα. Είχαν χαραχθεί αυθαιρέτως από τις αποικιοκρατικές δυνάμεις κατά το μοίρασμα των αποικιών. Στην περίπτωση όμως αυτή τα κρατικά σύνορα και το κράτος έγιναν αφετηρία για τη διαμόρφωση μιας κοινής κρατικής και εθνικής συνειδήσεως.

ΤΟ ΕΘΝΙΚΟ ΚΡΑΤΟΣ ΣΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ

Η διαμόρφωση του εθνικού κράτους στην Ευρώπη ακολούθησε αντίστροφη ακριβώς πορεία, έστω και αν στη συνέχεια το κράτος, ως έκφραση και ενσάρκωση του έθνους, ενίσχυσε, με τους θεσμούς, την κρατική ιδεολογία και οργάνωση και την παιδεία του, την εθνική ιδέα και συνείδηση.

Καταλυτικό ρόλο για τη διαμόρφωση του εθνικού κράτους στην Ευρώπη διεδραμάτισαν, ασφαλώς, ο Ευρωπαϊκός Διαφωτισμός και η Γαλλική Επανάσταση. Θα έλεγε όμως κανείς ότι η καθοριστική επίδραση στην εξέλιξη αυτή έχει ακόμη βαθύτερες ρίζες. Φτάνει μέχρι την Αναγέννηση, που έφερε στο προσκήνιο τις ιδέες και τις δημοκρατικές αξίες της κλασικής πόλεως. Το εθνικό κράτος της Ευρώπης, στη δημοκρατική του εκδοχή, όπως ήταν το γαλλικό αρχέτυπο, ήταν μια προσπάθεια αντιγραφής της κλασικής πόλεως, σε μια άλλη, πολύ μεγαλύτερη γεωγραφική και πληθυσμιακή κλίμακα και σε επίπεδο εθνικών συνόρων.

Το να ισχυρισθεί κανείς ότι τα έθνη στην Ευρώπη δημιουργήθηκαν από τα κράτη, ακόμη και στη Βαλκανική Χερσόνησο, είναι ισχυρισμός που αντιμάχεται την ιστορική αλήθεια και την πραγματικότητα, ακόμη και τη σημερινή. Αρκεί να δει κανείς τι έγινε προσφάτως στη Γιουγκοσλαβία. Η κατά τα άλλα «πολυπολιτισμική» Γιουγκοσλαβία διεσπάσθη σε έξι διαφορετικά κράτη, με βάση την αρχή της εθνότητας. Οι λόγοι είναι γνωστοί. Αυτό όμως δεν αλλάζει το γεγονός ότι το κοινό κράτος κατέρρευσε, υπό τη συνδυασμένη πίεση εξωτερικών δυνάμεων και εσωτερικών διαφορετικών εθνοτήτων.

Η συγκρότηση επίσης της Ευρώπης από εθνικά κράτη, μετά την κατάλυση των πολυεθνικών αυτοκρατοριών, που κυριαρχούσαν σ' ένα μεγάλο μέρος της, δεν μπορεί και δεν πρέπει να αντιμετωπίζεται έξω από την ιστορία των ανταγωνισμών, των επιρροών, των ισορροπιών και των συγκρούσεων μεταξύ των λαών της και κυρίως μεταξύ των μεγάλων δυνάμεών της, αλλά και των μεγάλων δυνάμεων του κόσμου.

Είναι προφανές, επομένως, ότι ο ισχυρισμός πως το ελληνικό έθνος δημιουργήθηκε δήθεν μετά το 1821, μετά δηλαδή τη δημιουργία του νεοελληνικού κράτους, δεν είναι μόνο ανιστόρητος. Είναι ταυτόχρονα και συκοφαντικός. Υποβάλλει την ιδέα ότι οι σημερινοί Έλληνες δεν είναι Έλληνες. Δεν έχουν καμία σχέση με το ελληνικό ιστορικό παρελθόν και την ελληνική πολιτιστική κληρονομιά. Καμία σχέση, π.χ., με την Ακρόπολη, τον Μαραθώνα, τις Θερμοπύλες και οποιοδήποτε άλλο σύμβολο της ελληνικής Ιστορίας και του ελληνικού πολιτισμού.

Πρόκειται για μια άλλη εκδοχή της θεωρίας του Φάλμεραϊερ, ενταγμένη στο σύγχρονο πλαίσιο της παγκοσμιοποίησης, με την αρωγή και τη μισθοφορά επιχωρίων ανταποκριτών και αναμεταδοτών. Σαφής στόχος είναι η εθνική αποδόμηση της Ελλάδος, παρουσιαζόμενη ευσχήμως ως «εκσυγχρονισμός», «διεθνισμός» και «προοδευτική πολυπολιτισμική» πολιτική.

ΥΠΑΡΧΕΙ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΟ ΒΥΖΑΝΤΙΟ. Η ΑΝΑΤΟΛΙΚΗ ΡΩΜΑΪΚΗ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΑ ΔΕΝ ΚΑΤΕΛΥΘΗ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΒΑΡΒΑΡΟΥΣ ΤΟΝ 5ο ΑΙΩΝΑ Μ.Χ., ΟΠΩΣ ΕΓΙΝΕ ΣΤΗ ΔΥΣΗ. ΕΖΗΣΕ ΜΕΧΡΙ ΤΗΝ ΠΤΩΣΗ ΤΟΥ ΒΥΖΑΝΤΙΟΥ

Αυτοί που θέλουν να αμφισβητήσουν την ελληνική συνέχεια αγνοούν συστηματικά το Βυζάντιο. Τον ρόλο ειδικότερα που διεδραμάτισε στη συνέχεια του Ελληνισμού, μέσα από την ορθόδοξη εκδοχή του Χριστιανισμού και την ιδέα της οικουμενικής χριστιανικής αυτοκρατορίας, όπως επίσης και στη διαμόρφωση της νεοελληνικής εθνικής συνειδήσεως κατά τους τελευταίους αιώνες της αυτοκρατορίας.

Η Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, που ονομάσθηκε σκοπίμως, εκ των υστέρων, από δυτικούς μελετητές Βυζάντιο, γιατί ακριβώς τη θεωρούσαν αυτοκρατορία των «αιρετικών» Ελλήνων και όχι έκφραση και συνέχεια της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, δεν κατελύθη ποτέ από τις βαρβαρικές εισβολές του 5ου αιώνα μ.Χ. Αυτές που σάρωσαν την Ευρώπη και τη Δυτική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία.

Η Ανατολική λοιπόν Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία συνέχισε, χωρίς διακοπή, την ιστορική πορεία της, από την ελληνορωμαϊκή αρχαιότητα στους Μέσους Χρόνους, μέχρι ειδικότερα τη λατινική άλωση το 1204, κατά τη Δʼ Σταυροφορία, και την τελική πτώση του 1453.

Ο Χριστιανισμός άλλαξε καθοριστικά τους πολιτιστικούς όρους των ελληνικών και εξελληνισμένων πληθυσμών της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Από καταβολής όμως ο Χριστιανισμός ταυτίσθηκε με τον Ελληνισμό. Τρία από τα τέσσερα Ευαγγέλια γράφτηκαν απευθείας στα ελληνικά, όπως επίσης οι Πράξεις των Αποστόλων, οι επιστολές του Αποστόλου Παύλου και τα πρώτα άρθρα πίστεως και χριστιανικής θεολογίας. Η ιστορική ταύτιση του Ελληνισμού με τον Χριστιανισμό και η ιδέα της οικουμενικής χριστιανικής αυτοκρατορίας ήταν οι καθοριστικοί παράγοντες που μεταμόρφωσαν την Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία σε ελληνική ουσιαστικά αυτοκρατορία, με δεδομένο το γεγονός ότι στο ανατολικό μέρος της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας κυριαρχούσαν οι ελληνικοί και εξελληνισμένοι πληθυσμοί. Ήδη από τον καιρό του Ιουστινιανού η ελληνική γλώσσα είχε αρχίσει να γίνεται επίσημη γλώσσα του κράτους (δημοσίευση στα ελληνικά των λεγομένων «Νεαρών», συμπληρωματικών νόμων στον Ιουστινιάνειο Κώδικα). Ο Ηράκλειος, διαπιστώνοντας την πραγματική κατάσταση, κατέστησε τα Ελληνικά, τη γλώσσα του Ακαθίστου Ύμνου, που χρονολογείται από τότε, αρχές δηλαδή του 7ου αι., επίσημη γλώσσα της αυτοκρατορίας.

Η ελληνική γλώσσα, έλεγε ο Ελύτης, είναι η ανεμόσκαλα που συνδέει τον σύγχρονο Ελληνισμό με τον κόσμο του Ομήρου. Πολύ ορθή επισήμανση, γιατί τα ελληνικά, αντίθετα με αυτό που έγινε με τα λατινικά στη Δύση, δεν είχαν οποιαδήποτε βίαιη αλλαγή ή διακοπή με την εισβολή και την επικράτηση ξένων λαών, που ίδρυσαν, πάνω στα ερείπια της αυτοκρατορίας, τα δικά τους κράτη. Τα ελληνικά κυριαρχούσαν στην Ανατολή και επί Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Με το Βυζάντιο συνέχισαν την κυριαρχία τους στην κοινωνία και έγιναν, στη συνέχεια, επίσημη γλώσσα του κράτους.

Η συνέχεια αυτή, παρά τις ιστορικές περιπέτειες, τις καταστροφές και την ξένη κατάκτηση, επέζησε και μέσα από τους αιώνες της οθωμανικής δουλείας και έφτασε στο στόμα των Νέων Ελλήνων, φτωχή και παραφθαρμένη, αλλά πάντα δυνατή και ακμαία.

Ο Ευρωπαϊκός Διαφωτισμός, επηρεασμένος από τις προκαταλήψεις που είχαν καλλιεργηθεί επί αιώνες στη Δύση κατά του Βυζαντίου, λόγω του Εκκλησιαστικού Σχίσματος του 1050, των Σταυροφοριών και της αλώσεως της Κωνσταντινουπόλεως από τους σταυροφόρους το 1204, δεν ήθελε να ακούσει για το Βυζάντιο και το αντιμετώπιζε προκατειλημμένα ως έναν απλό βαρβαρικό Μεσαίωνα, αντίστοιχο εκείνου που επικράτησε σταδιακά στη Δύση, μετά τις βαρβαρικές επιδρομές και την κατάλυση της Δυτικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας.

ΤΙ ΗΤΑΝ ΟΜΩΣ Η ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΗ, ΠΡΩΤΕΥΟΥΣΑ ΤΗΣ ΒΥΖΑΝΤΙΝΗΣ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΑΣ ΚΑΤΑ ΤΟΝ ΣΤΗΒΕΝ ΡΑΝΣΙΜΑΝ;

Για το τι ήταν όμως το Βυζάντιο, και ειδικότερα η πρωτεύουσά του Κωνσταντινούπολη, είναι χαρακτηριστικός ένας ύμνος που έγραψε γι' αυτήν, ως επιτομή του έργου του για την άλωση του 1453, ο μεγάλος, ίσως ο μεγαλύτερος των βυζαντινολόγων, Στήβεν Ράνσιμαν.

Ο ίδιος άσκησε αυστηρότατη κριτική στους ευρωπαίους διαφωτιστές για την προκατειλημμένη στάση τους απέναντι στο Βυζάντιο και ανέδειξε τη ζωντανή συνέχεια του Ελληνισμού, που θρήνησε ως εθνική συμφορά την πτώση της Κωνσταντινουπόλεως και τίμησε και ύμνησε ως ηρωτομάρτυρα τον τελευταίο βυζαντινό αυτοκράτορα, Κωνσταντίνο Παλαιολόγο.

Γράφει συγκεκριμένα ο Ράνσιμαν: «Για χίλια εκατό χρόνια στεκόταν στον Βόσπορο μια πόλη όπου το πνεύμα αποτελούσε αντικείμενο θαυμασμού και η μάθηση και τα γράμματα του κλασικού παρελθόντος ήταν αντικείμενο μελέτης και διαφυλάσσονταν. Χωρίς τη βοήθεια των βυζαντινών σχολιαστών και γραφέων, θα γνωρίζαμε ελάχιστα σήμερα για τη λογοτεχνική παραγωγή της Αρχαίας Ελλάδος. Αυτή ήταν επίσης μια πόλη οι ηγεμόνες της οποίας επί αιώνες είχαν εμπνεύσει και ενθαρρύνει μια σχολή Τέχνης χωρίς αντίστοιχο στην ανθρώπινη ιστορία, μια τέχνη που προέκυπτε από ένα συνεχώς διαφοροποιούμενο μείγμα της ψυχρής εγκεφαλικής αισθήσεως των Ελλήνων για την αρμονία των πραγμάτων και ενός έντονου θρησκευτικού αισθήματος, που έβλεπε στα έργα τέχνης την ενσάρκωση του θείου και τον καθαγιασμό της ύλης.

Αυτή ήταν, επιπλέον, μια μεγάλη κοσμοπολίτικη πόλη, όπου, παράλληλα με τα εμπορεύματα, ανταλλάσσονταν ελεύθερα οι ιδέες, και της οποίας οι πολίτες έβλεπαν τους εαυτούς τους όχι ως μία φυλετική ενότητα, αλλά ως κληρονόμους της Ελλάδας και της Ρώμης, καθαγιασμένους από τη χριστιανική πίστη».

Ο ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΠΑΛΑΙΟΛΟΓΟΣ ΑΠΟΥΣΙΑΖΕΙ ΟΜΩΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΤΗΛΕΟΠΤΙΚΗ ΠΑΡΑΓΩΓΗ «1821», ΟΠΩΣ ΚΑΙ ΟΙ ΣΟΥΛΙΩΤΙΣΣΕΣ ΤΟΥ ΖΑΛΟΓΓΟΥ, ΚΑΙ ΟΙ ΚΛΕΦΤΕΣ ΠΑΡΟΥΣΙΑΖΟΝΤΑΙ ΩΣ ΚΟΙΝΟΙ ΛΗΣΤΕΣ

Αντίθετα με το πνεύμα που τόσο παραστατικά εκφράζει ο Ράνσιμαν, η τηλεοπτική παραγωγή «1821» φτάνει στο σημείο να μην κάνει καμία αναφορά στον Κωνσταντίνο Παλαιολόγο, σύμβολο και ορόσημο για τη νεοελληνική εθνική συνείδηση και ταυτότητα. Κάνει το ίδιο συστηματικά και για πολλά άλλα σύμβολα εθνικής συνέχειας, εθνικού αγώνα και εθνικής συνειδήσεως και ταυτότητας.

Η περιορισμένη χρονική έκταση της παραγωγής δεν είναι η πραγματική αιτία για την παράλειψη κάθε αναφοράς στον Κωνσταντίνο Παλαιολόγο, όταν, αντιθέτως, γίνεται αναφορά στον Μωάμεθ, κατακτητή της Κωνσταντινουπόλεως. Κατά περίεργη άλλωστε σύμπτωση, το ίδιο ακριβώς έγινε και στο περίφημο βιβλίο της ΣΤ' Δημοτικού της Μαρίας Ρεπούση, που άφησε εμβρόντητο το Πανελλήνιο με τις περιβόητες θέσεις της για την ελληνική Ιστορία και τον διαβόητο «συνωστισμό» στην προκυμαία της Σμύρνης. Κατά τον ίδιο τρόπο, απουσιάζει κάθε αναφορά στους ηρωικούς αγώνες των Σουλιωτών και στον χορό του Ζαλόγγου των Σουλιωτισσών. Γίνεται, αντιθέτως, εκτενής αναφορά στον Αλή Πασά, που εκθειάζεται ποικιλοτρόπως για την ανάπτυξη και την πρόοδο που έφερε στα Γιάννενα. Για τους ίδιους, προφανώς, λόγους, οι Κλέφτες και οι Αρματωλοί υποβαθμίζονται ως σύμβολα εθνικού αγώνα και εθνικής προσφοράς. Παρουσιάζονται ως κοινοί κλέφτες και ληστές, «που καταδιώκονταν από κοινού από Έλληνες και Οθωμανούς» και οι οποίοι, όταν συλλαμβάνονταν, ανασκολοπίζονταν, κομματιάζονταν και υφίσταντο γενικά κάθε είδους άλλον μαρτυρικό παραδειγματικό θάνατο. Δεν γλυτώνει από την κακομεταχείριση των παραγωγών του «1821» ούτε ακόμη ο πρώτος του Αγώνα, ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης, για τον οποίο αφήνονται αχαρακτήριστοι υπαινιγμοί.

Υποβάλλεται γενικά η ιδέα ότι η συνύπαρξη των υποδούλων Ελλήνων με την οθωμανική εξουσία δεν ήταν και τόσο προβληματική, μέχρι τουλάχιστον το 1700. Η κατάσταση κατά την επόμενη περίοδο άλλαξε και οι σχέσεις οδηγήθηκαν σε πλήρη ρήξη και σύγκρουση το 1821, γιατί, ως αποτέλεσμα κακής πολιτικής ορισμένων σουλτάνων, αφέθηκαν να εμφιλοχωρήσουν ως μεσάζοντες μεταξύ της οθωμανικής εξουσίας και των ελλήνων ραγιάδων οι κοτζαμπάσηδες. Οι τελευταίοι, ενεργώντας ως άπληστοι τελώνες, έστρεψαν τους ραγιάδες κατά της οθωμανικής εξουσίας. Με απλά λόγια, υποστηρίζεται εμμέσως ότι, αν υπήρξε σύγκρουση, αυτή δεν οφειλόταν σε εθνική καταπίεση και εθνική αντίσταση, αλλά σε κοινωνικούς λόγους, λόγω της εκμεταλλεύσεως των ραγιάδων από τους κοτζαμπάσηδες, έπειτα από αβλεψία και λάθος της οθωμανικής εξουσίας!

Με παρόμοιο τρόπο, αναδεικνύεται επιτηδείως και προβάλλεται η υποτακτική σχέση του Πατριαρχείου προς την οθωμανική εξουσία για να διαβληθεί και να υποβαθμισθεί ο ρόλος της Εκκλησίας και της Ορθοδοξίας στην Επανάσταση του 1821. Είναι γνωστό ότι ο Πατριάρχης ήταν εξαρτημένος από την οθωμανική εξουσία, με υποθηκευμένο μάλιστα το ίδιο το κεφάλι του. Ο Πατριάρχης Γρηγόριος Ε' κατήγγειλε και αφόρισε τους επαναστάτες του 1821, προσπαθώντας, μεταξύ άλλων, να περισώσει από τις διώξεις και τις σφαγές τους Έλληνες της Κωνσταντινουπόλεως και των άλλων περιοχών της αυτοκρατορίας, όπου ήταν ανυπεράσπιστοι. Αυτό όμως δεν στάθηκε ικανό εμπόδιο για τον σουλτάνο για να μη διατάξει τον απαγχονισμό του. Η στάση που τήρησε ο Πατριάρχης Γρηγόριος Ε', όπως και άλλοι Πατριάρχες στο παρελθόν, δεν αντιπροσωπεύει τον πραγματικό ρόλο που διεδραμάτισε η Εκκλησία κατά τη διάρκεια της μακράς δουλείας και κατά την Επανάσταση του 1821.

Ακόμη και το παιδομάζωμα υποβαθμίζεται και σχεδόν αποσιωπάται. Αρκεί όμως ως απάντηση σ' αυτό ένα δημοτικό τραγούδι, που κατέγραψε με τον δικό του, μοναδικό τρόπο την τραγική αυτή πλευρά της Τουρκοκρατίας:

«Ανάθεμά σε βασιλειά και τρις
ανάθεμά σε,
με το κακόν όπ' έκαμες, και
το κακό που κάνεις.
Στέλνεις, δένεις τους γέροντες, τους πρώτους, τους παπάδες,
να μάσης παιδομάζωμα,
να κάνεις γιανιτσάρους.
Κλαίν' οι γονέοι τα παιδιά,
κ' οι αδελφαίς τ' αδέλφια.
Κλαίγω κ' εγώ και καίγομαι
και όσο ζω θα κλαίω.
Πέρσυ πήραν την γυναίκα μου, φέτο τον αδελφόν μου».

(Αραβαντινού, «Ηπειρωτικά», σελ. 218. Το δημοτικό τραγούδι αναφέρεται στον σουλτάνο Σελίμ Β΄, περί το 1565.)

Τα παραδείγματα είναι πολλά και παρέλκει συστηματική υπόδειξη και απαρίθμησή τους. Κατατείνουν όλα προς τον ίδιο στόχο: Να υπονομευθούν, να υποβαθμισθούν, να παραμερισθούν και να γκρεμισθούν τα σύμβολα που ανακρατούν την εθνική ιδέα, που έρχεται από πολύ μακριά, με τελευταίο ιστορικό σταθμό, πριν από την Επανάσταση, το Βυζάντιο, τον Κωνσταντίνο Παλαιολόγο και τα λόγια του μεγάλου νεοπλατωνικού βυζαντινού φιλοσόφου Πλήθωνος Γεμιστού: «Εσμέν γαρ Έλληνες το γένος, ως η τε φωνή και η πάτριος παιδεία μαρτυρεί» («Γιατί είμαστε Έλληνες κατά το γένος, όπως το μαρτυρεί η γλώσσα και η πατροπαράδοτη παιδεία»).

Οι Έλληνες, λοιπόν, κύριοι παραγωγοί του «1821», δεν ανεκάλυψαν ότι ήταν Έλληνες μετά την Επανάσταση, γιατί τους το είπε ο Κοραής. Ήταν Έλληνες και γι' αυτό επανεστάτησαν και διεκδίκησαν την εθνική τους ελευθερία, χύνοντας ποταμούς αιμάτων. Οι επονομασίες Γραικός, Ρωμιός ή Έλληνας ήταν έννοιες ταυτόσημες, όπως είναι και σήμερα.

Με διαστρέβλωση της Ιστορίας και της πραγματικότητας, επιδιώκεται να παρουσιασθεί η Επανάσταση του 1821 και η δημιουργία του νεοελληνικού κράτους όχι ως εθνική ελληνική παλιγγενεσία, αλλά ως γέννηση δήθεν ενός νέου έθνους, το οποίο δεν έχει καμία σχέση με τον Ελληνισμό, την τρισένδοξη ιστορία του και την πολιτιστική κληρονομιά του.

Οι ιδεολόγοι και προαγωγοί της προσεγγίσεως αυτής αποσκοπούν ουσιαστικά να αποκόψουν τον ελληνικό λαό από τις εθνικές, ιστορικές και πολιτιστικές ρίζες του και να τον καταστήσουν εύκολη λεία στην «πολυπολιτισμική» και «διεθνιστική» προπαγάνδα της παγκοσμιοποίησης.

Ασφαλώς, η τηλεοπτική παραγωγή «1821» δεν είναι το μοναδικό παράδειγμα της διεξαγόμενης συστηματικής εκστρατείας για εθνική αποδόμηση της χώρας:

  • Έχει προηγηθεί, από χρόνια τώρα, η ίδια προσέγγιση και ιδεολογία σε σχολικά βιβλία, με ακραίο παράδειγμα το βιβλίο Ιστορίας της ΣΤ' Δημοτικού, που δεν είναι όμως το μόνο.
  • Έχει προταθεί ως επίσημη κυβερνητική πολιτική, προσφάτως, η υποβάθμιση του μαθήματος της Ιστορίας σε προαιρετικό από υποχρεωτικό.
  • Έχει ετοιμασθεί από χρόνια το λεγόμενο κοινό βιβλίο Ιστορίας της ΝΑ Ευρώπης, με υποστήριξη του Ιδρύματος Σόρος. Το βιβλίο κινείται πάνω στη βάση της «πολυπολιτισμικής» δήθεν προσεγγίσεως, με πρόσχημα την υπέρβαση των εθνικιστικών διαφορών και φανατισμών στην περιοχή και την καλλιέργεια πνεύματος φιλίας και συνεργασίας. Στη συγγραφή του δεν πήρε μέρος κανένας έλληνας ιστορικός. Ασκούνται όμως συνεχείς πιέσεις στο υπουργείο Παιδείας για να το εισαγάγει στα σχολεία ως βοηθητικό εγχειρίδιο.
  • Διάφορα τμήματα σε ελληνικά πανεπιστήμια προωθούν συστηματικά μια ανάλογη ιδεολογική γραμμή, εμπνεόμενα από την «πολυπολιτισμική» πολιτική της παγκοσμιοποίησης, την οποία παρουσιάζουν ως «διεθνιστική», «σύγχρονη» και «προοδευτική».

Η ΥΠΟΝΟΜΕΥΣΗ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ, ΠΑΙΔΕΙΑΣ ΚΑΙ ΤΑΥΤΟΤΗΤΑΣ ΚΑΙ Η ΜΑΖΙΚΗ, ΑΝΕΞΕΛΕΓΚΤΗ ΛΑΘΡΟΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΣΗ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΔΥΟ ΚΑΤΑΛΥΤΕΣ ΕΠΙ ΤΟ ΕΡΓΟΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΘΝΙΚΗ ΑΠΟΔΟΜΗΣΗ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ

Είναι φανερό ότι βρίσκεται από χρόνια σ' εξέλιξη μια συγκεκριμένη πολιτική, που έχει στοχοποιήσει την εθνική ταυτότητα της χώρας και προωθεί συστηματικά, σε διάφορα επίπεδα, την εθνική αποδόμησή της. Η πολιτική αυτή εντάσσεται στις επιδιώξεις της λεγόμενης παγκοσμιοποίησης, εξειδικευμένης στον χώρο των Βαλκανίων και φορτισμένης με τα προβλήματα της περιοχής και ευρύτερες γεωπολιτικές βλέψεις και σχέδια. Η πολιτική αυτή προβάλλεται ως «προοδευτική», «διεθνιστική» και «πολυπολιτισμική» και συγχέεται σκοπίμως, για προφανείς λόγους, με τον διεθνισμό της παραδοσιακής Αριστεράς.

Συνυφασμένη με την πολιτική αυτή είναι η μαζική, ανεξέλεγκτη λαθρομετανάστευση και η ανοχή προς αυτήν. Η μαζική, ανεξέλεγκτη λαθρομετανάστευση είναι εγγενής πτυχή της παγκοσμιοποίησης και δημιουργεί αντικειμενικά τους αναγκαίους δημογραφικούς όρους για την προπαγάνδιση και την προώθηση της «πολυπολιτισμικής» κοινωνίας. Γίναμε, δυστυχώς, μάρτυρες στην Ελλάδα πολιτικών ηγετών της χώρας που, ενεργώντας στο πνεύμα της παγκοσμιοποίησης, κάτω από ξένη πολιτική και ιδεολογική επιρροή, δήλωναν, σε μια χώρα με 97% εθνική συνοχή και κρίσιμα εθνικά προβλήματα, ότι «η Ελλάδα πρέπει να γίνει πολυπολιτισμική». Ο καθένας αντιλαμβάνεται και το διαπιστώνει τριγύρω του πώς γίνεται «πολυπολιτισμική» και τι σημαίνει ακριβώς αυτό. Όλες οι ευρωπαϊκές χώρες που πρωτοστάτησαν στην πολιτική αυτή, στο πνεύμα του νεοφιλελευθερισμού και της παγκοσμιοποίησης, ανακρούουν πρύμνα. Τελευταίος στη σειρά, ο βρετανός πρωθυπουργός Ντέιβιντ Κάμερον, ο οποίος δήλωσε, μετά τη γερμανίδα καγκελάριο Άνγκελα Μέρκελ, ότι η «πολυπολιτισμική» πολιτική απέτυχε και εξήγγειλε δραστική αλλαγή πολιτικής.

Η ελληνική λοιπόν «πρωτοπορεία», τόσο στην υποστήριξη της «πολυπολιτισμικής» πολιτικής, που ουσιαστικά συνιστά το ψευδώνυμο της εθνικής αποδόμησης, όσο και στην ανοχή της μαζικής, ανεξέλεγκτης λαθρομεταναστεύσεως, που δημιουργεί τους όρους γι' αυτήν, είναι εκτός κάθε λογικής και σώφρονος πολιτικής. Είναι λυπηρό επίσης ότι τα κόμματα της παραδοσιακής Αριστεράς πρωτοστατούν στην πολιτική αυτή, συγχέοντας τον αριστερό διεθνισμό και τη διεθνή αλληλεγγύη με τον διεθνισμό της παγκοσμιοποίησης και την άλλη ιδεολογική προπαγάνδα της.

Δεν αρκεί σε κάθε κρίσιμη περίσταση να πράξουμε το καθήκον μας. Είναι πολύ σημαντικό επίσης να γνωρίζουμε ποιο είναι αυτό.

Αναδημοσίευση από το Παρόν της Κυριακής - Ημερομηνία δημοσίευσης: 13-02-11

Διαβάστε περισσότερα......

Δευτέρα, 14 Φεβρουαρίου 2011

Το 1821 απ' την κόψη του σπαθιού την τρομερή...

Σαράντος Ι. Καργάκος

ΤΟ ΝΑ ΜΠΟΡΕΣΕΙ ένας ιστορικός να «κλείσει» σε ένα βιβλίο -πολυσέλιδο και πολύτομο έστω- όλο το '21 είναι τόσο δύσκολο όσο και το να προσπαθήσει να κλείσει σ' ένα μπουκάλι ένα αγριεμένο πέλαγος. Το '21 ήταν ένας πολυετής, πολυεπίπεδος, πολύπλευρος και πολυσύνθετος αγώνας. Δεν ήταν ένα μονοδιάστατο γεγονός. Ούτε περιορίστηκε αποκλειστικά στον ελλαδικό χώρο ούτε και αφορά αποκλειστικά τον ελληνικό κόσμο. Για τα τότε δεδομένα -παρά την έλλειψη των σημερινών μέσων επικοινωνίας- ήταν ένα γεγονός με οικουμενικό βεληνεκές.

Στη Μολδοβλαχία

Η προεργασία για την προετοιμασία του Αγώνα έγινε εκτός του μητροπολιτικού ελλαδικού χώρου, στην Οδησσό, την αρχαία Ορδησσό που μνημονεύουν οι Πτολεμαίος και Αρριανός. Και η έναρξη του Αγώνα δεν άρχισε από τον ελλαδικό χώρο, άρχισε από τη Μολδοβλαχία και συγκεκριμένα από το Ιάσιο (Γιάσι), στις 22 Φεβρουαρίου, από την ηγεσία του πρίγκιπα Αλέξανδρου Υψηλάντη. Τον επίλογο της έγραψε ο αδερφός του αρχηγού, ο Δημήτριος Υψηλάντης, με τη μάχη της Πέτρας, στις 12 Σεπτεμβρίου 1829. Άρα, είναι λάθος να λέμε ότι η Επανάσταση τελείωσε χάρη στη ναυμαχία του Ναβαρίνου (8/20-10-1827). Κράτησε μία διετία ακόμα. Στο δεκαετές αυτό διάστημα βρήκαν τον θάνατο περίπου 800.000 Έλληνες, επί ενός συνόλου -αν περιορισθούμε στον νυν ελλαδικό χώρο- 2.500.000 ψυχών. Άρα, την Ελληνική Επανάσταση, για να την ορίσεις, πρέπει να τη γνωρίσεις «απ' την κόψη του σπαθιού την τρομερή».

Είναι λάθος να περιορίζουμε τη θεώρηση των επαναστατικών γεγονότων μόνο στην Πελοπόννησο, στη Στερεά και στα τρία ηρωικά νησιά. Η Επανάσταση επεκτάθηκε και στην Ήπειρο, τη Μακεδονία και τη Θράκη (ας θυμηθούμε την προσφορά της ηρωικής Αίνου), ως την Κρήτη, την Κάσο και την Κύπρο, η οποία πλήρωσε σε ηγετικό επίπεδο τον βαρύτερο φόρο σε αίμα.

Είναι λάθος να συζητάμε αν η Επανάσταση ήταν κοινωνική (αγροτολαϊκή, αστική κ.λπ.). Η Επανάσταση ήταν πρωτίστως εθνική, χωρίς αυτό να αποκλείει στοιχεία κοινωνικής διαμαρτυρίας, τοπικιστικές, πολιτικές και προσωπικές διαφορές. Και, ασφαλώς, το αγροτολαϊκό στοιχείο αγωνίστηκε για ένα κομμάτι γης, αφού τα καλύτερα εδαφικά «φιλέτα» κατείχαν οι Τούρκοι, που ζούσαν από αυτά χωρίς να δουλεύουν σ' αυτά. Ασφαλώς και τα αστικά στοιχεία αγωνίστηκαν σκληρά, γιατί μόνο σ' ένα ανεξάρτητο κράτος θα μπορούσαν να πετύχουν την αστική τους ολοκλήρωση, άσχετα από το γεγονός ότι αυτή εξελίχθηκε σε νόθα αστικοποίηση - κι αυτό μέχρι σήμερα.

Η γένεση

Είναι λάθος να λέγεται και να γράφεται ότι η γένεση του ελληνικού κράτους αρχίζει το 1830, με τη διπλωματική μας αναγνώριση. Γενέθλια ημέρα του ελληνικού κράτους είναι η 1 η Ιανουαρίου 1822, όταν από την Α' Εθνοσυνέλευση της Επιδαύρου ψηφίζεται το Α' Ελληνικό Σύνταγμα. Γι' αυτό, άλλωστε, τόσο κατά τη διάρκεια του Αγώνα όσο και μετά, η 1η Ιανουαρίου, όπως έγραψαν τα «Ελληνικά Χρονικά» του Μάγερ, ετιμάτο «ως ενιούσιος πανήγυρις [...] λόγω της καθιερώσεως του ημετέρου πολιτεύματος» και της ανακηρύξεως ελληνικού κράτους.

Είναι λάθος, λόγω του γνωστού αφορισμού που έγινε για λόγους καθαρά πολιτικής σκοπιμότητας (για μη σφαγιαστούν οι απροστάτευτοι πληθυσμοί της Πόλης, της Θράκης και της Μικρασίας- που όμως σφαγιάστηκαν), να μειώνεται η προσφορά του κλήρου στην προετοιμασία του Αγώνα. Ας ληφθεί υπόψη ότι ένας πρώην Πατριάρχης, ο Κύριλλος στην Ανδριανούπολη, και ο αρχιεπίσκοπος Κύπρου Κυπριανός απαγχονίστηκαν, δύο επίσκοποι σκοτώθηκαν σε πολεμικές επιχειρήσεις (ο Σαλώνων Ησαΐας και ο Ρωγών Ιωσήφ), ενώ ένας άλλος Πατριάρχης, ο Θεόφιλος Β' Αλεξανδρείας, προτίμησε να χάσει τον πατριαρχικό θρόνο του για να συμμετάσχει στον Αγώνα. Τουλάχιστον 2.000 κληρικοί, κυρίως μοναχοί, συμμετείχαν με κάθε τρόπο στον Αγώνα, ακόμη και με τα όπλα στο χέρι, όπως έγινε στο Μέγα Σπήλαιο, στη νικηφόρα μάχη κατά του Ιμπραήμ. Ας μην αναφερθούμε στον Παπαφλέσσα, τον «Μπουρλοτιέρη των ψυχών».

Ασφαλώς έγιναν αγριότητες κατά την Επανάσταση -και δεν διστάζω να ομολογήσω ότι τις περισσότερες τις κάναμε εμείς οι Μανιάτες-αλλά, όπως έλεγε ο Λένιν, οι επαναστάτες δεν φορούν λευκά γάντια ούτε βγαίνουν από παρθεναγωγεία. Ο πόλεμος δεν γίνεται με «κομφετί». Ούτε οι αγωνιστές του '21 ήσαν άγιοι (ήσαν άγριοι), έστω κι αν πολλοί καθαγιάστηκαν με τη θυσία τους. Ασφαλώς έγιναν εγκλήματα, αρπαγές και ωμότητες. Αλλά δεν έγινε προσπάθεια αποκρύψεως. Αυτοί που τα έπραξαν, τα έγραψαν. Όχι για να καυχηθούν, αλλά για να τα στιγματίσουν.

Οι εμφύλιοι

Ασφαλώς έγιναν εμφύλιοι πόλεμοι, αλλά εμπρός στον Εμφύλιο που έζησε η δική μου γενιά (και ο οποίος ψυχικά συνεχίζεται ακόμη) οι εμφύλιοι του '21 ήσαν παιδικοί πετροπόλεμοι. Όσο κι αν στοίχισαν. Και στο κάτω κάτω, οι τότε αντίπαλοι, προ του κοινού κινδύνου, έδωσαν τα χέρια. Εμείς είμαστε έτοιμοι ανά πάσα ώρα να πιάσουμε τα μαχαίρια.

Ασφαλώς έγινε αίτηση προστασίας προς την Αγγλία (που την υπέγραψαν όλοι οι αγωνιστές, πλην του Γκούρα), ασφαλώς πήραμε δύο δάνεια με ληστρικούς όρους, ασφαλώς το κόστος της φρεγάδας «Ελλάς», που ναυπηγήθηκε στις Η Π Α, κόστισε υπερμέτρως ακριβά, αλλά το γεγονός ότι μία μη αναγνωρισμένη διπλωματικά κυβέρνηση κατορθώνει να συνάπτει-με όποιους όρους-δάνεια είναι μια μεγάλη διπλωματική επιτυχία. Η Αγγλία -ανεξάρτητα από τις φιλελληνικές διαθέσεις των πολιτικών της- είχε κάθε λόγο να επιδιώξει μια μορφή ανεξαρτησίας για την εξασφάλιση των δανείων της - και για άλλους απώτερους σκοπούς. Πάντως, η τότε Ελλάς δεν βρέθηκε ηθικά μειωμένη όσο στον παρόντα καιρό.

Ασφαλώς υπήρξαν και τότε προδότες, με κορυφαίο τον διαβόητο Νενέκο, αλλά δεν υπήρξε το ψυχικό τέλμα του παρόντος καιρού. Ούτε μορφή ταγματασφαλιτισμού, όπως στα χρόνια της Κατοχής. Σήμερα, ως λαός αποτελούμε ένα κινούμενο ηθικό κενό. Η Ελλάς δεν είναι καν ούτε ένα σεβάσμιο πτώμα. Το μόνο που μας φέρνει σε επαφή είναι ο φθόνος του ενός εναντίον του άλλου. Λες και θηλάσαμε το γάλα του μίσους από τον μαστό της γυναίκας του Διαβόλου.

Σήμερα, εφαρμόζεται η τακτική «Σβήστε το '21»

ΣΤΑ ΧΡΟΝΙΑ της δικτατορίας τραγουδούσαμε από πόθο ελευθερίας το άσμα που δόξασε τον Γιώργο Νταλάρα: «Να’ τανε το '21». Σήμερα, σαν να έχει δοθεί «γραμμή», εφαρμόζεται η τακτική «Σβήστε το '21».

Ή, «Παραμορφώστε το '21». Δεν θα υποστηρίξω ότι πρόκειται περί «έξωθεν» εντολών. Κατ’ εμέ, είναι πρωτίστως ζήτημα ενοχής. Η νέα γενιά δεν πρέπει να μάθει ότι προέρχεται από ηρωική σπορά, ούτε να γνωρίζει ότι στον τόπο αυτό έζησαν ήρωες που έβαζαν πάνω από τον εαυτό τους την πατρίδα. Έτσι θα μένει ναρκωμένη και ικανοποιημένη με θάμνους και νάνους.

Η τεχνική των συσχετισμών

Η «Νέα Ιστορία» θα εξελιχθεί σε όπιο των νέων όλης της Γης. Διότι με την τεχνική των συσχετισμών η νέας κοπής ιστορία μπορεί να «αποδείξει» ότι ο Τζον Κένεντι δεν δολοφονήθηκε αλλά αυτοκτόνησε ή ότι ο σχηματισμός της ελληνικής εθνότητας άρχισε μετά τον σχηματισμό ελληνικού κράτους, ωσάν δηλαδή ο σχηματισμός μιας εθνότητας να είναι υπόθεση συνταγής μαγειρέματος και όχι μακροχρόνιων -και συνήθως πολυαίμακτων- ενοποιητικών διαδικασιών.

Όταν ο Γεμιστός, τον 15ο αι., διακήρυσσε το «Έλληνες ουν εσμέν το γένος ως η πάτριος παιδεία και η γλώσσα μαρτυρεί» δεν κατοικούσε σε κάποια «Νήσο Ουτοπίας» αλλά στηριζόταν σε μία πραγματικότητα που δεν μπόρεσαν να καταστρέψουν οι Τούρκοι.

Πίσω στη θερμή οθωμανική αγκαλιά!

Ο Ελληνισμός σαν το κυπαρίσσι του Μυστρά, έβγαλε «πάλι με χρόνια και καιρούς» νέους βλαστούς και δίδαξε τους λοιπούς βαλκανικούς λαούς το πώς οι δούλοι γίνονται ελεύθεροι! Ίσως η «Νέα Ιστορία» να υπηρετεί μιαν άλλη διδακτική αρχή: το πώς οι ελεύθεροι μπορούν να ξαναγίνουν δούλοι. Ή, για να το πω οργουελικά: «Η Ελευθερία είναι σκλαβιά»!

Πίσω, λοιπόν, στη θερμή οθωμανική αγκαλιά...

Αναδημοσίευση από την Real news - Ημερομηνία δημοσίευσης: 13-02-11

Διαβάστε περισσότερα......

Κυριακή, 13 Φεβρουαρίου 2011

Αμα φύγει ο τύραννος...

Παναγιώτης Ηφαιστος*

Κάποιοι βλέπουν φαντάσματα: Εθνικιστές και... νεοεθνικιστές. Πού είναι; Εμείς παντού βλέπουμε μόνο Ελληνες και τους εκφράζει ο Ρήγας Βελεστινλής: «Αμα φύγει ο τύραννος, ο ελληνικός λαός θα είναι φίλος και σύμμαχος με όλα τα ελεύθερα έθνη. Οι Ελληνες δεν ανακατεύονται εις την διοίκηση των άλλων εθνών, αλλά ούτε είναι εις αυτούς αποδεκτό να ανακατωθούν άλλα έθνη εις την δική τους. Δεν κάμνουν ποτέ ειρήνη με ένα εχθρό ο οποίος κατακρατεί ελληνικό τόπο».

Λόγια γνήσια ελληνικά. Τα δικά μας. Καθαρή και ψύχραιμη θέαση της ζωής, του κόσμου και των άλλων εθνών. Κοσμοθεωρία έθνους ανθρωπολογικά κτισμένου και εγγενώς, οικουμενικά προσανατολισμένου. Λόγια λιτά, αληθινά, πολιτικά μεστά, πολιτισμένα και άφθαρτα. Υμνούν τη Δημοκρατία και την Ελευθερία, τη δικιά μας και των άλλων εθνών. Πνεύμα ανυψωμένο, σμιλευμένο μακραίωνα, γιγαντωμένο μέσα στη Βυζαντινή Οικουμένη, ριζωμένο στη διαχρονική ελληνικότητα. Την αιώνια και οικουμενική ελληνικότητα. Παρακαταθήκη του μέλλοντος, για όλα τα έθνη. Αυτή κουβαλούν οι Ελληνες: Ρήγας Βελεστινλής, τελεία και παύλα.

«Σόροι, εξυπηρετικά σοράκια και δεσποτικά κοράκια» των σκοτεινών διεθνικών παρασκηνίων, και τα υπερατλαντικά αφεντικά αυτών που κραυγάζουν, είναι οι εθνικιστές. Οταν η δική μας Βυζαντινή Οικουμένη έπεσε, το 1453 μ.Χ., αυτοί είναι που έφεραν δεσποτισμούς, κρατικοεθνικισμούς, σοβινισμούς, αποικιοκρατίες, εθνοκαθάρσεις, γενοκτονίες, διεθνισμούς, φασισμούς και ηγεμονομαχίες. Δικά τους όλα αυτά, όχι δικά μας. Να τα χαίρονται, αυτοί και τα φερέφωνά τους.

Τώρα βέβαια μας προέκυψε και ο εθνομηδενισμός, το νέο ιδεολόγημα: Κάποιοι εκεί στην Εσπερία θέλουν, λένε, έναν πλανήτη ανθρωπολογικά ισοπεδωμένο, «εύτακτο» και «εύρυθμο». Πλανητικό «συνωστισμό» μηδενιστών χωρίς μνήμη, χωρίς σκέψη και χωρίς ταυτότητα. Πλανητικό τερατούργημα ιδιωτείας, φιλαυτίας, ωφελιμοκρατίας, χρησιμοθηρίας, ηδονισμού, διάλυσης της οικογένειας, καταπολέμησης της πίστης, εξύμνησης της διαστροφής, κοντολογίς μεταμοντέρνας ανθρωπολογικής αποσύνθεσης. Επιστροφή στο μέλλον των ανθρωπολογικών Σοδόμων και Γομόρρων του Μαρκήσιου de Sade. Κατά Θόδωρο Ζιάκα, ο «ολοκληρωμένος μηδενισμός». Πλανητικά ανέφικτα όλα αυτά, βέβαια. Πλην, άμα ένα έθνος ξεγελαστεί και γευτεί τέτοια δηλητήρια, εκμηδενίζεται. Ωφελούνται ηγεμόνες και αρπακτικοί γείτονες.

Αμα πάνω στον σβέρκο ενός έθνους κάτσουν εθνομηδενιστές και προπαγανδιστές, οι ζημιές έρχονται. Το Αιγαίο μας; Η Κύπρος μας; Η Θράκη μας; Η Μακεδονία μας; Η Ηπειρός μας; Οι ενεργειακοί μας πόροι, δηλαδή το μέλλον των παιδιών μας; Ομως, τα ιερά νησιά μας δεν είναι «μεταμοντέρνα»: Δεν είναι βράχοι άγνωστης ταυτότητας και άγνωστης εθνικότητας. Κάποιοι, πάντως, φαίνεται σαν να θέλουν να καταποντιστεί το Καστελόριζο. Οχι να στέκεται εκεί ολόρθο, δικό μας, με χωρικά ύδατα, υφαλοκρηπίδα και ΑΟΖ. Τέτοιες θέσεις, αναμφίβολα, υπηρετούν υπερατλαντικούς αφέντες και αρπακτικούς γείτονες.

Οι Ελληνες είναι εγγενώς ειρηνόφιλοι και φιλοπάτριδες. Προτερήματα βαθιά ριζωμένα στην παράδοση του έθνους μας. Φιλοπατρία ίσον πίστη και νομιμοφροσύνη στο έθνος, προσήλωση στα εθνικά σύμβολα, τις παραδόσεις, τον εθνικό πολιτισμό, τη γλώσσα, τη δημοκρατία και την ελευθερία. Φιλοπατρία σημαίνει αυτοθυσία, αν χρειαστεί, για την υπεράσπιση ιερών, οσίων, βωμών και εστιών. Εδώ είμαστε, εδώ ανήκουμε, εδώ θα το παλέψουμε.

 

* Καθηγητής Διεθνών Σχέσεων-Στρατηγικής, Παν. Πειραιώς

Αναδημοσίευση από το Έθνος - Ημερομηνία δημοσίευσης: 12-02-11

Διαβάστε περισσότερα......

Πρόσωπα - Νότης Μαριάς: Θέλουμε μια δουλοπαροικία γερμανικού τύπου ή μια νέα Ελλάδα; - 12 Φεβ 11

Στα πλαίσια της εκπομπής Πρόσωπα της 12.2.11, η Δήμητρα Αλεξάκη συζήτησε με τον Αναπληρωτή Καθηγητή Θεσμών της Ευρωπαϊκής Ένωσης στο Τμήμα Οικονομικών Επιστημών του Πανεπιστημίου Κρήτης κ. Νότη Μαριά για τα προβλήματα της Οικονομίας, για το «απεχθές χρέος», για την πολιτική ευθύνη, για το ρόλο των ΜΜΕ και για το Μνημόνιο Μέρκελ.

Διαβάστε περισσότερα......

Σημεία των καιρών

Χρήστος Γιανναράς

Η Ελλάδα είναι λογικά αδύνατο να συντονιστεί στο ντόμινο των εξεγέρσεων της Τυνησίας, της Αιγύπτου, της Υεμένης της Ιορδανίας. Γιατί στην Ελλάδα δεν υπάρχουν (ακόμα) πεινασμένοι, την όποια (ελάχιστη) κοινωνική αναταραχή την προκαλεί η απληστία, όχι η πείνα. Οσοι επώδυνα στερούνται, δεν έχουν «ακόμα» εκδηλωθεί – πώς να τολμήσουν απεργία, επομένως και διαδήλωση, οι εξαθλιωτικά χαμηλόμισθοι του ιδιωτικού τομέα; Απεργούν και διαδηλώνουν οι προνομιούχοι κανακεμένοι του δημοσίου, οι ευνοημένοι των πελατειακών σχέσεων της κομματοκρατίας. «Εξεγείρονται» όσοι μπορούν γκανγκστερικά να εκβιάσουν. Οχι τους εξουσιαστές της χώρας, αλλά την άφωνη φωτοχολογιά. Απεργούν οι πρωταθλητές της κερδεμπορίας φαρμακοποιοί, οι μηχανοδηγοί του ΟΣΕ με 120.000 ευρώ ετησίως, οι εργαζόμενοι στα λεωφορεία, στο μετρό, στα ΗΛΠΑΠ με μισθούς διπλάσιους (τουλάχιστον) της σύνταξης καθηγητών πανεπιστημίου.

Στην Ελλάδα αποκλείεται κοινωνική εξέγερση, γιατί τίποτα πια δεν κοινωνείται. Ούτε καν η απόγνωση. Δεν υπάρχει ούτε ο ελάχιστος ιστός κοινωνικής συνοχής, το μόνο που συντονίζει απρόσωπες μονάδες πολτώδους μάζας είναι οι συγκλίνουσες απληστίες. Ο Ελλαδίτης μοιάζει να έχει εκπέσει στην έσχατη υποστάθμη βαρβαρικής εξατομίκευσης: Κάθε «εγώ» απαιτεί ανεξέλεγκτη αυθαιρεσία και πανκυριότητα – ολοφάνερη στον τρόπο που οδηγούμε, που παρκάρουμε, που «διαλεγόμαστε», που εκλέγουμε συνδικαλιστικούς ηγέτες, που υπερψηφίζουμε τυράννους αδιάντροπης φαυλότητας ή εξόφθαλμης νοητικής ανεπάρκειας. Μοναδικό μέτρο αλήθειας των «αρχών» και «πεποιθήσεών» μας είναι το εγωτικό συμφέρον, η απληστία, η αυτοκολακεία με παραισθησιογόνες αυθυποβολές.

Το αναπότρεπτο και ακάθεκτα επερχόμενο ιστορικό τέλος της ελλαδικής κρατικής υπόστασης (μοιραία κατάληψη της οικονομικής καταστροφής που ήδη βιώνουμε και της απώλειας εθνικής κυριαρχίας που ο ολίγιστος πρωθυπουργός μας ομολόγησε) το εγγυώνται η έκλειψη αριστερού πολιτικού λόγου και η ανυπαρξία εκκλησιαστικού άξονα κοινωνικής συνοχής. Θα μπορούσαν να είναι δυο αναχώματα στη ζούγκλα της εγωκεντρικής αποθηρίωσης, δύο αντιστυλώματα των σχέσεων κοινωνίας. Γιατί μόνο η πολιτική Αριστερά κα η μη θρησκειοποιημένη Εκκλησία μπορούν να σαρκώσουν σε λαϊκή πράξη μια κοινωνιοκεντρική ανάκαμψη.

Υπάρχουν θεσμοί προορισμένοι να λειτουργούν σαν φορείς ηγετικής ευθύνης: Είναι η Ακαδημία Αθηνών, η Σύνοδος των Πανεπιστημιακών Πρυτάνεων, η ηγεσία του Δικαστικού Σώματος, η ηγεσία των Ενόπλων Δυνάμεων. Ομως ούτε που διανοούνται να ψελλίσουν κριτική αντίρρηση στον ολοκληρωτισμό και στην αυθαιρεσία της Κομματοκρατίας. Εξ άλλου, το μέγιστο που θα μπορούσε να ζητήσει κανείς από τους τιμημένους αυτούς με κορυφαία κοινωνική ευθύνη, θα ήταν να δώσουν μάχη για να πάψει η επίσημη δολιοφθορά της γλώσσας των Ελλήνων, να στιγματίσουν και απομονώσουν όσους διαστρέφουν μεθοδικά την ιστορική συνείδηση, του Ελληνισμού, να τολμήσουν καταγγελία επώνυμη των πολιτικών που παζαρεύουν παραχωρήσεις εθνικής κυριαρχίας για να κερδίσουν την αλλοδαπή εύνοια. Τόσο μόνο.

Τα περισσότερα και θεμελιακά, την ευθύνη για την αλλαγή της κοινωνικής νοο-τροπίας, για το πέρασμα από την κτηνώδη, τυφλή απληστία στην ανθρώπινη χαρά των σχέσεων κοινωνίας, δεν μπορεί να τα περιμένει κανείς από διαχειριστές αξιωμάτων. Αυτά θα τα εμπνεύσει στους πολλούς ένας αριστερός πολιτικός λόγος, πολιτικό πρόγραμμα τίμια κοινωνιοκεντρικό. Οταν, παράλληλα, η «μικρά ζύμη» της ενοριακής κοινότητας θα μεταγγίζει οργανικά στο λαϊκό σώμα όχι ηθικολογίες, κηρύγματα και ακτιβισμό κοινής ωφέλειας, αλλά θα εγκεντρίζει σάρκα πολιτισμού (ποίηση, μέλος, ζωγραφιά, δραματουργία), δηλαδή «νόημα» ζωής μέσα από πράξη λατρείας.

Οσο το βλέμμα μας σταματάει στους ανάπηρους «από ιδιοτέλεια ή μικρόνοια» πολιτικούς και στα συμπτώματα εκθηρίωσης και ζούγκλας στον συλλογικό βίο, φυσικό είναι να γαντζωνόμαστε σε ψευδαισθήσεις: Πως, αν τάχα συσπειρωθούν κάποιες «υγιείς» κοινωνικές δυνάμεις, θα μπορούσαν να ξαναδώσουν αξιοπρέπεια στον Ελληνα και στην πατρίδα. Αλλά όσοι βλέπουν πέρα από τα συμπτώματα και εντοπίζουν τις αιτίες των συμπτωμάτων, συνειδητοποιούν (όχι χωρίς τρόμο) ότι είναι καθολικά το γένος των Ελλήνων που έχει εκπέσει σε δραματική παρακμή, μάλλον ανήκεστη. Παρακμή σημαίνει ότι υπάρχουν πολλές διάχυτες καλές προθέσεις, σώζεται ακόμα (στη γενέτειρα και στη διασπορά) ανθρώπινο δυναμικό ποιότητας, με ανιδιοτέλεια και λαμπρές ικανότητες, αλλά το δυναμικό αυτό είναι φανερά παροπλισμένο.

«Εχουν χαθεί τα κοινά κριτήρια αξιολόγησης ποιοτήτων, γι’ αυτό και η κοινωνία είναι αδιέξοδα υποταγμένη στη δικτατορία της μετριότητας, στον φασισμό της ασημαντότητας. Αυτός ο λαός που κάποτε καθολικά εγκολπωνόταν την ποιότητα της μουσικής και ποιητικής ανθοφορίας του ’60, σήμερα, από άκρη σε άκρη της Ελλάδας, τραγουδάει αποκλειστικά και μόνο υποπροϊόντα μουσικού και ποιητικού πρωτογονισμού. Στις εκθέσεις ζωγραφικής δεν στριμώχνονται οι επώδυνα φιλότεχνοι, σουλατσάρουν νεόπλουτα κομματικά στελέχη, συνδικαλιστές και «προμηθευτές» του δημοσίου που οι «καλλιτέχνες» τούς μπουκώνουν με «εφφέ». Στα σχολειά τα παραδομένα στον σκοταδισμό των «προοδευτικών» παρωπίδων, στα πανεπιστήμια τα συλημένα από την παράνοια του «ασύλου» μορφώνεται-μορφοποιείται ο ανθρωπολογικός τύπος της παρακμής. Φορέας μόνο δικαιωμάτων, ακτιβιστής ακοινώνητος, ηδονιστής ανέραστος, συντηρεί την εμπορευματοποιημένη light δημοσιογραφία, τον κρετινισμό της τηλεοπτικής ευτέλειας.

Ανάκαμψη από αυτή την εξευτελιστική παρακμή δεν είναι δυνατό να υπάρξει όσο απουσιάζει λόγος κοινωνιοκεντρικής πολιτικής και όσο απο τους επισκοπικούς «θρόνους» παρελαύνουν άνθρωποι ανυποψίαστοι για το εκκλησιαστικό γεγονός. Οι ετικέτες διαιωνίζουν ως «Αριστερά» την ψυχανωμαλία του Σταλινισμού ή τον καριερισμό του αριστεροκάπηλου μηδενισμού ή ακόμα και τον πασοκικό «σοσιαλισμό», τον πιο πειθήνιο παραγιό του αχαλίνωτου καπιταλισμού. Και το κατεξοχήν πεδίο όπου η εκκλησιαστική ποιότητα βρίσκεται σε απηνή διωγμό, είναι τα γραφειοκρατικά κέντρα εξουσίας της «εν Ελλάδι επικρατούσης θρησκείας».

«Οταν ο κλάδος της συκής γένηται απαλός και τα φύλλα εκφυή, γινώσκετε ότι εγγύς ο θέρος». Και αν δούμε πολιτικό λόγο, πολιτικό πρόγραμμα, τίμια κοινωνιοκεντρικό, όπως και αν δούμε ενορία που να σαρκώνει «νόημα» σχέσεων κοινωνίας, δυναμικής συνοχής, να ξέρουμε, μόνο τότε, ότι εγγίζει ανάκαμψη.

Αναδημοσίευση από την Kαθημερινή - Ημερομηνία δημοσίευσης: 13-02-11

Διαβάστε περισσότερα......

Παρασκευή, 11 Φεβρουαρίου 2011

Το δημοτικό μας τραγούδι στα σχολικά βιβλία

Δημήτρης Νατσιός

«Ο κόσμος μ’ απελπίζουνε /
μη μ’ απελπίζεις Θε μου/
και μη μ’ αφήνεις να χαθώ /
μεγαλοδύναμέ μου»

σκυριανό δημοτικό τραγούδι

«Συνήντησα εν Μικρά Ασία κώμην, αριθμούσαν μόλις είκοσι οικογενείας και στερουμένη διδασκάλου και ιερέως. Και όμως δεν έλιπον εξ αυτής τα δημοτικά τραγούδια, αναπληρούντα παρά τω λαώ την έλλειψιν του σχολείου και της εκκλησίας». («Το εθνικό μας τραγούδι», Β. Περσείδη). Το επίπονο και εξαιρετικό αυτό βιβλίο - δίτομο - γράφτηκε από το 1962 έως το 1974. Ο αείμνηστος Σίμων Καρράς το χαρακτήρισε, προλογίζοντάς το, «έργον εθνικόν». Στον πρόλογό του εντόπισα το προαναφερόμενο «πετράδι», που ούτε λίγο ούτε πολύ, θεωρεί το δημοτικό τραγούδι εφάμιλλο της εκκλησίας και του σχολείου, στο θέμα της συντήρησης της εθνικής συνείδησης. Σκοπός μου δεν είναι να γράψω για το μεγαλείο, την ομορφιά την πολυτίμητη, που περικλείει η δημοτική μας ποίηση. Όλα τα πνευματικά αναστήματα της πατρίδας μας από το δημοτικό τραγούδι, το πνευματικό ριζοθέμελο του Γένους, ξεδίψασαν. Το δημοτικό τραγούδι είναι το πιο γνήσιο γέννημα του λαού μας, λουλούδι θρεμμένο με το αίμα και ποτισμένο με τα δάκρυά του. Άνθιζε το εθνικό μας τραγούδι, όταν ο λαός μας ζούσε τις Μεγάλες Παρασκευές του, άνθιζε πάνω σε τάφους. «Ξυπνάτε από τα μνήματα, αδικοσκοτωμένοι/ να ιδήτε την Πατρίδα σας την ελευθερωμένη./ Ξυπνάτε κι αναστήσαμε, δεν είστε πια ραγιάδες/ Ξυπνάτε κι ήρθε Πασχαλιά, χαθήκαν οι αγάδες». Το 1912 μπαίνει ο Ελληνικός Στρατός ελευθερωτής στα Σέρβια. Βρήκε σφαγμένους από τους Τούρκους 115 προκρίτους της πόλης. Όταν πήγαν για το μνημόσυνό τους, ο ιερέας άρχισε το τρισάγιο. «Στάσου παπά!» ακούγεται μια βροντερή φωνή. Κάποιος παριστάμενος γέροντας απήγγειλε το αυτοσχέδιο τραγούδι. Ο παπάς σίγησε. 3.500 στρατιώτες και πολίτες, γονάτισαν και αναλύθηκαν εις δάκρυα. Γι’ αυτό νικήσαμε και το ’21 και το 1912-13 και το ’40.

Κι όμως αυτήν την αείζωη, την ελληνοσώτειρα πηγή, που στάθηκε εκκλησιά και σχολείο μαζί, στα χρόνια κυρίως της αιχμαλωσίας μας στους αντίχριστους Αγαρηνούς, οι καντιποτένιοι της «δια βίου αμάθειας», φρόντισαν να την εξαλείψουν από τα σχολικά βιβλία. Εκπαραθυρώθηκε το δημοτικό τραγούδι, η απαράμιλλη ποίηση της Πονεμένης Ρωμηοσύνης, η «εκτρέφουσα και συντηρούσα τον εθνικόν φρόνημα», «το τελεσφορώτατον όργανον της εθνικής αγωγής» κατά τον αείμνηστο λαογράφο Ν. Πολίτη («Δημοτικά τραγούδια», εκδ. «γράμματα», σελ. 7), και στην θέση τους μπήκαν κάτι ξενόφερτα αποκαΐδια. Και όχι μόνο περιφρονείται το εθνικό μας τραγούδι, αλλά γελοιοποιείται κιόλας. Το δημοτικό τραγούδι είναι κιβωτός, η οποία συντηρεί και το «εθνικόν φρόνημα» και την Ορθόδοξη πίστη μας, πράγματα επικίνδυνα για την νεοεποχήτικη μαγαρισιά που επικάθησε στον σβέρκο μας και λυμαίνεται την Παιδεία. Πώς αλλιώς να εξηγηθεί η δραστηριότητα – μνημείο ηλιθιότητας – που υπάρχει στο Ανθολόγιο Δ΄ Δημοτικού, σελ. 22, μέσω της οποίας καλούνται οι μαθητές μας, να συνθέσουν ένα νανούρισμα για χταπόδια; Ενώ στο παλιό Ανθολόγιο (πριν από το 2006) διάβαζε ο μαθητής το εξαίσιο νανούρισμα και προσευχή συνάμα: «Έλα, Χριστέ και Παναγιά, και πάρ’ το στους μπαξέδες/ και γέμισε τους κόρφους του λουλούδια, μενεξέδες».

Πιο αναλυτικά, για να γίνει κατανοητή η ιεροσυλία. Στο Δημοτικό έχουμε τρία Ανθολόγια, τα οποία συνοδεύουν το μάθημα της Γλώσσας. Ένα για τις Α΄ και Β΄ τάξεις, το δεύτερο για τις Γ΄ και Δ΄ και το τρίτο για τις δύο τελευταίες τάξεις του Δημοτικού. Μέχρι τον Σεπτέμβριο του 2006 που - κακή τη ώρα – αλλάχτηκαν τα βιβλία, τα Ανθολόγια, υπηρετούσαν το σκοπό για τον οποίο γράφτηκαν: ήταν αρωματισμένα από τα μυρίπνοα άνθη της πνευματικής μας κληρονομιάς. Ευωδίαζαν τα βιβλία, ευωδίαζαν και οι μαθητές. Το παλιό, για παράδειγμα, Ανθολόγιο της A΄ Δημοτικού ξεκινούσε με μια θαυμάσια παιδική προσευχή, που μας έρχεται από τα χρόνια Οθωμανοκρατίας: «Πέφτω, κάνω το σταυρό μου/ κι άγγελο έχω στο πλευρό μου./ Δούλος του Θεού λογιούμαι/ και κανένα δεν φοβούμαι». Το νέο ξεκινά μ’ ένα χαζοχαρούμενο, ο Θεός να το πει, ποιηματάκι: «Τα δελφίνια στο χαρτί/ του νερού χαρταετοί./ Όλο πήδους και ναζάκια/ χρυσοφτέρουγα ναυτάκια/ παίζουν και ασφυκτιούν/ έξω στη ζωή να βγουν/ με φωνές και με τραγούδια/ με σημαίες και λουλούδια». Και όποιος κατάλαβε, κατάλαβε.... Στα παλιά Ανθολόγια μέτρησα 35 δημοτικά τραγούδια. Στα νέα μετά βίας 5-6. Στα παλιά δεν ανθολογούνταν κανένας ξένος συγγραφέας και πολύ σωστά. Στο Δημοτικό τα παιδιά πρέπει να γνωρίσουν, να γευτούν, να καμαρώσουν τον πνευματικό μας πλούτο. «Ανέβηκα στους ώμους των πατέρων μου, για να δω μακρύτερα το μέλλον» λέει κάποιος σοφός. Στα νέα Ανθολόγια περιέχονται 32 κείμενα ξένων συγγραφέων. Δηλαδή, βγήκαν τα δημοτικά μας τραγούδια και αντικαταστάθηκαν με φράγκικα φληναφλήματα. Παραθέτω λίγα παραδείγματα από τα παλιά και νέα Ανθολόγια, για να καταλάβουμε, το γιατί στα σχολειά οι μαθητές μας «δεν γιομίζουν προκοπή κι αρετή, αλλά γίνονται άξιοι της απιστίας και της παραλυσίας». (Μακρυγιάννης).

Στο παλιό Ανθολόγιο διάβαζαν οι μαθητές το συγκινητικότατο εκείνο ποιηματάκι, που τράνεψε όλες τις γενιές των Ελλήνων: «Φεγγαράκι μου λαμπρό». Ήθελε, δεν ήθελε (λόγω ανιάτου προοδευτικότητας) ο δάσκαλος μιλούσε για το «Κρυφό Σχολειό». Στη θέση του «στρώθηκε» ένα άθλιο κείμενο κάποιου Τ. Ροντάρι με τίτλο: «Ποιος διευθύνει το σπίτι. (σελ. 16). Η μαμά ή ο μπαμπάς». Στο τέλος καταλήγει: «Δεν διευθύνει κανείς....». Έξοχη οικογενειακή αγωγή, σαφές το μήνυμα: μην ακούτε τους γονείς σας είναι αντιδημοκρατικό. Στο παλιό Ανθολόγιο Γ΄ και Δ΄ Δημοτικού διάβαζε ο μαθητής για την αθάνατη κλεφτουριά: «Ο Όλυμπος κι ο Κίσσαβος τα δυο βουνά μαλώνουν./ Γυρίζει ο γερο - Όλυμπος και λέει του Κισσάβου./ -Μη με μαλώνεις Κίσαβε, κονιαροπατημένε./ Εγώ ‘μαι ο γερο – Όλυμπος, στον κόσμο ξακουσμένος./ Έχω εξήντα δυο κορφές και τριάντα δυο βρυσούλες,/ κάθε κορφή και φλάμπουρο, κάθε βρύση και κλέφτης». Και πιο κάτω, στη σελίδα 259: «Χορεύουν τα κλεφτόπουλα, γλεντάνε τα καημένα...». Ο ηρωισμός, η αυτοθυσία, η φιλοπατρία έλαμπαν μπρος στα μάτια των μαθητών, ξεκρεμούσες από το Εικονοστάσι του Γένους, τους ξακουστούς καπεταναίους, μάθαιναν τα παιδιά, τα Ελληνάκια, το γιατί «καλύτερα μιας ώρας ελεύθερη ζωή/ παρά σαράντα χρόνια σκλαβιά και φυλακή». Τα κλέφτικα όμως τραγούδια είναι πολύ βαριά, αχώνευτα για τους εθνομάχους και τα τσιράκια της Νέας Τάξης. Εξοβελίστηκαν και στη θέση τους μπήκε για παράδειγμα, ποίημα του Τ. Ροντάρι (και πάλι) με τίτλο «Ο μαύρος ήλιος». (σελ. 130). Διαβάζω και ανατριχιάζω: «Η κόρη μου ζωγράφισε/ ολόμαυρο έναν ήλιο/.. Μέσα στο μυαλό της κρύβει κάτι/ κι είναι λυπημένη/ και τα βλέπει όλα μαύρα η καημένη/ μα αν το πρόβλημά της είναι οφθαλμολογικό/ πήγαινε στον ειδικό/ να της βάλει γιατρικό». Προσοχή στην αξιολύπητη γλώσσα: «πήγαινε... να της βάλει». Σύνταξη ανάπηρη... «μουρμουρίζοντας σπασμένες σκέψεις από ξένες γλώσσες» (Σεφέρης).

Στο παλιό εξαιρετικό Ανθολόγιο της Ε΄ και Στ΄ Δημοτικού, ο μαθητής «αντίκριζε» τον «Διγενή Ακρίτα» που «Τρίτη εγεννήθη και Τρίτη θε να πεθάνει» μαζί με τους φίλους του «κι όλους τους αντρειωμένους». Και παρακάτω στην σελίδα 71, σεργιανούσε την Αρετή, πάνω στ’ άλογο «του νεκρού αδελφού» του Κωνσταντή και διάβαζε τον ωραιότερο στίχο του δημοτικού μας τραγουδιού, όπως τον χαρακτηρίζει ο Παλαμάς: «τέτοια πανώρια λυγερή να σέρνει ο πεθαμένος». Ή στην σελίδα 101, το άλλο, κλέος και ωράισμα της δημοτικής μας ποίησης. «Της Άρτας το γιοφύρι». Δεν τα σεβάστηκαν οι διαβίου χαλαστές. Έφυγε ο Διγενής Ακρίτας και μπήκαν έντυπες, άψυχες και άχρηστες τιποτολογίες. Στο νέο Ανθολόγιο, σελίδα 85, ο μαθητής μορφώνεται με το κείμενο ενός Άγγλου ονόματι Ρόαλντ Νταλ, με τίτλο: «Η καρδιά ενός ποντικού». Διαβάζουμε στο εισαγωγικό κείμενο: «Τις μάγισσες σήμερα δεν τις ξεχωρίζεις. Είναι συνηθισμένες γυναίκες, γι’ αυτό και μπορούν να κυκλοφορούν απαρατήρητες ανάμεσά μας. Σκοπός τους να απαλλαγούν από τα παιδιά. Έτσι, λοιπόν, μεταμόρφωσαν σε ποντίκι το μικρό πρωταγωνιστή του μυθιστορήματος, που από λάθος παρακολούθησε ένα συνέδριό τους...». Και αφού περιγράφει ο συγγραφέας την ζωή του πρωταγωνιστή, που έγινε ποντίκι, με την γιαγιά του, που είναι άνθρωπος, στο τέλος τίθενται οι εξής α(κατα)νόητες ερωτήσεις- δραστηριότητες:

     «1. Τι χαρακτηρίζει τη σχέση της γιαγιάς και του ποντικού εγγονού της;
     2. Ας υποθέσουμε ότι μια μάγισσα σας μεταμορφώνει σε μικρό ζώο ή σε κάποιο άλλο πλάσμα. Μπορείτε να περιγράψετε την καινούρια ζωή σας και να μιλήσετε για τη συμπεριφορά σας και τις νέες σχέσεις που θα συνάψετε;
     3. Προσπαθήστε να γράψετε ένα παραμύθι με μάγους και μάγισσες».

Τι να πει κανείς γι’ αυτές τις κρανιοκενούς εμπνεύσεως αθλιότητες; Γιατί να μην μπει το Συναξάρι ενός αγίου, ενός ήρωα ο βίος, που προσφέρουν ιδανικά και αξίες που τόσο μας λείπουν σήμερα και σακατεύονται τα παιδιά με δαιμονολογίες; Τι δουλειά έχει ο ερεβώδης Άγγλος συγγραφέας και οι μαγείες του με τα ορθόδοξα παιδιά μας; Τα «οψώνια της αμαρτίας» εγκαταστάθηκαν στα σχολικά βιβλία και εμείς - δάσκαλοι και γονείς- καθόμαστε άπραγοι, δειλοί και άβουλοι. (Στο βιβλίο «Νεοελληνική Γλώσσα», Α΄ Γυμνασίου σελ. 114, παρεισέφρησε κείμενο με τίτλο: «Χάρι Πότερ για όλες τις ηλικίες». Εδώ επαινούνται οι παλαβομάρες της γνωστής λοξής Αγγλίδας Τ. Ρόουλιγκ διότι «ξανάφεραν τα παιδιά στο διάβασμα και τα απομάκρυναν από την οθόνη του βίντεο – γκέϊμ». Από τη Σκύλλα στη Χάρυβδη, δηλαδή. Τα αποκρυφιστικά σκουπίδια τύπου Χ. Πότερ «ξανάφεραν τα παιδιά στο διάβασμα». Θε μου τι βλέπουμε στις μέρες μας, ως θα έλεγε ο πατριδοφύλακας στρατηγός Μακρυγιάννης. Αντί «ψυχή και Χριστό», μαγείες και αστρολογίες. Στην «Νεοελληνική Γλώσσα» Γ΄ Γυμνασίου, «τετράδιο εργασιών», σελ. 73, υπάρχει κείμενο του Κ. Λεφάκη, του γνωστού τηλεαστρολόγου- μπουρδολόγου, όπου οι μαθητές διαβάζουν: «Ο Άρης θα εμπνεύσει πολύ κόσμο πάνω σε νέους σκοπούς. Οι σκοποί αυτοί ίσως να είναι ερωτικοί.... Αυτόν τον μήνα οι συμπτώσεις θα ενισχύσουν τις ερωτικές σχέσεις...»

Τον «Ύμνον εις την Ελευθερίαν» του Δ. Σολωμού, στα βιβλία του Γυμνασίου και Λυκείου, δεν θα τον βρεις. Ο Λεφάκης όμως, καθότι «σημαντικότερος» διδάσκεται...)

Θα κλείσω την θλιβερή περιδιάβαση στο νέο Ανθολόγιο της Ε’ – ΣΤ΄ Δημοτικού μ’ ένα ακόμη κείμενο, που αντικατέστησε το «όμορφα τραγούδια του λαού μας» (Κόντογλου). Στη σελ. 133, κείμενο με τίτλο «οι κάλοι της Κλάρας», κάποιου Ντιμίτερ Ινκιόφ, που γεννήθηκε στη Βουλγαρία, ζει στη Γερμανία και έχει αμερικανική υπηκοότητα (Φραγκολεβαντίνος ολκής ο άνθρωπος. Έχει το αίμα τριών εθνών και την ψυχή κανενός). Κείμενο καταθλιπτικό, κακόγουστο, επιβλαβές. Πέθανε μια γερόντισσα στην πολυκατοικία και θέλουν να πάνε στη κηδεία μια γειτονική οικογένεια με τα δύο παιδιά της. Το κείμενο κινείται σε απαράδεκτο, σαχλό ύφος, ανάρμοστο για την σοβαρότητα του μυστηρίου του θανάτου. Διαβάζουμε σε γελοίο τόνο για φέρετρα, για ιερείς που μουρμουρίζουν, για ηλικιωμένες γυναίκες που καθαρίζουν τις κόκκινες μύτες τους. Ρωτάει η Κλάρα, ένα από τα δυο παιδιά, «αν οι διάβολοι θα ψήσουν στην Κόλαση τη γερόντισσα». Στο τέλος η Κλάρα κλαίει γοερά. Και όταν προσπαθούν να την παρηγορήσουν απαντά. «Δεν κλαίω γι’ αυτήν. Κλαίω, γιατί με στενεύουν ανυπόφορα τα απαίσια καινούργια παπούτσια μου. Τα πόδια μου γέμισαν κάλους. Και τούτη δω η κηδεία δεν έχει τελειωμό».

Τι θα συμβεί στην τάξη, αν διαβαστεί αυτό το κείμενο; Τα παιδιά θα χαχανίζουν αναίτια για τον θάνατο μιας γερόντισσας. Πουθενά ο σεβασμός, ανύπαρκτη η ευλάβεια, όλα ισοπεδωμένα, αδιάντροπα, εξευτελισμός ανθρώπων ακόμη και επί αυτής της φοβερής κλίνης του θανάτου. Βιβλία – σάβανα του Γένους μας, που εθίζουν τους μαθητές μας, εξ απαλών ονύχων, στην αφιλοπατρία, στην αθεΐα, στην ασέβεια προς τους γονείς και τον ιερό θεσμό της οικογένειας. Βιβλία που κατακρεουργούν την γλώσσα μας, το έτερον μαζί με την αμώμητο πίστη μας, φυλακτήριο του Γένους μας - «όπου γλώσσα πατρίς» θα πει ο τροπαιούχος νομπελίστας ποιητής Οδ. Ελύτης - και αποκόπτουν τη νέα γενιά από την βρυσομάνα που λέγεται Παράδοση. «Πάρτε μαζί σας νερό. Το μέλλον θα έχει πολύ ξηρασία» λέει ο ποιητής. Αντί να ξεδιψούν οι μαθητές μας με τα ζωηφόρα νάματα της Παράδοσής μας, τους μπουκώνουμε και τους μπαζώνουμε την συνείδηση με ξυλοκέρατα της Δύσης. Από το 1984 οι Αγιορείτες Πατέρες έκρουαν τον κώδωνα του κινδύνου: «Από πολλά χρόνια τώρα γίνεται συστηματική προσπάθεια διαρκώς αυξανόμενη να πολεμηθεί η πίστη. Να βγει από τα ελληνικά σχολεία ο Χριστός. Να διαστρεβλωθεί η ιστορία μας. Να ευτελισθεί η σημασία των μεγάλων εορτών των Χριστουγέννων και του Πάσχα που τόσο ζει ο λαός μας. Να παύσει η Ορθόδοξος Εκκλησία να είναι η ψυχή του Γένους μας». Είναι γνωστό πως κάθε προσπάθεια αλλοίωσης του εθνικού μας προσώπου εκδηλώνεται ως επιχείρηση χωρισμού της ζωής από την παράδοση και την πίστη μας. Καταρρέουμε, όταν η αλήθεια της Πίστεως και της Ζωής μας νοθεύεται. Αυτό βιώνουμε σήμερα στην παιδεία. Τα σχολεία αντί να είναι θεματοφύλακες των τιμαλφών αξιών της Ρωμηοσύνης κατάντησαν συντελεστές καταρράκωσής τους. Η λύση είναι μία, μας την δίδαξαν οι ηρωικοί πρόγονοί μας, οι αδούλωτοι Ρωμηοί: «Κρυφό Σχολειό».

Καλούμαστε εμείς οι Χριστιανοί Ορθόδοξοι Έλληνες, τω καιρώ ετούτω, να απαντήσουμε στην ερώτηση του Κυρίου προς τους αγίους Αποστόλους: «Δύνασθαι πιείν το ποτήριον ο εγώ μέλλω πίνειν»; Από την απάντηση που δίνει ο καθένας μας, εξαρτάται το μέλλον του Γένους μας.

 

* το κείμενο δημοσιεύεται στο τελευταίο τεύχος του περιοδικού «ΕΡΩ», που εκδίδει η «ΕΝΩΜΕΝΗ ΡΩΜΗΟΣΥΝΗ»

Αναδημοσίευση από το Αντίβαρο - Ημερομηνία δημοσίευσης: 06-02-11

Διαβάστε περισσότερα......

Οι ανθρωποκεντρικές σταθερές του δημοτικού τραγουδιού

Γιώργος Κοντογιώργης

Περίληψη

Η ανάπτυξη του θέματος θα γίνει σε τέσσερεις άξονες: Ο πρώτος, αφορά στον τρόπο πρόσληψης της εγκόσμιας ζωής και του θανάτου, σε αναφορά με τη διαλεκτική του θρησκευτικού βιώματος, που επαγγέλλεται η ελληνική και η χριστιανική του εκδοχή. Ο δεύτερος, εστιάζεται στην εικόνα της μεταθανάτιας κοινωνίας του Άδη. Ο τρίτος, διερευνά την κριτική στάση του δημοτικού στοχασμού απέναντι στο θείο και στους φορείς του. Στον τέταρτο, επιχειρείται η ανίχνευση του πολυαρχικού τρόπου βίωσης του θείου. Η προβληματική της προσέγγισης επιδιώκει να αναδείξει το ταυτοτικό υπόβαθρο και τις σταθερές του βίου των φορέων του δημοτικού τραγουδιού, σε συνδυασμό με το πολιτισμικό περιβάλλον της ελληνικής (ή ανθρωποκεντρικής) και της χριστιανικής ιδεολογίας. Το συμπέρασμα, στο οποίο απολήγει η προβληματική αυτή, είναι ότι τελικά θεμέλιο του ‘δημοτικού’ τρόπου του βίου δεν αποτελεί η χριστιανική γραμμικότητα της μεταφυσικής λύτρωσης αλλά η ζωή εν ελευθερία και κεντρικό ζητούμενο την ιδέα μιας ακραιφνώς ανθρωποκεντρικής δικαιοσύνης. Η ιδέα αυτή, αντιπαραβάλλεται με το ‘σκοτεινό’ πρόσωπο του θανάτου και της «άλλης ζωής». Τούτο εξηγεί, επίσης, την αμεσότητα της σχέσης του καθημερινού ανθρώπου με το θείο και τον κριτικό διάλογο τον οποίο διατηρεί σταθερά μαζί του. Άλλωστε, το θείο είναι μάλλον ‘πολυθεϊκό’ και επικεντρώνεται στις συγκεκριμένες απεικονίσεις του των επωνύμων συντελεστών του.

Διαβάστε περισσότερα......

Αναδημοσίευση από την Επιθεώρηση Κοινωνικών Ερευνών, 119, 2006, 3-26 και το Αντίφωνο

Διαβάστε περισσότερα......

«Πῶς δεῖ ἱστορίαν... μή γράφειν»*!

Σαράντος Ι. Καργάκος

Το να ξαναγράφει την ιστορία κάθε νέα γενιά είναι τόσο αναγκαίο όσο και το να αλλάζουμε εσώρουχα και έξωρουχα. Προσοχή όμως κατά την αλλαγή, μήπως, επηρεασμένοι από το κοινά λεγόμενο, «η αλήθεια είναι γυμνή», απομείνουμε κι εμείς γυμνοί, όπως συμβαίνει τώρα στα σχολεία μας -κι όχι μόνον σ' αυτά-, στα οποία προσφέρεται μια «τσίτσιδη» και συχνά χωρίς φύλλο συκής ιστορία.

Στην ιστορία δεν υπάρχει αλάθητο, ούτε υπάρχουν αυθεντίες. Αν τα πάντα είχαν λεχθεί, τότε ο ρόλος των ιστορικών θα είχε τερματισθεί. Δεν είναι μόνον τα καινούργια στοιχεία που έρχονται σε φως. Είναι και οι καινούργιες θεωρίες που ρίχνουν πάντα ένα δικό τους φως. Οι θεωρίες όμως είναι σαν τα λιπάσματα. Η κακή χρήση τους -όπως γίνεται με τα λιπάσματα στη γεωργία- δημιουργεί επικίνδυνες καταστάσεις. Διότι πέρα από την τοξική, λόγω ιδεοληψιών ιστορία, φθάνουμε σ' ένα είδος α-ιστορίας η παραϊστορίας. Ή, από περιληπτική, που συχνά επιβάλλεται να είναι μια ιστορία, να μεταβάλλεται σε παραλειπτική. Να παραλείπονται δηλαδή τα πρόσωπα και τα γεγονότα, να ρίχνονται στην καταπακτή της λήθης και να κατασκευάζεται μια οργουελικού τύπου ιστορία, προσαρμοσμένη στις βλέψεις της εκάστοτε εξουσίας. Διότι, όπως διακηρύσσεται στο 1984, που δεν είναι παρελθόν, είναι προοπτική, «όποιος έλεγχει το παρελθόν, έλεγχει και το μέλλον»! Και αυτό σήμερα -παγκοσμιοποίηση γαρ!- γίνεται συστηματικά. Η ιστορική πραγματικότητα έχει γίνει πολύ πιο εύπλαστη άπ' όσο τη φανταζόταν ο Λένιν!

Προσωπικά ωφελήθηκα πολύ, ως ιστορικός, από τη μελέτη όλων των θεωριών. Αλλά δεν τις έκανα δόγμα. Ούτε παρασύρθηκα από ιδέες που γίνονταν μόδα. Διότι η πείρα μιας μακράς ζωής με έχει πείσει ότι μόνο το μοντέρνο παλιώνει. Συνεπώς, είναι χρήσιμο να παρακολουθούμε τα εκάστοτε ιδεολογικά ρεύματα αλλά χρειάζεται προσοχή να μη μας παρασύρουν, να μη μας οδηγούν «εις άτοπον», όπως λέγαμε στα μαθηματικά.

Κυρίως δεν πρέπει η ιστορία να γίνεται ancilla, δηλαδή θεραπαινίδα πολιτικών σκοπιμοτήτων. Έχω στη βιβλιοθήκη μου τρεις επίσημες ιστορίες του ΚΚΣΕ. Όταν άλλαζε η ηγεσία του κόμματος, άλλαζε και η ιστορία του, που έπρεπε να συμφωνεί με τη νέα γραμμή. Η νέα κομματική αλήθεια γινόταν αλήθεια και της νέας ιστορίας. Σήμερα, εν ονόματι του παγκόσμιου πολτού πρέπει οι εθνικές ιστορίες να κατεδαφισθούν, τα ιστορικά πρόσωπα και γεγονότα να σμικρυνθούν, να κηλιδωθούν ή να εξαφανισθούν. Είναι μια κωμική διάσταση της ιστορίας, που, όπως θα έλεγε ο Μαρξ, τώρα επαναλαμβάνεται ως φάρσα και γι' αυτό ταιριάζει σε τηλεοπτική σειρά.

Προσωπικά έμμενω σ' αυτό που έγραψε ο Γκέοργκ Ίγκερς στο βιβλίο του Νέες κατευθύνσεις στην ευρωπαϊκή Ιστοριογραφία (εκδόθηκε το 1984):

«Κάθε προσπάθεια ανασυνθέσεως του παρελθόντος, χρησιμοποιώντας τις ηθικές και πολιτικές αρχές του παρόντος, παραβιάζει εμφανέστατα την έννοια της ιστορικής πραγματικότητας. To ίδιο συμβαίνει και όταν επιχειρούμε να ερμηνεύσουμε το παρελθόν μέσα στο πλαίσιο ενός προκατασκευασμένου σχήματος για την ιστορική εξέλιξη».

Σε αυτά τα ευγλώττως σοφά θα προσθέσω τούτο μόνον: ένα προκατασκευασμένο ιδεολογικό σχήμα για την ιστορική εξέλιξη είναι ό,τι και το φέρετρο για ένα πτώμα.

 


* Παραλλαγή του τίτλου της περιώνυμης διατριβής του Λουκιανού «Πῶς δεῖ ἱστορίαν συγγράφειν».

Αναδημοσίευση από τα Επίκαιρα - Ημερομηνία δημοσίευσης: 10/02-16/02/11

Διαβάστε περισσότερα......

Πέμπτη, 10 Φεβρουαρίου 2011

Η πολιτική ως κοινωνικό φαινόμενο

Γιώργος Κοντογιώργης

Η συζήτηση για τη θέση της πολιτικής ως φαινομένου στη διδασκαλία και την έρευνα επικεντρώνεται στις μέρες μας στην αναζήτηση των επιμέρους «αντικειμένων» της και, κατ’ επέκταση, σε μιαν ανάλογη θεματική άρθρωση των σπουδών ή των ερευνητικών αναζητήσεων. Το «αντικείμενο» της πολιτικής επιστήμης, η πολιτική εξουσία, εμφανίζεται ως δεδομένο και ουσιαστικά αυτονόητο, παρά τις όποιες διαφοροποιήσεις ως προς τις ειδικότερες εκδηλώσεις του, τους παράγοντες που συνεκτιμώνται κατά την εξέτασή του ή τις μεθοδολογικές αφετηρίες της έρευνας. Γι’ αυτό άλλωστε και ο ορισμός της πολιτικής δεν δημιουργεί ιδιαίτερο πρόβλημα.

Εντούτοις, η επιλογή αυτή εμφανίζει μια θεμελιώδη αδυναμία η οποία έγκειται στο ότι η πολιτική ορίζεται σε συνάρτηση με μια συγκεκριμένη δομική της έκφανση, εν προκειμένω την εξουσία κι όχι δυνάμει των στοιχείων που συνθέτουν τη φύση της. Η ταύτιση της πολιτικής με την εξουσία αναπαράγει ουσιαστικά τις πραγματικότητες του πολιτικού φαινομένου στο νεότερο και το σύγχρονο κράτος. Πραγματικότητες που, μολονότι αντανακλούν την πρώιμη ανθρωποκεντρική φάση την οποία διέρχεται ο νεότερος κόσμος, τους αποδίδονται ιδιότητες καθολικής πρωτοτυπίας με ανέκκλητο προοδευτικό πρόσημο. Στο πλαίσιο αυτό το παρελθόν, ως συγκριτικό επιχείρημα, δεν εγγράφεται στη χορεία των ενδιαφερόντων της πολιτικής επιστήμης και οπωσδήποτε η επίκλησή του χρεώνεται σε κατευθύνσεις σκέψης με «ανακλητικό» ως προς την εξέλιξη περιεχόμενο.

Θα επιχειρήσω να καταδείξω την μη επιστημονική και οπωσδήποτε ανιστορική θεμελίωση της προσέγγισης αυτής του πολιτικού φαινομένου, η οποία περιορίζει την επιστήμη της πολιτικής σε μια αξιολογική και εν πολλοίς απολογητική λειτουργία. Συγχρόνως θα υποδείξω την κατεύθυνση μιας εναλλακτικής πρότασης για το «αντικείμενο» της πολιτικής επιστήμης και την εξέλιξη, η οποία προαναγγέλλει αναπόφευκτα την ανάγκη μιας ριζικής επανεκτίμησης του γνωσεολογικού και μεθοδολογικού της οπλοστασίου.

Διαβάστε περισσότερα......

Αναδημοσίευση από το Cosmosystème -Cosmosystem- Κοσμοσύστημα - Ημερομηνία δημοσίευσης: 09-02-11

Διαβάστε περισσότερα......