Δευτέρα, 31 Ιανουαρίου 2011

Σαράντος Καργάκος: Ένας Σύγχρονος Δάσκαλος του Γένους

Συνέντευξη στη Μάρω Κορομήλη

Ως νἐο δάσκαλο του γένους χαρακτηρίζουν τον Σαράντο Καργάκο. Και ως τέτοιος διατρέχει τον ελληνισμό και στέκεται κόντρα στο ρεύμα. Στο ρεύμα της υποτέλειας, της απελπισίας, της αμαχητί παράδοσης.

Ως δάσκαλος του γένους ήλθε πριν λίγο καιρό στη Ράχη Πιερίας και μίλησε για τους Έλληνες στις συμπληγάδες της ιστορίας. Και απάντησε στο δίλημμα που έθετε το ΚΓ' Συνέδριο των Πάτριων στις 16-21 Οκτωβρίου 2010, «Ευρωέλληνες ή Ελληνορθόδοξοι;»

Οι Έλληνες, είπε, έπλασαν τη συγκεκριμένη λέξη και την άπλωσαν σε όλο το χώρο που σεμνύνεται να ονομάζεται Ευρώπη. Η παρουσία των Ελλήνων δεν περιορίζεται στον σημερινό ελληνικό χώρο, «απλώνεται στις αμμουδιές του Ομήρου», που δεν είναι μόνο αυτές της Μικρασίας ή της Μαύρης θάλασσας, ούτε μόνο του Αιγαίου ή του Ιονίου, αλλά εκτείνονται ως εκεί που έδρασε το πολυμήχανο και πολύτροπο ελληνικό πνεύμα. Στην Αδριατική, τη Νότιο Ιταλία και Σικελία, στην πολυθρύλητη Μεγάλη Ελλάδα, στην Τυρρηνική Θάλασσα και τη Μασσαλία, περί το Λυβικό πέλαγος, μέχρι τις Ηράκλειες στήλες.

Για τον Σαράντο Καργάκο δεν υφίσταται το συγκεκριμένο δίλημμα γιατί στερείται αντικειμένου, γιατί... Εμείς που ανακαλύψαμε, ονοματίσαμε και εξανθρωπίσαμε την Ευρώπη, πώς είναι δυνατόν να μην λεγόμαστε Ευρωπαίοι και να λέγονται Ευρωπαίοι αυτοί που έφτασαν τον 4ο και 5ο μ.Χ. αιώνα στην Ευρώπη και τους οποίους νεώτεροι ευρωπαίοι ιστορικοί με πρώτο τον πάντα ρέποντα στην υπερβολή Εδουάρδο Γίβωνα τους ονόμασε βαρβάρους;

 

 

- Κύριε Καργάκο η ιστορική συνείδηση των Ελλήνων λένε ότι ξεθωριάζει. Πόσο αυτό είναι αληθινό;

Επιφανειακά ναι. Αλλά αν σκάψουμε βαθιά όχι. Γιατί διαπιστώνω ότι παντού υπάρχουν εστίες αντιστάσεως, με μία διαφορά, ότι στην προκειμένη περίπτωση ισχύει ο στίχος του Σεφέρη, οι ήρωες προχωρούν στα σκοτεινά. Οι Έλληνες αυτή τη στιγμή προχωρούν στα σκοτεινά, ή τους αφήνουμε στα σκοτεινά, διότι την προβολή κερδίζουν όχι οι Έλληνες, αλλά οι ανθέλληνες. Οι σημερινοί Έλληνες νοιώθουμε αμήχανα γι αυτά που συζητούνται σχετικά με το έθνος των Ελλήνων.

- Γιατί επανέρχεται κατά καιρούς η συζήτηση αυτή; Ποια κέντρα τη διακινούν;

Είναι πάρα πολλοί αυτοί οι οποίοι θα ήθελαν να εξαφανιστεί το έθνος των Ελλήνων και το κράτος των Ελλήνων. Είναι 25 χρόνια τώρα που για πρώτη φορά έγραψα στο βιβλίο μου «Αλαλία», ότι επιχειρείται η αποεθνικοποίηση και αποθρησκιοποίηση των Ελλήνων. Διότι οι Έλληνες είναι παράδειγμα προς αποφυγήν για τους ισχυρούς της γης. Διότι το να είσαι Έλληνας σημαίνει ότι είσαι ο άνθρωπος του ΟΧΙ, που σημαίνει ο απροσκύνητος με άλλα λόγια, ο άνθρωπος ο οποίος αγωνίζεται για να μην σκύψει το κεφάλι. Η παγκόσμια εξουσία η οποία πάει να επιβληθεί δεν θέλει ανθρώπους με όρθιο ανάστημα.

- Πώς εξηγείτε την πολεμική ενάντια σε κάθε τι εθνικό και γιατί πρέπει να φτάσουμε στην αντίπερα όχθη και να δεχόμαστε κάθε τι ευρωπαϊκό ως ανώτερο;

Διότι δεν έχουμε καταλάβει ότι η πραγματική Ευρώπη είναι μια ελληνική δημιουργία. Και μοιάζουμε με τη Μαντάμ Σουσού, η οποία πιστεύει ότι θα γίνει, αριστοκράτισσα, εάν παρουσιάζεται ως Ευρωπαία, αγνοώντας ότι και η λέξη Ευρώπη, αλλά και αυτό που λέγεται Ευρωπαϊκός πολιτισμός είναι μια ελληνική ζύμη. Στην πραγματικότητα αυτό που λέγεται ευρωπαϊσμός, είναι αρχοντοχωριατισμός.

- Πώς θα μπορέσουμε να διατηρήσουμε την ιστορική κληρονομιά μας που τόσο απλόχερα μας πρόσφεραν οι πρόγονοί μας;

Με την κατάργηση του Υπουργείου Μη Εθνικής, η αφαίρεση δεν είναι δική μου, είναι της νυν υπουργού, παραπαιδείας, υποπαιδείας και πνευματικής ημιπληγίας και δια βίου παθήσεως. Διότι πρόξενος παντός κακού στην Ελλάδα, είναι το αμαρτωλό αυτό υπουργείο, το οποίο έχει αναλάβει εργολαβικά, τον ενταφιασμό της ελληνικότητας ξεκινώντας από τη γλώσσα. Προτείνω σχολείο να γίνει η οικογένεια, να γίνουν όμιλοι πνευματικοί, όπως αυτός που με έχει καλεσμένο σήμερα. Να γίνει κάθε ενορία, αλλά κατά πρώτο λόγο η οικογένεια. Πρέπει να διώξει το διαφθορέα που υπάρχει μέσα στο σπίτι, αυτό που λέγεται τηλοψία, αυτό που λέμε τηλεόραση. Και κάθε βράδυ η οικογένεια να συγκεντρώνεται, να ανταλλάσσει απόψεις για διάφορα θέματα και να αρχίσει μια μελέτη της ελληνικής ιστορίας, της ελληνικής γλώσσας, της ελληνικής παραδόσεως. Εάν υπάρχουν αμφιβολίες για το εάν υπήρξε ή όχι κρυφό σχολειό στο παρελθόν, μπορώ να σας πω ότι το κρυφό σχολειό πρέπει να λειτουργήσει στο παρόν και στο μέλλον, για να μπορέσουμε να σώσουμε τουλάχιστον την ψυχή των παιδιών μας. Πριν χρόνια ο Διονύσης Σαββόπουλος μας περιέγραψε με ένα τραγούδι του: «Ας Κρατήσουν οι χοροί» «Είτε με αρχαιότητες/ είτε με Ορθοδοξία /των Ελλήνων οι κοινότητες/φτιάχνουν άλλο γαλαξία/... Αλλά η δικιά μου έχει όνομα / έχει σώμα και θρησκεία / και παππού σε μέρη αυτόνομα / μέσα στην Τουρκοκρατία».

- Έχουμε σήμερα ξεπεράσει την Τουρκοκρατία;

Είναι πάρα πολλοί που τη νοσταλγούν. Γιατί νομίζουν ότι δεν θα γίνουν ραγιάδες, αλλά θα γίνουν φαναριώτες. Στην πραγματικότητα θα γίνουν γενίτσαροι. Εμείς αγωνιστήκαμε, θυσιαστήκαμε για να αποτινάξουμε τον τουρκικό ζυγό, ή τον οθωμανικό ζυγό. Τώρα γίνεται μόδα ο νεοθωμανισμός. Από τον Ευρωπαϊσμό περνάμε στον Οθωμανισμό. Πρέπει να έχετε υπόψη ότι απογόνους δεν άφησε μόνο ο Κολοκοτρώνης αλλά και ο Νενέκος. Και φαίνεται ότι στέρεψαν οι απόγονοι του Κολοκοτρώνη και κυριαρχούν οι απόγονοι του Νενέκου. Πάντως το επ' εμοί, για να μεταχειριστώ μια φράση του Παπαδιαμάντη, «εφόσον φρονώ και αναπνέω δεν θα πάψω να αγωνίζομαι γι αυτά τα οποία εδίδασκα επί ζωής». Ούτε να κάνω τούμπες όπως κάνουν μερικοί για να γίνονται αρεστοί στους εκάστοτε ισχυρούς της γης.

- Μήπως μας συνέτριψαν οι συμπληγάδες της ιστορίας; Μήπως η ιστορία μας είναι βαρύ φορτίο;

Απεναντίας η μελέτη της ιστορίας κάνει το φορτίο της ζωής πιο ελαφρό.

- Βρισκόμαστε σε μια δύσκολη καμπή ως ελληνική κοινωνία, δεν είναι όμως η πρώτη φορά. Είστε αισιόδοξος για την Ελλάδα που αντιστέκεται και την Ελλάδα που επιμένει;

Οι όροι αισιόδοξος και απαισιόδοξος δεν με βρίσκουν σύμφωνο γιατί και οι δύο είναι όροι καταληκτικοί. Μ' αρέσει η λέξη ελπίδα. Αλλά η ελπίδα είναι πάλη. Μόνο εφόσον παλεύουμε έχουμε δικαίωμα να ελπίζουμε. Εάν δεν παλεύουμε δεν έχουμε δικαίωμα στην ελπίδα.

- Και μήπως το σοκ της οικονομικής κρίσης μας κάνει τελικά καλό;

Η κρίση για μένα είναι τεχνητή και στόχος της δεν είναι τόσο το οικονομικό βάλτωμα, γιατί σε χειρότερη κατάσταση από μας βρίσκονται και άλλα κράτη της Ευρώπης. Στόχος οικονομικής κρίσης είναι να δεχτεί η Ελλάδα να υποταχτεί σε θέματα που έχουν σχέση με την εθνική της υπόσταση. Σχετικά με τη Μακεδονία, σχετικά την Κύπρο και σχετικά με τη Θράκη.

- Βλέπετε δηλαδή ότι κινδυνεύουμε;

Σαφώς κινδυνεύουμε.

- Και τι πρέπει να κάνουμε;

Αυτό που έκαναν πάντα οι πρόγονοι μας. Αντίσταση. Ήρθε η ώρα να ξεκινήσει μια νέα εθνική Αντίσταση για να μπορέσουμε να ξαναβρούμε τον εαυτό μας.

- Ποιο είναι το όραμα του σημερινού Έλληνα, σε μια περίοδο βαθιάς οικονομικής και κοινωνικής κρίσης;

Το ότι δεν έχει κανένα όραμα. Απυξίδωτοι οι νέοι κολυμπούν σε μία θάλασσα ανιδανισμού.

Αναδημοσίευση από το www.sarantoskargakos.gr - Ημερομηνία δημοσίευσης: 01-12-10


Share/Save/Bookmark

6 σχόλια:

Ανώνυμος είπε...

Περιμενουμε να δούμε τη Νικοπούλου με τον Νατσιο... :)

Ανώνυμος είπε...

Πρίν δούμε την Νικοπούλου με τον Νατσιό ας διαβάσουμε τον Σαράντο Καργάκο. Που είναι πολλοί Νατσιοί και Νικοπούλες μαζί.

Ανώνυμος είπε...

Αγαπητέ Ανώνυμε 00:25,

πολύ καλός ο Καργάκος ουδεις το αμφισβητεί αυτό, αλλά μην ξεχνούμε ότι ο Καργάκος το μόνο που κάνει είναι να "συρράφει" ιστορικά βιβλία. Καλογραμμένα και ιστορικά τεκμηριωμένα μεν αλλά συρραμένα δε.

Άλλο κάνω ιστορική έρευνα άλλο ιστοριογραφώ. Υπάρχουν εκεί έξω δεκάδες ερευνητές που έχουν φάει τη ζωή τους σε ανήλιαγες και υγρές αποθήκες βιβλιοθηκών και μουσείων μελετώντας τις πηγές στο πρωτότυπο που παράγουν επιστημονικό καινοτόμο ιστορικό έργο δεκάδες φορές δυσκολότερο και χρησιμότερο από αυτό του Καργάκου. Και μάλιστα πρακτικά αφιλοκερδώς και χωρίς να τους ξέρει κανείς.

Αλήθεια έχει να επιδείξει ο Καργάκος πρωτότυπο επιστημονικό ιστορικό έργο πλην των υπέροχα καλογραμμένων εκλαικευμένων ιστοριών του που προφανώς όμως φτιάχνονται προς πώληση;

Γιατί αλήθεια αντί να βγάλει και καμμία ιστορία του δωρεάν στο διαδίκτυο μπας και ξεστραβωθεί κανένας νέος μας αυτός προτιμά να εκδίδει τα έργα του σε πολυτελείς εκδόσεις, πολυτελών εκδοτικών οίκων;

Ανώνυμος είπε...

Αγαπητέ Ανώνυμε 12:12,

Χαίρομαι που συμφωνείς πως ο Καργάκος είναι "πολύ καλός".

Θα έπρεπε να γνωρίζεις ωστόσο πως ο Καργάκος δεν "ιστοριογραφεί" και ούτε "συρράφει" ιστορικά βιβλία. Με άλλα λόγια, δεν "γράφει ιστορίες" και τις πουλά. Είναι συνεπέστατος ερευνητής, το έργο του, όσο αφορά στην μελέτη της ιστορίας, είναι υποδειγματικά τεκμηριωμένο και ο ίδιος αποτελεί υπόδειγμα ερευνητή.

Δεν γνωρίζω αν περνάει την ζωή του ή ώρες από αυτήν σε ανήλιαγες και υγρές αποθήκες βιβλιοθηκών και μουσείων. Σίγουρα όμως δεν έχει περάσει ούτε λεπτό από την ζωή του σε κάποιο χλιδάτο γραφείο πανεπιστημίου ώς δήθεν Καθηγητής-Ερευνητής-Ερευνητοπρογραμματούχος, ούτε έχει καταχραστεί μία δραχμή από κανένα ερευνητικό πρόγραμμα (που μεταξύ άλλων, συνήθως προέβλεπουν και την μελέτη των πηγών σε ανήλιαγες και υγρές αποθήκες βιβλιοθηκών και μουσείων). Έχει αλωνίσει την γή και κάθε σπιθαμή της Ελληνικής γης, μόνο και μόνο για να διασταυρώσει πληροφορίες, να βρεί νέα στοιχεία, να τα αξιολογήσει και να τα καταγράψει. Ο ίδιος χρηματοδοτεί την έρευνά του και ό,τι κάνει το κάνει από αλτρουισμό και αγάπη προς την επιστήμη.

Δεν θα σχολιάσω τα περί "καινοτόμου" και "δυσκολότερου" και "χρησιμότερου" κτλ έργου των άλλων (δεν ξέρω ποιών) ερευνητών. Αν θές καινοτομία και τα λοιπά, σε παραπέμπω στον Βερέμη, στην Θάλεια, στην Ρεπούση, στον Ηρακλείδη, σε ένα καινούριο (καινοτόμο) φρούτο απ' αυτά που φυτρώνουν στο περιβόλι του ΣΚΑΙ και σε όλη την (καινοτόμο/α) θολοκουλτούρα.

Ας κλείσω όμως με τον Καργάκο, ο οποίος δεν είναι μόνο Ιστορικός. Ο Καργάκος έχει γράψει βιβλία εκπαιδευτικά, Φιλολογικά, βιβλία γλώσσας, εκατοντάδες δοκίμια, ποιήματα, ακόμα και ταξιδιωτικούς οδηγούς.

Ο όγκος και μόνο της δουλειάς, αγαπητέ ανώνυμε 00.25, προκαλεί ίλιγγο. Ας αφήσουμε τον Καργάκο...

Ανώνυμος είπε...

Δεν τον αφήνουμε τον Καργάκο τον στηρίζουμε όπως πρέπει να κάνουμε σε κάθε Έλληνα που κρατάει Θερμοπύλες ενώ θα μπορούσε ευκολότατα να έχει πάει με την αλλη πλευρά, την προσκυνημένη, και να έχει πολύ μεγαλύτερη "αναγνώριση" και απολαβές.

Απλά θέλω να πω ότι η σύγκριση με την Νικοπούλου και τον Νατσιό είναι ατυχής. Άλλη η προσφορά των δύο αυτών και άλλη του Καργάκου. Δεν μπορούν να συγκριθούν ανόμοια πράγματα.

Ανώνυμος είπε...

Δεν υπήρξε καμία σύγκριση.