Παρασκευή, 31 Δεκεμβρίου 2010

Νατσιός - Τα νέα σχολικά βιβλία - 20 Δεκ 10

Διάλεξη του δασκάλου και θεολόγου κ. Δημητρίου Νατσιού με θέμα τα νέα σχολικά βιβλία, που έγινε στις 20.12.10, στα πλαίσια των ομιλιών της Σχολής Γονέων - Ανοικτό Πανεπιστήμιο Κατερίνης.

Διαβάστε περισσότερα......

Τετάρτη, 29 Δεκεμβρίου 2010

Η απώλεια του δικαιώματος αυτοκτονίας και το πολιτικό γίγνεσθαι

Νίκος Κοτζιάς

Ο χρόνος που κυλά είναι χρόνος προς όφελος των δανειστών της χώρας. Αντίθετα η Ελλάδα βυθίζεται σε μια όλο και πιο βαθιά ύφεση και το εξωτερικό της χρέος αυξάνει. Στους μήνες που πέρασαν μετά την υπογραφή του δεύτερου μνημονίου, η Γερμανία και οι γερμανικές τράπεζες απαλλάχτηκαν από το 15% των ομολόγων και άλλων επενδύσεων χαρτοφυλακίου που είχαν από κράτη του Ευρωπαϊκού Νότου και της Ιρλανδίας. Από αυτή τη σκοπιά, μπορεί κανείς να αναμένει ότι μέχρι το καλοκαίρι του 2011, ένα χρόνο μετά την συμφωνία του φετινού Αυγούστου, η Γερμανία και οι γερμανικές τράπεζες θα έχουν τακτοποιήσει τα του οίκου τους και θα έχουν απαλλαγεί από τοξικά του νότου.

Ενώ, λοιπόν οι κίνδυνοι, οι εξαρτήσεις και τα αρνητικά μεγέθη της ελληνικής οικονομίας της Ελλάδας θα αυξάνουν, στο ίδιο διάστημα Γάλλοι και Γερμανοί θα αυξάνουν τα τοκογλυφικά τους κέρδη από την Ελλάδα. Ταυτόχρονα θα τακτοποιούν και τα του οίκου τους ώστε να μειώσουν τις όποιες επισφάλειες και κινδύνους για τις ίδιες. Με αυτή την τακτοποίηση, διαμορφώνονται όροι ώστε η Γερμανία και οι σύμμαχές της δυνάμεις να αυξάνουν την «ικανότητά τους» να πιέσουν την Ελλάδα όποτε εκείνες το θελήσουν. Να αποσπούν όλο και μεγαλύτερα ανταλλάγματα, και αν θεωρήσουν ότι συμβαδίζει με τα στενά τους συμφέροντα να οδηγήσουν την Ελλάδα σε χρεοκοπία. Το κόστος δανεισμού της χώρας, από πολιτικής και κοινωνικής σκοπιάς, θα αυξάνει. Αντίθετα η διαπραγματευτική της θέση θα αδυνατίζει. Μάλιστα, με τη σημερινή νοοτροπία των επιτελείων της κυβέρνησης θα τείνει στην εξαφάνιση. Προκειμένου οι ισχυροί της Ευρώπης να διασφαλίσουν τα δικαιώματα και τα κέρδη τους, καθώς και την υλοποίηση των εναλλακτικών πολιτικών που διαθέτουν, επιθυμούν να περιορίσουν και άλλο τα περιθώρια διαπραγμάτευσης της Ελλάδας.

Ακόμα περισσότερο επιθυμούν να αποκτήσουν το δικαίωμα ζωής και θανάτου επί χωρών όπως είναι η Ελλάδα. Προς το σκοπό αυτό προωθούν στην Ευρωπαϊκή Ένωση την εισαγωγή της λεγόμενης «ελεγχόμενης χρεοκοπίας». Η Ελλάδα διέθετε στη διάρκεια των αρχικών διαπραγματεύσεων για το χρέος της, άνοιξη του 2010, το εργαλείο της «εκβιαστικής χρεοκοπίας». Εργαλείο με το οποίο θα μπορούσε να συμπαρασύρει στην κρίση τους ισχυρούς της ΕΕ. Εργαλείο που αποτελούσε εν δυνάμει μοχλό διαπραγμάτευσης. Τυχόν ελληνική χρεοκοπία θα είχε μεγάλο κόστος και για τους δανειστές. Τώρα, δόθηκε ο χρόνος στους τελευταίους να τακτοποιήσουν τα του οίκου τους. Ουσιαστικά, με τη σύμφωνη ψήφο της Ελλάδας μεταφέρεται το δικαίωμα της χρεοκοπίας από τα χέρια της Ελλάδας στα χέρια μερίδας των δανειστών της.

Ουσιαστικά, με τις δύο αλλαγές που συνέβησαν, η Ελλάδα δεν θα δικαιούται σε λίγο ούτε να αυτοκτονήσει. Ένα δικαίωμα που στη φύση το έχουν όλα τα ζώα. Ακόμα και οι ελέφαντες πάνε και επιλέγουν τον τόπο που θέλουν να τελειώσουν το βίο τους. Στη δε ιστορία της ανθρωπότητας αυτό το δικαίωμα το είχαν ακόμα και οι σκλάβοι, ως «ομιλούντες μηχανές». Η Ελλάδα βαθμιαία παραιτείται στο πεδίο της οικονομίας από αυτό το δικαίωμα. Το παραδίδει σε τρίτους. Αυτό σημαίνει ότι θα απολέσει και τα τελευταία δυνατά διαπραγματευτικά της χαρτιά και θα οδεύσει σε πλήρη διαπραγματευτική απαξίωσή.

Αναδημοσίευση από το Epirus Gate - Ημερομηνία δημοσίευσης: 29-12-10

Διαβάστε περισσότερα......

Π. Ήφαιστος: Παρέμβαση για τον ρόλο της Εκκλησίας

Παρέμβαση στο ζήτημα της «θέσης και άποψης» της ελληνικής εκκλησίας
Παναγιώτης Ήφαιστος

Το συντρέχον μέγα κοινωνικό, πολιτικό, οικονομικό, πνευματικό, ηθικό και διπλωματικό πρόβλημα της Ελλάδας το οποίο ενδέχεται να καταλύσει ολοκληρωτικά το νεοελληνικό κρατίδιο συμπαρασύροντας στο βάραθρο όσους έλληνες απέμειναν, δεν είναι άσχετο με την συζήτηση για τον ρόλο της Ελλαδικής Εκκλησίας, και δεν αφορά μόνο τον εκάστοτε Αρχιεπίσκοπο ή επίσκοπο. Αυτό που διακυβεύεται, εκτιμώ, είναι κατά πόσο η Ελλάδα μετά από δύο περίπου αιώνες, θα καταστεί εθνικά ανεξάρτητη. Κατά πόσο θα εισέλθει σε πορεία δημοκρατίας και πολιτικού πολιτισμού, ή, αντίστροφα, κατά πόσο θα διαλυθεί για να εκτονωθούν τα σύνδρομα όσων επί δεκαετίες την καβαλίκευαν σέρνοντάς την στην εξάρτηση, στην πνευματικό τέλμα, στο ηθικό ξεχαρβάλωμα, στις ήττες και στις καταστροφές. Συντομογραφικά τονίζω τα πιο κάτω:

Έτσι που καταντήσαμε λόγω διάδοσης των εθνομηδενιστικών παραδοχών, ας καταθέσω, πρώτα, ένα «πιστοποιητικό προοδευτικής ορθότητας»: Δεν είμαι κατ’ ανάγκη θρησκευόμενος. Δεν ενδιαφέρει κανένα και δεν σχετίζεται με την επίμαχη συζήτηση, επιπλέον, εάν ο αναλυτής ενός τέτοιου ζητήματος είναι «πιστός», άθεος, ή πιστός πλην μη συχνός επισκέπτης στην Εκκλησία της ενορίας του. Τα ζητήματα που τίθενται για τον ρόλο της Εκκλησίας είναι πολιτικά και έτσι θα τα δω εδώ. Πρωτίστως, θέτουν επί τάπητος το ερώτημα κατά πόσο θα μιλάμε λογικά και στην βάση στοιχειωδών γνώσεων για τον άνθρωπο, το κράτος και τον κόσμο ή κατά πόσο υπάρχουν πλέον εχθρικά και φιλοσοφικά ασυμβίβαστα στρατόπεδα. Γιατί το σύνορο προσδιορίζεται, εν τέλει, από την απάντηση στο ερώτημα «τι συγκροτεί και τι συγκρατεί τα κράτη και τον κόσμο;». Το συμπαρομαρτούν επίσης ερώτημα: «πώς εξελίχθηκε ο κόσμος από την αρχαιότητα μέχρι το τέλος της Βυζαντινής Οικουμένης και στην συνέχεια από τον 15ο αιώνα μέχρι σήμερα;».

Λόγος για να συζητούν δύο έλληνες σήμερα δεν υπάρχει αν δεν στέκονται πάνω στην ίδια πασίδηλη διάγνωση των αιτίων: Το μέγα πρόβλημα της Ελλάδας ποτέ δεν ήταν η Εκκλησία αλλά η ξένη εξάρτηση και η άρρηκτα συναρτημένη με αυτή φαυλοκρατία των εκάστοτε εξαρτημένων εξουσιαστών των δύο τελευταίων αιώνων. Βαθύτερη αιτία είναι ότι ήδη μετά την δεκαετία του 1820 το κρατικό εποικοδόμημα στημένο μοντερνιστικά ήταν ηθικοκανονιστικά ασύμβατο με την υποκείμενη μακραίωνα διαμορφωμένη εθνική ανθρωπολογία. Η εξουσία που στήθηκε μέχρι και σήμερα ακούει στο όνομα «έμμεση αντιπροσώπευση». Όμως, κατ’ όνομα μόνο είναι έστω και «έμμεση αντιπροσωπευτική δημοκρατία». Για να δικαιούνταν το τελευταίο ακρωνύμιο έπρεπε να έχει φορά κίνησης προς άμεση δημοκρατία. Κάτι τέτοιο δεν συμβαίνει! Μετά την επανάσταση, δεν κινηθήκαμε πάνω στα αχνάρια της τρισχιλιετούς παράδοσής μας στον στίβο του εθνικού πολιτικού πολιτισμού ο οποίος είναι εξ αντικειμένου εγγενώς δημοκρατικός. Το αποτέλεσμα είναι ότι εδώ και δύο αιώνες βρισκόμαστε μέσα σε τούνελ εξάρτησης, φαύλων κύκλων εμφύλιων διενέξεων και διαδοχής της μιας κρατικής φαυλοκρατίας από μια άλλη.

Είναι τουλάχιστον απαράδεκτος και αχαρακτήριστος αυταρχισμός εάν κανείς αξιώσει από οποιαδήποτε ομάδα ή μέλος της ελληνικής κοινωνίας να μην έχει λόγο για τα κοινωνικοπολιτικά δρώμενα, ιδιαίτερα όταν πολλοί σήμερα βάσιμα φοβούνται ότι κινδυνεύουμε να καταρρεύσουμε ολοσχερώς. Όταν όλοι μιλούν για μεγάλες επερχόμενες κακουχίες των ελλήνων, για μεγάλα δεινά και για ένα ενδεχομένως αναπόδραστα επερχόμενο μερικό ή ολικό ιστορικό εκμηδενισμό, αποτελεί τουλάχιστον προπέτεια εάν κανείς ζητά από τον σημαντικότερο, μεγαλύτερο και ιστορικότερο πνευματικό θεσμό των ελλήνων να σιωπήσει. Είναι εξαιρετικά πονηρή στάση αν κανείς αξιώνει να στερηθεί η Ελληνική Εκκλησία της ελεύθερης και ανεμπόδιστης διατύπωσης θέσεων που εκφράζουν τον μακραίωνα διαμορφωμένο πνευματικό κόσμο που μακραίωνα αντιπροσωπεύει. Αντικειμενική ιστορική συνθήκη με την οποία συνηγορούν πολλά εκατομμύρια ελλήνων. Είναι αχαρακτήριστο να επιχειρείται να εμποδιστεί ένας πνευματικός θεσμός να διατυπώσει κοινωνικοπολιτικές ευαισθησίες, ιδιαίτερα σε στιγμές που τα περισσότερα μέλη της κοινωνίας πλήττονται καίρια από λάθη, παραλήψεις και πολιτικά εγκλήματα με αποτέλεσμα σήμερα να έχει απολέσει, προσωρινά ελπίζουμε, το πολυτιμότερο αγαθό μιας κοινωνίας, την εθνική της ανεξαρτησία. Είναι τελείως απαράδεκτο, επιπλέον, να ακούονται πονηρές γκρίνιες ως και αν και η Ελληνική Εκκλησία να εμφορείται από Θεοκρατικά δόγματα. Έλεος: Η Ορθόδοξη παράδοσή μας ήταν και είναι ανθρωποκεντρική ακόμη και στις πιο ακραίες εκδηλώσεις της ή ταυτίσεις της που οφείλονταν συνήθως σε δύσκολες ιστορικές συγκυρίες ή ατομικές ιδιοσυγκρασίες. Καθετί περί του αντιθέτου είναι παντελώς ανυπόστατος και αχαρακτήριστα άδικος ισχυρισμός.

Η αλήθεια, όμως, είναι ότι αυτό που διακυβεύεται είναι κάτι άλλο: Είναι κατά πόσο εμείς, οι νεοέλληνες, θα μείνουμε –έτσι για να συνεχίσουν να εκπληρώνονται κάποια σύνδρομα παλαιολιθικών υλιστικών αντιλήψεων– καθυποταγμένοι σε μοντερνιστικές και εθνομηδενιστικές νοοτροπίες που ροκανίζουν την ελληνική κοινωνία ηθικά, πνευματικά, οικονομικά, πολιτικά και κυριαρχικά. Ενώ όλα τα κράτη!! αφήνουν πίσω την μοντερνιστική αυτοκτονική ιδεολογία περί μιας αποκλειστικά υλιστικής δημόσιας σφαίρας, κάποιοι μεταξύ μας, λόγω αυτοκτονικής κεκτημένης ταχύτητας, ή επενδυμένων συμφερόντων στην ξένη εξάρτηση που θρέφεται από την απώλεια της ανεξαρτησίας μας, συνεχίζουν να καταπολεμούν την εισροή του πνευματικού κόσμου των ελλήνων πολιτών μέσα στα πολιτειακά δρώμενα.

Θα αποτελούσε κακόγουστο αστείο –για να μην πω εχθρική στάση κατά της ελληνικής κοινωνίας– αν κανείς ισχυριζόταν πως η Ορθόδοξη πνευματική μας παράδοση δεν αποτελεί ένα σημαντικό στοιχείο του πνευματικού μας πλούτου και υπό τις περιστάσεις ίσως το μόνο στήριγμα πάνω στο οποίο μπορούμε να κρατηθούμε. Ή μήπως βλέπουμε γύρω μας πολλούς πνευματικά εμφορούμενους και πανέτοιμους να παλέψουν για την χαμένη πλέον εθνική μας ανεξαρτησία! Αυτό που βλέπουμε είναι το αντίθετο: Αντί κάποιοι να σιωπήσουν και να υπηρετήσουν ταπεινά την πατρίδα ξεστομίζουν φράσεις όπως «θα αλλάξουμε την Ελλάδα και τους Έλληνες». Οι Έλληνες όμως δεν χρειάζονται αλλαγή παρά μόνο μια: Να αποδεσμευτούν πολιτικοστοχαστικά για να μπορέσουν να κολυμπήσουν μέσα στον ωκεανό της ελληνικότητάς τους. Εκεί μέσα μπορούν να ποτιστούν πνευματικά, να δυναμώσουν τις κοσμοθεωρίες τους, να σταθούν όρθιοι ακόμη και αν οικονομικά πτωχεύσουν και να αποκτήσουν γνώση για το πώς θα πορευθούν στρατηγικά. Και μέσα σε αυτό τον ωκεανό ρέουν πολλοί ποταμοί δικοί μας και άλλων, εκ των οποίων ένας δικός μας και πολύ μεγάλος, είναι η ελληνική ορθόδοξη μεταφυσική παράδοση. Ας ανορθωθούμε και αντικρούσουμε στους εγχώριους υβριστές των κοσμοθεωριών μας: Οι κοσμοθεωρίες μας, οι παραδόσεις μας και τα πνευματικά και πολιτικά κεκτημένα μας είναι βαθιά ριζωμένα, βαθύτατα δημοκρατικά, βαθύτατα προσκολλημένα στην έννοια της πολιτικής ελευθερίας, βαθύτατα ανθρωπιστικά, φιλάνθρωπα, οικουμενικά και πάντοτε σύγχρονα.

Όσοι δεν είναι κακόπιστοι ή αφελείς ας το κατανοήσουν: Μετά την πτώση του Βυζαντίου ο διεθνιστικοϋλισμός έβαλε τον κόσμο σε καταστροφική πορεία και τον πολιτικό πολιτισμό σε καθοδική πορεία. Διαδοχικά είχαμε μια αλληλουχία ιστορικά αλληλένδετων γεγονότων: Υλιστικές δημόσιες σφαίρες, αστικοποίηση, αποικιοκρατία, γενοκτονίες, εθνοκαθάρσεις (για να επιφέρουν στην Ευρώπη και στην Βόρειο Αμερική το «κρατικό έθνος», μια ρατσιστική αντίληψη της κρατικής οργάνωσης παντελώς άγνωστη στον ελληνικό πολιτισμό, πολύ δε περισσότερο άγνωστη στην ελληνική ορθόδοξη παράδοση. Αποτελεί παράδοξο και ύπουλη ύβρη όταν προσάπτονται κατηγορίες περί ρατσισμού ή εθνικισμού καθότι την σύγχρονη εποχή τέτοιες ιδιότητες διέθετε μόνο η μοντερνιστική διαδρομή μετά τον 16ο αιώνα. Συμβατή με την ελληνικότητα είναι μόνο η κλασική νοηματοδότηση του έθνους, η οποία, εξάλλου, αποτέλεσε τον άξονα του διαχρονικού δημοκρατικού πολιτικού πολιτισμού όποτε και όταν υπήρξε. Αυτοί που εφηύραν τις σύγχρονες ρατσιστικές ιδεολογίες, επιπλέον, είναι οι ίδιοι που καταλήστευσαν τον πλανήτη αποικιοκρατικά, περιέπλεξαν όλα τα έθνη σε αδιέξοδες ιδεολογικές δήθεν ηγεμονομαχίες, προκάλεσαν παντελώς άσκοπους εμφύλιους πολέμους και άσκησαν φασιστικές μεθόδους διαίρει και βασίλευε που συνεχίζονται μέχρι τις μέρες μας. Αυτή η καταστροφική πορεία που προκάλεσε ο διεθνιστικοϋλισμός, όμως, σταδιακά αντιστρέφεται. Τα υπολείμματα αυτής της, από άποψη πολιτικού πολιτισμού βέβηλης, ιστορικής φάσης, συνεχίζουν να πλήττουν μέλη πολλών κοινωνιών.

Σε μερικά εξαρτημένα κρατίδια με μακραίωνους πολιτισμούς, είναι αλήθεια ότι φορείς μοντερνιστικών δογμάτων συνεχίζουν να καβαλικεύουν την εξουσία, να επανδρώνουν τα πανεπιστήμια και να αναμασούν αδιάντροπα ξεπεσμένα δόγματά μη διστάζοντας να επιτίθενται κατά των κοσμοθεωριών και των πνευματικών θεσφάτων των υποκείμενων κοινωνιών. Ο φανατισμός τους είναι απολίτιστος, η προπέτειά τους απύθμενη και συνέπειες των στάσεών τους πάντοτε καταστροφικές. Τι άλλο να περιμένουμε όμως, για εγγενώς κοσμοπλαστικά δόγματα μιλάμε! Και οι κοσμοπλάστες ήταν πάντα «σοφοί». Γύρω μας, καθημερινά, αυτό αξιώνουν ακόμη και σπιθαμιαίου αναστήματος κοσμοπλάστες.

Εξουσιαστικά υπολείμματα εθνομηδενιστικών μοντερνιστικών ιδεολογημάτων στέκονται υπεράνω του «λαουτσίκου» και ενίοτε με υπεροψία και θράσος χιλίων πιθήκων υπερθέτουν τα δόγματά τους πάνω από την ιστορικά σμιλευμένη ανθρωπολογία μερικών άτυχων κοινωνικών οντοτήτων. Τολμούν ακόμη, τους άμοιρους πολίτες που σύνθλιψε η άτυχη παρουσία τους, και που καθημερινά αγωνίζονται να επιβιώσουν εις πείσμα και ερήμην του καταπιεστικού κράτους τους, να τους ονομάζουν «διεφθαρμένους» και τους εαυτούς τους θεόσταλτους δονκιχώτες προορισμένους να επιβάλουν κάθαρση.

Χωρίς την παραμικρή μυωπία μπροστά στους Κύκλωπες, τις Σειρήνες, τους Ποσειδώνες και τις τρικυμίες της θαλασσοπορίας προς την «ανύπαρκτη» Ιθάκη του 21ου αιώνα, κανείς εύλογα μπορεί να ισχυριστεί πως με ιστορικούς όρους έφθασε, το τέλος της εποχής των ιδεολόγων κοσμοπλαστών: Με αφετηρία τους εθνικοαπελευθερωτικούς αγώνες που τελεσφόρησαν και δημιούργησαν δεκάδες ανεξάρτητα έθνη, με την αποτυχία του εξίσου μοντερνιστικού φασισμού, με την παρακμή των δυτικών ηγεμονιών τον τελευταίο αιώνα και με την πτώση του επίπλαστου υπερκράτους της Σοβιετικής Ένωσης, σήμερα δισεκατομμύρια άνθρωποι –πολλοί μέσα σε μεγάλα αν όχι γιγαντιαία έθνη– πετάνε στον ιστορικό σκουπιδοτενεκέ την μοντερνιστική διαστροφή που θέλει μια αποκλειστικά υλιστική δημόσια σφαίρα και επιζητεί την ανθρωπολογική εκμηδένιση των κρατών ως μέσο δήθεν εύτακτης διακυβέρνησής τους. Σε αυτή ακριβώς την λογική εντάσσεται κάθε αξίωση να εμποδιστεί να εισέλθει μέσα στην ελληνική δημόσια σφαίρα ο ανθρωποκεντρικός, δημοκρατικός, οικουμενικός και φιλάνθρωπος πολιτισμός της ελληνικής ορθόδοξης παράδοσης.

Αυτό μάλιστα όταν ευρύτερα πλέον σε όλα τα κράτη, ο πνευματικός κόσμος των πολιτών, συμπεριλαμβανομένης της μεταφυσικής πίστης των πολιτών όλων των κοινωνιών, εισρέει και διαμορφώνει την ηθικοκανονιστική τάξη. Αυτός ήταν πάντοτε ο κόσμος πριν έλθει ο ιδεολογικός φασισμός από τον 16ο αιώνα και εντεύθεν. Αυτός δεν μπορεί πια παρά να είναι και ο νέος κόσμος του 21ου αιώνα. Σε αντίθεση με τις μοντερνιστικές υλιστικές παραδοχές, είναι αναπόδραστο ο πολιτισμένος πολιτικός βίος και η ανάδειξη των εθνών στην ιεραρχία των σημασιών να είναι συναρτημένη με τον πνευματικό τους κόσμο, την μεταφυσική πίστη των πολιτών, τις ουσίες τους και τις κοσμοθεωρίες τους. Η εθνοκρατική ανθρωπολογία και ο εγγενής πνευματικός και αισθητός της πολιτισμός δεν μπορεί παρά να είναι πλέον ο άξονας τόσο της ενδοκρατικής ζωής όσο και της διεθνούς ζωής. Η εποχή του εθνομηδενισμού τελείωσε απλά κάποιοι δεν θέλουν να το δεχθούν και οι κοινωνίες πρέπει να προσέχουν από αυτούς. Ωραιοποιημένα και μεταμφιεσμένα τους καλούν να επιστρέψουν στην προ-πολιτική υλιστική βαρβαρότητα.

Ανεξαρτήτως των πιο πάνω, υπάρχουν, επιπλέον, τα κοινωνικοοντολογικά γεγονότα. Παρά τις αναστολές και τις οπισθοδρομήσεις που προκάλεσε η προ-πολιτική μοντερνιστική νοηματοδότηση της πολιτικής με όρους ωμής ισχύος, οι άνθρωποι, ερήμην και εις πείσμα των υλιστικών ιδεολογιών, κατόρθωσαν, τους πέντε τελευταίους αιώνες, να συγκροτηθούν ανθρωπολογικά και πολιτικά. Έχουμε ήδη μια εθνοκρατοκεντρική διεθνή τάξη πραγμάτων που εκκολάπτεται μπροστά στα μάτια μας.

Η μετάβαση σε ένα πιο σταθερό εθνοκρατοκεντρικό κόσμο, βέβαια, δεν θα είναι απλή ή εύκολη. Η ανοδική φορά θα συναρτάται πάντοτε με την επιτυχία συγκρότησης αντί-ηγεμονικών συσπειρώσεων αλλά και με την εμπέδωση της κοινής κοσμοθεωρίας όλων των εθνών, δηλαδή της Υψηλής Αρχής της Εθνικής Ανεξαρτησίας. Κοσμοθεωρητικής παραδοχής απέναντι στην οποία στέκεται το παρωχημένο συνονθύλευμα των μοντερνιστών, μεταμοντερνιστών και εθνομηδενιστών.

Όσοι επί δεκαετίες αν όχι αιώνες στήριξαν την εξάρτηση του νέο-ελληνικού κράτους και την στέρησή της από την ελληνική του παράδοση καλά θα κάνουν, αν έχουν τσίπα ντροπής, να σταματήσουν να βάλουν κατά των ανθρωπολογικών προϋποθέσεων των ελλήνων οι οποίες εις πείσμα του μοντερνιστικού κράτους, διώξεων, δικτατοριών, γενοκτονιών και δυσπραγίας, επιβίωσαν. Και ανεξαρτήτως του κατά πόσο είμαστε ή δεν είμαστε όλοι θρήσκοι, σίγουρα οι πλείστοι έλληνες θεωρούν την επίθεση κατά της Ορθόδοξης παράδοσής τους ως ύβρη κατά της ύπαρξής τους και κατά τον κοσμοθεωριών τους. Οι φορείς αυτής της μεγάλης πνευματικής παράδοσης όχι μόνο δεν πρέπει να σιωπήσουν αλλά θα πρέπει να πυκνώσουν τις παρεμβάσεις υπέρ της βαλλόμενης ελληνικής κοινωνίας.

Τέλος, αν και περιττό ας επισημάνουμε πως σε ένα πραγματικά δημοκρατικό πολιτειακό κόσμο όλες οι μεταφυσικές φιλοσοφίες έχουν θέση, ακόμη και οι αθεϊστικές. Ακόμη και οι μεταμοντέρνες και οι ανθρωπολογικά εκμηδενισμένες. Πλην όμως οι τελευταίες, νοιώθοντας πλέον ως μια απελπισμένη μειονότητα, γίνονται αδιάντροπα και αναίτια επιθετικές και επιχειρούν να κρατήσουν την Ελλάδα στα πίσω καθίσματα της ιστορίας: Καθηλωμένους, εκμηδενισμένους, στερούμενους του πνευματικού τους κόσμου και υποχείρια των διεθνών και διεθνικών θηρίων. Αυτό θέλουν να παθαίνουμε, κάποιοι, για να θρέψουν τα παρωχημένα ιδεολογικά σύνδρομά τους; Ας είμαστε εν τέλει, εκατέρωθεν, όλοι ειλικρινείς και ξεκάθαροι σε αυτά που λέμε!

Τέλος, επειδή τυγχάνει να είμαι συγγραφέας και επειδή δεν μπορούν να ειπωθούν πολλά με μερικές μονο γραμμές, όποιος ενδιαφέρεται μπορεί να ανατρέξει στο βιβλίο μου Κοσμοθεωρία των Εθνών, Συγκρότηση και συγκράτηση των κρατών, της Ευρώπης και του Κόσμου ή και σε δοκίμια όπως το «Το μεταβατικό σύστημα της Βεστφαλίας και του ΟΗΕ υπό την αίρεση των προϋποθέσεων που αναπτύσσονται στο κοσμοσυστημικό επίπεδο» ή το «Έθνος ως Δημοκρατία vs Μεταμοντερνισμός - εθνομηδενισμός - αποδομησμός».

Αναδημοσίευση από το www.ifestosedu.gr - Ημερομηνία δημοσίευσης: 28-12-10

 

Σχετικά:

  1. «Ή Εκκλησία απέναντι στή σύγχρονη κρίση», 16.12.10
  2. Παναγιώτης Ήφαιστος, Το μεταβατικό σύστημα της Βεστφαλίας και του ΟΗΕ υπό την αίρεση των προϋποθέσεων που αναπτύσσονται στο κοσμοσυστημικό επίπεδο, 17.12.10
  3. Μαρία Ρεπούση, Οι αποσιωπήσεις της διακήρυξης, 24.12.10
  4. Τομές 28.12.10 2/6 - Μ. Ρεπούση: Οι οδηγοί του όχλου
  5. Άννα Διαμαντοπούλου: Με εξέπληξε δυσάρεστα το κείμενο της Ιεραρχίας, 31.12.10

Διαβάστε περισσότερα......

Τρίτη, 28 Δεκεμβρίου 2010

Δεν έβαλαν βέτο, έμειναν οι γκρίζες ζώνες

ΝΑΤΟ: ΑΠΟ ΤΟ 1995 ΖΗΤΗΜΑ ΚΥΡΙΑΡΧΙΑΣ ΣΤΟ ΑΙΓΑΙΟ
Της ΚΥΡΑΣ ΑΔΑΜ

Προσφάτως η Ελλάδα αποχώρησε από τη ΝΑΤΟϊκή άσκηση αεράμυνας Noble-aspect 2010 επειδή το ΝΑΤΟ απέρριψε τη θέση της Ελλάδας και δεν συμπεριέλαβε στην άσκηση τα νησιά του Αν. Αιγαίου και κυρίως τις αεροπορικές δυνάμεις (αεροδρόμιο-ραντάρ) της Λήμνου.

Το έγγραφο 1 (αριστερά), εμπιστευτικό του ΝΑΤΟ, δείχνει την υιοθέτηση των τουρκικών απαιτήσεων από τη συμμαχία. Το έγγραφο 2 (πάνω δεξιά) είναι τουρκική επιστολή του 1998 προς τον γ.γ. Χαβιέ Σολάνα. Επιμένει ιδιαίτερα για τη Λήμνο. Το έγγραφο 3 (κάτω δεξιά), ελληνική επιστολή προς τον γ.γ. το 1998, περιέχει τις ελληνικές θέσεις

Κατ' αυτόν τον τρόπο το ΝΑΤΟ εφάρμοσε κατά γράμμα τη διαταγή του 2006 (που απαγορεύει στα ελληνικά αεροσκάφη για σκοπούς ΝΑΤΟ να προσεγγίζουν εγγύτερα των 6 ν.μ. από τα νησιά του Αν. Αιγαίου, να πετάνε πάνω από αυτά και να προσγειώνονται σ' αυτά) και δεν συμπεριέλαβε τα 7 F16 τα οποία εδρεύουν στο αεροδρόμιο της Λήμνου να προσγειώνονται και να απογειώνονται από το αεροδρόμιο αυτό για να συμμετάσχουν στην άσκηση. Το ίδιο έπραξε το ΝΑΤΟ και για το στρατιωτικό ραντάρ της Λήμνου και δεν το συμπεριέλαβε στην άσκηση.

Η ελληνική αποχώρηση από τη ΝΑΤΟϊκή άσκηση δεν αποτελεί λύση, απλώς καταγράφει την πολιτική αδυναμία διαχείρισης της ανάκλησης της απαράδεκτης διαταγής του ΝΑΤΟ, η οποία ευθέως θέτει θέμα ακεραιότητας της ελληνικής κυριαρχίας για όλα τα νησιά του Αν. Αιγαίου.

Το θέμα της διαταγής του ΝΑΤΟ (AEGEAN POLICY 26/8/2006) η οποία δημιουργεί καθεστώς γκρίζας ζώνης για τα νησιά του Αν. Αιγαίου και θέτει σε ευθεία αμφισβήτηση την ελληνική κυριαρχία για την υφαλοκρηπίδα, την ΑΟΖ, τη ζώνη αλιείας, την περιοχή έρευνας και διάσωσης και τα χωρικά ύστατα, έχει αφετηρία το 1995.

Λόγω αδυναμίας

Τη χρονιά εκείνη, λόγω αδράνειας και αδυναμίας τής τότε κυβέρνησης, η Τουρκία πέτυχε ώστε το ΝΑΤΟ να αποδεχθεί ότι τα νησιά του Αν. Αιγαίου τελούν υπό καθεστώς αποστρατιωτικοποίησης, όπως φαίνεται στο έγγραφο (1) που παρουσιάζει η «Ε».

Στο έγγραφο αυτό, που αποτελεί οδηγία του ανώτατου διοικητή των Ευρωπαϊκών Δυνάμεων του ΝΑΤΟ, αναφέρονται ονομαστικά τα νησιά του Αν. Αιγαίου ως αποστρατιωτικοποιημένα.

Αυτή ήταν η αφετηρία για να φτάσουμε στη διαταγή του AEGEAN POLICY 26/8/2006.

Εκτοτε η Τουρκία ουδέποτε έκανε πίσω από τη «σταθερή τουρκική θέση» σύμφωνα με την οποία δεν δέχεται την άμεση ή έμμεση συμπερίληψη στα έγγραφα του ΝΑΤΟ «στρατιωτικών μέσων που εδρεύουν παρανόμως σε αποστρατιωτικοποιημένες περιοχές σύμφωνα με διεθνείς συνθήκες...».

Τον Νοέμβριο του 1998 ο τότε πρέσβης της Τουρκίας στο ΝΑΤΟ Ονούρ Οϊμέν (έγγραφο 2) σε συνδιάσκεψη του ΝΑΤΟ υπό τον τότε γ. γραμματέα του ΝΑΤΟ Χαβιέ Σολάνα και με τη συμμετοχή τού τότε πρέσβη της Ελλάδας Γ. Σαββαΐδη κατέθεσε τις θέσεις της τουρκικής κυβέρνησης, σε τρισέλιδο υπόμνημα, που υποστήριζε ότι τα νησιά του Αν. Αιγαίου για διάφορους λόγους, π.χ. από ελληνική... εισβολή μέχρι καταπάτηση διεθνών συνθηκών, είναι όλα αποστρατιωτικοποιημένα.

Δυσαρέσκεια

Οι ελληνικές αντιρρήσεις υπήρξαν τα επόμενα έτη ήπιες και δεν ανέτρεψαν τις οδηγίες του SACEUR. Οπως φαίνεται και στο ελληνικό έγγραφο της 5ης Νοεμβρίου 1998 (έγγραφο 3), η ελληνική κυβέρνηση εξέφρασε για ακόμη μία φορά τη δυσαρέσκειά της για την τροπή των πραγμάτων και την άρνησή της να δεχθεί τις αποφάσεις, εστιάζοντας τις αντιρρήσεις της μόνο στην περίπτωση της Λήμνου.

Ωστόσο ανάλογες ενέργειες η Τουρκία έκανε το 1996 και προς το EURO CONTROL και τον ICAO, με αποτέλεσμα να αποδεχθεί ο τελευταίος ότι η Λήμνος τελεί υπό καθεστώς αποστρατιωτικοποίησης και να απαγορεύει τη χρήση του στρατιωτικού ελικόπτερου που εδρεύει στο νησί για επιχειρήσεις έρευνας και διάσωσης.

Από το 2002 η Τουρκία πέτυχε μέσω των ΝΑΤΟ, EURO CONTROL, ICAO να καταστήσει το Αν. Αιγαίο στην πραγματικότητα μια «γκρίζα ζώνη» με αποκορύφωμα τη ΝΑΤΟϊκή οδηγία του 2006, σύμφωνα με την οποία απαγορεύεται στα ελληνικά μαχητικά να πετάνε πάνω από τα νησιά του Αν. Αιγαίου και στην περίπτωση που πετάξουν, τότε το στρατηγείο της Σμύρνης να τα αναχαιτίζει με τουρκικά, με το αιτιολογικό ότι έχουν παραβιάσει την απαγορευτική διαταγή του ΝΑΤΟ AEGEAN POLICY 2006.

Για ανατροπή

Προσφάτως η ελληνική κυβέρνηση διά του ΥΕΘΑ δήλωσε ότι έχουν δρομολογηθεί ενέργειες για την ανάκληση της διαταγής του 2006 σχετικά με τα νησιά του Αν. Αιγαίου, κάτι που μοιάζει ιδιαίτερα δύσκολο διότι η πρακτική που έχει αναπτυχθεί δύσκολα ανατρέπεται.

Και όμως η ανατροπή και η ανάκληση της διαταγής του 2006 θα μπορούσαν να έχουν γίνει αν η κυβέρνηση, οι υπουργοί Εξωτερικών και Αμυνας, αλλά και ο πρωθυπουργός ασκούσαν βέτο στο νέο δόγμα του ΝΑΤΟ στην πρόσφατη σύνοδο κορυφής του, χάνοντας έτσι μια μοναδική ευκαιρία.

Αναδημοσίευση από την Ελευθεροτυπία - Ημερομηνία δημοσίευσης: 28-12-10

 

Σχετικά:

  1. Τομές 13.01.09 4/8 - Πεδίο βολής Άνδρου και 25ος μεσημβρινός

Διαβάστε περισσότερα......

Ρηξη-κέλευθα - Καραποστόλης - Διχασμός και εξιλέωση - 5 Ιουλ 10

Ο Γιώργος Καραμπελιάς συζητά με τον καθηγητή Πολιτισμού και Επικοινωνίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών κ. Βασίλη Καραποστόλη, με αφορμή το πρόσφατο βιβλίο του Βασίλη Καραποστόλη «Διχασμός και εξιλέωση» (Περί πολιτικής ηθικής των Ελλήνων), εκδόσεις Πατάκη, 2010.

Αναδημοσίευση από το Άρδην - Ημερομηνία δημοσίευσης: 23-11-10

Σχετικά:

  1. Βασίλης Καραποστόλης, «Κατατριβόμαστε με τα μικρά και θεωρούμε πως μας αξίζουν τα μεγάλα», 25.7.10
  2. Λαοκράτης Bάσσης, Σε αναζήτηση της ελληνικής ταυτότητας, 31.10.10

Διαβάστε περισσότερα......

Ζουράρις - Για τη ΣΠΙΘΑ του Μίκη Θεοδωράκη - 27 Δεκ 10

Το μέλος της πρωτοβουλίας ΣΠΙΘΑ Θεσσαλονίκης Κώστας Ζουράρις μιλά για την κίνηση ανεξάρτητων πολιτών.

Αναδημοσίευση από το Φοιτητικό Αντίφωνο - Ημερομηνία δημοσίευσης: 28-12-10

Σχετικά:

  1. ΣΠΙΘΑ Κίνημα Ανεξάρτητων Πολιτών - Μίκης Θεοδωράκης - Ιδρυτική Διακήρυξη - 1 Δεκ 10

Διαβάστε περισσότερα......

Πρόσωπα - Ν. Λυγερός - Μαραθώνας, Θερμοπύλες, Καστελόριζο - 4 Δεκ 10

Στα πλαίσια της εκπομπής Πρόσωπα της 4.12.10, η Δήμητρα Αλεξάκη αναφέρεται στην ελληνική γεωστρατηγική και συζητά με τον Στρατηγικό Σύμβουλο κ. Νίκο Λυγερό.

Σχετικά:

  1. Νίκος Λυγερός, Μαραθώνας, Θερμοπύλες, Καστελόριζο, Νοέμβριος 2010
  2. Εκστρατεία Εμπροσθοφύλακα: Στέλνω μια κάρτα στο Καστελόριζο!, 24.12.10
  3. Βασίλειος Μαρκεζίνης, Θεόδωρος Καρυώτης, Η τραγωδία του Καστελόριζου, 27.12.10

Διαβάστε περισσότερα......

Δευτέρα, 27 Δεκεμβρίου 2010

Τά Χριστούγεννα τοῦ τεμπέλη (Ὁ διαχρονικός Παπαδιαμάντης)

Σαράντος Ι. Καργάκος

Σέ δέκα περίπου ἡμέρες ἀπό σήμερα, καί συγκεκριμένα στίς 3 Ἰανουαρίου, συμπληρώνονται 100 χρόνια ἀπό τό θάνατο τοῦ Ἀλέξανδρου Παπαδιαμάντη (1851-1911), τοῦ συγγραφέα πού ἔχει συνδεθεῖ ὅσο κανείς ἄλλος μέ τίς πανέορτες καί πανέκλαμπρες ἡμέρες τοῦ Δωδεκαημέρου καί τοῦ ἑλληνικοῦ Πάσχα. Ἀσφαλῶς, καί ἡ πολιτεία καί ἡ ἐκκλησία κάτι θά κάνουν γιά νά τιμήσουν τήν μνήμη του. Ἐπίσης καί τά λογοτεχνικά σωματεῖα. Καί πάλι θά ξανακούσουμε «τά χθεσινά ἐκεῖνα» γιά τόν ἀναμφισβήτητο θρησκευτισμό του, τήν φυσιολατρία, τόν παγανισμό καί τόν ἐρωτισμό του.

Τόν ψάλτη τῆς χαμοζωῆς τόν κατέταξαν παλαιότεροι κριτικοί στούς ἠθογράφους. Δέν εἶδαν τή βαθειά κοινωνική διάσταση τοῦ ἔργου του. Κι ὅμως, ὅπως ἔδειξα μέ τά ἔργα μου «Ξαναδιαβάζοντας τήν Φόνισσα» (Gutenberg 1987) καί «Πολιτικός Παπαδιαμάντης» (Ἁρμός 2003), ὁ Σκιαθίτης συγγραφέας παραμένει, σέ οὐσιαστική καί ὄχι σέ ἐπιδερμική, διάσταση ὁ μεγαλύτερος κοινωνικός καί πολιτικός συγγραφέας τῶν γραμμάτων μας. Τό γεγονός ὅτι δέν σήκωσε καμμιά πολιτική παντιέρα, οὔτε κάν αὐτή τῆς Μεγάλης Ἰδέας, δέν τόν κάνει ἀπολιτικό. Ὅπως συχνά ἔχουμε γράψει, ὁ Παπαδιαμάντης μπορεῖ νά ἦταν ἀπολίτευτος, δέν ἦταν ὅμως ἀπολιτικός. Τό γεγονός ὅτι ἄσκησε ἀμείλικτη κριτική στήν τότε πολιτική, τόν καθιστᾶ ἀντιπολιτευτικό ἀλλά ὄχι ἀπολιτικό. Καί τό σημαντικό εἶναι πώς ὅ,τι ἔγραψε γιά τήν τότε πολιτική, ἰσχύει καί γιά τήν παροῦσα καί, ὅπως βλέπω, καί γιά τήν μέλλουσα. «Οἱ Χαλασοχώρηδες» εἶναι τό θλιβερό πεπρωμένο μας.

Ποιός σήμερα συνετός πολίτης μπορεῖ νά ἀμφισβητήσει τά ὅσα γράφει σ’ ἕνα μικρό κείμενό του ὁ Παπαδιαμάντης ὑπό τόν τίτλο «Οἰωνός», πού δημοσιεύθηκε στήν «Ἀκρόπολιν» τοῦ Βλ. Γαβριηλίδη τήν 1η Ἰανουαρίου 1896; Ἐκεῖ ὁ Παπαδιαμάντης μιλᾶ γιά ἐρείπια οἰκονομικά, στρατιωτικά, πολιτικά. Ποιός φταίει γι’ αὐτά; Ὁ τάχα ἀπόμακρος ἀπό τά πολιτικά συγγραφέας εἶναι ἀμείλικτα καταπελτικός: «Πταίουν οἱ πλάσαντες τά ἐρείπια. Καί τά ἐρείπια τά ἔπλασαν οἱ ἀνίκανοι κυβερνῆται τῆς Ἑλλάδος»!

Λόγος μέ ἀπόλυτη ἰσχύ καί γιά τή δική μας ἐποχή. Ἀλλά αὐτό πού –κατ’ ἐμέ– κάνει τόν Παπαδιαμάντη διαχρονικό εἶναι τοῦτο: περισσότερο σοβαρός εἶναι ὁ κοινωνικός ἐρειπιών, ἡ φιλοσοφία τῆς τεμπελιᾶς σ’ ἕναν κόσμο πού δέν διδάχθηκε ὅτι τό πρῶτο κεφάλαιο τῆς προκοπῆς εἶναι ἡ δουλειά· ὄχι ἡ κλεψιά καί ἡ τεμπελιά. Ἀπό τά 40 περίπου ἀθηναϊκά διηγήματα τό πιό ἐπίκαιρο εἶναι «Τά Χριστούγεννα τοῦ τεμπέλη», πού δημοσιεύθηκε κι αὐτό στήν «Ἀκρόπολιν» τό 1896.

Ὁ μαστρο-Παῦλος Πιστολέτος, διωγμένος ἀπό τήν οἰκογένειά του, ἐπειδή δέν προσεπόριζε τίποτε σ’ αὐτή, σάν κυνηγημένο σκυλί, περιφερόταν ἀπό ταβέρνα σέ ταβέρνα, ἀποζώντας ἀπό κάποια κεράσματα καί ἀναπτύσσοντας τήν θεωρία τῆς ραστώνης, «τό ντόλτσε φάρ νιέντε τῶν ἀδελφῶν Ἰταλῶν». Χωρίς νά ἔχει διαβάσει τήν «Φιλοσοφία τῆς Τεμπελιᾶς» τοῦ Πώλ Λαφάργκ ἔχει φιλοδοξίες κοινωνικοῦ ἀναμορφωτῆ:

«Ἄν εἰς αὐτόν ἀνετίθετο νά συντάξη τόν κανονισμόν τῆς ἑβδομάδος, θά ὥριζε τήν Κυριακήν διά σχόλην (=ἀργία), τήν Δευτέρα διά χουζούρι, τήν Τρίτη διά σουλάτσο, τήν Τετάρτην, Πέμπτην, Παρασκευήν δι’ ἐργασίαν καί τό Σάββατον διά ξεκούρασμα».

Τόν κανονισμό αὐτόν ἐφάρμοσαν στόν παρόντα καιρό τά πολιτικά μας κόμματα. Καί προκόψαμε! Καί ὅπως ὁ μαστρο-Παῦλος, πού ἔστειλε χριστουγεννιάτικα ξένο γαλόπουλο κι ἄλλα ἐδέσματα στήν οἰκογένειά του, γιά νά δείξει ὅτι νοιάζεται γι’ αὐτή, ὅμοια καί οἱ κυβερνῆτες μας, μέ τίς περίφημες ἐπιδοτήσεις, ἔκαναν τήν κηδεία τῆς ἑλληνικῆς οἰκονομίας μέ ξένα κόλλυβα. Καί τώρα, ὅπως ὁ μαστρο-Παῦλος, εἰσπράττουμε τή χλεύη τῶν πάντων. Ὁ ἀνεπρόκοπος πατέρας, μήν ξέροντας πώς ἡ ἀπάτη του εἶχε ἀποκαλυφθεῖ, κτύπησε βράδυ τῶν Χριστουγέννων τήν πόρτα τῆς οἰκίας του ἀλλ’ ἄκουσε μέσα ἀπό ἐκεῖ νά βγαίνει «βραχνός μορμορισμός» τοῦ τριετοῦς βλαστοῦ του:

– Τήν ὑγειά σου, μάτο-Πάλο, τεμπελόσκυλο, κακέ πατέλα. Τόνε φάαμε τόν λάλο (=γαλοπούλα). Νά πάλε κι ἐσύ πέντε, κι ἄλλα πέντε, δέκα!

Δηλαδή, ὅ,τι εἰσπράττουμε κι ἐμεῖς. Φεύγοντας κατισχυμένος ὁ μαστρο-Παῦλος, ἄκουσε τήν σπιτονοικοκυρά του νά τοῦ λέει σάν τήν κ. Μέρκελ:

– Τό καλό πού σοῦ θέλω! Δρόμο τώρα, καί μεθαύριο δουλειά, δουλειά!

Κι ὁ μαστρο-Παῦλος συγκατένευσε: «Δρόμο ...δρόμο γιά δουλειά!».

Ἄραγε, τώρα πού ἡ φτώχεια μᾶς κοιτάζει κατάμουτρα, θά συμμορφωθοῦμε; Θά πάρουμε τό δρόμο τῆς δουλειᾶς ἤ θ’ ἀφήσουμε τό μάζεμα τῆς ἐλιᾶς στούς Μαροκινούς πού ἐσχάτως πλημμύρισαν τήν Λακωνία;

Αναδημοσίευση από την Εστία (sarantoskargakos.gr) - Ημερομηνία δημοσίευσης: 24-12-10

Διαβάστε περισσότερα......

Παρασκευή, 24 Δεκεμβρίου 2010

Οι ανέορτοι διαχειριστές της Γιορτής

Χρήστος Γιανναράς

Η θρησκειοποίηση του εκκλησιαστικού γεγονότος μοιάζει να κυριαρχεί στον ελληνικό χώρο σήμερα. Να θυμίσω: η θρησκεία είναι γέννημα της ατομοκεντρικής φύσης του ανθρώπου, ανάγκη ορμέμφυτη, ενστικτώδης. Γεννάει την ανάγκη ο πανικός μπροστά στο αίνιγμα του θανάτου, η αοπλία του ανθρώπου απέναντι στο «κακό»: στην αδικία, στο μίσος, στην ιδιοτέλεια του «άλλου», στην αρρώστια, στη φθορά, στον κίνδυνο. Κακεντρεχής, ίσως, όμως αποκαλυπτική η παρατήρηση ότι «μέσα σε ένα αεροπλάνο που μπαίνει σε ζώνη αναταράξεων, δεν υπάρχει κανένας άθεος»!

Η Εκκλησία εμφανίστηκε στην Ιστορία ως άρνηση των όρων της ορμέμφυτης αναγκαιότητας, στους αντίποδες της θρησκείας. Δεν είναι θωράκιση του εγώ, είναι «κοινόν άθλημα», μετοχή σε αγώνισμα αλλαγής του «τρόπου της ύπαρξης». Οχι αλλαγής της συμπεριφοράς και ηθικοποίησης του χαρακτήρα, στόχος είναι να αλλάξει ο τρόπος που υπάρχει ο άνθρωπος.

Η λέξη είχε χρησιμοποιηθεί από τους Ελληνες για να δηλώσει τον «δήμο» ως «πόλη»: τη μετάβαση από την «κοινωνίαν της χρείας» στην «κοινωνίαν του αληθούς». Η Εκκλησία του Δήμου δεν ήταν απλώς μια συνέλευση για ανταλλαγή γνωμών και απόψεων, ήταν πριν από κάθε τι άλλο, γεγονός πραγμάτωσης και φανέρωσης της «πόλεως», ενός άλλου τρόπου ύπαρξης και συνύπαρξης:

Να συνυπάρχουμε όχι μόνο για να κοινωνούμε τη χρεία, τη χρησιμότητα του «καταμερισμού της εργασίας» (της Arbeitsteilung, που έλεγε ο Μαρξ), αλλά για την ελεύθερη, αυτοπροαίρετη μετοχή στην κοινή προσπάθεια να «αληθεύει» ο βίος: Να πραγματώνει τον τρόπο του «αληθούς», του πραγματικά υπαρκτού, τρόπο ύπαρξης ελεύθερον από αναγκαιότητες φθοράς και θανάτου – τρόπο του «αθανατίζειν». Και «αληθές» για τους Ελληνες ήταν ο «ξυνός (κοινός) λόγος»: η λογικότητα, αιώνια και αμετάλλαχτη, των σχέσεων αρμονικής συνύπαρξης των υπαρκτών, αυτή που αναδείχνει το σύμπαν σε «κόσμον» - κόσμημα.

Η χριστιανική εμπειρία βρήκε στην ελληνική λέξη «Εκκλησία», από την πρώτη στιγμή, τη δυνατότητα να δηλώσει και τη δική της θεσμική ταυτότητα: Δεν ήταν μια καινούργια θρησκεία (ατομικές πεποιθήσεις, ατομική ηθική, προσπάθεια ατομικής σωτηρίας), ήταν και πάλι ένα «κοινόν άθλημα» για την πραγμάτωση και φανέρωση του «αληθούς». Μόνο που τώρα το «αληθές» δεν ήταν η ανερμήνευτα δεδομένη (δίκην ειμαρμένης) συμπαντική λογικότητα (αδήριτος υπαρκτικός προκαθορισμός κάθε έκφανσης του υπάρχειν). Ηταν η «προσωπική» καταγωγή και αφετηρία του υπαρκτικού γεγονότος, η Αιτιώδης Αρχή του υπαρκτού ως ελευθερία από κάθε αναγκαίο προκαθορισμό φύσεως ή ουσίας, ενεργητική πραγμάτωση αυθυπερβατικής ετερότητας: η ύπαρξη που αυτοπραγματώνεται ως αγάπη.

Για την εκκλησιαστική εμπειρία και μαρτυρία η αγάπη δεν είναι συμπεριφορική αρετή, ατομικό ηθικό ιδίωμα. Είναι ο τρόπος τής όντως υπάρξεως, ο τρόπος της ελευθερίας από υπαρκτικούς περιορισμούς και αναγκαιότητες. Η φυσική νομοτέλεια αντιστρατεύεται τον λογικό - θελητικό αυτοκαθορισμό και πεδίο υποστατικής πραγμάτωσης της φυσικής νομοτέλειας είναι το φυσικό άτομο – η ατομική ύπαρξη ενεργείται με αναγκαίες ενορμήσεις ιδιοτέλειας (ιδίου τέλους): η ορμή της αυτοσυντήρησης, της κυριαρχίας, της ηδονής υπηρετούν το άτομο ως υπαρκτικό αυτοσκοπό. Η αν-ιδιοτέλεια, η προτεραιότητα της σχέσης, της κοινωνούμενης ύπαρξης, είναι το μόνο ενδεχόμενο υπαρκτικής ελευθερίας που μπορεί να σημάνει η ανθρώπινη γλώσσα. Είναι η αγάπη.

Ο Θεός της εκκλησιαστικής εμπειρίας και μαρτυρίας «αγάπη εστί». Οχι «έχει» αγάπη, αλλά «είναι» αγάπη, η ύπαρξή του δεν καθορίζεται από τη νομοτέλεια φύσης, έστω θεϊκής, πραγματώνεται ως ελευθερία, έλλογη αυτοσυνείδητη ελευθερία, δηλαδή αγάπη. Είναι ο Πατήρ: η λέξη δεν δηλώνει φυσικό άτομο (Δίας, Απόλλων), δηλώνει σχέση: Υπάρχει, επειδή ελεύθερα θέλει να υπάρχει, και τη θέλησή του την «υποστασιάζει» (την κάνει υπαρκτική πραγματικότητα) «γεννώντας» τον Υιό και «εκπορεύοντας» το Πνεύμα – τριαδική, αγαπητική η Αιτιώδης Αρχή της ύπαρξης, θρίαμβος ελευθερίας.

Από πού τα συνάγει όλα αυτά η εκκλησιαστική μαρτυρία: από υποθετικούς συλλογισμούς (suppositiones) και ευρήματα φαντασίας; Πριν από την αλλοτρίωση και θρησκειοποίησή της η μαρτυρία της Εκκλησίας είναι μόνο εμπειρική κατάθεση, δηλαδή πρωτίστως Γιορτή: «Ο ακηκόαμεν, ο εωράκαμεν τοις οφθαλμοίς ημών, ο εθεασάμεθα και αι χείρες ημών εψηλάφησαν», αυτό μόνο ευγγελιζόμαστε. Οτι ο Θεός είναι ελευθερία, δηλαδή αγάπη, δηλαδή ελεύθερος και από τη θεότητά του, δηλαδή βρέφος κείμενον εν σπαργάνοις, εν Βηθελεέμ της Ιουδαίας. Σε χρόνο ιστορικό, ακριβέστατα προσδιορισμένον: «Εν έτει πέντε και δεκάτω της ηγεμονίας Τιβερίου Καίσαρος, ηγεμονεύοντος Ποντίου Πιλάτου της Ιουδαίας και τετραρχούντος της Γαλιλαίας Ηρώδου, Φιλίππου δε του αδελφού αυτού τετραρχούντος της Ιτουραίας» – στο απόγειο η ακρίβεια της ευσυνειδησίας του ιστορικού.

Υπάρχει απόηχος αυτής της εμπειρικής μαρτυρίας στην Ελλάδα σήμερα; Μέγιστο, αν και μάλλον ανεπίγνωστο δώρημα ότι λειτουργεί ακόμα το τυπικό έστω της Γιορτής: Η λατρευτική δραματουργία, η ιλιγγιώδης ποίηση, η συναρπαστική ετερότητα της μουσικής γλώσσας συνήθως παρεφθαρμένη. Αλλά το εκκλησιαστικό γεγονός, επίσημα πάντοτε και αναντίρρητα, μένει θρησκειοποιημένο – δεν μοιάζει να υπάρχει ίχνος αντίρρησης που το Σύνταγμα ορίζει την Εκκλησία σαν «επικρατούσα θρησκεία». Επίσκοποι και πρεσβύτεροι περιφέρουν στολή θρησκευτικής εξουσίας σαν τους Αγιατολάχ, το κράτος λογαριάζει σαν Εκκλησία τη διοικητική οργάνωση του θεσμού, όχι το λαϊκό σώμα.

Το πιο απελπιστικό: Ο επίσημος εκκλησιαστικός λόγος είναι απόλυτα υποταγμένος στην ανάγκη να αποδείξει τη χρησιμότητά του, όχι να μαρτυρήσει εμπειρικές ψηλαφήσεις νοήματος της ύπαρξης και της συνύπαρξης, της ζωής και του θανάτου. Είναι λόγος σταματημένος στην «κοινωνία της χρείας», παγιδευμένος στις απαιτήσεις του κυρίαρχου Ιστορικού Υλισμού. Κουκουλώνει σκάνδαλα «κοινωφελών» ιδρυμάτων της επισκοπικής ματαιοδοξίας μετονομάζοντάς τα, ανέχεται να καθορίζουν τη ζωή της Εκκλησίας χρηματολάγνοι λογιστές της συμφοράς, να εξαντλούν το έργο της σε χρησιμοθηρικό ακτιβισμό.

Αλλά η Γιορτή λειτουργεί και ερήμην των διαχειριστών της. Το μεσότοιχο του φραγμού ανάμεσα στην ελευθερία και στη νομοτέλεια αναιρέθηκε «εν φάτνη αλόγων». Η αξιοποίηση της αναίρεσης είναι συνάρτηση της δωρηματικής ελευθερίας.

Αναδημοσίευση από την Kαθημερινή - Ημερομηνία δημοσίευσης: 26-12-10

Διαβάστε περισσότερα......

Τομές - Σαρρής - Η μακρά πορεία κατάρρευσης της οικονομίας - 21 Δεκ 10

Στα πλαίσια της εκπομπής Τομές της 21.12.10, ο ομότιμος καθηγητής του Παντείου Πανεπιστημίου κ. Νεοκλής Σαρρής ερμηνεύει πώς η οικονομία της χώρας κατά την Επταετία είχε πολύ υψηλούς ρυθμούς ετήσιας ανάπτυξης, οι οποίοι εξαφανίζονται μετά την μεταπολίτευση.

Διαβάστε περισσότερα......

Πέμπτη, 23 Δεκεμβρίου 2010

Iσλαμοποίηση της Ελλάδος και η αναγκαιότητα κινητοποίησης της Ομογένειας

Κωνσταντίνος Π. Ρωμανός*

Η εικόνα των μουσουλμάνων που προσεύχονται μπροστά στους ελληνικούς κίονες των Προπυλαίων του Πανεπιστημίου Αθηνών 16 Νοεμβρίου 2010 κάλλιστα θα μπορούσε να εκληφθεί ως σύμβολο της σύγχρονης παρουσίας του Ισλάμ στην Ευρώπη, σύμβολο του λεγόμενου «Ευρωϊσλάμ». Η Ελλάδα, απαρχή της Ευρώπης, φιλοξενεί τόσους ειρηνικούς προσκυνητές του μονοθεϊστικού, αβρααμιτικού Ισλάμ, οποία μοναδική, παραδειγματική, ειρηνική στιγμή της ιστορίας. Όμως τα φαινόμενα απατούν. Η αλήθεια είναι ότι αυτή είναι η δεύτερη φορά που οι ελληνικοί κίονες συμβιώνουν καταναγκαστικά με το Ισλάμ. Την πρώτη φορά το Ισλάμ επέβαλε την παρουσία του στην περιοχή μας με το σπαθί του και χρειάστηκε να περάσουν τετρακόσια χρόνια πικρής δουλείας έως ότου ολιγάριθμοι Έλληνες ήρωες επιτύχουν την συντριβή του. Αυτήν την φορά, σε αντιδιαστολή με την πρώτη, το Ισλάμ επιβάλλει την κυριαρχία του κατ' αρχήν μέσω ειρηνικού εποικισμού, ο οποίος ωστόσο μπορεί να σφραγίσει το μέλλον των «απίστων» του ελληνικού χώρου με την ίδια αποτελεσματικότητα όπως η στρατιωτική κατάκτηση.

Γνωρίζουμε ότι όλη η Δυτική Ευρώπη συζητάει και ανησυχεί για τα προβλήματα που δημιουργεί στα φιλελεύθερα καθεστώτα το δύσκολα αφομοιώσιμο Ισλάμ των ζηλωτών, αλλά οφείλουμε να επιστήσουμε την προσοχή των φίλων απανταχού Ευρωπαίων με ευαισθησία στα ζητήματα αυτά στο γεγονός ότι στην Ελλάδα το πρόβλημα είναι απείρως μεγαλύτερο από ότι σε οποιαδήποτε άλλη ευρωπαϊκή χώρα. Ας δούμε μερικά πραγματικά στοιχεία:

Οι μουσουλμάνοι εισέρχονται στην Ελλάδα ως λαθρομετανάστες από τα αφύλακτα χερσαία και θαλάσσια σύνορα. Κανείς δεν γνωρίζει με βεβαιότητα τον ακριβή αριθμό τους, αλλά φαίνεται ότι αποτελούν το μεγαλύτερο μέρος του αριθμού των τεσσάρων εκατομμυρίων, ήτοι του 40% του γηγενούς πληθυσμού της Ελλάδος! Η ίδια διεφθαρμένη πολιτική ελίτ που επιτρέπει την απρόσκοπτη είσοδο των λαθρομεταναστών στην χώρα, ενθαρρύνει στην συνέχεια με παροχές την μόνιμη εγκατάσταση των παρανόμων στην χώρα. Έτσι η προσευχή των μουσουλμάνων της φωτογραφίας στα προπύλαια του Πανεπιστημίου, επετράπη πραξικοπηματικά, κατά παραβίαση του Συντάγματος, για το πρωί της 16ης Νοεμβρίου σε όλες τις κεντρικές πλατείες των Αθηνών. Η επιτυχία της καταλήψεως των δημόσιων χώρων της Αθήνας, έμελλε να οδηγήσει και σε περαιτέρω πραξικόπημα της ελίτ ένα μήνα αργότερα, ήτοι την επίταξη της μεγαλύτερης χριστιανικής εκκλησίας των Αθηνών και των Βαλκανίων από την διπλή κορυφή κράτους και εκκλησίας, προκειμένου να γίνει δημόσια μουσική εκδήλωση «συμπαράστασης» προς τους μουσουλμάνους λαθρομετανάστες. Σημειωτέον ότι η περιοχή του Αγίου Παντελεήμονα είναι μοναδική στην Αθήνα, κατά το ότι η αυτοοργάνωση των κατοίκων ακύρωσε εδώ το καθεστώς καταυλισμού προσφύγων που είχε προηγούμενα με την ανοχή των αρχών επιβληθεί στην αστική ομαλότητα της πλατείας.

Η διεφθαρμένη ελίτ, όχι μόνο πολιτική, αλλά και ακαδημαϊκή και δημοσιογραφική δωροδοκείται τόσο από το δουλεμπόριο, όσο από συγκεκριμένα μουσουλμανικά κράτη και άδηλα γεωστρατηγικά κέντρα για να μεθοδεύσει τον εποικισμό της Ελλάδος και να προπαγανδίζει ότι δήθεν ευτυχώς (!) έγινε η Ελλάδα «πολυπολιτισμικό» κράτος. Και εδώ φαίνεται η διαφορά ελληνικής καταστάσεως και ευρωπαϊκής, η οποία προ πολλού απέρριψε την πλάνη του «πολυπολιτισμού»!

Ο άνωθεν επιβαλλόμενος εποικισμός της αρχαίας ελληνικής επικράτειας από μουσουλμάνους επί το πλείστον λαθρομετανάστες από τα Βαλκάνια, την Αφρική, την μέση και την Άπω Ανατολή (οι δύο τελευταίοι διοχετεύονται στην Ελλάδα μέσω Τουρκίας), αποτελεί ίσως τον κυριότερο παράγοντα παρακάμψεως του συντάγματος και του ισχύοντος νομικού καθεστώτος, όπως και της απορρύθμισης του κοινωνικού ιστού της Ελλάδος. Ταυτόχρονα είναι το συνολικό βάρος τόσων εκατομμυρίων λαθρεπιβατών δυσβάστακτο για την μικρή ελληνική οικονομία, η οποία οδηγείται στην πτώχευση (δυστυχώς δεν αναδεικνύεται πουθενά το κόστος των παρανόμων μεταναστών την ημέρα).

Έτσι οι πλατείες των μεγάλων πόλεων είναι άτυπα στρατόπεδα προσφύγων (χωρίς τουαλέτες), ολόκληρες αστικές περιοχές από την μία μέρα στην άλλη γκετοποιούνται και σκουπιδοποιούνται (ακόμη και τα καλλιμάρμαρα πεζοδρόμια εξαφανίζονται κάτω από φθηνοεμπορεύματα παρανόμων αφροασιατών μικροπωλητών), η εγκληματικότητα κατά της ζωής εξαναγκάζει ειδικά στις μεγάλες ηλικίες να κλείνονται στα σπίτια τους μετά την δύση του ηλίου και στα νοσοκομεία επαναλειτουργούν πτέρυγες αντιμετώπισης ασθενειών που δεν υπήρχαν προηγουμένως (ηπατίτιδα Β, μαλάρια), ή είχαν προ πολλού εξαλειφθεί (φυματίωση, πανώλη). Εν τω μεταξύ με την ενθάρρυνση που τους παρέχει ένας κατευθυνόμενος ψευτοανθρωπισμός, αλλά και το χαρακτηριστικό τους θράσος, οι μουσουλμάνοι, αν και παράνομοι, διεκδικούν, όλο και περισσότερο απειλητικά εργασία, σπίτια, τζαμιά και άλλα οφέλη από μία χώρα που βρίσκεται σε βαθύτατη οικονομική και πολιτική κρίση. Βίαιες αναταραχές με πρωταγωνιστή φανατισμένο μουσουλμανικό όχλο στο κέντρο της πρωτεύουσας, με απαρχή δήθεν προσβολές κατά της θρησκείας τους (η λοιπή Ευρώπη έχει πικρήν πείραν τέτοιων επεισοδίων), προοιωνίζουν ήδη το ζοφερόν μέλλον του νεόκοπου ελληνικού «πολυπολιτισμού», απότοκου της λαθρομεταναστευτικής λαίλαπας που έπληξε την Ελλάδα τις τελευταίες δύο δεκαετίες της παγκοσμιοποίησης σε πολύ μεγαλύτερη κλίμακα από οποιαδήποτε άλλη χώρα της Ευρώπης. Ήδη διαφαίνεται ότι με την παγίωση της μουσουλμανικής μειονότητας στο ελληνικό έδαφος η Ελλάδα γίνεται ευάλωτη όχι μόνο στις πιέσεις της αυτόκλητης προστάτιδος του Ευρωϊσλάμ Τουρκίας (η οποία δημιουργεί στην χριστιανική Ελλάδα, διά του δουλεμπορίου την μουσουλμανική μειονότητα, την προστασία της οποία αναλαμβάνει στην συνέχεια εργολαβικά για την προώθηση της επιρροής της στην Ευρώπη) αλλά και όλων των μουσουλμανικών χωρών από την Αφρική ως την Ασία με μεταναστευτικές κοινότητες στην Ελλάδα. Ήδη ξένες πρεσβείες και μυστικές υπηρεσίες πληροφορούν την Αθήνα ότι μουσουλμανικοί τρομοκρατικοί πυρήνες έχουν μεταφέρει τα επιχειρησιακά τους κέντρα στην Ελλάδα. Όλα δείχνουν ότι εκτός από την Ελλάδα που καταρρέει, στο άμεσο μέλλον και η Ευρώπη θα πληρώσει την περίεργη ανοχή που επέδειξε στην καταστρατήγηση της συνθήκης Σέγκεν από τις ελληνικές κυβερνήσεις (μη φύλαξη των συνόρων).

Επειδή ως τώρα μια συνωμοσία σιωπής κρύβει από την κοινή γνώμη των φίλων χωρών Ευρώπης και Αμερικής τις πραγματικές διαστάσεις του προβλήματος του ισλαμικού εποικισμού, αυτής της εμβληματικής για τον ευρωπαϊκό πολιτισμό χώρας, της Ελλάδος, είναι απολύτως αναγκαίο οι ομογενείς αλλά και όλοι οι άνθρωποι καλής θελήσεων να καταγγείλουν προς όλες τις κατευθύνσεις την εθνοκτονία που επιχειρείται κατά του αρχαίου έθνους των Ελλήνων. Η ίδια διεφθαρμένη ελίτ που οδήγησε την χώρα στην χρεωκοπία, εκτελεί συμβόλαιο θανάτου κατά του υπαρκτού ελληνισμού. Ας την σταματήσουμε όσο είναι ακόμη καιρός!

*Αν. καθ. Φιλοσοφίας στο Πανεπιστήμιο του Αιγαίου

Αναδημοσίευση από το elkosmos.gr - Ημερομηνία δημοσίευσης: 23-12-10

 

Σχετική ειδησεογραφία:
  1. Τομές 21.12.10 2/2 - Λαθρομετανάστευση: σύμφυτα προβλήματα
  2. Σχέδιο άλωσης της χώρας με την εισβολή λαθρομεταναστών, 12.12.10

Διαβάστε περισσότερα......

Τετάρτη, 22 Δεκεμβρίου 2010

Προσεγγίσεις - Μεταλληνός - «Και Αυτός προσδοκία εθνών...» - 21 Δεκ 10

Ο π. Γεώργιος Μεταλληνός, ομότιμος Καθηγητής της Θεολογικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών, εξετάζει πώς έβλεπαν τον Χριστό, μέσα στη λυτρωτική τους προσδοκία, οι άνθρωποι που έζησαν πριν απ’ Αυτόν.

Προτεινόμενη βιβλιογραφία:

  1. Φιλιππίδης Λεωνίδας, Ιστορία της εποχής της Καινής Διαθήκης εξ απόψεως παγκοσμίου και πανθρησκειακής, 1958, Αποστολική Διακονία της Εκκλησίας της Ελλάδος.

Διαβάστε περισσότερα......

Τρίτη, 21 Δεκεμβρίου 2010

ΔΙΑΓΡΑΦΗ ΚΡΑΤΙΚΩΝ ΧΡΕΩΝ: Το χαμηλό συνολικό χρέος της Ελλάδας, η διαχείριση του, η δύσκολη θέση της Γερμανίας, η Ελληνική πραγματικότητα και ο θεμιτός περιορισμός των οφειλών μας

Βασίλης Βιλιάρδος*

Μία από τις σημαντικότερες πρόσφατες ειδήσεις ήταν αναμφίβολα η «δήλωση» της Τράπεζας Διεθνών Διακανονισμών (BIS) σχετικά με το ότι, η Ελλάδα έχει ένα από τα μικρότερα συνολικά χρέη (δημόσιο και ιδιωτικό), συγκριτικά με την πλειοψηφία των «δυτικών» χωρών – κάτι που έχουμε αναφέρει πολλές φορές στο παρελθόν (άρθρα μας: Ο τυφλός γίγαντας, Οι μνηστήρες της Ευρώπης κλπ). Εκτός αυτού η ίδια τράπεζα συμπλήρωσε ότι, η κρίση δανεισμού της Ελλάδας, είναι απόλυτα «διαχειρίσιμη» - ακριβώς λόγω των χαμηλών συνολικών χρεών της (Πίνακας Ι).

ΠΙΝΑΚΑΣ Ι: Συνολικό χρέος 2008 επιλεγμένων κρατών, σε σχέση (%) με το ΑΕΠ

Χώρα Συν. Χρέος Τράπεζες Επιχειρήσεις Νοικοκυριά Δημόσιο
           
Βρετανία 469 202 114 101 52
Ιαπωνία 459 108 96 67 188
Ισπανία 342 75 136 85 47
Ν. Κορέα 331 108 115 80 37
Ελβετία 313 84 75 118 37
Γαλλία 308 81 110 44 73
Ιταλία 298 77 81 40 101
Η.Π.Α. 290 56 78 96 60
Γερμανία 274 76 66 62 69
Καναδάς 245 47 54 84 60
Ελλάδα* 230       108

* 2007
Πηγή: McKinsey Global Institute
Πίνακας: Β. Βιλιάρδος
Σημείωση 1: Τα μεγέθη έχουν διαφοροποιηθεί το 2009, όπως έχουμε αναφέρει σε πίνακες προηγουμένων άρθρων μας
Σημείωση 2: Το ιδιωτικό χρέος είναι το σύνολο του χρέους των τραπεζών, των επιχειρήσεων και των νοικοκυριών, εκτός του δημοσίου.

Εν τούτοις, η συγκεκριμένη είδηση δεν προβλήθηκε – παρά την τεράστια σημασία της, με βάση την οποία εντελώς αδικαιολόγητα οδηγηθήκαμε στην «κατοχή» του ΔΝΤ. Αντίθετα, τα ΜΜΕ εστίασαν την προσοχή τους σε μία άλλη τοποθέτηση της κεντρικής τράπεζας των κεντρικών τραπεζών, η οποία ισχυρίσθηκε ότι, για την άνοδο των επιτοκίων (spreads) των δημοσίων ομολόγων των χωρών της ΕΕ, ευθύνονται από κοινού η Γερμανία και η Γαλλία – επειδή προκλήθηκε από την «επιμονή» τους να συμμετέχουν οι «αγορές», σε ενδεχόμενη «μερική» διαγραφή απαιτήσεων (haircut) από κάποιες υπερχρεωμένες χώρες (κατά την άποψη μας μία εντελώς άδικη κατηγορία, αφού τα επιτόκια έχουν ακολουθήσει από πολύ καιρό πριν ανοδική πορεία).

Φυσικά, από την πλευρά της BIS, είναι εύλογη η «ενοχοποίηση» κάποιων κρατών, για την αύξηση των επιτοκίων των κρατικών ομολόγων (σε επίπεδα που ξεπερνούν εγκληματικά το ρυθμό ανάπτυξης). Όμως, γιατί αλήθεια «συστοιχίζονται» τα ΜΜΕ με τη θέση της, παρά την εύλογη «απαίτηση» των Γερμανών και των Γάλλων, να συμμετέχουν οι δανειστές σε μία ενδεχόμενη διαγραφή χρεών;

Τόσο οι Γάλλοι, όσο και (ιδιαίτερα) οι Γερμανοί, λειτουργούν με υπερβολική ιδιοτέλεια, αναπτυσσόμενοι εις βάρος των Ευρωπαίων-εταίρων τους. Εν τούτοις όμως, δεν είναι λογικό να «καταδικάζονται» εκ των προτέρων όλες οι ενέργειες τους, χωρίς προηγουμένως να αναλύονται διεξοδικά. Σε μία τέτοια περίπτωση, όταν δηλαδή δεν κρίνονται αντικειμενικά, αλλά με προκατάληψη, απλά ενισχύεται ο εμφύλιος πόλεμος, στον οποίο αναμφίβολα στοχεύουν οι εχθροί της Ευρωπαϊκής Ολοκλήρωσης.

Εκτός αυτού, γιατί αλήθεια «υποβαθμίζονται» τα πλεονεκτήματα της χώρας μας, σε σχέση με τους λοιπούς «εταίρους» της, οι οποίοι είναι πολύ περισσότερο χρεωμένοι; Μήπως επειδή εξυπηρετούνται κάποιοι άλλοι σκοποί, οι οποίοι ταιριάζουν, ταυτίζονται καλύτερα, με τους αντίστοιχους των επιδόξων κατακτητών της, όπως αυτοί εκπροσωπούνται από τους συνδίκους του διαβόλου; Ή μήπως απλά προγραμματίζεται η έξοδος της από την Ευρωζώνη η οποία, συνοδευόμενη με μία μεγάλη υποτίμηση του νέου νομίσματος της (30-50%), θα εκτίνασσε σε δυσθεώρητα επίπεδα τόσο το δημόσιο, όσο και το ιδιωτικό χρέος της;

Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ

Η σκιώδης διακυβέρνηση μας προφανώς γνωρίζει την «καθαρή θέση» της χώρας μας, όπως εύκολα συμπεραίνεται από τη βιασύνη της να «εκκαθαρίσει» τις ΔΕΚΟ από οφειλές και δαπάνες (ύψος αμοιβών και αριθμός των εργαζομένων, διαγραφή των χρεών τους προς το Ελληνικό Δημόσιο κλπ) - πριν ακόμη «δρομολογήσει» τη λεηλασία τους, δια μέσου της εξαγοράς τους από τις πολυεθνικές-εντολοδόχους της (κατ’ ευφημισμό, ονομάζονται «αποκρατικοποιήσεις»).

Μήπως λοιπόν για τον ίδιο αυτό λόγο αυξάνει παραδόξως και τις τιμές πώλησης των κοινωφελών, κερδοφόρων εταιρειών του δημοσίου, οι οποίες λειτουργούν με ιδιωτικοοικονομικά κριτήρια, ενώ είναι εισηγμένες στο χρηματιστήριο; (όπως για παράδειγμα της ΔΕΗ;). Όλοι φυσικά συμφωνούμε με τον περιορισμό της σπατάλης στις ΔΕΚΟ, ακόμη και με την αύξηση της κερδοφορίας τους - αρκεί όμως τα «έσοδα» τους να μην καταλήξουν στα ταμεία των πολυεθνικών, των τοκογλύφων και των συνδίκων τους.

Συνεχίζοντας, η Ελλάδα είναι μία από τις ελάχιστες «δυτικές» χώρες, οι οποίες διαθέτουν ακόμη μεγάλη δημόσια περιουσία (περί τα 300 δις €), ανεκμετάλλευτο, ενδεχομένως πλούσιο υπέδαφος, ελάχιστο συνολικό χρέος (252% του ΑΕΠ, όταν στη Μ. Βρετανία ξεπερνάει σήμερα το 500%), καθώς επίσης πολύ κερδοφόρες κοινωφελείς εταιρείες, στην ιδιοκτησία του κράτους (ΕΥΔΑΠ, ΕΥΑΘ, ΔΕΗ κλπ). Επίσης, σημαντικούς τομείς στην Οικονομία της (τουρισμός, ναυτιλία, ποιοτικά γεωργικά προϊόντα), οι οποίοι δεν έχουν ουσιαστικά το φόβο του μισθολογικού ανταγωνισμού, εκ μέρους των αναπτυσσομένων χωρών (Κίνα, Ινδία, Ρωσία κλπ) – όπως συμβαίνει με τις γερμανικές και άλλες βιομηχανίες.

Επομένως είναι σε θέση, όπως πολύ σωστά αναφέρει η BIS στην τριμηνιαία της έκθεση (13.12.10), να διαχειρισθεί το δημόσιο χρέος και τα ελλείμματα του προϋπολογισμού της - αρκεί βέβαια να στηριχθεί στην ανάπτυξη, η οποία αποτελεί το μοναδικό δρόμο μείωσης των δημοσίων χρεών, με την ταυτόχρονη αύξηση των ιδιωτικών (το κράτος έχει μεγαλύτερα φορολογικά έσοδα, λόγω αύξησης του ΑΕΠ, ενώ οι επιχειρήσεις επενδύουν δανειζόμενες, λόγω των ευοίωνων προοπτικών κερδοφορίας τους). Γιατί λοιπόν επιλέγεται από την κυβέρνηση μας ο εντελώς αντίθετος δρόμος - ο οποίος οδηγεί, μέσα από μία ύφεση άνευ προηγουμένου, στην ολοκληρωτική καταστροφή της χώρας μας;

Περαιτέρω, τι εμποδίζει αλήθεια την Ελλάδα να αγωνισθεί για τη διαγραφή μέρους των χρεών της (30-40%) όταν, αφενός μεν οι νέοι κάτοχοι των ομολόγων της τα έχουν αποκτήσει ήδη με έκπτωση (discount), ύψους έως και 30%, αφετέρου δε προέρχονται από τα τοκογλυφικά επιτόκια των προστατευομένων της BIS - καθώς επίσης από την εκτεταμένη διαφθορά, η οποία «συμβαδίζει» με την υπερβολική κερδοφορία (κερδοσκοπία) των πολυεθνικών θηρίων (Siemens κλπ); Πόσο μάλλον αφού «συνηγορούν», υπέρ της συμμετοχής των δανειστών σε ενδεχόμενες διαγραφές χρεών, οι ηγετικές δυνάμεις της ΕΕ, η Γερμανία και η Γαλλία, ενώ τυχόν χρεοκοπία της χώρας μας θα «πυροδοτούσε» μία ασφαλιστική βόμβα μεγατόνων;

Τέλος, ο Πίνακας ΙΙ καταγράφει τις απαιτήσεις των γερμανικών τραπεζών οι οποίες, υποστηριζόμενες από το «Βατικανό του Κεφαλαίου», όπως αποκαλείται συχνά η BIS, προσπαθούν να αποφύγουν τη συμμετοχή τους στα ρίσκα που οι ίδιες ανέλαβαν, έναντι υψηλών (τοκογλυφικών) προοπτικών κερδοφορίας.

ΠΙΝΑΚΑΣ ΙΙ: Εξωτερικές απαιτήσεις (δάνεια) των γερμανικών τραπεζών σε δις €, με ημερομηνία καταγραφής τέλη Αυγούστου 2010

Χώρες Συνολικά Τράπεζες Επιχειρήσεις Δημόσιο
         
Μ. Βρετανία 379.579 145.194 228.513 5.872
Γαλλία 167.092 92.403 61.209 13.480
Ισπανία 146.755 62.963 63.439 20.353
Ιταλία 133.296 48.138 45.664 39.494
Λουξεμβούργο 124.503 38.035 84.143 2.325
Ολλανδία 123.527 38.147 79.918 5.462
Ιρλανδία 114.707 43.025 69.318 2.364
Αυστρία 69.098 46.738 9.271 13.089
Πολωνία 44.094 7.512 24.688 11.894
Πορτογαλία 28.685 13.130 9.862 5.693
Ελλάδα 27.990 2.451 7.614 17.925
         
Ευρώπη 1.524.366      
Λοιπός κόσμος 928.625      
Γενικό σύνολο 2.452.991      

Πηγή: Bundesbank
Πίνακας: Β. Βιλιάρδος

Όπως διαπιστώνουμε από τον Πίνακα ΙΙ, τα συνολικά δάνεια των γερμανικών τραπεζών είναι σχεδόν ανάλογα με το ΑΕΠ της χώρας τους (2.491,40 δις € το 2008) - γεγονός που τεκμηριώνει την «επικινδυνότητα» της Γερμανίας, τη δύσκολη θέση δηλαδή που θα βρεθεί (αύξηση των επιτοκίων δανεισμού της κλπ), εάν τυχόν υπάρξουν σοβαρές «συστημικές αναταράξεις». Ίσως λοιπόν για το λόγο αυτό η Γερμανία συνηγορεί υπέρ της «ελεγχόμενης» διαγραφής μέρους των απαιτήσεων των τραπεζών της, απέναντι σε κάποιες υπερχρεωμένες χώρες. Γιατί λοιπόν εμείς να μην στηρίξουμε την προσπάθεια της;

Κλείνοντας, αυτή θα είναι η βασική αιτία (εκτός από τις μεγάλες ενδοευρωπαϊκές εξαγωγές), για την οποία πιθανότατα η γερμανική κυβέρνηση θα υποστηρίξει τελικά το Ευρώ - παρά την αντίθεση μεγάλου μέρους των Πολιτών της (47%), οι οποίοι θα προτιμούσαν (από άγνοια βέβαια των οικονομικών συνθηκών της χώρας τους, αλλά και των διεθνών συσχετισμών) την επιστροφή στο Μάρκο.

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Ολοκληρώνοντας, με τη διαφθορά να κυμαίνεται «στατιστικά» στα επίπεδα του 8% του ΑΕΠ (άρθρο μας), τα τελευταία δέκα χρόνια «σπαταλήθηκαν» από τις Ελληνικές κυβερνήσεις περί τα 160 δις € (το 50% του σημερινού δημοσίου χρέους μας), προς όφελος τοκογλύφων και πολυεθνικών, για τη «σπατάλη» των οποίων προφανώς δεν είναι υπεύθυνοι οι Έλληνες Πολίτες – όπως δεν είναι επίσης υπεύθυνοι οι Ιρλανδοί, οι Ισπανοί, οι Αμερικανοί και οι Γερμανοί Πολίτες, για τις κερδοσκοπικές ζημίες των τραπεζών τους, τις οποίες όμως τελικά κλήθηκαν οι ίδιοι να πληρώσουν.

Μία ενδεχόμενη λοιπόν διαγραφή δημοσίων χρεών της τάξης του 30-40% δεν είναι μόνο απαραίτητη, αλλά και απολύτως «θεμιτή» – τουλάχιστον όσον αφορά το σύνολο των Ελλήνων Πολιτών, οι οποίοι δεν συμμετείχαν καθόλου στα «πάρτι της διαφθοράς», τα οποία οργάνωναν μεθοδικά οι πολυεθνικοί-διαφθορείς, με «καλεσμένους» τις κυβερνήσεις, τις τελευταίες δεκαετίες (ας μην προσθέσουμε τα πολεμικά χρέη της Γερμανίας απέναντι μας, όπως επίσης το κόστος του εξοπλισμού και της λαθρομετανάστευσης, στα οποία δεν συμμετέχει η Ευρωπαϊκή Ένωση, ως όφειλε).

Διαφορετικά η χώρα μας κινδυνεύει, είτε από την «καταναγκαστική» μεταφορά πόρων, από τον ιδιωτικό στο δημόσιο τομέα (δια μέσου της υπερβολικής φορολόγησης-λεηλασίας, σύμφωνα με τη μέθοδο του ΔΝΤ), είτε από την ελεγχόμενη χρεοκοπία - αφού δεν είναι νομοθετικά κατοχυρωμένη, εξ όσων τουλάχιστον γνωρίζουμε, η απαγόρευση πτώχευσης του δημοσίου.

Αντίθετα, σύμφωνα με τη γερμανική νομοθεσία (παράγραφος 12 του πτωχευτικού Δικαίου), τα περιουσιακά στοιχεία ενός κράτους δεν μπορούν να ρευστοποιηθούν ή να χρησιμοποιηθούν σαν εγγύηση απέναντι στους διεθνείς δανειστές, όπως συμβαίνει με τα μηχανήματα ή με τα ακίνητα μίας ιδιωτικής επιχείρησης. Το ανώτατο νομοθετικό όργανο δε της Γερμανίας (Bundesverfassungsgericht) έχει αποφανθεί, με αμετάκλητη απόφαση του από το 1962 ότι, «Μία χώρα δεν επιτρέπεται να χρεοκοπήσει».

Επομένως, δεν είναι δυνατόν να ζητάει η ίδια η Γερμανία την καθιέρωση της ελεγχόμενης χρεοκοπίας για κάποια κράτη-μέλη της Ευρωζώνης. Πόσο μάλλον όταν κάτι τέτοιο δεν έγινε ούτε από το «Κλαμπ του Παρισιού» (υπεύθυνο για τον διακανονισμό των κρατικών χρεών – με 419 «αναδιαρθρώσεις» 88 χωρών στο «ενεργητικό» του), ούτε από το «Κλαμπ του Λονδίνου» (υπεύθυνο για τη χρεοκοπία/διακανονισμό των χρεών ιδιωτικών τραπεζών απέναντι σε κράτη), στο οποίο (Λονδίνο), όλως παραδόξως, «υπήχθη» το, μάλλον εγκληματικό και ανεύθυνα υπογεγραμμένο, Ελληνικό μνημόνιο.

 

* Ο κ. Β. Βιλιάρδος είναι οικονομολόγος, πτυχιούχος της ΑΣΟΕΕ Αθηνών, με μεταπτυχιακές σπουδές στο Πανεπιστήμιο του Αμβούργου.

Αναδημοσίευση από την Casss (Ηλεκτρονική εφημερίδα) - Ημερομηνία δημοσίευσης: 16-12-10

Διαβάστε περισσότερα......

Δευτέρα, 20 Δεκεμβρίου 2010

WikiRebels - The Documentary

In less than a year Wikileaks has grown from a rather obscure website to a global political player, shaping world history and events, by revealing secret documents about warcrimes, corporate corruption and shady political backdoor dealings. Over several months a crew from Swedish Television has been following the secretive media network and its work behind the scenes. The result is a one hour feature documentary that tells the story behind the story.

Διαβάστε περισσότερα......

Κυριακή, 19 Δεκεμβρίου 2010

«Στρατηγικό Βάθος, Ζωτικός Χώρος και Γενοκτονίες»

Aπόσπασμα από την παρουσίαση του βιβλίου
Μάνος Μεγαλοκονόμος

Η εκδηλούμενη από ξένους αλλά και ελληνικούς κύκλους αναγνώριση του έργου του Α. Νταβούτογλου και του ολοφάνερου αναθεωρητισμού του φέρνει αυτόματα στη μνήμη των παλαιοτέρων άλλες εκδηλώσεις θαυμασμού και αναγνώρισης από τη δύση έναντι του μεγαλύτερου αναθεωρητή της μεσοπολεμικής περιόδου.

Ήταν η εποχή που ο «αγγλοσαξωνικός κόσμος», ο γερμανοποιημένος άγγλος μεγάλος δάσκαλος του ρατσισμού Χ. Σ. Τσάμπερλαιν έγραφε προς τον Χίτλερ: «Υπάρχει μια βία που αρχίζει και τελειώνει στο χάος, υπάρχει όμως και μια βία που δημιουργεί νέους κόσμους. Πιστεύω πως η ιστορία θα σας λογαριάσει μια μέρα ανάμεσα στους μεγάλους οικοδόμους της και όχι ανάμεσα στους καταστροφείς της. Το πώς η Γερμανία σας ξεπέταξε στη στιγμή του μεγαλύτερου κινδύνου της, τι άλλη απόδειξη χρειάζεται για τη ζωτικότητά της...». Ανάλογη «προβλεπτικότητα» αλλά και ενθάρρυνση στο έργο του Αδόλφου Χίτλερ είχε επιδείξει και ό ίδιος ο Winston Churchill, όταν σε άρθρο του δήλωνε για τον συγγραφέα του «Μein Kampf» ότι «δεν μπορεί κανείς να διαβάσει το Mein Kampf χωρίς να θαυμάσει το θάρρος, την επιμονή και την ζωντάνια που του επέτρεψαν να ζωντανέψει, να απειλήσει και να κινητοποιήσει όλες τις αρχές που απείλησαν να του φράξουν το δρόμο...».

Ο ηγεμονισμός της Τουρκίας στα Βαλκάνια και αλλού – και αυτό είναι το νέο στοιχείο πιστεύω προσωπικά – διανθίζεται πλέον και με μία άλλη έννοια, σοβαρή και με βαρειά ιστορία αίματος και ανθρώπινης δυστυχίας. Πρόκειται για την έννοια του «ζωτικού χώρου» που διεκδικεί σε πολλές περιπτώσεις και κυρίως στην περιοχή του Αιγαίου και της Κύπρου.

Αξίζει κανείς να εξετάσει τον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζει η Τουρκία, κατά τον Νταβούτογλου πάντα, την «άτυχη» γι’ αυτή θέση των νήσων του Αιγαίου. Αφού ισχυρίζεται ότι η χώρα του είναι χώρα – άξονας - όπου διασταυρώνονται θαλάσσιες αρτηρίες, κλειστές θάλασσες και κόλποι διατυπώνεται και η περίεργη θεωρία ότι η Τουρκία ως αρχιπελαγικό(!) κράτος χρειάζεται πλην των άλλων να εγκαθιδρύσει θαλάσσια κυριαρχία πάνω στις θαλάσσιες και υδάτινες αρτηρίες που περιβάλλουν αυτό τον άξονα. Το υπάρχον όμως σήμερα καθεστώς των νήσων στενεύει σε σημαντικό βαθμό τον ζωτικό της χώρο. Ακόμη λέει ότι «Το γεγονός ότι οι δίαυλοι (ανατολικά και δυτικά της Κρήτης) αφενός της Καρπάθου και της Κάσου και αφετέρου των Κυθήρων και του ακρωτηρίου της Σπάθης αλλά και της Καρπάθου και της Μαρμαρίδας, έχουν περικυκλωθεί από αυτά τα νησιά, επηρεάζει σε σημαντικό βαθμό τη σύνδεση με Εύξεινο Πόντο - Προποντίδα - Μεσόγειο της Τουρκίας».

Αφού συνεχίζει για αρκετό διάστημα στο ίδιο μοτίβο προσθέτει τέλος ότι «Για όλους αυτούς τους λόγους ήταν μεγάλο σφάλμα της Τουρκίας να εγκαταλείψει, τα νησιά μετά τον Β’ Παγκόσμιιο πόλεμο με αποτέλεσμα η Ελλάδα να διατηρεί τον παλμό του στρατηγικού της υπογραστρίου». Καταλήγει το σχετικό εδάφιο λέγοντας ότι «Το σημείο με τις μεγαλύτερες πιθανότητες εμπλοκής σε σύρραξη της Τουρκίας είναι τα νησιά του Αιγαίου»(244).

Παρατηρεί ακόμη ότι και η Κύπρος βρίσκεται στον ζωτικό χώρο της Τουρκίας και ότι «ακόμη και αν δεν υπήρχε εκεί κανένας τούρκος το ενδιαφέρον της χώρας του θα ήταν το ίδιο» και ισχυρίζεται ότι αυτή η ηυξημένη σπουδαιότητα της Κύπρου και του Αιγαίου αποκτά ιδιαίτερη σημασία για την Τουρκία αφού, λέει, η Τουρκία δεν είναι απλώς μια χώρα του Αιγαίου αλλά και μια χώρα που εντάσσεται «σε ένα ευρύτερο πλαίσιο, σε μια περιοχή που ξεκινάει από την Αδριατική και εκτείνεται ως τον κόλπο της Αλεξανδρέττας και τη Διώρυγα του Σουέζ».

Η χρησιμοποίηση του επιχειρήματος ύπαρξης και διεκδίκησης ζωτικού χώρου υπενθυμίζει στους παλαιότερους τον ιμπεριαλισμό του καθεστώτος του Τρίτου Ράιχ που εκφραζόταν με μία και μοναδική λέξη: Lebensraum (=ζωτικός χώρος). Ο Γερμανός Άρειος είχε και αυτός ανάγκη από πολύ μεγαλύτερο χώρο. Και αυτό το στοιχείο ήταν εκείνο που με έκανε να σκύψω και να μελετήσω από πιο κοντά τις δύο θεωρίες: Του Αχμέτ Νταβούτογλου και του Χίτλερ. Οι ομοιότητες αποδείχθηκαν πολύ αποκαλυπτικές και περιέχονται στο βιβλίο που παρουσιάζεται σήμερα. Ο Α. Νταβούτογλου, αναφερόμενος στα σύνορα της Μέσης Ανατολής τονίζει τα εξής: «κανείς να μη σκέπτεται ότι επειδή κάποιος σχεδίασε εκεί σύνορα, ότι τα σύνορα θα είναι μόνιμα».

Και ο Χίτλερ στον «Αγώνα» του έγραφε, σχεδόν ταυτόσημα: «Τα σύνορα των Κρατών είναι καθορισμένα από τους ανθρώπους και αλλάζουν από τους ανθρώπους».

Γράφει κάπου αλλού ο Νταβούτογλου, (σχεδόν ταυτόσημα με αυτά που έγραφε ο Χίτλερ στον «Αγώνα» του):

«Σε μια περίοδο κατά την οποία αλλάζουν με τρόπο δυναμικό οι παγκόσμιες και περιφερειακές ισορροπίες, η χρησιμοποίηση της γεωπολιτικής και την διατήρησης του status quo θα έχει ως αποτέλεσμα να αχρηστευθούν, με το χρόνο, τα γεωπολιτικά πλεονεκτήματα».

Ό,τι είναι να γίνει δηλαδή πρέπει να γίνει αμέσως.

Σύμφωνα με αυτόν, οι ομάδες των G7 στην αρχή , των G8 αργότερα και των G20 στους οποίους συμμετέχει και η Τουρκία, ενδέχεται να αναλάβουν αργότερα ευρύτερους ρόλους. Μέσα σ’ αυτούς, κατά τον συγγραφέα, περιλαμβάνεται και η προσπάθεια εξάλειψης της διαφοράς μεταξύ της διεθνούς τάξης νομιμότητας (αφόρητος όρος για τον συγγραφέα) η οποία συστάθηκε μετά το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου και άσκησε την επιρροή της μέχρι το τέλος του ψυχρού πολέμου – και της τάξης της πραγματικής ισχύος. Ας μη ξεχνούν όλοι οι γείτονες ποτέ ότι και τα σύνορα στη Μέση Ανατολή χαρακτηρίζονται από τον Νταβούτογλου, που παίζει και αυτός με την γεωγραφία σαν να είναι επιτραπέζιο παιχνίδι, ως «κακοφτιαγμένος τοίχος».

Μιά άλλη ταύτιση όχι απλώς θεωριών αλλά και μεθόδων αποτελεί η συστηματική αθέτηση υπογραφών και ανειλημμένων υποχρεώσεων.

«Το ίδιο δεν κάναμε και με τη συμφωνία με την ΕΕ για την Κύπρο;» είπαν στους Αζέρους οι Τούρκοι για να δείξουν ότι δεν πρόκειται να εφαρμόσουν και τη συμφωνία τους με την Αρμενία, όταν οι πρώτοι παραπονέθηκαν γι’ αυτήν. Ένα από τα πολλά δείγματα αθέτησης υπογραφών της Τουρκίας είναι και τα περίφημα Μορατόρια και ΜΟΕ (Μέτρα Οικοδόμησης Εμπιστοσύνης) μεταξύ Ελλλάδος και Τουρκίας. Αν ψάξει κανείς ακόμη βαθύτερα θα βρει ότι οι αθετήσεις των υποχρεώσεων της Τουρκίας δεν έχουν τελειωμό.

Ο Χίτλερ είχε πει κάποτε κάτι που αν δεν ήταν τόσο τραγικό θα ήταν χαριτωμένο και τούτο για να μην αφήσει αμφιβολία για την ανεντιμότητα των προθέσεων του. Διετύπωσε τον σαρκασμό του κάποτε ως εξής: «Υπάρχουν αρχηγοί κυβερνήσεων που με κατηγορούν πως τους εξαπάτησα. Θα έπρεπε μάλλον να αναγνωρίσουν πως τους διευκολύνω στη δουλειά τους. Γιατί αν τους ζητούσα μονομιάς ό,τι έπρεπε να αποκτήσουμε πώς θα μπορούσαν να τα δεχθούν;».

Η αλαζονεία είναι ένα άλλο σημείο τάυτισης με το τρίτο Ράιχ:

«Η Τουρκία πλέον είναι υποχρεωμένη να αναβαθμισθεί, ώστε, ανερχόμενη σε υψηλότερη κλίμακα, να θεωρήσει τις σχέσεις της με αυτές τις χώρες ως υποδεέστερα στοιχεία με την άσκηση έναντι αυτών πολιτικών αφ’ υψηλού», γράφει ο Νταβούτογλου. Οι χώρες στις οποίες αναφέρεται εδώ είναι η Ελλάδα, η Βουλγαρία, η Αρμενία και η Γεωργία.

«Έχουμε χάσει», έλεγε ο Χϊτλερ, «κάθε αναλογία σε σχέση με τα άλλα μεγάλα κράτη της γής».

«Εμείς θα αναβιώσουμε την εποχή αυτή, τα Οθωμανικά Βαλκάνια ήταν μια πετυχημένη ιστορία και τώρα πρέπει να αναγεννηθούν» υπόσχεται με αξιοθαύμαστη ειλικρίνεια ο Νταβούτογλου. Το τι γνώμη έχουν τα ίδια τα Βαλκάνια για το προδιαγραφόμενο από τον νέο ιστορικό προφήτη μέλλον τους, δεν έχει γι’ αυτόν καμιά σημασία.

Τα πολιτικά όμως προβλήματα αρχίζουν βεβαίως από τη στιγμή που αυτά τα θεωρητικά κατασκευάσματα αρχίζουν να εφαρμόζονται στην πράξη. Το ίδιο συνέβη με το Mein Kampf το ίδιο έχει αρχίσει αν συμβαίνει και με το έργο του Α. Νταβούτογλου. Το ερώτημα επομένως είναι σε ποια στιγμή γίνεται αντιληπτό από τους αμέσως ενδιαφερόμενους «άλλους» το πλαίσιο μέσα στο οποίο θα κινηθεί ο αρχικά θεωρητικός και, εν συνεχεία, πολιτικά και στρατιωτικά επιθετικός γείτονας. Και ακόμη πιο σπουδαίο είναι το σημείο από το οποίο οι θιγόμενοι γείτονες θα αναγκασθούν να συσπειρωθούν και να αντιδράσουν.

Τα αποτελέσματα αυτών των θεωριών, όταν εφαρμόσθηκαν στην πράξη κατέληξαν πάντα σε ανθρώπινη δυστυχία, σε διώξεις, σε γενοκτονίες.

Για να λησμονεί ο κόσμος και οι γείτονες της Τουρκίας τις συνεχείς της αθετήσεις των υπογραφών της ο νυν ΥΠΕΞ και θεωρητικός του ζωτικού της χώρου περιφέρεται συνεχώς προσφέροντας τουρκικής έμπνευσης «παραγωγή ειρήνης». Και δεν διστάζει να προτείνει μιαν ειρήνη του είδους που, από την αρχή του προηγούμενου αιώνα, εξαφάνισε δεκάδες μειονοτήτων στην Τουρκία και υπήρξε ένοχος επανειλημμένων σφαγών Κούρδων, Αρμενίων, Αλεβίδων, Ελλήνων του Πόντου και άλλων μειονοτήτων. Μετά την συνθήκη της Λωζάνης είχαν παραμείνει στην Τουρκία 400.000 περίπου έλληνες και σήμερα δεν υπερβαίνουν τους 1000. Τα δύο νησιά Ίμβρος και Τένεδος, που ήταν κατοικημένα από έλληνες σχεδόν κατά 100% του πληθυσμού, δέχθηκαν και αυτά την «παραγωγή ειρήνης» των διαδοχικών τουρκικών κυβερνήσεων που άρχισαν την εκδίωξη του ελληνικού πληθυσμού με την ίδρυση στην Ίμβρο αγροτικών φυλακών. Στις φυλακές αυτές εστέλλοντο επικίνδυνοι κατάδικοι που είχαν την δυνατότητα να κυκλοφορούν υπό ορισμένες προϋποθέσεις σε όλο το νησί. Αυτός ο πρωτότυπος τρόπος «παραγωγής ειρήνης» είχε ως αποτέλεσμα να αρχίσει να διαρρέει ο πληθυσμός και τότε άρχισαν και τα άλλα γνωστά μέτρα εκδίωξης (αστυνομικές, οικονομικές, φορολογικές κ.α. διώξεις). Όλα αυτά συμπλήρωσαν το έργο της «παραγωγής ειρήνης», έτσι ώστε τα δύο νησιά να είναι σήμερα τελείως εκτουρκισμένα.

Η σημερινή συγκυρία είναι πιστεύουμε κατάλληλη για να γίνει μια νέα αξιολόγηση αυτών που αναφέρθηκαν. Όχι μόνο επειδή είναι πολλοί, (μεταξύ των οποίων και πέραν του Ατλαντικού) που ήταν πάντα ένθερμοι υποστηρικτές της πολιτικής και των φιλοδοξιών της Τουρκίας και που έχουν αρχίσει να κλονίζονται ως προς την αξιοπιστία της και να θεωρούν την πολιτική της επικίνδυνη για τα δυτικά συμφέροντα. Χρειάζεται επανεκτίμηση και επειδή, μαζί με τα παραπάνω δεδομένα συμπίπτει και σοβαρή οικονομική κρίση που έχει αποτρέψει την προσοχή της κοινής γνώμης από τα πολιτικά θέματα και από τα ζητήματα εξωτερικής πολιτικής. Αν προστεθεί και μια ειδικότερη περίπτωση όπως αυτή της Ελλάδος σήμερα, κατά την οποία έχει εσωτερικά καλλιεργηθεί μιθριδατικός δηλητηριασμός των παραδόσεων και της πολιτικής ηθικής, έχει σημειωθεί κοινωνικός μαρασμός, πληθυσμιακή συρρίκνωση, σμίκρυνση του ενστίκτου της αυτοσυντήρησης του λαού, τότε οι συγκυρίες αυτές οφείλουν να σημάνουν πραγματικό εθνικό συναγερμό. Μια ανάλογη «ευκαιρία» θεώρησε το τρίτο Ράιχ ότι παρουσιάστηκε όταν πριν από τον πόλεμο η κύρια αντίπαλος του χώρα, η Γαλλία παρουσίαζε παρόμοια συμπτώματα. Οι παλαιότεροι θα θυμούνται το διαβόητο ηττοπαθές σύνθημα μεγάλου μέρους της κοινωνίας της χώρας : «Pourqois?» Γιατί; Γιατί να αντισταθούμε;.

Χρόνια τώρα υπάρχει μια αφύσικη συμμαχική σχέση μεταξύ των δύο χωρών εξ αιτίας των αδιάκοπων απαιτήσεων και απειλών της Άγκυρας. Πως είναι δυνατόν να γίνεται λόγος για συμμαχικές σχέσεις τη στιγμή που επικρέμαται το παράνομο για τα διεθνές δίκαιο casus belli, η αρπακτική θεωρία περί γκρίζων ζωνών, οι βόρειες επαρχίες της Κύπρου να παραμένουν υπο τουρκική κατοχή, στην ελληνική Θράκη το Προξενείο της Κομοτινής να εξακολουθεί να υπονομεύει συστηματικά την ελληνική κρατική κυριαρχία προωθώντας τον έλεγχο από την Άγκυρα του μουσουλμανικού πληθυσμού, ενώ το τουρκικό καθεστώς αφού έδιωξε όλο τον ελληνισμό από την Κωνσταντινούπολη, την Ίμβρο και την Τένεδο, εξακολουθεί να μην αναγνωρίζει την οικουμενικότητα του Πατριαρχείου;

Η Ελλάδα δεν έχει πλέον να φοβάται μιάν άλλη «Kristallnacht» όπως εκείνη του Σεπτεμβρίου 1955, αφού ο ομογένεια της Πόλης έχει ουσιαστικά εξοντωθεί. Η λογική συνεπώς υπαγορεύει κινήσεις που να αποβλέπουν στην διατύπωση νέων θέσεων σε ότι αφορά τουλάχιστον την προοπτική της Τουρκίας για ένταξη στην Ε.Ε. Δεν έχει σημασία αν έχει ή δεν έχει ελπίδες η Τουρκία να ενταχθεί. Σημασία έχει, όταν ενταχθεί ή όταν αποκτήσει το ειδικό καθεστώς που θέλουν οι γαλλογερμανοί και άλλοι εταίροι μας, να γίνουν αυτά με την προοπτική ότι οι ενοχλήσεις από μέρους της Τουρκίας δεν θα συνεχισθούν. Αυτό μόνο έχει σημασία για την Ελλάδα και όχι, άλλα κριτήρια όπως η συμπόρευση της γείτονος με τα «αγγλοσαξονικά αρχέτυπα», όπως συχνά αναφέρεται από τους βορειοευρωπαϊκούς πολιτικούς κύκλους.

Η γνώμη μας είναι συνεπώς ότι επιβάλλεται να τεθεί ως όρος για οποιαδήποτε περαιτέρω σύνδεση της Τουρκίας η εγκατάλειψη του αναθεωρητισμού και των προκλήσεων και απειλών καθώς και η οριστική εκ μέρους της Τουρκίας αποδοχή των υφισταμένων διεθνών συμβάσεων. Η κίνηση αυτή εκτός των άλλων πλεονεκτημάτων θα εξασφάλιζε για την Ελλάδα και σημαντικές συμμαχίες εντός της Ε.Ε.

Αναδημοσίευση από το Διπλωματικό Περισκόπιο - Ημερομηνία δημοσίευσης: 18-12-10

Διαβάστε περισσότερα......

Οι ιδιοκτήτες του οικονομικού συστήματος

Μια νέα ματιά για την αποκωδικοποίηση της σημερινής παγκόσμιας κρίσης
Του Θανάση Bασιλείου

 
 
Γιώργος Κοντογιώργης
Οικονομικά συστήματα και ελευθερία, εκδ. Ι. Σιδέρη
 

Η πρώτη διασαφήνιση έχει να κάνει με το ότι το ανά χείρας βιβλίο ταξινομείται στην κατηγορία της πολιτικής επιστήμης. Η πλευρά αυτή γονιμοποιεί το θέμα «πολιτική και οικονομία» υπό το βάρος του «κοινωνικού». Αρκεί να υπενθυμίσω τον πυρήνα του θέματος στο οποίο επιμένει ο συγγραφέας: στην ιδιοκτησιακή θεμελίωση του πολιτικού συστήματος, που οδηγεί στην ενσάρκωσή του, με όρους ταυτολογίας, από το κράτος. Με άλλα λόγια, «εμείς οι πολιτικοί και μαζί οι τεχνοκράτες της τρόικας και του ΔΝΤ είμαστε τα αδιαμφισβήτητα αφεντικά, οι ιδιοκτήτες του συστήματος».

Και ευθύς, διατυπώνεται η κατεξοχήν ένσταση, υπό το πρίσμα της πολιτικής, και που είναι ένα από τα μείζονα θέματα της συζήτησης των ημερών: Είναι δυνατόν το ενδιαφέρον της οικονομικής, όπως τουλάχιστον διατυπώνουν τα περισσότερα εγχειρίδια, να επικεντρώνεται μονοσήμαντα στην παραγωγική αποτελεσματικότητα του οικονομικού συστήματος και μόνον έτσι να αξιολογεί την ποιότητά του; Και ακόμα βαθύτερα: «Αν αποκωδικοποιήσουμε» γράφει ο Γ. Κοντογιώργης «το περιεχόμενο της ανησυχίας των ιθυνόντων στη σοβούσα κρίση, θα διαπιστώσουμε με έκπληξη ότι σκοπός της πολιτικής δεν είναι το συμφέρον της κοινωνίας. Το ενδιαφέρον των πολιτικών εστιάζεται στη διαχείριση της κοινωνικής δυσαρέσκειας έτσι ώστε να μη διαταραχθεί η κοινωνική ειρήνη και συνοχή, δηλαδή, το κεκτημένο της αγοράς». Προσεγγίζεται, σήμερα, το κοινωνικο-πολιτικό και οικονομικό σύστημα με όρους κοινωνίας – δηλαδή των πολιτών με δικαίωμα ψήφου αλλά και των οικονομικών μεταναστών που παράγουν τον πλούτο; Οχι. Κρίνεται σε συνάφεια με την ελευθερία των μελών του κοινωνικού σώματος; Σίγουρα όχι. Οι αρνητικές απαντήσεις προκύπτουν από το γεγονός ότι «το σημερινό οικονομικό σύστημα παραμένει κατά βάση καταπίστευμα της δεσποτικής περιόδου» και στο ότι δεν συνεκτιμάται η βούληση της κοινωνίας και του κοινού συμφέροντος στον σκοπό της πολιτικής του κράτους – γεγονός που προώρισται να έχει καταιγιστικές επιπτώσεις στη σχέση κοινωνίας και πολιτικής.

Η τυπολογία

Στο πυκνό βιβλίο του καθηγητή Γ. Κοντογιώργη τα οικονομικά συστήματα κρίνονται υπό το πρίσμα της ελευθερίας που επιφυλάσσουν στα μέλη του κοινωνικού σώματος. Ο συγγραφέας διακρίνει τρεις θεμελιώδεις τύπους οικονομικών συστημάτων: (α) της κοινωνίας της εξαρτημένης εργασίας, (β) της κοινωνίας της οικονομικής σχόλης και (γ) της εταιρικής κοινωνίας/οικονομίας. Το εξελικτικό τους ανάπτυγμα συνέχεται με τον βαθμό αποσύνδεσης είτε του ατόμου από το οικονομικό σύστημα ή το υποσύστημα είτε του ιδίου του οικονομικού συστήματος ή υποσυστήματος από την ιδιοκτησία. Η προσέγγιση αυτή απαντά, μεταξύ των άλλων, στο διπλό ερώτημα: ποιο οικονομικό σύστημα είναι συμβατό με την κοινωνική ελευθερία; Και τι προκαλεί την εκμετάλλευση; Το συμπέρασμα εδώ είναι ότι η κοινωνική ελευθερία απαντάται μόνο στις φάσεις της κοινωνίας της οικονομικής σχόλης και της εταιρικής οικονομίας/κοινωνίας, ενώ το σύστημα της κοινωνίας της εξαρτημένης εργασίας, που βιώνει ο νεότερος κόσμος, την αγνοεί, υποβιβάζοντάς την στο απλό δικαίωμα. Επομένως, η εκμετάλλευση είναι άρρηκτα συνυφασμένη με την ιδιοκτησία επί του οικονομικού-πολιτικού συστήματος και όχι, όπως νομίζεται, με την ιδιοκτησία επί του κεφαλαίου. Η διάκριση των δύο αυτών συνιστωσών του οικονομικού γίγνεσθαι είναι κεφαλαιώδης, η δε αδυναμία της νεότερης πολιτικής οικονομίας να τη διαπιστώσει αποκαλύπτει τόσο την πρωιμότητα της εξέλιξής της όσο και την ουσία του αδιεξόδου της.

Εργασιακή εξάρτηση

Σε μια μικρή συνέντευξη ο ίδιος ο καθηγητής Γ. Κοντογιώργης είπε για το βιβλίο του. «Εδώ απορρίπτω την άποψη ότι το οικονομικό σύστημα της εποχής μας είναι καθολικό, όπως διατείνεται η σύγχρονη θεωρία. Υποστηρίζω ότι και στις δύο εκδοχές του, τη φιλελεύθερη και τη σοσιαλιστική, εγγράφεται στην πρώτη μετα-φεουδαλική φάση του ανθρώπου. Στη φάση αυτή, ο άνθρωπος ως άτομο απελευθερώθηκε από τα δεσμά της ιδιοκτησίας του δεσπότη, όχι όμως και σε ό, τι αφορά τις συμβάσεις του με το οικονομικό (και εκτατικά με το πολιτικό) σύστημα. Ο άνθρωπος του 20ού αιώνα αγωνίσθηκε για να περιέλθει η ιδιοκτησία των μέσων παραγωγής είτε στο κράτος (σοσιαλισμός) είτε στην ιδιωτική σφαίρα (φιλελευθερισμός). Το ζήτημα της απελευθέρωσής του από την εργασιακή εξάρτηση ή της απόδοσης της ιδιοκτησίας του οικονομικού συστήματος σ’ αυτόν, ουδέποτε τέθηκε. Η τυπολογία που προτείνω λαμβάνει ως μέτρο τη θέση του ατόμου στο οικονομικό σύστημα, δηλαδή την ελευθερία. Το σύστημα που διέρχεται την παρούσα φάση, απελευθερώνει τον πολίτη από τον καταναγκασμό ή την εξάρτηση της εργασίας, ενώ μια τρίτη φάση υπόσχεται την απελευθέρωση του ίδιου του συστήματος από την (ιδιωτική ή κρατική) ιδιοκτησία ή μεταβάλει τον φορέα της εργασίας σε συστατικό του εταίρο. Ο εγκιβωτισμός του νεοτερικού ανθρώπου στο βιούμενο σύστημα, εξηγεί την αδυναμία του να διακρίνει ανάμεσα στον τρόπο παραγωγής και στο σύστημα παραγωγής/ιδιοκτησίας, να διακρίνει ανάμεσα στην ιδιοκτησία του κεφαλαίου και στην ιδιοκτησία επί του συστήματος, να αντιμετωπίσει το ζήτημα της εκμετάλλευσης ή, ακόμη, να εξηγήσει την αιτία της παρούσας κρίσης».

Αναδημοσίευση από την Kαθημερινή - Ημερομηνία δημοσίευσης: 17-12-10

Διαβάστε περισσότερα......

Σάββατο, 18 Δεκεμβρίου 2010

Τό τελευταῖο μάθημα

Σαράντος Ι. Καργάκος

Στίς 24 Σεπτεμβρίου ἐ.ἔ. εἶχα γιά μία ἀκόμη φορά τήν τιμή νά διδάξω στήν Σχολή Ἐθνικῆς Ἀμύνης (ΣΕΘΑ) τήν ὑψηλή στρατηγική τοῦ Φιλίππου καί τοῦ Ἀλεξάνδρου. Εἶπα στούς σπουδαστές ὅτι δέν προσῆλθα γιά νά τούς ὁμιλήσω ἀλλά γιά νά τούς ἀποχαιρετίσω. Θά ἦταν τό τελευταῖο μου μάθημα. Πρέπει νά ξέρει κανείς πότε πρέπει νά ἀποχωρεῖ.

Ἐν συντομία, τούς ἐξήγησα τίς ἔννοιες τῆς Στρατηγικῆς καί τῆς Τακτικῆς καί τίς προσδιόρισα μέ τά ἐρωτηματικά «τί;», «γιατί;», «πόσο;» (σέ χρονική καί τοπική ἔκταση) καί «πῶς;», «μέ τί;». Ἐν συνεχεία ἐξήγησα ὅτι ὁ στρατός σήμερα δέν ἀσκεῖ στρατηγική, εἶναι ὅμως ὁ κυριώτερος βραχίονας τῆς Στρατηγικῆς. Στρατηγική, χωρίς ἰσχυρό στρατό, εἶναι θεωρία χωρίς πράξη καί ἐπί τοῦ προκειμένου ἰσχύει τό Λατινικό: «Theoria sine praxe est currus sine axe» (=Θεωρία χωρίς πράξη εἶναι χωρίς ἄξονα ἁμάξι).

Τόν στρατό, τόνισα, δέν τόν θέλουμε γιά νά κάνουμε πόλεμο, ἀλλά γιά νά ἀποφεύγουμε τόν πόλεμο ἤ τόν ἐξευτελισμό σέ περίπτωση πολέμου. Πάντα θά ἔχει ἰσχύ τό αἴτημα τοῦ Γάλλου στρατάρχη Λυωταί: «Δῶστε μου πολύ στρατό, γιά νά μήν χρειαστεῖ νά τόν χρησιμοποιήσω», πού εἶναι παραλλαγή τοῦ Λατινικοῦ «Si vis pacem, para bellum» (=Ἄν θέλεις εἰρήνη, παρασκευάζου γιά πόλεμο).

Ὁ πόλεμος, δυστυχῶς, εἶναι τό θλιβερό πεπρωμένο τοῦ ἀνθρώπου. Ἐπί γραπτῆς ἱστορίας 3.000 ἐτῶν εἴχαμε μόνον 240 χρόνια εἰρήνης! Μιά δική μου νεανική ἔρευνα ἔδειξε ὅτι ἀπό τό 1945 μέχρι τό 1969, δηλαδή σέ διάστημα 24 ἐτῶν, εἴχαμε 55 πολέμους. Κι ἄν σ᾽ αὐτούς προσθέσουμε τούς 320 ἐμφυλίους, τότε φθάνουμε στό θλιβερό προνόμιο νά ἔχουμε ἕναν πόλεμο κάθε μήνα. Μετά τό 1969 ἔχασα τό λογαριασμό!

Ὁ πόλεμος, ὑπό πολλές καί ποικίλες μορφές θά ἐξακολουθεῖ νά εἶναι ἐνδημικό φαινόμενο, ἐφόσον, ὅπως γράφει ὁ Θουκυδίδης, ἡ φύση τοῦ ἀνθρώπου θά παραμένει ἴδια. Δυστυχῶς, ἀντί νά καλυτερεύει, χειροτερεύει. Συνεπῶς, θά δικαιώνεται διαρκῶς ὁ Ἡράκλειτος, πού πρῶτος ἐπεσήμανε τό «Πόλεμος πάντων πατήρ, πάντων δέ βασιλεύς».

Ἀσφαλῶς ὅλοι οἱ λαοί λατρεύουν καί τραγουδοῦν τήν εἰρήνη. Γράφει ὁ δικός μας Παλαμᾶς:«Τί κι ἄν τοῦ πολέμου τό χορό χορεύω/γονατιστός εἰρήνη ἐσέ λατρεύω».Ὡστόσο ἡ εἰρήνη, γιά νά ἐκφραστῶ μέ μία φράση τοῦ ἐθνικοῦ μας ποιητῆ Λορέντζου Μαβίλη, εἶναι «ἕνα πλανερό μαγνάδι». Γιά τήν εἰρήνη ἰσχύει πάντα αὐτό πού ἔχει γράψει στούς «Νόμους» του ὁ Πλάτων: «Ἥν γάρ καλοῦσιν οἱ πλεῖστοι τῶν ἀνθρώπων εἰρήνην, τοῦτ᾽ εἶναι μόνον ὄνομα, τῷ δ᾽ ἔργω πάσαις πρός πάσας τάς πόλεις ἀεί πόλεμον ἀκήρυκτον κατά φύσιν εἶναι». Καί τό γιατί, τό ἐξηγεῖ ὁ φιλόσοφος μέ ἕναν τρόπο πού θά ζήλευε ὁ Κάρολος Μάρξ: «Διά γάρ τήν τῶν χρημάτων κτῆσιν πάντες οἱ πόλεμοι ἡμῖν γίνονται». Αὐτό τό λέει στόν διάλογο «Φαίδων».

Σήμερα ζοῦμε τήν αὐταπάτη μιᾶς εἰρήνης. Ἄς τό δεχθοῦμε ἔτσι. Μόνον πού δέν πρέπει ποτέ νά ξεχνᾶμε αὐτό πού μᾶς κληροδότησε ὁ στρατηγός Ντέ Γκώλλ: «Ἡ ἱστορία κάθε πολέμου ἀρχίζει ἀπό τόν καιρό τῆς εἰρήνης». Γι᾽ αὐτό κάθε κράτος πραγματικά φιλειρηνικό πρέπει νά ἔχει πάντα καλό στρατό. Τόν καλό στρατό δέν τόν κάνουν τά πολεμικά μέσα. Λέει ὁ Θουκυδίδης: «Ἄνδρες πόλις, οὐ τείχη καί νῆες ἀνδρῶν κεναί». Τόν καλό στρατό τόν κάνει ἡ καλή ποιότητα τῶν ἀξιωματικῶν καί στρατιωτῶν. Ἡ σκληρή ἐκγύμναση καί ἡ πειθαρχία. Ἡ πειθαρχία ἦταν τό μεγάλο πολεμικό μυστικό τῆς Σπάρτης. Αὐτή –μέ τίς ἀναγκαῖες ἀλλαγές– ἔγινε κύριο συστατικό τῶν στρατῶν πού ὀργάνωσαν ὁ Μέγας Φίλιππος καί ὁ γυιός του Ἀλέξανδρος. Ἡ disciplina ἐπί αἰῶνες ἔκανε ἀκατάβλητο τόν ρωμαϊκό στρατό. Ἡ πειθαρχία ὑπῆρξε ἡ βάση τοῦ νεώτερου γερμανικοῦ στρατοῦ. Ὁ μεγάλος στρατηγός, ὁ Μόλτκε ὁ πρεσβύτερος, ὁ ὀργανωτής τοῦ πρωσσικοῦ στρατοῦ, εἶχε πεῖ: «Ἀπό τή στιγμή πού ἕνας στρατιώτης θά ἐμφανισθεῖ μέ ἀγυάλιστο κουμπί, ἔχει γίνει ἡ ἀρχή γιά τή διάλυση τοῦ στρατοῦ».

Ἄν οἱ ἀρχαῖοι Ἕλληνες πρωτοπόρησαν καί σέ θέματα στρατηγικῆς καί σέ θέματα τακτικῆς, εἶναι γιατί βάση τοῦ στρατοῦ τους ἦταν ἡ φάλαγγα, ἡ ὁποία στηρίζεται στήν πυκνότητα, στή συνοχή, κάτι πού ἀπαιτεῖ –πέρα ἀπό ἄλλα στοιχεῖα– ἀπόλυτη πειθαρχία.

Γιά νά φθάσω στόν Ἀλέξανδρο, ξεκινῶ ἀπό τήν Σπάρτη. Πρῶτοι οἱ Σπαρτιάτες ἐγκατέλειψαν τό ἄλογο καί τό ἅρμα καί στηρίχθηκαν στή φάλαγγα. Τό πέλμα νίκησε τήν ὁπλή: Τό δόρυ νίκησε τό τόξο καί τό ἀκόντιο. Οἱ Σπαρτιάτες καθόρισαν τίς ἀρχές τῆς ἐπιστημονικῆς διεξαγωγῆς τοῦ πολέμου. Κι ἀκόμη ἔθεσαν τίς βάσεις σ᾽ αὐτό πού ὀνομάζεται πολιτισμός τοῦ πολέμου. Ὅσο περίεργα κι ἄν ἀκούγεται αὐτό. Ἡ εὐγένεια ὡς στοιχεῖο καλῆς κοινωνικῆς συμπεριφορᾶς, ξεκίνησε ἀπό τό στρατό. Παραπέμπω στή λέξη «ἱπποτισμός». Αὐτή ἡ ἱπποτική συμπεριφορά –καί ὄχι μόνον οἱ νίκες– ἀνέδειξαν τόν Ἀλέξανδρο ὡς τήν κορυφαία στρατιωτική φυσιογνωμία. Ἔκλεισα τήν ὁμιλία μου μέ μιά φράση τοῦ μεγάλου Κινέζου θεωρητικοῦ τοῦ πολέμου Σούν Τσού (4ος αἰώνας π.χ.):

«Ἡ τέχνη τοῦ πολέμου εἶναι ζωτικῆς σημασίας γιά τό κράτος. Εἶναι θέμα ζωῆς καί θανάτου, δρόμος πρός τή σωτηρία ἤ τήν καταστροφή. Γι᾽ αὐτό δέν πρέπει σέ καμμία περίπτωση νά παραμελεῖται».

Αναδημοσίευση από την Εστία (sarantoskargakos.gr) - Ημερομηνία δημοσίευσης: 17-12-10

Διαβάστε περισσότερα......