Πέμπτη, 30 Σεπτεμβρίου 2010

Παρέμβαση Μίκη Θεοδωράκη στις επετειακές εκδηλώσεις του Δήμου Μαραθώνα

 
 

Μίκης Θεοδωράκης

Ομολογώ ότι σήμερα 25.8.10, ξύπνησα αποφασισμένος να αποσυρθώ δια παντός από τα κοινά αναμένοντας ήρεμος στη γωνιά μου το αναπόφευκτο. Κι αυτό γιατί άρχισα να ντρέπομαι, καθώς η φωνή μου κατάντησε φωνή βοώντος εν τη ερήμω.

Όπως ασφαλώς γνωρίζετε, η ζωή, η σκέψη , το έργο και η στάση μου στηρίχθηκαν αποκλειστικά επάνω στον ελληνικό λαό, τον τωρινό, τον χθεσινό, τον παντοτινό. Η σκληρή διαπίστωση λοιπόν ότι αυτή σχέση δεν υπάρχει πια ήταν φυσικό να με αφήσει μετέωρο. Δεν διαμαρτύρομαι. Δεν κραυγάζω. Άλλωστε αν και ξένος και μόνος στον τόπο που αγάπησα, είμαι εν τούτοις πλήρης αναμνήσεων που μπορούν να γεμίσουν την μοναξιά μου. Αυτά λοιπόν σκεφτόμουν έως ότου βρήκα στο γραφείο μου το «Πανανθρώπινον Μαραθώνιο Κάλεσμα» του Αλέξανδρου Χάχαλη μαζί με την πρόκληση του Δημάρχου Μαραθώνα Σπύρου Ζαγάρη για την Τελετή Μνήμης στον Τύμβο των Μαραθωνομάχων.

Ώστε λοιπόν δεν είμαι τόσο μόνος όσο νομίζω. Φτάνει φυσικά η ωραία τελετή σας να μην είναι μια πράξη τυπική αλλά ουσιαστική, προς την κατεύθυνση μιας προσπάθειας για να ξυπνήσουν επιτέλους οι Έλληνες από τον λήθαργο στον οποίο τους έχει καταδικάσει αυτή η πρωτοφανής εισβολή των νεοβαρβάρων, που αυτή τη φορά δεν ήρθαν με ακόντια και σπαθιά που τρυπούν τις σάρκες αλλά με μεθόδους που παραλύουν τη σκέψη και υποτάσσουν τις ψυχές.

Έτσι μεθοδικά προσπαθούν να μεταλλάξουν τον ελληνικό λαό σε κάποιον άλλον με άλλες δοξασίες, αντιλήψεις, αρχές, συνήθειες και με άλλο ήθος, σε ανθρώπους υπάκουους που θα ακολουθούν υποταγμένοι και σιωπηλοί τη Μοίρα που τους επιφυλάσσουν οι σύγχρονοι Εξουσιαστές, Έλληνες και Αλλοδαποί.

Και πολύ φοβάμαι ότι αυτές οι ορατές και αόρατες δυνάμεις έχουν ήδη αιχμαλωτίσει την πλειοψηφία του λαού μας, ενώ η μειοψηφία είναι χωρισμένη, διάσπαρτη, αμήχανη χωρίς πυξίδα και οδηγό, έτοιμη να γίνει κι αυτή βορά στην προσπάθεια για την γενικευμένη πολτοποίηση του λαού μας. Έως ότου, όπως είπα, προκύψει ένας άλλος λαός, που ουσιαστικά θα καγχάζει με το παρελθόν του, καθώς θα τον έχουν μεταβάλει και καταστήσει οργανικό μέρος της διεθνούς στρατιάς των παγκοσμιοποιημένων απρόσωπων ιδιωτών.

Από πού λοιπόν θα πιαστούμε όλοι εμείς οι εραστές της αιώνιας Ελλάδας; Εδώ σ' αυτά τα ιερά χώματα δεν έγινε απλώς μια στρατιωτική σύρραξη αλλά γεννήθηκε ένας νέος κόσμος. Ο Κόσμος του Ελληνισμού. Ο Κόσμος της Λογικής, του Πολιτισμού, της Φιλοσοφίας, της Δημοκρατίας, της Επιστήμης και της Τέχνης. Ο Κόσμος του νεότερου ανθρώπου, που εγκαινιάζει την μεγαλύτερη ιστορική αλλαγή των αιώνων.

Πιστεύω ότι οι δυνάμεις του Χάους, που τώρα επικρατούν διεθνώς βυθίζοντας καθημερινά όλους τους λαούς σε βαθειά πολύπλευρη κρίση, θα ηττηθούν μόνο όταν όλες οι εναπομείνασες δυνάμεις της Αρμονίας συνενωθούν σε μια προσπάθεια να φωτίσουν και να κερδίσουν την πλειοψηφία των ανθρώπων, ώστε να την καταστήσουν δύναμη ιστορική.

Το σύμβολο της Μάχης του Μαραθώνα μπορεί να αποτελέσει μέσα σ' αυτή την κοσμογονική σύγκρουση την σπίθα και την φλόγα που όσο θα απλώνεται μέσα στους ανθρώπους, τόσο θα συνειδητοποιούν τη δύναμή τους, θα αντλούν θάρρος και θα ακονίζουν τη θέλησή τους να παλέψουν για να σωθεί η Ελλάδα και οι Έλληνες, ο Άνθρωπος και η Ανθρωπότητα.

Ο Μαραθώνας ξανάναψε μέσα μου στη σβησμένη σπίθα, την χαμένη ελπίδα. Χαίρομαι γι' αυτό. Σας συγχαίρω. Σας ευχαριστώ. Και δηλώνω «παρών».

Αναδημοσίευση από το Marathon Gr

Διαβάστε περισσότερα......

Τετάρτη, 29 Σεπτεμβρίου 2010

Η γάτα του παπά

Δημήτρης Νατσιός

«Χαρά που το’χουν τα βουνά
που βλέπουν διάκους με σπαθιά
παπάδες με ντουφέκια»
Δημοτικό

«Η Ορθοδοξία, όπως παρουσιάζεται στα μάτια του ελληνικού λαού, είναι θρησκεία εθνική, συνυφασμένη αξεδιάλυτα με τα ήθη και τον ομαδικό του χαρακτήρα, με το κλίμα και με το άρωμα του τόπου, με τα τοπία του με την οικογενειακή του ζωή και με τα γυρίσματα. Η οργάνωσή της είναι δημοκρατική, η γλώσσα της θερμή, η ηθική της ανθρώπινη, ταιριαγμένη με την ελληνική νοοτροπία, τα σύμβολά της οικεία και αναντικατάστατα στη λαϊκή συνείδηση. Οι μεγάλες γιορτές της, ο Ευαγγελισμός, το Πάσχα, ο Δεκαπενταύγουστος, τα Χριστούγεννα και τα Δωδεκάμερα και άλλες, είναι κάθε χρόνο οι μεγάλες μέρες της Ελλάδας, οι μέρες όπου το εθνικό σύνολο αισθάνεται περισσότερο από κάθε άλλην ώρα την ενότητά του, την αλληλεγγύη του, την αμοιβαία αγάπη των μελών του. Αυτή η θαλπωρή, αυτά τα ζεστά πνευματικά κύματα που μεταδίδονται ακατάπαυστα, σ‘ όλην την Ελλάδα, από τους ορθόδοξους ναούς κι από τις βυζαντινές τους ακολουθίες, αποτελούν στοιχείο συστατικό, εκ των ων ουκ άνευ, της ελληνικής ζωής. Για τούτο και δεν μπορεί να νοηθεί στην Ελλάδα χωρισμός Εκκλησίας και Πολιτείας, ούτε και υπήρξε εδώ ποτέ αντικληρικό πολιτικό κίνημα, όπως συνέβη αλλού.

Επικρίνουμε συχνά την Εκκλησία – κάποτε μάλιστα με μεγάλη δριμύτητα – αλλά την επικρίνουμε από μέσα, σαν μέλη της που απαιτούμε απ’ αυτήν να γίνει καλύτερη. Δεν την πολεμούμε σαν να είναι ένα ξένο σώμα, από το οποίο ζητούμε να χωριστούμε».

(Γ. Θεοτοκάς, «Πνευματική πορεία», εκδ. Εστία», σελ. 134).

Το θέμα μου δεν είναι ο πολυσυζητημένος χωρισμός Εκκλησίας και κράτους. Για τον λαό εξάλλου τέτοιο θέμα δεν υπάρχει. Υπάρχει μόνο στο μυαλό των γνωστών εκκλησιομάχων, που αδυνατούν να κατανοήσουν ότι πίστη, Εκκλησία και πατρίδα είναι «σάρκα μία». Όντως, όπως ομορφότατα γράφει ο μεγάλος Θεοτοκάς, δεν υπήρξε ποτέ στην ιστορία του Γένους μας, κίνημα αντικληρικό, αυτά είναι φράγκικα πράγματα. «Το ράσο στάθηκε η εθνική σημαία της Ελλάδας στα χρόνια της σκλαβιάς» (Μυριβήλης), απλοί και ταπεινοί παπάδες και καλόγεροι ανακαινίζουν, αναπαύουν και στηρίζουν πνευματικά το λαό μας κάτω από το πετραχήλι τους. Και ίσως ποτέ στην ιστορία το έργο του κληρικού να ήταν δυσκολότερο απ’ όσο είναι σήμερα.

Νέοι ιερείς, άνθρωποι με ζήλο, με διάθεση προσφοράς και θυσίας, που φόρεσαν το βαρύτατο ράσο, για να διακονήσουν φιλότιμα το λαό που τους εμπιστεύτηκε η Εκκλησία, πικραίνονται από την εχθρότητα, την καχυποψία και την άδικη σπίλωση της ιερωσύνης. Τέλος πάντων, αυτή είναι η εποχή μας, homo homini lupus, ο άνθρωπος για τον άνθρωπο, λύκος.

Κι αν δεν υπήρξε αντικληρικό λαϊκό κίνημα στην πατρίδα μας, ύπουλα, λάθρα παρεισέφρησε στα σχολικά βιβλία γλώσσα. Παράδειγμα. Στο «Ανθολόγιο» Γ΄ και Δ΄ Δημοτικού, σελ. 143-144, διαβάζουμε εκτενές κείμενο του Π. Καλιότσου, με τίτλο «Ένας αλλιώτικος ποδοσφαιρικός αγώνας». Το «αλλιώτικο» είναι οι δυο τερματοφύλακες των δυο παιδικών ομάδων. Ένας παπάς και ένας δάσκαλος. Τα παιδιά προτείνουν στον παπά να παίξει. «Κακό είναι;». Απαντά ο παπα – Μιχάλης: «Διόλου κακό! Απεναντίας μάλιστα, που είναι μια ωραία γυμναστική. Το ευλογημένο παιχνίδι, όπως είναι φυσικά και το ποδόσφαιρο, όχι μόνο το επιτρέπει αλλά και το συνιστά ο Πανάγαθος... Ας μην είχε ο κόσμος τέτοιες προκαταλήψεις και θα σου ‘λεγα εγώ. Κάθε μέρα θα έπαιζα».

Παίζει τελικά, αλλά επειδή «κατέφυγε σε ζαβολιές» μαλώνει, διαπληκτίζεται με τον δάσκαλο, ουρλιάζει οργισμένος «πίσω και σ’ έφαγα», τον κατηγορεί η αντίπαλη ομάδα του δασκάλου «ότι είναι πουλημένος», χαχανίζουν τα παιδιά που τον βλέπουν να ωρύεται και να «γίνεται ρεζίλι» και λοιπά φαιδρά και τελείως εξωπραγματικά.

Πλήρης απαξίωση της ιερωσύνης, μέσω νοσηρής φαντασίας που επιγράφεται ως λογοτεχνία. Όλα αυτά σε 9χρονα με ανομολόγητο σκοπό, την κατασυκοφάντηση του κλήρου, την πρόωρη ενστάλαξη της ασέβειας προς την Εκκλησία. (Σ’ όλα αυτά τα νεοταξικά και αντισυνταγματικά έντυπα χλευάζονται και γελοιοποιούνται κυρίως παπάδες και δάσκαλοι. Προφανώς γιατί είναι τα δυο λειτουργήματα που μπορούν, εφ’ όσον εκπροσωπούνται από αξίους, με «ψυχή και Χριστό» λειτουργούς, να αφυπνίσουν και να αρματώσουν πνευματικά τον λαό μας).

Στα «Κείμενα Νεοελληνικής Λογοτεχνίας» Α΄ Γυμνασίου, σελ. 222- 226, εμπεριέχεται κείμενο του Γρ. Ξενόπουλου με τίτλο «Η γάτα του παπά». Τι είχε συμβεί; Την Κυριακή, την αυγή, πριν από τη Λειτουργία πηγαίνει στο σπίτι του παπα- Ζήσιμου ο Χρήστος ο κλαμπανάρος (κωδωνοκρούστης) και εκεί διαμείβεται ο εξής διάλογος:

«Πάλε τα ίδια, παπά μου!»
«Ε;»
«Η γάτα, πανάθεμά τη!»
«Ω, συμφορά μου!... Στο ίδιο μέρος;»
« Όχι, στην Αγία Πρόθεση..»

Μια γάτα μπήκε στην εκκλησία και έκανε τις ακαθαρσίες της, πού; Στην Αγία Πρόθεση, εκεί που τοποθετούνται τα Τίμια Δώρα για το μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας (Το είχε ξανακάνει). Ο παπάς στο τέλος συγχωρεί τη γάτα. Θα υποθέσει κάποιος τι παπάς είναι αυτός που δεν μπορεί να προστατεύσει το ναό από ζώα που τον μαγαρίζουν. (Πού ακούστηκε τέτοιο πράγμα, γάτες να μπαίνουν στο Άγιο Βήμα. Κι αν συνέβη κάποτε και το απαθανάτισε η πένα του Ξενόπουλου, έπρεπε να περάσει σε σχολικό βιβλίο;). Αλλού όμως είναι το πανούργευμα των συγγραφέων. Επιλέγουν από τον Ξενόπουλο, σπουδαίο κατά τα άλλα συγγραφέα, ένα από τα ατυχέστερα κείμενά του και μάλιστα προσβλητικότατο και βλάσφημο για την Ορθόδοξη Πίστη. Και τον παπά συκοφαντούν και τον Ξενόπουλο απομειώνουν. «Και τούτο ποιείν κακείνο μη αφιέναι».

(Το ίδιο συμβαίνει με κείμενα του Παπαδιαμάντη. Στη «Νεοελληνική Γλώσσα» Α΄ Γυμνασίου, ο ασκητικός και ολιγοδεής Παπαδιαμάντης εμφανίζεται κοιλιόδουλος γλεντοκόπος. Σελ. 70). Να μην λησμονήσω, μια και είμαι στις εσωτερικές σελίδες του σχολικού έντυπου, να μεταφέρω κι ένα πρωτότυπο ορισμό της Ελλάδας.

Στη σελ. 124 διαβάζει ο 13χρονος μαθητής ότι «...η Ελλάδα ήταν μια γυναίκα τόσο προκλητική σεξουαλικά που έπρεπε να την ερωτευτώ σωματικά και απελπισμένα...». Μάλιστα. Αντικείμενο σεξουαλικού πόθου η πατρίδα μας. (Είπαμε «στον τόπο που κρεμούσαν οι καπεταναίοι τ’ άρματα κρεμούν οι γύφτοι τα νταούλια»). Και στο ίδιο βιβλίο σελ. 239, κείμενο της Λιλής Ζωγράφου, με τίτλο «Στρίγγλα και καλλονή», οι μαθητές διαβάζουν ότι: «Η ελεημοσύνη είναι εκδήλωση εγωισμού. Σου την αναγνωρίζουν οι άλλοι και σε επαινούν για όσα προσφέρεις. Το ν’ αγαπάς όμως ένα ανυπεράσπιστο ζώο είναι... η πιο τέλεια μορφή αγάπης». (Όποιος διάβασε το «Αντιγνώση, τα δεκανίκια του καπιταλισμού» της μακαρίτισσας Λ. Ζωγράφου, ξέρει για τι είδους συγγραφή μιλάμε).

Επίλογος: τα βιβλία αυτά είναι αντισυνταγματικά. «Η παιδεία αποτελεί βασική αποστολή του κράτους και έχει σκοπό την ηθική, πνευματική, επαγγελματική και φυσική αγωγή των Ελλήνων, την ανάπτυξη της εθνικής και θρησκευτικής συνείδησης και τη διάπλασή τους σε ελεύθερους και υπεύθυνους πολίτες». (άρθρο 16, παρ.2). Τα κείμενα που παρέθεσα συμβαδίζουν με τις συνταγματικές επιταγές; Αναπτύσσουν την εθνική και θρησκευτική συνείδηση; Μήπως αντίθετα τις καταρρακώνουν;

(Δεν θα ησυχάσω. Θα συνεχίσω να γράφω για τις μαγαρισιές των «βιβλίων». Γονείς, δάσκαλοι και «όσοι ζωντανοί», πρέπει να αντιδράσουν δυναμικά για να σταματήσει το κακό).

Αναδημοσίευση από το Αντίβαρο - Ημερομηνία δημοσίευσης: 28-09-10

 

Σχετικό βίντεο:
Γράμματα Σπουδάματα – Αξιακοί προσανατολισμοί στα Νέα Ελληνικά του Γυμνασίου (Α' μέρος) - 16 Ιουν 09

Διαβάστε περισσότερα......

Η επικαιρότητα της μεταρρύθμισης - Στρατηγική για την πραγματική σύγκλιση

Θεόδωρος Ι. Ζιάκας

[Επειδή η εξουσία είναι αυτοσκοπός, αλλά είναι αναγκασμένη να εμφανίζει ως σκοπό της το κοινό αγαθό, κατασκευάζει -για τους υπηκόους της- την κατάλληλη εικονική πραγματικότητα, κινδυνεύοντας όμως άμεσα να παγιδευτεί και η ίδια μέσα στην παραπλανητική εικόνα, ώστε να μη μπορεί να δει καθαρά τι ο πραγματικός της σκοπός –η κατάκτηση ή διατήρηση της εξουσίας- απαιτεί. Στη βάση αυτή φίλος Υπουργός της κυβέρνησης Σημίτη μου ζήτησε να εκφέρω γνώμη για τον ως άνω τίτλο-θέμα της τότε κυβερνητικής «ατζέντας», οπότε και έγραψα (στις 20 Απριλίου 2003) το παρακάτω κείμενο, το οποίο και έλαβε, βεβαίως, υπόψη του ο φίλος Υπουργός. Θαρρώ ότι καθώς το κείμενο αυτό ασχολείται με τα εννοιολογικά περικαλύμματα της ελληνικής κλεπτοκρατίας, δεν στερείται ενδιαφέροντος, ακόμα και τώρα, υπό καθεστώς Διεθνούς Οικονομικού Ελέγχου.]

Ο τίτλος περιλαμβάνει δύο θέματα τη μεταρρύθμιση και τη σύγκλιση. Υπονοεί ότι για να πάμε στην πραγματική σύγκλιση χρειαζόμαστε μια μεταρρύθμιση. Και ότι τώρα η μεταρρύθμιση αυτή είναι επίκαιρη. Ίσως με την έννοια ότι τώρα είναι η ώρα της. Κι αυτό (ίσως) γιατί τώρα είναι εφικτή. Πάντως η μεταρρύθμιση αναφέρεται μάλλον στην μετάβαση από την ονομαστική στην πραγματική σύγκλιση. Η δε διάκριση ανάμεσα στις δύο «συγκλίσεις» υποβάλλει την ιδέα ότι η μία (η «ονομαστική») είναι αναγκαίο μεταβατικό στάδιο για την άλλη (την «πραγματική»).

Ο τίτλος είναι, λοιπόν, εξαιρετικά σύνθετος και οι συσχετίσεις που εγκαθιδρύει ανάμεσα στα υποκείμενα θέματα λαβυρινθώδεις. Δεν λείπει, επιπλέον, η παρουσία του «ρεφλέξ αυτοδικαίωσης», που συχνά χωρίς διακριτικότητα διαποτίζει τον πολιτικό μας λόγο (κάνοντάς τον «ξύλινο»).

ΔΗΛΟΥΜΕΝΑ ΚΑΙ ΥΠΟΝΟΟΥΜΕΝΑ

Αντιλαμβάνομαι ότι η χρήση των πολιτικών εννοιών, όπως μεταρρύθμιση και σύγκλιση, πρέπει να είναι δεόντως αόριστη, ώστε να μπορούν οι έννοιες αυτές να είναι «πολυσυλλεκτικές» (όπως σκόπιμα αόριστη ήταν και η έννοια «εκσυγχρονισμός», στην οποία ο καθένας μπορούσε να εγγράψει τις δικές του προσδοκίες, χωρίς όμως να παύει να είναι σαφής και αναμφισβήτητος ο εγγυητής των αντιφατικών και εν πολλοίς ανεδαφικών τούτων προσδοκιών: ο Κ. Σημίτης).

Όμως το πολιτικό υποκείμενο τέτοιων εννοιών-συμβόλων [όπου συν(μ)-βάλλουν ετερόκλητες προσδοκίες] πρέπει να έχει γι’ αυτές μια σαφή αντίληψη: να ξέρει ποιας κοινωνικής δύναμης η κίνηση καθιστά εφικτούς τους πολιτικούς στόχους που αυτές φωτοστεφανώνουν. Χωρίς μια τέτοια επίγνωση πώς θα ήταν δυνατόν να τους δοθεί, μέσα στον λόγο, εκείνο το νόημα και εκείνες οι αποχρώσεις, που θα εξασφαλίσουν τη ζητούμενη πολυσυλλεκτικότητα, χωρίς ταυτόχρονα να χαθεί η επαφή με τη συγκεκριμένη κοινωνική δύναμη, η οποία υποτίθεται ότι αποτελεί τον κινητήρα της «πραγματικής σύγκλισης» και χωρίς την εμψύχωση και κινητοποίηση της οποίας η «μεταρρύθμιση» και η επίτευξη των στόχων της είναι ανέφικτα; Συνεπώς: η μέγιστη δυνατή «αποσαφήνιση περιεχομένου» είναι αναγκαία, ως προς τις εν λόγω έννοιες. -Είτε θα την κάνει κανείς, όταν παρουσιάζει το θέμα, είτε όχι.

Βεβαίως αν ο σκοπός της ανάπτυξης του θέματος εξαντλείται στην κυβερνητική αυτοδικαίωση, τότε η παρουσίαση θα είναι τελείως διαφορετική από το αν ο σκοπός της είναι να καταλάβουν οι ακροατές ποια ακριβώς είναι η μεταρρύθμιση, που (αν εφαρμοζόταν) θα οδηγούσε πράγματι στην πραγματική σύγκλιση.

Στην πρώτη περίπτωση η πατέντα είναι γνωστή: Προσπαθείς να παρουσιάσεις μια πειστική ανάγνωση της πασοκικής εικοσαετίας ή τουλάχιστον της σημιτικής θητείας, ως μιας επαλληλίας μεταρρυθμιστικών κυμάτων, όπου ο υποκείμενος σχεδιασμός επέβαλλε η εν λόγω μεταρρύθμιση (αυτή που αν εφαρμοστεί θα φέρει την πραγματική σύγκλιση), να είναι αυτή που τώρα ακριβώς ήρθε η ώρα της και γι’ αυτό είναι τώρα που την εξαγγέλλουμε και για την πραγματοποίησή της είναι τώρα που ζητούμε την ψήφο σας... Η «πειστικότητα» συνδέεται με την ικανότητα να αναδείξεις, μέσα από τις ως τώρα επιτυχίες, την υποκείμενη δράση ενός ικανού σχεδιαστικού νου, ο οποίος κατόρθωνε, κάθε φορά, να συγκεντρώνει τις προσπάθειες μόνο στους εφικτούς στόχους, που σε ανύποπτο χρόνο είχε θέσει και οι οποίοι είχαν σωστά κλιμακωθεί, ώστε η επίτευξη του προηγούμενου να αποτελεί προϋπόθεση και σκαλοπάτι για την επίτευξη του επομένου και όλων μαζί για την επίτευξη της πραγματικής σύγκλισης, για το ανέβασμα δηλαδή στο ανώτατο σκαλοπάτι της κλίμακας, ανέβασμα το οποίο καλούμαστε να πραγματοποιήσουμε σήμερα, κάνοντας την αναγκαία προς τούτο μεταρρύθμιση, την εξ αρχής προνοημένη ακριβώς ως επιστέγασμα της όλης μεταρρυθμιστικής μας διαδρομής... Ο στόχος είναι σαφής: Να πείσουμε ότι οι επιτυχίες μας καθώς και η αποφυγή πλήθους επαπειλούμενων συμφορών, στο δρόμο μας για την Ιθάκη, δεν ήταν τυχαία. Ότι υπήρξε, όλα αυτά τα χρόνια, μια αξιόπιστη στρατηγική, -οπότε επανεκλέξτε μας για να ολοκληρώσουμε τους στόχους της, να φέρουμε την πραγματική σύγκλιση...

Φυσικά η επιχειρηματολογία αυτή δεν πείθει εκείνους που δεν αντιλαμβάνονται την πολιτική ικανότητα ως συνάρτηση κάποιου φαντασιώδους-προκατασκευασμένου «σωστού προγράμματος». Αλλά η πολιτική σκέψη στην Ελλάδα, συμπολίτευσης και αντιπολίτευσης, είναι καρφωμένη εντελώς σ’ αυτό το αριστερής προελεύσεως ιδεολόγημα. Είναι μάλιστα ένας σε τέτοιο βαθμό εμπεδωμένος εν Ελλάδι κρετινισμός, που νοηματοδοτεί κατ’ αποκλειστικότητα τη διαφοροποίηση των κομμάτων. Το ΠΑΣΟΚ π.χ. διαφέρει από τη ΝΔ επειδή έχουν «διαφορετικό πρόγραμμα». Ή ακόμα πιο απλά γιατί ενώ εμείς «έχουμε πρόγραμμα» αυτοί «δεν έχουν καν» (οπότε για να δείξει ο αρχηγός τους ότι όντως «έχει» μας το στέλνει «με το ταχυδρομείο», αφήνοντας έμπλεους θαυμασμού τους δικούς του για την έκτακτη πολιτική του ευφυία).

Είναι φανερό: Αν, στη βάση αυτή, καταφέρεις να αποδείξεις ότι βάδιζες, «πάντα» και «αταλάντευτα», «βάσει προγράμματος», οι επιτυχίες του οποίου είναι ορατές τοις πάσι ..«καθάρισες»! Νούμερα βεβαίως πάντοτε υπάρχουν για να σε «επαληθεύσουν».

Με την αναφορά σε μια δομημένη στρατηγική επάλληλων μεταρρυθμιστικών κυμάτων, αντιμετωπίζεται το φαινομενικά αποστομωτικό επιχείρημα ότι το να μιλάς σήμερα, ύστερα από είκοσι χρόνια, για μεταρρύθμιση είναι ομολογία πολιτικής χρεωκοπίας.

ΦΑΙΝΕΣΘΑΙ ΚΑΙ ΕΙΝΑΙ

Ας έλθουμε τώρα στην αναγκαία (για μας τους ίδιους και ενδεχομένως για τους άλλους) διευκρίνιση των βασικών εννοιών του τίτλου: Δεν μιλάμε φυσικά για μεταρρύθμιση γενικά, αλλά για τη μεταρρύθμιση εκείνη η οποία θα μας οδηγήσει στην πραγματική σύγκλιση. Πριν όμως διερωτηθούμε ποια μπορεί να είναι μια τέτοια μεταρρύθμιση, ας ξεκαθαρίσουμε τι εννοούμε με τον όρο «πραγματική σύγκλιση».

Προκαταρκτική επισήμανση: Η αποδοχή της διάκρισης «ονομαστικής» και «πραγματικής» σύγκλισης, καθώς επινοήθηκε από την αντιπολίτευση για να μειώσει τα όποια επιτεύγματα της κυβέρνησης, συσκοτίζει τα πραγματικά δεδομένα και αποτελεί καθαρή ιδεολογική ήττα. Πράγματι: είναι ψέμα ότι η όποια σύγκλιση έχει επιτευχθεί είναι μόνο ονομαστική. Ότι στην πραγματικότητα «δεν έχει γίνει τίποτα». Πρώτη λοιπόν απαίτηση: να διευκρινίζουμε τι είναι ονομαστικό και τι είναι πραγματικό στη σύγκλιση που ήδη έχουμε επιτύχει.

Ας πάρουμε για παράδειγμα την εικόνα που παρουσιάσαμε στο πεδίο της προεδρίας της ΕΕ, όπου διαχειριστήκαμε επιτυχώς προβλήματα οφθαλμοφανώς δυσανάλογα με το ειδικό βάρος της χώρας (διάσπαση της ΕΕ σχετικά με τον πόλεμο στο Ιράκ και διεύρυνση προς Ανατολάς), όπως επίσης και το πρόβλημα της ένταξης της Κύπρου στην ΕΕ σε συνάφεια με τον χειρισμό των τρομακτικών πιέσεων που δημιουργεί ο δυσμενέστατος στρατιωτικός συσχετισμός δυνάμεων με την Τουρκία και η ανάγκη των Μεγάλων να διαχειριστούν με προσοχή την κατάσταση του όχι μόνο άλλοτε μα και τώρα «μεγάλου ασθενή». Μήπως δεν προκύπτει, από την εικόνα αυτή, ότι στο πεδίο του χειρισμού των διεθνών σχέσεων, της διπλωματίας και της διαχείρισης μεγάλων κινδύνων, έχουμε πετύχει και με το παραπάνω την «πραγματική σύγκλιση»; Κατά τι οι άλλοι ευρωπαίοι είναι επιτυχέστεροι στον ζωτικό αυτό τομέα; Δεν λέμε άλλωστε όλοι ότι «από την εποχή της υψηλής βενιζελικής διπλωματίας έχει η χώρα να δει στη στάση των Μεγάλων απέναντί της αισθήματα έκπληξης και αναγνώρισης»; Στο πεδίο της εξωτερικής πολιτικής έχουμε, λοιπόν, αυταπόδεικτα δείγματα «πραγματικής» (δηλαδή «αληθινής» και όχι μόνο ονομαστικής) σύγκλισης.

Αν η διάκριση έχει νόημα αυτό πρέπει να αναζητηθεί στην εσωτερική πολιτική. Τούτο γίνεται φανερό και από το εξής: Η πραγματική σύγκλιση στο πεδίο της εξωτερικής πολιτικής εμφανίζει τον Κ. Σημίτη, ως μορφή ευρωπαϊκή και διεθνή, πρώτου μεγέθους. Η εικόνα όμως αυτή δεν «περνάει» στο εσωτερικό. Δεν μπορεί να γίνει δεκτή, γιατί δεν αντιστοιχεί στην εσωτερική πραγματικότητα της χώρας. Παράδοξο, αλλά εξηγήσιμο με την απλή ερμηνευτική φόρμουλα, που λέει ότι στην Ελλάδα, εδώ και αρκετά χρόνια, έχει εγκαθιδρυθεί η εξής ανομολόγητη καθεστωτική σύμβαση: συμφωνούμε να αλλάξουμε την εξωτερική θέση της χώρας (ευρωπαϊκός προσανατολισμός), αλλά χωρίς να αλλάξει τίποτα στο εσωτερικό της. Ή για να το πούμε με τρόπο κυνικό (και ίσως άδικο για τους επώνυμους και ανώνυμους εργάτες των επιτυχιών και πρωτίστως για τον Κ. Σημίτη): η ελληνική κλεπτοκρατία κατόρθωσε να πετύχει τους εξωτερικούς στόχους της χώρας, αλλά αυτό δεν την κάνει εσωτερικά αποδεκτή.

Αν και ίσως άδικη η κυνική διατύπωσή μας έχει το πλεονέκτημα να αναδεικνύει το ουσιώδες γεγονός ότι πίσω από τον Κ. Σημίτη κρύβεται, όλα αυτά τα χρόνια και επωφελείται, η πασοκική μορφή της ελληνικής φαυλοκρατίας και ότι αυτός, ο Κ. Σημίτης, δεν έχει κάνει τίποτα για να τη χαλιναγωγήσει («Αυτή είναι η Ελλάδα»!). Και επειδή ο πολύς κόσμος βλέπει, κυρίως, τι δεν αλλάζει στο εσωτερικό (η λεγόμενη «καθημερινότητα») αδυνατεί να πιστέψει στα μάτια του όταν βλέπει τη θεαματική αλλαγή στο διεθνές status της χώρας. Η παραμυθητική διάκριση «καλού Σημίτη» και «κακού ΠΑΣΟΚ», για πόσο ακόμη μπορεί να λειτουργεί; Όπερ εστί μεθερμηνευόμενο: οι μέρες του πασοκικού «καθεστώτος» είναι μετρημένες. Και μαζί του Κ. Σημίτη. Αυτό το γνωρίζει πρώτο, το «καθεστώς» αυτό, και ακριβώς για τούτον τον λόγο, έχει ήδη περάσει στην αντιπολίτευση και εργάζεται για την «επόμενη μέρα»...

Ας υποθέσουμε ότι η «εξωτερική» σύγκλιση (άνοδος της διεθνούς θέσης της χώρας, νομισματική σύγκλιση κλπ.) προϋπέθετε πράγματι την εσωτερική μη-αλλαγή (ότι ήταν αναγκαία η απουσία «εσωτερικών τριβών» κατά τη διάρκεια της «ευρωπαϊκής μας διαδρομής»). Τίθεται το ερώτημα: Σε τι μπορεί να αναφέρεται μια μεταρρύθμιση με στόχο την «εσωτερική» πραγματική σύγκλιση;

Η απάντηση πρέπει, φυσικά, να δοθεί κατά «τομέα» και προϋποθέτει τεκμηριωμένη δουλειά που (...όλως τυχαίως) δεν έχει γίνει. Θεωρώ προφανές ότι οι εν λόγω τομείς είναι κυρίως οι τομείς της Παιδείας, της Πρόνοιας (υγεία, ασφάλιση κλπ.), της Διοίκησης, της Επιχειρηματικότητας, της σχέσης Κράτους-Αγοράς. Πριν όμως περάσει κανείς στην τομεακή προσέγγιση πρέπει να έχει μια ξεκάθαρη άποψη για το κοινωνικό της περιεχόμενο («ταξικό» το λέγαμε άλλοτε): τι σημαίνει πραγματική σύγκλιση από ταξική άποψη; Υπαινικτικά θα σημείωνα τα εξής:

Παλιά (πολύ παλιά) αποκλείαμε (ως «προοδευτικοί») τη δυνατότητα να «φτάσουμε» την Ευρώπη (σύγκλιση), γιατί στην Ελλάδα «δεν είχαμε εθνική αστική τάξη». Εννοούσαμε τότε κυρίως βιομηχανική αστική τάξη, καθώς το μοντέλο-στόχος ήταν εθνοκεντρικό με κινητήρα τη βαριά βιομηχανία. Η αναφορά στην ορολογία αυτή δεν είναι καθόλου «ρετρό». Θυμίζω πόσο ο τροπαιοφόρος άγιος των μη προνομιούχων, ο αείμνηστος Ανδρέας, είχε στηρίξει το «πρόγραμμά» του στα «νέα τζάκια». Θυμίζω επίσης πόσο στήριξε τις ελπίδες του για την οικaονομική σύγκλιση, ο «εκσυγχρονισμός» μας, στις φοβερές και τρομερές «.com» ελληνικές εταιρίες-φούσκες. Ο Κοσκωτάς, ο Κόκαλης, ο Αθανασούλης κλπ. είναι η «εθνική αστική τάξη» που θα μας οδηγήσει στην πραγματική σύγκλιση; Αυτή με την οποία ο σύντροφος Πολυζωγόπουλος θα κάνει το σοσιαλδημοκρατικό «κοινωνικό συμβόλαιο», χάρη στο οποίο θα έχουμε μισθολόγιο, υγεία και ασφάλιση «εφάμιλλα των ευρωπαϊκών»;

Αλλά αυτοί είναι μόνο η κορυφή του παγόβουνου της ελληνικής κλεπτοκρατίας. Μεγαλύτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει το αφανές τμήμα που βρίσκεται από κάτω και είναι και το σημαντικότερο. Τι κάνεις μ’ αυτό; Ιδού το μέγα ερώτημα.

ΤΙ ΜΠΟΡΕΙΣ ΝΑ ΚΑΝΕΙΣ;

Ας πάρουμε για παράδειγμα τον τομέα «Διοίκηση», όχι γενικά αλλά σε συνάφεια με τρεις κοινότοπους «δείκτες», όπως «γραφειοκρατία», «αναποτελεσματικότητα» και «διαφθορά». Υποτίθεται ότι αυτά τα τρία κακά της μοίρας μας πάνε μαζί και χαρακτηρίζουν την ελληνική Δημόσια Διοίκηση στο σύνολό της.

Δεν υπάρχει Έλληνας, που δεν θα συμφωνούσε ότι η «μητέρα όλων των μεταρρυθμίσεων», θα ήταν αυτή η οποία θα έφερνε την «εξάλειψη» (ή «πάταξη») των τριών αυτών «νοσηρών» καταστάσεων. Ερώτημα: μπορεί να γίνει μια «μεταρρύθμιση» η οποία να φτιάξει Δημόσια Διοίκηση μη γραφειοκρατική, αποτελεσματική και αδιάφθορη;

Πιστεύω πως ναι, υπό τον όρο ότι θα φύγουμε τελείως από το προσφιλές σε όλους πεδίο της ηθικολογίας. Ας συμφωνήσουμε ότι το έργο της μεταμόρφωσης των Ελλήνων σε αγίους είναι απείρως σημαντικό και απόλυτης προτεραιότητας, αλλά είναι δουλειά του Αρχιεπισκόπου και όχι του Πρωθυπουργού. Ότι αυτός ο τελευταίος και όσοι τον στηρίζουν, θα πρέπει, δίχως ίχνος ψευδαισθήσεων και εξιδανικεύσεων, να ξεκινά από την υπόθεση ότι η μεταρρύθμιση που θα προωθήσει θα πρέπει να οδηγεί σε λύσεις που θα «δουλεύουν» -ακόμα και αν όλοι οι Έλληνες ήταν αχρείοι συμφεροντολόγοι και εκατό τοις εκατό απατεώνες. Θα πρέπει δηλαδή να στηρίζεται, αποκλειστικά και μόνο, στο ένστικτο της αυτοσυντήρησης των πολιτών, ή αλλιώς στη δύναμη του ατομικού συμφέροντος και στον φόβο της αποτυχίας, - τον φόβο που «φυλάει τα έρημα».

Η μεταρρύθμιση για την οποία μπορούμε να μιλάμε δεν πρέπει να προϋποθέτει καθόλου υπερβατικές οντότητες, όπως «συνείδηση», «υπευθυνότητα», «πατριωτισμό», «ηθική ακεραιότητα» κλπ. αν και είναι απαραίτητο ή εν πάση περιπτώσει, δεν βλάφτει να τις επικαλείται, ως τελετουργικό ξόρκι εναντίον της «διαφθοράς», της «αναποτελεσματικότητας» και της «γραφειοκρατίας». Το θέμα είναι η κοινωνική πραγματικότητα, στην οποία παραπέμπουν η «γραφειοκρατία», η «αναποτελεσματικότητα» και η «διαφθορά» και σ’ αυτήν πρέπει να στοχεύει η αναγκαία μεταρρύθμιση.

Ορίστε και μια εξειδίκευση ως παράδειγμα: Τα τρία φαινόμενα -διαφθορά, αναποτελεσματικότητα, γραφειοκρατία- παραπέμπουν σε έναν συγκεκριμένο τύπο σχέσεων ανάμεσα στα κόμματα εξουσίας και στην εκλογική πελατεία τους, στους χρηματοδότες τους και στα συνδικάτα, -σχέσεις οι οποίες, διαμεσολαβούμενες από τις διάφορες βαθμίδες της Διοίκησης, έχουν οδηγήσει τελικά σε ένα είδος βραχυκύκλωσης - εξουδετέρωσης της κυβερνητικής εξουσίας από ένα καθεστώς, που θα μπορούσε ίσως να ονομαστεί «δικτατορία της μεσαίας διευθυντικής τάξης». Το καθεστώς αυτό μπορεί να ανατραπεί, αν και όχι εύκολα, με μια μεταρρύθμιση της οικονομικής διαχείρισης βασισμένης:

      α) στην αρχή της Ευθύνης ως προς το επιδιωκόμενο αποτέλεσμα (στόχο, έργο κλπ.)

      β) στην αρχή της Διαφάνειας και

      γ) στην αρχή του Κοινωνικού Ελέγχου (από τους πολίτες, μέσω της διαφάνειας).

Τα τεχνικά μέσα για μια τέτοια μεταρρύθμιση υπάρχουν. Βούληση χρειάζεται και προσεκτική μεθόδευση. Την έχουμε;

Αναδημοσίευση από το Αντίφωνο - Ημερομηνία δημοσίευσης: 29-09-10

Διαβάστε περισσότερα......

Τουρκική κορβέτα μεταξύ Εύβοιας και Άνδρου

TCG F-503 Beykoz
Νέες τουρκικές «κρουαζιέρες» σε ελληνικά νερά (Sigmalive/NewsIt, 28.9.10)

Τον χαβά τους οι Τούρκοι
Μάκης Πολλάτος

Σε απόσταση μικρότερη των έξι ναυτικών μιλίων από την Κύθνο, το Σούνιο, την Κέα και την Άνδρο, δηλαδή μέσα σε ελληνικά χωρικά ύδατα έφτασε η φρεγάτα του τουρκικού πολεμικού ναυτικού «Μπεϊκόζ», παραβιάζοντας κάθε κανόνα αβλαβούς διέλευσης!

Η τουρκική κορβέτα απέπλευσε το πρωί της Δευτέρας από το ναύσταθμο του Ακσάζ και χωρίς προφανή λόγο κινήθηκε δυτικά. Πέρασε βόρεια της Κρήτης και ξεκίνησε την περιπλάνησή της στο Αιγαίο.

Η «Μπεϊκόζ» συνέχισε με βόρεια πορεία και διέπλευσε τα Κύθηρα και την Μήλο, στο πλαίσιο υποτίθεται της αβλαβούς διέλευσης. Ενώ κινούνταν δυτικά της Κύθνου, το τουρκικό πολεμικό πλοίο άλλαξε ρότα και κατευθύνθηκε νότια προς το Σούνιο.

Παραβίασε τα ελληνικά χωρικά ύδατα και συνέχισε τον πλου εντός περιοχής ελληνικής δικαιοδοσίας. Περιέπλευσε το στενό Σουνίου – Τζιας και συνέχισε κινούμενη ανάμεσα στην Εύβοια και την Άνδρο, όπου βρίσκεται αυτή την ώρα.

Την προκλητική πορεία της τουρκικής κορβέτας παρακολουθεί η πυραυλάκατος του Πολεμικού Ναυτικού «Κρυσταλλίδης», το πλήρωμα της οποίας έχει καλέσει επανειλλημένα την «Μπεϊκόζ» να απομακρυνθεί από τα ελληνικά χωρικά ύδατα, όμως χωρίς αποτέλεσμα τουλάχιστον προς το παρόν.

Αναδημοσίευση από το Πρώτο ΘΕΜΑ - Ημερομηνία δημοσίευσης: 28-09-10

Διαβάστε περισσότερα......

Σάββατο, 25 Σεπτεμβρίου 2010

Βάσος Λυσσαρίδης: «Αν εθελούσια δεν γονατίσεις, ούτε νεκρό δεν μπορούν να σε γονατίσουν»

Ομιλία Επίτιμου Προέδρου του Κ.Σ. ΕΔΕΚ Βάσου Λυσσαρίδη σε Διεθνές Συνέδριο στην Αθήνα
με θέμα: “Τρεις Γενοκτονίες, μια στρατηγική” στις 17 Σεπτεμβρίου 2010

Ατιμώρητα εγκλήματα υποτροπιάζουν. Ο Ταλαάτ δημιούργησε τον Αϊχμάν. Οι Τοπάλ Οσμάν και Κεμάλ πρόδρομοι για τα Νταχάου, το Δίστομο και τον ορφανό Πενταδάκτυλο.

Η σιωπή ισοδυναμεί με συνενοχή και η απάθεια διευκολύνει την συνέχιση.

Όταν γυρίζω πίσω χάνω την πυξίδα και τον χρόνο, τη γλώσσα, τη φυλή, την εθνότητα, γιατί κοινός ο πόνος, κοινή η οργή, κι η εμμονή για δικαίωση.

Σαμψούντα, Άδανα, Σμύρνη, Κερύνεια με κυνηγούν και στερεότυπα καταγράφω.

Αν ξεχάσω την Αμισό, τη Σάντα, την Κόνικα, τη Σασσούν, το Ασσυριακό Khoy, τη Σμύρνη θα’ χω ενταφιάσει την αξιοπρέπεια μου,

Αν παραγνωρίσω την Ποντιακή κραυγή «Μ΄ αοιλή εμάς και βάϊ εμάς η Ρωμανίαν πάρθεν», τους σταυρωμένους νέο-Σπάρτακους που μεταθανάτια σταυρώνουν τους σταυρωτήδες θάχω χάσει τον αυτοσεβασμό μου.

Γιατί θα με κυνηγούν οι κραυγές των θρυμματισμένων από τους Τσέτες νηπίων στους Ποντιακούς βράχους, οι ρόγχοι των απαγχονισμένων Αρμένιων διανοούμενων, οι πατημασιές των πεταλωμένων, ο άφωνος πόνος των βιασθέντων, το περήφανο βλέμμα του Πόντιου με την εθνική συνείδηση που δεν πεθαίνει ούτε στη διασπορά ούτε στην πατρώα γη με το στα φανερά Μαχμούτ αγάς και στα κρυφά Νικόλας τα ζωντανά μάτια των αποκεφαλισθέντων Αρμενίων, η Αρμένισσα μάνα που θηλάζει το βρέφος με πηχτό αίμα, τα ακρωτηριασμένα σώματα των Ασσυρίων, οι καμένες σάρκες στη Σμύρνη, και ο Μητροπολίτης Χρυσόστομος, οι εξόριστοι σοφοί της Ιωνίας που χωρίς του Όμηρου τα ποιητικά αδημονούν κι αγανακτούν κι αναζητούν τους τραγωδούς, τους ποιητές, τ΄Απόλλωνα τη λύρα και την απέριττη τη γνώριμη αρχιτεκτονική.

Καμένη Ιωνία.

Δεν κάηκαν μονάχα οι άνθρωποι. Έριξαν στην πυρά θεούς, θεάνθρωπους άφθαστους στίχους, σκέψεις που το σκοτάδι έκαψαν κι έμεινε τώρα ορφανή με μόνο σιωπηλούς θεούς να καρτερούν.

Θα με κυνηγάνε οι αποδιωγμένοι της Κωνσταντινούπολης, οι χωρίς ελεύθερη πατρίδα της Αλεξανδρέττας, τα ξεροπήγαδα με τους δολοφονημένους Κύπριους και τα ορφανά αχνάρια του Κανάρη στη Λάπηθο.

Ακόμα και οι στρατολογίες θανάτου με την έφηβο Πόντιο ν΄αναφωνεί.

Μάνα παρακαλάω τον Θεό
σολτάτος να μην πάω
σιαπκαν να μην σκεπάουμε
ταλήν να μη εφτάω.

Θα με κυνηγά ο Τουμανιάν με την κραυγή της ερήμου οργής, ο Τζελαλιάν με το «Σήκω καϋμένε μου ραγιά», ο εξόριστος Σεφέρης αλλά και ο Αυξεντίου ο όρθιος με καμένη σάρκα ζωντανός στον Μαχαιρά.

Η νέο-οθωμανική πολιτική της Τουρκίας είχε ως δόγμα αφομοίωση ή αφανισμός.

Χαρακτηριστικές οι δηλώσεις του Abdul Hamid «Για να λύσουμε το Αρμενικό πρέπει να εξαφανίσουμε τους Αρμένιους και του Αρχιστράτηγου Σιερκέρ» προς τον Πατριάρχη Ιωακείμ. «Θα σας κάψουμε όλους. Ή εσείς ή εμείς». Φυλετικά και οικονομικά τα κίνητρα.

Ο Ταλάτ με άμετρο κυνισμό απαντάει στην έκκληση του Μόργενταου να μη προχωρήσει σε απαγχονισμούς Αρμενίων ότι θα δώσουμε αμνηστία μετά τους απαγχονισμούς.

Οι Κούρδοι διασώθηκαν τότε ως αφομοιώσιμοι παρά την θέση του Νazim ότι όλα τα μη Τουρκικά έθνη θά’ πρεπε να εξολοθρευθούν.

Ενώ ο Φερίντ πασάς ομολογεί την ενοχή στη διάσκεψη Παρισίων ο Σακίρ δηλώνει ότι αν είχαμε εξαφανίσει τους Ρουμάνους τους Βούλγαρους, τους Σέρβους, τους Ελληνες αυτά τα εδάφη θα ήσαν τώρα δικά μας και ο Τσάβιτ ομολογεί και τους οικονομικούς λόγους.

Και προκλητική η προσπάθεια να επιρριφθεί ευθύνη στα θύματα των γενοκτονιών.

Ο Κεμάλ δηλώνει στον Αράλωφ ότι οι Πόντιοι ευθύνονται για τον αφανισμό τους και το ίδιο επαναλαμβάνεται για τους Αρμενίους.

Και δυστυχώς αυτή η νέο-οθωμανική πολιτική συνεχίζεται διαφοροποιημένη με όχι μόνο την ανοχή αλλά και την ενίσχυση της Τουρκίας που βαρύνεται όχι μόνο με παρελθοντικά εγκλήματα αλλά και με την συνεχιζόμενη κατοχή στην Κύπρο, την εθνοκάθαρση την δολοφονία 1,5% του πληθυσμού, την καταπάτηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων ενός ολόκληρου λαού.

Έτσι η νέο-οθωμανική πολιτική προωθείται με τον Νταβούτογλου να απαιτεί κηδεμονία των Μουσουλμανικών μειονοτήτων στον πρώην Οθωμανικό χώρο προβάλλοντας το Κυπριακό ως πρότυπο με την προκλητική δήλωση ότι τα εγγυητικά δικαιώματα στην Κύπρο πρόσφεραν την «νομική» ευκαιρία για την εισβολή και τον βίαιο διαχωρισμό.

Προχωρεί ακόμα πιο πέρα. Ότι η Τουρκία θα πρέπει να ελέγχει τις Κυπριακές εξελίξεις κι αν ακόμα δεν υπήρχε ένας Τουρκοκύπριος γιατί αποτελεί απαραίτητο στοιχείο στους σχεδιασμούς της να αποβεί περιφερειακή υπερδύναμη με παγκόσμια εμβέλεια. Έτσι αποτελεί αφέλεια ότι η προσφορά οποιονδήποτε παραχωρήσεων προς τους Τουρκοκύπριους θα οδηγήσει σε λύση. Η επιλογή είναι ή προσαρμογή προς τις τουρκικές απαιτήσεις και μετατροπή της Κύπρου σε κηδεμονευόμενο μεταποικιοκρατικό μόρφωμα της Τουρκίας ή στρατηγική που να καθιστά τους τουρκικούς στόχους ανέφικτους ή οδυνηρούς για τις ευρύτερες προοπτικές της Τουρκίας, κυρίως τις Ευρωπαϊκές.

Σήμερα η Τουρκία απαιτεί ανταμοιβή για το έγκλημα της κατά της Κύπρου όπως ο Ταλαάτ απαιτούσε να εισπράξει τις ασφάλειες ζωής των απαγχονιζομένων Αρμενίων.

Γι΄αυτό επιβάλλεται ευρύτερα μια νέα στρατηγική βασισμένη στις πικρές εμπειρίες του παρελθόντος.

Γι΄αυτό συναισθηματικά αλλά και ρεαλιστικά δηλώνω:

Αν λησμονήσω τον χορό του Ζαλόγγου στην Κόνακα θα με κυνηγούν οι Ακριτίδηδες, οι Χαραλαμπίδιδες πρόδρομοι των Καραολήδων.

Αν λησμονήσω τις αφηγήσεις του Χοβιβιάν και τις γυναίκες στη Σασσούν θα με κυνηγούν οι στρατιές των δολοφονημένων και ο Αρμένιοι της διασποράς.

Αν λησμονήσω το Khoy θα με κυνηγά ο Agha Petros και το Gawar και γενικά το Ασσυριακό Seyfa.

Αν λησμονήσω τη Σμύρνη θα με κυνηγά η πανάρχαια Ιωνία και οι δικοί μου στα Βουρλά.

Αν διαγράψω τις γενοκτονίες θα με κυνηγά ο Sortiaux με τη δραματική διαπίστωση ότι οι νεκροί ήσαν τυχερότεροι των ζωντανών, αλλά ακόμα και ο Τσέρτσιλ και ο Κλεμανσώ με τις έστω δειλές αναγνωρίσεις του εγκλήματος και ο Ανατόλ Φρανς που χαρακτήρισε τον Ταλάατ τύραννο του τρόμου.

Θέλουμε φιλία με όλους τους λαούς. Συμπάσχουμε με τον Τούρκο κρατούμενο στα λευκά κελιά.

Όμως φιλία σημαίνει σεβασμό των εθνικών δικαιωμάτων και των διεθνών συνθηκών. Μονόπλευρη φιλία ισοδυναμεί με εθελοδουλία.

Ο Νταβούτογλου δυστυχώς εννοεί την φιλία ως προσαρμογή προς τις παράλογες και παράνομες Τουρκικές αξιώσεις.

Απαιτεί συγκυριαρχία στο Αιγαίο, κηδεμονία στη Θράκη αλλά και στις Μουσουλμανικές κοινότητες των Βαλκανίων και Αλεξανδρετοποίηση της Κύπρου και συγχρόνως Ευρωπαϊκή πορεία a la carte.

Η μεταοθωμανική Τουρκία όχι μόνο αρνείται την αναγνώριση εγκλημάτων αλλά θεωρεί τα θύματα ως υπεύθυνα.

Αυτοπεταλώθηκαν οι Πόντιοι, αυτοαπαγχονίσθηκαν οι Αρμένιοι, αυτοπυρπολήθηκαν οι Μικρασιάτες, αυτοκτόνησε ο Χρύσανθος, τα μαθηματικά στην Αλεξανδρέττα πήραν καινούρια διάσταση, οι Ασσύριοι αυτοκατακρεουργήθηκαν, οι Κωνσταντινοπολίτες πήραν τον δρόμο της φυγής εθελούσια κι οι Κύπριοι γενναιόδωρα παραχώρησαν εθελοντικά τη γη τους στους έποικους.

Θα χαιρετίζαμε μια αληθινά καινούρια Τουρκία με σεβασμό στις παγκόσμιες αξίες όμως δεν είναι μόνο που μας κυνηγά το παρελθόν μας ταλανίζει το παρόν.

Δίπλα στην Κόνακα, τα Άδανα, τη Σμύρνη αν επισκεφθείτε την Κύπρο θα σκοντάψετε στο συρματόπλεγμα της ντροπής που κρατάει διχοτομημένη την Ευρωπαϊκή Κύπρο, θα αντικρύσετε την τεράστια κατοχική σημαία που πληγώνει τον Πενταδάκτυλο και την αξιοπρέπεια μας, θα μαρτυρήσετε βιασμένες εκκλησίες, πλαστογραφημένες παραδόσεις με μια ανθρωπότητα όχι απλώς βουβή, αλλά με επιβράβευση της Τουρκίας με παρουσία στο Συμβούλιο Ασφαλείας και προεδρία στο Συμβούλιο Ευρώπης.

Κι έτσι και πάλι καταναγκαστικά οι Πόντιοι με ταξιδεύουν στο Μπεϊλάν, με τους Καδίογλου, τον Ιστύλ, τον Αντων πασά, πρόδρομους του Καραολή.

Οι Αρμένιοι με συνοδεύουν στην πορεία θανάτου με τη σκελετωμένη μάνα και να με ρωτάει ιτσιουν.

Οι Σμυρνιοί καταριούνται όχι μονάχα τους σφαγείς αλλά και τους χθεσινούς συμμάχους.

Οι Κωνσταντινοπολίτες σαρκάζουν για τη νέα τάξη πραγμάτων κι οι Κύπριοι ρωτούν πως το θύμα οδηγείται στο εδώλιο του κατηγορούμενου από Άννες και Καϊάφες με τους Πόντιους Πιλάτους να μην νίπτουν καν τας χείρας.

Ο Νταβούτογλου διακηρύσσει μηδενικά προβλήματα με τους γείτονες εφόσον οι γείτονες προσαρμόζονται στην επεκτατική τους πολιτική.

Στην Κύπρο προτείνουν δυο κράτη, δυο λαούς, φυλετικά καθεστώτα και κυριαρχία της μειοψηφίας.

Ευρωπαϊκά δικαστήρια έμμεσα αποφαίνονται ότι η βία δημιουργεί δίκαιο και ότι οι αποδιωγμένοι ιδιοκτήτες περιουσιών χάνουν τα δικαιώματα τους μια και για μακρό χρονικό διάστημα απουσιάζουν. Δεν απουσιάζουν. Ο κατοχικός στρατός εμποδίζει την επάνοδο. Ζητά συγκυριαρχία στο Αιγαίο.

Όμως παρά τη διεστραμμένη Παγκοσμιοποίηση με υπεροχή του οικονομικού ενάντι του πολιτικού, παρά τη νέα διεθνή τάξη δυο μέτρων και δυο σταθμών, με επιλεκτική εφαρμογή διακηρυγμένων αρχών, παρά το τεράστιο χάσμα κατανομής πόρων και τεχνογνωσίας ένα καινούριο σύννεφο πλανάται πάνω στον πλανήτη που προμηνεί μια άλλη πορεία έστω κι αν η πολυδιάσπαση των εργαζομένων παρακωλύει κοινή δράση.

Η στέρηση εθνικών δικαιωμάτων εκτρέφει την τρομοκρατία και η κρατική τρομοκρατία την συντηρεί.

Η αποπολιτικοποίηση και η αποεθνοποίηση αποτελούν τα σύγχρονα όπλα της παγκόσμιας άρχουσας ελίτ και των εθνικών παραρτημάτων τους, όμως η λαϊκή αντίδραση ανακόπτει παγκόσμιες κηδεμονίες και δημοκρατικά ελλείμματα. Μοιραία η πρόοδος. Μοιραία η εποικοδομητική αλλαγή και οι παθόντες και πάσχοντες λαοί αποτελούν την αιχμή του αγώνα για μια άλλη παγκόσμια τάξη. Η Τραπεζούντα κατηγορεί, το Αραράτ υπενθυμίζει, ο Πενταδάκτυλος καταριέται τους βουτυροσπόνδυλους, η Σμύρνη κι η Πόλη εμβολιάζουν.

Όταν αναφερόμαστε σε εθνικές ρίζες μας καθορίζουν ως ρομαντικούς και εθνικιστές.

Αν εθνικισμός είναι να σέβεσαι την εθνότητα όλων και να διαφυλάττεις την δική σου τότε δηλώνω αδιόρθωτος εθνικιστής.

Χρειαζόμαστε μια νέα διεθνή τάξη πραγμάτων.

Χρειαζόμαστε μια παλινόρθωση αξιών.

Η κοινωνία της ζούγκλας οδηγεί στην έκρηξη.

Η κοινωνία της αδικίας οδηγεί σε ανωμαλία.

Αν με μοιρολατρικό ρεαλισμό αγνοήσω τη κραυγή του Ποντίου, αν αποδεχθώ ότι αποσιώπηση της γενοκτονίας των Αρμενίων είναι απαραίτητη για εξομάλυνση στην περιοχή.

Αν διαγράψω τον αφανισμό του Ελληνισμού της πανάρχαιας Ιωνίας θα με κυνηγούν ο Παντέλ Χαραλαμπίδης ο Κότσα Αναστάς, ο Χρυσόστομος, ο Μπαλακάν, ο Μνασιάν, ο Βαρανζαν που ζητάει μια χούφτα στάχτη από το πατρικό σπίτι ο Τεχλιριάν, και θα χάσω τον αυτοσεβασμό και την αξιοπρέπεια μου.

Τα αρχεία του Χαλεπιού αναφέρουν εκτελέσεις νηπίων.

Ναι απαιτούμε δικαίωση. Αναγνώριση εγκλημάτων και θεραπεία όπου είναι εφικτή.

Και θ’ αγωνισθούμε γι΄αυτό. Και στα ενενήντα μου χρόνια δεν αναζητώ προσχήματα απουσίας.

Μου είπαν: Γιατί αγωνίζεσαι αφού έχει χαθεί η μάχη
Είπα: Γιατί αν δεν συνεχίσω δεν θα υπάρξει άλλη μάχη.

Στο δρόμο προς τον Πόντο
απ΄την νεοπατρίδα
προς το Αραράτ προς τη Σμύρνη
μυριάδες οι σταυρωμένοι
Όμως όπου και νάναι
ο σταυρωμένος Σπάρτακος
θα σταυρώσει τους σταυρωτήδες.

Τo’ πα πολλές φορές.

Ούτε ο θάνατος δεν είναι δικαιολογητικό απουσίας.

Η σκυτάλη προχωρεί. Θα χτίσουμε ένα καλύτερο κόσμο.

Θα τερματίσουμε μόνο με τη δικαίωση.

Κι εγώ τώρα τερματίζω.

Θεέ της οργής και του τρόμου
Αυτή τη φορά δεν σου ζητώ να
μου χαρίσεις δυο τελευταίες ώρες
για να ζητήσω συγχώρεση απ΄όσους
αδίκησα
αλλά για να μαρτυρήσω τη
δικαίωση της Ποντιακής, της
Αρμενικής, της Μικρασιατικής, της Ασσυριακής
γενοκτονίας και της
Κυπριακής τραγωδίας.

Στην Κόνακα και στη Σασσούν

συνεχίζεται ο μακάβριος Ζαλόγγειος χορός

και στην Σαμψούντα ο αιώνιος Πόντος αναμένει

Στα Άδανα η βιασμένη Αρμένισσα ρωτάει ιτσιν κι ας έχει εκτελεσθεί ο Ταλαάτ

Η Ιωνία καταριέται όχι μονάχα τους δολοφόνους μα και τους άφωνους

Στην Αλεξανδρέττα μοιρολογούν για χαμένες πατρίδες

Ο Πενταδάκτυλος μουντζώνει με πέντε δάκτυλα μια παγκόσμια γενιά

Η μνήμη δεν δολοφονείται

Χωρίς δικαίωση δολοφονεί τους δολοφόνους

Οι νεκροί ξεπηδούν επαναστατημένοι απ΄τα μνήματα

Αυτή η ιστορία έχει μόνο ένα τέλος

Την αληθινή δικαίωση.

Κι γι΄αυτή θ΄αγωνισθούμε ως το τέλος.

Και να θυμάσθε:

Αν εθελούσια δεν γονατίσεις, ούτε νεκρό δεν μπορούν να σε γονατίσουν.

 

Αναδημοσίευση από το ΕΜΠΡΟΣΘΟΦΥΛΑΚΑΣ - Ημερομηνία δημοσίευσης: 23-09-10

Σχετικό σχόλιο από τον καθηγητή Νεοκλή Σαρρή στην εκπομπή Τομές 21.9.10

Διαβάστε περισσότερα......

Παρασκευή, 24 Σεπτεμβρίου 2010

Τομές - Σαρρής - Εκπαιδευτικός εξισλαμισμός - 21 Σεπ 10

Στα πλαίσια της εκπομπής Τομές της 21.9.10, ο ομότιμος καθηγητής του Παντείου Πανεπιστημίου κ. Νεοκλής Σαρρής, σε συνέχεια της πρόσφατης ανάλυσής του για την Τουρκία (Τομές 14.9.10), δίνει κάποια επιπρόσθετα στοιχεία επισημαίνοντας τον συντελούμενο εξισλαμισμό του τρόπου ζωής της δυτικής κοινωνίας.

Σχετική αρθρογραφία:
[1] Αϊκούτ Καδήρ, Νέο-Αμερικανισμός και κατάκτηση μέσω θρησκείας & πολιτισμού, 12.8.10
[2] The Turkish Imam and His Global Educational Mission, 26.4.10

Διαβάστε περισσότερα......

Τετάρτη, 22 Σεπτεμβρίου 2010

Παιδεία για... χάχανα και λάχανα

Δημήτρης Νατσιός

Αν και διδάσκω σε μεγάλες τάξεις του δημοτικού σχολείου, εν τούτοις στρώθηκα και μελέτησα επισταμένως τα βιβλία γλώσσας των μικρότερων τάξεων -Α΄, Β΄, Γ΄- και κυρίως της Α’ δημοτικού. Θεωρώ την Α΄ δημοτικού την σπουδαιότερη τάξη του σχολείου. Στην πρώτη εντυπώνονται ανεξίτηλα στην μνήμη του παιδιού βασικές αρχές και δεξιότητες. Δραστικότατα επιπλέον επιδρούν στο παιδί της ηλικίας αυτής ο δάσκαλος και το «αναγνωστικό». Στα βιβλία γλώσσας αποτυπώνεται εναργέστατα το ποιόν της κοινωνίας στην οποία καλείται το μικρό παιδί να ενηλικιωθεί.

Ξεφυλλίζοντας τα γλωσσικά εγχειρίδια της Α΄ δημοτικού εντυπωσιάζεσαι από τον μεγάλο αριθμό δράσεων με ζώα διαφόρων ειδών: κατοικίδια, άγρια ζώα του δάσους, πτηνά, ερπετά, ζώα αγρίων τροπικών χωρών, ζώα της θάλασσας, ακόμα και ζωύφια. Η εκμάθηση των γραμμάτων της αλφαβήτας γίνεται μέσω κάποιων ολιγόστιχων ποιημάτων στα οποία πρωταγωνιστούν μόνο ζώα. Έχουμε, τρόπον τινά, μια «ζωοκεντρική» αντίληψη ως προς τον τρόπο πρόσκτησης της μητρικής γλώσσας.

Παραθέτω κάποια παραδείγματα. Ας προσεχθούν οι ευφάνταστοι και εξωπραγματικοί συνδυασμοί διαφορετικών ζώων σε κοινές δράσεις.

      Σελ. 25. «Γλώσσα», Α΄ Δημοτικού: «Ταξιδεύω με το τρένο/ τρέχω, τρέχω δίχως φρένο./ Και ο αετός φωνάζει: /Ε, ε, Τιτίνα, πάτα γκάζι».

      Σελ. 29. «Ένα μυστήριο ελικόπτερο είδα/ χθες στην εφημερίδα./ Είχε ελέφαντα πιλότο,/ για τιμόνι ένα μπισκότο».

      Σελ. 31. «Σαλιγκάρι, σαλιγκάρι,/ μήπως να σε πω Σαλιάρη;/ Μήπως Τάσο; Μήπως Σούλη;/ Μήπως να σε πω Σπιτούλη».

      Σελ. 33. «Τι να έχει το πακέτο;/ Μήπως κόκορα καρότα;/ Μήπως μια μεγάλη κότα;/ Κι άμα έχει καναρίνι;/ Ένα γλέντι που θα γίνει!»

      Σελ. 38. «Ρινόκερος και κόκορας/ κότα, αετός και κόρακας/ παρέα περπατάνε/ σε παραλία πάνε».

      Σελ. 53. «Γιατί γελάνε οι ακρίδες,/ οι γορίλες κι οι γαρίδες;/ Γιατί η γάτα κάνει μάγια/ για να γίνει κουκουβάγια».

      Σελ. 57. «Να ‘χανα, τι να ‘χανα,/ να ‘χανα τα λάχανα./ Αχ, με τόσα χάχανα/ έχασα τα λάχανα». (Εξαιρετική η έμπνευση, αντικατοπτρίζει εναργέστατα το «Νέο Σχολείο». Για χάχανα και λάχανα...).

      Σελ. 63. «Τι ουρά να μου ταιριάζει/ φουντωτή ή πουπουλένια;/ Μια ουρά με μαύρες βούλες/ ή με κόκκινες καρδούλες;».

      Σελ. 65. «Με ένα παπούτσι για καράβι/ ταξιδεύει το κουτάβι./ Κάνει τα χέρια του χωνί,/ βάζει δυνατή φωνή./- Το καράβι μου βουλιάζει/ κι όπου να ‘ναι σκοτεινιάζει».

      Σελ. 67. «Δε φοβάμαι το σκοτάδι/ είμαι δυνατό κουτάβι./ Οι αστραπές δε με τρομάζουν/ κι οι βροντές με διασκεδάζουν».

Ολόκληρο το τεύχος της «Γλώσσας» κινείται σ’ αυτούς τους ...εξωφρενικούς ρυθμούς. Ποιηματάκια, σαχλοειδή πολλές φορές, τα οποία σκαρφίστηκαν οι συγγραφείς και πρωταγωνιστές, σε απίθανους, εξωτικούς συνδυασμούς, μόνο ζώα. Φαίνεται ότι οι στιχοπλόκοι συγγραφείς των βιβλίων πάσχουν από άκρατη ζωοφιλία. Το βιβλίο συνοδεύεται από «Τετράδιο Εργασιών».

      Στη σελ. 19, συμπληρώνοντας με τα σωστά γράμματα ορισμένα κενά, σε σχετική άσκηση, τα παιδιά μαθαίνουν πως «οι φίλοι της κότας Τιτίνας είναι ο αετός, ο βάτραχος και η νυχτερίδα(!), καλύτερος φίλος όμως ο αετός».

      Στη σελ. 63, τα παιδιά πληροφορούνται ότι «στο χορό της νεράιδας πήγαν ζώα, όπως: το ελάφι και η φώκια, όπως και το φίδι(!), ενώ απουσίαζαν (άγνωστο για ποιο λόγο) η αλεπού, η αρκούδα και ο γάιδαρος».

      Στη σελ. 29. Ο ποντικός προσκαλεί για φαγητό την οχιά, τον παπαγάλο και το άλογο. Στη σελ. 45 ο παπαγάλος χάθηκε και τον ψάχνουν ένας γορίλας, το άλογο και ο ιπποπόταμος.

      Στη σελ. 49, το σκουλήκι, έμπλεον ποιητικού οίστρου, λέει στη γάτα: «χαλάλι σου τα λάχανα,/ για τόσα χάχανα».

Στο βιβλίο «Γλώσσας», στο δεύτερο τεύχος, συνεχίζεται η λογοτεχνική περιδιάβαση στο βασίλειο των ζώων και λοιπών πλασμάτων του ματαίου τούτου κόσμου, «ερπετά ων ουκ εστιν αριθμός, ζώα μικρά μετά μεγάλων».

      Σελ. 30-31. Στη συνέλευση των ζώων με θέμα «συζήτησης» την ανεύρεση ενός θησαυρού, μετέχουν η σαύρα, ο ταύρος, το μυρμήγκι, ο κόκορας, ο βάτραχος, ο σκύλος, ο ποντικός και η γάτα.

      Στη σελ. 34, μετά από ένα ταξίδι που έκανε ο παπαγάλος στην Αφρική, καλεί με γραπτή πρόσκληση, το κείμενο της οποίας παρατίθεται στο βιβλίο, τους φίλους του, δηλαδή τον βάτραχο, τον ποντικό, την κότα, αλλά και τη γάτα, για να τους δώσει τα διάφορα δώρα που έχει φέρει.

      Σελ. 45. Στη μεγάλη γιορτή γνωριμίας με τους νέους γείτονες της που έκανε η «καφετιά» αράχνη, παρευρέθησαν το ποντίκι, το κουτάβι, το παγώνι, δύο γάτες, το κουνούπι κα το φίδι.

      Στη σελ. 46, διαβάζουμε ότι «η γειτόνισσα αράχνη και η οικογένειά της είναι ακροβάτες. Η καφετιά αράχνη πηδάει με αλεξίπτωτο. Ενώ η μαύρη τρέχει με ποδήλατο».

      Στην επόμενη σελίδα (47) μαθαίνουμε τα επαγγελματικά όνειρα των «ζωντανών». «Ο σκύλος θέλει να γίνει κολυμβητής. Ο ποντικός γυμναστής. Ο παπαγάλος παλαιστής. Ο βάτραχος ποδηλάτης και ο κόκορας διαιτητής».

      Σελ. 52. Κατά την επιστροφή του από την Αφρική το χελιδόνι δεν ξέχασε «να φέρει και μια φωτογραφία της ζέβρας», καλώντας τους φίλους του να το βοηθήσουν να φτιάξει τη φωλιά του.

      Σελ. 68 πάλι προσκλητήρια ζώων. Ο Μολύβιος προσκαλεί για «λογοτεχνική βραδιά» τα ζώα: γάτα, βάτραχο, κουκουβάγια, νυχτερίδα, μυρμήγκι, χελώνα, λαγό, φίδι, παπαγάλο, σκαντζόχοιρο.

Και το δεύτερο τεύχος της «Γλώσσας», το οποίο περιέχει πεζά ως επί το πλείστον κείμενα, πρωταγωνιστούν ζώα. (Παγκόσμιος πρωτοτυπία και αυτή. «Νέο Σχολείο» με βιβλία που παραπέμπουν στην «φάρμα των ζώων»). Παντελής ανατροπή του παραδοσιακού για μας τους Έλληνες τρόπου Παιδείας, που ήθελε τις αξίες σαρκωμένες και βιωμένες σε πρόσωπα (προσωποκεντρική). Ελάχιστα, ανύπαρκτα τα κείμενα με ανθρωποκεντρική αναφορά. Πού πήγε η ανθρωποποιός αποστολή της Παιδείας; Και ποιείς άνθρωπο προβάλλοντας άνθρωπο και όλες τις τιμαλφείς αξίες που τον δορυφορούν. Ανύπαρκτη η οικογένεια, το ευλογημένο καταφύγιο και έσχατο κάστρο για διάπλαση χαρακτήρα. Προγραμμένες η φιλοπατρία, η πίστη, το φιλότιμο, η εργατικότητα και η εντιμότητα. Πώς να τις διδάξεις με οχιές και ποντίκια; Κείμενα ανόητα, άνευρα, φλύαρα, άψυχα, μια ακατάσχετη και κουραστική παράθεση συμβάντων από την υποτίθεται «ζωή των ζώων». Βιβλία – ντοκιμαντέρ. Τα παιδιά μας φωνάζουν «άνθρωπον ουκ έχω» και εμείς τους μαθαίνουμε τα πρώτα και κρισιμότερα «γράμματα» με βατράχια, φίδια και κουνούπια...

Αναδημοσίευση από το Αντίβαρο - Ημερομηνία δημοσίευσης: 21-09-10

Διαβάστε περισσότερα......

Προσεγγίσεις - Μεταλληνός - Ιωάννης Καποδίστριας και Ρωμηοσύνη - 21 Σεπ 10

Ο π. Γεώργιος Μεταλληνός, ομότιμος Καθηγητής της Θεολογικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών, εξετάζει κατά πόσον αληθεύει η άποψη ότι ο Ιωάννης Καποδίστριας (1766-1831) ήταν ένας Ευρωπαϊστής.

 

Σχετικό βίντεο:
Προσεγγίσεις - Μεταλληνός - Ο «Ευρωπαϊστής» Καποδίστριας - 22 Σεπ 09

Διαβάστε περισσότερα......

Δευτέρα, 20 Σεπτεμβρίου 2010

Αναθεμελίωση και οντολογική καινοφάνεια

Θεόδωρος Ι. Ζιάκας*

Ο όρος αναθεμελιωτισμός (fundamentalism) χρησιμοποιείται, συνήθως, με σημασία μειωτική. Αναφέρεται, ωστόσο, σε ένα παγκόσμιο ιδεολογικό και πολιτικό ρεύμα: Kοινωνικός, εθνικός ή θρησκευτικός αναθεμελιωτισμός, στο μη δυτικό κόσμο. Πράσινος φουνταμενταλισμός στη Δύση.

Πρόσφορη βάση για να συζητήσουμε την προβληματική του αναθεμελιωτισμού και μάλιστα σε ό,τι μας αφορά, είναι το βιβλίο του Γιώργου Παύλου ΝΟΣΤΟΣ ΑΣΥΜΜΕΤΡΟΣ ΠΡΟΣΩΠΟΥ. Θα το χρησιμοποιήσω για να σκιαγραφήσω τρεις βασικές πλευρές του αναθεμελιωτισμού: τις επιστημολογικές προϋποθέσεις του, την ιστορική του βάση και το ιδιαίτερο περιεχόμενο που προσλαμβάνει στις σύγχρονες ελληνικές συνθήκες.

 

1. Οι επιστημολογικές προϋποθέσεις

Η βασική ιδέα του βιβλίου είναι ότι τα μεγάλα προβλήματα της εποχής μας (το οικολογικό, το εθνικό, το κοινωνικό) είναι σύμφυτα με την ουσία του δυτικού πολιτισμού και δεν μπορούν να λυθούν χωρίς πολιτισμική αναθεμελίωση. Χωρίς μετάβαση σε άλλον, ριζικά διαφορετικό, πολιτισμό.

Λόγω της θέσεώς του αυτής η προβληματική του βιβλίου είναι σαφώς αναθεμελιωτική. Ας δούμε τις θεωρητικές της προκείμενες:

      α) Ο πολιτισμός είναι οργανική ολότητα. Δεν είναι ένα τυχαίο, χωρίς εσωτερική συνοχή, άθροισμα σχέσεων, γεγονότων, σημασιών. Υπάρχει τελικώς κάποιο ενοποιό στοιχείο, που λειτουργεί μάλιστα διαχρονικά. Υπάρχει άρα μια κρυμμένη αιτιότητα, η οποία μας επιτρέπει να θεμελιώσουμε προβληματικές αναγωγισμού των προβλημάτων του σήμερα στη διαχρονική θεμελίωση.

      β) Η διαχρονική συνοχή ενός πολιτισμού διασφαλίζεται στο σημασιακό πεδίο. Το ενοποιό πολιτισμικό στοιχείο βρίσκεται σ’ αυτό στο οποίο οι συγκεκριμένες κοινωνίες αποδίδουν αξία και νόημα. («... η κοινωνική δυναμική εξαρτάται από αυτό που η κοινωνία ή η κοινωνική ομάδα θεωρεί ότι έχει νόημα ή αξία για τη ζωή της.») Το θεμελιακό στοιχείο ο Γ. Παύλος το αποκαλεί «αρχέτυπο του πολιτισμού» και τοποθετεί το νόημά του έξω από την οικονομική «βάση» της κοινωνίας, έξω από το χώρο των συμφερόντων -των διαιρετικών και αποσυνθετικών κάθε πολιτισμικής ενότητας. Το διαχρονικό ενοποιό στοιχείο, ορίζεται σ’ εκείνο το επίπεδο του νοήματος, όπου τείνουν να «υπερβαθούν» οι εθνικές, οι ταξικές και οι διατομικές αντιθέσεις: Δηλαδή στα πεδία της οντολογίας, της γνωσιολογίας και της κοσμολογίας.

      γ) Αν η άποψη αυτή για την ύπαρξη διαχρονικής πολιτισμικής συνοχής, η οποία διασφαλίζεται από την ισχύ μιας ειδικής νοηματοδότησης των υποτιθέμενων «θεμελιακών» σημασιών, ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα, τότε νομιμοποιείται επιστημολογικά η «αναθεμελιωτική» προβληματική.

Επομένως, η βασιμότητα των αναθεμελιωτικών προτάσεων εξαρτάται από δύο παράγοντες: από την εγκυρότητα της ανάλυσης η οποία εντοπίζει τον ισχύοντα πολιτιστικό «αρχέτυπο», αφ’ ενός, και από την εγκυρότητα της «αναγωγής στον αρχέτυπο» των μεγάλων προβλημάτων του σημερινού κόσμου, αφ’ ετέρου.

2. Η ιστορική βάση

Η διεθνικότητα του αναθεμελιωτισμού δείχνει ότι οι βασικές αιτίες του είναι παγκόσμιες, άρα και η αφετηρία της προβληματικής του επίσης διεθνής. Είναι γέννημα ορισμένων προβλημάτων του σύγχρονου παγκόσμιου πολιτισμού και συγχρόνως προσπάθεια απάντησης στα προβλήματα αυτά.

Τα προβλήματα που γεννούν τον αναθεμελιωτισμό μπορούν να συνοψιστούν σε ένα σφαιρικό πολιτισμικό φαινόμενο, ικανό να δηλωθεί με τον όρο κρίση παγκοσμιότητας του δυτικού πολιτισμού. Από τη δεκαετία του ‘60 και έπειτα, γίνεται βαθμιαία εμφανές ότι η γενίκευση των δυτικών καταναλωτικών προτύπων θα εσήμαινε την ολοσχερή καταστροφή της ζωής στη γη. Εξάγεται δηλαδή το συμπέρασμα ότι τα πρότυπα αυτά δεν είναι γενικεύσιμα, παρά την αναμφισβήτητη ακτινοβολία τους. Σε παρόμοια συμπεράσματα οδηγεί και η κατάρρευση των φιλελεύθερων και των σοσιαλιστικών οραματικών διεξόδων, τις οποίες ο δυτικός πολιτισμός προσέφερε στους πληττόμενους από την ανάπτυξή του πληθυσμούς. Σήμερα μάλιστα που η ένταξη στο δυτικό σύστημα γίνεται συνώνυμη της απόλυτης εξαθλίωσης για τους λαούς, όχι μόνο της Αφρικής, της Ασίας και της Λατινικής Αμερικής, αλλά και για τους λαούς του πρώην ανατολικού συνασπισμού, τα συμπεράσματα αυτά μετατρέπονται σε κοινότυπη διαπίστωση που προσδίδει στις αναθεμελιωτικές προτάσεις την πειστικότητα του αυτονόητου. Φαίνεται λοιπόν σαν να αποδεικνύεται, κατά τρόπο πασίδηλο, ότι τα δυτικά πρότυπα δεν έχουν πλανητική εφαρμοσιμότητα. Ότι είναι εφικτά μόνο για ένα μέρος του δυτικού κόσμου. Για την «κοινωνία των δύο τρίτων».

Η κατάρρευση των οραματικών διεξόδων του δυτικού πολιτισμού, δηλαδή της προσφυγής στο μέλλον, κινητοποεί αντίστροφες τάσεις «προσφυγής στο παρελθόν». Αναζήτησης διεξόδου στις προκαπιταλιστικές παραδόσεις. Προκαλείται ιδεολογικό ρήγμα, το οποίο διαπερνά το σύνολο της κοινωνικής θέσμισης της σημασίας και μια ανάλογη βαθειά διάσπαση της διανόησης. Έτσι γεννιέται ο αναθεμελιωτισμός. Είναι εκείνο το ιδεολογικό και πολιτικό ρεύμα που πιστεύει ότι α) ο δυτικός πολιτισμός έχει ξεπεραστεί, β) ότι οι δυνατότητες εκ των ένδον διόρθωσής του έχουν εξαντληθεί και γ) ότι ιδέες για μια ή περισσότερες εναλλακτικές λύσεις μπορούν να βρεθούν στις παραδόσεις παλαιοτέρων πολιτισμών.

Στην Ελλάδα το αναθεμελιωτικό ρεύμα εκφράστηκε με τη μορφή του πολιτικού λαϊκισμού και της «στροφής στην Ορθοδοξία» (παράλληλα με την αποσάθρωση της πόλωσης «ελληνο-χριστιανισμού» / «κομμουνισμού»). Αν και στις βαθύτερες καταβολές του μπορεί να διαπιστώσει κανείς μια νοσταλγία του παραδοσιακού πολιτικού και πνευματικού κοινοτισμού, στην πράξη δεν έγινε κατορθωτό να ξεπεράσει το επίπεδο ενός ρηχού «αντιδυτικισμού». Αρκετές νοσηρές ιδεολογικές και πολιτικές δομές εξαρθρώθηκαν στην πορεία του, αλλά τίποτα καινούργιο δεν μπήκε στη θέση τους. Όμως, πέραν του ρητορικού ριζοσπαστισμού και των παρεκβατικών παραφθορών, έχουμε και αυθεντικές επεξεργασίες. Αν υπάρχει, από τη δεκαετία του ‘60 κι έπειτα, κάποια σοβαρή πνευματική παραγωγή στον τόπο μας αυτή αναπτύσσεται εξ ολοκλήρου στη βάση των αναθεμελιωτικών κοινωνικών αποβλέψεων. Το έργο του Γ. Παύλου είναι ένα καλό δείγμα.

Τοποθετούμενος στο γήπεδο της ιστορικής πάλης με τους ντόπιους δυτικιστές, των οποίων η επιρροή εξελίσσεται φθίνουσα, ο Γ. Παύλος υποστηρίζει τις αναθεμελιωτικές προτάσεις του με την εξής αποδεικτική στρατηγική:

Πρώτον, κάνει την οντολογική αποτίμηση των εξελίξεων στο χώρο των φυσικών επιστημών (που είναι και η ειδικότητά του), καταδεικνύοντας ότι αυτές οδηγούν σε «αλλαγή παραδείγματος».

Δεύτερον, αναλύει τον δυτικό πολιτιστικό «αρχέτυπο» και αποδεικνύει ότι αυτός αμφισβητείται όχι μόνο από τη μη οικουμενικότητα των προτύπων του, αλλά και από την αλλαγή επιστημονικού παραδείγματος.

Τρίτον, αντιδιαστέλλει τον «αρχέτυπο» του δυτικού πολιτισμού από εκείνον της ελληνο-ορθόδοξης παράδοσης, για να υποστηρίξει ότι η συντελούμενη αλλαγή επιστημονικού παραδείγματος μας απομακρύνει από τον πρώτο και μας φέρνει εγγύτερα στον δεύτερο.

Ας δούμε ένα προς ένα τα σημεία αυτά.

3. Η αλλαγή επιστημονικού παραδείγματος

Τα χαρακτηριστικά του εγκαταλειπόμενου σήμερα επιστημονικού κοσμοειδώλου είναι αυτά που έχουμε διδαχτεί στα σχολεία: Ότι ο κόσμος αποτελείται από άτομα που κινούνται μέσα στον άδειο χώρο και δομούνται σε συγκροτήματα του ενός ή του άλλου επιπέδου πολυπλοκότητας. Ότι η σχέση που υπάρχει μεταξύ των διάφορων επιπέδων πολυπλοκότητας είναι πάντα γραμμική, με την έννοια ότι το ανώτερο επίπεδο ανάγεται στο κατώτερο και το συνθετότερο στο απλούστερο, έτσι ώστε αν γνωρίζουμε τις «αρχικές συνθήκες» να μπορούμε να προβλέψουμε τις «τελικές». Ότι επιπλέον τα φυσικά συστήματα είναι αντικείμενα και η σχέση τους με το υποκείμενο δεν επηρεάζει καθόλου τον τρόπο που αυτά υπάρχουν. Το παλιό επιστημονικό παράδειγμα, με το οποίο είναι συνυφασμένος ο δυτικός πολιτιστικός αρχέτυπος, είναι λοιπόν ατομιστικό, αναγωγιστικό, ντετερμινιστικό.

Το παράδειγμα αυτό ανατρέπεται από τις θεωρίες του χάους, της θερμοδυναμικής, της κβαντομηχανικής και της σχετικότητας. Ανατρέπεται ο αναγωγισμός και μαζί ο ντετερμινισμός. Το όλο είναι κάτι παραπάνω από το άθροισμα των μερών του και οι δεσμοί που το συγκροτούν δεν ανάγονται στα μέρη του (ολιστική αρχή - ατοπικές αλληλεπιδράσεις). Ο χρόνος δεν είναι άγονος. Άρα ούτε αντιστρέψιμος. Υπάρχει εξέλιξη, όπου το καινούργιο δεν ανάγεται στο παλιό. Εισάγει στη φύση την ιστορία και την οντολογική ασυμμετρία.

Επιπλέον ο κόσμος δεν είναι «αντικειμενικός». Το όποιο φυσικό σύστημα, πριν μπει στη φάση της παρατήρησης, δεν υφίσταται ως πραγματικότητα παρά μόνο ως δυνατότητα. Η γνώση αφορά τη σχέση μας με τα αντικείμενα. Όχι τα αντικείμενα «καθ’ εαυτά», αφού μέσω της σχέσης αναδύονται στο είναι. Η ύλη είναι δυνατότητα ύπαρξης είτε με τον τρόπο του ατόμου είτε με τον ακριβώς αντίθετο τρόπο του κύματος. Το γίγνεσθαι λοιπόν προηγείται του είναι. Σε έναν κόσμο δυναμικό-εξελικτικό το είναι μας αναμένει στο μέλλον. Αποκτά εσχατολογική σημασία.

Ο κόσμος γενιέται από το μηδέν («μεγάλη έκρηξη») και εξελίσσεται εμπλουτιζόμενος με διαδοχικό σπάσιμο φυσικών συμμετριών και ανάδυση νέων οντολογικών επιπέδων. Αποκορύφωση της οντολογικής καινοφάνειας είναι ο άνθρωπος, στο πρόσωπο του οποίου το σύμπαν αυτο-αναγνωρίζεται. Το συγκεκριμένο σύμπαν που ξέρουμε αποτελεί μια από τις άπειρες ενδεχόμενες λύσεις των εξισώσεων της Δημιουργίας. Οι παγκόσμιες σταθερές έχουν λάβει εκείνες τις τιμές που ήταν απαραίτητες για την εμφάνιση του ανθρώπου. Αν είχαν πάρει άλλες τιμές ζωή και άνθρωπος δεν θα υπήρχαν. Είναι η λεγόμενη ανθρωπική αρχή.

Το σύμπαν δεν είναι λοιπόν προϊόν ανάγκης. Ούτε προϊόν τύχης. Η ανθρωπική αρχή σε συνδυασμό με την οντολογική καινοφάνεια και την ολιστική αρχή, αναδεικνύουν την ύπαρξη μιας πανίσχυρης κοσμικής τάσης προς την απόλυτη ετερότητα, την ικανή να συγκεφαλαιώσει στο επίπεδό της το σύνολο του σύμπαντος. Νόστος ασύμμετρος προσώπου είναι αυτό που φέρνει τα όντα στο είναι.

4. Ο «αρχέτυπος» του δυτικού πολιτισμού

Κύριες ιστορικές συνιστώσες του δυτικού πολιτισμού, λέει ο Γ. Παύλος, υπήρξαν:

      α) Η χριστιανική παράδοση, όπως αυτή είχε διαφοροποιηθεί έναντι της ανατολικής, για να μεταποιήσει τον Θεό από πνεύμα αγαπητικής κοινωνίας σε εξουσιαστικό υπερ-άτομο και τη σχέση μαζί του από αμοιβαία ανιδιοτελή αυτο-προσφορά σε σχέση κυρίου προς δούλο.

      β) Η ρωμαϊκή δικαιοπολιτική παράδοση και ιδίως το πρακτικιστικό, εξουσιατικό, και δικανικό της πνεύμα.

      γ) Η ελληνιστική φιλοσοφική παράδοση, με αξιολογικά πολωμένη τη διάκριση ύλης και πνεύματος (κακό η ύλη, καλό το πνεύμα), καθώς και με νοησιαρχικά ερμηνευμένη τη γνωσιολογία του Αριστοτέλη.

Ο «δυτικοευρωπαϊκός αρχέτυπος» προέκυψε, λοιπόν, χάρη στη συγχώνευση και επεξεργασία ορισμένων διαφοροποιήσεων από το νόημα που είχαν οι παραδόσεις αυτές στα πλαίσια της ελληνικής οικουμένης. Συνίσταται δε σε μια ειδική νοηματοδότηση του υποκειμένου, η οποία στη διάρκεια των αιώνων μεταβάλλεται μεν, ως προς τη μορφή, αλλά τελειοποιείται και ολοκληρώνεται, ως προς το περιεχόμενο, για να απολήξει στη δημιουργία του σύγχρονου τύπου ανθρώπου.

Το ιδανικό (ο «Θεός») αυτού του τύπου ανθρώπου είναι το απόλυτο άτομο. Πλήρως συντελεσμένο και ολοκληρωμένο. Στατικό, δίχως εξελικτική δυναμική. Συμπαγές και κλειστό στον εαυτό του. Βλήμα της Μηχανικής. «Υποκείμενο» αυτό και «αντικείμενο» ό,τι υπάρχει έξω απ΄ αυτό.

Η ατομοκρατική νοηματοδότηση διέπει επίσης και το συλλογικό υποκείμενο. Η ομάδα αντιλαμβάνεται, αξιολογεί και πραγματώνει τον εαυτό της σαν άτομο. Ο συλλογικός ατομικισμός είναι ομόλογος του προσωπικού ατομικισμού και εκδηλώνεται στο επίπεδο των διακρατικών σχέσεων ως ωμός κρατικός φυλετισμός.

Η σχέση ατομικού-συλλογικού καθορίζεται από την αναπόφευκτη πόλωση ατομικισμού-κολεκτιβισμού, καθώς είναι αδύνατο να τοποθετηθούν στο ίδιο αξιολογικό επίπεδο το άτομο-«μέρος» και το άτομο-«όλον».

5. Ο ελληνικός «αρχέτυπος»

Ο ελληνικός πολιτιστικός αρχέτυπος γεννήθηκε στην αρχαία Ελλάδα και ολοκληρώθηκε με την πρόσληψη του χριστιανισμού στους αιώνες της βυζαντινής χιλιετίας.

Το υποκείμενο νοηματοδοτείται εδώ ως πρόσωπο, ως σχέση, ως άτομο με δυνατότητα υπαρκτικής διαστολής στο χώρο και το χρόνο, ικανής να συμπεριλάβει ολόκληρο το σύμπαν και ολόκληρη την ιστορία. Είναι απόλυτη ενικότητα και καθολικότητα συγχρόνως. Υπόσταση ανεπανάληπτη του σύμπαντος κόσμου.

Η προβολή αυτής της «διαστολής» στο πεδίο της γνώσης αποκαλύπτει, κατά τον άγιο Ισαάκ, τρεις αναβαθμούς: Στον πρώτο, αυτόν του υποκειμένου-ατόμου, η γνώση (φιλοσοφία, επιστήμη κ.λ.π.) είναι πάντοτε υποκειμενιστική. «Αντικειμενοποιεί» τα ζητούμενά της. «Εκριζεί την αγάπην... εναντιώνεται στους λόγους των άλλων». Στο δεύτερο σκαλοπάτι είναι γνώση της αλλαγής του εαυτού. Της υπέρβασης του ατομικισμού. Είναι η γνώση της «καλής αλλοίωσης». Στην Τρίτη και ανώτατη βαθμίδα, βρίσκεται η «τέλεια γνώση», που συνδέεται με την εμφάνιση της «ανιδιοτελούς υπέρ πάντων αγάπης».

Η νοηματοδότηση αυτή επεκτείνεται και στο συλλογικό υποκείμενο. Η αρχαία Πολιτεία πραγματοποιείται ως μετοχή στον Κοινό Λόγο της κοσμικής Ανάγκης-Δικαιοσύνης, ο οποίος, στη χριστιανική συνέχεια, αντικαθίσταται από τον Κοινό Λόγο της Ελευθερίας-Αγάπης, τον προσωπικό Λόγο του Παντός, το δεύτερο Πρόσωπο του Τριαδικού Θεού.

Η ελληνική Πολιτεία οικοδομείται πάνω στη διάκριση πραγματικού-ιδανικού, η οποία στη χριστιανική συνέχεια μεταβάλλεται σε διάκριση πτωτικού και εσχάτου. Περιέχοντας την ιδανική πολιτεία, ως υπερσυμπαντικό-μεταϊστορικό πρότυπο, που πραγματώνεται παραδειγματικά μέσα στον ευχαριστιακό κύκλο, εισάγοντας δηλαδή το «τέλος» της ιστορίας στο εδώ και τώρα, η ελληνική Πολιτεία διαστέλλεται στο χώρο και το χρόνο και περιλαμβάνει ολιστικά την ιστορία. Γίνεται πραγματικά οικουμενική γιατί γίνεται εσχατολογική. Συνεκτική της δύναμη η υπέρβαση του συλλογικού ατομικισμού, η αναζήτηση του οικουμενικού ιδανικού.

Συγχρόνως όμως η ελληνική Πολιτεία βασίζεται στη βαθειά επίγνωση του τραγικού. Θεμελιώνεται στη βίωση του ιερού δέους μπρος στη δαιμονική «δεινότητα» του ανθρώπου, δηλαδή την ελευθερία του να αποσυντονίζεται από τον Κοινό Λόγο (της κοσμικής δικαιοσύνης ή της υπερκοσμικής αγαπητικής ευθύνης, χάρις στην οποία η χαώδης ύλη γίνεται «κόσμος»). Την τρομερή αυτή δύναμη, που γεννά την ακοσμία και απειλεί να μας ρίξει, ξανά πίσω, στο χάος και στο μηδέν (και η οποία δεν είναι άλλη από τη συστατική ροπή του ανθρώπου προς την απόλυτη ελευθερία), προσπαθεί να προστατεύσει-εξιδανικεύσει η ελληνική πολιτική και ηθική Παιδεία. Και ακριβώς λόγω του σεβασμού στην αξία της προσωπικής ελευθερίας και συγχρόνως λόγω της νηπτικής επίγνωσης του τραγικού χαρακτήρα της, η ελληνική Πολιτεία αναζητεί τη συνοχή της όχι στον καταναγκασμό του νόμου, αλλά στη φιλία των πολιτών. Ανώτατος σκοπός της είναι η, «εν αληθεία και ελευθερία», συνάντηση των πολιτών-εταίρων στην Αγορά, στην οικουμενικά διευρυμένη «Πλατεία» της ελληνικής πολιτικής κοινότητας. Η σχέση-συνάντηση των ιστορικών προσώπων στην ενθάδε Άνω Πόλη υπερβαίνει κάθε άλλη σκοπιμότητα, εγκόσμια ή υπερκόσμια, προσωπική ή απρόσωπη. Είναι ο μυστηριώδης σκοπός της Δημιουργίας.

Το ατομικό υποκείμενο δεν ορίζεται αφ΄ εαυτού, αλλά ως σχέση με τον προσωπικό Λόγο της ιστορικής Πολιτείας, ο οποίος συμπίπτει με τον προσωπικό Λόγο του Παντός. Έχει την ατομικότητα στην απόλυτη εκδοχή της. Πρόκειται όμως για ατομικότητα μετοχική, αναφορική. Η προσωπική ατομικότητα αναφέρεται σε αυτό που την υπερβαίνει απόλυτα, σ’ Αυτόν που «επόθησε η ψυχή της»: Στο Πρόσωπο της απόλυτης ελευθερίας-αγάπης. Αυτή η αναφορά δεν είναι φαντασιακή αλλά υπαρκτική-εμπειρική. Μια χωρίς όρια προσπάθεια «να γεννηθεί μέσα μας η απέραντη, η απεριόριστη Αγάπη, η οποία αγκαλιάζει τους πάντες και τα πάντα». Μια χωρίς όρια κίνηση για τη μεταμόρφωση του εαυτού μας και του κόσμου.

Ο άνθρωπος είναι «κατ’ εκόνα και καθ΄ ομοίωσιν» του Θεού, σύμφωνα με τη χριστιανική Βίβλο και «δέμας αθανάτοισιν όμοιος ην» σύμφωνα με την Ιλιάδα (την ελληνική Βίβλο). Είναι «ζώον θεούμενον» σύμφωνα με τον άγιο τον Γρηγόριο Νύσσης. Αλλά σ’ αυτή του τη δυναμική είναι κατ’ εξοχήν «ζώον πολιτικόν». Ζώον ιδιωτικόν γίνεται μόνο στα πλαίσια της ευζωιστικής ιδιωτείας. Ο οντολογικός ορισμός του ανθρώπου πραγματοποιείται στο μεταϊστορικά-εσχατολογικά διευρυμένο «πολιτικό επίπεδο». Αρχικό περιεχόμενό του (στην αρχαία ελληνική βιοθεωρία) η κοσμική-απρόσωπη Ανάγκη-Δικαιοσύνη. Τελικό (μετά το βάπτισμά της) η υπερκοσμική-προσωπική Ελευθερία-Αγάπη.

6. Η σχέση «αρχέτυπου» και προβλημάτων

Ο Γ. Παύλος δεν προχωρεί σε ειδική ανάλυση της οργανικής σχέσης μεταξύ «αρχέτυπου» και μεγάλων προβλημάτων. Την καταγράφει απλώς στο «αρχετυπικό» επίπεδο:

Το ατομικιστικό άτομο και η ατομικιστική ομάδα είναι εξ ορισμού αναίσθητα σε λογικά και ηθικά επιχειρήματα που δεν αφορούν τα στενά ιδεοτελή τους συμφέροντα. Η σχέση τους με τον κόσμο είναι από τη φύση της αντικειμενοποιητική-κατακτητική-χρησιμοθηρική. Επομένως η λύση του οικολογικού, του εθνικού και του κοινωνικού προβλήματος, είναι συνάρτηση της δυνατότητας εισόδου στην ιστορία ενός άλλου τύπου ανθρώπου.

Το θετικιστικό πνεύμα, η αυτονόμηση της λογικής, της επιστήμης, της τεχνικής κ.λ.π. οδηγούν σε υπεραυτονόμηση των κοινωνικών δομών, στον δραστικό περιορισμό των βαθμών ελευθερίας και στην αλλοτρίωση-αποσύνθεση και αυτού ακόμη του εγωιστικού-συμπαγούς ατόμου της κοινωνικής μηχανικής. Το άτομο δυτικού τύπου γίνεται όλο και περισσότερο ανίκανο να ενεργήσει με βάση την ιδρυτική ωφελιμιστική του αρχή. Αδυνατεί να συντονίσει όχι μόνο το ατομικό με το συλλογικό συμφέρον, αλλά και αυτά ακόμα τα άμεσα με τα μακροπρόθεσμα ιδιοτελή του συμφέροντα. Απαιτούνται τόσο μεγάλες προσπάθειες «συστημικής» δράσης που του είναι αδύνατο να τις επωμιστεί.

7. Τελικές παρατηρήσεις

Η έκθεσή μου δίνει μόνο το περίγραμμα της καθ’ ημάς αναθεμελιωτικής προβληματικής, όσο κατάφερα να την κωδικοποιήσω με τη βοήθεια του Γ. Παύλου. Σκοπός μου δεν ήταν να κάνω μια «σούμα», αλλά ένα «σχήμα» πάνω στο οποίο θα μπορούσε να στηριχθεί μια συζήτηση. Εν όψει μιας τέτοιας συζήτησης καταθέτω προς εξέταση και τα ακόλουθα παραμφερή σημεία:

      α) Το βασικό αντι-φουνταμενταλιστικό επιχείρημα είναι το εξής: Αντί να αντιμετωπίζουμε δημιουργικά τα πραγματικά προβλήματα κλεινόμαστε στη φαντασία μας, επινοούμε ιστορικά πρότυπα που ουδέποτε υπήρξαν και αξιώνουμε εν συνεχεία την επιβολή τους, συσκοτίζοντας ακόμα περισσότερο την αδιαφάνεια του κοινωνικού πεδίου. Αν συμμεριζόμαστε την αναθεμελιωτική προβληματική, πρέπει να ασχοληθούμε ειδικά με το επιχείρημα αυτό και στα δύο σκέλη του (μεταφορά στο σήμερα φανταστικών λύσεων του παρελθόντος). Με επίγνωση, βεβαίως, ότι το επιχείρημα τροφοδοτείται και από το αναπόφευκτο κέλυφος, που περιβάλλει την αναθεμελιωτική προβληματική καθώς αυτή εισχωρεί στις μάζες.

      β) Συχνά η έννοια της οικουμενικότητας αντιπαρατίθεται μηχανιστικά στην έννοια της εθνικότητας, ως να αποκλείει η οικουμενικότητα την εθνικότητα (σαν η ολότητα να αποκλείει την ετερότητα, η ουσία την υπόσταση και αντιστρόφως). Δεν υποψιαζόμαστε ότι στην ελληνική παράδοση το έθνος νοηματοδοτείται πολυεκδοχικά («πλουραλιστικά»), δηλαδή, τελείως διαφορετικά απ’ ό,τι στη Δύση («έθνος εταίρων», λέει ο Όμηρος).

      γ) Η έννοια του «αρχέτυπου» είναι προβληματική: όχημα ιστορικισμού (ή ψυχολογισμού). Μας παραπέμπει στο παρελθόν. Σαν να υπάρχει κάπου στο παρελθόν ένας δυναμικός πυρήνας γεγονότων (ή νοηματοδοτήσεων), η εμβέλεια των οποίων φτάνει ως εμάς και μας καθορίζει με έναν τρόπο ντετερμινιστικό. Αν, όμως, μιλάμε για ένα σύμπαν οντολογικής καινοφάνειας χρειαζόμαστε μια έννοια που να παραπέμπει στο μέλλον, στον εσχατολογικό χαρακτήρα του είναι. Μια έννοια που να συνδέεται οργανικά με τη μοναδικότητα του προσώπου και την υπερσυμπαντική του διεύρυνση. Σ’ αυτή την ανάγκη ανταποκρίνονται ίσως περισσότερο οι έννοιες πρότυπο και ιδανικό, αν βεβαίως τους προσδοθεί εσχατολογικό νόημα.

      δ) Η απουσία μιας επαρκούς μελέτης για την εξέλιξη της σχέσης ατόμου-προσώπου στην ιστορία της ελληνικής ψυχής δημιουργεί σοβαρά προβλήματα. Η ταύτιση της διάκρισης προσώπου-ατόμου με τη διάκριση Ελληνισμού-Δύσης υπηρετεί αμφίβολα ιδεολογικά τέλη. Συγκαλύπτει το ζητούμενο που είναι η επίγνωση του γεγονότος ότι ο σύγχρονος έλληνας (ορθόδοξος και μη) είναι πολύ περισσότερο ατομικιστής από τους δυτικούς. Ο δυτικός άνθρωπος, αν και εκ πεποιθήσεως ατομικιστής, έχει κληρονομήσει από το φυλετικό-φεουδαρχικό του παρελθόν τον σεβασμό στην αξία της συλλογικής πειθαρχίας, ενώ ο σύγχρονος έλληνας αρνείται κάθε μορφή πειθαρχίας. Υπέρτατη αξία του: η ατομική του ψυχή.

      ε) Πρέπει να αποδοθεί μεγαλύτερη βαρύτητα στη μελέτη της σχέσης ατομικού-συλλογικού. Όχι μόνο γιατί το ανθρωπολογικό τοπίο καθορίζεται σήμερα στη Δύση από την εφιαλτική αυτονομία των κοινωνικών δομών, που απορροφά, μηχανοποιεί και εξαφανίζει, την ατομική υποκειμενικότητα, αλλά και γιατί είναι ένα θέμα στο οποίο η παράδοσή μας μόνο γενικές αρχές διαθέτει. Η σημερινή ανάπηρη, κατακερματισμένη και μηχανοποιημένη, ατομικότητα μπορεί να προσλάβει τις παραδοσιακές αρχές μόνο μεταποιώντας τες σε ιδεολογήματα. Κι εδώ είναι το μείζον πρόβλημα.

      στ) Τέλος σε ό,τι αφορά την εκπληκτική παραλληλία ανάμεσα στην εξέλιξη της επιστημονικής σκέψης και στην εξέλιξη της ελληνικής φιλοσοφίας: Είναι φανερό ότι η επιστημονική σκέψη αφήνοντας πίσω τον Δημόκριτο (ατομική θεωρία) και τον Πλάτωνα (θεωρία πεδίων) έχει ήδη μπει στον αστερισμό του Αριστοτέλη (κβαντομηχανική κ.λ.π.). Μερικοί μάλιστα πιθανόν να αρχίσουν να φαντάζονται πως, όπου νάναι, η επιστήμη θα φτάσει και στους έλληνες Πατέρες. Αξίζει να διερευνήσουμε την κοινωνική-οντολογική βάση αυτής της παραλληλίας, αλλά με επίγνωση του παραδοσιακού δεδομένου ότι, όσο και αν αναπτυχθεί η επιστημονική γνώση, δεν μπορεί ποτέ να ξεπεράσει τον υποκειμενισμό, τη μονομέρεια και την εναντιολογία. Δηλαδή με επίγνωση ότι δεν είναι αυτό το είδος γνώσης που επαληθεύει την οντολογία του προσώπου.

Το ζητούμενο είναι η «άγνωστη» γνώση του πώς επιτυγχάνεται, στις σημερινές -πρωτοφανείς- συνθήκες, η «καλή αλλοίωση» της ατομικής και της συλλογικής ύπαρξης.

 

*Ομιλία κατά την παρουσίαση στη Θεσσαλονίκη το 1995 του βιβλίου του Γιώργου Π. Παύλου, ΝΟΣΤΟΣ ΑΣΥΜΜΕΤΡΟΣ ΠΡΟΣΩΠΟΥ, τ. Α΄- Β΄, Δόμος Αθήνα 1994.

Αναδημοσίευση από το Αντίφωνο - Ημερομηνία δημοσίευσης: 20-09-10

Διαβάστε περισσότερα......

Κυριακή, 19 Σεπτεμβρίου 2010

Ανδρεϊκή και ανδρεικελική ομοιοτυπία

Χρήστος Γιανναράς

Οι επερχόμενες εκλογές τοπικής αυτοδιοίκησης μπορούν και πρέπει να έχουν χαρακτήρα δημοψηφίσματος. Με την ψήφο τους οι πολίτες να προσδιορίσουν τον τύπο του πολιτεύματος: Θέλουν δημοκρατία ή κομματοκρατία;

Αν θέλουν δημοκρατία, ας περισώσουν αυτή τη φορά με την ψήφο τους τη θεμελιώδη προϋπόθεση της δημοκρατίας: τη διάκριση των εξουσιών. Ξέρουν από άμεση πείρα οι πολίτες ότι τοπική αυτοδιοίκηση υποταγμένη σε κεντρικές κομματικές ντιρεχτίβες σημαίνει την έτοιμη ραχοκοκαλιά κομματικού κράτους. Ξέρουν ότι τα κόμματα στην Ελλάδα δεν έχουν την παραμικρή σχέση με ό,τι προβλέπει για τον ρόλο τους η πολιτική θεωρία της «αντιπροσωπευτικής» δημοκρατίας. Τα κόμματα σήμερα είναι συντεχνίες επαγγελματιών της εξουσίας, οργανωμένες συσπειρώσεις συμφερόντων. Στόχος τους είναι η μονοπώληση της εξουσίας, ο ολοκληρωτικός έλεγχος κάθε πτυχής του συλλογικού βίου. Γι’ αυτό και κάθε αντίσταση στην κομματοκρατία είναι κέρδος για τη δημοκρατία, προάσπιση των κοινωνικών προτεραιοτήτων, των αναγκών του πολίτη.

Κάθε υποψήφιος για την τοπική αυτοδιοίκηση που έχει κομματικό χρίσμα επιβεβαιώνει εθελούσια την απαίτηση των κομματικών συντεχνιών να ελέγχουν ολοκληρωτικά τη χώρα, να προηγείται η κομματική σκοπιμότητα των αναγκών κάθε τοπικής κοινωνίας. Οι υποψήφιοι με κομματικό χρίσμα είναι χλεύη της δημοκρατίας, απειλή της δημοκρατίας. Απαιτούν από τους πολίτες την εθελόδουλη υποταγή στη νοοτροπία του λακέ, του ραγιά: να βάζουν πρώτο το συμφέρον του αφεντικού, τα παιχνίδια εξουσίας αδίστακτων επαγγελματιών, και σε δεύτερη μοίρα τη δική τους αξιοπρέπεια, την ποιότητα της ζωής τους.

Δεν μοιάζει να υπάρχει Ελληνας σήμερα που να μην έχει πεισθεί για την ανικανότητα, την προκλητική ιδιοτέλεια, τη φαυλότητα των υπαρχόντων κομμάτων – η οργή, η αηδία, η πίκρα των πολιτών κατακλύζει τη χώρα. Και στις εκλογές τις αυτοδιοικητικές η έκφραση της αποδοκιμασίας δεν χρειάζεται την (αμφίβολης αποτελεσματικότητας) λευκή ψήφο ή αποχή. Τώρα η απέχθεια έχει γόνιμη διέξοδο: Αποκλείει τους μολυσματικούς κεχρισμένους, εμπιστεύεται τους τίμια ασυμβίβαστους και από σεμνή αξιοσύνη ακομμάτιστους.

Επιτέλους, τι περισσότερο θέλουμε να δούμε για να βγάλουμε τις συνέπειες της κοινής αγανάκτησης για τα κόμματα; Υπερχρέωσαν εφιαλτικά το κράτος εξαγοράζοντας ψήφους με διορισμούς, επιδοτήσεις, χαριστικές «προμήθειες», ασύδοτες παροχές. Καταλήστευσαν το δημόσιο ταμείο και τους πακτωλούς των «πακέτων» της Ε.Ε. για να στήσουν το δικό του κάθε κόμμα πελατειακό κράτος, αστρονομικού κόστους μηχανισμούς επανεκλογής τους. Διαγούμισαν τα ασφαλιστικά ταμεία, την υποχρεωτική αποταμίευση κάθε βιοπαλαιστή. Εμπορεύτηκαν, με ληστρικές υπερτιμολογήσεις και «λίστες» εξαίρεσης από μειοδοτικούς διαγωνισμούς, ακόμα και ιατρικά είδη, οι αθεόφοβοι. Και πόσα ακόμα εγκλήματα ειδεχθή, με εξασφαλισμένη θεσμικά την ατιμωρησία.

Τελικά οδήγησαν την Ελλάδα στην οικονομική καταστροφή. Και πώς την αντιμετώπισαν; Κατακρεούργησαν μισθούς και συντάξεις, οι μικροεπιχειρήσεις και τα καταστήματα κλείνουν με ρυθμούς πρωτόγνωρους, η ανεργία έγινε κύμα κατακλυσμικό, οι έμμεσοι φόροι απάνθρωπης αδικίας χαράτσι, η νεολαία δίχως παραμικρή προοπτική, σε απόγνωση. Το ελληνικό (κοινό όλων μας) όνομα το κατάντησαν περίγελο σε κάθε γωνιά του πλανήτη. Κάθε κυβέρνηση πλαστογραφούσε, όπως οι κοινοί απατεώνες, τα στοιχεία που της ζητούσαν οι Βρυξέλλες και στη συνέχεια, από διεθνή μπαλκόνια, κατάγγελνε το προκάτοχο της εξουσίας κόμμα για ψεύτικα στοιχεία και τεχνάσματα.

Φυσικό ήταν οι δανειστές μας να εκμεταλλευτούν την οικονομική μας χρεοκοπία, τον διεθνή διασυρμό της αξιοπιστίας μας: Εστησαν «Τρόικα» πατρωνείας να τιθασεύσει την κομματική φαυλότητα, να δεσμεύσει τους κομματανθρώπους με τις υπογραφές τους σε «Μνημόνιο».

Χωρίς, όμως, να λογαριάσουν οι πάτρωνες την πανουργία της κομματικής ατσιδοσύνης: Ετσι, η τρίτη γενιά του παπανδρεϊσμού κατάφερε, με άψογη επιδεξιότητα, να φορτώσει στην πιο αδύναμη μερίδα της κοινωνίας τα «σπασμένα» της αφροσύνης των κομμάτων. Μας κρατάνε ομήρους παζαρεύοντας την παράταση της παντοδυναμίας τους.

Στις δημοσκοπήσεις η συντριπτική, σαρωτική πλειοψηφία των πολιτών δηλώνει ότι δεν εμπιστεύεται πια κανένα κόμμα, η γενικευμένη αγανάκτηση και αηδία φτάνει σε ποσοστά απίστευτα. Ομως, μπροστά στην κάλπη ο φόβος της ανασφάλειας γεννάει τον στερεότυπο συμβιβασμό: «δεν έχουμε κάτι καλύτερο να ψηφίσουμε, αυτά τα κόμματα παράγει η κοινωνία μας, αυτά συνιστούν τη δημοκρατία μας». Και συνεχίζουμε «να μεταλλάσσωμεν τυράννους», όπως έλεγε ο Παπαδιαμάντης πριν από 118 χρόνια.

Αλλά ο συλλογισμός «αυτούς έχουμε, αυτούς ψηφίζουμε» είναι τουλάχιστον αφελής και στις αυτοδιοικητικές εκλογές ούτε για τους αφελείς ισχύει. Διότι υπάρχουν υποψήφιοι με κομματικό χρίσμα, υπάρχουν και οι τίμια ακομμάτιστοι. Συνήθως το κομματικό χρίσμα δίνεται σε φανταχτερούς, με εντυπωσιακή «αναγνωρισιμότητα» γόητες του πλήθους (μπασκετμπολίστες, προπονητές, ηθοποιούς τηλεοπτικών «σειρών», πρώην καλλονές, πρόσωπα με θητεία στη δημοσιότητα έστω και παταγωδώς αποτυχημένη). Ο πολίτης που έχει συνειδητοποιήσει ότι η κομματοκρατία είναι συμφορά για τον ίδιο και για την πατρίδα θα ξέρει να αναγνωρίσει στη «γοητεία» των κεχρισμένων το στίγμα απειλητικής λοιμικής.

Αυτή τη φορά καλούμαστε να ψηφίσουμε διαχειριστές καινούργιων θεσμών αυτοδιοίκησης. Η κομματοκρατία αποφασίζει για τους θεσμούς ερήμην των πολιτών και για τη διαχείριση των θεσμών μεθοδεύει την υφαρπαγή της ψήφου μας. Η προηγούμενη γενιά του παπανδρεϊσμού, η ανδρεϊκή, επέβαλε τον «Καποδίστρια», η τωρινή, η ανδρεικελική, μας καπελώνει με τον «Καλλικράτη». Και στις δύο περιπτώσεις κίνητρο και κριτήριο δεν ήταν οι ανάγκες, οι ιδιαιτερότητες, οι ιστορικοί εθισμοί της κοινωνίας των Ελλήνων. Ο τεμαχισμός της χώρας, και τις δύο φορές, σε αυθαίρετα μερίσματα έγινε, αποκλειστικά και ομολογημένα, για να εξυπηρετηθούν ελπιζόμενα προγράμματα οικονομικής ανάπτυξης και ασφυκτικότερος συγκεντρωτικός έλεγχος της χώρας από το εκάστοτε κομματικό κράτος. Πειθαρχούμε δήθεν στα μοντέλα αυτοδιοίκησης που λανσάρει η Ε.Ε. αποκεντρώνοντας όχι την εξουσία, αλλά την κατακλυσμική διαφθορά και φαυλότητα, πολλαπλασιάζοντας τα ερείσματα της κομματοκρατίας.

Ο Ελληνισμός έζησε τρεις χιλιάδες χρόνια χάρη στο μοντέλο της πόλης - κράτους, της αυτοδιαχειριζόμενης κοινότητας, που ο ίδιος γέννησε – το αποδείχνει ο τεχνοκράτης Κων. Καραβίδας, που πολλοί τιμούν και ελάχιστοι καταλαβαίνουν. Η πόλη «εάλω», η γλώσσα «απέσβετο», η εκκλησία αλλοτριώθηκε σε θρησκεία. Ζούμε το ιστορικό μας τέλος, αλλά όχι ηρωικά. Απλώς παρακολουθούμε, δίχως επίγνωση, την κηδεία μας.

Αναδημοσίευση από την Kαθημερινή - Ημερομηνία δημοσίευσης: 19-09-10

Διαβάστε περισσότερα......

Πρόσωπα - Δελαστίκ: Θέλουμε ένα κοινωνικό 1821 - 18 Σεπ 10

Στα πλαίσια της εκπομπής Πρόσωπα της 18.9.10, η Δήμητρα Αλεξάκη συζητά με τον δημοσιογράφο κ. Γιώργο Δελαστίκ για την τρέχουσα χρηματοπιστωτική κρίση.

 

Σχετική αρθρογραφία:

  1. Γιώργος Δελαστίκ, Η κρίση γεννά... εκατομμυριούχους, 5.7.10
  2. Γιώργος Δελαστίκ, Αλλοι χρωστούν, εμάς βρίζουν!, 6.7.10
  3. Γιώργος Δελαστίκ, Προς κατάρρευση η Ιρλανδία, 2.9.10
  4. Γιώργος Δελαστίκ, Το Μνημόνιο είχε άλλους στόχους, 20.9.10 - Ενημέρωση

Διαβάστε περισσότερα......

Παρασκευή, 17 Σεπτεμβρίου 2010

Το «πρώτον κινούν» της πολεμικής υστερίας

π. Γεώργιος Μεταλληνός

Είναι εύλογο το ερώτημα, γιατί δεν εισακούονται οι φωνές των λαών της γης ενάντια στην εξελισσόμενη τραγωδία στη Μ. Ανατολή.

Ποια ιδεολογία κινεί τον ιμπεριαλισμό της «Νέας Τάξης» στο σφαγιασμό των αθώων;

Εύκολη απάντηση είναι «το συμφέρον», που έχει πράγματι ανυπολόγιστη δύναμη. Υπάρχουν όμως και αίτια πνευματικά ή καλύτερα μεταφυσικά, που σφραγίζονται από την πορεία του δυτικού χριστιανισμού.

Η βία έχει ενσωματωθεί στη «χριστιανική» ιδεολογία. Γιʼ αυτό γίνεται λόγος για κυριαρχία ενός «χριστιανικού εθνικισμού» στην παγκόσμια Υπερδύναμη, που έχει αναλάβει «ιερό πόλεμο» και «σταυροφορία» κατά των δυνάμεων «του σκότους».

Και μόνο αυτές οι διακηρύξεις πείθουν, ότι το πνεύμα του δυτικού μεσαίωνα επιβιώνει τραγικά.

Το 1252 (πάπας Ιννοκέντιος Δ΄) τα βασανιστήρια καθιερώνονται συνοδικά ως ανακριτική μέθοδος της Ι. Εξέτασης και γίνονται το πρότυπο όλων των μεταγενέστερων ολοκληρωτισμών. Αναδύεται σε πολεμικό αρχηγό στον αγώνα εναντίον των «δυνάμεων του κακού», που η ηγεσία όμως τις καθορίζει! Καρπός αυτού του πνεύματος υπήρξαν και οι «σταυροφορίες», μια συνείδηση που κληρονόμησε και ο προτεσταντικός κόσμος.

Ο ιστορικός Ε. ΒRADFORD έγραψε για την δ΄ σταυροφορία (1204), ότι ο φανατισμός, η βία και οι ωμότητες των σταυροφόρων έκαμαν τις ισλαμικές επιδρομές να φαίνονται φιλάνθρωπες.

Και αυτός ο ιδεολογικός καθοδηγητής των στόχων της Νέας Τάξης Σάμ. Χάντιγκτον αναγκάστηκε να ομολογήσει: «Δεν θεωρώ ότι το Ισλάμ είναι πιο βίαιο από τις άλλες θρησκείες και αν το δείτε σωρευτικά, περισσότεροι άνθρωποι έχουν σφαγιαστεί ανά τους αιώνες από τους χριστιανούς παρά από τους μουσουλμάνους» (New York Times).

Ο «Χριστιανισμός» που κινεί τη Νέα Τάξη έχει βαθειές μεταφυσικές/θεολογικές προϋποθέσεις.

Η «θεολογία» του Ανσέλμου Κανταβρυγίας (+1100) διαποτίζει το δυτικό χριστιανικό φρόνημα και διαμορφώνει τη νοοτροπία καταξίωσης της βίας και της επιβολής της δύναμης ως χριστιανική επιταγή.

Ο Άνσελμος κήρυξε την «ικανοποίηση της θείας δικαιοσύνης» με το πάθος του Θεανθρώπου Χριστού. Κίνητρο της θυσίας Του δεν ήταν η αγάπη του Θεού για τον άνθρωπο (πρβ. Ιωάνν. 3,17 - Ρωμ. 5), αλλά η απαίτηση από τον Θεό ικανοποίησης από τον άνθρωπο, λόγω της προσβολής που δέχθηκε (ο Θεός) από την ανθρώπινη αμαρτία.

Το φεουδαρχικό-ιπποτικό δίκαιο της Δύσης προβλήθηκε στον Θεό, που κατανοείται (εκεί) όχι ως Πατέρας, αλλά ως φεουδάρχης-τύραννος και τιμωρός, που ζητεί συνεχώς εκδίκηση, στη μορφή μάλιστα των ναζιστικών αντιποίνων, και όχι δικαιοσύνη.

Πρόκειται για διαστροφική κατανόηση της εννοίας του δικαίου. Η καλβινίζουσα χριστιανικότητα, που δεσπόζει στις Η.Π.Α. μένει εγκλωβισμένη στην εκδικητικότητα και πολεμική μανία, που έχει την ψευδαίσθηση της χριστιανικότητας.

Έτσι, αποενοχοποιούνται οι συνειδήσεις, που αυτοανακηρύσσονται χριστιανικές!

Αναδημοσίευση από το Ρεσάλτο - Ημερομηνία δημοσίευσης: 17-09-10

Διαβάστε περισσότερα......

Μίκης Θεοδωράκης: "ΔΝΤ και ΗΠΑ ως σημερινοί Φύρερ με κοστούμια και γραβάτες"

Σφοδρή επίθεση κατά του ΔΝΤ και των ΗΠΑ, που «ως σημερινοί Φύρερ με κοστούμια και γραβάτες έχουν οδηγήσει τους λαούς σε βαθειά κρίση», εξαπέλυσε, παρουσία του Προέδρου της Βουλής των Ελλήνων Φίλιππου Πετσάλνικου και του Δημάρχου Αθηναίων Νικήτα Κακλαμάνη, ο Μίκης Θεοδωράκης, εκμυστηρευόμενος, όπως είπε, «το Μεγάλο Όραμά» του, κατά την έναρξη της 9ης Συνόδου του Ευρωπαϊκού Πολιτιστικού Κοινοβουλίου, που πραγματοποιήθηκε χθες το βράδυ στην «Τεχνόπολις» (Αμφιθέατρο Ρ/Σ "Αθήνα 9,84") του Δήμου Αθηναίων.

 

Ο Μίκης Θεοδωράκης στην ομιλία του, μεταξύ άλλων, επεσήμανε:

«Σήμερα είναι φανερό, ότι οι δυνάμεις του Χάους, ισχυρότερες και δολιότερες από ποτέ, έχουν νικήσει κατά κράτος, βυθίζοντας τους λαούς μας σε βαθειά πολύπλευρη κρίση. Τόσο οικονομική όσο και κρίση αξιών. Κρίση Πολιτισμού.

      Τα έθνη, οι φυλές, οι κοινωνίες των ανθρώπων έχουν κοινό παρανομαστή τον ενιαίο, όμοιο και ακέραιο άνθρωπο, εκλεκτό της Ζωής και της Αρμονίας. Γι’ αυτό το λόγο οι δυνάμεις του Χάους για να χτυπήσουν τη Ζωή και την Αρμονία από αρχαιοτάτων χρόνων έως σήμερα χρησιμοποιούν βασικά το όπλο των Αντιθέσεων, των διαιρέσεων, των αντιπαλοτήτων, της έχθρας και του μίσους ανάμεσα στους ανθρώπους, τις κοινωνίες και τους λαούς. Τα μέσα που χρησιμοποιούν είναι η βία, η καταπίεση, η εκμετάλλευση του ενός από τον άλλον, η ευτυχία του ενός εις βάρος του άλλου και τέλος η αλληλοεξόντωση και οι πολεμικές συρράξεις.

      Ώσπου σήμερα φτάσαμε στην αποκορύφωση των δόλιων δυνάμεων του Χάους με τη δημιουργία ενός διεθνούς Διευθυντηρίου που στηρίζεται σε 4-5 διεθνή κέντρα εξουσίας με επίκεντρο τις ΗΠΑ, στηριγμένα επάνω σε μια πρωτοφανή στρατιωτική δύναμη καταστροφής, καθώς και σε τεράστια οικονομικά μέσα καταστολής και επιβολής. Με εκτελεστικά όργανα τον Στρατό και τις Τράπεζες επιβάλουν επίμονα και συστηματικά τη Νέα Τάξη της Παγκοσμιοποίησης που επιδιώκει την ριζική αλλοίωση του παγκόσμιου χάρτη με την κατεδάφιση των εθνών, με όπλο τη διάβρωση έως την εξαφάνιση των ιδιαίτερων χαρακτηριστικών τους.

      Θέλουν να μας κάνουν όλους «ιδιώτες», μοναχικά άτομα αποκομμένα από κάθε είδους συλλογικότητα, καταφοβισμένους, ευάλωτους, υπάκουους υπηκόους στις εντολές των νέων κυρίαρχων του πλανήτη Γη. Αυτή είναι κατά τη γνώμη μου η ουσία της σημερινής κρίσης που ταλανίζει τους λαούς, που προς το παρόν δεν ξέρουν πώς να αντιδράσουν, γιατί πρόκειται πραγματικά για μια πρωτόγνωρη και σατανική επίθεση που τους κατέλαβε εξ’ απήνης.

      Παράλληλα όμως πιστεύω ότι οι δυνάμεις του Χάους με τη σημερινή ακραία τους επιχείρηση έχουν φτάσει στα όριά τους. Ας θυμηθούμε τον προηγούμενο μεγάλο κίνδυνο της Ανθρωπότητας με τον τότε εκπρόσωπο και εκφραστή του Χάους Αδόλφο Χίτλερ. Μήπως μετά τους θριάμβους του στην Ευρώπη δεν υπήρχε ο διάχυτος φόβος ότι όλα τελείωσαν πια; Έτσι και τώρα οι σημερινοί Φύρερ, όπως τότε εκείνος, με τα κοστούμια και τις γραβάτες τους μεθυσμένοι από τις επιτυχίες τους έχουν οδηγήσει τη δύναμή τους στα όριά της. Δηλαδή μπροστά σε ένα νέο Στάλινγκραντ».

Και προέτρεψε:

«Σήμερα η Ευρώπη κατέχει μια θέση κλειδί που της επιτρέπει να αντιστρέψει το αρνητικό ρεύμα και να οδηγήσει ολόκληρη την Ανθρωπότητα στο δρόμο της Αρμονίας, της Ειρήνης και της Ευημερίας. Πρέπει όμως γι’ αυτό, πρώτον να κόψει τον ομφάλιο λώρο με τις ΗΠΑ που την έχουν μεταβάλει σε ένα πειθήνιο όργανο της καταστροφικής πολιτικής που καταστρώνει η στρατιοοικονομική εξουσία, που έχει επιβληθεί πάνω σε αυτή τη μεγάλη χώρα με τόσο πλούσιες παραδόσεις και τη μεγάλη συμβολή στην πρόοδο και τον πολιτισμό, και την έχει μεταβάλει σε ορμητήριο βίας και καταστροφών. Και δεύτερον, να αναθεωρήσει εκ βάθρων την έως τώρα φιλοσοφία της για τις μεθόδους ανάπτυξης και ευημερίας των λαών της.

      Η Ελλάδα θα είναι παρούσα σε μια τέτοια σωτήρια και αναγεννητική για όλη την ανθρωπότητα προσπάθεια.

      Είναι καιρός πια να ενηλικιωθούμε και να ωριμάσουμε, για να σώσουμε όχι μόνο τον άνθρωπο αλλά και τον πλανήτη Γη που τόσο μεγαλόψυχα μας φιλοξενεί. Ας καταλάβουμε καλά, ότι ο Άνθρωπος είναι ενιαίος και ότι η δωρεά της ζωής που είναι ίδια για όλους, τον προορίζει να γευτεί με όλους τους πόρους του σώματος, του πνεύματος και της ψυχής του την απόλυτη ευδαιμονία που μπορεί να του εξασφαλίσει η ειρηνική συνύπαρξη με τους άλλους και με τη φύση, που θα του επιτρέψουν να αναπτύξει στο έπακρο τις δημιουργικές του δυνάμεις. Τόσο στη σφαίρα του υλικού όσο και του πνευματικού κόσμου.

      Είμαι βέβαιος, ότι εάν η Ευρώπη επιλέξει αυτόν τον δρόμο, είναι ικανή να μεταβάλει τη σημερινή Κόλαση σε Παράδεισο».

Αναδημοσίευση από το ΑΠΕ-ΜΠΕ - Ημερομηνία δημοσίευσης: 17-09-10

Διαβάστε περισσότερα......

Πέμπτη, 16 Σεπτεμβρίου 2010

Ανιχνεύσεις - Κοντογιώργης - Ελλάδα, Δημοκρατία και Κοινωνία: από τη μάχη του Μαραθώνα ως σήμερα - 15 Σεπ 10

Τη σχέση του ελληνικού πολιτισμού διαχρονικά με τη δημοκρατία και την κοινωνία εξετάζει η εκπομπή της 15.9.10 με θέμα "Ελλάδα, Δημοκρατία και Κοινωνία: απο τη μάχη του Μαραθώνα ως σήμερα", με προσκεκλημένο τον καθηγητή και πρώην πρύτανη του Πάντειου Πανεπιστημίου κ. Γιώργο Κοντογιώργη.

Διαβάστε περισσότερα......

Γιανναράς - Οικονομική κρίση στην Ελλάδα. Πρόβλημα ηθικό ή κυρίως πολιτικό - 13 Σεπ 10

Ομιλία του Χρήστου Γιανναρά με θέμα: "Οικονομική κρίση στην Ελλάδα. Πρόβλημα ηθικό ή κυρίως πολιτικό", που έλαβε χώρα στο Σταθάκειο της Αστόριας στη Νέα Υόρκη, στις 13 Σεπτεμβρίου του 2010.

Αναδημοσίευση από το Αντίφωνο - Ημερομηνία δημοσίευσης: 16-09-10

Διαβάστε περισσότερα......

Τετάρτη, 15 Σεπτεμβρίου 2010

Τομές - Σαρρής - Το μεγάλο δράμα της Τουρκίας - 14 Σεπ 10

Ο ομότιμος καθηγητής του Παντείου Πανεπιστημίου κ. Νεοκλής Σαρρής σχολιάζει τα αποτελέσματα του σημαντικού δημοψηφίσματος που διεξήχθη στην Τουρκία στις 12 Σεπτεμβρίου 2010, για ένα πακέτο 26 συνταγματικών μεταρρυθμίσεων που προωθεί η τουρκική κυβέρνηση και διαπιστώνει ότι η χώρα βρίσκεται (όπως ήταν πάντοτε) διχασμένη βαθύτατα.

Διαβάστε περισσότερα......

Τρίτη, 14 Σεπτεμβρίου 2010

Προσεγγίσεις - Χολέβας - Στην Ευρώπη ως Έλληνες - 14 Σεπ 10

Ο π. Γεώργιος Μεταλληνός, ομότιμος Καθηγητής της Θεολογικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών, συζητά με τον Πολιτικό επιστήμονα κ. Κωνσταντίνο Χολέβα με αφορμή το πρόσφατο βιβλίο του κ. Χολέβα «Στην Ευρώπη ως Έλληνες», εκδ. Αρχονταρίκι.

Διαβάστε περισσότερα......