Κυριακή, 28 Φεβρουαρίου 2010

ΑΠΡΙΛΙΟΣ 1941-ΑΠΡΙΛΙΟΣ 2010: Κίνα και Ρωσία ως εξωτερικές διέξοδοι απέναντι στην αμερικανογερμανική επίθεση

Δημήτρης Κωνσταντακόπουλος

Τον Οκτώβριο 1940 η Ιταλία επιτέθηκε στην Ελλάδα. Τον Απρίλιο 1941, το παιχνίδι τελείωσε με την είσοδο της Γερμανίας στον πόλεμο. Η ελληνική ιθύνουσα τάξη και το πολιτικό προσωπικό διέπραξαν μια πράξη «συλλογικής προδοσίας»: είτε συνθηκολόγησαν και συνεργάστηκαν με τις αρχές κατοχής (γερμανόφιλη μερίδα), είτε έφυγαν στο Κάιρο (αγγλόφιλη μερίδα). Μόνη σχεδόν απομείνασα πολιτική δύναμη στη χώρα, το ΚΚΕ κυριάρχησε στην αντίσταση και ήλεγχε την Ελλάδα όταν έφυγαν οι Γερμανοί. Για να ξαναπάρουν οι Αγγλοαμερικανοί τον έλεγχο της χώρας χρειάστηκε αφενός συνδρομή του Κρεμλίνου, αφετέρου ένας αιματηρός εμφύλιος, το ηθικό κόστος του οποίου πληρώνουμε ακόμα και όπου βρίσκονται πολλές από τις ρίζες των προβλημάτων μας.

Οι ιστορικές αναλογίες είναι επικίνδυνες. Ελπίζει κανείς σε εκτόνωση της κρίσης που πλήττει την Ελλάδα, μια από τις σοβαρότερες του νεώτερου ελληνικού κράτους. Είναι όμως πιο επικίνδυνο λάθος να υποτιμούμε, παρά να υπερτιμούμε το κίνδυνο. Μετά τον Οκτώβριο 2009, η Ελλάδα διαφορετικής μορφής, εξίσου όμως κρίσιμη στο διακύβευμά της, όχι «γεωπολιτική», αλλά «γεωοικονομική» επίθεση, που, υπό απειλή χρεωκοπίας, οδηγεί σε οικονομική, κοινωνική και, θα επιδιωχθεί τελικά, και σε εθνική συνθηκολόγηση. Στην επίθεση πρωταγωνιστεί η «οικονομική Αμερική», με επικεφαλής την Γκόλντμαν Ζακς, σύμβουλο της κυβέρνησης και διαχειριστή του ελληνικού δημόσιου χρέους, ο «βετεράνος» της οποίας (και της «αδελφής» J.P. Morgan) κ. Χριστοδούλου τοποθετήθηκε από την κυβέρνηση στη θέση υπεύθυνου για το χρέος! Την ίδια στιγμή που η “the Firm”, όπως είναι γνωστή (κατ’ αντιστοιχία προς το “ the Company” για τη CIA) κερδίζει μυθώδη ποσά από τη διαχείριση του ελληνικού χρέους και τις «συμβουλές» της, οργανώνει τον διασυρμό της χώρας μέσω αγγλοσαξωνικών ΜΜΕ και τζογάρει στην ελληνική χρεωκοπία στην αγορά CDS!

Με «στρατηγικά βλακώδη» κίνηση, ενδεικτική του εγκλωβισμού της Γερμανίας σε καταστροφικό νεοφιλελευθερισμό-μονεταρισμό, το Βερολίνο συνδράμει πρακτικά την αγγλοαμερικανική επίθεση. Το 1990, η γερμανική στρατηγική ηλιθιότητα, προϊόν αδυναμίας των Γερμανών να «μεταβολίσουν» την ιστορία των τραγωδιών που υπέστησαν και επεφύλαξαν, αποτέλειωσε την ομοσπονδιακή, πολυεθνική Γιουγκοσλαβία, σκότωσε εν τη γενέσει της την ιδέα μιας ανεξάρτητης ευρωπαϊκής εξωτερικής-αμυντικής πολιτικής, κατέστησε την Ουάσιγκτον κυρίαρχο στα Βαλκάνια. Στο φως τέτοιων «επιτευγμάτων», η ρήση Πάγκαλου για γίγαντα με μυαλό νάνου, μοιάζει προσβολή για τους νάνους!

Η τωρινή γερμανική επίθεση δεν περιορίζεται στην άρνηση κάθε συμπαράστασης, αλλά, κατά πάσα πιθανότητα, περιέλαβε και κερδοσκοπικά παιχνίδια της Ντώυτσε Μπανκ. Το να μη συμπαρίστασαι είναι ένα πράγμα. Ποιος όμως υποχρεώνει τα γερμανικά ΜΜΕ να προβάλλουν έναν απύθμενο ρατσισμό-σαδισμό απέναντι σε μια μικρή ευρωπαϊκή χώρα, στην κακοδιοίκηση και διαφθορά της οποίας συνέβαλαν πολύ ουσιαστικά οι Γερμανοί, δωροδοκώντας μαζικά τα δύο κόμματα εξουσίας; Το Βερολίνο προσπαθεί με το ανθελληνικό μίσος του να αποκρύψει τη χρεωκοπία του Μάαστριχτ. Αλλά ήταν ο κ. Χριστοφοράκος που έφτασε να έχει μεγαλύτερη επιρροή στην Ελλάδα από τον αρχηγό των δυνάμεων των κατοχικών δυνάμεων! (Καλό είναι με την ευκαιρία να σταματήσει ο κ. Πρωθυπουργός, σε κάθε συνέντευξή του στο εξωτερικό, να οικτίρει την κακοδιοίκηση και διαφθορά μας. Καγχάζουν οι «πάτρωνες» με τις αυτοκριτικές). Τα ανθελληνικά δημοσιεύματα τα διαβάζουν όλοι οι Ευρωπαίοι. Τι συμπέρασμα λέτε βγάζουν για Γερμανούς και ΕΕ;

Το πιθανό αποτέλεσμα της γερμανικής de facto συνδρομής στις αγγλοαμερικανικές τράπεζες, είναι να ανατιναχθεί η ιδέα του κοινού νομίσματος, αν όχι της ενωμένης Ευρώπης. Δηλαδή να εξασφαλισθεί η αμερικανική ηγεμονία επί των Ευρωπαίων για μερικές δεκαετίες! Ίσως μάλιστα αυτός ακριβώς είναι ο απώτερος σκοπός της επίθεσης κατά της Ελλάδας, που ξεκίνησαν διεθνείς τραπεζικοί κολοσσοί και οίκοι αξιολόγησης, με επικεφαλής την Γκόλντμαν.

Βεβαίως, για νάμαστε δίκαιοι, δώσαμε στη Γερμανία διάφορους λόγους να μας αντιπαθεί (την ταύτισή μας με την αμερικανο-βρετανική θέση στην τουρκική ένταξη και τον τρόπο που δύο κυβερνήσεις πήγαν στις Βρυξέλλες να κατηγορήσουν την προηγούμενη κυβέρνηση, δηλ. τη χώρα). ‘Όπως ήρθαν όμως τα πράγματα, το δίλημμα είναι δραματικό ενώπιον Γαλλίας και Γερμανίας. Η ελληνική κρίση φωτίζει κραυγαλέα την χρεωκοπία του Μάαστριχτ, τον τερατώδη χαρακτήρα μιας Ένωσης που προέβλεψε την καταστροφή της (ή τη μετεξέλιξή της σε δικτατορία), γράφοντας στο «σύνταγμά» της την … απαγόρευση της αλληλεγγύης!

Για να διατηρηθεί η Ένωση, ως κοινωνική, δημοκρατική και ευρωπαϊκή (όχι τραπεζική και ατλαντική) δομή, συνεργασίας κρατών και λαών, χρειάζεται επειγόντως ριζική αναθεώρηση του Μάαστριχτ και του διεθνούς συστήματος πλήρους απελευθέρωσης ροών κεφαλαίου και εμπορικών ανταλλαγών. Για αυτά είναι ανέτοιμα Βερολίνο και Παρίσι. Ούτε καν φόρο Τόμπιν δεν θέλουν να επιβάλουν. Προτιμούν να σπρώξουν το πρόβλημα κάτω από το χαλί, απλώς απαιτώντας από την Αθήνα να «κόψει το κεφάλι» της πληρώνοντας ότι ζητούν οι αγορές και καλμάροντάς τες με μέτρα που υποθηκεύουν κάθε ελληνικό μέλλον.

Η ελληνική κρίση έχει βαθιά ενδογενή αίτια, δεν αρκούν όμως για να την ερμηνεύσουν. Είναι επίσης κρίση της ευρωζώνης, αν όχι της «παγκοσμιοποίησης», όπως αποδεικνύουν τα προβλήματα του ευρωπαϊκού νότου και της Ιρλανδίας. Αν η κρίση του δημόσιου χρέους μπορεί να «δικαιολογεί» τις κερδοσκοπικές επιθέσεις, αυτό δεν σημαίνει επίσης ότι οι επιθέσεις δεν εντάσσονται σε γεωπολιτικά παιχνίδια.

Οι συνταγές του ΔΝΤ και των Ευρωπαίων ταυτίζονται τώρα και είναι καταστροφικές για την ελληνική οικονομία/κοινωνία. Χρειάζεται να γίνουν σχεδόν «επαναστατικές» μεταρρυθμίσεις, η δική τους συνταγή όμως είναι βασικά συμπίεση του κόστους εργασίας και του κοινωνικού κράτους. Η εργασία είναι πολύ κακοπληρωμένη και επισφαλής στην Ελλάδα και το κοινωνικό κράτος υποτυπώδες. Αν άρουμε τη μονιμότητα των υπαλλήλων δεν θα τους καταστήσουμε πιο παραγωγικούς, αλλά πιο εξαρτημένους από τα κόμματα και τα λαμόγια, θα γενικεύσουμε δηλαδή την κακοδιοίκηση και το «λαμογιστάν».

Ότι και αν προσάψει κανείς στους εργαζόμενους ιδιωτικού ή δημόσιου τομέα, γεγονός είναι ότι αυτοί και οι συνταξιούχοι κυρίως στηρίζουν τη λειτουργία του κράτους πληρώνοντας φόρους. Τα μεσαία και ανώτερα στρώματα, που πρωταγωνιστούν στη λεηλασία, αρνούνται συνήθως να πληρώσουν φόρους ακόμη και για τα κλεμμένα, σε μια χώρα που οι επιχειρηματίες εμφανίζονται στην εφορία φτωχότεροι των υπαλλήλων τους! Η εφαρμογή της συνταγής ΔΝΤ/ΕΕ οδηγεί την οικονομία σε βαθύτατη μακροχρόνια ύφεση, ίσως για δεκαετίες, δεδομένου και του αντιαναπτυξιακού ευρωπαϊκού περιβάλλοντος κα την κοινωνία σε πολύ μεγάλη οπισθοδρόμηση. Θα καταστήσει πολύ δυσκολότερη έως αδύνατη την υπεράσπιση της εθνικής κυριαρχίας σε Κύπρο, Αιγαίο, Θράκη.

Μια «Ιρλανδία της Ανατολής»

Την περασμένη βδομάδα, ο κ. Παπανδρέου βρέθηκε στη Μόσχα. Ο Πούτιν εκτιμούσε ότι ίσως του ζητήσει βοήθεια και ήταν έτοιμος να συζητήσει. Ο Έλληνας Πρωθυπουργός δεν ζήτησε τίποτα. ‘Όπως όμως έχουν τα πράγματα, η Ελλάδα χρειάζεται επειγόντως συμμαχίες και «ζωτικό χώρο» να αναπνεύσει και να μην πεθάνει άμεσα, να αναπτυχθεί στη συνέχεια. Οι συμμαχίες δεν μπορούν να υποκαταστήσουν τις εθνικές προσπάθειες, είναι όμως απαραίτητες για την επιτυχία τους. Η Ελλάδα θάπρεπε προ πολλού να διερευνήσει τα περιθώρια διεύρυνσης των πηγών δανεισμού, ενώ έχει τα φόντα να γίνει μια «Ιρλανδία της Ανατολής», προσελκύοντας κεφάλαια της Κίνας, της Ρωσίας ή και άλλων. Αλλά και στο καθαρά αμυντικό-στρατηγικό επίπεδο, μπορεί να αποβεί κρίσιμος ο ρόλος Ρώσων και Κινέζων.

Εν πάσει περιπτώσει, δεν είναι δυνατόν η Ελλάδα να παραμένει ευπειθής, υποδειγματικός «σύμμαχος» και «εταίρος», όταν οι «σύμμαχοι» και «εταίροι» τη σπρώχνουν στην καταστροφή. Θέλει βέβαια θάρρος, κατανόηση του διεθνούς περιβάλλοντος, ανεξαρτησία σκέψης και αποφασιστικότητα. Αν η πολιτική ηγεσία της χώρας δεν τα επιδείξει, αν προτιμήσει τον συνήθη δουλοπρεπή ρόλο απέναντι στους «Προστάτες», θα πάρει την ιστορική ευθύνη να σπρώξει την Ελλάδα (και την Κύπρο) στην καταστροφή. ‘Όταν απειλείσαι με θάνατο, βραχυπρόθεσμα και μεσοπρόθεσμα, δεν χωρούν ημίμετρα, ούτε έχουν νόημα αφελή «καλοπιάσματα».

Περιοδικό “Eπίκαιρα”, 25.2.2010

Αναδημοσίευση από το Dimitris Konstantakopoulos - Ημερομηνία δημοσίευσης: 28-11-09

Διαβάστε περισσότερα......

Οι Άλλοι, οι χαρούμενοι ημέτεροι «Άλλοι» και οι θηριώδεις άλλοι

Παναγιώτης Ήφαιστος

Βασικά καλές σχέσεις των κρατών για τους σωστούς λόγους κανείς που ξέρει στοιχειωδώς διεθνείς σχέσεις και θεωρία διεθνών σχέσεων καλά θα κάνει να τις διακρίνει από τις αισθητικές σχέσεις. Δηλαδή, τους χορούς, τα τραγούδια, τα «κοινωνικοπολιτικά συνέδρια» όσων παρασιτίζουν από τα λεφτά των γραφειοκρατών των Βρυξελλών, τα ακόμη πιο ύποπτα συνέδρια του Σόρος et al όπου μέσα από «συνεδριακά χοροπηδήματα» βγαίνει και κανένα «βιβλίο». Επίσης, καλά κάνει να διακρίνει τις διεθνείς σχέσεις από τις φανατισμένες φωνές ανόητων ιεραποστόλων –συνειδητών ή ασυνείδητων είναι αδιάφορο– «προπαγανδιστών του Άλλου», τις κουμπαριές, τα ζεϊμπέκικα, τις οργανωμένες από τις «υπηρεσίες» χαρούμενες συναντήσεις πάνω σε «πράσινες γραμμές», τα κοσμοπλαστικά συνέδρια «προώθησης μέσα από θεσμούς νέας πολιτειότητας» σε περιοχές όπου ζουν Ιθαγενείς κτλ.

Επειδή εκτός από ένα μικρό κύκλο μερικών δεκάδων αναλυτών σε όλο τον κόσμο, η αξιόπιστη θεωρία μελέτης των διεθνών σχέσεων είναι άγνωστη στον πολύ «κοσμάκι», και κυρίως είναι άγνωστη στους θαμώνες των δυτικών πανεπιστημίων όπου πέραν αυτών οι οποίοι είναι συνειδητά επιστρατευμένοι στις ηγεμονικές αξιώσεις ισχύος οι περισσότεροι εκ των υπολοίπων ειδικεύονται στο αναμάσημα αέρα κοπανιστού. Για λόγους επιστημονικής υπευθυνότητας πρέπει να τονίσω ότι όπως έγραψα σε δοκίμιο τέλους στο Κοσμοθεωρία των Εθνών, οι διανοούμενοι που προωθούν αισθητικές αντιλήψεις ή κοσμοπλαστικές ασυναρτησίες είτε το κάνουν ανεπίγνωστα είτε επιστρατευμένα επενεργούν θανατηφόρα φέροντας έτσι την ηθική ευθύνη για εκατόμβες και μεγάλα ανθρώπινα νεκροταφεία που ποτέ δεν ήσαν τόσα πολλά και τόσα μεγάλα όσο την εποχή των ιδεολογιών, δηλαδή τους τρεις τελευταίους αιώνες. Βασικά, όπως εξηγώ στο προαναφερθέν έργο ευθύνονται για εκατοντάδες εκατομμύρια νεκρούς τον τελευταίο μόνο αιώνα. Ασφαλώς, και πριν τον 15 αιώνα πολλοί θανατώθηκαν και μάλιστα σε φρικτούς και βάρβαρους πολέμους. Τους τελευταίους αιώνες, όμως, η βαρβαρότητα έγινε «επίσημη» καθότι μεταμφιέστηκε με κοσμοϊστορικές ιδεολογίες των σύγχρονων σφαγέων της ιστορίας.

Τι σχέση έχουν όλα αυτά με την τελευταία κρίση και την Ελλάδα; Μα γιατί ακόμη και τις δύο τελευταίες δεκαετίες –μετά δηλαδή τα παθήματα-μαθήματα και τις «εθνικές σφαλιάρες» από το 1821 μέχρι και το 1990, κάποιο παροικούντες στην Ελλάδα οι οποίοι στελεχώνουν εξουσιαστικούς θώκους, επικοινωνιακά μέσα και πανεπιστήμια συνέχισαν να τραγουδούν παρακρούσεις. Συνέχισαν ακόμη πιο βαθιά να θεωρούν την Ελλάδα αναλώσιμη στον βωμό νέων βουνών οικουμενικίστικων των ευγενών ψευδαισθήσεών τους (και όχι μόνο, καθότι η ιδεολογικοποιημένη ψευδαίσθηση στα εξαρτημένα κράτη, αμείβει!!!). Μα πολλοί έφαγαν, ήπιαν, ταξίδεψαν πλουσιοπάροχα, πήραν «έξοδα διακίνησης και διατροφής», ηδονίστηκαν ποικιλοτρόπως στις συχνές ελευθεριάζουσες διεθνικές συνάξεις εξωπολιτικών όντων και μέσα από κάποια αναμασήματα –ξενόγλωσσα κείμενα, περιοδικά αξιολογητών, σχολιασμός μεγάλων (sic) αναλυτών «ετεροαναφορές», κανένα καλό λόγο για τον μεταφυσικό «πατριωτισμό του συντάγματος», και προσκηνύματα στο μελλούμενο και επερχόμενο ευρωπαϊκό κόσμο, κτλ– πήραν και κάποιους επιστημονικούς τίτλους ή αναρριχήθηκαν στο υψιτενές στερέωμα της έμμεσης αντιπροσώπευσης ή της ευρωγραφειοκρατείας.

Τώρα λυπάμαι, αν «μιλάω σκληρά». Ας μην συγχέουμε, όμως, την οξύτητα ενός επιχειρήματος με την οξύτητα προσωπικών χαρακτηρισμών που εγώ ποτέ!!! δεν κάνω. Αντίθετα, πολλοί κατά καιρούς γράφουν εναντίον μου άδικους και συκοφαντικούς προσωπικούς χαρακτηρισμούς τους οποίους και αναρτώ στο γραφείο μου ως τίτλους τιμής. Επιπλέον, όταν ένα επιχείρημα είναι οξύ αλλά αληθινό, όποιοι έχουν μύγα και μυγιάζονται και στεναχωριούνται. Ακόμη, μερικοί άσχετοι, άπειροι, αδιάβαστοι ή και «μιλημένοι» δυνατό να μου πουν ότι λέγοντας την αλήθεια «είναι βρισιά». Και τους ρωτώ πάντα με αηδία και θυμό για την απρέπειά τους: Πες τε μου έστω και μια φορά που εξέφρασα ύβρη κατά προσώπου. Ασφαλώς, μέσα από ξεφωνισμένες τρομοκρατίες δεν θα περιορίσουν το δικαίωμα κριτικής κοινωνικών και πολιτικών φαινομένων. Εξάλλου, δεν ξενίζουν αυτά, είναι ανθρώπινα. Και τα ανθρώπινα είναι πολύ σκληρά και ανελέητα αλλά κανείς επιλέγει να προσαρμόζεται, να ελίσσεται, να υποκρίνεται αντί να μελετά ασκητικά, να ομιλεί βάσιμα και να επιχειρηματολογεί τίμια.

Σήμερα πάντως η τσέπη πολλών αθώων τρύπησε και πολλά έπονται. Τι να πρωτοθυμηθούμε! Μήπως θα πρέπει να ξεχάσουμε τα ψεύδη και τις ασυναρτησίες περί ΟΝΕ όταν κάποιοι την παρουσίαζαν ως πολιτική ενοποίηση (εγώ πάντως λέω επί δύο δεκαετίες έγραφα ότι με την ΟΝΕ έβαλαν την άμαξα μπροστά από το άλογο). Να ξεχάσουμε μήπως τις κοπανιστές δημόσιες σφαίρες όπου κάποιοι πολλούς έπεισαν ακόμη και πολιτικά πρόσωπα πως οι στελεχωμένες από εξωπολιτικούς γραφειοκράτες θεσμοί των Βρυξελλών θα δημιουργήσουν, δήθεν, μια μεταλλαγμένη ευρωπαϊκή ανθρωπολογία (εμείς σταθήκαμε στην αλήθεια, ότι δηλαδή έχουμε μια «Ευρώπη των πατρίδων» ενός εθνοκρατοκεντρικού συστήματος το οποίο και θα πρέπει να εξορθολογιστεί σύμφωνα με την εσωτερική λογική του). Να ξεχάσουμε τα φαιδρά και επικίνδυνα λόγια περί ανθόσπαρτης «ευρωπαϊκής πορείας της Τουρκίας» ή περί της «αναγκαιότητας κατευνασμού» της επειδή θα γίνει δημοκρατική (εμείς είπαμε ότι αφενός με τα δυτικά κριτήρια έμμεσης αντιπροσώπευσης η Τουρκία είναι «δημοκρατική» όπως αντίστοιχα «δημοκρατικές» είναι οι δεσποτείες της έμμεσης αντιπροσώπευσης στον ρευστό και ασταθή δυτικό κόσμο και ότι κατευνασμός σε όλες τις εκδοχές του σημαίνει πόλεμος ή ότι οι Τούρκοι αναίμαχτα φθάνουν μέχρι την Εύβοια, οι Σκοπιανοί μέχρι την Θεσσαλονίκη και οι Αλβανοί μέχρι την Πρέβεζα). Να ξεχάσουμε τα περί «μετά-εθνικής εποχής» μέσα στο οποίο μια ανανική Κύπρος υπό καταστολή θα αποτελούσε «προοδευτική πρωτοπορία» που θα μας διασφάλιζε στην εποχή της μιας υπερδυνάμεως όπου οι «συμβιβασμοί στα θέματα ελευθερίας είναι αναγκαιότητα» (εμείς είπαμε ότι συμβιβασμοί σε θέματα ελευθερίας δεν γίνονται και πως αν γίνουν είναι παγίδα για όλους). Και τα λοιπά και τα λοιπά που δεν χρειάζεται να επαναλάβουμε εδώ και τα οποία εκτός από πολύ σημαντικά οδηγούν, αναπόδραστα, στο τρύπημα της τσέπης και σε «απώλεια κυριαρχίας», σύμφωνα με τον ίδιο τον νυν πρωθυπουργό.

Τώρα, συναφές είναι και το αλαλούμ των 6 τελευταίων μηνών. Το αλαλούμ αυτό ακολούθησε το αλαλούμ των τριών πρώτων δεκαετιών της μεταπολίτευσης και την χαρούμενη παρένθεση των αστών της προηγούμενης πρωθυπουργίας που είχε ακολουθήσει την εξίσου χαρούμενη «προοδευτική σοβαρότητα» της «ισχυρής Ελλάδας» (λόγω ένταξης της Ελλάδας στην ΟΝΕ, όπως μαθαίνουμε με αδιαφανή κόλπα μεγαθηρίων όπως η Γκόλτεν Σάχς που πληρώσαμε εκατοντάδες εκατομμύρια ευρώ, που εκποιήσαμε ιερά και όσια και που τα εισιτήρια της Ακρόπολης γλίτωσαν στο παρά τρίχα αλλά αυτό συνέτεινε στο να παρακάμψουμε την κοινή γνώμη, την αλήθεια και την διαφάνεια). Έτσι, αντί σοβαρότητας, πάλης για μια πιο ανταγωνιστική χώρα στο επίπεδο των θεσμών, της οικονομίας, αγώνα για καλλιέργεια των πνευματικών ερεισμάτων της μακραίωνης εθνικής ιστορίας μας, εξεζητημένη προσέγγιση των συμμαχιών, αποτροπή αντί κατευνασμού όσων μας απειλούν και στρατηγικής διασφάλισής μας στον κυπριακό χώρο, κάναμε ακριβώς τα αντίθετα. Για να αρχίσουμε από το τελευταίο, χάσαμε την ευκαιρία ειρηνικής επίλυσης του κυπριακού, επενδύσαμε σε μη παραγωγικούς σκοπούς (βασικά διανομή του πλούτου μας στους θαμώνες των τρωκτικών της εξουσίας που τα διασπάθισαν σε πολυτελή αυτοκίνητα, επαύλεις και σκάφη), επιστρατεύσαμε σόρους, σοράκια και κοράκια που ροκάνισαν πνευματικά ότι απέμεινε στην ελληνική ανθρωπολογία, γεμίσαμε τα πανεπιστήμια με φανατικούς «θαυμαστές του σχεδίου Αναν» και του «Άλλου» και επιτρέψαμε να δημιουργηθεί ένα θανατηφόρο ακαδημαϊκό-επικοινωνιακό-πολιτικό σύμπλεγμα ειδικό στο να χρυσώνει το χάπι της συρρίκνωσής και που την στιγμή της κρίσης ποιεί νήσσα.

Τι είναι το αλαλούμ των τελευταίων έξη μηνών στο οποίο προαναφέρθηκα; Μα η «ηλεκτρονική διακυβέρνηση», η «οικολογική περίφραξη του Αιγαίου» για να μην μπορούν πλέον οι έλληνες να ψαρεύουν, τα ποικίλα κωμικά θεσμικά πειράματα εν μέσω «πολέμου», οι απαράδεκτες καθυστερήσεις στις στελεχώσεις υπουργείων που οδήγησαν σε καθυστερήσεις μέτρων, η χαρούμενη αντίληψη περί «ευρωπαϊκής δημόσιας σφαίρας», οι ατολμίες, οι λαϊκισμοί και η τυφλότητα μπροστά στο γεγονός ότι «παγκοσμιοποιημένος κόσμος του Σόρος» εμπεριέχει γεράκια τα οποία δεν αστειεύονται (πολλά χρηματοδοτούμενα τεκνά του εν λόγω κερδοσκόπου κυκλοφορούν μεταξύ των κρατικών λειτουργών της ... Ευρώπης). Έτσι, αφέθηκαν θεοποιημένοι τεχνοκράτες της ΕΕ να ασελγούν πάνω στους έλληνες με τους κερδοσκόπους να χειροκροτούν. Ας μην απορούμε γιατί ανέβηκαν τα επιτόκια του δανεισμού μας, γιατί βυθιστήκαμε στην ανυποληψία, και γιατί μετά εορτή και με μουρμουρητά βγήκαμε να διαμαρτυρηθούμε για την ... Αφροδίτη της Μήλου. Μετά από όλα αυτά, καλούμαστε να τα πληρώσουμε τα σπασμένα κόβοντας τα επιδόματα και τις συντάξεις. Και πολλά έπονται, ιδιαίτερα αν λάβουμε ότι το Πεντάγωνο κάλεσε τον πρωθυπουργό στην Ουάσιγκτον για να τον ... βοηθήσει (στο Κυπριακό, στο Αιγαίο, στην Θράκη, στο «μακεδονικό» και όπου αλλού χρειαζόμαστε «βοήθεια»).

Μιας και μιλήσαμε για ευρωπαϊκή δημόσια σφαίρα, καλά θα κάνουμε μετά τα σχόλιά μας εδώ για την ... εκτροχιασμένη Αφροδίτη της Μήλου, όποιος αντέχει και σε άλλες χυδαιότητες μπορεί να δει και άλλα δημοσιεύματα συνοδευμένα από γερμανικά πορνογραφήματα του θαυμαστού κόσμου της ευρωπαϊκής δημόσιας σφαίρας εδώ. Καμιά αμφιβολία δεν θα μείνει για την νέα αισθητική της κοσμοπολίτικης ευρωπαϊκής δημόσιας σφαίρας. Οι Αισθητικές επιδόσεις του κρατικού, αν κατάλαβα καλά, καναλιού της Γερμανίας ARD, δεν παίζονται.

Βέβαια δεν απορώ ή παραπονιέμαι για όλα αυτά καθότι αντίθετα με πολλές και πολύ διαδεδομένες χαρούμενες αντιλήψεις για τον άνθρωπο και τα πολιτικά συστήματα μάλλον κατάλαβα εδώ και καιρό (βασικά μετά την ενηλικίωσή μου) το πως βλέπουν τον «Άλλο» οι κοινωνίες «Άλλων» κρατών σε στιγμές κρίσης, οικονομικές, πολεμικές ή άλλες κρίσεις.

Ακόμη πιο σημαντικό, έχω γράψει επανειλημμένα ότι η Πολιτική είναι αυτή που εντάσσει τον άνθρωπο στον συλλογικό βίο και όχι οι ιδεολογικά προσδιορισμένες θεσμικές δομές. Και οι Πολιτικός βίος είναι ελληνικός, γερμανικός, τούρκικος, ισπανικός και οτιδήποτε άλλη εθνική ονομασία ενσαρκώνει μια εθνική ανθρωπολογία. Μεταξύ δε των Πολιτειών στο εσωτερικό μιας εκάστης των οποίων αναπτύσσεται το Πολιτικό γεγονός σύμφωνα με την ανθρωπολογική ετερότητα (μιας εκάστης Πολιτείας), οι σχέσεις είναι σχέσεις δυνάμεως. Στο εσωτερικό κάθε μιας από αυτές τις Πολιτείες το κατά πόσο καλλιεργείται η δημοκρατία, η κοινωνική ελευθερία και η πολιτική ελευθερία (σύμφωνα και με την άριστη πολιτική τυπολογία του Γιώργου Κοντογιώργη) εξαρτάται από πολλά πράγματα. Αν και ακόμη το παλεύω στοχαστικά, στο Κοσμοθεωρία των Εθνών εντόπισα μεταξύ άλλων την «οντολογία της καθημερινότητας» και το πλέγμα της κοινωνίας σχέσεων, τα πνευματικά και πολιτισμικά επιτεύγματα κάθε συλλογικής οντότητας στην πορεία που όσο πιο μακραίωνη γίνεται τόσο περισσότερο διαμορφωμένη είναι η ανθρωπολογική οντότητα που τα διεκδικεί. Κυρίως, τα πολιτικά επιτεύγματα δημοκρατίας που κτίζονται μέσα στο DNA της συλλογικής μνήμης (ή αντίστροφα τα αρνητικά «κατορθώματα» που ροκανίζουν αυτό το DNA).

Τώρα, το γεγονός ότι οι άνθρωποι από καταβολής ιστορικής ανθρώπινης μνήμης διυποκειμενικά και καταμαρτυρούμενα διακρίνονται ως εκ της υπάρξεως διαφορετικών ανθρωπολογικών οντοτήτων, καθείς δεν είναι υποχρεωμένος να το απαντήσει. Εγώ ήδη υποστήριξα πολλαχώς, εξάλλου, ότι η ανθρώπινη οντολογία δεν μπορεί να αμφισβητηθεί, ιδιαίτερα από μικρόμυαλους, κοντόφθαλμους και ιδεολογικά συνεπαρμένους κοσμοπλάστες που κυκλοφορούν μέσα στα εκάστοτε ηγεμονικά καταγώγια εξυπηρετώντας αξιώσεις ισχύος (στην Δύση ονομάζονται πανεπιστήμια και κατ’ εμένα ιδεολογικοπολιτικά εκπαιδευτήρια). Η ηθελημένη ή ανεπίγνωστη μη κατανόηση των καταμαρτυρούμενων κοινωνικοοντολογικών γεγονότων, όμως, είναι θανατηφόρα, και αυτό εννοούσα όταν στην Κοσμοθεωρία των Εθνών μίλησα για διανοούμενους των οποίων η δράση μπορεί να είναι και άκρως θανατηφόρα.

Το ίδιο ακριβώς ισχύει για την ΕΕ. Η μη κατανόηση των ανθρωπολογικών προϋποθέσεών της οδηγεί σε φαιδρές προσδοκίες και ψευδαισθήσεις πως υπάρχει ευρωπαϊκός αλτρουισμός και όχι εθνικά συμφέροντα τα οποία μέσα σε ένα κρυστάλλινα εθνοκρατοκεντρικό ευρωπαϊκό πολιτικό σύστημα σφυρηλατούνται και σμιλεύονται. Γιατί έτσι μόνο προκύπτει ευρωπαϊκός ορθολογισμός. Όχι μέσα από επικίνδυνες και αστείες αντιλήψεις περί ενός ευρωπαϊκού ανθρωπολογικού ακταρμά που θα ευδαιμονεί και ηδονίζεται στο πλαίσιο ενός περίπου αυτόματου διανεμητικού μηχανισμού χρυσοθήρων και ωφελιμοκρατών.

Εν κατακλείδι, το έθνος είναι το κλειδί. Αναφέρομαι, όμως στο δημοκρατικό έθνος της καθ’ ημάς μακραίωνης διαδρομής και όχι στο κρατικό έθνος της μοντερνιστικής νοηματοδότησης της πολιτικής με όρους ισχύος, με όρους ρατσισμού, με όρους μαντρώματος των ανθρώπων από τους δεσπότες της έμμεσης αντιπροσώπευσης και (εσχάτως) με όρους του κάθε διεθνικού Σόρου που καταληστεύει το κράτος κάθε απρόσεκτης κοινωνίας. Και για να δείξω σε τι αξίζει πλέον να επενδύσουν τους σπάνιους πόρους τους οι κοινωνίες, παραπέμπω σε μια πρωτοποριακή ρωσική ταινία για την Βυζαντινή Οικουμένη. Επειδή την τελευταία δεκαετία προσπαθώ να μάθω για το φαινόμενο αυτό όσα δεν μπορούσα να μάθω επί δεκαετίες την θαυμαστή στοχαστική ζούγκλα της Δύσης όπου σπούδασα και έγραψα, ανακαλύπτω την Οικουμένη αυτή ολοένα και περισσότερο. Έχω ήδη πειστεί ότι ένας πιο ομαλός βίος της μελλοντικής θαλασσοπορίας των εθνοκρατών απαιτεί εγκατάλειψη των ιδεολογικών παρακρούσεων του μοντερνισμού και επιστροφή στο μέλλον του έθνους, της δημοκρατίας και του Βυζαντινού κόσμου που μπορεί να μην μπορούμε πλέον να αντιγράψουμε κατά γράμμα αλλά από τον οποίο πολλά θα μπορούσαμε να διδαχθούμε, κάλλιστα.

Αναδημοσίευση από το www.ifestosedu.gr - Ημερομηνία δημοσίευσης: 27-02-10

 

Σχετικά:
1. Ανιχνεύσεις - Γιανναράς - Πολιτική, ιδεολογία και μεταφυσική στο Βυζάντιο - 27 Μαι 09
2. Xρήστος Γιανναράς, Αυτοκρατορίας κατάρρευση: το βυζαντινό μάθημα, Αυγ 09
3. Edward Luttwak, Take Me Back to Constantinople, Nov/Dec 09
4. Γιώργος Κοντογιώργης, Η βυζαντινή κοσμόπολη ως παράμετρος του ελληνικού κοσμοσυστήματος και η δυτικό-ευρωπαϊκή μετάβαση στον ανθρωποκεντρισμό (Από το βιβλίο: Γεώργιος Κοντογιώργης, Η δημοκρατία ως ελευθερία, Εκδόσεις Πατάκη)

Διαβάστε περισσότερα......

Η ευκαιρία του Αντώνη Σαμαρά

Χρήστος Γιανναράς

Λογικά, ένας ταλαντούχος πολιτικός θα ευχόταν να αντιμετωπίσει κάποτε, από ηγετικό πόστο, μια σοβαρή, επικίνδυνη για τη χώρα του κρίση. Και αυτό επειδή σε συνθήκες κρίσης αποδείχνεται και αναδείχνεται το πολιτικό ταλέντο – χάρισμα ξέχωρο, διαφορετικό και από την οξύνοια, τη μόρφωση, τη γοητεία.

Ο Αντώνης Σαμαράς «ευτύχησε» να του δοθεί αυτή η ευκαιρία δοκιμασίας των ηγετικών του προσόντων αμέσως μετά την εκλογή του στην αρχηγία της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Η κρίση στην οποία βυθίζεται (με ταχύτητα κατακρημνισμού) η χώρα και που τη βρήκε να τον περιμένει, είναι μάλλον η πιο αδιέξοδη και επικίνδυνη από όσες έζησε το ελλαδικό κράτος εδώ και πολλές δεκαετίες. Μάλλον για πρώτη φορά ξεγυμνώνεται σε κοινή (διεθνή) θέα ο χαρακτήρας ανήκεστης φαυλότητας και υπανάπτυξης αυτού του κράτους, η ευτέλεια και μικρόνοια των ηγητόρων του, ο πρωτογονισμός της ιδιοτέλειας ως απόλυτη προτεραιότητα βίου σε μια χώρα που ακόμα ακκίζεται σαν κοιτίδα τάχα του ευρωπαϊκού πολιτισμού.

Πρώτη φορά δεν υπάρχει για την Ελλάδα όχι υποστηριχτής, αλλά ούτε δανειστής έντιμος, έξω από τα κυκλώματα των τοκογλύφων. Πρώτη φορά το ελληνικό όνομα προκαλεί όχι επιφυλάξεις ή αμφισβητήσεις, αλλά καταιγισμό γενικής αγανάκησης, προπηλακισμών, αηδιασμένης οργής. Πρώτη φορά βγαίνει ο ίδιος ο πρωθυπουργός της Ελλάδας και παραδέχεται, δίχως αιδώ και λύπην, την εθελούσια παραίτησή μας από την ελεύθερη αυτοδιαχείριση και την κρατική ανεξαρτησία. Την ίδια ώρα που οι τελωνειακοί απεργούν νεκρώνοντας για μια ακόμα φορά την παραλυμένη αγορά και οι υπάλληλοι του υπουργείου Οικονομικών κάνουν «κατάληψη» στο γραφείο του υπουργού τους!

Ως αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης ο Αντώνης Σαμαράς αντιδρά ώς τώρα συνετά, με σοβαρότητα και ευπρέπεια. Κρίνει τις κυβερνητικές ενέργειες κομίζοντας θετικές αντιπροτάσεις, αναλαμβάνει πρωτοβουλίες επαφών με παράγοντες της παραγωγής και της αγοράς, αναζητώντας ρεαλιστικές δυνατότητες ανάσχεσης των συνεπειών της κρίσης. Δεν «λαϊκίζει», δεν περιττολογεί, εμφανίζει σεμνότητα και ήθος που το κόμμα του είχε πολλές δεκαετίες να επιδείξει – αν επέδειξε ποτέ.

Θετικά, όλα αυτά, αλλά δεν αρκούν. Χαρακτηρίζουν έναν καλό ίσως διαχειριστή, όχι έναν ηγέτη. Είναι αδύνατο να αναχαιτιστεί ο τυφώνας με τη λογική και πάλι των διορθωτικών παρεμβάσεων, των «βελτιώσεων» του εκφαυλισμένου κράτους. Για να ξαναποκτήσουμε πολιτειακή ανεξαρτησία, ελευθερία αυτοδιαχείρισης, δεν αρκούν τα βελτιωτικά μερεμέτια. Χρειάζονται τομές, αλλαγές επώδυνες, θεσμικές μεταρρυθμίσεις ριζικές.

Ο ολίγιστος πρωθυπουργός της χώρας έχει δείξει κιόλας όλα τα χαρτιά του, ολόκληρη την γκάμα των δυνατοτήτων του: Είναι ένας τυπικός Παπανδρέου, έχει τον λαϊκισμό στις βιολογικές του καταβολές, δεν θα πάρει ποτέ μέτρα που θα δυσαρεστήσουν τα στίφη των κρατικοδίαιτων ακαμάτηδων, του συνδικαλισμένου γκανγκστερισμού, των κομματικών χρυσοκάνθαρων. Μάλλον έλπιζε να έχει οικονομικά ανταλλάγματα ξεπουλώντας μέσα στον χειμώνα τα κρίσιμα θέματα της εξωτερικής πολιτικής και εντείνοντας τον μεθοδικό αφελληνισμό της παιδείας, της γλώσσας, της ιστορικής συνείδησης των Ελλήνων – όπως μοιάζει να απαιτούν «ξένα κέντρα αποφάσεων» και όπως φάνηκε με τη στελέχωση των σχετικών υπουργείων. Αλλά «δεν του βγήκε». Τώρα τρέχει αλαλιασμένος από χώρα σε χώρα μάλλον ευελπιστώντας ότι με καλές δημόσιες σχέσεις και τα αγγλικά μητρική του γλώσσα θα ξαναβρεί δανειστές για να παρατείνεται ο ηδονικός λήθαργος (ή επιθανάτιο κώμα) της ελλαδικής κοινωνίας.

Ο Αντώνης Σαμαράς θα αποτελούσε αντιπρόταση στον Παπανδρεϊσμό, αν άλλαζε τους όρους του πολιτικού παιχνιδιού: Αν μετέφερε την αναμέτρηση από το πεδίο της έγνοιας για το ποιος θα κερδίσει τις εντυπώσεις, στο πεδίο των πραγματικών προβλημάτων της χώρας. Ο ρεαλισμός της μεταφοράς θα γινόταν φανερός στη γλώσσα: Αν τολμούσε ο Σαμαράς αυτό που περιμέναμε από την πρώτη στιγμή της ανάρρησής του στην ηγεσία: Τίμια και ανυπόκριτα να ζητήσει, για λογαριασμό του κόμματός του, συγγνώμη από τον λαό, συγγνώμη για τα λάθη, τις παραλείψεις, την αβελτηρία – τα εγκλήματα που διέπραξε το κόμμα του σαν κυβέρνηση τα τελευταία πέντε χρόνια.

Και για να είναι πράξη, όχι πυροτέχνημα η αίτηση συγγνώμης, να αποσύρει ο αρχηγός από το προσκήνιο όλο τον θίασο της πεντάχρονης εγκληματικής αθλιότητας – να διαστείλει η κοινή γνώμη το κόμμα του Σαμαρά από τους αποτυχημένους, ανίκανους ή διεφθαρμένους που οδήγησαν τη χώρα στη χρεοκοπία και στον διεθνή διασυρμό. Είναι στοιχειώδες και αυτονόητο χρέος του ηγέτη να διασώσει τους στόχους και την αξιοπιστία μιας πολιτικής παράταξης και όχι τα προνόμια ανυπόληπτων, αποδεδειγμένης ασημαντότητας ή και φαυλότητας στελεχών.

Ο Αντώνης Σαμαράς πρέπει τουλάχιστον να καταλαβαίνει το κυρίως πολιτικό δίλημμα που με τρόπο αδυσώπητο θέτει η τρέχουσα κρίση της χώρας: ΄Η θα ξαναστηθεί από την αρχή το ελλαδικό κράτος ή θα δεχθούμε τελεσίδικα το ιστορικό μας τέλος. Να ξαναστηθεί το κράτος, σημαίνει: Αλλα κριτήρια και άλλους στόχους για την οργάνωση του κοινού μας βίου, άλλους θεσμούς εκπαίδευσης, δημόσιας διοίκησης, συνδικαλισμού, άμυνας, άλλο εκλογικό σύστημα, άλλη οργάνωση του κοινοβουλίου, άλλες προϋποθέσεις λειτουργίας των κομμάτων. Αν ένα κόμμα εξουσίας δεν δουλέψει επίμοχθα και επιτελικά για να συγκροτήσει προτάσεις τέτοιων ριζικών αλλαγών, από πού αλλού να προκύψει ελπίδα;

Εγγονός της Πηνελόπης Δέλτα, φίλος προσωπικός του Οδυσσέα Ελύτη και πνευματικό έκγονο της ελληνοκεντρικής «στροφής» που μας κληροδότησε η Γενιά του ’30, ο Αντώνης Σαμαράς θα μπορούσε να είναι ο πρώτος πολιτικός αρχηγός, μετά τον Ιωνα Δραγούμη, που να καταλαβαίνει τον ελληνισμό σαν κοσμοπολίτικη πρόταση πολιτισμού και όχι σαν βαλκανική επαρχία που πιθηκίζει συμπλεγματικά τη Δύση. Πρέπει να καταλαβαίνει ότι μόνο η καισαρική ιδεολογική διαφοροποίηση του κόμματός του από τον αχταρμά των πατριδομηδενιστών που κυβερνάει τον τόπο μετά τη μεταπολίτευση του ’74, θα μπορούσε να αναδείξει και το κόμμα του πάλι σε «παράταξη» και στο κράτος το ελλαδικό να ξαναδώσει αξιοπρέπεια.

Για να ξαναστηθεί κράτος, λειτουργικό, παραγωγικό, οικονομικά εύρωστο, πρέπει ο Ελληνας να ξαναβρεί τον αυτοσεβασμό του, τη ζωντανή συνέχεια της γλώσσας του, την ιστορική του αυτοσυνειδησία και τις ευθύνες που αυτή γεννάει. Να ξαναγεννηθεί σχολειό που να ετοιμάζει πολίτες με κριτική σκέψη, όχι ανδρείκελα των επαγγελματιών του συνδικαλισμού και των αδίστακτων καπήλων της Αριστεράς. Η έξοδος από την κρίση είναι συνάρτηση στόχων κοινωνικών και ηγετικού αναστήματος.

Το «Παραμύθι χωρίς όνομα» παραμένει το πιο ρεαλιστικό εγχειρίδιο πολιτικής πρακτικής που γνώρισε ο νεότερος Ελληνισμός.

Αναδημοσίευση από την Kαθημερινή - Ημερομηνία δημοσίευσης: 28-02-10

Διαβάστε περισσότερα......

Παρασκευή, 26 Φεβρουαρίου 2010

Αντιπαραθέσεις - Λάζος - Το πρόβλημα της παραβατικής συμπεριφοράς - 24 Φεβ 10

Ο καθηγητής κοινωνιολογίας και πρώην πρύτανης του Παντείου Πανεπιστημίου κ. Βασίλης Φίλιας συζητά με τον Αν. Καθηγητή Εγκληματολογίας στο Πάντειο Πανεπιστήμιο κ. Γρηγόρη Λάζο για το πρόβλημα του εγκλήματος, εξετάζοντας ένα θέμα ιδεολογικής διαστρέβλωσης που περιστρέφεται γύρω από το ερώτημα:
«Ο εγκληματίας γεννιέται ή γίνεται;».

Διαβάστε περισσότερα......

Εκρηξη Πάγκαλου κατά Γερμανών μέσω BBC

Αίσθηση έχουν προκαλέσει οι δηλώσεις του αντιπρόεδρου της κυβέρνησης, Θ. Πάγκαλου, αναφορικά με τη στάση της Γερμανίας στο ελληνικό οικονομικό πρόβλημα και την ανάδειξη- από μέρους του- του ζητήματος των αποζημιώσεων του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Το Βερολίνο απορρίπτει τις κατηγορίες, ενώ ο κυβερνητικός εκπρόσωπος ανέφερε ότι ο κ. Πάγκαλος έκανε μία απλή περιγραφή.

Ο Γ. Πεταλωτής σημείωσε ότι η κυβέρνηση θα τοποθετηθεί την Παρασκευή με την απάντηση που θα δώσει ο πρωθυπουργός σε επίκαιρη ερώτηση στη Βουλή. Αναφορικά με τις γερμανικές αποζημιώσεις, ο κυβερνητικός εκπρόσωπος δήλωσε ότι "συνεκτιμούμε όλες τις παραμέτρους για το θέμα". Σε ό,τι αφορά τις εκτιμήσεις που εξέφρασε ο κ. Πάγκαλος για τη σημερινή ηγεσία της Ευρώπης, ο κ. Πεταλωτής ανέφερε πως "είναι η αγωνία όλων μας η ολοκλήρωση της Ε.Ε. Να είναι σε σταθερές βάσεις, να λειτουργούν τα όργανά της, όπως πρέπει, και εκεί είναι θέμα συμβολής του καθενός μας".

Αιχμές Πάγκαλου

Σε συνέντευξη στον ανταποκριτή του BBC στην Αθήνα, ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης επέκρινε τη Γερμανία για τη στάση της στο ελληνικό οικονομικό πρόβλημα, τονίζοντας ότι "η Γερμανία στη ναζιστική περίοδο κατέστρεψε την ελληνική οικονομία, παίρνοντας ό,τι χρήματα και χρυσός υπήρχαν στην Τράπεζα της Ελλάδος χωρίς να τα επιστρέψει ποτέ. Αυτό είναι ένα θέμα που πρέπει να αντιμετωπιστεί στο μέλλον".

Ο κ. Πάγκαλος πρόσθεσε ότι η Γερμανία δεν πρέπει να ασκεί κριτική στην Αθήνα, καθώς κατά τη διάρκεια της ναζιστικής κατοχής ρήμαξε την οικονομία μας και κατάσφαξε χιλιάδες πολίτες.

Είπε επίσης ότι οι σημερινοί πολιτικοί ηγέτες δεν μπορούν να συγκριθούν σε ποιότητα με τους Ευρωπαίους ηγέτες της δεκαετίας του '80. "Η Μάργκαρετ Θάτσερ, ο Χέλμουτ Κολ και ο Φρανσουά Μιτεράν δεν θα επέτρεπαν ποτέ να συμβεί η σημερινή οικονομική κρίση", δήλωσε.

"Δεν χρωστάμε αποζημιώσεις στην Ελλάδα"

Η γερμανική κυβέρνηση απέρριψε τις κατηγορίες σύμφωνα με τις οποίες η Γερμανία οφείλει ακόμη στην Ελλάδα τις αποζημιώσεις από τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο δηλώνοντας ότι αυτό δεν έχει καμία σχέση με τη σημερινή κρίση. "Οφείλω να απορρίψω τις κατηγορίες αυτές", δήλωσε ο Αντρέας Πέσκε, εκπρόσωπος του γερμανικού υπουργείου Εξωτερικών.

"Με βάση τη συμφωνία αποζημιώσεων του 1960, η Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας κατέβαλε αποζημίωση στην Ελλάδα ύψους 115 εκατομμυρίων γερμανικών μάρκων (περί τα 58,8 εκατ. ευρώ) για τη ζημία που προκλήθηκε από τον ναζισμό", δήλωσε ο εκπρόσωπος. "Μια συζήτηση για το παρελθόν δεν συμβάλλει καθόλου στην επίλυση των προβλημάτων της Ελλάδας και δεν έχει καμία σχέση με τη σημερινή ελληνική κρίση", πρόσθεσε ο εκπρόσωπος.

Σύμφωνα με τον Αντρέας Πέσκε, οι Ελληνες που υποχρεώθηκαν σε καταναγκαστική εργασία υπό το ναζιστικό καθεστώς αποζημιώθηκαν επίσης στο πλαίσιο του ιδρύματος "Μνήμη, ευθύνη και μέλλον", το οποίο κατέβαλε περί τα 4,4 δισεκατομμύρια ευρώ σε 1,7 εκατομμύριο πρώην εργαζόμενους σε καταναγκαστικά έργα σε περισσότερες από εκατό χώρες. Διαβάστε περισσότερα

 

NewsIt.gr - Η αντίδραση Πάγκαλου στο Γερμανικό Δημοσίευμα

 

"Μεμονωμένες φωνές στον Τύπο"

"Η Πρεσβεία θλίβεται για το γεγονός ότι πρόσφατα άρθρα του γερμανικού τύπου θίγουν και δημιουργούν στο ελληνικό κοινό και τα ελληνικά μέσα αίσθημα προσβολής", επισημαίνει σε δήλωση του ο Πρέσβης της Γερμανίας, Δρ Βόλφγκανκ Σούλτχαϊς. Προσθέτει: "θα ήθελα να απευθύνω έκκληση, μεμονωμένες φωνές στον τύπο να μην συγχέονται με την διαφοροποιημένη γερμανική κοινή γνώμη για την Ελλάδα".

"Η αντιπαράθεση στα μέσα επικοινωνίας δεν αντικατοπτρίζει τις καλές ελληνογερμανικές σχέσεις. Ο υπουργός Εξωτερικών Βέστερβελλε αποσαφήνισε κατά την πρόσφατη επίσκεψή του στην Αθήνα, ότι η Γερμανία ως εταίρος και φίλος της Ελλάδος συμπαρίσταται σθεναρά στην Ελλάδα ειδικά υπό τις σημερινές συνθήκες. Επέστησε επίσης την προσοχή στο γεγονός ότι η Ομοσπονδιακή Κυβέρνηση έχει εμπιστοσύνη στην απαραίτητη διαρθρωτική πορεία της ελληνικής κυβέρνησης", τόνισε.

Συνάντηση σε καλό κλίμα με τον γερμανό πρεσβευτή στην Αθήνα είχε ο πρόεδρος της Βουλής, Φίλιππος Πετσάλνικος. "Η αντιπαράθεση των μέσων ενημέρωσης δεν θα επηρεάσει τις καλές ελληνογερμανικές σχέσεις", διαβεβαίωσε ο κ. Σούλτχαϊς.

"Ο γερμανικός Τύπος είναι ελεύθερος να γράφει ό,τι θέλει και η κριτική είναι ευπρόσδεκτη", δήλωσε ο κ. Πετσάλνικος, συμπληρώνοντας ότι "πολλά δημοσιεύματα δημιουργούν μια εικόνα, που περιέχει αναλήθειες και ανακρίβειες". Πρόσθεσε:"Στο πλαίσιο αυτό, έστειλα σχετική επιστολή στο περιοδικό Stern και θα το πράξω και για άλλα μέσα αν χρειαστεί".

"Από την Ευρωπαϊκή Ένωση και τη Γερμανία δεν ζητάμε χρήματα, αλλά αλληλεγγύη και στήριξη για να αντιμετωπίσει η χώρα μας την επίθεση, που δέχεται από κερδοσκόπους των διεθνών αγορών", τόνισε ο πρόεδρος της Βουλής.

Ο γερμανός πρεσβευτής εξέφρασε τη λύπη του για δημοσιεύματα του γερμανικού Τύπου, που δημιουργούν αίσθημα προσβολής, αλλά σημείωσε πως τα συγκεκριμένα δεν πρέπει να συγχέονται με άλλα, που περιέχουν σοβαρές και τεκμηριωμένες πληροφορίες. Και εξέφρασε την αλληλεγγύη της γερμανικής κυβέρνησης απέναντι στην Ελλάδα και την απόλυτη εμπιστοσύνη στην απαραίτητη διαρθρωτική πορεία της ελληνικής κυβέρνησης.

ΥΠΕΞ

Ο εκπρόσωπος του υπουργείου Εξωτερικών, Γρηγόρης Δελαβέκουρας, ερωτηθείς για το ενδεχόμενο να ζητήσει η Ελλάδα από τη Γερμανία πολεμικές αποζημιώσεις, απάντησε ότι "το θέμα των πολεμικών αποζημιώσεων δεν συνδέεται με κανένα τρόπο με το πρόβλημα που έχουμε να αντιμετωπίσουμε σήμερα. Έχουμε να αντιμετωπίσουμε μια οικονομική κρίση και πρέπει να το κάνουμε με τη συνεργασία όλων των εταίρων μας και πρέπει να επικεντρωθούμε σ' αυτό". Συμπλήρωσε ότι το θέμα των αποζημιώσεων δεν έχει τύχει οριστικού διακανονισμού και ότι η Ελλάδα δεν έχει παραιτηθεί των σχετικών αξιώσεών της.

Επιστολή Τζαβέλα σε αξιωματούχους της ΕΕ

Σχετικά με το εξώφυλλο του Γερμανικού περιοδικού Focus, η Ευρωβουλευτής του ΛΑ.Ο.Σ. κ. Νίκη Τζαβέλα, απέστειλε επιστολή προς τον Πρόεδρο του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου κ. Μπούζεκ, στον Πρόεδρο της Επιτροπής Μπαρόζο, στον Πρόεδρο της Ε.Ε. Βαν Ρομπουί και άλλους ευρωπαίους αξιωματούχους

Ο Πρόεδρος της Κ.Ο. του ΣΥΡΙΖΑ, Αλ. Τσίπρας, συναντήθηκε στα γραφεία του ΣΥΡΙΖΑ στη Βουλή με αντιπροσωπεία του Εθνικού Συμβουλίου διεκδίκησης των οφειλών της Γερμανίας προς την Ελλάδα.

Ο Πρόεδρος του Συμβουλίου Απόδημου Ελληνισμού (ΣΑΕ), Στέφανος Π. Ταμβάκης σε ανακοίνωσή του, με αφορμή τα δημοσιεύματα γερμανικών ΜΜΕ, τονίζει: «Εκ μέρους όλων των Μελών του Προεδρείου του ΣΑΕ, διερμηνεύοντας τα συναισθήματα των εκατομμυρίων ελλήνων ομογενών ανά τον κόσμο, εκφράζω την εντονότατη δυσαρέσκειά μας για τα αήθη, συκοφαντικά και χυδαία δημοσιεύματα γερμανικών ΜΜΕ, σε βάρος της Ελλάδας».

Αναδημοσίευση από το Nooz.gr - Ημερομηνία δημοσίευσης: 25-02-10

 

Σχετικά:
1. Οργή για το προσβλητικό δημοσίευμα, 23.2.10
2. Μέρκελ: "Το ευρώ θα τα καταφέρει", 25.2.10

Διαβάστε περισσότερα......

Πέμπτη, 25 Φεβρουαρίου 2010

Τομές - Σαρρής - Η Ελλάδα είναι μια χώρα δίχως μέλλον - 23 Φεβ 10

Στα πλαίσια της εκπομπής Τομές της 23.2.10, ο ομότιμος καθηγητής του Παντείου Πανεπιστημίου κ. Νεοκλής Σαρρής αναφέρεται στην τρέχουσα επικαιρότητα, σχολιάζοντας την ειδησεογραφία που αφορά την κρίση στην ΟΝΕ, τις εξελίξεις που δρομολογούνται στο μεταναστευτικό και αποκαλύπτει άγνωστες μέχρι σήμερα πτυχές ελληνοτουρκικών συμφωνιών, αποδεικνύοντας ότι η αμυαλοσύνη της πλειοψηφίας αυτών που στελεχώνουν την πολιτική ζωή αυτού του τόπου, καθιστά την Ελλάδα μια χώρα δίχως μέλλον.

 

Σχετικά:
1. Γερμανική πρόκληση, 23.2.10
2. Η Αγκυρα «τζογάρει» με την ελληνική οικονομία, 21.2.10 link
3. Israel warns Greece: Turkey will soon become nuke power, 17.2.10
4. Κακοποιός και με τη βούλα ο μουσουλμάνος με το Κοράνι, 22.2.10
5. Yφ.ΠΡΟ.ΠΟ Σπύρος Βούγιας: «Είναι θέμα χρόνου να συνηθίσουμε τα ήθη και έθιμα τους, την μουσική τους και τις μυρωδιές τους», 16.2.10
6. Προγράμματα διδασκαλίας μητρικής γλώσσας, 11.1.10
7. Ολοκληρώθηκε το αντιρατσιστικό συλλαλητήριο στην Αθήνα, 20.2.10
8. Anadillerini öğrenmeleri için pilot program hazırlandı, 20.2.10
9. Ακύρωση των εκδηλώσεων για την επέτειο της 25ης Μαρτίου, 19.2.10
10. Εορτάσθηκε η «Ηµέρα Εθνικής Αντίστασης» των Τούρκων της Δ.Θράκης!, 18.2.10
11. ΣΥΡΙΖΑ: Η Ελλάδα να απαιτήσει από τη Γερμανία τις πολεμικές αποζημιώσεις, 18.2.10

Διαβάστε περισσότερα......

Τετάρτη, 24 Φεβρουαρίου 2010

Η Αφροδίτη της Μήλου εκτροχιασμένη ...

Παναγιώτης Ήφαιστος

Η Αφροδίτη της Μήλου περιτυλιγμένη από την γαλανόλευκη και το δάκτυλο να κάνει την γνωστή χειρονομία. "Απατεώνες στην Ευρω-οικογένεια", είναι ο τίτλος. Ακόμη μια ψηφίδα στο πάζλ της κρίσης της ΟΝΕ. Ακούοντας τις ειδήσεις πρόσεξα μια αδικαιολόγητη υπεραντίδραση, ακόμη και του προέδρου της ελληνικής Βουλής. Ως αναλυτή της ΕΕ το γεγονός αυτό δεν μου προξενεί την παραμικρή εντύπωση. Σε κοντά δέκα βιβλία έχω εξηγήσει επανειλημμένα ότι η Πολιτική Ενωση της Ευρώπης απαιτεί ευρωπαϊκή ανθρωπολογία κάτι που όχι μόνο δεν συμβαίνει αλλά συμβαίνει το ακριβώς αντίθετο. Δηλαδή, ο καθείς αναπτύσσει την δική του εθνική κοσμοθεωρία και τις δικές του συμβατές με αυτές ηθικοκανονιστικές δομές. «Οι ίδιες οι κοινωνίες των κρατών-μελών», υποστήριξα στο 6 κεφάλαιο του βιβλίου Κοσμοθεωρία των Εθνών, «όρισαν και οριοθέτησαν τα φυσιογνωμικά χαρακτηριστικά της ΕΕ: Η Ευ­ρωπαϊκή Ένωση δεν είναι ένα διεθνιστικό εγχείρημα. Είναι αντί­θετα ένα πρότυπο εθνοκρατοκεντρικού διεθνούς συστήματος, το οποίο ορίζεται, προσανατολίζεται και μετασχηματίζεται διακυ­βερνητικά. Εξ αντικειμένου, η υπερεθνική ανθρωπολογία είναι μηδενική, δηλαδή δεν υπάρχει μία ευρωπαϊκή κοινωνική οντότη­τα, αλλά τόσες όσα και τα κράτη-μέλη και τόσες εθνικές κοσμο­θεωρίες όσα και τα έθνη. Η ανθρωπολογική ετερότητα των εθνι­κών κοινωνιών βαθαίνει ολοένα και περισσότερο αναδεικνύοντας ολοένα και εντονότερα τα εθνοκρατοκεντρικά χαρακτηριστικά του εγχειρήματος της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης». ... «Οι βαθύτατα εμπεδωμένες ιδιότητες της εθνοκρατοκεντρικά δομημένης ΕΕ επιτάσσουν αυστηρό έλεγχο των υπερεθνικών ορ­γάνων και μηδενικές ανεξάρτητες δικαιοδοσίες για τα τελευταία. Επιπλέον, αποτελεσματική ευρωπαϊκή διακυβέρνηση, η οποία διαφυλάττει στοιχειωδώς τη δημοκρατική τάξη, επιτάσσει εξορθολογισμό των διακυβερνητικών αποφάσεων και συνάμα εξορ­θολογισμό της δημοκρατίας στο επίπεδο των κρατών-μελών.»... «Ακόμη και το παραμικρό παραστράτημα προς ανεξαρτησία των υπερεθνικών οργάνων είναι αυτοκτονικός πολιτικός ανορ­θολογισμός και πολιτική ανωμαλία. Μόνο παρωχημένα ιδεο­λογήματα θα μπορούσαν να υποστηρίζουν τέτοιες πολιτικές εκτροπές, που αναπόδραστα οδηγούν σε κατεξουσιασμό, ανα­ποτελεσματικότητα και βραδύκαυστη εκκόλαψη δεσποτικών αξιώσεων. Οι οντολογικές ιδιότητες της ΕΕ επιτάσσουν ότι είτε η Ευρώπη θα είναι εθνοκρατοκεντρικά οργανωμένη σύμφωνα με τις κοινωνικές της προϋποθέσεις είτε θα διολισθαίνει άλλοτε αργά και άλλοτε ταχύρυθμα στη σύγχυση και στην αδυναμία. Η διολίσθηση σε πολιτικό ανορθολογισμό και η διεύρυνση της απόστασης της εξουσίας από την κοινωνία προκαλεί, επιπλέον, τάσεις προς λαϊκισμό»... «Ένα άλλο σημαντικό ζήτημα, που θέτουν τυχόν ανορθολο­γικοί υλιστικοί βηματισμοί που παραγνωρίζουν τον εθνοκρατο­κεντρικό χαρακτήρα της ΕΕ, είναι ο τρόπος που επηρεάζουν τη δύσκολη σχοινοβασία των ευρωπαϊκών κρατών στο πεδίο των πολιτικοστρατηγικών εξελίξεων, που αφορούν τόσο ζητήματα πλανητικής κατανομής ισχύος και συμφερόντων όσο και ενδο­ευρωπαϊκά διλήμματα ασφαλείας μεταξύ των μεγάλων δυνάμε­ων της Ευρώπης. Συνδυασμός μιας κατάστασης προχωρημένου μεταμοντέρνου ροκανίσματος των ανθρωπολογικών προϋποθέ­σεων και μιας πολιτικοδιπλωματικής ή οικονομικής κρίσης μπο­ρεί να προκαλέσει μεγάλες πολιτικές ταλαντεύσεις ή και πολύ περισσότερα. Όσοι μελέτησαν χωρίς διαστρεβλωτικούς φακούς την περίοδο από το 1945 μέχρι τις μέρες μας θεμελίωσαν ότι τέ­τοιες οριακές καταστάσεις ήταν πολύ συχνές». ... «Σίγουρα, υπάρχουν διαβρώσεις του ευρωπαϊκού διακρατικού ορθολογισμού. Προσθέτουμε ότι αν υπάρχει κάποιος λόγος για να χρηματοδοτούνται μελέτες για την ευρωπαϊκή ολοκλήρωση και για να δεσμεύονται δημόσιοι πόροι για πανεπιστημιακά τμήματα διεθνών σπουδών, είναι η διεξαγωγή βασανιστικών εμπειρικών μελετών, που θα καταδεικνύει από τη μία πλευρά τις οντολογικές ιδιότητες της ΕΕ και από την άλλη τα διεθνιστικά ελαττώματα και ελλείμματα των Κοινοτικών θεσμών καθώς και του τρόπου με τον οποίο θίγονται τα εθνικά συμφέροντα των μελών». ... «Τρίτον, η σχεδόν απόλυτη επιβεβαίωση του εθνοκρατοκεντρικού φαινομένου καταμαρτυρείται από τη μηδενική υπερεθνική ανθρωπολογία στο επίπεδο των υπερεθνικών δομών και από τη νομικοπολιτική αποτύπωση των αποφάσεων πολλών δεκαετιών στο επίπεδο της διαδικασίας ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης. Η θέση που εκφράσαμε πιο πάνω ότι οι ανεξάρτητες αρμοδιότητες των υπερεθνικών οργάνων πρέπει να είναι μηδενικές αφορά ζωτικά το κατά πόσο η ΕΕ θα συνεχίσει να αναδεικνύεται ως ένα πρότυπο μετανεοτερικό παράδειγμα ή κατά πόσο, όπως συμβαίνει με κάθε υλιστική νοηματοδότηση της πολιτικής, θα αποσυντεθεί κάτω από το βάρος των αντιθέσεων και αντιφάσεων μιας λειψής υλιστικά νοούμενης δημόσιας σφαίρας».

Το πόσο διεστραμμένη –οικονομικά, πολιτικά και ανθρωπολογικά– είναι η ΟΝΕ το υποστήριξα ξανά και ξανά σε πολλές μονογραφίες μου για να εισπράξω ύβρεις. Σταματώ όμως εδώ και αφιερώνω την εκτροχιασμένη Αφροδίτη της Μήλου σε όσους πίστεψαν ότι μέσα από θεσμούς θα δημιουργήσουν ευρωπαϊκή ανθρωπολογία, ευρωπαϊκό πατριωτισμό και κατάργηση των εθνών της Ευρώπης. Η εξωπραγματική δημόσια σφαίρα τους δακτυλοδείχνεται από την ευρωεκτροχιασμένη Αφροδίτη της Μήλου. Όσον με αφορά ούτε θα έριχνα μια ματιά σε τέτοια αίσχη αν δεν είχαμε εξέγερση ακόμη και του προέδρου της Ελληνικής Βουλής. Θα δουν πολλά τέτοια ακόμη οι Ευρωπαίοι αν αφήσουν κάποιους ιδεολογικά κολλημένους να επηρεάζουν τις αποφάσεις. Ο οικονομικοπολιικός ανορθολογισμός θα φέρει πολύ χειρότερα αν δεν υπάρξει εθνοκρατοκεντρικός εξορθολογισμός της ΕΕ, ενός κατά τα άλλα ορθά κινούμενου διακρατικού εγχειρήματος.

Αναδημοσίευση από το www.ifestosedu.gr - Ημερομηνία δημοσίευσης: 23-02-10

 

Σχετικά:
1. FOCUS, Betrüger in der Euro-Familie, 20.2.10 [NewsIt Video]
2. Επίσημη διαμαρτυρία του Φ. Πετσάλνικου στον Γερμανό πρέσβη για τα αρνητικά γερμανικά δημοσιεύματα, 22.2.10

Διαβάστε περισσότερα......

Δευτέρα, 22 Φεβρουαρίου 2010

Σφάξε με πασά μου ν’ αγιάσω

Γιώργος Καραμπελιάς

Έχουμε τονίσει πολλές φορές πως, γύρω στα 1989, είχε ήδη κλείσει ο κύκλος που άνοιξε με τη μεταπολίτευση. Ένας κύκλος που, σε συνθήκες κρίσης της αμερικανικής ηγεμονίας και της παραδοσιακής διαχείρισης της ελληνικής κοινωνίας από τη Δεξιά – η οποία κατέρρευσε με την εθνική καταστροφή της Κύπρου –, επέτρεψε έναν ριζικό μετασχηματισμό των κοινωνικών σχέσεων και των σχέσεων κράτους και «κοινωνίας των πολιτών»· αυτή τη νέα κοινωνικο-πολιτική πραγματικότητα είχαμε χαρακτηρίσει σε ένα βιβλίο μας, του 1982, ως «Μικρομεσαία Δημοκρατία»: Το κράτος ανέλαβε να υποκαταστήσει το μεγάλο ιδιωτικό κεφάλαιο και να απαντήσει στην καταπληκτική ζήτηση δημοκρατίας και ελευθερίας που αναδυόταν από την ελληνική κοινωνία. Και η απάντησή του δεν μπορούσε παρά να σφραγίζεται από τη λογική και την ιδεολογία των αριθμητικά και ιδεολογικά κυρίαρχων στρωμάτων της ελληνικής κοινωνίας. Από τη λογική και την ιδεολογία των μικρομεσαίων. Έτσι, η διόγκωση του κράτους δεν θα εξοπλίσει τη χώρα με ένα παρεμβατικό οικονομικά κράτος, που ήταν ιδιαίτερα αναγκαίο, καθώς εξαφανιζόταν η δασμολογική προστασία με την είσοδο στην ΕΟΚ. Αντίθετα, το κράτος θα γίνει ένα αναποτελεσματικό τέρας, ικανό μόνο να διοχετεύει το κρατικό χρήμα στις τσέπες των ιδιωτών, μικρών και μεγάλων.
     Η οικοδόμηση μιας στοιχειώδους κοινωνικής προστασίας δεν θα πραγματοποιηθεί μέσα από μια ανακατανομή των εισοδημάτων υπέρ των λαϊκών στρωμάτων, αλλά μέσα από τον αυξανόμενο δανεισμό και το έλλειμμα του κρατικού προϋπολογισμού. Έτσι, μέσα σε μια δεκαετία, από το 1980 στα 1990, το δημόσιο χρέος πέρασε από το 20% του ΑΕΠ στο 100%. Κατ’ αυτόν τον τρόπο, ήταν όλοι «ικανοποιημένοι», τόσο τα παρασιτικά μεσαία και ανώτερα στρώματα όσο και ένα μέρος των λαϊκών στρωμάτων, ιδιαίτερα οι λεγόμενοι «μικρομεσαίοι», διότι κανένας δεν εθίγη και όλοι «κέρδισαν». Αυτό ήταν το περιβόητο ΠΑΣΟΚικό «θαύμα».
     Στην ίδια κατεύθυνση λειτούργησε και η γενίκευση των μηχανισμών «αναδιανομής», που συγκρότησε η επέκταση της διαφθοράς, η κοινωνικοποίησή της σε ευρύτερα κοινωνικά στρώματα. Έτσι κατασκευάστηκε ένα γενικευμένο κλεπτοκρατικό σύστημα, στο οποίο κυριολεκτικά ταιριάζει ο τίτλος ενός παλιού ιταλικού κινηματογραφικού έργου του Μονιτσέλι, Ο κλέψας του κλέψαντος. Ολόκληρη η δεκαετία 1980-1990 υπήρξε δεκαετία οικονομικής κρίσης, μηδενικής ανάπτυξης ακόμα και πτώσης του ΑΕΠ, φυγής κεφαλαίων και κρίσης του μικρομεσαίου μοντέλου διαχείρισης. Κρίση η οποία θα κορυφωθεί στα 1989-90, με την κατάρρευση του ΠΑΣΟΚ, το «Ειδικό Δικαστήριο», τον Κοσκωτά και τα «νέα τζάκια» του Γιωργάκη. Η μεταπολίτευση έμοιαζε να τελειώνει με την άνοδο των αντιπάλων της στην εξουσία, με τον Μητσοτάκη να συναντάει τον Φλωράκη!

Η ανάσα της παγκοσμιοποίησης

Ωστόσο, το σύστημα διέθετε στην πραγματικότητα μια ακόμα δεκαπενταετία που θα της την προσφέρει η εποχή της παγκοσμιοποίησης. Η οικονομική κατάρρευση θα αποφευχθεί από μια νέα έξαρση και διεύρυνση της παρασιτικής «ανάπτυξης».
     Πρώτη και αποφασιστική εξέλιξη, η αθρόα είσοδος ενός οιονεί δουλικού εργατικού δυναμικού, την οποία επέτρεψε η κατάρρευση του ανατολικού στρατοπέδου. Σε όλη τη δεκαετία του ’90, οι Αλβανοί, οι Γεωργιανοί, οι Βούλγαροι, οι Ουκρανές, οι «Ρωσοπόντιοι», θα προκαλέσουν μία βίαιη συρρίκνωση του εργασιακού κόστους, κατασκευάζοντας μια διπλή αγορά εργασίας. Το ένα μέρος της, που το αποτελούσαν οι Έλληνες, ήταν σχετικά «προστατευμένο». Οι Έλληνες εγκαταλείπουν τις παραγωγικές χειρωνακτικές εργασίες και καταφεύγουν μαζικά στο δημόσιο –ιδιαίτερα στον ευρύτερο δημόσιο τομέα, που διευρύνεται κυρίως προς την τοπική αυτοδιοίκηση, την εκπαίδευση, την υγεία– καθώς και στον τομέα της διασκέδασης και του «ελεύθερου χρόνου», μπαρ, εστιατόρια, καφετέριες, ξενοδοχεία, «σκυλάδικα». Τη δεύτερη αγορά θα συγκροτήσει η απροστάτευτη και μαύρη εργασία των μεταναστών που θα υποκαταστήσει το μεγαλύτερο μέρος των Ελλήνων στη βιομηχανία, την οικοδομή και την αγροτική παραγωγή. Και μάλιστα, μετά το 2000, ένα δεύτερο κύμα φτηνών χεριών θα αρχίσει να συρρέει από την Ασία και την Αφρική.
     Δεύτερη εξέλιξη, σωστική για το σύστημα, για το λεγόμενο «μεταπολιτευτικό μοντέλο παραγωγής και συσσώρευσης, υπήρξε η επέκταση της χρηματοπιστωτικής-παρασιτικής φάσης της παγκοσμιοποίησης. Πράγματι, σε όλο τον κόσμο, εγκαθιδρύεται ένα διπλό σύστημα συσσώρευσης, με την παραγωγή να δραπετεύει στις χώρες του Τρίτου Κόσμου, πράγμα που επέτρεψε μια γενικευμένη μείωση της τιμής των βιομηχανικών προϊόντων, ενώ το «κέντρο», οι ΗΠΑ και η Ευρώπη, συγκροτούσαν το χρηματοπιστωτικό επίκεντρο αυτής της νέας παγκόσμιας δυαδικής οικονομίας: Έτσι, στις ΗΠΑ και την Ευρώπη, ανεβαίνουν οι ρυθμοί ανάπτυξης, παρόλο που το αμερικάνικο έλλειμμα καλπάζει. Φτηνά κινεζικά προϊόντα και αυξημένα κέρδη των εταιρειών, με την επένδυση στις «αναδυόμενες» οικονομίες, στα ηλεκτρονικά, στη φούσκα του χρηματιστηρίου και ένα τέλει στη «φούσκα» του real estate.
     Μέσα σε μια τέτοια παγκόσμια και εγχώρια συγκυρία, η παρασιτική Ελλάδα του Σημίτη και του Κωστάκη Καραμανλή θα κατορθώσει να σκεπάσει κάτω από το χαλί τα δομικά προβλήματα της κρίσης του μοντέλου συσσώρευσης της μεταπολίτευσης με μια επιπλέον παρασιτική φυγή προς τα εμπρός. Η διόγκωση των διεθνών μεταφορών που επέφερε αυτό το μοντέλο της παγκόσμια συσσώρευσης –αλλού η παραγωγή (στην Κίνα) και αλλού η κατανάλωση (στις ΗΠΑ)– ήταν πρωτοφανής. Κατά συνέπεια, πρωτοφανής και η διόγκωση της δραστηριότητας των Ελλήνων εφοπλιστών, καθώς και των εισαγόμενων στην Ελλάδα κεφαλαίων (18 δισ. ευρώ το 2008), τα οποία επενδύονταν στις τράπεζες, στα ποικίλα εμπορικά κέντρα (το Mall το έφτιαξε ο Λάτσης), στην πολυτελή κατανάλωση και τις βίλες. Ανάλογη ήταν και η διόγκωση των τουριστικών ρευμάτων από τα οποία θα επωφεληθεί εν μέρει και η Ελλάδα (17 δισ. ευρώ τουριστικό συνάλλαγμα το 2008). Τέλος, οι κατασκευές και τα δημόσια έργα (με πιο εξωφρενική περίπτωση εκείνη των Ολυμπιακών) ολοκλήρωσαν το μοντέλο της καταναλωτικής ευωχίας, που κυριαρχούσε στην Ελλάδα, με συνέπεια, το 2008, το κατά κεφαλήν εισόδημα της Ελλάδας (λίγο πάνω από τα 30.000 ευρώ) να ξεπερνάει κατά τι εκείνο της Ιταλίας.

Μια κρίση δίχως επιστροφή

Ωστόσο, αυτό το μοντέλο, για να συνεχίζεται, προϋπέθετε την απρόσκοπτη και διευρυνόμενη αναπαραγωγή των μηχανισμών της δυϊστικής παγκόσμιας αγοράς. Όταν αυτοί εισήλθαν στη θανάσιμη αγωνία τους, με την κρίση του 2008, που σηματοδοτεί το τέλος της «αμερικανικής» περιόδου της παγκοσμιοποίησης (όπως ο πόλεμος του 1914 είχε σημάνει το τέλος της «αγγλικής» περιόδου 1890-1914, της περιβόητης belle époque), τότε σήμανε και η ώρα της κρίσης για το «ελληνικό» παρασιτικό μοντέλο συσσώρευσης.
     Και πλέον δεν υπάρχει οδός διαφυγής. Τα χρέη και το έλλειμμα, που στο παρελθόν «εξυπηρετούνταν» μέσω της αέναης αναχρηματοδότησής τους, δια του δανεισμού, δεν μπορούν πλέον να εξυπηρετηθούν. Η είσοδος νέων μεταναστών δεν γίνεται πλέον εύκολα ανεκτή από την ελληνική κοινωνία και ιδιαίτερα από τα μικρομεσαία στρώματα, εξ αιτίας της αυξανόμενης ανεργίας, εγκληματικότητας και ανομίας, καθώς και του αυξανόμενου κόστους της κοινωνικής διαχείρισης της μετανάστευσης. Όσο για το συνολικό μοντέλο συσσώρευσης, έχει εισέλθει σε μια κρίση δίχως επιστροφή. Μπαίνουμε σε μία περίοδο της παγκόσμιας οικονομίας κατά την οποία η οικονομία θα «επιστρέψει» στο εθνικό και το υπερεθνικό περιφερειακό πεδίο Είναι χαρακτηριστικό ότι, ήδη το 2009, μέσα σε ένα χρόνο, οι εισαγωγές της Ελλάδας έπεσαν από τα 60 δισ. ευρώ στα 40 δισ.! Πρόκειται για μια συρρίκνωση χωρίς προηγούμενο μετά το… 1930.
     Κατά συνέπεια, δεν υπάρχει πλέον κανένα –προβλέψιμο τουλάχιστον– περιθώριο αναπαραγωγής του μοντέλου της «μικρομεσαίας δημοκρατίας». Οι ίδιοι οι «μικρομεσαίοι», οι οποίοι ανέλαβαν από τα τέλη της δεκαετίας του 1970 να διαχειριστούν την κρίση της ελληνικής κοινωνίας, μετά την εθνική καταστροφή του 1974 στην Κύπρο, καλούνται τώρα να διαχειριστούν την ίδια τους τη συρρίκνωση. Να αποδεχτούν τη μείωση των εισοδημάτων τους, την επέκταση του εργάσιμου χρόνου, την κατακρεούργηση των ασφαλιστικών τους δικαιωμάτων, την ελαστικοποίηση των σχέσεων εργασίας, για τους ίδιους και όχι μόνο για τους μετανάστες.
     Ακόμα, οι μετανάστες, από απλοί είλωτες, θα μεταβληθούν σε όπλο για να συρρικνωθούν και τα δικαιώματα των Ελλήνων. Σε αυτό εξ άλλου στοχεύει η φυγή προς τα μπρος της κυβέρνησης Παπανδρέου του Μικρού, με το νομοσχέδιο για την ιθαγένεια, που θέλει να μεταβάλει σε μόνιμους παρίες τους ξένους εργάτες, να διαλύσει ανεπανόρθωτα τη συνοχή των εργαζομένων, με εθνοτικές διαιρέσεις, και να διατηρήσει σε υψηλό επίπεδο και την ανεργία για τους ντόπιους. Γι’ αυτό, και όχι μόνο για ψηφοθηρικούς λόγους, επείγεται τόσο η κυβέρνηση των ανικάνων και το κεφάλαιο που την στηρίζει. Η διάλυση της συνοχής της ελληνικής κοινωνίας είναι προϋπόθεση για τη μακροημέρευση της κυριαρχίας των παρασιτικών αφεντάδων της χώρας μας. Πριν σχεδόν τριάντα χρόνια, όταν το ΠΑΣΟΚ ανέβηκε στην εξουσία, γράφαμε στο βιβλίο Μικρομεσαία Δημοκρατία:

     Η μικρομεσαία δημοκρατία παύει πια να είναι απλά ένα διαφημιστικό σλόγκαν και, από τα τραγούδια του Μαρκόπουλου, τον αντιμονοπωλιακό ιμπεριαλισμό των «λαϊκών συγκεντρώσεων», την καθημερινή εξαχρείωση του Τύπου της μεταπολίτευσης, περνάει στα υπουργεία, την τηλεόραση, τον κρατικό μηχανισμό. Πρόκειται για την «ιστορική νίκη των μικρομεσαίων», και, όπως δείχνουμε παρακάτω, για μια κωμικοτραγική πανουργία της ιστορίας. Ήδη, η εξουσία απαίτησε τη μεταβολή του ζιβάγκο σε φράκο. Η διαχείριση ενός καπιταλισμού σε κρίση, που χρειάζεται ριζικά φάρμακα και την πραγμάτωση ενός άλματος στη συσσώρευση, δημιουργεί τεράστιες ανάγκες. Ανάγκες για λιτότητα, παραγωγικότητα, χτύπημα του παρασιτισμού, δηλαδή χτύπημα των μικρομεσαίων. Το ζήτημα είναι η προσπάθεια κατάκτησης της συναίνεσης των ίδιων των μικρομεσαίων και των λαϊκών μαζών στις ανάγκες του εκσυγχρονισμού, και γι’ αυτό και η άνοδος τους στην «εξουσία», γι’ αυτό και η μεταβολή του κράτους σε κοινωνικό κράτος, δηλαδή σε ένα κράτος με αυξημένο τον ρόλο της τοπικής αυτοδιοίκησης, των συνδικάτων, των συντεχνιών κλπ., έτσι ώστε οι ίδιοι οι μικρομεσαίοι να καμφθούν από μόνοι τους μπρος στις ανάγκες του εκσυγχρονισμού, να γίνουν οι ίδιοι φορείς της συσσώρευσης του κεφαλαίου. Αυτό ακριβώς είναι το σύγχρονο νόημα της «μικρομεσαίας δημοκρατίας»1.

     Αν και τότε δεν φανταζόμαστε βέβαια πως η εκπλήρωση αυτής της πρόβλεψης θα απαιτούσε σχεδόν τριάντα ολόκληρα χρόνια και όχι δέκα, όπως έδειχνε η κρίση στα τέλη της δεκαετίας του 1980: Η κατάρρευση του ανατολικού στρατοπέδου και η έκρηξη της παγκοσμιοποίησης πρόσφεραν σχεδόν μια εικοσαετία ακόμα χρόνο ζωής στο «μοντέλο».

Η ατυχής επιβεβαίωση της πρόβλεψης

Και η ελληνική κοινωνία βγαίνει απολύτως εξουθενωμένη και έτοιμη να αποδεχτεί τη δαμόκλειο σπάθη των αγορών, της Γερμανίας και του ΔΝΤ. Το 60 ή 65% των Ελλήνων στηρίζουν τον Γιώργο και την οικονομική πολιτική του, διαβάζουμε στις δημοσκοπήσεις του Φεβρουαρίου, ενώ πάρα πολλοί κρίνουν «ανεπαρκή» τα μέτρα! Και όμως, η ανικανότητα αυτής της κυβέρνησης είναι τόσο μεγάλη ώστε επιδείνωσε σε τεράστιο βαθμό την κρίση, φουσκώνοντας το έλλειμμα του 2009 και αποστέλλοντας τα πιο αντιφατικά και αλληλοσυγκρουόμενα μηνύματα στις «αγορές».
     Λέγαμε το 1982 πως «οι ίδιοι οι μικρομεσαίοι θα καμφθούν από μόνοι τους μπρος στις ανάγκες του εκσυγχρονισμού». Αλλά ποιος μπορούσε να φανταστεί τη λαίλαπα που χρειάστηκε γι’ αυτό. Πως θα έπρεπε, από τα αντάρτικα, να περάσουν στον Ρουβά και τον Καρβέλα· από το Ποντίκι, στο Κλικ, το Athens Voice και την Espresso· από το «βυθίσατε το Χόρα» στην παράδοση του Οτσαλάν, τα Ίμια, και τους τεμενάδες στον Ερντογάν· από τον Μακάριο, στην αποκρουστική μορφή του δίδυμου τέρατος Χριστόφια-Αναστασιάδη· από τον Δημήτρη Ρόκο, ως γραμματέα του Υπουργείου Παιδείας, στη Θάλεια Δραγώνα. Από την ύπαρξη ενός δυναμικού εργατικού κινήματος στην οικοδομή και τα εργοστασιακά σωματεία, στην ολοκληρωτική διάλυση του συνδικαλισμού στον ιδιωτικό τομέα, μέσω της χρήσης των μεταναστών. Και, τέλος, στη συρρίκνωση του αγροτικού τομέα και τη μεταβολή ενός μεγάλου μέρους των αγροτών σε δουλοκτήτες Πακιστανών και Ρουμανοτσιγγάνων.
     Ότι θα έπρεπε οι Έλληνες να πάψουν να είναι οι ίδιοι μετανάστες μακριά από την πατρίδα τους, όπως συνέβαινε για αιώνες τώρα, και να αποκτήσουν εν πολλοίς ψυχολογία δουλοκτητών. Πως θα έπρεπε να κτίσουν όλοι από κάποιο αυθαίρετο και να έχουν ή να εποφθαλμιούν ένα 4Χ4 3.500 κυβικών. Πως θα έπρεπε στα Πανεπιστήμια της χώρας να διδάσκεται ο απόλυτος ατομικισμός των «ατομικών δικαιωμάτων» και να λοιδορείται η Επανάσταση του ’21 και ο Κολοκοτρώνης. Πως θα καταγγέλλονταν ο Θεοδωράκης, ο Εγγονόπουλος, ο Ρίτσος ο Σεφέρης, ο Ελύτης, ως νεκρόφιλοι, εθνικιστές και «πρωτο-φασίστες».
     Πως τα κινήματα αμφισβήτησης και αντίστασης, που οικοδόμησαν τα Εργοστασιακά Σωματεία στη δεκαετία του 1970, θα υποκαθιστούνταν από συμμορίες πλιατσικολόγων, ενώ η διεκδίκηση της ελεύθερης ραδιοφωνίας και τηλεόρασης θα μεταβαλλόταν στην ασυδοσία των νταβατζήδων της τηλεόρασης. Πως θα ’πρεπε να διαλυθούν οι αγροτικοί συνεταιρισμοί και ο αγροτικός συνδικαλισμός να προβάλλει ως μοναδικό του αίτημα την ιαχή «όλα τα κιλά, όλα τα λεφτά».
     Πολιτική, κοινωνική και πολιτισμική προϋπόθεση για τη μεταστροφή των μικρομεσαίων από τα θολά, αλλά πάντως αυθεντικά, πατριωτικά και κοινωνιστικά πρότυπα της δεκαετίας του 1970, προς αυτή τη νέα ιδεολογία του εαυτούλη, φοβισμένου καρπαζοεισπράκτορα των αγορών και των απογόνων των ναζί, υπήρξε αυτή η καταπληκτική εκχέρσωση της κοινωνίας και του φαντασιακού της. Γι’ αυτό και εξεπλάγησαν όλοι εκείνοι που πίστευαν σε κάποια γενικευμένη αντίδραση στα νέα μέτρα του Γεωργίου του Μικρού. Όλοι εκείνοι που περίμεναν έναν «λαϊκό Φλεβάρη» να έλθει ως συνέχεια του «νεολαιίστικου Δεκέμβρη», χωρίς να αντιληφθούν ότι ακριβώς η ύπαρξη εκείνου του Δεκέμβρη, με τη μορφή που πήρε και τις βαθιές κοινωνικές διαιρέσεις που δημιούργησε, αποτέλεσε εμπόδιο και όχι «γενική επανάληψη» για την όποια λαϊκή αντίδραση στα πιο αντιλαϊκά μέτρα που έχει πάρει ποτέ κυβέρνηση τα τελευταία εξήντα χρόνια. [Ας ρωτήσουν και τον ΣΥΡΙΖΑ και τον μεγάλο «ηγέτη» Αλαβάνο που, ενώ θεωρούσαν τον Δεκέμβρη ως το μεγάλο τους εφαλτήριο, βρέθηκαν μπροστά στο Βατερλώ τους].
     Με τη μορφή της «ανάπτυξης» που ακολουθήθηκε, υπονομεύτηκαν τα κοινωνικά υποκείμενα και το συλλογικό ήθος που θα μπορούσαν να αντιταχθούν σε αυτή τη νέα πολιτική. Η εργατική τάξη πολυδιασπάστηκε και έπαψε να υπάρχει ως ουσιαστικό πολιτικό υποκείμενο – χαρακτηριστική είναι η εικόνα του κόμματος που ισχυρίζεται ότι την εκπροσωπεί. Οι αγρότες φθάρηκαν ανάμεσα σε επιδοτήσεις, σκυλάδικα και αριθμητική συρρίκνωση. Οι διανοούμενοι, το πιο εκμαυλισμένο και παγκοσμιοποιημένο στρώμα της ελληνικής κοινωνίας, ταξιδεύει ανάμεσα στη μεταμοντέρνα «τέχνη» των πτωμάτων και τον Μαζάουερ.
     Και είναι πολλοί, παρά πολλοί εκείνοι οι συμπολίτες μας που έχουν φθαρεί τόσο πολύ οι ίδιοι, από τη μικροκλοπή, τη μικροδιαφθορά, τη λούφα, την ιδιώτευση, ώστε δίνουν carte blanche σε μια ανίκανη κυβέρνηση, δεδομένου ότι δεν έχουν άλλη επιλογή. Δεδομένου ότι το πολιτικό σύστημα και το σύστημα των ελίτ δεν παράγει καμία δυνατότητα διεξόδου. Και έτσι ξεχνούν πως όσο και αν είναι οι ίδιοι υπεύθυνοι, που αφέθηκαν, δεν παύει το ψάρι να βρωμάει από το κεφάλι. Και από εκεί θα έπρεπε να ζητήσουν λογαριασμό. Όμως, η κοινωνικοποίηση της διαφθοράς δημιούργησε μια περίεργη κοινωνική συνενοχή, «φταίμε όλοι», και λαός και Κολωνάκι, γι’ αυτό, ας πληρώσουμε όλοι! Δηλαδή, ας πληρώσουν πρώτα απ’ όλους οι λιγότερο υπεύθυνοι!
     Έτσι ολοκληρώθηκε το «ρηθέν», δηλαδή πως οι «μικρομεσαίοι» δια του κόμματός τους ήταν οι μόνοι που μπορούσαν να πραγματοποιήσουν τον αυτοχειριασμό τους. Όλοι ζήσαμε την αδυναμία της Νέας Δημοκρατίας να προχωρήσει ακόμα και σε μέτρα πολύ ηπιότερα από τα σημερινά. Και αν αποτολμούσε να τα πάρει, θα σηκώνονταν και οι πέτρες. Διότι, όπως τόσες φορές έχουμε εξηγήσει, το κοινωνιολογικό βάρος των μικρομεσαίων στρωμάτων παραμένει εξαιρετικά ισχυρό στην Ελλάδα και τη συρρίκνωσή τους μπορεί να την επιτύχει μόνο ένα δικό τους κόμμα!

Για το χειρότερο και το καλύτερο

Ωστόσο, η κρίση αποτελεί πάντα και μία τομή. Προς το καλύτερο ή προς το χειρότερο. Στο άμεσο μέλλον προς το χειρότερο, αυτό είναι προφανές, διότι δεν υπάρχουν εναλλακτικές λύσεις. Η αμερικανοδανική κυβέρνηση θα επιδιώξει, με το πρόσχημα της μειωμένης κυριαρχίας, λόγω της κρίσης, να περάσει όσα περισσότερα μπορεί, με την Τουρκία, το Κυπριακό, τα Σκόπια, το μεταναστευτικό. Και προφανώς, το κοινωνικό πεδίο θα σκοτεινιάσει ακόμα περισσότερο.
     Ταυτόχρονα όμως είναι και ευκαιρία. Διότι απεδείχθη, και πολύ σύντομα, πως οι τεμενάδες του «Προέδρου της Σοσιαλιστικής Διεθνούς» ελάχιστα ενδιαφέρουν τις «αγορές» και τις Βρυξέλλες. Και αμέσως μετά το φιάσκο των Βρυξελλών ταξίδευσε προς τη Μόσχα! Διότι, άσχετα από τις εμμονές και τις δεσμεύσεις του Αμερικανο-δανού, είναι υποχρεωμένος να διαχειριστεί μια κρίση, στη διάρκεια της οποίας όλοι οι «φίλοι» του τον πούλησαν ξεδιάντροπα. Οι Αγγλο-αμερικάνοι προκάλεσαν την κρίση, με στόχο όχι μόνο την Ελλάδα αλλά και το ευρώ, ενώ οι Γερμανοί τον παρέδωσαν στο Δ.Ν.Τ. Τι να κάνει λοιπόν, είναι υποχρεωμένος με βαριά καρδία να τραβήξει «οδοιπόρος» για τη Μόσχα.
     Είναι μια ευκαιρία, μεσοπρόθεσμα, ν’ αρχίσουν οι Έλληνες να έρχονται στα συγκαλά τους. Να συνειδητοποιήσουν την ανάγκη για συλλογικές λύσεις, για επιστροφή στην παραγωγή, για επιστροφή στην παράδοσή τους· «παραδόξως», αυτές οι δύο κινήσεις συμβαδίζουν και μόνον εκσυγχρονιστές τύπου Σημίτη δεν το κατανοούν, οι οποίοι υποτίθεται πως επεδίωκαν τη στροφή προς την παραγωγή, την ίδια στιγμή που διέλυαν το ηθικό της υπόβαθρο, δηλαδή την αγάπη για την πατρίδα, το έδαφος, τον τόπο, την παράδοση. Οι πρώτες μεγάλες μάχες θα δοθούν σε δύο πεδία, εκείνο της εξωτερικής πολιτικής και το πεδίο του πολιτισμού, της ταυτότητας, της παράδοσης, διότι εκεί μπορούν πιο εύκολα και πιο σύντομα να κινητοποιηθούν οι πολίτες, δοθέντος μάλιστα ότι η παρούσα κυβέρνηση περιλαμβάνει στο εσωτερικό της, και από κεκτημένη ταχύτητα, το μεγαλύτερο ποσοστό εθνομηδενιστών, ξεπερνάει ακόμα και εκείνη του Σημίτη.
     Μεσοπρόθεσμα, θα ενισχυθούν οι τάσεις για επιστροφή στην παραγωγή, στην περιφέρεια, στην εγκατάλειψη του πιο άθλιου καταναλωτικού μοντέλου που γέννησε ο ανθρώπινος πολιτισμός, τάσεις που θα ενισχυθούν και από τους περιβαλλοντικούς και οικολογικούς καταναγκασμούς. Οι συνεταιρισμοί θα αρχίσουν να αποτελούν και πάλι ελκυστική και βιώσιμη πρόταση για τους αγρότες και τους βιοτέχνες, ενώ και η βιομηχανική παραγωγή μπορεί ίσως να ανακάμψει.
     Βέβαια, σε όλους αυτούς τομείς, μπορεί να συνεχιστούν οι αποσυνθετικές διαδικασίες, και να κατέβουμε και άλλα σκαλιά προς τα κάτω, αν μάλιστα υποστούμε και νέες εθνικές ήττες και ταπεινώσεις. Ωστόσο, με τον ένα ή άλλο τρόπο, θα ενισχυθούν και οι φωνές και οι απόπειρες για μια διαφορετική έξοδο από την κρίση.
     Πρέπει λοιπόν με επιμονή, αταλάντευτα, να επιμείνουμε άμεσα στις μεγάλες μάχες στο πεδίο της ιδεολογίας, μάχες που θα γίνουν πιο σκληρές και αποφασιστικές, ενώ, παράλληλα, να προετοιμάζουμε το έδαφος για ευρύτερες πολιτικές συγκροτήσεις που μεσοπρόθεσμα θα καταστούν δυνατές, δοθέντος ότι το δίπολο Καρατζαφέρη-ΣΥΡΙΖΑ έχει μπει σε κρίση. Ο μεν ΣΥΡΙΖΑ διότι χάνει το έδαφος του προοδευτικού «πολυπολιτισμού» και του εθνομηδενισμού, που του προσέφερε η ακμή της παγκοσμιοποίησης, και η πληθώρα των ευρωπαϊκών προγραμμάτων, ο δε Καρατζαφέρης διότι εγκατέλειψε τη λαϊκίστικη λεοντή και, στηρίζοντας ανοικτά τα κατασταλτικά μέτρα του ΠΑΣΟΚ, επιστρέφει στην ακροδεξιά του μήτρα.

 

ΣΗΜΕΙΩΣΗ
1. Γιώργος Καραμπελιάς, Η μικρομεσαία δημοκρατία, εκδόσεις Κομμούνα, Αθήνα, Δεκέμβρης 1982, σελ. 244.
2. Το παρόν άρθρο αναλύεται στην εκπομπή Ρήξη-κέλευθα της 22.2.10.

Αναδημοσίευση από το Άρδην τ.78 - Ημερομηνία δημοσίευσης: 23-02-10

Διαβάστε περισσότερα......

Κυριακή, 21 Φεβρουαρίου 2010

Βραχονησίδες Καλόγεροι : To "κλειδί" του Κεντρικού Αιγαίου

Καλόγεροι: Μικρή έκταση, τεράστια εθνική σημασία.

Βραχονησίδες. Αιγαίο. Μοιραία, με αυτές τις δυο λέξεις το μυαλό ταξιδεύει αυτομάτως στα διάσημα πλέον Ίμια τα οποία ταυτίστηκαν με τη λέξη βραχονησίδα (και με το ταπεινωτικό "ευχαριστώ"...) στη συνείδηση των περισσοτέρων Ελλήνων. Μικροσκοπικές νησίδες στη μέση του πουθενά, συνήθως γίνονται το αντικείμενο της προσοχής μας μετά από κάποια κρίση ή κάποιο περιστατικό με τους αρπακτικούς γείτονες. Πολλοί από αυτούς τους βράχους αποτελούν σημεία τεράστιας εθνικής σημασίας αντιστρόφως ανάλογης με μέγεθος τους. Ένα από τα χαρακτηριστικότερα παραδείγματα αποτελούν οι Καλόγεροι, φυτεμένοι όχι σε κάποια εσχατιά του αρχιπελάγους, αλλά ακριβώς στο κέντρο του.

Το μικρό αυτό δίδυμο αποτελείται από τον Μεγάλο Καλόγερο, ένα βράχο ύψος 36 μέτρων και εμβαδού 6 στρεμμάτων και τον Μικρό Καλόγερο 1400 μέτρα βορειοανατολικά του πρώτου, με ύψος 1 μέτρο και αβαθή τα οποία εκτείνονται μερικές δεκάδες μέτρα νότια. Οι βραχονησίδες δεσπόζουν του Κεντρικού Αιγαίου πελάγους απέχοντας 27 μίλια από τη Χίο (ανατολικά) και 23 μίλια από την Άνδρο (δυτικά)

Χάρτης του Κεντρικού Αιγαίου: στο κέντρο ακριβώς διακρίνουμε το όνομα "Καλόγεροι".
Με γαλάζιο χρώμα τα χωρικά ύδατα των 6nm

Ο πρώτος φάρος τοποθετήθηκε στον μεγάλο Καλόγερο το 1920, λόγω του κινδύνου που αντιπροσώπευαν τα απότομα βράχια στα παραπλέοντα σκάφη. Αργότερα κατασκευάστηκε μικρό κατάλυμα το οποίο για μια περίοδο κατοικείτο, καθώς σύμφωνα με τα νησιολόγια του Γ. Κ. Γιαγκάκη: «Κατά την απογραφή πληθυσμού της 16ης Οκτωβρίου 1940 ο μεγάλος Καλόγερος φέρεται να κατοικείται από 6 κατοίκους», «άνδρες, μάλλον του Πολεμικού Ναυτικού που επιτηρούσαν το Θαλάσσιο χώρο εν όψει Ιταλικής επίθεσης». Κατά τον Δεύτερο Παγκόσμιο πόλεμο οι Γερμανοί κατασκεύασαν δεξαμενές νερού και πυρομαχικών οι οποίες είναι εμφανείς μέχρι και στις μέρες μας. Την στρατιωτική χρήση της βραχονησίδας μαρτυρούν τα εκατοντάδες διάσπαρτα βλήματα και κάλυκες που είναι συναντά κανείς σε ολόκληρη την έκταση του βράχου.

Σήμερα ο Καλόγερος φιλοξενεί μικρό φάρο, ο οποίος συντηρείται τακτικά από την Υπηρεσία Φάρων του ΠΝ. Μάλιστα τον Νοέμβρη του 2006 έπεσε θύμα... κλοπής αφού άγνωστοι αφαίρεσαν τις μπαταρίες και άλλα κινητά στοιχεία του...

Χαλάσματα επί της βραχονησίδας. Σε πρώτο πλάνο ο ενοχλητικός ηλιακός συλλέκτης...
(φωτ Γιώργος Μισετζής)

Τα... επινίκια της Μαδρίτης

Είμαστε στο 1998, δύο μόλις χρόνια από την κρίση των Ιμίων με την οποία η Άγκυρα αποφάσισε να φέρει στο προσκήνιο τη θεωρία των γκρίζων ζωνών, το νέο όχημα της επεκτατικής της πολιτικής της στο Αιγαίο. Η ελληνική πολιτική ηγεσία ταπεινωμένη από το χαστούκι των Ιμίων κάνοντας πράξη την υπερήφανη πολιτική της εξημέρωσης του θηρίου, σύρεται στη Μαδρίτη (1997) όπου υπογράφει την ομώνυμη κατάπτυστη συμφωνία που αναγνωρίζει πλέον και επίσημα "νόμιμα και ζωτικά συμφέροντα της Τουρκίας στο Αιγαίο".

Ο φάρος και οι αποθήκες νερού και πυρομαχικών επί της βραχονησίδας.
(φωτ Γιώργος Μισετζής)

2 Ιανουαρίου 1998 : Ευέλικτη Πένσα στο Αιγαίο

Στις αρχές Ιανουαρίου 1998 λίγους μήνες μετά από τη Μαδρίτη, τα πρώτα αποτελέσματα του τραγικού αυτού λάθους μας χτυπούν την πόρτα... Με πρόσχημα τη μεγάλη ετήσια αεροναυτική άσκηση Ευέλικτη Πένσα των Τούρκων η Άγκυρα ανακοινώνει τη δέσμευση μεγάλων περιοχών στο Αιγαίο, μία εκ των οποίων περιλαμβάνει και εθνικό έδαφος! και πιο συγκεκριμένα τις βραχονησίδες Καλόγεροι... Η Αθήνα απαντάει με ένα από τα συνηθισμένα νερόβραστα διπλωματικά διαβήματα, στο οποίο δίνει πάτημα για μια πρωτοφανή σειρά ανακοινώσεων από το τουρκικό ΥΠΕΞ, το οποίο αρχικά μέσω του εκπροσώπου του αμφισβήτησε το εύρος του Εθνικού εναερίου χώρου.

Η άσκηση ξεκινά στις 2 Ιανουαρίου 1998 με δεκάδες παραβιάσεις του ελληνικού εναέριου χώρου και με φραστική επιθετικότητα, καθώς η Άγκυρα χρησιμοποιεί όλα τα διαθέσιμα μέσα για την αμφισβήτηση, κατά την πρώτη βδομάδα διεξαγωγής της, τόσο του εύρους των 10 ν. μιλίων του εθνικού εναέριου χώρου όσο και την ελληνική κυριαρχία σε μια σειρά από νησίδες και βραχονησίδες. Μάλιστα έφτασε σε σημείο να παρενοχλήσει με ζεύγος F-16, Ελληνικό ελικόπτερο Chinook το οποίο μετέφερε τον τότε ΥΠΕΘΑ Άκη Τσοχατζόπουλο από τη Χίο στα γειτονικά Ψαρά, στα πλαίσια περιοδείας στα νησιά του Ανατολικού Αιγαίου. Tις επόμενες ημέρες τις "σκληρές" ανακοινώσεις του Έλληνα κυβερνητικού εκπροσώπου και τωρινού υπουργού Δ. Ρέππα για "μη ευρωπαϊκή" συμπεριφορά της Τουρκίας ακολουθούν:

1. Ενημερωτικό σημείωμα του τουρκικού Υπουργείου Εξωτερικών (7.1.98), με το οποίο η Άγκυρα επαναφέρει το θέμα της συνέχισης του διαλόγου μεταξύ Τούρκων και Ελλήνων εμπειρογνωμόνων, με την παράκαμψη όμως της Προεδρίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

2. Δήλωση του εκπροσώπου του τουρκικού ΥΠΕΞ Ουτκάν (7.1.98): "δεν έχουν καμία νομική ισχύ τα σχέδια της Ελλάδας σε νησίδες και βραχονησίδες, που δεν ανήκουν στην κυριότητά της, με διεθνείς συμβάσεις. Είναι απαράδεκτο να προσπαθεί η Ελλάδα να αλλάξει το καθεστώς των γεωγραφικών σχηματισμών στο Αιγαίο με τετελεσμένα και μονομερείς ενέργειες. Χρειάζεται να διαπιστωθεί η κυριότητα των γεωγραφικών σχηματισμών, εκτός των παραπάνω, σύμφωνα με τις ισχύουσες διεθνείς συμβάσεις. Τα τελευταία εγχειρήματα έρχονται σε αντίθεση με τη δέσμευση που ανέλαβε η Ελλάδα στη Μαδρίτη για αποφυγή μονομερών ενεργειών στο Αιγαίο".

3. Ανακοίνωση του τουρκικού ΥΠΕΞ (8.1.98) κατά την οποία ζητείται από την Ελλάδα "να εμποδίσει τις επιθέσεις κατά της τουρκικής μειονότητας στη Δυτική Θράκη".

4. Aνακοίνωση του τουρκικού ΥΠΕΞ (8.1.98) με αφορμή τις δηλώσεις Πάγκαλου για το Κουρδικό, σύμφωνα με την οποία: "Η πολιτική καταπίεση που εφαρμόζει εδώ και χρόνια η Ελλάδα εναντίον της τουρκικής κοινότητας στη Δυτική Θράκη, μπορεί να είναι μόνο πηγή ντροπής για μια χώρα που θεωρεί τον εαυτό της πολιτισμένο. Συμβουλεύουμε τον Πάγκαλο που αναφέρθηκε στον Χίτλερ να ξανασκεφτεί το πώς οι ελληνικές αρχές είχαν παραδώσει με ευχαρίστηση(!) τους δεκάδες χιλιάδες Εβραίους που ζούσαν στην Ελλάδα στους στρατιώτες του Χίτλερ στέλνοντάς τους στα στρατόπεδα θανάτου".

Οι αποθήκες, όπως φαίνονται από την κορυφή του βράχου (φωτ Γιώργος Μισετζής)

Στο στόχαστρο οι νησίδες και οι βραχονησίδες του Αιγαίου

Προσπαθώντας να διασκεδάσει τις εντυπώσεις των επικίνδυνων ενεργειών της η Άγκυρα ξεκινά εκστρατεία κατασυκοφάντησης της Ελλάδας επιρρίπτοντας την ευθύνη για την ένταση στην Ελληνική πλευρά. Χαρακτηριστικό είναι δημοσίευμα της Τζουμχουριέτ (6.1.98) στο οποίο η ευθύνη για την ένταση αποδίδεται στον εποικισμό νησίδων από τους Έλληνες... "η Άγκυρα παρακολουθεί στενά και πολύ προσεκτικά, τις πληροφορίες ότι η Ελλάδα σχεδιάζει, να προχωρήσει σε εποικισμό ερημονησίδων και βραχονησίδων του Αιγαίου". Η εφημερίδα, επικαλούμενη αρμόδιους του τουρκικού Υπουργείου Εξωτερικών επισημαίνει: "Η Αθήνα επιδιώκει κάποια νέα προβοκάτσια. Κι αυτό γιατί δεν πρόκειται για μια απλή περίπτωση εγκατάστασης, αλλά για ένα σχέδιο που εντάσσεται στο γενικότερο στόχο της Ελλάδας να επεκτείνει τα χωρικά της ύδατα και να μετατρέψει το Αιγαίο σε ελληνική λίμνη".

Στις 2/12/98 ο εκπρόσωπος του τουρκικού ΥΠΕΞ κ. Ουτκάν, στη διάρκεια της εβδομαδιαίας ενημέρωσης των δημοσιογράφων αμφισβητεί ευθέως την ελληνικότητα των Καλόγερων επαναλαμβάνοντας τις τουρκικές θεωρίες περί εποικισμού βραχονησίδων στο Αιγαίο : "δεν έχουν καμία νομική ισχύ τα σχέδια της Ελλάδας σε νησίδες και βραχονησίδες, που δεν ανήκουν στην κυριότητά της, με διεθνείς συμβάσεις". Ο Τούρκος εκπρόσωπος αφού υπογράμμισε, την αναγκαιότητα "να διαπιστωθεί η κυριότητα των γεωγραφικών σχηματισμών, εκτός των παραπάνω, σύμφωνα με τις ισχύουσες διεθνείς συμβάσεις" κατάληξε -πάλι-: "Οι τελευταίες ενέργειες έρχονται σε αντίθεση με τη δέσμευση που ανέλαβε η Ελλάδα στη Μαδρίτη για αποφυγή μονομερών ενεργειών στο Αιγαίο"...

Γκραβούρα εποχής από τη βιβλιοθήκη της Χίου. "Calojerο": Το κέντρο του Αιγαίου

Η σημασία των Καλόγερων στο ζήτημα της υφαλοκρηπίδας

Στις αρχές του 2000 μετά από πρωτοβουλία του τωρινού πρωθυπουργού Γ. Παπανδρέου ξεκινάνε άτυπες συνομιλίες Ελλάδας-Τουρκίας μεταξύ των ΓΓ των Υπουργείων Εξωτερικών των δύο χωρών πρέσβεων Αναστάσιου Σκοπελίτη και Ουγούρ Ζιγιάλ. Τα αποτελέσματα των 34 γύρων μυστικών συνομιλιών για το Αιγαίο δεν δόθηκαν ποτέ στη δημοσιότητα με εξαίρεση ορισμένα στοιχεία που ήρθαν στο φώς το 2006 και τα οποία ουδέποτε διαψεύστηκαν από το ελληνικό ΥΠΕΞ. «Καθημερινή» (Στ. Λυγερός 4-6-2006).

Σύμφωνα με αυτά η γείτονα χώρα κατά τη διάρκεια των συνομιλιών ζητούσε η υφαλοκρηπίδα στο Βόρειο και Κεντρικό Αιγαίο (περιοχή στην οποία πιθανολογείται η ύπαρξη σημαντικών κοιτασμάτων πετρελαίου) να μοιραστεί μεταξύ των δύο χωρών ή να αποτελέσει αντικείμενο συνεκμετάλλευσης με καθορισμένα ποσοστά. Η περιοχή για την οποία γίνεται λόγος είναι τα διεθνή ύδατα μεταξύ Αγίου Όρους και Σιθωνίας στα βόρεια, τη νήσο Σκύρο στα δυτικά, τον Άγιο Ευστράτιο και τη Λέσβο στα ανατολικά και τη βραχονησίδα Καλόγεροι στα νότια...

Όμως τα κίνητρα της Άγκυρας σαφώς και δεν είναι μόνο οικονομικά καθώς η απόκτηση υφαλοκρηπίδας, αποκλειστικής οικονομικής ζώνης ή ακόμα και εναέριου χώρου αποτελεί πάγιο στόχο για γεωπολιτικούς λόγους. Η απόκτηση τέτοιων ερεισμάτων δυτικά των Ελληνικών νήσων του Ανατολικού Αιγαίου θα επέτρεπε τον εγκλωβισμό τους και σε δεύτερο χρόνο την αμφισβήτηση της κυριαρχίας ακόμα και επί των μεγαλύτερων από αυτών.

Κατά την 27η συνάντηση των γενικών γραμματέων των δύο υπουργείων, την άνοιξη του 2003, οι μυστικές επαφές για την παραπομπή του θέματος στη Χάγη είχαν ολοκληρωθεί και οι δύο πλευρές θα ζητούσαν από το Διεθνές Δικαστήριο να διευθετήσει γενικά το πρόβλημα της υφαλοκρηπίδας.

Στο σχετικό συνυποσχετικό όμως αναφερόταν ρητά ότι οι δύο πλευρές συναινούσαν να επιλυθούν εκτός από το ζήτημα της υφαλοκρηπίδας και όλα τα «παρεμπίπτοντα ζητήματα». Σύμφωνα με δημοσιεύματα της εποχής όταν ο Έλληνας πρέσβης ζήτησε διευκρινίσεις για το ποια είναι αυτά τα παρεμπίπτοντα ζητήματα, ο συνομιλητής του απέφυγε να τα κατονομάσει, δηλώνοντας γενικώς ότι "η Άγκυρα θα έχει το δικαίωμα να θέσει όποιο ζήτημα αυτή νομίζει. Και βεβαίως το Δικαστήριο θα κρίνει εάν αυτά που θα τεθούν από την τουρκική πλευρά είναι ή όχι παρεμπίπτοντα. Ακόμα και αν το Δικαστήριο τα κρίνει μη-παρεπίμπτοντα και δεν γνωμοδοτήσει, η Άγκυρα θα διατηρήσει ακέραιες τις θέσεις της επί αυτών"...

Ο αρχιτέκτονας των μυστικών συνομιλιών, Γ. Παπανδρέου

Οι διερευνητικές επαφές τελικά δεν κατέληξαν σε συμφωνία και σταμάτησαν αιφνιδιαστικά το 2003. Ο τότε ΥΠΕΞ κ. Παπανδρέου απέδωσε το γεγονός ότι δεν προχώρησε η συμφωνία στο ότι ο ίδιος και ο τότε πρωθυπουργός κ. Κ. Σημίτης έκριναν τον Δεκέμβριο του 2003 ότι λόγω της προεκλογικής περιόδου ο κ. Κ. Καραμανλής δεν θα την αποδεχόταν (link). Βεβαίως σημαντικό ρόλο έπαιξε και η εκτίμηση του Μαξίμου ότι συμφωνία με τους παραπάνω όρους θα συναντούσε σημαντικότατες εσωκομματικές αντιδράσεις.

Το Πίρι Ρέις στους Καλόγερους

Μετά το τέρμα των μυστικών συνομιλιών, η Άγκυρα επέστρεψε στις παλιές καλές δοκιμασμένες μεθόδους για να πιέσει τη φοβική ηγεσία των Αθηνών: απειλές χρήσης βίας και λεονταρισμοί. Τον Ιούλιο του ιδίου έτους (2003) το ερευνητικό σκάφος Πιρί Ρέις πραγματοποίησε έρευνες σε περιοχές της ελληνικής υφαλοκρηπίδας στο Κεντρικό Αιγαίο προσπαθώντας με αυτό τον τρόπο να εγγράψει αξιώσεις επί αυτής. Στις συγκεκριμένες έρευνες ένα από τα σημεία στα οποία έδειξε "ιδιαίτερο ενδιαφέρον" η Άγκυρα ήταν οι βραχονησίδες Καλόγεροι. Στις 11 Ιουλίου το πλοίο απέπλευσε από το λιμάνι του Τσεσμέ και κατευθύνθηκε προς το Κεντρικό Αιγαίο. Φτάνοντας στην περιοχή των Καλόγερων (8 μίλια βόρεια της βραχονησίδας) πραγματοποίησε νυχτερινές έρευνες με την ανοχή της μουδιασμένης Ελληνικής κυβέρνησης...

"Τυχαίες" παραβιάσεις...

Υπό το παραπάνω πρίσμα ίσως θα έπρεπε να συνεκτιμηθούν και οι συνεχόμενες παρενοχλήσεις ελληνικών μέσων ασκούμενων εντός του Πεδίου Βολής Άνδρου LDG-68, εντός του οποίου βρίσκεται ποιος άλλος; Φυσικά οι βραχονησίδες Καλόγεροι. Μόλις εχθές τουρκικά F-16 παρενόχλησαν Ελληνική φρεγάτα η οποία εκτελούσε πραγματικά πυρά εντός του ΠΒ. Ανάλογες παρενοχλήσεις έλαβαν χώρα και στο παρελθόν, ένεκα της γνωστής προσπάθειας των Τούρκων να καταργήσουν και τα μόνιμα πεδία βολής στο Αιγαίο, τα οποία στέκονται εμπόδιο στο σταδιακό γκριζάρισμα της περιοχής.

 

 

Τι μέλλει γενέσθαι;

Μετά από αυτή τη σύντομη αναδρομή στην ιστορία των Καλόγερων μέσα από τα ελληνoτουρκικά, πιστεύουμε γίνεται σαφές το πόσο μεγάλη σημασία έχουν αυτοί οι μοναχικοί βράχοι για τα Ελληνικά εθνικά συμφέροντα στην περιοχή του Αιγαίου. Υπό το πρίσμα της επανέναρξης μυστικών συνομιλιών μεταξύ Ελλάδας-Τουρκίας πάλι με πρωτοβουλία του Γ. Παπανδρέου (το δις εξαμαρτείν ουκ ανδρός σοφού-αλλά αυτό το ξέρουμε ήδη...) η ανάγκη προβολής της στρατηγικής τους αξίας κρίνεται επιτακτικότερη από ποτέ.

Αναδημοσίευση από το "Εν Κρυπτώ" - Ημερομηνία δημοσίευσης: 19-02-10

Διαβάστε περισσότερα......

Η νίκη της αληθούς Πίστεως

Αμέσως μετά την ανάληψη της εξουσίας η αυτοκράτειρα Θεοδώρα έθεσε ως πρωταρχικό μέλημα της πολιτικής της τη λύση της εικονομαχικής κρίσεως, αφού δεν απηχούσε πλέον πνευματικές και θρησκευτικές ανησυχίες και οι πολιτικοί λόγοι που την είχαν αναζωπυρώσει εξέλιπαν. Στην εικόνα: μικρογραφία από το Μηνολόγιο του αυτοκράτορος Βασιλείου Β' με παράσταση της εικονόφιλης αυτοκράτειρας Θεοδώρας, Ρώμη, Βατικανική Βιβλιοθήκη (από την Ιστορία του Ελληνικού Έθνους).

π. Γεώργιος Μεταλληνός

Στις 11 Μαρτίου 843 - πρώτη Κυριακή της Μ. Τεσσαρακοστής τότε - μία σύνοδος στην Πόλη «αναστήλωσε», ανάρτησε και πάλι στους στύλους των ναών, τις άγιες εικόνες, δίνοντας έτσι τέλος στην πολιτικοθρησκευτική αναστάτωση της εικονομαχίας (726 - 843). Πρωτοστάτησε μία γυναίκα, η αυτοκράτειρα Θεοδώρα, επιβεβαιώνοντας το γεγονός ότι οι γυναίκες, ως μόνιμος φορέας του πολιτισμού, σώζουν την πίστη! Η Θεοδώρα είχε οσιακά τέλη στη Μονή των Γαστρίων και ίσως κάποιοι να μη γνωρίζουν ότι το λείψανό της βρίσκεται ακέραιο και άφθαρτο στην Κέρκυρα.

     Ονομάστηκε «εορτή της Ορθοδοξίας» ως «νίκη της αληθούς Πίστεως», που προσφέρεται στον άνθρωπο ως δυνατότητα σωτηρίας, δηλαδή θέωσης. Η Ορθοδοξία είναι, σύμφωνα με τον αγιοπατερικό χαρακτηρισμό, «εργαστήριον αγιότητος», δηλαδή «εργοστάσιο παραγωγής Αγίων», ανθρώπων μεταμορφωμένων μέσα στη Θεία Χάρη, για να μπορούν να ζουν ως συν - άνθρωποι, ικανοί να δημιουργήσουν σχέσεις ισότητας και αδελφοσύνης. Όπου δε σώζεται αυτός ο άνθρωπος, ούτε αυθεντική κοινωνία μπορεί να υπάρξει. Στην Ορθοδοξία - όταν και όπου υπάρχει - σώζεται ένα τρισορθογώνιο σύστημα αναφοράς στο Θεό, το συνάνθρωπο και τον εαυτό μας, που συνιστά την ενότητα και ακεραιότητα του ανθρώπου (=σαότης/σωτηρία). Στην Ορθοδοξία των Αγίων μας δε σώζεται κανείς ατομικά, αλλά «διά του πλησίον». Αυτά γιορτάζουμε σήμερα...

«Ευρήκαμεν Ιησούν»

     Ορθοδοξία, όμως, είναι η εύρεση του Χριστού, ως Θεού και Σωτήρα. Αυτό σημαίνει ο λόγος του σημερινού Ευαγγελίου «ευρήκαμεν Ιησούν» (Ιω. 1,69). Είναι η εκπλήρωση της λυτρωτικής προσδοκίας σύνολης της ανθρωπότητας. Ο απ. Πέτρος, απολογούμενος ενώπιον του εβραϊκού Συνεδρίου, τόλμησε να πει: «Ουκ εστιν εν άλλω ουδενί η σωτηρία» - Κανείς άλλος δεν μπορεί να σώσει (Πρ. 4,11). Αυτό σημαίνει: Κανείς άλλος εκτός του Χριστού δεν μπορεί να οδηγήσει στη Θεογνωσία, στην αληθινή ένωση του ανθρώπου με το Θεό, του κτιστού με τον Άκτιστο. Στην Ορθοδοξία δε γνωρίζουμε το Θεό διανοητικά, στοχαστικά, αφηρημένα ως κάποιο απρόσιτο «πνεύμα», αλλά στο Θεάνθρωπο Χριστό, που ανήκει στην ιστορική πραγματικότητα και έγινε όμοιος με μας (άνθρωπος), χωρίς όμως την αμαρτία μας (Εβρ. 4,15). Η αμαρτία δεν ανήκει στην αρχική φύση του ανθρώπου, που έπλασε ο Θεός. Γι' αυτό στον αληθινό Χριστό δεν μπορεί να βρει κανείς χαρακτηριστικά και συμπεριφορές, όμοια με τα δικά μας, που ζούμε με την τραγικότητα της πτώσης. «Υπέρ άνθρωπον αυτού τα ανθρώπινα» διακηρύσσει ο αγιοπατερικός λόγος. Εκούσια προσέλαβε ο Χριστός τα «αδιάβλητα» (μη εφάμαρτα) πάθη μας: την πείνα, τη δίψα, τον πόνο, το θάνατο, τις συνέπειες δηλαδή της πτώσης, μετέχοντας έτσι στην ιστορική περιπέτειά μας, για να σώσει τον άνθρωπο και να αγιάσει την ιστορία. Ο Χριστός, που σώζει, είναι ο Χριστός των Αγίων μας, ως «Χριστός της πίστεως» αλλά και «της ιστορίας». Αυτόν το Χριστό συναντάμε στο Σώμα του, την Εκκλησία.

Προσωπική προσέγγιση

     Βέβαια, ο καθένας μπορεί να προσεγγίσει το Χριστό με το δικό του τρόπο, πλάθοντας - αυθαίρετα - το Χριστό, κατά το περιεχόμενο της καρδιάς του ή της διανοίας του (μεταφυσική κατανόησή Του). Σε αυτή την περίπτωση, όμως, προβάλλουμε στο Χριστό τα δικά μας πάθη και «τιμάμε» το Χριστό των παθών μας (ας θυμηθούμε το ελληνικό δωδεκάθεο). Πάντα το πρόβλημα της προσέγγισης του Θεού είναι ο άνθρωπος. «Δείξόν μοι τον άνθρωπόν σου, καγώ σοι δείξω τον Θεόν μου», απάντησε ο αρχαίος απολογητής (β΄ αι.) Θεόφιλος στον εθνικό συνομιλητή του Αυτόλυκο.

     Αν ο άνθρωπος δεν καθαρίσει την καρδιά του και δεν «πλησθή Πνεύματος Αγίου» (Πρ. 2,4) θα «βλέπει» το Χριστό μέσα από το πρίσμα της (αρρωστημένης) φαντασίας του.

     Οι άγιοι - άνδρες και γυναίκες - βλέποντας το Χριστό «εν καθαρά καρδία» «δοξάζουν» - δηλαδή φανερώνουν - τον αληθινό Χριστό και δε συντελούν, όπως εμείς οι διαστρεβλωτές της αγιότητας στο να «βλασφημήται ο Θεός εν τοις έθνεσιν» (Ρωμ. 2,24). Δεν ξέρω, αλήθεια, αν, κάθε φορά που συκοφαντείται ο Χριστός, μπορούμε οι λεγόμενοι χριστιανοί να αναζητήσουμε την αιτία στην αντίχριστη συμπεριφορά μας (βλ. Ρωμ. 2,17 - 23)...

Ιεραποστολική μαρτυρία

     Η αληθινή σχέση του ανθρώπου με το Σωτήρα Χριστό βεβαιώνεται μέσα στην ιστορία της Εκκλησίας ως ιεραποστολική μαρτυρία και (πρόσ)κληση σ' εκείνον: «Έρχου και ίδε» (Ιω. 1,46). «Ουαί μοι, εάν μη ευαγγελίζωμαι» - αλίμονό μου, αν δεν κηρύττω το ευαγγέλιο του Χριστού - ομολογούσε ο απ. Παύλος στους Έλληνες της Κορίνθου (Α΄ Κορ. 9,15). Στον Παύλο, άλλωστε, οφείλει τον εν Χριστώ φωτισμό της και όλη η Ευρώπη. Σ' αυτόν, που συνέχισε - με έναν άλλο τρόπο - το έργο του Μ. Αλεξάνδρου προς τη Δύση. Γι' αυτό ίσως μοιράζεται και ο Παύλος τις εναντίον του Χριστού επιθέσεις! Άλλο το πώς κατάντησε το χριστιανισμό - και το Χριστό - του Παύλου η Ευρώπη! Είναι, πάντως, εύστοχη η σύνδεση της «Κυριακής της Ορθοδοξίας» με την ιεραποστολή, ως έκφραση της «εν Χριστώ εμπειρίας» («ευρήκαμεν Ιησούν») και κλήση στην «εν Χριστώ» σωτηρία («έρχου και ίδε»). «Ίδε» όμως σημαίνει «Ζήσε»...

Αναδημοσίευση από την Kαθημερινή - Ημερομηνία δημοσίευσης: 19-03-00

Διαβάστε περισσότερα......