Κυριακή, 30 Μαΐου 2010

Η ελληνική τραγωδία και ο ρόλος των αρίστων

Ο Μίκης Θεοδωράκης γράφει με αφορμή τα βιβλία του Β. Μαρκεζίνη
Μίκης Θεοδωράκης

Βασίλειος Μαρκεζίνης, Επικοινωνιακή διπλωματία και διπλωματία βάθους   Βασίλειος Μαρκεζίνης, Σκιές από την Αμερική
Βασίλειος Μαρκεζίνης, Επικοινωνιακή διπλωματία και διπλωματία βάθους (Δημοσιευμένα και αδημοσίευτα άρθρα και δοκίμια σύγχρονου προβληματισμού), Εκδοτικός Οίκος Α. Α. Λιβάνη   Βασίλειος Μαρκεζίνης, Σκιές από την Αμερική (Άρθρα και δοκίμια πάνω στον σύγχρονο αμερικανικό επεκτατισμό), Εκδοτικός Οίκος Α. Α. Λιβάνη

Οταν ρωτήθηκα για τη σημερινή κρίση, απάντησα ότι είμαι βαθύτατα απογοητευμένος και για πρώτη φορά τόσο ανήσυχος για την ίδια την ύπαρξη της χώρας μας από πάσης απόψεως, ιστορικής, μορφωτικής, πολιτιστικής, ακόμα και εδαφικής. Κι αυτό γιατί για πρώτη φορά ίσως στην ιστορία μας είναι τόσο χαμηλά, σχεδόν ανύπαρκτα τα στοιχεία του ήθους, της μόρφωσης και του πολιτισμού, δηλαδή οι τρεις πυλώνες που συντελούν, ώστε μια κοινωνία, ένας λαός, να αποτελεί μια υπολογίσιμη δύναμη παραγωγής πλούτου, υλικού και πνευματικού.

Συνολική ευθύνη

Οι λόγοι είναι πολλοί, και τα λάθη που συντελέσθηκαν τις τελευταίες δεκαετίες, τότε που αντιμετωπίσαμε τις μεγαλύτερες τραγωδίες αλλά και τις σημαντικότερες ιστορικές ευκαιρίες, βαραίνουν όλους τους Ελληνες, ανεξαρτήτως των «πιστεύω» και της θέσης του καθενός, γιατί όλοι τελικά γνωρίζαμε τι συμβαίνει και ποια είναι τα λάθη που μας οδήγησαν από το κακό στο χειρότερο. Κατά τη γνώμη μου έχουν την ίδια ευθύνη οι ηγέτες και οι οπαδοί, ο ψηφιζόμενος και ο ψηφίζων, ο αποφασίζων και ο εκτελών. Σε κάθε κοινωνία δεν είναι δυνατόν να υπάρχουν αμέτοχοι θεατές και όσοι υπάρχουν, είναι ίσως όχι μόνο οι πιο επικίνδυνοι αλλά και οι πιο θλιβεροί.

Κατά την άποψή μου το μέγιστο λάθος που μας ακολουθεί σε όλη τη διάρκεια του ελληνικού έθνους, είναι η συστηματική περιφρόνηση από μέρους των πολιτών προς τους αρίστους, με συνέπεια την επιλογή των μετριοτήτων και συχνά ανίκανων στις θέσεις των κάθε λογής «οδηγών» (ταγών) πολιτικών, επιστημόνων, διανοουμένων και γενικά όλων αυτών που αποτελούν την καθεστηκυία τάξη, στην οποία ένας λαός εμπιστεύεται τις τύχες του.

Κι αυτό συμβαίνει σ’ ένα λαό από τους περισσότερο πολιτικοποιημένους και ενδιαφερομένους για τα κοινά λαούς του κόσμου, που σε καθαρά ατομική βάση πρέπει να έχει πολύ υψηλό δείκτη στην έφεση για προκοπή, για μόρφωση, πολιτισμό και γενικά ενδιαφέροντα που συνδέονται με την πρόοδο τόσο σε ατομική όσο και σε συλλογική βάση.

Σ’ αυτές τις σκέψεις με οδήγησε η απρόσμενη γνωριμία μου με έναν άριστο επιστήμονα που γνωρίζω και θαυμάζω, τον Βασίλειο Μαρκεζίνη, που τον θεωρώ υπόδειγμα σύγχρονου Ελληνα που αποδεικνύει έμπρακτα τους πνευματικούς θησαυρούς που διαθέτει σήμερα η χώρα μας και που δυστυχώς το εθνικό μας κόμπλεξ τους υποχρεώνει να χαρίζουν τα δώρα τους στους ξένους. Ομως εκείνος μπροστά στη σημερινή τραγωδία του λαού και της χώρας μας, αισθάνθηκε το χρέος να γυρίσει κοντά μας και να μας χαρίσει δύο βιβλία του («Επικοινωνιακή Διπλωματία και Διπλωματία Βάθους» και «Σκιές από την Αμερική»), εθνικής θα έλεγα εμβελείας, με τα οποία προσπαθεί στο παρά πέντε να μας κάνει να ξυπνήσουμε από τον λήθαργο πριν πέσουμε στον γκρεμό.

Ασυμβίβαστοι πατριώτες

Ομολογώ ότι τα διάβασα με ψυχική αγωνία, θα έλεγα, γιατί «φοβόμουν» ότι θα μου αποκάλυπταν ότι η διαίσθησή μου για τις εθνικές τραγωδίες που είναι μπροστά μας, θα μεταβαλλόταν σε βεβαιότητα έπειτα από τις επιστημονικές αναλύσεις ενός σοφού Ελληνα, που στο βάθος μας καλεί να αλλάξουμε νοοτροπία και να γυρίσουμε την πλάτη στη μετριότητα και την ανικανότητα που μας διαφεντεύουν και να αναζητήσουμε τη σωτηρία της πατρίδας μας στους δεκάδες αρίστους, ξεπερνώντας τις καταστροφικές αναστολές που τους τοποθέτησαν στη ναφθαλίνη, αυτούς τους γνωστούς-άγνωστους σοφούς που ζουν παραμερισμένοι ανάμεσά μας, που συμβαίνει να διαθέτουν την πολυτιμότερη για μένα ιδιότητα: είναι βαθύτατα Ελληνες και ασυμβίβαστοι πατριώτες. Διότι τελικά περί αυτού πρόκειται: Πρέπει να σώσουμε την πατρίδα μας και από την οικονομική κρίση αλλά και από τα προδοτικά σχέδια που εξυφαίνονται στο σκότος από δυνάμεις και πρόσωπα που χρησιμοποιούν αυτήν ακριβώς την κρίση εις βάρος των πιο ιερών εθνικών μας συμφερόντων.

Αναδημοσίευση από την Kαθημερινή - Ημερομηνία δημοσίευσης: 16-05-10


Share/Save/Bookmark

1 σχόλιο:

omniscient είπε...

Ολα αυτα τα ωραια, πατριωτικα λογια των τελευταιων μηνων τα ακυρωσε ο Μικης μεσα σε μια μερα με το να "ευλογησει" με την παρουσια του την επισκεψη του Ερντογαν. Αν μαλιστα το εκανε με ανταλλαγμα και μονο την ταινια που ανακοινωθηκε αμεσως μετα οτι θα γυριστει για την ζωη του, τοτε αποδεικνυεται πολυ πιο φτηνος απο ο,τι θα περιμενε και ο χειροτερος εχθρος του. Γιατι με τις ανησυχιες που ειχε εκφρασει τον τελευταιο καιρο, κανεις δεν μπορει να ισχυριστει οτι τον ξεγελασαν.