Παναγιώτης Ήφαιστος
Η Αφροδίτη της Μήλου περιτυλιγμένη από την γαλανόλευκη και το δάκτυλο να κάνει την γνωστή χειρονομία. "Απατεώνες στην Ευρω-οικογένεια", είναι ο τίτλος. Ακόμη μια ψηφίδα στο πάζλ της κρίσης της ΟΝΕ. Ακούοντας τις ειδήσεις πρόσεξα μια αδικαιολόγητη υπεραντίδραση, ακόμη και του προέδρου της ελληνικής Βουλής. Ως αναλυτή της ΕΕ το γεγονός αυτό δεν μου προξενεί την παραμικρή εντύπωση. Σε κοντά δέκα βιβλία έχω εξηγήσει επανειλημμένα ότι η Πολιτική Ενωση της Ευρώπης απαιτεί ευρωπαϊκή ανθρωπολογία κάτι που όχι μόνο δεν συμβαίνει αλλά συμβαίνει το ακριβώς αντίθετο. Δηλαδή, ο καθείς αναπτύσσει την δική του εθνική κοσμοθεωρία και τις δικές του συμβατές με αυτές ηθικοκανονιστικές δομές. «Οι ίδιες οι κοινωνίες των κρατών-μελών», υποστήριξα στο 6 κεφάλαιο του βιβλίου Κοσμοθεωρία των Εθνών, «όρισαν και οριοθέτησαν τα φυσιογνωμικά χαρακτηριστικά της ΕΕ: Η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν είναι ένα διεθνιστικό εγχείρημα. Είναι αντίθετα ένα πρότυπο εθνοκρατοκεντρικού διεθνούς συστήματος, το οποίο ορίζεται, προσανατολίζεται και μετασχηματίζεται διακυβερνητικά. Εξ αντικειμένου, η υπερεθνική ανθρωπολογία είναι μηδενική, δηλαδή δεν υπάρχει μία ευρωπαϊκή κοινωνική οντότητα, αλλά τόσες όσα και τα κράτη-μέλη και τόσες εθνικές κοσμοθεωρίες όσα και τα έθνη. Η ανθρωπολογική ετερότητα των εθνικών κοινωνιών βαθαίνει ολοένα και περισσότερο αναδεικνύοντας ολοένα και εντονότερα τα εθνοκρατοκεντρικά χαρακτηριστικά του εγχειρήματος της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης». ... «Οι βαθύτατα εμπεδωμένες ιδιότητες της εθνοκρατοκεντρικά δομημένης ΕΕ επιτάσσουν αυστηρό έλεγχο των υπερεθνικών οργάνων και μηδενικές ανεξάρτητες δικαιοδοσίες για τα τελευταία. Επιπλέον, αποτελεσματική ευρωπαϊκή διακυβέρνηση, η οποία διαφυλάττει στοιχειωδώς τη δημοκρατική τάξη, επιτάσσει εξορθολογισμό των διακυβερνητικών αποφάσεων και συνάμα εξορθολογισμό της δημοκρατίας στο επίπεδο των κρατών-μελών.»... «Ακόμη και το παραμικρό παραστράτημα προς ανεξαρτησία των υπερεθνικών οργάνων είναι αυτοκτονικός πολιτικός ανορθολογισμός και πολιτική ανωμαλία. Μόνο παρωχημένα ιδεολογήματα θα μπορούσαν να υποστηρίζουν τέτοιες πολιτικές εκτροπές, που αναπόδραστα οδηγούν σε κατεξουσιασμό, αναποτελεσματικότητα και βραδύκαυστη εκκόλαψη δεσποτικών αξιώσεων. Οι οντολογικές ιδιότητες της ΕΕ επιτάσσουν ότι είτε η Ευρώπη θα είναι εθνοκρατοκεντρικά οργανωμένη σύμφωνα με τις κοινωνικές της προϋποθέσεις είτε θα διολισθαίνει άλλοτε αργά και άλλοτε ταχύρυθμα στη σύγχυση και στην αδυναμία. Η διολίσθηση σε πολιτικό ανορθολογισμό και η διεύρυνση της απόστασης της εξουσίας από την κοινωνία προκαλεί, επιπλέον, τάσεις προς λαϊκισμό»... «Ένα άλλο σημαντικό ζήτημα, που θέτουν τυχόν ανορθολογικοί υλιστικοί βηματισμοί που παραγνωρίζουν τον εθνοκρατοκεντρικό χαρακτήρα της ΕΕ, είναι ο τρόπος που επηρεάζουν τη δύσκολη σχοινοβασία των ευρωπαϊκών κρατών στο πεδίο των πολιτικοστρατηγικών εξελίξεων, που αφορούν τόσο ζητήματα πλανητικής κατανομής ισχύος και συμφερόντων όσο και ενδοευρωπαϊκά διλήμματα ασφαλείας μεταξύ των μεγάλων δυνάμεων της Ευρώπης. Συνδυασμός μιας κατάστασης προχωρημένου μεταμοντέρνου ροκανίσματος των ανθρωπολογικών προϋποθέσεων και μιας πολιτικοδιπλωματικής ή οικονομικής κρίσης μπορεί να προκαλέσει μεγάλες πολιτικές ταλαντεύσεις ή και πολύ περισσότερα. Όσοι μελέτησαν χωρίς διαστρεβλωτικούς φακούς την περίοδο από το 1945 μέχρι τις μέρες μας θεμελίωσαν ότι τέτοιες οριακές καταστάσεις ήταν πολύ συχνές». ... «Σίγουρα, υπάρχουν διαβρώσεις του ευρωπαϊκού διακρατικού ορθολογισμού. Προσθέτουμε ότι αν υπάρχει κάποιος λόγος για να χρηματοδοτούνται μελέτες για την ευρωπαϊκή ολοκλήρωση και για να δεσμεύονται δημόσιοι πόροι για πανεπιστημιακά τμήματα διεθνών σπουδών, είναι η διεξαγωγή βασανιστικών εμπειρικών μελετών, που θα καταδεικνύει από τη μία πλευρά τις οντολογικές ιδιότητες της ΕΕ και από την άλλη τα διεθνιστικά ελαττώματα και ελλείμματα των Κοινοτικών θεσμών καθώς και του τρόπου με τον οποίο θίγονται τα εθνικά συμφέροντα των μελών». ... «Τρίτον, η σχεδόν απόλυτη επιβεβαίωση του εθνοκρατοκεντρικού φαινομένου καταμαρτυρείται από τη μηδενική υπερεθνική ανθρωπολογία στο επίπεδο των υπερεθνικών δομών και από τη νομικοπολιτική αποτύπωση των αποφάσεων πολλών δεκαετιών στο επίπεδο της διαδικασίας ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης. Η θέση που εκφράσαμε πιο πάνω ότι οι ανεξάρτητες αρμοδιότητες των υπερεθνικών οργάνων πρέπει να είναι μηδενικές αφορά ζωτικά το κατά πόσο η ΕΕ θα συνεχίσει να αναδεικνύεται ως ένα πρότυπο μετανεοτερικό παράδειγμα ή κατά πόσο, όπως συμβαίνει με κάθε υλιστική νοηματοδότηση της πολιτικής, θα αποσυντεθεί κάτω από το βάρος των αντιθέσεων και αντιφάσεων μιας λειψής υλιστικά νοούμενης δημόσιας σφαίρας».
Το πόσο διεστραμμένη –οικονομικά, πολιτικά και ανθρωπολογικά– είναι η ΟΝΕ το υποστήριξα ξανά και ξανά σε πολλές μονογραφίες μου για να εισπράξω ύβρεις. Σταματώ όμως εδώ και αφιερώνω την εκτροχιασμένη Αφροδίτη της Μήλου σε όσους πίστεψαν ότι μέσα από θεσμούς θα δημιουργήσουν ευρωπαϊκή ανθρωπολογία, ευρωπαϊκό πατριωτισμό και κατάργηση των εθνών της Ευρώπης. Η εξωπραγματική δημόσια σφαίρα τους δακτυλοδείχνεται από την ευρωεκτροχιασμένη Αφροδίτη της Μήλου. Όσον με αφορά ούτε θα έριχνα μια ματιά σε τέτοια αίσχη αν δεν είχαμε εξέγερση ακόμη και του προέδρου της Ελληνικής Βουλής. Θα δουν πολλά τέτοια ακόμη οι Ευρωπαίοι αν αφήσουν κάποιους ιδεολογικά κολλημένους να επηρεάζουν τις αποφάσεις. Ο οικονομικοπολιικός ανορθολογισμός θα φέρει πολύ χειρότερα αν δεν υπάρξει εθνοκρατοκεντρικός εξορθολογισμός της ΕΕ, ενός κατά τα άλλα ορθά κινούμενου διακρατικού εγχειρήματος.
Αναδημοσίευση από το www.ifestosedu.gr - Ημερομηνία δημοσίευσης: 23-02-10
Σχετικά:
1. FOCUS, Betrüger in der Euro-Familie, 20.2.10 [NewsIt Video]
2. Επίσημη διαμαρτυρία του Φ. Πετσάλνικου στον Γερμανό πρέσβη για τα αρνητικά γερμανικά δημοσιεύματα, 22.2.10
1 σχόλια:
Καταρχάς εγώ πιστέυω ότι πρέπει να διαχωρίσουμε το περιεχόμενο του άρθρου του περιοδικού, από τον τρόπο με τον οποίο επενδυθηκε φωτογραφικά (με το άγαλμα της Αφροδίτης της Μήλου.) Πιστέυω ότι οι κατηγορίες που μας προσάπτουν τόσο οι Γερμανοί, όσο και οι Ευρωπαίοι γενικότερα είναι απολύτως βάσιμες, τη στιγμή μάλιστα που ώς χώρα έχουμε παρουσίασει ένα εξαιρετικά αρνητικό προφίλ στην Ε.Ε. Το γεγονός της παρουσίασης πλαστών στοιχείων στην Κομμισιόν και το ότι σπανίως, ως κράτος, φέρνουμε εις πέρας αυτά στα οποία έχουμε δεσμευτεί, σαφώς και μας καθιστούν "απατεώνες" της Ευρωπαϊκής οικογένειας. Αντί λοιπόν να εξετάσουμε τους χαρακτηρισμούς αυτούς και να επιδοθούμε στην εύρεση λύσεων, προτιμούμε, σε ένα εθνικιστικό παραλήρημα, να εφευρίσκουμε φτηνές δικαιολογίες για να αντικρούσουμε αυτά για τα οποία μας κατηγορούν. Οι συνηθέστερες: "Οι Γερμανοί βγάζουν το άχτι τους επάνω μας, γιατί εμείς τους εμποδίσαμε ΤΟ 1940" ή "Θα βγουν να μιλήσουν τώρα και οι φασίστες". Ως πότε σαν λαός θα συνεχίσουμε να επαναπαυόμαστε " στο ένδοξο παρελθόν" το οποίο επικαλούμαστε διαρκώς όταν δεν μπορούμε να δικαιολογηθούμε. Πληροφορικά και μόνο, η Γερμανία όπως και ο υπόλοιπος δυτικός κόσμος (Εκτός του... Ελλαδιστάν) είναι κράτη στα οποία οι δημοκρατικοί θεσμοί και αξίες λειτουργούν και αξιοποιούνται πολύ καλύτερα από ότι στη γεννέτειρά τους. Η αποτελεσματικότητα των διπλωματικών μας θέσεων συνίσταται στη σταθερή τους θεμελίωση, με σύγχρονα επιχειρήματα και όχι στις σαθρές βάσεις που προσφέρει το παρελθόν. Στις σελίδες της Ιστορίας όλων των λαών συναντά κανείς μελανά σημεία, ακόμα και στις ελληνικές (Αν και οι Έλληνες το αρνούνται συστηνατικά). Η μόνη κατηγορία που θα μπορούσε διπλωματικά να έχει ισχύ είναι το γεγονός ότι οι Γερμανοί, με το βεβαρυμένο ποινικό τους μητρώο (βλέπε σκάνδαλα Siemens) δεν είναι σε θέση να προβαίνουν σε τέτοιες ενέργειες. Προσωπικά λοιπόν, δεν εξεπλάγην καθόλου από τις κατηγορίες αυτές και έλπίζω ότι δεν θα περιοριστούμε στις εθνικιστικές μας αερολογίες αλλά θα λάβουμε άμεσα μέτρα.
Φυσικά όσον αφορά στην εικόνα του αγάλματος της Αφοδίτης της Μήλου η γώμη μου συμπίπτει απόλυτα με αυτή των υπόλοιπων αγανακτισμένων Ελλήνων. Είναι στην καλύτερη περίπτωση ατυχής και στη χειρότερη χυδαία η επιλογή της ανάμειξης του αρχαίου ελληνικού πολιτισμού σε αυτή τη λαίλαπα κατηγοριών, δεδομένου μάλιστα του ότι το συγκεκριμένο άγαλμα είναι μακρία από την Ελλάδα. Η εμφάνιση του σε ένα από τα σοβαρότερα γερμανικά περιοδικά, που πωλεί χιλιάδες αντίτυπα εβδομαδιαίως είναι απαράδεκτη και διαψεύδει και την γερμανική κουλτούρα και το επίπεδό των Γερμανών.
Δημοσίευση σχολίου