Παρασκευή, 30 Οκτωβρίου 2009

Η ιλιαδορωμέηκη πολιτική επιστήμη στον Μακρυγιάννη

Θεόδωρος Ι. Ζιάκας

(Εισαγωγή στο δοκίμιο του Κώστα Ζουράρι για τον Μακρυγιάννη με τίτλο: Να την χέσω τέτοια λευτεριά, οπού θα κάμω εγώ εσένα πασιά! Και υπότιτλο: ώ μέγ’ αναιδές, κυνώπα, κερδαλεόφρον!)

Κώστας Γ. Ζουράρις - Να την χέσω τέτοια λευτεριά, οπού θα κάμω εγώ εσένα πασιά!

Δεν θα σας μιλήσω για τον Κώστα Ζουράρι ως αγαπητό Φίλο. Ούτε για τον Ζουράρι - τηλεοπτικό προβοκάτορα. Ούτε βέβαια για τον Ζουράρι – Δον Κιχώτη της τρέχουσας πολιτικής. Που τελευταία εξεστράτευσε μαζί με τον Παπαθεμελή εναντίον των πολιτικών μας ανεμομύλων.

Θα σας μιλήσω για τον Ζουράρι επιστήμονα. Γιατί αυτό που πριν απ’ όλα υπολήπτομαι στον Ζουράρι είναι η επιστημοσύνη του. Η ρωμέηκη επιστημοσύνη που την γνώρισα από τα επιστημονικά του συγγράμματα: τη Θεοείδεια παρακατιανή, τα Άθλια Άθλα Θέμεθλα, το Νυν αιωρούμαι και τώρα το δοκίμιό του για τον Μακρυγιάννη.

Πριν έρθω στο επιστημονικό αντικείμενο ας αναφερθώ πρώτα στον τόπο και το χρόνο του θέματος.

Το παρόν είναι ένα βιβλίο για τον Μακρυγιάννη. Τον Μακρυγιάννη που μας τον αποκάλυψε η Γενιά του '30. Όταν η λογοτεχνική και καλλιτεχνική αυτή γενιά έψαχνε για την ταυτότητα του Τόπου της. –Όπως έκανε κι όλος ο κόσμος τον Μεσοπόλεμο, όταν είχε καταρρεύσει η τότε «παγκοσμιοποίηση» και αναζητούσε ο καθένας τις δικές του δυνάμεις για να στηριχτεί. Ή αλλιώς: τότε που ήταν η πρώτη μεγάλη υποστροφή της Νεωτερικότητας από τον μοντέρνο ατομικισμό στον μοντέρνο κολεκτιβισμό.

Όλοι οι εκπρόσωποι αυτής της Γενιάς εξαίρουν το φρόνημα του Μακρυγιάννη και προπαντός την εκπληκτική του γλώσσα. Τη γλώσσα του αγράμματου αυτού Ήρωα του ‘21.

Το λαϊκό και το εθνικό, η παράδοση και η δημιουργία, δεν είχαν ακόμη τότε χωρίσει εντελώς τα τσανάκια τους στα μυαλά των μορφωμένων μας. Δεν ήταν όπως συμβαίνει σήμερα που αυτά τα δίπολα κονταροχτυπιούνται μέσα τους και πάνω από το Τίποτα. Σήμερα που η όποια αναφορά στα κείμενα της Γενιάς του 30, είτε για τον Παπαδιαμάντη είτε για τον Μακρυγιάννη, μοιάζουν ακατανόητη οπισθοδρομική εμμονή.

Αλλά μήπως απλώς συνεχίζει κι ο Ζουράρις στο ρυθμό της Γενιάς του 30; Όχι, αν και πολύ την υπολήπτεται αυτή τη Γενιά.

Κάνει κάτι που ποτέ δεν έκανε η Γενιά του ’30. Ούτε κανείς από τους κατοπινούς υμνωδούς της. Κάνει κάτι άλλο, που το έχουμε μάλιστα πολύ ανάγκη σήμερα, που αιωρούμαστε επικίνδυνα πάνω από το Μηδέν: Μας μιλά για την πολιτική σκέψη του Μακρυγιάννη, όπως αυτή αναδύεται ολοζώντανη στα Απομνημονεύματά του.

Είναι δυνατόν να έχει επιστημονική αξία η πολιτική σκέψη του αγράμματου οπλαρχηγού του ‘21;

Μοιάζει παραδοξολογία, αλλά η αλήθεια είναι ότι ο Μακρυγιάννης βάζει κάτω όλους τους προφεσόρους μας, δικούς και ξένους. Αυτό είναι το πρώτο μεγάλο μάθημα από την ανάλυση του Ζουράρι. Όποιος δεν με πιστεύει ας μελετήσει Μακρυγιάννη με τη βοήθεια του Ζουράρι και θα καταλάβει. Ιδού η Ρόδος ιδού και το πήδημα.

Το δεύτερο μεγάλο μάθημα από την ανάλυση του Ζουράρι είναι ότι η επιστημονική σκέψη του Μακρυγιάννη συμπίπτει, παραδόξως, με ό,τι βρίσκουμε στην Ιλιάδα και στον Θουκυδίδη.

Δύο τινά μπορούν να εξηγήσουν το παράδοξο:

      Ή ότι ο Μακρυγιάννης ήταν ξεσκολισμένος μελετητής του Ομήρου και του Θουκυδίδη, πράγμα βεβαίως αδύνατο, αφού ήταν εντελώς αγράμματος.

      Ή τους βύζαξε με το γάλα της μάνας του, στα πλαίσια του τοπικού του Κοινού. Και απλώς επιμαρτυρεί την επιστήμη της κεντρικής παράδοσης του ελληνικού πολιτισμού, της ενσωματωμένης στην κοινοτική κουλτούρα.

Το δεύτερο βέβαια συμβαίνει. Πράγμα απολύτως φυσιολογικό. Μας φαίνεται παράδοξο επειδή την αγνοούμε πλέον τη σπουδαία αυτή παράδοση. Όπως αγνοούμε και τον πολιτειακό της φορέα αυτής: τα Κοινά των Ελλήνων. Τα Κοινά που ήταν ζωντανά από το 800 π.Χ. μέχρι το 1833, που τα καταργήσαμε για να επιβιβαστούμε κακήν κακώς στο πολιτισμικό διαστημόπλοιο της Νεωτερικότητας.

Επειδή είναι Κοινός ο Λόγος, λέει ο Ηράκλειτος, ζουν οι μέτοχοί του ως ιδίαν έχοντες φρόνησιν. Ως πολίτης/οπλίτης/οπλαρχηγός του Κοινού μετέχει στον Λόγο του. Και μεταβάλλεται, ο εντελώς αγράμματος, σε έναν από τους πιο μορφωμένους του καιρού του, κατά τη σημαδιακή διατύπωση του Σεφέρη.

Κάτι παραπάνω: Ο Μακρυγιάννης είναι και ιδιοφυής κατά χάριν (έχει χάρισμα) προβάλλει στην ελληνική ιστορία σαν η τελευταία κορυφή της μακράς πολιτειολογικής οροσειράς, που ξεκινά με τον Όμηρο, κορυφώνεται με τον Θουκυδίδη και διασχίζει το Βυζάντιο, με ψηλότερη εκεί κορφή τον Πατριάρχη Φώτιο.

Το βιβλίο αναλύει τα επιστημολογικά σχήματα του Μακρυγιάννη, κάνοντας συνεχώς φλας μπακ στην Ιλιάδα, στον Θουκυδίδη και στους Έλληνες Πατέρες: στη νηπτική τους διάκριση και στον αντιμανιχαϊσμό τους. Για να μας αφήσει άναυδους μπρος στις απίστευτες εννοιολογικές συμπτώσεις, που πιστοποιούν όχι κάποιο «θαύμα» ή κρυμμένο «μυστικιστικό νήμα», αλλά την πολύπαθη εθνική συνέχεια των Ελλήνων στο επίπεδο της πολιτικής τους παράδοσης (κουλτούρας και σκέψης).

Είπα στην αρχή ότι μας δίνει κάτι που πολύ μας χρειάζεται. Γιατί:

Διότι, άρθρο πρώτο της ιλιαδορωμέηκης επιστήμης: Το πολιτικό πεδίο είναι χαοτικό, ασταθές και ρευστό, γεμάτο αόρατες δίνες -ή «μαύρες τρύπες» επί το νεωτερικότερον. Που άμα πέσεις μέσα δεν ματαφαίνεσαι. Έχουσι γαρ ταραγμόν αι φύσεις βροτών. Άρα: το πρόβλημα είναι εδώ ότι δεν ξέρεις πού πατάς και πού πηγαίνεις. Δεν ξέρεις τι σου ξημερώνει.

Διότι, άρθρο δεύτερο της ιλιαδορωμέηκης επιστήμης: πρέπει να γνωρίζεις τα βασικά για τη φύση του πολιτικού πεδίου αν θέλεις να φαίνεσαι και να ματαφαίνεσαι, μέσα σ’ αυτό. Να ξέρεις δηλαδή ποιο είναι το αντικείμενο, τα κίνητρα, η φυσιολογία και η επιστημολογία του πολιτικού πεδίου.

Και έρχομαι σ’ αυτά. Στα βασικά. Σύμφωνα με τον Μακρυγιάννη, τους Πατέρες, τον Θουκυδίδη, τον Όμηρο, τον Ζουράρι, είναι ανυπερθέτως τα ακόλουθα τέσσερα:

Το Αντικείμενο: Περί ελευθερίας ή άλλων αρχής (Θουκυδίδης). Για την ελευθερία ή την εξουσία. Όλα τα άλλα είναι φούμαρα. Ή τουλάχιστο γενναία ψεύδη (Πλάτων, Μακρυγιάννης).

Τα Κίνητρα: Τιμή, δέος, ωφέλεια (φιλοδοξία, φόβος, συμφέρον –οτιδήποτε «υψηλότερο» τούτων είναι εκ προοιμίου ευσεβώς ή ιδιοτελώς ύποπτο).

Η Φυσιολογία: Το συναμφότερον (Το σωστό και το καλό είναι σχετικά: εγώ ο «καλός» και «σωστός» και συ ο όλως «λάθος» και «κακός», είμαστε ένα. Εσύ μετέχεις στο «καλό» μου κι εγώ στο «κακό» σου. Και ανά πάσα στιγμή, με μια στροφή του κύκλιου πολιτικού πεδίου -και χωρίς καλά καλά να το καταλάβω- έρχομαι εγώ στη θέση σου κι εσύ στη δική μου. Είναι νόμος που δεν χωρά εξαιρέσεις.)

Η Επιστημολογία: Δύο αρχές:

     Πολυαιτιοκρατία (ποτέ δεν είναι μία και μόνο η αιτία στα πολιτικά –η περιβόητη αναγωγή στην «τελευταία ανάλυση» είναι μια πελώρια ανοησία).

     Λογική απροσδιοριστία (Τα πολιτικά είναι ασαφή. Γι’ αυτό το πιστόν της επιστήμης απαιτεί ακριβή λόγο με κατάλληλα ασαφείς διατυπώσεις. Εξαιρέσεις επί του αβεβαίου και ασαφούς έχουμε μόνο δύο:
      - Τον νόμο της αποτροπής: το προαμύνεσθαι. (Κάλιο γαϊδουρόδενε παρά γαϊδουρογύρευε.)
      - Τον «νόμο του Παγώνδα»: «πιθανότερος εχθρός ο γείτονας», ο «απέναντι». (Απ’ αυτόν προαμύνεσθαι.))

Θα μείνω στα τέσσερα αυτά «οντολογικά» στοιχεία του πολιτικού πεδίου, παραπέμποντας για τη λεπτομερή τους εξήγηση και για τα παραιτέρω στον Ζουράρι.

Θα κλείσω με τον τίτλο και τον υπότιτλο του βιβλίου:

     Ο τίτλος (Να την χέσω τέτοια λευτεριά, οπού θα κάμω εγώ εσένα πασιά!) μας μιλά για μετάβαση από τον παλιο-οθωμανισμό και τον παλιο-ραγιαδισμό σε έναν πιθανό νεο-οθωμανισμό και νεο-ραγιαδισμό. Και τους ρίχνει προκαταβολικά το χέσιμο που τους χρειάζεται.

     Ο ιλιαδικός υπότιτλος (ώ μέγ’ αναιδές, κυνώπα, κερδαλεόφρον!) νομιμοποιεί διαχρονικώς τον ακρογωνιαίο λίθο του ελληνικού πολιτικού πεδίου: τον ασεβή κατά πρόσωπο χλευασμό πάσης εξουσιαστικής Αυθεντίας.

 

Υστερόγραφο: Είμαστε ωραίοι, δε λέω. Αλλά κατά το συναμφότερον: δηλαδή έχει και το Ιλιαδορωμέηκο τη σκοτεινή του πλευρά. Αν κοιτάμε μόνο τη φωτεινή δεν κάνουμε χωριό. Αν, για παράδειγμα, δεν καταλάβουμε: σε ποια περιοχή του Κοσμοδιαστήματος ταξιδεύουμε σήμερα, γιατί καταντήσαμε κάποτε υποζύγια «της Αγιωτάτης των Οθωμανών Βασιλείας», γιατί νωρίτερα «ο κόσμος ο ελληνικός ο μέγας» είχε γίνει -κατά τη σκληρή διατύπωση του Άρη Ζεπάτου- θερμοκοιτίδα του Ισλάμ, λυπάμαι, αλλά αυτό που φοβόμαστε δεν θα το αποφύγουμε.

Αναδημοσίευση από το Αντίφωνο - Ημερομηνία δημοσίευσης: 30-10-09

Διαβάστε περισσότερα......

Ἡ νεοεποχήτικη παιδαγωγικὴ τεμπελοβλακεία

Κώστας Ζουράρις

«Οἱ Ἕλληνες, τὸ 1940-41, ἀπομακρύνουν τὰ ἰταλικὰ στρατεύματα ἀπὸ τὰ ἑλληνοαλβανικὰ σύνορα» (Ἱστορία Στ΄ Δημοτικοῦ, σελ. 109) ἄλλως, Ἡ νεοεποχήτικη παιδαγωγικὴ τεμπελοβλακεία

«Παρακάτου εἶναι ἕνας χορὸς ὅπου γένεται. Ἕνας μὲ σκουτιὰ φράγκικα χορεύει μ’ ἕναν Ἕλληνα (...) Ὁ φραγκοφορεμένος θέλει τὸν δικό του χορό, ὁ Ἕλληνας τὸν δικό του καὶ θὰ μαλώσουνε ὁγλήγορα, ὅτι δὲν μπορεῖ νὰ μάθη ἕνας τοῦ ἄλλου τὸ χορό». (Μακρυγιάννη ἀπομνημονεύματα)

Οἱ Ἕλληνες λοιπόν, τὸ 1940-41 «ἀπομακρύνουν» τὰ ἰταλικὰ στρατεύματα. Πῶς; Μὲ τηλεβόα ἢ μὲ τηλεβόλα; Μὲ ἐντομοαπωθητικό, ἴσως; Μὲ τοῦ βιβλίου τῆς ἔκτης τοῦ δημοτικοῦ τὴν ἀερομυθία ἢ μὲ «ἀέρα», «ἀέρα»; Ἀνάμεσα στὰ ρήματα, τὰ χιλιάδες, τὰ «ἀπομακρύνσεως σημαντικά» καὶ τὰ πολέμου ἐνδεικτικά, ναί, αὐτὸ τὸ «ἀπομακρύνουν» διάλεξαν τέσσερις ἐρίγδουποι ἐμπειρογνώμονες τοῦ Παιδαγωγικοῦ (;) Ἰνστιτούτου (;) τοῦ Ὑπουργείου Παιδείας (;) καὶ τὸ ἐνέκριναν τρεῖς «κριτές-ἀξιολογητές»-φωστῆρες τοῦ καθ’ ἡμᾶς γνόφου τῆς εἰσαγομένης ἀγνωσίας.

«Στὶς 27 Αὐγούστου τοῦ 1922 ὁ τουρκικὸς στρατὸς μπαίνει στὴ Σμύρνη. Χιλιάδες Ἕλληνες συνωστίζονται στὸ λιμάνι, προσπαθῶντας νὰ μποῦν στὰ πλοῖα...» (Ἱστορία Στ΄ Δημοτικοῦ, σελ. 100).

Τί ἔγινε ρὲ παιδιά; Τελικῶς μπῆκαν; Μὴ σπρώχνεστε... Ὅλοι θὰ μπεῖτε! Ἀνάγωγοι! Καλέ, ἡ μαμά σας δὲν σᾶς ἔμαθε τρόπους; Γιατὶ σπρώχνεστε;

«...νὰ μποῦν στὰ πλοῖα καὶ νὰ φύγουν γιὰ τὴν Ἑλλάδα...».

Ἡ συναρπαστικὴ περιγραφὴ τελειώνει ἐδῶ, μὲ ἀποτέλεσμα, οἱ ἐν βουλιμία πληροφορίας ἀναγνῶστες, νὰ ἔχουν μείνει, sur leur faim...

Τελικῶς, φύγανε γιὰ τὴν Ἑλλάδα, αὐτοὶ οἱ Ἕλληνες ποὺ συνωστίζονται στὸ λιμάνι τῆς Σμύρνης; Πῶς ἔφυγαν; Bussiness class, charter; Ὡς ὑποβρύχιοι ἁλιεῖς ἢ ὡς ὑποβρύχια πτώματα;

Άϊ σιχτίρ... ὅπως θὰ ἔλεγε καὶ ὁ Κεμάλ, ὁ ὁποῖος, οὐδαμοῦ τοῦ ρυπαρογραφήματος αὐτοῦ ἀναφέρεται, ὅπως ἡ ἔρευνα καὶ ἡ ἐπιστήμη ἔχει ἀποφανθεῖ ὁριστικῶς περὶ αὐτοῦ, δηλαδή, ὡς ὁ γενοκτόνος τοῦ Μικρασιατικοῦ Ἑλληνισμοῦ. Ὥστε ἔτσι, γιὰ τοὺς φωστῆρες καὶ γιὰ τὴν ἀρχιφωστῆρα τοῦ κοπροδόχου αὐτοῦ ἀγλαΐσματος, οἱ Ἕλληνες, στὶς 27 Αὐγούστου τοῦ 1922, ἐκεῖ στὴν τριῶν χιλιάδων ἐτῶν ἀποβάθρα τῆς ἑλληνικῆς Σμύρνης, «συνωστίζονται», γιὰ νὰ πάνε Ἀργοσαρωνικό-μπλοὺμ καὶ τούμπαλιν. Μ’ αὐτὸ τὸ «συνωστίζονται» τὸ Ὑπουργεῖο Παιδείας βρίζει τὸν παπποῦ μου, τὴν γιαγιά μου, τὴν μητέρα μου, πρόσφυγες τῆς Μικρασιατικῆς καταστροφῆς. Μ’ αὐτὸ τὸ ἐμετικὸ «συνωστίζονται» πέντε ἑκατομμύρια Ἑλλήνων, ποὺ εἴμαστε ἀπόγονοι τῶν σφαγιασθέντων ἀπὸ τοὺς Τούρκους, νοιώθουμε στὰ σπλάχνα μας μέσα, ὅτι τὸ Ὑπουργεῖο Παιδείας καθυβρίζει τὴν ἱερὴ μνήμη τῶν ἀδικοχαμένων.

Αἰδώς, γυρολόγοι τῆς ἀμερικανικῆς νέας τάξης πραγμάτων, ἐξυπνάκηδες, δηθενάδες, ποὺ βουλιάξατε στὸ τίποτε τοῦ δῆθεν σας καὶ στὸ δῆθεν τοῦ τίποτε... Σᾶς λείψανε τὰ ρήματα ρέ; Λείψανα ὀδωδότα καὶ πεφυσιωμένα τῶν εἰσαγωμένων ἐντολῶν!

Ὥστε ἔτσι! Ἀπευθύνεστε σὲ παιδιὰ ἕντεκα-δώδεκα χρόνων καὶ αὐτὴ τὴν εἰκόνα τοὺς δίδετε: οἱ Ἕλληνες, πάντοτε ἀνυπόμονοι, «συνωστίζονται» στὴν ἀποβάθρα τῆς Σμύρνης! Καὶ ὁ στρατευμένος λαὸς τῶν Ἑλλήνων τὸ 1940, «ἀπομακρύνει» τοὺς Ἰταλοὺς ἀπὸ τὴν Πίνδο, σὲ ἄλλα χειμέρια, γιὰ νὰ ξεχειμάσουν. Προφανῶς στὸ Chamonix... Ἢ μήπως στὸ Cran; Καὶ δὲν μπορῶ νὰ καταλάβω: δὲν μποροῦσαν οἱ Ἀρχὲς στὴ Σμύρνη, νὰ μοιράσουν δελτία προτεραιότητος γιὰ τὴν ἐπιβίβαση τῶν συνωστιζομένων; Αὐτό, γιατὶ δὲν τὸ ἐπισημαίνουν μὲ τὴ δέουσα ἐπιστημονικὴ ἐγκυρότητά τους, οἱ ὡς ἄνω προμνησθέντες «κριτές-ἀξιολογητές», καθηγητὲς καὶ λοιποὶ ἐκφωνητὲς τῆς ἀμερικανικῆς νέας τάξης; Δελτία προτεραιότητος, ρὲ παιδιά! Θὰ εἴχε λυθεῖ τὸ πρόβλημα τῆς ἐπιβιβάσεως τῶν ἐπὶ τρεῖς χιλιάδες ἔτη Ἑλλήνων τουριστῶν, ἐπὶ τῆς Μικρασιατικῆς ἀκτῆς!!! Δομο-λειτουργικὴ ἀπροσωπία, παιδαγωγικὴ ἀφασία καὶ ἀνεπιστήμων ἀσυναρτησία.

Ὁ μαῦρος ὁ Γκούρας ἀναστέναξε καὶ μοῦ λέγει: «Ἀδελφὲ Μακρυγιάννη, σὲ καλὸ νὰ τὸ κάμη ὁ Θεός, ἄλλη φορὰ δὲν τραγούδησες τόσο παραπονεμένα... -Εἴχα κέφι τοῦ εἶπα, ὁποῦ δὲν τραγουδήσαμεν τόσον καιρόν». (Μακρυγιάννη ἀπομνημονεύματα).

Εἶναι κατάφωρη, ἀκόμη καὶ διὰ τυφλοῦ ὀφθαλμοῦ ὑπονομευτικὴ κρυψιβουλία, ἡ ὁποία συνέταξε τὸ παιδαγωγικὸ αὐτὸ ἔκτρωμα, εἰς βάρος ὅλων τῶν παιδιῶν μας, ὅσων θὰ περάσουν ἀπὸ αὐτὴν τὴν προκρούστειον κλίνην τοῦ βιβλίου τῆς ἔκτης δημοτικοῦ: μὲ αὐτὴν τὴν μπαγιάτικη, θύραθεν πλύση ἐγκεφάλου, τῆς δῆθεν «ἀντικειμενικότητας», θὰ πουλήσουν στὰ ἀνύποπτα παιδιά μας, μέσα σ’ ἕναν ὠκεανὸ χασμουρητῶν, ὅλη τὴ σαβούρα ποὺ ὁργανώνεται ἀπὸ τὰ think tank τῆς νέας τάξης πραγμάτων. (ὅπου τὸ tank περισσεύει καὶ εἶναι βεβαίως ἀνύπαρκτο τὸ think).

Ἡλίου φαεινότερον: τὰ παιδιά, δὲν πρέπει νὰ ἀποκτοῦν αὐτοσυνειδησία! Τὰ παιδιά, θὰ κινηθοῦν μέσα σὲ ἕνα πολτῶδες μάγμα ἀδιαφοροποιήτων γεγονότων, ὅπου ὅλα, φύρδην-μίγδην, μέσα σὲ ἕνα τίποτα ἀσημαντότητας, θὰ ἔχουν σημασία ἀσήμαντη. Δὲν εἴμασταν ποτὲ στὴ Μικρὰ Ἀσία. Δὲν τὴν χτίσαμε ἐμεῖς. Κι ἄν τὴν χτίσαμε δὲν ἔχει σημασία. Μᾶς σφάξανε. Καὶ αὐτὸ δὲν ἔχει σημασία. Δὲν τὸ λέμε στὰ παιδιά. Οἱ Τοῦρκοι δὲν εἶναι Τοῦρκοι. Ὑπῆρξαν Ὀθωμανοί, δηλαδή, τώρα ὑπάρχουν μόνο ὡς Τοῦρκοι, ἀπόντες δηλαδή, ἀπὸ τὰ «γεγονότα» ποὺ διέπραξαν ἢ δὲν διέπραξαν οἱ Ὀθωμανοί.

Κι ὅμως, ὁ δυτικὸς ἀνθρωπισμὸς γιὰ τὸν ὁποῖο κόπτονται οἱ συνοικιακοὶ αὐτοὶ στοχαστὲς τοῦ Παιδαγωγικοῦ Ἰνστιτούτου τῶν Ἀθηνῶν, ἐπιμένει, διὰ μέσου π.χ. τοῦ Tollin, ἠρωϊκοῦ κομμουνάρου τῆς Κομμούνας τῶν Παρισίων, ὅτι οἱ ἄνθρωποι ἀποκτοῦν νόημα καὶ ἀξιοπρέπεια καὶ ἐλευθερία, μόνον μέσα στὶς «φυσικὲς κοινότητές» τους. Αὐτὴν τὴν «φυσικὴ κοινότητα» τοῦ Ἑλληνικοῦ πολιτισμοῦ, μὲ ἀντιπαιδαγωγικὴ ὅσον καὶ βλακώδη λύσσα, προσπαθεῖ νὰ ξερριζώσει ἀπὸ τὰ τρυφερὰ παιδιά μας, ἡ ἄμουσος συμπαιγνία, ποὺ κακοτέχνησε τὸ βιβλίο τῆς ἔκτης δημοτικοῦ.

Κάνουν ὅτι δὲν καταλαβαίνουν αὐτὲς οἱ κυρίες καὶ οἱ κύριοι, ὅτι παιδάκια ἕντεκα-δώδεκα χρόνων, δὲν μποροῦν νὰ συνεπαρθοῦν, νὰ κατανοήσουν καὶ νὰ ταξινομήσουν τὸν κόσμο γύρω τους, ἄν ὁ κόσμος αὐτός, δὲν προσωποποιεῖται μὲ πρόσωπα ἔνσαρκα. Μὲ πρόσωπα ζωντανά, τυρρανισμένα ἐκθαμβωτικῆς ὀμορφιᾶς καὶ λάμπουσας ἀσχήμιας, μὲ πρόσωπα ποὺ θὰ μιλοῦνε πρόσωπο μὲ πρόσωπο μὲ τὰ παιδιά μας: ὁ Καραϊσκάκης, ὁ Μακρυγιάννης, ὁ Ἄρης Βελουχιώτης, ὁ προδότης γελοῖος Μαυροκορδάτος, τὸν ὁποῖον ἐμφανίζουν, οἱ ἀρειμάνιοι, ὡς ἰσόκυρον τοῦ Κολοκοτρώνη (ἴσου μεγέθους φωτογραφίες ἀμφοτέρωθεν)! Τὸ κατάπτυστο αὐτὸ κουρελούργημα, σκοπὸ ἔχει μία νέα πνευματικὴ γενοκτονία εἰς βάρος τοῦ Ἑλληνισμοῦ! Ποῦ εἶναι ὅλοι αὐτοὶ οἱ ἔνσαρκοι ἥρωες τῶν γεγονότων; Π.χ. στὴ σελίδα 44 τοῦ ἐπονειδίστου αὐτοῦ ὀνείδους, μὲ τίτλο «Πολεμικὲς ἐπιχειρήσεις: 1821-1824», οἱ μηδενογνώμονες αὐτοὶ συγγραφεῖς, κατορθώνουν νὰ μὴν ἀναφέρουν οὔτε ἕνα ὄνομα! Καὶ πιστεύουν, ὅτι παιδιὰ τῆς ἡλικίας αὐτῆς, θὰ ἐνδιαφερθοῦν γιὰ τὶς ἀφηρημένες λέξεις μὲ τὶς ὁποῖες οἱ ἐπαΐοντες αὐτοὶ βομβαρδίζουν τὰ τρυφερά τους μυαλουδάκια! Τὸ μόνο ὄνομα βέβαια, ἐκεῖ, εἶναι ὁ φιλέλλην Δράμαλης! «Μετὰ οἶας ἀνεπιστημοσύνης καὶ μαλακίας, πέπρακται»...

Μιὰ ποῦ ἔκανε τόσα ἔξοδα τὸ σεβαστὸν ὑπουργεῖον Παιδείας μ’ αὐτὸ τὸ βιβλίο, δὲν τὸ στέλνει νὰ μπαζώσει τὴν ὑποθαλασσία; Ἐκεῖ ἄλλωστε, τὸ βιβλίο ἔχει μιὰ ἐλπίδα νὰ συναντήσει τοὺς Ἔλληνες ποὺ «συνωστίζονται»... στὴν ἀποβάθρα τῆς Σμύρνης τὸ 1922 καὶ ἔκτοτε ἀγνοεῖται, ἀπὸ τὸ βιβλίο, ὁ προορισμός τους...

Ἀργολόγοι, ὑπομείοντες τοῦ Παιδαγωγικοῦ Ἰνστιτούτου. Πύξ-λὰξ ἔξω!

Αναδημοσίευση από τη Μακεδονία - Ημερομηνία δημοσίευσης: 17-12-06

 

Σχετικό βίντεο:
Ζουράρις - Βέβηλα, Κίβδηλα, Σκύβαλα - 28 Ιουν 07

Διαβάστε περισσότερα......

«Ψυχή βαθιά»: Το αφελές μελόδραμα του Εμφυλίου

Θύμιος Παπανικολάου

(Ο Παντελής Βούλγαρης σε ακροβασίες ηθικής λογιστικής)

Κάθε μεγάλο ιστορικό γεγονός πρέπει να εξετάζεται ως όλο και όχι σαν φέτα-φέτα ή ψίχουλο-ψίχουλο. Ένα άτομο που θέλει να αξιολογήσει ιστορικές εποχές ή να τις αναπαραστήσει καλλιτεχνικά πρέπει πρώτα-πρώτα να είναι σε θέση να ανακαλύψει τον άξονα γύρω από τον οποίο αποκρυσταλλώνονται τα επιμέρους, εξωτερικά και χαοτικά επεισόδια.

Δεν μπορεί να γράψεις για τον Εμφύλιο, ούτε να αναπαραστήσεις το κοινωνικό αυτό δράμα, δίχως να έχεις ανακαλύψει το κοινωνικό και ιστορικό στημόνι αυτού του δράματος. Τα ιστορικά γεγονότα δεν είναι περιπέτειες προσωπικές...

Όσοι είναι διανοητικά μέτριοι και ατομικιστές έχουν την ψευδαίσθηση ότι βρίσκονται υπεράνω της κοινωνίας και της Ιστορίας, ουδέτεροι δήθεν παρατηρητές. Αυτοί, λοιπόν, οι «ουδέτεροι», που δεν βρίσκονται ούτε εδώ ούτε εκεί όχι μόνο δεν μπορούν να αισθανθούν τις αντιλήψεις και την ψυχολογία των μεγάλων λαϊκών κινημάτων (τέτοιο ήταν το Κίνημα της Εθνικής Αντίστασης), αλλά είναι και δραματικά στενόμυαλοι για να έχουν μια συνθετική αντίληψη των κοινωνικών δραμάτων. Τομέας τους είναι τα βουνά και τα λαγκάδια, πάνω στα οποία σκοντάφτουν, με φιλοσοφικά και αισθητικά αναθέματα.

Το έργο «Ψυχή βαθιά» του Παντελή Βούλγαρη μόνο ψυχή βαθιά δεν είναι. Δραματοποιεί και δαιμονοποιεί ηθικολογικά τη φρίκη εξωτερικών συμπτωμάτων του κοινωνικού δράματος για να επικαλύψει και να εξαφανίσει την «ψυχή» του ιστορικού δράματος, το βάθος και τις αρθρώσεις των κοινωνικών πραγμάτων: Δηλαδή τα θεμέλια και τον άξονα της τραγωδίας.

Θύτες και θύματα στο ίδιο τσουβάλι. Και αυτή η απάτη των «ίσων αποστάσεων» επενδύεται με τη δολερή αμεροληψία του συμφιλιωτικού πνεύματος, του κορεσμένου από μια γερή δόση δηλητήριο της Νέας Εποχής: αυτό της αφυδάτωσης και της αποσάθρωσης της ιστορίας, της κονιορτοποίησης των κοινωνικών οριοθετήσεων και της κατάργησης των ιδεολογιών...

Δεν είναι τυχαίο εξάλλου ότι το έργο του Παντελή Βούλγαρη, προβάλλεται και διαφημίζεται μανιωδώς από τους μηχανισμούς του καθεστώτος. Γνωρίζει κανείς να διαφημίζεται υστερικά η αλήθεια από τους μηχανισμούς του ψεύδους και της απάτης;

Το δόλιο τέχνασμα των «ίσων αποστάσεων»

Κάθε ιδεολόγημα απάτης στηρίζεται στην αφαίρεση. Ένα από τα πιο γνωστά και «κλασσικά» τεχνάσματα απάτης είναι το ηθικολογικό αξίωμα του αφηρημένου ανθρωπισμού το οποίο συνοψίζεται στην εξίσωση: «Οι σφαίρες είναι σφαίρες», ή «η βία είναι βία» και τα παρόμοια.

Με αυτό το τέχνασμα των «ίσων αποστάσεων» εξισώνεται ο θύτης με το θύμα, η Επανάσταση με την αντεπανάσταση, η «βία» των λαϊκών κινημάτων με την κυρίαρχη καθεστωτική βία και θηριωδία, ο θάνατος ενός αγωνιστή με το θάνατο του δημίου του.

Το τέχνασμα των «ίσων αποστάσεων» είναι μια απλοϊκή εξισωτική μέθοδος, που ανάγει σε κοινό παρανομαστή τα πρωτεύοντα και τα δευτερεύοντα στοιχεία μιας πραγματικότητας, καταλήγοντας έτσι σε μια δόλια παραμόρφωση της πραγματικότητας.

Το τέχνασμα αυτό αποτελεί τη δόλια συνταγή της καθεστωτικής τάξης πραγμάτων, μια συνταγή επενδυμένη με το μύθο και τα ηθικολογικά ξεφωνητά των Φιλισταίων περί «αντικειμενικότητας» και «αμεροληψίας».

Αυτή η ηθικολογική δολιότητα έγινε πολύ προσφιλής στους τσαλαπατημένους, αδικαίωτους και απογοητευμένους πρώην αριστερούς που λιποψύχησαν μπροστά στους κινδύνους της ιστορίας, λιποτάχτησαν από τα παλιά τους πιστεύω, συμβιβάστηκαν και αφομοιώθηκαν από τη φιλοσοφία των κατεχόντων, με το αζημίωτο φυσικά...

Αυτοί, σήμερα, αποτελούν, την εμπροσθοφυλακή της παραγωγής όλων των ιδεολογημάτων και «χρωματισμών» της Νέας Πλανητικής Τάξης. Το παίζουν «ουδέτεροι» και «αμερόληπτοι» ανάμεσα στα μέτωπα σύγκρουσης, ανάμεσα στη σύγκρουση του «καλού» και του «κακού».

Η ζωή, όμως, έχει δείξει ότι η μεροληψία μιας τέτοιας «αμεροληψίας» αποβαίνει πρακτικά υπέρ της βίας και θηριωδίας των ισχυρών. Η ιστορία, επίσης, έχει δείξει, ιδιαίτερα σήμερα το αποδεικνύει και η καθημερινή πρακτική, ότι μια τέτοια «ουδετερότητα» επιδοτείται γενναία από τους μηχανισμούς του καθεστώτος και προβάλλεται αφηνιασμένα...

Αυτή η «ουδετερότητα» και τα «αριστερά επιχειρήματα» των «αμερόληπτων», ήταν που μεροληπτούσαν ξεδιάντροπα υπέρ του ΝΑΤΟ στη Σερβία, στο Ιράκ και στα Αφγανιστάν, υπέρ του Ισραήλ κ.λπ.

Σε όλα τα μεγάλα προβλήματα της εποχής μας αυτή η «αμεροληψία» είναι μεροληψία υπέρ των ηγεμόνων και των δημίων του πλανήτη. Και φυσικά, όλοι γνωρίζουμε, ότι αυτή η «ουδετερότητα» πληρώνεται σήμερα αδρά και ποικίλα. Όταν σε πληρώνουν» και σε προβάλλουν για να είσαι «ουδέτερος» και «αμερόληπτος», αυτό σημαίνει ότι αυτή η «ουδετερότητα» είναι θέση υπέρ αυτών που σε πληρώνουν...

Η ηθική λογιστική της ίσης ανταπόδοσης

Αυτή τη συνταγή των «ίσων αποστάσεων» (την τόσο αποδεκτή, σήμερα, από το κατεστημένο και τόσο επιδοτούμενη), επιχειρεί να εφαρμόσει και ο Παντελής Βούλγαρης στο έργο του. Ανυψώνει τον εαυτό του υπεράνω των μετώπων σύγκρουσης, βαδίζει παράλληλα στις γραμμές των δύο εμπόλεμων καταστάσεων και φωτογραφίζει, με μελοδραματική αφέλεια, τη φρίκη του πολέμου. Και για να δραματοποιήσει και να φορτίσει ακόμα περισσότερο το εμφύλιο-πολεμικό μελόδραμα βάζει δύο αδέλφια να ανήκουν στα διαφορετικά στρατόπεδα του αλληλοσπαραγμού.

Πετυχημένη «συνταγή» για να αναστρέψεις ταχυδακτυλουργικά την πραγματικότητα, να αδειάσεις την ιστορία από τις κοινωνικές ποιοτικές της αξίες και δυνάμεις και να αφαιρέσεις από τα πράγματα το πραγματικό, ανθρώπινο νόημά τους.

Αυτή η «συνταγή» είναι μια ηθική ρητορική, ύπουλη και άκαμπτη, που παρακάμπτει τη διαλεκτική του κοινωνικού γίγνεσθαι, αφυδατώνει την ιστορία, δολοφονεί τις ιδέες, εξαγνίζει και αθωώνει τους ενόχους και κατασκευάζει εξισωτικά σχήματα ευθυνών με τη μέθοδο της στατικής των εξωτερικών εικόνων: «οι σφαίρες είναι σφαίρες», «ο φόνος είναι φόνος», η «βία είναι βία» κ.λπ...

Το να φωτογραφίζεις και να αναθεματίζεις απλώς τη φρίκη του πολέμου και να κλείνεις πεισματικά τα μάτια στην πραγματικότητα που γεννάει τον πόλεμο, τότε δεν ηθικολογείς απλώς, αλλά επικαλύπτεις και αθωώνεις τις δυνάμεις που γεννούν τους πολέμους και τρέφονται από αυτούς.

Οι πόλεμοι και οι εμφύλιοι σπαραγμοί, γενικά τα κοινωνικό δράματα, δεν οφείλονται στην τρέλα των ανθρώπων και τα «μίση». Αποτελούν την έκφραση βαθύτατων κοινωνικών αντιφάσεων και συγκρούσεων.

Αυτές οι κοινωνικές συγκρούσεις αποτελούν αντικειμενικό προϊόν της ιστορίας και δεν λύνονται με ευχολόγια ούτε ηθικά συμφιλιωτικά νανουρίσματα. Κάθε πόλεμος είναι η υπαρκτή, η αντικειμενική κοινωνική σύγκρουση με άλλα μέσα. Είναι δηλαδή ο αντικειμενικός, υπαρκτός κοινωνικός πόλεμος που παίρνει ανοικτές και στρατιωτικές μορφές.

Ο εμφύλιος πόλεμος είναι η υπέρτατη έκφραση του κοινωνικού αγώνα στο εσωτερικό μιας χώρας. Τα να επιχειρείς να τον υποτάξεις σε αφηρημένους ηθικούς «κανόνες» σημαίνει ότι ζητάς από το λαό να αφοπλιστεί πολιτικά και στρατιωτικά μπροστά σε ένα εχθρό οπλισμένο έως τα δόντια και ο οποίος (ο εχθρός του λαού) επιτίθεται (γεννά και προκαλεί τον εμφύλιο), όχι από βίτσιο ή διαστροφή ανηθικότητας, αλλά από τα άκαμπτα συμφέροντά του και το αδιαπραγμάτευτο μονοπώλιο της κυριαρχίας του.

Το να αναθεματίζεις, απλώς, τις βιαιότητες και τη φρίκη του πολέμου είναι σαν να μη θέλεις να τον κατανοήσεις, συνακόλουθα και να το εξαλείψεις. Είναι σαν να θέλεις να τον εξανθρωπίσεις!!!

Σε τέτοιες κούφιες ειρηνοφιλίες επιδίδονται οι ηθικολόγοι: Τον εξανθρωπισμό του πολέμου ζητούν (ουτοπία) και όχι την κατάργηση του πολέμου, γιατί το να καταργήσεις τον πόλεμο πρέπει να ανακαλύψεις τα αίτια των πολέμων και να τα εξαλείψεις. Δηλαδή να ανατρέψεις τις κοινωνικές εκείνες δυνάμεις και το σύστημά τους, που γενούν τους πολέμους και τους εμφύλιους σπαραγμούς και τρέφονται, σαν τον Δράκουλα, από αυτούς. Και η ανατροπή των δυνάμεων του πολέμου και των δυναστών του κόσμου δεν γίνεται με το σταυρό στο χέρι, αλλά με πόλεμο. Έτσι προχώρησε η ιστορία και έτσι θα προχωρήσει μέχρι να εξαλειφθούν τα συμφέροντα που με τη βία και τις φρικαλεότητες του πολέμου κρατάνε τους λαούς στη δουλεία και στην εκμετάλλευση...

Το να κάθεσαι, επίσης, ανάμεσα στα αντιμαχόμενα στρατόπεδα και να λες «οι σφαίρες είναι σφαίρες» και η «βία είναι βία», τότε, όχι απλώς ηθικολογείς σαν μικροαστός Φιλισταίος, αλλά βάζεις στον ίδιο παρανομαστή τους δυνάστες των λαών (το οικονομικό, κοινωνικό και πολιτικό κατεστημένο) με τους εξεγερμένους λαούς που αγωνίζονται εναντίον των δυναστών τους...

Αυτή είναι η φιλοσοφική βάση του έργου «ψυχή βαθιά». Εξισώνει την Εθνική Αντίσταση, το παλλαϊκό ΕΑΜικό Κίνημα με το διεθνές και ελληνικό αντιδραστικό κατεστημένο. Με αυτή την ηθική, σχηματική λογιστική της ίσης ανταπόδοσης τοποθετεί στον ίδιο παρανομαστή τη λαϊκή Επανάσταση με την Αντεπανάσταση των κοινωνικών δυνάμεων της αντίδρασης και των ποικίλων ταγματασφαλιτών τους.

Για να φτάσεις, βεβαίως, σε αυτό τον «άθλο» (τον υμνολογικά αποδεκτό από όλο το πολύχρωμο σημερινό κατεστημένο), απαιτείται το σβήσιμο της ιστορίας του «Εμφυλίου», η αφυδάτωση της πραγματικότητας από κάθε κοινωνικό περιεχόμενο και η ολοκληρωτική ισοπέδωση των ιδεών: Όλα αυτά που αποτελούν το ευαγγέλιο της Νέας Τάξης Πραγμάτων.

Ο Εμφύλιος

Δεν μπορεί να καταπιαστεί κανείς με τον Εμφύλιο παρακάμπτοντας το ΕΑΜΙκό Κίνημα και το στρατιωτικό του σκέλος (ΕΛΑΣ), καθώς και τις δυνάμεις του ιμπεριαλισμού και της ελληνικής αντίδρασης.

Αυτά ήταν τα δύο μέτωπα: Ένα λαϊκό κίνημα από τη μια που αποτέλεσε τη ραχοκοκαλιά της Εθνικής Αντίστασης και είχε αποκτήσει μια χειμαρρώδη δυναμική κοινωνικής απελευθέρωσης και από την άλλη οι δυνάμεις της ιμπεριαλιστικής αντίδρασης που από την πρώτη στιγμή είχαν βάλει στο στόχαστρο το ΕΑΜ και οι οποίες οδήγησαν στη εμφυλιακή σύγκρουση.

Μια καταγραφή της ροής των γεγονότων του εμφυλίου αναδεικνύει καθαρά δύο θεμελιώδη πολιτικά ζητήματα, που εξηγούν ΠΟΙΟΙ και το ΓΙΑΤΙ προκάλεσαν τον εμφύλιο.

Πρώτο θεμελιώδες πολιτικό ζήτημα: Όλες οι δυνάμεις του ιμπεριαλισμού και ιδιαίτερα του αγγλικού, από κοινού με την ελληνική αστική τάξη, τους πολιτικούς της, και με ακραίες τρομοκρατικές αιχμές (βασιλικούς, δοσίλογους, ταγματασφαλίτες κ.λπ) ένα στόχο είχαν: Τον αφοπλισμό και τη συντριβή του ΕΑΜ και του Ε.Λ.Α.Σ.

Δεύτερο πολιτικό ζήτημα: Σε αυτούς τους στρατηγικούς στόχους του ιμπεριαλισμού και του ελληνικού καπιταλισμού έστρωσε το δρόμο η ζαχαριαδική ηγεσία του ΚΚΕ με τις συμφωνίες του Λιβάνου, της Καζέρτας και της Βάρκιζας.

Δεν μπορεί να μιλήσει κανείς για τον Εμφύλιο παρακάμπτοντας το ιστορικό πλαίσιο, τα κοινωνικά μέτωπα σύγκρουσης, τις ιδέες και τους σκοπούς των μετώπων, καθώς και το ρόλο που διαδραμάτισαν οι πολιτικές δυνάμεις και τα μέσα που χρησιμοποίησαν.

Η ταινία του Παντελή Βούλγαρη περνάει πάνω απʼ όλα αυτά και με την ταχυδακτυλουργία της συμφιλιωτικής «ουδετερότητας» και του επιμερισμού των ευθυνών αθωώνει το ιμπεριαλιστικό κατεστημένο και την πολιτική της ελληνικής αντίδρασης, καθώς και τις προδοσίες και τους τυχοδιωκτισμούς της σταλινικής ηγεσίας του ΚΚΕ.

Αναδημοσίευση από το Ρεσάλτο - Ημερομηνία δημοσίευσης: 29-10-09

Διαβάστε περισσότερα......

Ποιος δεν θέλει την ιστορική μνήμη;

Μίκης Θεοδωράκης

(Με αφορμή την ταινία του Παντελή Βούλγαρη «Ψυχή Βαθειά» για τον Εμφύλιο)

Η Ελλάδα απελευθερώθηκε τον Οκτώβριο του 1944. Με τις συμφωνίες στον Λίβανο σχηματίσθηκε Κυβέρνηση Εθνικής Ενότητας υπό τον Γεώργιο Παπανδρέου, που λίγο μετά την αποχώρηση των Γερμανών ήρθε στην Αθήνα. Ο λαός μας που ήδη γιόρταζε την νεογέννητη Ελευθερία του, την υποδέχθηκε με ενθουσιασμό, όπως με την ίδια συγκίνηση και χαρά χειροκροτούσε και ζητωκραύγαζε τα πρώτα αγγλικά στρατεύματα, καθώς προχωρούσαν στη λεωφόρο Συγγρού.

Μια νέα ηλιόλουστη εποχή πιστεύαμε όλοι ότι ξεκινούσε για την πατρίδα μας, που θα την ξαναχτίζαμε όλοι μαζί ενωμένοι. Ώσπου οι Άγγλοι άρχισαν λίγο-λίγο να ροκανίζουνε τις συμφωνίες και να μας οδηγούν στην εμφύλια διαίρεση. Όποιος λέει ότι την αρχή την κάνανε οι Εαμίτες με τα Δεκεμβριανά, γιατί τάχα θέλανε να κατακτήσουν την Αθήνα, είναι είτε άσχετοι με τα γεγονότα είτε φανατικοί προβοκάτορες, διαστρεβλωτές της ιστορίας και όργανα της αγγλικής πολιτικής που από τότε πέταξε το προσωπείο της και έδειξε καθαρά ότι δεν ήθελε μόνο απλά να μας βάλει στη γωνία της εθνικής ζωής αλλά να μας εξοντώσει όλους, άντρες και γυναίκες του ΕΑΜ, μέχρις ενός.

Πρώτον γιατί έτσι κι αλλοιώς στην Αθήνα και στον Πειραιά κυριαρχούσε το ΕΑΜ και ο ΕΛΑΣ. Το μόνο που κατείχαν οι Άγγλοι και η Κυβέρνηση, ήταν το ξενοδοχείο «Μεγάλη Βρετανία».

Δεύτερον γιατί το ΕΑΜ δεν είχε ούτε πολιτική ούτε σχέδιο ούτε καν πρόθεση για κατάληψη της Εξουσίας.

Και Τρίτον αν είχε και ήθελε να χτυπήσει τα ανεπαρκή για την περίσταση Αγγλικά στρατεύματα, τότε γιατί δεν επέτρεψε στον τακτικό στρατό του μόνιμου ΕΛΑΣ να μπει στην Αθήνα και να ξεκαθαρίσει την κατάσταση μέσα σε δυο-τρεις μέρες το πολύ, παρά άφησε τον εφεδρικό ΕΛΑΣ της Αθήνας «με τα παιδάκια και τα λιανοντούφεκα», όπως είπε ο Σαράφης, να γίνουν εύκολη λεία με χιλιάδες θύματα μπροστά σʼ ένα σύγχρονο στρατό με αεροπλάνα και τανκς, που εν τούτοις άντεξαν σʼ αυτή την άνιση μάχη επί 33 ολόκληρα μερόνυχτα;

Όποιος έζησε τα γεγονότα απʼ την αρχή ως το τέλος όπως εγώ, μπορεί να αποδείξει με στοιχεία ατράνταχτα την αλήθεια των όσων λέω. Κι αν ξέφυγα από τον θάνατο, αυτό οφείλεται μόνο στην τύχη. Αλλά αν δεν με θανάτωσαν, μου κάνανε τόσο κακό στο σώμα και στην ψυχή, που είναι σαν να με σκότωσαν. Την ίδια τύχη με μένα είχαν εκατοντάδες χιλιάδες νέοι και νέες στα βουνά, στις συνοικίες, στις φυλακές, στις εξορίες, στα ξερονήσια και στα εκτελεστικά αποσπάσματα.

Το σχέδιο του Τσώρτσιλ εφαρμόστηκε κατά γράμμα από τον Δεκέμβρη του 1944, όταν διέταξε τους στρατηγούς και τους στρατιώτες της Αυτού Μεγαλειότητος «Φερθείτε σαν να βρίσκεστε σε εχθρική χώρα». Και ποιος ήταν ο εχθρός; Εμείς οι Έλληνες μέλη του ΚΚΕ, του ΕΑΜ, της ΕΠΟΝ, του ΕΛΑΣ είτε απλά συμπαθούντες, που τότε ξεπερνούσαμε τα 2 εκατομμύρια ψυχές και μόλις βγήκαμε από τον σκληρό αγώνα που κάναμε κατά των Γερμανών κατακτητών και των συνεργατών τους.

Και φτάνω στον Δημοκρατικό Στρατό και τις μάχες στα βουνά με αντίπαλο τον Εθνικό Στρατό. Χωρίς να μπω σε λεπτομέρειες και ιδεολογικοπολιτικές αναλύσεις, θα προσπαθήσω να δω την ψυχολογία του ενός και του άλλου. Από απόψεως ηλικίας στην μεγάλη τους πλειοψηφία ήσαν όλοι έφηβοι-παιδιά. Πάντως το γεγονός είναι ένα: Ότι οι πρώτοι εξαναγκάστηκαν να πάρουν τα βουνά μπροστά στο όργιο των διώξεων (ειδικά στην ύπαιθρο), που είχαν αναλάβει 150 περίπου συμμορίες συνεργατών, ταγματαλητών και ληστών του κοινού ποινικού δικαίου με την άμεση καθοδήγηση των Άγγλων. Μπαίνανε στα χωριά, καίγανε τα σπίτια, σφάζανε τους άντρες, βιάζανε τις γυναίκες κι αυτό καθημερινά από το 1945 ως το 1946, ώσπου όσοι κατόρθωσαν να ξεφύγουν, παίρνανε τα βουνά. Όταν έγιναν πολλοί και οργανώθηκαν, δημιούργησαν τέλος τον Δημοκρατικό Στρατό.

Τότε οι Εγγλέζοι πάντοτε με μια χούφτα Έλληνες πολιτικούς, άρχισαν να επιστρατεύουν χωρίς να ρωτούν τι πιστεύει ο ένας και τι σκέφτεται ο άλλος. Όμως όταν μπεις σε Λόχους, Τάγματα και Συντάγματα με την κατάλληλη εκπαίδευση μεταβάλλεσαι σε Νούμερο. Και τελικά κάνεις ό,τι σου πουν. Και τους είπαν: Τώρα θα πάτε στα βουνά να σκοτώσετε τα αδέλφια σας. Φυσικά δεν χρησιμοποίησαν ακριβώς τη λέξη «αδέλφια» αλλά άλλες περισσότερο εύηχες και αποτελεσματικές: Προδότες, κατσαπλιάδες, Βούλγαρους, όργανα των ξένων και εχθροί της Πατρίδας. Όσοι ζήσανε στα Τάγματα Μακρονήσου, ξέρουν ακριβώς τις μεθόδους με τις οποίες ένας «Βούλγαρος» μεταβάλλεται σε Έλληνα έτοιμο να κατασπαράξει τους προδότες.

Τελικά τι ήσαν όλοι αυτοί παρά θύματα; Θύματα του φόβου οι μεν, θύματα της πλύσης εγκεφάλου οι δε. Όμως δεν έπαψαν και οι μεν και οι δε να είναι στο βάθος αθώα παιδιά, Έλληνες αναγκασμένοι να σκοτώνουν Έλληνες. Αδελφός τον Αδελφό!

Με άλλα λόγια κάτω από την επιφάνεια των ιδεολογικών και των πολιτικών σκοπιμοτήτων υπήρχε η μάζα των αθώων παιδιών, τυλιγμένων στα γρανάζια του χειρότερου πολέμου, του Εμφυλίου, αναγκασμένων να σκοτώσουν για να μην σκοτωθούν, μιας και στην πραγματικότητα δεν είχαν τίποτα να μοιράσουν μεταξύ τους.

Ούτε ταξικό μίσος ούτε καν μίσος, μιας και οι πιο πολλοί ζούσαν στα ίδια περίπου χωριά, στην ίδια μίζερη ζωή και όλοι κι απʼ τις δυο πλευρές ονειρεύονταν μια καλλίτερη ζωή με ειρήνη, ομόνοια, κοινωνική δικαιοσύνη και προκοπή για τον ίδιο λαό, τον ελληνικό.

Εμένα, στο Πρώτο Τάγμα Μακρονήσου, ένας θηριώδης στραγγαλιστής μου ξερίζωσε το πόδι, γιατί του είπαν πως είμαι «Βούλγαρος». Με πήγαν στο 401 Στρατιωτικό Νοσοκομείο κι όταν γύρισα, κυκλοφορούσα με πατερίτσες. Κάποιο απόγευμα καθυστέρησα να γυρίσω στη σκηνή μου όταν σάλπισε το σιωπητήριο και με πιάσανε για να με χτυπήσουν.

Επί κεφαλής ήταν ο στραγγαλιστής μου, που πρόλαβαν να τον κάνουν «Έλληνα». Μου λέει: «Θα μείνεις κουτσός;» Εγώ φοβήθηκα και με θάρρος του είπα «Φυσικά όχι», μήπως και θυμώσει. Τότε αυτός γυρίζει στους άλλους και τους διατάζει να μας αφήσουν μόνους. Με ρωτά «Θέλεις να σε κεράσω ένα γιαούρτι;» Μπήκαμε στη μεγάλη σκηνή των βασανιστών και καθήσαμε σε μια γωνία. Με κοίταζε καλά-καλά και δεν μιλούσε. Τέλος φτάσανε τα γιαούρτια.

Πριν προλάβω όμως να φάω μια κουταλιά, τον είδα ξαφνικά να αναστενάζει, να λέει «Δεν μπορώ άλλο» και να κλαίει. Πήγα και τον αγκάλιασα λέγοντάς του «Μην κάνεις έτσι. Κάποτε θα περάσει...».

Σας διηγήθηκα μια ακραία περίπτωση που την έζησα για να δείξω ότι αυτή η πλύση εγκεφάλου που δεν κατασκευάζει μόνο φανατικούς στρατιώτες αλλά και θηριώδεις βασανιστές, δεν ήταν ικανή να καταστρέψει τον άνθρωπο που έκλεινε ο καθείς μέσα του.

Γιʼ αυτό κι εγώ στα 1962, στο τέλος του «Νεκρού Αδελφού», βγάζω όλους τους σκοτωμένους-ζωντανούς εχθρούς πιασμένους χέρι-χέρι να τραγουδούν «Ενωθείτε βράχια-βράχια, Ενωθείτε χέρια-χέρια», μιας και πιστεύω ακράδαντα ότι οι Έλληνες παραμείναμε στην συντριπτική μας πλειοψηφία ενωμένοι. Πάντοτε. Από τα 1940 έως σήμερα.

Και όλα τα σύνορα που βάζουν κατά καιρούς ανάμεσά μας είναι φτιαχτά. Είναι πονηρά, δηλητηριώδη και κακόβουλα και εξυπηρετούν ξένους σκοπούς, ξένα συμφέροντα εχθρικά, εναντίον όλων των Ελλήνων, όλου του Λαού και της Πατρίδας.

Αναδημοσίευση από ΤΑ ΝΕΑ - Ημερομηνία δημοσίευσης: 26-10-09

Διαβάστε περισσότερα......

Πέμπτη, 29 Οκτωβρίου 2009

Ποιοι ήταν οι Τσάμηδες

Στάθης Καλύβας*

H ιστορία μιας μειονότητας και το βάρος της πολιτικής

Το 1940 οι Τσάμηδες, ένας αλβανόφωνος μουσουλμανικός πληθυσμός συγκεντρωμένος κυρίως στη Θεσπρωτία και ιδιαίτερα στις περιφέρειες Ηγουμενίτσας, Μαργαριτίου, Φιλιατών και Παραμυθιάς, αριθμούσε κάπου 23.000 ως 24.000 ανθρώπους. Το 1951 είχαν απομείνει μόλις 127 αλβανόφωνοι μουσουλμάνοι σε ολόκληρη τη χώρα.

Τα επεισόδια που συνόδευσαν την επίσκεψη του κ. Κάρολου Παπούλια στην Αλβανία επανέφεραν στην επιφάνεια την ομάδα αυτή. H σιωπή που περιέβαλλε την ιστορία τους οφείλεται στα αιματηρά γεγονότα που διαδραματίστηκαν κατά τη διάρκεια της Κατοχής. Ως πρόσφατα οι Τσάμηδες εμφανίζονταν κυρίως στην τοπική ιστορία και στη λογοτεχνία, όπου, όπως είναι γνωστό, συχνά προηγούνται της «ιστορίας των ιστορικών» στα «δύσκολα» θέματα (βλ. π.χ. το εξαιρετικό Το ασημόχορτο ανθίζει του Βασίλη Γκουρογιάννη). H πρώτη -και μοναδική ως τώρα -ολοκληρωμένη και συστηματική μελέτη του θέματος δημοσιεύθηκε μόλις το 2004. Πρόκειται για το υποδειγματικό έργο της Ελευθερίας Μαντά που βασίζεται κυρίως σε πρωτογενείς πηγές (συμπεριλαμβανομένων ιταλικών και αλβανικών τεκμηρίων) και αποτελείται από τρεις χρονολογικές ενότητες: Μεσοπόλεμος, B΄ Παγκόσμιος πόλεμος - Κατοχή και μεταψυχροπολεμική εποχή. H μεγαλύτερη και πιο ευαίσθητη ενότητα αφορά την περίοδο της Κατοχής.

H δύσκολη συμβίωση

Οι Τσάμηδες ήταν ένας παραδοσιακός αγροτικός, συμπαγής και κλειστός πληθυσμός που για συγκυριακούς λόγους εξαιρέθηκε της ανταλλαγής του 1922. H συμβίωσή τους με το χριστιανικό στοιχείο της περιοχής υπήρξε εξαρχής προβληματική: η πολιτισμική διαφοροποίηση, οι κτηματικές διαφορές και η στάση του ελληνικού κράτους απέναντί τους, και ιδιαίτερα του μεταξικού καθεστώτος, ενίσχυσαν την καχυποψία τους και επέτρεψαν τη δράση εξτρεμιστικών αλυτρωτικών στοιχείων στην Αλβανία. Πάνω εκεί βασίστηκε και η Ιταλία για να θέσει τσαμικό θέμα και να δικαιολογήσει την εισβολή του 1940. Οπως είναι φυσικό, η εξέλιξη αυτή δυναμίτισε την ήδη τεταμένη κατάσταση στην περιοχή. Ενοπλοι Τσάμηδες συνόδευσαν τον ιταλικό στρατό κατά τη σύντομη προέλασή του στο ελληνικό έδαφος τον Νοέμβριο του 1940, ο τοπικός πληθυσμός υποδέχθηκε πανηγυρικά τους εισβολείς, ενώ σημειώθηκαν οι πρώτες λεηλασίες και επιθέσεις εναντίον χριστιανικών χωριών. H υποχώρηση των Ιταλών και η επιστροφή των ελλήνων κατοίκων έθεσε σε κίνηση μια δυναμική αντεκδικήσεων που κατέληξε στην εθνοκάθαρση των Τσάμηδων το 1944.

H ιταλική, αρχικά, και η γερμανική Κατοχή συνοδεύτηκαν από βία. Οι ηγέτες των Τσάμηδων συνεργάστηκαν με τις κατοχικές αρχές και συμμετείχαν σε διώξεις, καταστροφές, και μαζικές εκτελέσεις, η πιο γνωστή από τις οποίες υπήρξε η εκτέλεση 49 επιφανών κατοίκων της Παραμυθιάς τον Σεπτέμβριο 1943. Οι αντάρτες του ΕΔΕΣ, που κυριαρχούσαν στην περιοχή, προέβησαν μετά την αποχώρηση των Γερμανών σε ένα όργιο βίας, αδιάκριτων εκτελέσεων και λεηλασιών που κορυφώθηκαν με τη μαζική εκδίωξη των Τσάμηδων στην Αλβανία, τον Σεπτέμβριο του '44.

H περίπτωση αυτή αποτελεί αναμφίβολα εθνοκάθαρση. Το ερώτημα παραμένει αν υπήρξε αποτέλεσμα προμελετημένης κεντρικής απόφασης ή αν προήρθε από πράξεις αντεκδίκησης σε τοπικό επίπεδο. H Μαντά προκρίνει τη δεύτερη εκδοχή. Προσωπικά πιστεύω ότι η απόσταση ανάμεσα στις δύο εκδοχές είναι πολύ μικρή. Παρόλο που ο ΕΔΕΣ ήταν μια αποκεντρωμένη οργάνωση όπου, αντίθετα με το EAM, η κεντρική διοίκηση δύσκολα έλεγχε τους τοπικούς οπλαρχηγούς, τίποτε δεν δείχνει ότι η ηγεσία του είχε την παραμικρή (και πραγματική) διάθεση να τους συγκρατήσει. H πολιτική συγκυρία τον Σεπτέμβριο του 1944 επέτρεπε την «τελική λύση» του τσαμικού ζητήματος και, κατά τη γνώμη μου, ο ΕΔΕΣ δεν δίστασε να αδράξει την ευκαιρία.

Αντίθετα από τον ΕΔΕΣ, το EAM τήρησε μια περίεργη στάση σε σχέση με τους Τσάμηδες. Επιχείρησε επανειλημμένα ανοίγματα που βασίζονταν στον μάλλον πλασματικό διαχωρισμό «μιας δράκας προδοτών» από την πλειοψηφία του πληθυσμού -πλασματικό στον βαθμό που ο παραδοσιακός αυτός πληθυσμός ακολουθούσε τους ηγέτες του και έδειχνε μια προτίμηση προς την κατοχική διοίκηση ακόμη και όταν δεν συμμετείχε άμεσα σε πράξεις βίας. Για αυτόν τον λόγο η τακτική του EAM δεν έγινε κατανοητή ούτε από τον τοπικό ελληνικό πληθυσμό ούτε από τα ίδια του τοπικά στελέχη που ανέφεραν στις εσωτερικές τους εκθέσεις τις οποίες παραθέτει η Μαντά ότι «η παμψηφία σχεδόν των αρβανιτάδων Τσάμηδων της περιοχής είχε ταχθή ανεπιφύλαχτα με το μέρος του κατακτητή και ωργάνωνε δολοφονικές επιδρομές ενάντια στα ελληνικά χωριά». Ο ΕΛΑΣ τελικά στρατολόγησε γύρω στους 300 ως 500 Τσάμηδες που συμμετείχαν στις εμφύλιες συγκρούσεις με τον ΕΔΕΣ τον Δεκέμβριο του '44. H επικράτηση του ΕΛΑΣ συνοδεύτηκε από την επιστροφή 3.000 ως 5.000 Τσάμηδων στη Θεσπρωτία. H τελική όμως έκβαση των Δεκεμβριανών οδήγησε σε νέες διώξεις από τους οπλαρχηγούς του ΕΔΕΣ και στην τελική εκδίωξή τους.

H τελική πράξη

Κατά τη διάρκεια του Εμφυλίου το KKE στράφηκε για μία ακόμη φορά προς τους Τσάμηδες για να λύσει το πρόβλημα έμψυχου δυναμικού που αντιμετώπιζε. Τον Μάρτιο του 1949 κατέληξε σε συμφωνία με την αλβανική κυβέρνηση για την υποχρεωτική στρατολόγηση 2.000 Τσάμηδων η οποία ναυάγησε την τελευταία στιγμή, όταν οι ίδιοι οι Τσάμηδες αντέδρασαν και ο Εμβέρ Χότζα αποφάσισε να μην τους οπλίσει ως «αντιδραστικούς». H τελική πράξη του δράματος γράφτηκε στις αρχές της δεκαετίας του '50 με σειρά νομοθετικών διαταγμάτων της ελληνικής κυβέρνησης που απαλλοτρίωσε τις περιουσίες τους και τις απέδωσε σε ντόπιους και έποικους.

Ιδεολογικές ερμηνείες

Είναι προφανές ότι η σημασία της περίπτωσης αυτής ξεπερνάει τα όρια της τοπικής ιστορίας. Αποτελεί, κατ' αρχάς, καθαρή και ενδεχομένως μοναδική για την κατοχική Ελλάδα περίπτωση ολοκληρωτικής εθνοκάθαρσης. Δεύτερον, δείχνει τα όρια των ιδεολογικών ερμηνειών στην Ιστορία. Οι Τσάμηδες δεν ήταν ούτε φασίστες ούτε ναζιστές ούτε κομμουνιστές· ήταν όμως διατεθειμένοι να συνεργαστούν με όποιον τους πρόσφερε τη δυνατότητα να διεκδικήσουν τα αιτήματά τους. Τρίτον, υπογραμμίζει τη διαδικασία εργαλειοποίησης του δωσιλογισμού από τις δύο αντίπαλες παρατάξεις και την αναντιστοιχία ανάμεσα στον λόγο και στην πράξη τους. Για τους κομουνιστές ο δωσιλογισμός υπήρξε ιδιαίτερα ελαστική έννοια σε σχέση με συγκεκριμένες ομάδες όπως οι Τσάμηδες ή οι σλαβόφωνοι κομιτατζήδες στους οποίους παρείχε τη δυνατότητα αναβάπτισης από προδότες σε πατριώτες. Γενικεύοντας και απλοποιώντας, θα μπορούσε να πει κανείς ότι αν για τη Δεξιά ο δωσιλογισμός ήταν συγχωρήσιμος, αρκεί οι φορείς του να ήταν Ελληνες, για την Αριστερά το συγχωροχάρτι ίσχυε μόνο για τους μη Ελληνες.

H περίπτωση των Τσάμηδων αναδεικνύει συγχρόνως και τις αντιφάσεις της στρατευμένης ιστοριογραφίας που επαναλαμβάνουν τα επιχειρήματα των αντιμαχόμενων παρατάξεων της δεκαετίας του '40 -τόσο της δεξιάς όσο και της αριστερής εκδοχής της. Για τη δεξιά μεταπολεμική ιστοριογραφία η εθνοκάθαρση και η αδιάκριτη βία κατά των Τσάμηδων υπήρξε ένα απόλυτα δικαιολογημένο μέτρο απέναντι σε μια ομάδα δωσίλογων και μειοδοτών. Μόνο ο αντικομμουνισμός μπορούσε να δικαιολογήσει, και άρα να συγχωρήσει, τη συνεργασία με τους κατακτητές. Το πρόβλημα της αριστερής μεταπολιτευτικής ιστοριογραφίας είναι ακριβώς το αντίθετο: ενώ καυτηριάζει τον δωσιλογισμό ως εσχάτη προδοσία που δικαιολογούσε βία αντίστοιχη με αυτή που υπέστησαν οι Τσάμηδες, αντιμετωπίζει τις αντίστοιχες πρακτικές των μειονοτήτων με αισθήματα κατανόησης και τάσεις συγκάλυψης, δείχνοντας έτσι πόσο επιλεκτική και άρα διάτρητη είναι η ηθικολογία της.

Το βιβλίο της Ελευθερίας Μαντά είναι ένα αντίδοτο στη μυωπία και στα αδιέξοδα της ιστοριογραφίας αυτής και θυμίζει τη σημασία της σοβαρής ιστορικής έρευνας. H συγγραφέας κατάφερε να προσεγγίσει ένα σύνθετο και ευαίσθητο θέμα με προσοχή, συστηματικότητα και χαμηλούς τόνους. Το βιβλίο της αξίζει να διαβαστεί από όσους ενδιαφέρονται να αποκτήσουν μια ολοκληρωμένη αντίληψη της πρόσφατης ελληνικής ιστορίας.

*Ο κ. Στάθης Καλύβας είναι καθηγητής Πολιτικής Επιστήμης στο Πανεπιστήμιο Yale των ΗΠΑ.

Αναδημοσίευση από ΤΟ ΒΗΜΑ - Ημερομηνία δημοσίευσης: 04-12-05

 

Σχετική αρθρογραφία:
[1] Οι Τσάμηδες, η Τσαμουριά και η αποθράσυνση των Αλβανοτσάμηδων, Apodimos.com, Δεκ 06
[2] Οι Τσάμηδες, η Τσαμουριά και η αποθράσυνση των Αλβανοτσάμηδων, Υπτγος ΕΛΑΣ εα Π. Λάγγαρης
[3] 10 ερωτήσεις και απαντήσεις για τους Τσάμηδες, Κων/νος Χολέβας
[4] Παρουσίαση του προβλήματος των Τσάμηδων, Apodimos.com, Νοε 04

Διαβάστε περισσότερα......

Τετάρτη, 28 Οκτωβρίου 2009

Προσεγγίσεις - Κολοβός - Το τέλος μιας ουτοπίας - 28 Οκτ 08

Ο π. Γεώργιος Μεταλληνός, ομότιμος Καθηγητής της Θεολογικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών, εξετάζει το μοντέλο πολυπολιτισμικότητας που επιχειρείται να εφαρμοσθεί στην ελληνική κοινωνία,
με καλεσμένο τον κ. Γιάννη Η. Κολοβό.

 

Προτεινόμενη βιβλιογραφία:
Γιάννης Ηλία Κολοβός, Το τέλος μιας ουτοπίας, Πελασγός, 2008

Σχετικές αναφορές από τον καθηγητή κ. Νεοκλή Σαρρή:
[1] Τομές 20.10.09 2/5 - Το σοσιαλιστικό όραμα της παιδείας
[2] Τομές 20.10.09 3/5 - Ο ελληνισμός σβήνει
[3] Τομές 10.3.09 4/4 - Η επέλαση των βαρβάρων

Διαβάστε περισσότερα......

Κυριακή, 25 Οκτωβρίου 2009

Εγγυητές οριστικού τέλους

Xρήστος Γιανναράς

Δήλωσαν από μόνοι τους υποψήφιοι για την αρχηγία. Του κόμματος που με θυμό συνέτριψε η λαϊκή ψήφος. Και γελοιοποίησαν το εξουθενωμένο κόμμα συζητώντας, με συντελεσμένη την κατάρρευση, ένα και μοναδικό πρόβλημα: Τη μέγιστη δυνατή διεύρυνση του αριθμού των εκλεκτόρων τους!

Προφανή τα κίνητρα: Οσο πιο μειονεκτική είναι μια υποψηφιότητα (σε φυσικά προσόντα και σε πολιτική σοβαρότητα) τόσο πιο πεισματική η απαίτηση πολλαπλασιασμού των εκλεκτόρων. Ξέρουν οι αυθυποψήφιοι ότι η ποδοσφαιρόμυαλη μάζα ψηφίζει τους ωραίους, τις χαμογελαστές, τους μπουφόνικους κενολόγους. Σε τέτοιες εκτιμήσεις ελπίζουν.

Η δήλωση που συνόδευε κάθε υποβολή υποψηφιότητας ήταν και μια ωμή περιφρόνηση της νοημοσύνης των πολιτών: Ούτε λέξη για τα αίτια της εκλογικής συντριβής, ούτε ίχνος προβληματισμού για δικές τους ευθύνες. Κι όμως, δεν ήταν οπαδοί στις κερκίδες, ήταν κεντρικοί παίκτες στην αρένα, υπουργοί της κυβέρνησης, φιγουράτα κομματικά στελέχη. Δεν έβλεπαν, λοιπόν, τα μοιραία λάθη, τα αναίσχυντα σκάνδαλα, την εξόφθαλμη ανικανότητα του ηγήτορα;

Ποια ήταν η δική τους κριτική αντίδραση, η τίμια και υπεύθυνη παρέμβασή τους; Αν έχουν ανάστημα που το φαντάζονται ηγετικό, γιατί δεν το ύψωσαν;

Ως την τελευταία στιγμή θριαμβολογούσαν, λιβάνιζαν γλοιωδώς τον αρχηγό, δεν τολμούσαν να ψελλίσουν αντίρρηση, κριτική παρατήρηση, δημιουργική υπόδειξη. Και τώρα διεκδικούν την αρχηγία. Απέκτησαν ξαφνικά, από το τίποτα, ραχοκοκαλιά πολιτικής ευτολμίας; Ασπόνδυλοι χειροκροτητές, ώς μόλις χθες, και θα αντιπολιτευθούν τώρα, με πολιτική φερεγγυότητα και σθένος, τη θριαμβεύουσα σοσιαλεπώνυμη παντοδυναμία; Μα, που να πάρει η ευχή, ακόμα και η πιο αρρωστημένη φιλοδοξία πρέπει να προφασίζεται κάποιον ρεαλισμό.

Δύο από τους αυθυποψήφιους είχαν φτιάξει κάποτε δικά τους κόμματα. Και απέτυχαν μετά πατάγου. Εχουν, λοιπόν, δώσει τις εξετάσεις τους, δοκιμάστηκαν στην πράξη, φάνηκε καθαρά ποιες είναι οι ηγετικές τους ικανότητες. Πώς τολμάνε σήμερα, με τέτοιο βεβαρημένο παρελθόν, να διεκδικούν ασύγκριτα υπέρτερες ηγετικές ευθύνες; Είναι σαν να λένε στους πολίτες: «Είχαμε περίπτερο, το χαντακώσαμε, εμπιστευθείτε μας τώρα να διαχειριστούμε υπεραγορά»!

Οχι λιγότερο προκλητική και η υποψηφιότητα, που τα ηγετικά της προσόντα δοκιμάστηκαν (γυμνώθηκαν ανηλεώς) στον θώκο της δημαρχίας Αθηνών και στην πολιτική ηγεσία της ελλαδικής διπλωματίας. Η περίπτωση τρομάζει περισσότερο από κάθε άλλη, γιατί διαθέτει τους πιο μεθοδικούς, χρόνια τώρα, απίστευτα δικτυωμένους μηχανισμούς ψιμυθίωσης της ασημαντότητας. Η οικογένεια που προωθεί τη συγκεκριμένη υποψηφιότητα, δεν κρύβει τις διασυνδέσεις της με τον αμερικανικό παράγοντα, τις ισχυρές προσβάσεις της στα ΜΜΕ, τις συμμαχίες της με πανίσχυρα κέντρα οικονομικής εξουσίας. Υποψηφιότητα εκκωφαντικής μετριότητας, χωρίς την παραμικρή ποτέ πρωτοτυπία στη σκέψη, καινοτόμο πρωτοβουλία, ευφάνταστο δημιουργικό ενέργημα, κάποιον κάποτε λόγο που να σπιθίζει, να παραπέμπει σε όραμα, σε καίριο πολιτικό στόχο. Και έφτασε να θεωρείται αυτονόητη η υποψηφιότητα αυτής της ένσαρκης πολιτικής ανυπαρξίας, μόνο για το χαμόγελο παντός καιρού που περιφέρει επιτηδευμένα – να προβάλλεται καταιγιστικά σαν «φυσική» (πατρογωνικώ δικαιώματι) ηγέτις κόμματος εξουσίας.

Ισως η υποστήριξη και ο προπαγανδισμός της αλήστου Πλεκτάνης Ανάν να αποδειχθεί τελικά προϋπόθεση ηγετικής σταδιοδρομίας: ανόδου στον θώκο αρχικά του υπουργείου Εξωτερικών, έπειτα στην ηγεσία της αξιωματικής αντιπολίτευσης και τελικά στην πρωθυπουργία. Τον δρόμο άνοιξε ο σημερινός πρωθυπουργός. Και στα ίχνη του, η επικρατέστερη για την αρχηγία της Ν.Δ. υποψηφιότητας. Η μεθοδικά αποχαυνωμένη ελλαδική κοινωνία μοιάζει να μην αντιλαμβάνεται ούτε καν τον βιασμό της.

Είκοσι οχτώ χρόνια τώρα, η Ν.Δ. προσπαθεί να γίνει ΠΑΣΟΚ και δεν τα καταφέρνει, ο ανεκπλήρωτος εκπασοκισμός της καθηλώνει τον πολιτικό και κοινωνικό βίο σε ανυπόφορη πια υπανάπτυξη. Μετά την πανωλεθρία Μητσοτάκη, στην τριετία 1990-1993 και την αυτεξόντωση Κωνσταντίνου Καραμανλή του βραχέος, στην πενταετία 2004-2009, σε αυτό το κόμμα απομένει ένα και μόνο ενδεχόμενο επιβίωσης: Να αποκτήσει δική του πολιτική ταυτότητα, δικούς του κοινωνικούς στόχους. Και ταυτότητα δεν μπορεί να αποκτηθεί με ρητορικές γελοιότητες περί «μεσαίου χώρου», δήθεν προβληματισμούς για «περισσότερο» ή «λιγότερο κράτος», μεγαλύτερη ή μικρότερη εύνοια για την «ιδιωτική πρωτοβουλία».

Δεν είναι οι απόψεις για τη διαχείριση της οικονομίας που θα προσδώσουν πολιτική ραχοκοκαλιά στη Ν.Δ. Είναι η δυνατότητα να πείσει ότι μπορεί να οικοδομήσει μια κοινωνία διαφορετική από αυτήν που διαμόρφωσε το ΠΑΣΟΚ των Α. Παπανδρέου, Κ. Μητσοτάκη, Κ. Σημίτη, Κ. Καραμανλή του βραχέος:

Μια κοινωνία που τις λειτουργικές της ανάγκες και τους στόχους της θα υπηρετεί κρατικός μηχανισμός με θεσμικές εγγυήσεις ανεξαρτησίας από την εκάστοτε κομματική κυβέρνηση, συγκροτημένος με αυστηρά αξιοκρατική ιεράρχηση των λειτουργών του, συνεχή έλεγχο της ποιότητας και των ικανοτήτων τους. Να πάψει η δημοσιοϋπαλληλία να είναι το «φιλάνθρωπο» βόλεμα ανθρώπων παραιτημένων από το πείσμα και το όραμα της δημιουργίας, καταφύγιο του κοινωνικού παρασιτισμού, θεσμοποιημένη αμνήστευση των χαραμοφάηδων, των συμπλεγματικών τυραννίσκων, των χρηματιζόμενων εκβιαστών. Να εξαρτηθεί η μονιμότητα των δημοσίων υπαλλήλων από τη συνεχή και αδιάβλητη αξιολόγησή τους.

Να πείσει η Ν.Δ. ότι έχει τον ρεαλισμό μεθόδου και στρατηγικής να ελευθερώσει την ελληνική κοινωνία από τον ζυγό της δουλείας στον γκανγκστερικό συνδικαλισμό, να αποτινάξει την τυραννία των συντεχνιακών συμφερόντων, των «απεργιών κοινωνικού κόστους». Να εξαλείψει τον εφιάλτη της αυθαιρεσίας των χρυσοκάνθαρων «εργατοπατέρων», της φασιστικής βίας των καπήλων της Αριστεράς.

Να παρουσιάσει η Ν.Δ. δική της πρόταση για την παιδεία απαλλαγμένη από τη συμπλεγματική υποταγή στον εθνομηδενισμό της «προοδευτικής» ξιπασιάς. Να ξαναστήσει εξ υπαρχής προγράμματα διδακτέας ύλης με προτεραιότητα όχι στο μπούκωμα με «εκσυγχρονισμένη πληροφορία», αλλά στη γλώσσα ως λογική και στα μαθηματικά ως γλώσσα. Να προσφέρει στο παιδί μιαν «επανανακάλυψη» της ελληνικότητας με μίτο τα χνάρια που άφησε στη γλώσσα, στην Τέχνη, στον στοχασμό η Γενιά του ’30.

Να καταστήσει έμπρακτα πρωτεύον πολιτικό πρόβλημα το δημογραφικό. Κατεπείγοντα τον σχεδιασμό κινήτρων για την εξισορρόπηση κατανομής του πληθυσμού στη χώρα – είναι νομοτελειακά καταδικασμένο σε διάλυση ένα κράτος που ο μισός πληθυσμός του βρίσκεται στην πρωτεύουσα. Ρεαλιστική πρόκληση για μια πολιτική ιδιοφυΐα είναι να κάνει την ύπαιθρο ζηλευτή στη νεολαία, δυνατότητα και ευκαιρία για υψηλή ποιότητα ζωής, για ικανοποίηση δημιουργίας.

Η Ν.Δ. δεν θα αποκτήσει ποτέ δική της πολιτική ραχοκοκαλιά και ρεαλιστική ταυτότητα, αν δεν ξεκαθαρίσει η ίδια στον εαυτό της, τι πιστεύει για τον «εμφύλιο»: Ηταν ενοχή και ανεξίτηλη πολιτική μειονεξία ή καύχηση και τίτλος τιμής η αντίσταση στο ζαχαριαδικό πραξικόπημα, στον ένοπλο εξαναγκασμό να προσαρτηθεί και η Ελλάδα στον ολοκληρωτικό σταλινικό «παράδεισο»; Δεν θα ορθοποδήσει ποτέ η Ν.Δ. αν συνεχίσει να μειονεκτεί απροβλημάτιστη απέναντι στον «προοδευτικό» φασισμό καπηλείας των οραμάτων της Αριστεράς.

Και οι τέσσερις αυθυποψήφιοι ηγέτες εγγυώνται την πολιτική και κοινωνική εκπόμπευση του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Ολοφάνερα.

Αναδημοσίευση από την Kαθημερινή - Ημερομηνία δημοσίευσης: 25-10-09

Διαβάστε περισσότερα......

Παρασκευή, 23 Οκτωβρίου 2009

Η Ελλάς έδωσε την νίκην

Δημήτρης Νατσιός

«Κατακλίθημεν άνθρωποι και ανηγέρθημεν έθνος», γράφει ο Άγγελος Βλάχος την μεγάλη εκείνη μέρα που άρχιζε ο ελληνοϊταλικός πόλεμος.

Πράγματι, η προ του πολέμου κατάσταση στην Ελλάδα, δεν ήταν και η ιδανικότερη. Η δικτατορία του Μεταξά, προϊόν και αυτή της αστάθειας και του διχασμού του τότε πολιτικού κόσμου, δεν εξασφάλιζε την σύμπνοια και την ενότητα, που απαιτεί ένας εθνικός αγώνας.

Αντίβαρο όμως σʼ αυτήν την δυσαρέσκεια και διχόνοια του λαού, αποτέλεσαν οι ιταλικές αθλιότητες. Η τυχοδιωκτική πολιτική των Ιταλών από το 1912 ακόμη, όταν αρνήθηκαν να παραδώσουν τα Δωδεκάνησα στην Ελλάδα, οι μωροφιλόδοξες βλέψεις τους στην Αλβανία, οι οποίες στέρησαν την ενσωμάτωση-απελεύθερωση της Βορείου Ηπείρου στον ελληνικό κορμό, η ύπουλη και προκλητική υποστήριξη του σφαγέα Κεμάλ κατά την Μικρασιατική Εκστρατεία, ο βομβαρδισμός την 27η Αυγούστου 1923 της Κέρκυρας, ως αντίποινα για την δολοφονία του Ιταλού στρατηγού Τελίνι από, όπως αποδείχτηκε αργότερα, αλβανική συμμορία, βομβαρδισμός που προκάλεσε τον θάνατο αρκετών εξαθλιωμένων προσφύγων από την Μικρά Ασία, ήταν λίγα από τα γεγονότα που κατέλειπαν οργή και αγανάκτηση στον ελληνικό λαό κατά των Ιταλών.

Γνωστά είναι και τα γεγονότα την περίοδο του Φασισμού, με τις συνεχείς προκλητικές δηλώσεις περί αναβίωσης της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας.

Ο Μουσολίνι, μεθυσμένος από μεγαλαυχία έλεγε από το 1922: «Πριν πεθάνω βλέπω να σχεδιάζεται πάνω στο γαλανό ιταλικό ουρανό μια αναγεννόμενη αυτοκρατορία των Καισάρων».

Αποκορύφωμα βέβαια ο τορπιλισμός του καταδρομικού «Έλλη» ανήμερα της Παναγίας, που τραυμάτισε, εκτός από την αξιοπρέπεια, και το βαθύ θρησκευτικό αίσθημα των Ελλήνων. Η ιερόσυλη αυτή πράξη των Ιταλών έδωσε και θρησκευτική χροιά στον πόλεμο, ο πόλεμος θα ήταν πλέον πρώτα «υπέρ πίστεως» και έπειτα «υπέρ πατρίδος», γεγονός που αριστουργηματικά το υπαινίχτηκε ο εθνικός μας ποιητής Κωστής Παλαμάς, όταν συμβούλευε: «αυτόν τον λόγο θα σας πω δε έχω άλλο κανένα / μεθύστε με τʼ αθάνατο κρασί του Εικοσιένα».

Το «με χαμόγελο στα χείλη» δεν ήταν φιλοπόλεμη διάθεση και εξωραϊσμός της τραγικότητας των στιγμών. Ήταν το ξέσπασμα, η ανάσταση ενός ολόκληρου λαού που θα πραγμάτωνε την προγονική ισοκράτειο προτροπή: «Ην αναγκασθής κινδυνεύει αιρού (προτίμησε) τεθνάναι καλώς (να πέσεις ένδοξα) μάλλον ή ζην αισχρώς». «Δεν πήγαιναν να σκοτώσουν αυτά τα παιδιά, πήγαν για να πεθάνουν για την πατρίδα», θα γραφεί εξαίσια.

Το γεγονός όμως της σωρευμένης οργής δεν το είχε αντιληφθεί η ιταλική διπλωματία. Ο ατυχής Ιταλός πρέσβης Εμ. Γκράτσι στο πολύκροτο βιβλίο του «Η αρχή του τέλους» σημειώνει πως στο τελευταίο, πριν από τον πόλεμο, φασιστικό συμβούλιο, ο Μουσολίνι έλαβε την διαβεβαίωση από τους Ιακομόνι (αντιβασιλιάς της Αλβανίας) και Πράσκα (αρχιστράτηγος) ότι «οι Έλληνες δεν έχουν διάθεση για πόλεμο» και ότι «το ηθικό του ελληνικού λαού εμφανίζεται πολύ χαμηλό, εξαιτίας της διάστασής του με την καθεστηκυία πλουτοκρατική τάξη».

Ο πόλεμος κηρύσσεται και οι Έλληνες για τέταρτη φορά στον 20ο αι. «δρόμο ίεντο προς τους βαρβάρους» (Ηρόδοτος), επιτυγχάνοντας μια περηφανή νίκη. Ποιες όμως ήταν οι συνέπειες του ένδοξου αυτού πολέμου για την έκβαση του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου; (Βʼ.Π.Π.).

Στους πανηγυρικούς της ημέρας επισημαίνεται, με αρκετή ασάφεια, η τεράστια ψυχολογική απήχηση της νίκης του ελληνικού στρατού, εξυμνείται ως η πρώτη νίκη των ελεύθερων κρατών κατά του φασισμού. Το μνημείωσε έξοχα το γεγονός αυτό ένας στίχος του Ελύτη: οι «Έλληνες μες στα σκοτεινά δείχνουν τον δρόμο». («Άσμα ηρωικό και πένθιμο»).

Σκοπός όμως της ιστορικής μνήμης δεν είναι (μόνο) η επιβεβαίωση της ανδρείας και της γενναιότητας του λαού μας. Η ιστορική μόρφωση έχει μεγάλη σημασία για την αγωγή των πολιτών, κυρίως των νέων πολιτών, των μαθητών. Πόσο όμως αγγίζουν και συγκινούν τους μαθητές οι κοινότοπες κορώνες, οι πανηγυρικοί της δεκάρας, σήμερα μάλιστα που η περιρρέουσα ευδαιμονοθηρία και υλοφροσύνη, οδηγούν στην «έκλειψη του έθνους», στην υποτίμηση των ιδανικών και αξιών που εμπνέουν τον λαό, τον κάθε λαό;

Μπορεί, παραδείγματος χάριν, ένας μαθητής Λυκείου να εξηγήσει σʼ έναν Γάλλο ή Άγγλο ομήλικό του, γιατί η νίκη της Ελλάδος ήταν ουσιωδέστατη για την τύχη του Βʼ Π.Π.; Αυτός είναι λοιπόν ο σκοπός του σημερινού αφιερώματος και απευθύνεται στους μαθητές. Η παρατήρηση του Θουκυδίδη ότι «αταλαίπωρος γαρ τοις πολλοίς η ζήτησις της αληθείας και επί τα ετοίμα μάλλον τρέπονται», δηλαδή οι πολλοί «μαθαίνουν» από τις έτοιμες αλήθειες της τηλεόρασης και των αργυρώνητων κονδυλοφόρων, είναι επίκαιρη και «λίαν διδακτική».

Πρώτα – πρώτα απετράπη η είσοδος των Τούρκων στον πόλεμο στο πλευρό των Γερμανών. Βλέποντας ότι ο Άξονας δεν είναι ανίκητος οι Τούρκοι κράτησαν έκτοτε την γνωστή «επιτήδειο ουδέτερη» στάση. (Η τουρκική εφημερίδα «Σαμπάχ» έγραφε την 9η Μαρτίου 1941. «Κάθε έθνος το οποίο βρίσκεται έναντι εχθρικής απειλής, δεν πρέπει να διστάσει ούτε για μια στιγμή νʼ ακολουθήσει το παράδειγμα της Ελλάδος». Αντί γιʼ αυτό οι θρασύδειλοι «γείτονες», οι ύαινες της ιστορίας, γονάτιζαν τον εναπομείναντα Ελληνισμό της Μικράς Ασίας με κεφαλικούς φόρους και νέα τάγματα εργασίας).

Ενθάρρυναν οι ελληνικές νίκες τους Γιουγκοσλάβους, κυρίως η τυμπανοκρουστικώς αναγγελθείσα εαρινή επίθεση του Μουσολίνι της 9ης Μαρτίου του 1941 και η συνακόλουθη πανωλεθρία του. Στις 27 Μαρτίου του ʼ41 ξέσπασε στο Βελιγράδι επανάσταση του γιουγκοσλαβικού λαού που εξεδίωξε την προδοτική, φιλογερμανική κυβέρνηση του Κροάτη Ζβέτκοβιτς.

Η ελληνική αντίσταση επέδρασε και στις ΗΠΑ. Η εφ. «Morning Advertiser» του Λονδίνου έγραφε τον Νοέμβριο του ʼ41: «Η θαρραλέα αντίστασις της Ελλάδος εις τας δυνάμεις του Άξονος δεν συγκρατεί μόνον και αποκρούει επιτυχώς την ιταλικήν επίθεσιν, αλλά ανατρέπει τα σχέδια του Χίτλερ διά μίαν επίθεσιν ειρήνης. Υπήρχαν πλείσται όσαι ενδείξεις προ τινος καιρού, ότι ο Χίτλερ θα επεχείρει τας βολιδοσκοπήσεις του περί ειρήνης, αμέσως προ των προεδρικών εκλογών εις τας ΗΠΑ. Τώρα όμως φαίνεται να αντελήφθη ότι, εάν επραγματοποίει το εν λόγω σχέδιόν του, θα επετύγχανεν αποτελέσματα αντίθετα εκείνων τα οποία επεδίωκε. Και τούτο διότι η υπέροχος αντίστασις της Ελλάδος του αφήρεσεν το κυριώτερον επιχείρημα, επί του οποίου εστηρίζετο. Είναι ήδη προφανές, ότι το σχέδιον του Χίτλερ θα ετόνιζεν κυρίως την εικόνα μιας Ευρώπης κατακτημένης και πειθαρχικής... Ατυχώς διά τον Χίτλερ δεν ημπορεί πλέον να στηριχθεί επί του επιχειρήματος μιας υποταγμένης Ευρώπης...». (Αχ. Κύρου «Η Ελλάς έδωσε την νίκην», Αθήνα 1945, σελ. 35).

Ο αμερικανικός λαός εντυπωσιάστηκε από την ελληνική εποποιία και στήριξε στις εκλογές της 5ης Νοεμβρίου του ʼ41 τον Ρούζβελτ, που οδήγησε την χώρα του στο πλευρό των Συμμάχων. (Σώζοντας και την οικονομία του, τακτική που εφαρμόζουν ευλαβικώς οι διάδοχοί του). Για τον αντίκτυπο στην Αγγλία, που έδινε τότε μόνη της την κρισιμότατη «μάχη της Αγγλίας», θα μεταφέρουμε αυτό που έγραψαν οι «Times». «Ο ηρωισμός των Ελλήνων δημιουργεί διά τον αγγλικόν αγώνα κατάστασιν εξαιρετικώς ευνοϊκήν». Ο Άγγλος στρατηγός Ουέβερς στις 15 Φεβ. 1941 δήλωνε στον ραδιοφωνικό σταθμό του Λονδίνου: «Προθύμως αναγνωρίζομεν ότι οι Έλληνες σύμμαχοί μας ήσαν οι πρώτοι, οι οποίοι, με τις θαυμασίας των νίκας εις την Αλβανίαν, ήνοιξαν τον δρόμον και κατήγαγον τρομερόν πλήγμα κατά της Ιταλίας. Αι επιτυχίαι των δεν είχον μόνον τοπική σημασίαν. Επηρέασαν αποφασιστικώς την όλην εξέλιξην του πολέμου».

Η νίκη των Ελλήνων καταρράκωσε και την «επηρμένη οφρύν» του Μουσολίνι. Η απογοήτευση του ιταλικού λαού οδηγεί στην κατάρρευση της Ιταλίας το 1943, που παίζει μέχρι τότε το ρόλο της κακομαθημένης παιδίσκης. Στις 12 Σεπ. 1943 Βρεττανός Υπουργός Ν.Μπαίκερ δηλώνει «Η νίκη της συνθηκολογήσεως της Ιταλίας ανήκει εις την Ελλάδα. Ο αξέχαστος ηρωισμός των παιδιών της στα Αλβανικά βουνά, οι αμέτρηται θυσίαι του ελληνικού λαού εις τον αγώνα κατά του κατακτητού, κατέστησαν δυνατή την υπέροχον αυτήν νίκην».

Το σημαντικότερο όμως γεγονός ήταν ο εξαναγκασμός του Χίτλερ να «κατέβει» στα Βαλκάνια κυρίως κατά της Ελλάδος, επιχείρηση που τον καθυστέρησε 5 εβδομάδες, οι οποίες του έλειψαν λίγο αργότερα το φθινόπωρο του ʼ41. Ξεκίνησε στις 22 Ιουνίου. Συνέπεια ήταν να τον προλάβει ο τρομερός ρωσικός χειμώνας, και να καθηλωθεί προ της Μόσχας.

Την άνοιξη του ʼ42 οι Ρώσοι εξοπλισμένοι από τους Αμερικανούς ανασυγκροτημένοι και με υψηλό ηθικό ξεκίνησαν την αντεπίθεση που ήταν και η αρχή του τέλους του πολέμου.

(Ο Τσώρτσιλ στα «Απομνημονεύματά» του γράφει και το εξής: «η επίλεκτος και μόνη Μεραρχία αλεξιπτωτιστών που διέθετε ο γερμανικός στρατός κατεστράφει εις την μάχην της Κρήτης. Η απώλεια των καλύτερων Γερμανών πολεμιστών απεμάκρυνε το τρομερόν όπλον των αλεξιπτωτιστών από κάθε περαιτέρω συμμετοχήν εις τον πόλεμον»).

Η ύψιστη αυτή συμβολή της Ελλάδας στον Βʼ Π.Π. αναγνωρίστηκε από εχθρούς και φίλους. Ο ίδιος ο Χίτλερ στις 15 Φεβ 1945 παραπονιόταν πικρά στο καταφύγιο της καγκελαρίας ότι η ηλίθια ιταλική επίθεση εναντίον της Ελλάδος τον εμπόδισε να επιτεθεί στην Σοβιετική Ένωση μερικές εβδομάδες νωρίτερα. Το 1946 κατά την διάρκεια της Δίκης της Νυρεμβέργης ο αρχηγός της γερμανικής αεροπορίας Γκαίρινγκ ισχυριζόταν το ίδιο. Σε απομνημονεύματα στρατηγών και ναυάρχων του Χίτλερ (Πάουλους, Κάιτελ, Ρέντερ, Φον Κλάιστ) επικρατεί η ίδια άποψη. Ο Άγγλος Υπουργός των Εξωτερικών Α.Ήντεν στις 8 Ιαν 1941 έλεγε στην Βουλή: «Η ελληνική αντίσταση καθυστέρησε για τουλάχιστον 6 εβδομάδες την έναρξη επίθεσης στη Ρωσία. Αυτό δύναμαι να πω ήταν γεγονός τεράστιας σημασίας, του οποίου σας διαβεβαιώ έχουν γνώση οι σύμμαχοί μας».

Στις 27 Απρ 1941 ο Ραδιοφωνικός Σταθμός Μόσχας μεταδίδει: «Επολεμήσατε άοπλοι εναντίον πανόπλων και ενικήσατε. Επολεμήσατε μικροί εναντίον μεγάλων και επικρατήσατε. Δεν ήτο δυνατόν να γίνει αλλοιώς, διότι είσθε Έλληνες. Ως Ρώσοι εκερδίσαμεν, χάρις εις την θυσίαν σας, χρόνον νʼ αμυνθώμεν. Σας ευγνωμονούμεν».

Δεν νομίζω ότι χρειάζονται άλλες μαρτυρίες για να καταδειχθεί η προσφορά της «θεϊκιάς κι όλης αίματα πατρίδας» μας. Σε «τέτοια σπάνια φωτεινά σημεία, κρέμεται η κλωστή που μας κρατά πάνω από την άβυσσο» κατά Ελύτη. «Ο πατριωτισμός είναι το οξυγόνο των Ελλήνων» έγραφε ο Σεφέρης.

Σε μέρες χαμερπείς και πνιγηρές σαν τις δικές μας η ανάμνηση του αγώνα του λαού μας, μάς προσφέρει την «ζείδωρον αύρα», είναι το φωτεινό σημείο. Οι 11.936 νεκροί του ελληνοϊταλικού πολέμου, οι «άγνωστοι στρατιώτες» έπεσαν για αξίες που οι καλοζωισμένοι των βορείων προαστίων και οι τσαρλατάνοι της μεταμοντέρνας ιστοριογραφίας, τις χλευάζουν και τις ποδοπατούν. Ας είναι. Είχαν «άλλη» γνώση εκείνοι οι «νεκροί κριτές», γνώριζαν ότι «το εύδαιμον το ελεύθερον, το δε ελεύθερον το εύψυχον», η ευτυχία έγκειται στην ελευθερία, η δε ελευθερία στην ανδρεία. Τελειώνω γράφοντας τον επίλογο τριών άρθρων σε μεγάλες ξένες εφημερίδες της εποχής εκείνης:

«Ποτέ η Αγγλία δεν θα λησμονήσει... Οι Ρώσοι θα ενθυμούνται πάντα... Κανείς Αμερικανός δεν θα λησμονήσει...» Την είδαμε την «ενθύμησή» τους στο Κυπριακό, στο Σκοπιανό, στις ελληνοτουρκικές διαφορές... την είδαμε... την βλέπουμε κάθε μέρα...

Αναδημοσίευση από το Ρεσάλτο - Ημερομηνία δημοσίευσης: 23-10-09

 

Σχετικά:
[1] Αντιστράτηγος ε.α. Δημήτριος Αλευρομάγειρος, Το ΟΧΙ του 1940, 25.10.08
[2] Βορειοηπειρωτικό Πρακτορείο Ειδήσεων, Έσπασαν τη μαρμάρινη πλάκα στο ύψωμα 731, 14.10.09

Διαβάστε περισσότερα......

Τετάρτη, 21 Οκτωβρίου 2009

Ορθοδοξία: Το τελευταίο ανάχωμα στο νεοταξικό οδοστρωτήρα

Θύμιος Παπανικολάου

Τα όσα συμβαίνουν σήμερα μέσα στον Ορθόδοξο κλήρο και τα όσα θα συμβούν (και θα συμβούν πολλά) αντανακλούν και αποτυπώνουν δύο αντίρροπες καταστάσεις ενός ασυμφιλίωτου «πολέμου»:

α) από τη μια πλευρά είναι οι πλανητικοί μηχανισμοί εξουσίας οι οποίοι με νύχια και με δόντια, λυσσαλέα, με κάθε μέσο (ανοικτών, αλλά και υπόγειων επιθέσεων) επιχειρούν να αποσαθρώσουν και να αλώσουν τις κοινωνικές, εθνικές και αξιακές αρθρώσεις και συνεκτικούς ιστούς της Ορθόδοξης Εκκλησίας.

Η Ορθοδοξία αποτελεί για τις χοάνες του αυτοκρατορικού ιμπεριαλισμού ένα πολύ ανθεκτικό «μέταλλο» κοινωνικής, εθνικής και ηθικής συνοχής και αντίστασης απέναντι στον οδοστρωτήρα του νεοταξικού φασισμού. Πρέπει πάση θυσία αυτό το «μέταλλο» να λιώσει...

β) Από την άλλη ο Ορθόδοξος κλήρος με βαθιές ρίζες μέσα στην ελληνική κοινωνία όχι μόνο ανθίσταται, αλλά περνάει και σε ανοικτή «επίθεση» εναντίον των δυνάμεων του σύγχρονου φασισμού.

Οι διεργασίες μέσα στους κόλπους του ελληνικού Ορθόδοξου κλήρου καθημερινά βαθαίνουν και οξύνονται. Συγκροτείται ένα ισχυρό και πλατύ Μέτωπο των Ορθόδοξων εναντίον των νεοταξικών υπονομεύσεων και επιθέσεων...

Από την έκβαση αυτή της «σύγκρουσης» στο εσωτερικό της ελληνικής Ορθόδοξης Εκκλησίας θα εξαρτηθούν και θα καθοριστούν πολλά.

Γιʼ αυτό δεν μπορεί να καθίσει κανείς απαθής, ούτε ουδέτερος παρατηρητής μπροστά σʼ αυτή τη θανάσιμη πάλη.

Μπροστά στην επέλαση των δυνάμεων της ιμπεριαλιστικής βαρβαρότητας, δεν νομιμοποιείται ο οιοσδήποτε και με οποιοδήποτε πρόσχημα να ισχυριστεί ότι αυτό που συμβαίνει στους κόλπους της Ορθοδοξίας δεν τον αφορά.

Η Ορθοδοξία, ως ιστορική συγκρότηση και υπόσταση κοινωνικής και εθνικής συνοχής, ως πνευματικός φορέας πολιτισμού και αξιών, ως συλλογική συνείδηση και ως συλλογικός οργανωτικός ιστός αποτελεί σήμερα το τελευταία ανάχωμα των ιστορικών κοινωνιών, ιδιαίτερα της ελληνικής κοινωνίας.

Αποτελεί το τελευταίο οχυρό αντίστασης στο νέο φασισμό, το τελευταίο μετερίζι αγώνα...

Γιʼ αυτό και όλα τα «στρατεύματα» και οι «εφεδρείες» του πλανητικού ιμπεριαλιστικού κράτους και παρακράτους έχουν «συνωστιστεί» μετά μανίας σε αυτό το μέτωπο: στο τσάκισμα των δυνάμεων της Ορθοδοξίας και την κατάλυσή της...

Όλα τα άλλα μέτωπα έχουν πέσει και κονιορτοποιηθεί:

α) Δεν υπάρχει οργανωμένη εργατική τάξη. Η πρωτοπορία της έχει τσακιστεί από την εισβολή των αλλοδαπών και το αγωνιστικό πολιτικό της δυναμικό έχει διαλυθεί και αλωθεί...

β) Τα Συνδικάτα, αυτά τα συλλογικά, επαγγελματικά έμβρυα των εργατικών αγώνων έχουν κυριολεκτικά διαλυθεί και περάσει στα χέρια των γραφειοκρατικών κλικών του νεοταξικού κράτους και παρακράτους. Στοιχεία διακόσμησης της εξουσίας και των παιχνιδιών της είναι πλέον τα Συνδικάτα.

γ) Το αστικό, εθνικό κοινοβούλιο αποτελεί το κεντρικό στοιχείο διακόσμησης και «δημοκρατικής» απάτης. Είναι υποταγμένο ολοκληρωτικά στους υπερεθνικούς «νταβάδες» και στα εγχώρια υποκαταστήματά τους.

δ) Τέλος τα υπάρχοντα κόμματα ολοκληρώνουν το εφιαλτικό ντεκόρ της απάτης: Σάπια μέχρι το μεδούλι και υποχείρια των «νταβάδων».

Ο νέος νεοταξικός φασισμός επελαύνει χωρίς αντιστάσεις. Ακριβέστερα έχει διαλύσει και υποτάξει τους πάντες και πάντα.

Η μόνη «συλλογικότητα» (κοινωνική, εθνική, πνευματική και ηθική «οργάνωση») που κρατά ακόμα και ανθίσταται σθεναρά είναι η Ορθοδοξία.

Όποιος δεν το βλέπει αυτό είναι τυφλός: Είτε από ηλιθιότητα, είτε από το «αθεϊστικό» μένος!!!

Το ζήτημα που τίθεται, όμως, σήμερα, κατηγορηματικά και αδυσώπητα δεν είναι αν πιστεύεις στο Θεό ή όχι.

Το ζήτημα που τίθεται είναι η ίδια η ανθρώπινη ύπαρξη, η ίδια η επιβίωση της ανθρωπότητας: Ένα ζήτημα ζωής και θανάτου, ένα ζήτημα υπέρτατου αγώνα εναντίον όλων αυτών των δυνάμεων που παίζουν το τέλος μας...

ΟΣΟΙ επικαλούνται την Πίστη ή την απιστία στο Θεό, απλώς κοροϊδεύουν τον εαυτό τους με σοφίσματα. Όλοι οι άνθρωποι πιστεύουν κάπου: Σε ένα σύστημα ιδεών και αξιών, σε ένα Θεό. Η επίκληση της «αθεΐας» είναι και αυτή πίστη σε ένα Θεό: Στο Θεό του χρήματος, της ιμπεριαλιστικής αχρειότητας και αναισχυντίας, πίστη στα είδωλα αυτού του σάπιου και καταρρέοντος κόσμου...

Η «αθεΐα» των Σημίτηδων, Κουναλάκηδων και Σία είναι πίστη στις αξίες και τα είδωλα τις καπιταλιστικής αγοράς, δηλαδή πίστη στο Θεό της καπιταλιστικής βαρβαρότητας.

Όλοι αυτοί που το παίζουν «άθεοι» και που ρίχνουν τις ομοβροντίες τους εναντίον του εκκλησιαστικού «σκοταδισμού» (τον ανακάλυψαν ξαφνικά το 2000. Μέχρι τότε καλά τα πήγαιναν με αυτό το «σκοταδισμό») όχι μόνο πιστεύουν σε Θεούς, αλλά και στα πλέον βάρβαρα και σκοταδιστικά τέρατα: Τους νεοταξικούς θεούς και τέρατα...

Ας αφήσουμε, λοιπόν, τέτοιου είδους ταχυδακτυλουργίες και δόλια τεχνάσματα.

Η Ορθοδοξία δεν χτυπιέται επειδή πιστεύει στην ύπαρξη του Θεού, αλλά επειδή εκφράζει ένα σύστημα κοινωνικών, εθνικών και ιστορικών κατακτήσεων: Ιδεών και αξιών, συλλογικής ΟΡΓΑΝΩΣΗΣ της λαϊκής μνήμης και της συνείδησης.

Αυτά θέλουν να καταλύσουν σήμερα. Αυτό το Ορθόδοξο αλέτρι που όργωσε και οργάνωσε την ιστορική συνείδηση των κοινωνιών και των λαών...

Ο σύγχρονος φασισμός (όπως κάθε φασισμός) δεν είναι απλώς ένα σύστημα καταπίεσης , πράξεων βίας και αστυνομικής τρομοκρατίας. Ο φασισμός είναι ένα ιδιαίτερο κρατικό σύστημα, θεμελιωμένο στην εξολόθρευση ΟΛΩΝ των στοιχείων δημοκρατίας, οργάνωσης και ΣΥΝΟΧΗΣ της κοινωνίας. Θέλει να κρατήσει ολόκληρη την κοινωνία σε μια κατάσταση αναγκαστικού κατακερματισμού και διάλυσης των κοινωνικών, πολιτικών και πνευματικών της δομών. Πρέπει να καταστραφούν όλες οι συλλογικότητες και να ξεριζωθεί κάθε θεμέλιο και κύτταρο λαϊκής συνοχής.

Ένα τέτοιο θεμέλιο είναι ο Ορθόδοξος κλήρος!

Γιʼ αυτό θέλουν να το καταστρέψουν με συνδυασμένα κτυπήματα: Εκ των έσω και εκ των έξω.

Τα πιο ύπουλα είναι αυτά εκ των έσω. Στην ηγεσία αυτών των εσωτερικών κτυπημάτων βρίσκεται το νεοταξικό Πατριαρχείο με κηδεμόνα το πλανητικό, κοσμικό κράτος του Βατικανού. Οι αξιωματικοί είναι οι γραφειοκράτες της Εκκλησιαστικής γραφειοκρατίας...

Μάλλον, όμως, όλοι αυτοί έχουν υποτιμήσει την ακατάλυτη δύναμη του μάχιμου Ορθόδοξου κλήρου, ο οποίος μέσα στην κατάλυση και ισοπέδωση των πάντων γίνεται, ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΑ, ο πόλος συσπείρωσης της ελληνικής κοινωνίας και του ελληνικού λαού...

Αναδημοσίευση από το Ρεσάλτο - Ημερομηνία δημοσίευσης: 21-10-09

 

Σχετικό σχόλιο από τον καθηγητή Παναγιώτη Ήφαιστο: [...] Η θρησκεία είναι ένα από τα πολλά πνευματικά ζητήματα που εισρέουν στην δημόσια σφαίρα ενός εθνοκρατικού συστήματος. Δεν είναι το μόνο πνευματικό κριτήριο που διαμορφώνει τις ηθικοκανονιστικές δομές. Οι άνθρωποι μιας κοινωνίας, επιπλέον, είναι πνευματικά απροσμέτρητα ποικιλόμορφοι. Εδώ λοιπόν τίθενται δύο ζητήματα. Πρώτον, ότι αντίθετα με κάθε υλιστική θεωρία, εγώ θα υποστήριζα πως τα πνευματικά κριτήρια στο σύνολό τους αποτελούν κύρια διαμορφωτική δύναμη των ανθρωπολογικών δομών. Η θρησκεία, όπως έγραψε και ο Κονδύλης ήταν, είναι και θα συνεχίσει να είναι ένας πανίσχυρος διαμορφωτικός παράγων. Δεύτερον, η μεταφυσική πίστη όποια και αν είναι, δεν επιβάλλεται στους ανθρώπους παρά μόνο από όσους εμφορούνται από θεοκρατικά δόγματα. Αν κάτι κάνει την Ορθόδοξη Χριστιανοσύνη να διαφέρει από άλλες είναι η ανθρωποκεντρική της υφή. Εδώ λοιπόν όσοι θέλουν ορκίζονται και όσοι δεν θέλουν μπορούν να μην το κάνουν. Αυτό σε μια δημοκρατία μπαίνει ως ζήτημα στην πολιτική αγορά με σκοπό την συνεκτίμηση της δημόσιας σφαίρας, της επιλογής των ανακλητών εντολοδόχων κυβερνητών και τα λοιπά και τα λοιπά. Τι διαμορφώνει την ταυτότητα του κάθε κράτους είναι μεγάλη υπόθεση. Σε άλλο σημείο αναφέρομαι στον πήχη των εθνικών συμφερόντων. Η συλλογική ταυτότητα έχει και αυτή τον πήχη της που ανεμοκατεβαίνει. Όσον με αφορά, μπορεί να είναι ότι θέλει φτάνει να μην είναι πολύ χαμηλά ο πήχης, και γι' αυτό ασκώ κριτική στον μεταμοντερνισμό. Πέραν αυτού, ως πολίτης έχω συγκεκριμένη άποψη αλλά προτιμώ να την κρατήσω για τον εαυτό μου για να μη επηρεάσω άλλους.

Απόσπασμα από σχόλιο που δημοσιεύτηκε στις 20.10.09 στο www.ifestos.edu.gr σχετικά με τις σκέψεις που κάνει η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ για την κατάργηση του θρησκευτικού όρκου

Διαβάστε περισσότερα......

Κυριακή, 18 Οκτωβρίου 2009

Αλλαγή κεντρικού προσανατολισμού;

Χρήστος Γιανναράς

Ο δημόσιος λόγος, για να είναι συνεπής στην ευθύνη και στην τιμή να είναι δημόσιος, οφείλει να είναι ειλικρινής άνευ όρων. Η ειλικρίνεια δεν εξασφαλίζει οπωσδήποτε αλάθητες εκτιμήσεις, άπταιστα ορθολογικά συμπεράσματα, άσφαλτες προβλέψεις. Εξ ορισμού, όμως, είναι ανυπότακτη σε σκοπιμότητες, ακόμα και στη «φιλάνθρωπη» σκοπιμότητα της αισιοδοξίας.

Η ειλικρίνεια, λοιπόν, επιβάλλει να κατατεθεί όσο το δυνατόν πιο έγκαιρα, η δυσάρεστη διάγνωση: Ο νέος πρωθυπουργός και η κυβέρνησή του δείχνουν αφετηριακά παγιδευμένοι σε κάποιες, ίδιες ακριβώς, από τις προδιαγραφές αποτυχίας που οδήγησαν σε παταγώδη συντριβή τους προκατόχους τους.

Εχουν διαχειριστική εκδοχή της πολιτικής, οι επαγγελίες τους και τα πρώτα δείγματα πρωτοβουλιών τους κραυγάζουν πολιτική αγκυλωμένη στη λογική των «βελτιώσεων». Μπορεί οι «βελτιώσεις» να επιδιώκονται με αγνές προθέσεις, με ανιδιοτέλεια και όχι για εντυπωσιασμό. Δεν παύουν να είναι λαθεμένη πολιτική στην περίπτωση του ελλαδικού κράτους σήμερα. Το ελλαδικό κράτος, στο σημείο που έχει φτάσει, ή ανατάσσεται, μεταρρυθμίζεται στις πολύ βασικές του δομές και λειτουργίες, ή συνεχίζει να καταρρέει αδυσώπητα – δεν «βελτιώνεται».

Υπάρχει η διαχειριστική λογική, η πολιτική των αποσπασματικών «βελτιώσεων» και (στους αντίποδες) η επιτελική λογική, η πολιτική που τολμάει καίριες μεταρρυθμιστικές τομές. Η πρώτη περισπάται στα επιμέρους και ακυρώνεται από την κατεστημένη δυσλειτουργία του όλου. Η δεύτερη βασίζεται στην οξυδέρκεια, ζητάει να διακρίνει εκείνους τους βασικούς παράγοντες που καθορίζουν τους όρους λειτουργίας του όλου – παράγοντες ή άξονες θεσμικούς που αν η λειτουργία τους αναταχθεί, οι επιμέρους «βελτιώσεις» επέρχονται ως αυτονόητες, σχεδόν αυτοματικές.

Για την επιτελική λογική οι βασικοί παράγοντες ή θεσμικοί άξονες λειτουργίας του κράτους και ευρύτερα της κοινωνίας, δεν είναι κάποιες σταθερά προκαθορισμένες υπηρεσίες (το Γενικό Λογιστήριο, λ. χ. ή όποιο συντονιστικό υπουργείο). Είναι εκείνοι οι θεσμοί ή παράγοντες που προσφέρονται για να ενσαρκώσουν όσους στόχους θέλει να υπηρετήσει μια κυβέρνηση – οι στόχοι υπαγορεύουν το τι και το πώς των μεταρρυθμίσεων, όχι η διαβάθμιση χρησιμότητας των θεσμών. Επιτελική είναι η πολιτική λογική που ξέρει να θέτει στόχους και να προσαρμόζει τη λειτουργία του κράτους (και των κοινωνικών θεσμών) στις απαιτήσεις των στόχων.

Επιτελική πολιτική λογική στην Ελλάδα, μετά τον Ιωάννη Μεταξά, είχε μόνο ο Ανδρέας Παπανδρέου. Προανάγγειλε ξεκάθαρο στόχο: Να πραγματοποιήσει «κοινωνικό μετασχηματισμό», δηλαδή να καταστήσει πλειοψηφικό ρεύμα στην ελλαδική κοινωνία τους «απελεύθερους» από συντηρητικές προκαταλήψεις και ηθικές αναστολές, που θα ψηφίζουν πια ισόβια με φανατισμό τον «ελευθερωτή» τους.

Αυτός ήταν ο στόχος που έπρεπε να σαρκωθεί σε θεσμικές μεταρρυθμίσεις με οποιοδήποτε κόστος. Να εμφανιστεί η ψηφοθηρική «απελευθέρωση» σαν «δημοκρατική κατάκτηση». Πρώτο θεσμικό μέτρο, δαιμονικής ευφυΐας και αποτελεσματικότητας: η κατάργηση κάθε ιεραρχικής διαβάθμισης των λειτουργών του κράτους – οι δημόσιοι υπάλληλοι να διαφοροποιούνται μόνο μισθολογικά και μόνο με βάση τα χρόνια υπηρεσίας, όχι την ικανότητα, την εργατικότητα, τη δημιουργική φαντασία. Δεύτερο, επομένως, θεσμικό μέτρο, η κατάργηση κάθε εποπτείας, ελέγχου και αξιολόγησης, κάθε διάκρισης ποιοτήτων, κάθε κινήτρων δημιουργικότητας.

Προκειμένου να εμπεδωθεί συνολικά στην κοινωνία ο «μετασχηματισμός» της «δημοκρατικής» ισοπέδωσης και η αφοσίωση των «απελεύθερων», έπρεπε να περάσει οπωσδήποτε και στα σχολειά – είναι ο αποτελεσματικότερος δίαυλος για την επιβολή μιας αλλαγής. Τρίτο, λοιπόν, θεσμικό μέτρο: καταργήθηκε, εκτός από την ιεραρχική διαβάθμιση και την κριτική αξιολόγηση των διδασκόντων και κάθε έλεγχος επίδοσης των μαθητών («κάτω τα αιματοβαμμένα γραφτά», τα διορθωμένα από τον δάσκαλο με κόκκινο μολύβι), αποκλείστηκε το ενδεχόμενο να απορριφθεί μαθητής και να επαναλάβει την τάξη, επομένως έχασε κάθε νόημα και ο θεσμός των «μετεξεταστέων», χάθηκαν από την εκπαίδευση ακόμη και οι λέξεις «αριστεία», «άμιλλα», «βράβευση».

Το παράδειγμα είναι ελάχιστο και εκτίθεται εδώ τηλεγραφικά (θα μπορούσε να συνοδευθεί από άπειρα παρόμοια του παπανδρεϊκού «μετασχηματισμού»). Αλλά είναι και άκρως αντιπροσωπευτικό της επιτελικής λογικής που προτάσσει τους στόχους (έστω δαιμονικά ηροστράτειους) και μεταρρυθμίζει τους θεσμούς για να πετύχει τη στόχευση.

Ο Κ. Μητσοτάκης, ο Κ. Σημίτης, ο Κ. Καραμανλής ο «βραχύς» νόμισαν ότι μπορούν να αναιρέσουν τα επιτεύγματα της επιτελικής λογικής και των μεταρρυθμιστικών τομών του Α. Γ. Παπανδρέου με τη λογική των «βελτιώσεων». Κατέρρευσαν και οι τρεις με το στίγμα της αποτυχίας, της ντροπής. Τώρα και ο Γ. Α. Παπανδρέου μοιάζει να μην διδάχθηκε τίποτε από την εξευτελιστική συμφορά τους. Εμφανίζεται και αυτός να θέλει να πετύχει πάταξη της φοροδιαφυγής, ανάκαμψη της παραγωγικότητας, δημιουργική επανενεργοποίηση της λειτουργίας του κράτους χωρίς να παραιτηθεί από τους στόχους του Ηρόστρατου πατέρα του και τις κατεστημένες πια θεσμικές ενσαρκώσεις αυτών των στόχων.

Δεύτερη προδιαγραφή αποτυχίας στην οποία μοιάζει παγιδευμένος ο ανερμήνευτα ευνοημένος από τις «συγκυρίες» νέος πρωθυπουργός, είναι η έκδηλη ψευδαίσθησή του ότι ο λαός τον έκρινε άξιο, ενδεδειγμένο, ικανό για το αξίωμα. Δεν μπορεί να δει ότι στην εξουσία τον έφερε ο θυμός του λαού, η οργή για την απίστευτη ανικανότητα του αντιπάλου του – όχι η εκτίμηση του λαού, όχι η αναγνώριση δικών του πλεονεκτημάτων. Οι τελευταίες εκλογές ήταν τυφλή έκρηξη θυμού, μαζί και συνετός τρόμος για το ενδεχόμενο ακυβερνησίας της χώρας σε συνθήκες καταβαραθρωμένης οικονομίας. Οσος θυμός αρνήθηκε να επιστρέψει «επί το ίδιον εξέραμα», να ξαναψηφίσει ΠΑΣΟΚ ή Ν. Δ., πρόσφερε, το ίδιο τυφλά, είσοδο στη Βουλή στην κωμικά «συνασπισμένη» καπηλεία της Αριστεράς.

Το 2004, την ίδια ψευδαίσθηση ότι είναι ο εκλεκτός του λαού (και όχι ο ευνοημένος της λαϊκής οργής για τον Σημίτη) είχε και ο κατισχυμένος σήμερα προκάτοχος της πρωθυπουργίας. Ωσάν ο λαός να μην είχε πιστοποιήσει ότι είκοσι χρόνια το κόμμα του και εφτά χρόνια ο ίδιος σαν αρχηγός είχαν αποδειχθεί ανύπαρκτοι πολιτικά, δίχως πρόταση, δίχως στόχους άλλους από τη μίμηση του ανδρεϊκού αμοραλισμού (και όχι βέβαια της επιτελικής λογικής του). Δυστυχώς και όσοι φιλοδοξούν τώρα να τον διαδεχθούν, είναι το ίδιο εγκληματικά ανυποψίαστοι.

Υπάρχει στα πρώτα ενεργήματα του νέου πρωθυπουργού μια ένδειξη επιτελικής λογικής (μοιάζει «άνωθεν» υπαγορευμένη): Η ανάληψη από τον ίδιο του υπουργείου Εξωτερικών, με αναπληρωτή υπουργό όχι απλό υποστηρικτή της Πλεκτάνης Ανάν, αλλά ίσως έναν από τους συντάκτες του νομικού αυτού τερατουργήματος. Αυτή η απροκάλυπτη πρόκληση, σχεδόν ιταμή, σε συνδυασμό με την πλήρη αποσιώπηση των «εθνικών θεμάτων» από τον πρωθυπουργό στην προεκλογική περίοδο και μαζί με την απροειδοποίητη κατάργηση των υπουργείων Μακεδονίας - Θράκης και Αιγαίου, μοιάζει να σηματοδοτούν επιτελική αλλαγή κεντρικού στόχου και προσανατολισμού του ελλαδικού κρατιδίου στη διαχείριση της αυτονομίας του, των συνόρων του, της ιστορικής του συνείδησης.

Αν είναι έτσι, πρέπει να περιμένουμε «απόλυση» Κάρολου Παπούλια, ταχύτατο, άνευ όρων κλείσιμο του Κυπριακού και του Σκοπιανού, μοιρασιά του Αιγαίου.

Αναδημοσίευση από την Kαθημερινή - Ημερομηνία δημοσίευσης: 18-10-09

Διαβάστε περισσότερα......

Σάββατο, 17 Οκτωβρίου 2009

Χελένικ doormat*

Κώστας Ζουράρις

ΕΙΣΑΓΩΓΙΚΟ ΣΗΜΕΙΩΜΑ: Ἡ τοποθέτηση τῆς κ. Ἄννας Διαμαντοπούλου στήν θέση τῆς Ὑπουργοῦ Παιδείας καί διά Βίου Μάθησης καί Θρησκευμάτων (ὅπως μετονομάστηκε τόν Ὀκτώβριο τοῦ 2009 ἀπό τήν νεοεκλεγεῖσα κυβέρνηση τοῦ Γιώργου Παπανδρέου τό Ὑπουργεῖο Ἐθνικῆς Παιδείας καί Θρησκευμάτων) ξύπνησε στή μνήμη πολλῶν Ἑλλήνων τήν –πέραν τῶν ἄλλων ἐκσυγχρονιστικῶν ἰδεῶν τῆς- ἐκφρασμένη κατά τό παρελθόν ἄποψή της ὅτι, θά πρέπει νά καταστεῖ ἐπισήμως ἡ Ἀγγλική ἡ δεύτερη γλώσσα τοῦ Ἑλληνικοῦ κράτους. Ὅποτε εἶναι εὐκαιρία νά θυμηθοῦμε, ὡς καί πάλι ἐπίκαιρα, ὅσα τῆς εἶχε «ἀφιερώσει» τό 2001 ὁ Κώστας Ζουράρις, μέ τό ἄρθρο τοῦ Χελένικ doormat, τό ὁποῖο ἀκολουθεῖ, ὅπου ἄς σημειωθεῖ ὅτι μεταξύ ἄλλων, ἀναφέρεται καί στό παρελθόν τοῦ νέου πρωθυπουργοῦ.

(*) Doormat : εὐρωψάθα, γιά νά σκουπίζω τό ὑποπόδιον τῶν ποδιῶν μου, χαλάκι σέ στίλ ὅμως πατσαβουρέ, γιά τά θυρανοίξια πού ἐγκαινιάζουν οἱ ἑκάστοτε ἰσχυροί

«Τοῦ δί ὄβερ-φάιτινγκ φιμέιλ-τζένεραλ δί λότ ὄβ βικτόριους, ἴζ μπίιν ντελίβερντ φρόμ δί χάρντσιπς θένκινγκς».

Καί ἕπεται μετάφρασις, εἰς παρωχημένον καί μή ἐγκεκριμένον γλώσσημα πληθυσμοῦ περιθωριακοῦ καί μή πολυπολυτισμικού, ἐγκαβιοῦντος εἰς βραχώδη τενάγη τῆς γιουροπίαν Εὐρώπης. Ἡ μετάφρασις: «Τή ὑπερμάχω Στρατηγῶ τά νικητήρια, ὡς λυτρωθεῖσα τῶν δεινῶν εὐχαριστήρια»...

Ἡ μετάφραση κατέστη ἀπαραίτητη, καί ὡς ἀπαραίτητη ἐπείγουσα, ἄρα ἀπαραίτητη, διότι «θείη δέ μίν ἀμφέχυτ’ ὀμφή» ἀπό τίς Βρυξέλλες: μᾶς περίχυσε ἀπεριήχητον ἀφροδισιασμόν μέ τήν θεϊκή φωνή της, ἡ καλλίπυγος μαγωδία τῆς Ἄννης τῆς Ἀδαμαντογεννήτου: ἡ λαγνουργία τῆς ἐπιτυχίας, μᾶς εἶπε ἡ Ἄννα, ἔχει γλώτταν τήν ἀγγλικήν καί ἄρα, τό ἐγγλωττογαστόρων γένος, τό ἐκσυγχρονιστικόν, ὀφείλει νά κράζει ἐπισήμως στ’ Ἀγγλικά. Τ’ Ἀγγλικά, λοιπόν, τοῦ λοιποῦ, ὡς ἐπίσημη γλώσσα τῆς Ψωροκώσταινας, ὡς εὐρωβριθές ἐκσυγχρονιστᾶν. Τό ’πε, βέβαια, ἡ Ἄννα ἡ Διαμαντογέννητη, ὡς ἁρμόζουσα ἁρμονική γυναίκα, ἐπιστήμη, ἐπίτροπος... Τί πάει νά πεῖ ὅμως «ἐπίσημη» γλώσσα καί ποιά, ἑπομένως, εἶναι μία «ἁρμονική» φωνή, ποῦ προτείνει, ἐπιστημονική, ὅτι τ’ Ἀγγλικά πρέπει πιά νά εἶναι ἐπίσημη γλώσσα;

Λέει, λοιπόν, σέ περιθωριακή καί παρακατιανή γλώσσα, ὁ Κλεωνίδης: «Ἁρμονική ἐστίν ἐπιστήμη θεωρητική τέ καί πρακτική της τοῦ ἠρμοσμένου φύσεως».

Ἡ ἐν Βρυξέλλαις ὑπερεθνική Ἄννα μᾶς εἶναι μέν κληδῶν καλλιπάρειος, εἶναι ὅμως «ἁρμονική» καί «ἠρμοσμένη»; Ἰδού λοιπόν τό «ἠρμοσμένον» κι ὄχι ἀνάρμοστον, Διαμαντογέννητή μου, «τό ἐκ φθόγγων τέ καί διαστημάτων» ἑλληνικῶν, ἰσορροπημένων, «ποίαν τάξιν ἐχόντων, συγκείμενον». Πρῶτον: «νά μήν χάσουν τό τρένο τῆς σαχλοπροόδου οἱ Ἕλληνες; Μά, οἱ Ρωμηοί, ὅπως πάντοτε ἄλλωστε, εἶναι σήμερα οἱ πιό πολύγλωσσοί της Εὐρώπης (μαζί μέ τούς Ὀλλανδούς). Ἄρα; Σέ προλάβανε, Ἄννα μου, οἱ «καθυστερημένοι»... Δεύτερον: τά «ἀπαραίτητα» Ἀγγλικά, ὡς ἐπίσημα; Μά, οἱ ἐπίσημοι, καλλιγάληνή μου Ἀδμαντίνη, τά κουτσοαγγλικά τους, τῶν πεντακοσίων λέξεων, ὥστε νά συνεννοοῦνται μέ τά ὑπόλοιπα ἀφασικά ἀστέρια τῶν Βρυξελλῶν, νά, αὐτά τά κολοβά, ἰδρυματικά Ἀγγλικά, ὅλοι τους τά ψελλίζουν. Ἄρα; Ἄρα πάσχετε, ἐσεῖς τά ἐκσυγχρονιστήρια, πανώρια μου Ἄννα Διαμαντογέννητη! Πάσχετε! Ἀφασικά λιγούρια εἴσαστε ὅλοι ἐσεῖς τοῦ ἐκσυγχρονιστᾶν, πάσχετε «συμπλέγματα κατωτερότητας ἀπέναντι τῶν ξένων, ἀνωτερότητας ἀπέναντι τῶν ντόπιων» καί πνευματική τροφή σᾶς εἶναι ὁ «πνευματικός νεοπλουτισμός», πού εἶναι «ἀπό τά συνηθισμένα χαρακτηριστικά τῶν μορφωμένων μας», σού γράφει ὁ Σεφέρης. Τῶν παραμορφωμένων μας, θά συμπλήρωνα ἐγώ. Κι ὅποιος ζεῖ καί ἀναπνέει, ὅπως ἐσεῖς τά ἐκσυγχρονιστήρια, μέ ἀνήκεστο «πνευματικό νεοπλουτισμό» καί «συμπλέγματα κατωτερότητας ἀπέναντι τῶν ξένων», τότε, τήν Ἑλληνική Δημοκρατία τήν μετατρέπει μέσα στήν ραγιάδικη ψυχή του σέ Χελένικ doormat. Τέτοιο εἶναι τό «ἠρμοσμένον»-ἀνάρμοστό της «ἁρμονικῆς» ἀφασίας, πού κουβαλᾶτε μέσα στίς ἀνερμάτιστες ψυχές σας... Εὐρολιγούρια τοῦ doormat...

Ὅπως ἐκεῖνο τό ἄλλο accident culturel, ἐκεῖνο τό ἠδυμελίφθογγον κρουπέζιον(1) τοῦ ἀμερικανικοῦ κοκκυσμοῦ(2), o Georgos, ὁ ὁποῖος ἔσπευσε στίς φυλακές νά ἐπισκεφθεῖ κάτι Ἄγγλους κρετίνους, οἱ ὁποῖοι φωτογράφιζαν «ἑλληνική»ἀεροπορική βάση, παρά τίς ὑπομονητικές συστάσεις τοῦ ἐπιχωρίου εἰσαγγελέως! Γιατί, τουλάχιστον, ὁ Georgos δέν ἀναφέρει στούς ἀνωτέρους του, στούς ἀνθρωπιστικούς κίλλερς, ὅτι ἡ Ψωροκώσταινα εἶναι μία πόστο-μόντερν χώρα, διότι, ἀπό συστάσεώς της ἔχει μετατρέψει τό Ὑπουργεῖον Ἐξωτερικῶν της σέ μία «μή κυβερνητική ὀργάνωση», avant la lettre, ἀφοῦ οὐδέποτε, ἀπό καταβολῆς Ψωροκώσταινα. Τό Ὑμέτερον Ὑπουργεῖον Ἐξωτερικῶν τεμενάδων οὐδέποτε ἀνῆκε στήν ἑλληνική κυβέρνηση... Εἶδες, Ἄννα Διαμαντογέννητη, ὅτι πάντοτε ὑπήρξαμε πρωτοπόροι στό Χελένικ doormat τῶν ἀγγλο-μολπηδόν κρεμβάλων(3) σού; Καί πρόσεξε, Ἄννα μου: τό πολύ doormat δύναται νά ἐκληφθεῖ ὡς ἰδιαζούσης μολπῆς εὔρω-χαμευνία... Ἀνήκει καί αὐτή, ὡς κοινοτικόν κεκτημένον, στήν εὐρώ-εὐαρμοστία;

Δεκέμβριος 2001

 

(1) Κρουπέζιον: ξύλινο παπούτσι πού βοηθᾶ στό κράτημα τοῦ χρόνου, ὅταν χορεύει ὁ περιφερειάρχης Τζέμ καί κροταλίζει ὡς καλλαβίς τό Ὑμέτερον Ὑπουργεῖον Ἐξωτερικῶν τεμενάδων.

(2) Κοκκυσμός: κακός ἦχος, νατοϊκός, ἀμερικανικός, ἦχος Βρυξελλῶν.

(3) Κρέμβαλα: τά κρόταλα πού παίζει ἀνάμεσα στά δάχτυλά της ἡ τσιφτετελού, γιά νά χαμουρεύεται ὁ γιάνγκις ἀγάς τοῦ ΝΑΤΟ.

Αναδημοσίευση από το Αντίβαρο - Ημερομηνία δημοσίευσης: 17-10-09

Σχετικά βίντεο από τον καθηγητή Νεοκλή Σαρρή:
[1] Τομές 10.6.08 5/6 - Απάντηση Ρεπούση, Μπίλντεμπεργκ
[2] Τομές 13.10.09 2/5 - Ότι θέλει η Αμερική

Διαβάστε περισσότερα......

Αναλύοντας το αδιέξοδο

Συνέντευξη του Γιώργου Κοντογιώργη στον Αλέξανδρο Στεργιόπουλο

«Ακου, βλέπε, αλλά μη σωπαίνεις» είναι η προτροπή του Γιώργου Κοντογιώργη, μέσα από το βιβλίο του 12/2008, Οι νέοι, η ελευθερία και το κράτος (εκδόσεις Ιανός, σ. 232, 19 ευρώ). Ο πρώην πρύτανης του Πάντειου Πανεπιστημίου, με αφορμή την εξέγερση των νέων, τον Δεκέμβριο του 2008, και την παγκόσμια χρηματοπιστωτική κρίση, προσπαθεί να αναλύσει το «γιατί» και το «πώς» του αδιεξόδου της εποχής μας.

 

Η εξέγερση του Δεκέμβρη πιστεύετε ότι ήταν ένα αυτοτελές συμβάν στην ελληνική κοινωνία ή μέρος ενός παγκόσμιου προβλήματος;

Η κρίση είναι παγκόσμια και σαφώς δεν ήταν κεραυνός εν αιθρία. Από την πλευρά μου, την ανήγγειλα σε ανύποπτη στιγμή ως το αποτέλεσμα της επελθούσης δραματικής ανισορροπίας μεταξύ κοινωνίας, αγοράς και κράτους, υπέρ της αγοράς. Η λογική της αυτορύθμισης, έλεγα, παρακάμπτει τη λογική των κανόνων και ανοίγει την κερκόπορτα στις σχέσεις δύναμης, άρα στη διάρρηξη της συνοχής και της νομιμοποίησης του συστήματος. Τοποθετήσαμε τη λαιμαργία της παραγωγικότητας ως υπέρτατη αξία και αγνοήσαμε την κοινωνία, δηλαδή την πολιτική διάσταση της οικονομίας. Το πρόβλημα επομένως είναι δομικό. Ο δημόσιος χώρος έγινε τελικά λάφυρο των μηχανισμών. Ο «Δεκέμβρης» εκφράζει μια ελληνική ιδιαιτερότητα με ιστορικό υπόβαθρο. Η ελληνική κοινωνία λειτουργεί ως εργαστήρι για τα μέλλοντα να συμβούν στον κόσμο.

Κάποιοι εκμεταλλεύτηκαν την αυθόρμητη αντίδραση;

Πολλοί θέλησαν να την «αξιοποιήσουν», ουδείς όμως να αναδείξει την ουσία της. Η ουσία της όμως είναι εδώ, εκδηλώνεται μέσα από τη σταθερά μιας ριζικής αλλαγής στην προσέγγιση της πολιτικής από την κοινωνία, την οποία κανείς δεν επιθυμεί να αγγίξει.

Ποιοι ήταν συγκεκριμένα; Τα κόμματα;

Οχι μόνο. Διάφορες ομάδες που εκφράζουν τη νομενκλατούρα του περιθωρίου νόμισαν ότι τους προσφερόταν η μοναδική ευκαιρία να βαθύνουν την έκρηξη, να οδηγήσουν την κοινωνία στην εξαθλίωση και στην ανασφάλεια, ώστε να την εκτρέψουν στην επανάσταση. Η ιδεολογία της καταστροφής διδάσκει την εξαθλίωση ως όχημα για την εξέγερση. Εάν ο κόσμος δεν ζει την εξαθλίωση αρκεί να τον προετοιμάσουμε γι' αυτήν.

Ο Δεκέμβρης 2008 ήταν το μέγιστο γι' αυτούς που προσπάθησαν να τον ιδιοποιηθούν ή υπάρχει κι άλλο;

Νομίζω ότι η ιδεολογία της καταστροφής δεν έχει αύριο. Η ελληνική κοινωνία, επειδή είχε ενσαρκώσει στο είναι της, ιστορικά, μια καθολική αντίληψη για την ελευθερία, απέκτησε αντιστασιακή λογική. Αυτό συνέβη ιδίως από τη στιγμή που η συνάντησή της με τη μόλις εξερχόμενη από τη φεουδαρχία νεωτερικότητα την έφερε αντιμέτωπη με μορφές ελευθερίας που ήταν και εξακολουθούν να είναι σαφώς υποδεέστερες από τις δικές της. Η αντιστασιακή αυτή λογική της ελληνικής κοινωνίας εκδηλώνεται και απέναντι στο κράτος της νεωτερικότητας. Δεν είναι τυχαίο ότι, πριν αναλάβουν να διαχειριστούν την υπόθεση, αυτοί που την καρπώθηκαν στην πρώτη φάση και την απαξίωσαν στη δεύτερη, το σύνολο της κοινωνίας ενθάρρυνε τα παιδιά της να διαμαρτυρηθούν. Με τη διαμόρφωση στη συνέχεια μιας εικόνας της Αθήνας η οποία δεν προσιδίαζε σ' αυτό που εκφραζόταν μαζικά, οι συντεταγμένες δυνάμεις επανήλθαν, απορρόφησαν τους κραδασμούς και επανέφεραν τα πράγματα στο παρελθόν.

Συνεπώς, αυτοί ηθελημένα ή όχι έκαναν κακό;

Σαφώς. Εξέτρεψαν το περιεχόμενο της διαμαρτυρίας και την ευτέλισαν. Παγιδεύτηκαν από την επιλογή τής τότε ηγεσίας να αφήσει την Αθήνα απροστάτευτη να καεί, για να φοβηθεί ο κόσμος και να αντιστραφεί το φρόνημά του. Η διαμαρτυρία ήγειρε το πρόβλημα της ιδιοποίησης του κράτους, δηλαδή του γεγονότος ότι λειτουργεί αντικοινωνικά, υπηρετώντας τους κατόχους και τους νομείς του. Πρόταγμά της ήταν πώς θα επανέλθει το κράτος στην κοινωνία και όχι πώς θα το καταστρέψουμε.

Μήπως το σύστημα της ψηφοφορίας έχει αποτύχει;

Η ψήφος δεν είναι μονοσήμαντη ως έννοια. Αποκτά διαφορετική σημασία μέσα από το περιεχόμενό της. Υπάρχει η ψήφος που απλώς διαιτητεύει μεταξύ των μονομάχων που τους ορίζουν οι μηχανισμοί, όπως σήμερα. Αυτό το σύστημα όντως είναι ξεπερασμένο. Η αντιπροσωπευτική ψήφος αποδίδει στον πολίτη την ιδιότητα του εντολέα, ενώ η δημοκρατική ψήφος, ολόκληρο το πολιτικό σύστημα. Το θέμα δεν είναι να διεκδικήσει κάποιος σήμερα την αντιπροσώπευση ή τη δημοκρατία, διότι στην εποχή μας δεν αποτελούν αίτημα. Είναι όμως σημαντικό να ξεκαθαρίσουμε τις έννοιες, διότι μόνον έτσι θα αντιληφθούμε γιατί υπάρχει σήμερα έλλειμμα αντιπροσώπευσης και θα διερωτηθούμε πώς θα ξεπεραστεί. Αποδεχόμενοι ότι το σύστημα είναι δημοκρατικό αυτομάτως συνάγουμε ότι ολοκληρώθηκε η εξέλιξή του.

Σου δίνει όμως τη δυνατότητα να διαδηλώσεις.

Αυτό ακριβώς είναι δηλωτικό του χαρακτήρα του. Σου λέει, αν δεν σου αρέσει η πολιτική μου, κατέβα στον δρόμο να διαδηλώσεις. Σε αποδέχεται να του χτυπήσεις την πόρτα απ' έξω, να το πιέσεις, όχι όμως εταίρο στο εσωτερικό του. Το σύστημα ανήκει στο κράτος και στους κατόχους του. Η κοινωνία έχει καθεστώς ιδιώτη, δικαιούται να κυβερνάει μόνο τον ιδιωτικό της βίο.

Είπατε ότι υπήρχε ωστόσο μια ισορροπία που έχει διαταραχθεί. Ποια ήταν η βάση της ισορροπίας αυτής και τι άλλαξε;

Μέχρι τη δεκαετία του 1980 η συνάντηση της κοινωνίας με την πολιτική γινόταν σε μια εξωθεσμική βάση, μέσω της ιδεολογικής και ταξικής αναφοράς των κομμάτων. Τα πράγματα άλλαξαν, η πολιτική έχει οδηγηθεί στην ολοκληρωτική εξάρτησή της από την αγορά και τις διεθνείς σχέσεις ηγεμονίας. Ας διερωτηθούμε πώς θα ήταν τα πράγματα αν, για παράδειγμα, για τις κυβερνητικές αποφάσεις προϋπετίθετο η έκφραση γνώμης από την κοινωνία. Αρα το πρόβλημα είναι πολιτικό και τώρα πια παγκόσμιο.

Πότε θα αποκτήσει ενεργό ρόλο η κοινωνία;

Οχι μέσω της λεγόμενης «κοινωνίας πολιτών», των ομάδων συμφερόντων, όπως διατείνονται οι θεωρητικοί της νέας τάξης, που δίδαξαν την ιδέα της αυτορύθμισης της οικονομίας. Ο συνεταιρισμός αυτός, όχι μόνο δεν οδήγησε σε μια αντιπροσωπευτική σύνθεση με γνώμονα το συμφέρον της κοινωνίας, αλλά αποτέλεσε την κύρια αιτία για τη γιγάντωση των ανισοτήτων και της κρίσης που μαστίζει τις κοινωνίες.

Ο λαός είναι τόσο ανήμπορος;

Δεν είναι ανήμπορος, δεν υπάρχει ως πολιτικός συντελεστής, διότι είναι θεσμικά ανυπόστατος. Δεν αποτελεί μέρος του πολιτικού συστήματος. Λέγεται ότι οι πολιτικοί είναι η εικόνα της κοινωνίας. Λάθος. Τους πολιτικούς τούς «επιλέγουν» οι μηχανισμοί, η κοινωνία τούς νομιμοποιεί απλώς στη θέση τους.

Γράφετε στο βιβλίο σας: «Να απελευθερωθεί η κοινωνία από το κράτος». Είναι η λύση;

Ο λόγος ύπαρξης του κράτους, της οικονομίας, της πολιτικής είναι η κοινωνία. Χωρίς αυτήν δεν υπάρχουν. Στο παρελθόν η κοινωνία διατηρούνταν στην ιδιωτική σφαίρα, διότι ήταν άπειρη, αγνοούσε τα στοιχειώδη της πολιτικής. Τώρα όμως έχει αποκτήσει πολιτική εμπειρία και επιπλέον, το πρόταγμα της ελευθερίας της έχει διευρυνθεί. Η κοινωνία διεκδικεί μια θέση στην πολιτική διαδικασία, που να μην είναι αυτή του χειροκροτητή ή του αφισοκολλητή. Δεν έχει όμως ακόμη βρει την απάντηση στο ερώτημα αυτό.

Πώς μπορεί να γίνει αυτό;

Με την αντιπροσωπευτική μετεξέλιξη του πολιτικού συστήματος. Για την ώρα, η κοινωνία διαπιστώνει το έλλειμμα αντιπροσώπευσης, το θέτει όμως με ηθικούς όρους. Δεν έχει διατυπώσει θετικό αίτημα. Εξού και το παρόν σύστημα μπορεί να εξακολουθήσει να σέρνεται αντιμέτωπο με τη σήψη του. Ερωτώμαι συχνά πώς θα γίνει αυτό, με επανάσταση; Η απάντηση είναι ότι το ίδιο το σύστημα δεν θα αντέξει το βάρος της κατάρρευσης και θα προστρέξει στην κοινωνία, εμπλέκοντάς τη στις λειτουργίες του. Αλλωστε, συντρέχουν ήδη οι πραγματολογικές συνθήκες για την υπέρβασή του. Το δίκαιο της ανάγκης, που εκφράζει το τέλος μιας εποχής, και η αδυναμία του σημερινού προ-αντιπροσωπευτικού συστήματος να απαντήσει στα προβλήματα των κοινωνιών της εποχής μας εξηγούν το μέγεθος της αμφισβήτησης με την οποία έρχονται αντιμέτωποι οι πολιτικοί. Από τη στιγμή που θα επιτραπεί ο διάλογος για τον χαρακτήρα του συστήματος, θα διαπιστωθεί ότι είναι πολύ εύκολο, με τη συνδρομή της τεχνολογίας της επικοινωνίας, να δημιουργήσουμε θεσμούς αντιπροσωπευτικής προσομοίωσής του. Δεν χρειάζεται να μεταβληθεί η κοινωνία σε δήμο για να συμβεί αυτό. Αρκεί να αναζητηθεί η γνώμη της. Να καθιερωθεί, για παράδειγμα, η υποχρεωτική διατύπωση της άποψης της κοινής γνώμης, με το μέσον των δημοσκοπήσεων, πριν από τη χάραξη πολιτικής, τη λήψη μέτρων ή τη νομοθεσία.

Υπάρχουν οι συνθήκες να γίνει η εξέγερση επανάσταση;

Δεν υπάρχει τέτοιο θέμα. Κοινωνικές ή πολιτικές εκρήξεις θα έχουμε, αλλά η δυναμική της εξέλιξης είναι που θα καθορίσει τις αλλαγές στο σύστημα. Οσο όμως οι κοινωνίες θα παίρνουν το σύστημα της πολιτικής στα χέρια τους τόσο η βία στις διακρατικές σχέσεις θα βαθαίνει, αφού θα μεγαλώνουν οι αντιστάσεις στις πλανητικές ηγεμονίες. Ο πόλεμος δεν είναι συγγενής του ενός ή του άλλου συστήματος, αλλά της κρατοκεντρικής συγκρότησης του κόσμου, δηλαδή της φάσης που διέρχεται η εποχή μας.

Τι θέλετε να αποκομίσει ο αναγνώστης από το βιβλίο σας;

Να ξεκαθαρίσει τις έννοιες. Ζει με την αντίληψη ότι το σημερινό σύστημα είναι δημοκρατικό. Ωστόσο δεν είναι δημοκρατικό ουδέ καν αντιπροσωπευτικό. Για να γίνει κατανοητή ωστόσο η πλάνη στην οποία τον έχει οδηγήσει η νεωτερική σκέψη πρέπει να αναστοχαστεί τα φαινόμενα από μηδενική βάση: της κοινωνίας, της πολιτικής, του συστήματος, του κράτους, της εργασίας, του κεφαλαίου, σε τελική ανάλυση της ελευθερίας. Το βιβλίο απευθύνει πρόσκληση σε όλους εκείνους που διερωτώνται για τα φαινόμενα, που δεν έχουν βεβαιότητες. Οι νέοι είναι οι καλύτεροι δέκτες ενός τέτοιου διαβήματος, διότι έχουν τη μικρότερη συνάφεια με το παρελθόν και φυσικά αυτούς αφορά το μέλλον του συστήματος.

Αναδημοσίευση από την Ελευθεροτυπία - Ημερομηνία δημοσίευσης: 16-10-09

Διαβάστε περισσότερα......