Σάββατο, 31 Ιανουαρίου 2009

H "Υπόθεση Αττίλας" είναι κάτω από το πετσί κάποιων

Προειδοποίηση.
Τα πιο κάτω προορίζονται για παιδιά δώδεκα με δεκαπέντε χρονών.
Οι άλλοι δεν είναι ανάγκη να το διαβάσουν.

Παναγιώτης Ήφαιστος

Γιατί μας ξενίζει το γεγονός ότι τα τουρκικά πλοία έφθασαν μέχρι το Σούνιο! Γιατί δηλαδή άμα τους δίνουμε το Αιγαίο (δεν εννοώ με εθελούσιο συμβόλαιο αλλά με την πολιτική μας) γιατί αυτοί να μην το πάρουν. Εκατοντάδες, βράχοι, νησίδες και βραχονησίδες (και νομίζω πλέον και μεγάλα νησιά) περνάνε σιγά-σιγά στην κυριαρχία του νεοτερικού κράτους που βρίσκεται στα Ανατολικά του Αιγαίου. Μιας και ο Σαρωνικός έχει πολλές βραχονησίδες (εκεί που και εγώ ψαρεύω) σύντομα οι αττικάνθρωποι μάλλον θα έχουν παλιούς καλούς γείτονες, τους Τούρκους. Από τον Πάτροκλο, τις Φλέβες και το Ποντικόνησο θα έρχονται κολυμπώντας οι επικείμενοι γείτονές μας.

Η ιστορία επαναλαμβάνεται: Με την Τουρκία, πως να το κάνουμε, "έχουμε πολλούς δεσμούς" και φαίνεται ότι οι απέναντι δεν τους ξεχνούν. Αρχίζουν από την άλωση της άλωση της Κωνσταντινούπολης περνάνε μέσα από αιώνες κατοχής και καταπίεσης, «εξάπτονται» το 1922 και το 1974, συν-χορεύουμε ζεϊμπέκικο, κουμπαρεύουμε και επιδιδόμαστε σε αεροναυτικά παιχνιδάκια στο Αιγαίο. Πως να ξεχάσεις μια τέτοια γειτονική χώρα (που εκτός από Σύμμαχος τα τελευταία δέκα χρόνια έχει εμάς σαν τον κυριότερο σύμμαχο στην αγγλοτουρκική πορεία που σκοπό έχει να διαλύσει την Ευρώπη). Όσο για τα διμερή προβλήματα που αυτοί λένε ότι έχουμε και εμείς κάνουμε πολιτικά νάζια (έτσι για να τους εξάπτουμε) δεν πρέπει να απορούμε. Είναι και αυτό σύνηθες φαινόμενο γιατί όπως έγραψε και ο Θουκυδίδης τέτοια προβλήματα συμβαίνουν μεταξύ γειτόνων. Καλά θα κάνω λοιπόν, γι' αυτή την σοβαρή υπόθεση που λέγεται Τουρκία, να επιχειρήσω να κάνω μια σύντομη ιστοριογραφική περιοδολόγηση, για παιδιά και σχηματική μεν αλλά διυποκειμενικά αδιαμφισβήτητη δε:

Τέσσερεις αιώνες «τούρκοι», έλληνες, αρμένιοι και άλλα έθνη "συνωστιζόμασταν" κάτω από την στέγη της ίδιας αγαθοεργούς αυτοκρατορίας (κατά τους "κριτικούς" ιστοριογραφικούς ανεκδοτολόγους "μας"). Όταν αποφασίσαμε ότι δεν πάει άλλο και αρχίσαμε αγώνα ελευθερίας (περίπου στασιάσαμε, κατά τους ίδιους ανεκδοτολόγους) έγινε μια αιματηρή σύγκρουση με ήρωες και αντιήρωες. Τα διαβάζει σήμερα η Μαρία και η Θάλεια που δεν τους αρέσουν οι ήρωες και τα αίματα και ανατριχιάζουν. Θέλουν λένε να τα βγάλουμε από τα βιβλία ιστορίας γιατί οι αιματηρές μνήμες βλάπτουν. Αυτές ξέρουν μια άλλη ιστοριούλα, αναίμαχτη και ανθόσπαρτη και αυτή θέλουν να μάθουν στους μαθητές μας. Έκτοτε –δηλαδή μετά την επιτυχή επανάσταση– μερικά απομεινάρια ραγιάδων (συνήθως περιφέρονται μεταξύ Συντάγματος, Κολωνακίου και Εξαρχείων) ποτέ δεν το χωνέψουν ότι έχασαν τον ωραίο ζυγό. Αυτό δεν πρέπει να μας ξενίζει: κατά μερικούς "κοινωνικούς ψυχολόγους" ο σαδομαζοχισμός δεν είναι μόνο "προσωπικό δεδομένο" μερικών ατόμων αλλά και στάση ζωής ενός λαού όταν παρακμάσει, ξεφτίσει και ξεπέσει. Τώρα τι μπορεί να σημαίνει αυτό πρακτικά και εμπράγματα τα χρόνια που έρχονται, ειλικρινά δεν ξέρω. Θα το ανακαλύψουμε αν τα τουρκικά στρατεύματα φθάσουν μέχρι το Σύνταγμα και κάποιοι ξεφωνισμένοι του Κολωνακίου και των Εξαρχείων πάνε να τα υποδεχθούν. Περίεργο που προχθές όταν πέρασε το σκάφος τους από το Σούνιο δεν πήγαν εκεί στην Μακρόνησο να τους κουνάνε σημαιάκια που να γράφουν πάνω «σας αγαπάμε». Μάλλον δεν το ήξεραν.

Μετά την επανάσταση του 1821 ένα μέρος των ελλήνων απόκτησε ανεξάρτητη πολιτεία. Ανεξάρτητη ο λόγος το έχει. Αμέσως μετά έγινε κρατίδιο (Ορίζω το "κρατίδιο" ως εξής: Εκείνο το κράτος που δεν ασκεί επαρκή εποπτεία στην εσωτερική και εξωτερική του ανεξαρτησία, τουτέστιν, δεν είναι εθνικά ανεξάρτητο και η εσωτερική του τάξη καταρρέει – μπορούν μαθητές μαζί με κουκουλοφόρους να κάψουν μια πόλη και η αστυνομία να παίρνει διαταγές να τους κοιτάει κρατώντας ομπρέλες μολότωφ). Σύντομα μετά την ανεξαρτησία παραμέρισαν παραληρηματικούς τύπους όπως ο Μακρυγιάννης (παραληρηματικό κατά τον Κύριο Βερέμη) και μας φόρεσαν ένα ζυγό χειρότερο από τον Οθωμανικό που κρατάει μέχρι τις μέρες μας.

Όμως, οι περισσότερες ελληνικές κοινότητες έμειναν απέναντι, στην Ανατολή. Άλλες έφθαναν μέχρι την Μασσαλία και πολύ περισσότερες στην Βαλκανική ενδοχώρα μέχρι και την Ρωσία. Ανατολικά, πάντως, εκτείνονταν σε όλο το βάθος της Μικράς Ασίας. Για αντικειμενικούς ιστορικούς λόγους επί χιλιάδες χρόνια όπου και να βρίσκονταν ήταν ο ο εμπορικός, πολιτισμικός και κοινωνικός άξονας της ιστορικής αυτής κοιτίδας. Ήταν έθνος. Μεγάλο έθνος το οποίο όπως και πολλά άλλα ανατολικά έθνη κτιζόταν στην διαχρονία όπου και να βρίσκονταν οι άνθρωποί του. Πολιτισμός, γλώσσα, θρησκεία, πόλεμοι, συνάφειες και συγγένειες με όλα τα άλλα έθνη της περιοχής που το δυνάμωναν, ιστορικές μνήμες, κάθε λογής ανθρώπινα επιτεύγματα. Διαβάστε τον Καβάφη και θα τα δείτε όλα ανάγλυφα στον ιστορικοποιητικό του λόγο. Ήταν το μεγάλο αυτό έθνος που αποκορύφωσε τον πολιτισμό και την δημοκρατία στην κλασική εποχή και που η εκρηκτική ανατολική πορεία του Μεγάλου Αλεξάνδρου το διέσπειρε γόνιμα σε όλη την Ευρασία. Γύρω από αυτό το έθνος (ο συνάδελφός μου Γ. Κοντογιώργης το ονομάζει «ελληνικό κοσμοσύστημα") έγινε ο άξονας της ιστορίας. Δεν είναι δικό μας επίτευγμα (κυρίως δεν είναι των νεοελλήνων και πιο ειδικά των ξεφωνισμένων που παραμιλούν στα καφέ του Κολωνακίου, των Εξαρχείων και του Συντάγματος). Είναι ένα έθνος το οποίο όπως και μερικά άλλα έχουν τόσο βαθιά χαράξει την ιστορική διαδρομή ούτως ώστε ακόμη και αν ανθρωπολογικά εκλείψει δεν θα πάψει να υπάρχει (για να είμαι ακριβής αν κάποιοι σήμερα δεν το διεκδικούσαν η υστεροφημία του θα ήταν καλύτερα). Ακόμη πιο σημαντικό, πώς να ξεχαστεί το Βυζάντιο! Επί μια περίπου χιλιετηρίδα μεγαλούργησε. Αποκορύφωσε για πρώτη και ίσως τελευταία φορά τον πολιτικό πολιτισμό των ανθρώπων. Η Βυζαντινή οικουμένη με την Βασιλεύουσα Πόλη έκτισε το πρώτο και ίσως τελευταίο διεθνές σύστημα. Κατορθώθηκε το ακατόρθωτο: Αυτονομία-ελευθερία στα κοινά και στις πόλεις και ταυτόχρονα οικουμενική δημοκρατία μεταξύ Κοινών, πόλεων, κοινοτήτων και εθνών. Δεν ήταν μόνο το Ελληνικό έθνος. Ήταν και άλλα έθνη. Η Βυζαντινή Οικουμένη επί πολλές εκατονταετίες κατόρθωσε αυτό που δεν είχε κατορθωθεί στην κλασική εποχή. Ένα μεγάλο διεθνές σύστημα γεμάτο πνεύμα, ουσίες, νοήματα και ιεραρχίες ανθρώπινες. Όχι ιεραρχίες θεοκρατικές αλλά ανθρωποκεντρικές και κυρίως εξόχως πνευματικές. Τέτοιες δεν μπορεί να είναι ρατσιστικές. Ρατσιστικές μπορούν να είναι μόνο οι ιδεολογικές. Δεν είναι να απορεί κανείς γιατί η Θεοκρατική Δυτική Ρώμη το μισούσε θανάσιμα και στις αρχές της δεύτερης χιλιετίας φρόντισε να το καταστρέψει με τις σταυροφορίες της. Ούτε είναι να απορεί κανείς γιατί η μετά-Μεσαιωνική Ευρώπη και οι λεγόμενοι "ιστορικοί" της διέγραψαν την Βυζαντινή εποχή ή ταχύρρυθμα το κατέταξαν την Ανατολική Ρώμη στον σκοτεινό Μεσαίωνα. Ούτε η μεσαιωνική ούτε η νεοτερική Δύση αγαπούσε το Βυζάντιο και τον Πολιτισμό του. Ο ιδεολογικός φασισμός τους (μεταφυσικός-θεολογικός και μετά μεταφυσικός-ορθολογιστικός – ο τελευταίος διακλαδώθηκε σε υλιστικό μαρξιστικό και υλιστικό φιλελεύθερο) άλλα καταλάβαινε και άλλα εφάρμοζε: «εθνο»σοβινισμό (φτιάχνω έθνος γρήγορα, με το έτσι θέλω και με «ορθολογιστικούς νόμους»), εθνοκαθάρσεις, αφομοιώσεις, εκτοπισμούς και γενοκτονίες. Πάνω από όλα την μεγαλύτερη καταστροφή όλων των εποχών, την αποικιοκρατία.

Γιατί όμως τα λέω όλα αυτά, τα οποία, κατά τα άλλα, είναι πολύ γνωστά (ή πρέπει να είναι πολύ γνωστά). Τα λέω για να εξηγήσω ότι το κράτος που δημιουργήθηκε μετά το 1821 τάχιστα έγινε κρατίδιο σύμφωνα με τον ορισμό που ήδη κάναμε. Φόρεσε τον ζυγό της ξένης εξάρτησης που κρατάει μέχρι σήμερα. Δυτικόστροφοι μεταπράτες που ποτέ δεν κατάλαβαν καν την δυτικοευρωπαϊκή νεοτερικότητα την πιθήκισαν μιμούμενοι οτιδήποτε δυτικό σε αποδυναμώνει (τελευταία τα αποδομητικά ιστοριογραφικά τους ανέκδοτα). Η Δύση δεν είχε έθνη και με «νόμο» προσπαθούσε να το φτιάξει. Εμείς είχαμε έθνος και αντί να φτιάξουμε τους δικούς μας νόμους φορέσαμε «νόμους» που μέχρι σήμερα δεν ανήκουν σε αυτό το έθνος. Όλοι αυτοί που με εξαρχής με πολύ περιέργεια και απορία τους ακούνε οι έλληνες να αναμασούν μεταπρατικά ξεπερασμένες και ξεπεσμένες δυτικοευρωπαϊκές ιδεολογίες και που ονομάζονται «πνευματικοί άνθρωποι», αυτή την ανάποδη ιδεολογία έχουν (πρώτα εθνοσοβινιστική και στην συνέχεια ο ανάποδος εαυτός οι αποδομητικοί). Ιδεολογίες, αυτό το όπιο των κοινωνιών. Γιατί ιδεολογίες αξίζουν μόνο σε ανθρώπους που δεν έχουν πνεύμα. Όταν ένα έθνος έχει πνεύμα, ουσίες, νοήματα και ιεραρχίες δεν χρειάζονται ιδεολογίες. Την κοινωνική δικαιοσύνη τους την καθορίζουν μόνοι τους και μεταξύ τους, μας είπε ο Αριστοτέλης μας. Άλλη αλήθεια δεν υπάρχει όσοι κι αν σκοτώθηκαν αναζητώντας την. Για όσους ξεστρατίσουν, και πολλοί ξεστράτισαν σε Ανατολή και Δύση, ιδεολογία αξίζει. Παθαίνουν ότι τους αξίζει. Οι Ρώσοι σήμερα το κατάλαβαν και αλλάζουν μουσική, το ίδιο και η γειτονική μας Τουρκία και όσο χαλαρώνουν τα νέο-ιμπεριαλιστικά δεσμά ολοένα και περισσότερα ανατολικά έθνη θα ξαναβρούν τον εαυτό τους και θα μπαίνουν σιγά-σιγά στον σωστό δρόμο της εθνικής διαμόρφωσης που πετάει όλες τις ιδεολογίες στον ιστορικό σκουπιδοτενεκέ. Για να είμαστε πιο συγκεκριμένοι, λέμε συνοπτικά ότι όλα αυτά τα ιστορικά εγκλήματα στην Δύση οφείλονταν στην αγωνία τους με έθνος με νόμους άνωθεν εμπνευσμένους. Και αφού δεν τα κατάφεραν (γιατί άμα το κάνει τόσο ταχύρρυθμα μόνο ρατσιστικά μπορείς να δεις το έθνος) άρχισαν, τις τελευταίες δεκαετίες, να το αποδομούν. Να κατεδαφίζουν ότι τέλος πάντων φτιάχτηκε με πόνο και αίμα (αυτά διδάσκουν και διδάσκονται οι «κριτικοί κονστουκτιβιστές» στα Βρετανικά και τώρα πυκνά συχνά στα ελληνικά πανεπιστήμια). Τα ύστερα απόνερα των ημέτερων αποδομηστών ιστορικοανεκδοτολόγων απλά τους μιμούνται. Χέρι-χέρι με τον Σόρος και κάποιους περίεργες υπηρεσίες και οργανισμούς συμπράττουν όλοι μαζί για να μας αποδομήσουν και να φέρουν το τέλος των εθνών, το τέλος των πολέμων και το τέλος κάθε ανησυχίας. Είναι και κάτι αριστεροδεξιοφασιστοκεντροσυνασπισμένοσοβιστικοί ιοί που διείσδυσαν ακόμη και σε εφημερίδες. Είναι «προοδευτικοί», λένε, και έχουν παράπονο, γιατί ψέξαμε τους αλήτες που έκαψαν την Αθήνα μας και τις άλλες πόλεις μας. Το φέρουν βαρέως γιατί πρωτοστατήσαμε στην απόσυρση των ανεκδοτολογικών συγγραμμάτων (αλλά ας μην στεναχωριούνται, θα ξαναέλθουν: Ποιος ηγείται του συμβουλίου Παιδείας;)

Επιστρέφουμε λοιπόν στο μεταπρατικό κρατίδιο (όπως το ορίσαμε πιο πάνω) και στις αρχές του αιώνα. Οι πιθηκίζοντας δυτικόστραφα φόρεσαν και περικεφαλαίες που έγραφαν πάνω: «Μεγάλη ιδέα». Πως λέμε "μέσα στο μυαλό μικρών ηγετών μικρών κρατών μπήκαν μεγάλες ιδέες". Το πράγμα είναι απλό: Η Οθωμανική αυτοκρατορία κατέρρεε σιγά-σιγά και το ζήτημα που είχαμε μπροστά μας είναι κατά πόσο υπήρχαν έλληνες ηγέτες να διαχειριστούν τα τεράστια εθνικά αποθέματα που τότε ακόμη υπήρχαν διάσπαρτα στον χώρο της καταρρέουσας Οθωμανικής αυτοκρατορίας, και όχι μόνο. Αυτό με την δική μου γλώσσα ονομάζεται Υψηλή Στρατηγική, αυτοί την έλεγαν «μεγάλη ιδέα». Ίσως εδώ να βρίσκεται και το πρόβλημα, αντί στρατηγικής, φανταχτερές ιδέες ανθρώπων με περικεφαλαία. Υψηλή Στρατηγική όμως σήμαινε να ενωθούν τα νήματα όλων των δυνάμεων της Ανατολής, να είμαστε σε συνεννόηση με όλες τις δυνάμεις της αυτοκρατορίας που κατέρρεε, να διαπραγματευόμαστε ισότιμα με τις αδηφάγες δυτικοευρωπαϊκές αποικιοκρατικές δυνάμεις, να είμαστε καχύποπτοι με τις ιδέες τους, να κάνουμε προσεκτικά βήματα και κυρίως ποτέ να μην υπερεξαπλωθούμε. Ποτέ να μην γίνουμε πιόνια των ηγεμονικών μεταστροφών. Και τα λοιπά και τα λοιπά. Σήμαινε δηλαδή στρατηγική διαχείριση των δυνάμεών μας, υπεύθυνα και σε συνεννόηση με τα έθνη που βρίσκονταν στην περιοχή. Δεν σήμαινε αυτό που κάναμε και που συνοψίζετε: Σπασμωδική και ερασιτεχνική αποβίβαση αγημάτων με μονοσήμαντο τρόπο, μεταπρατικά και για λογαριασμό άλλων. Όχι μόνο αυτό αλλά και με τρόπο που δεν λάμβανε υπόψη τις ανελέητες μεταστροφές των αδηφάγων ηγεμονικών δυνάμεων. Δεν είναι να απορούμε γιατί κυριολεκτικά μας εξόντωσαν. Προκαλέσαμε αντί να χαράξουμε στρατηγική. Αφήσαμε να αναδειχθούν ισλαμικές σοβινιστικές δυνάμεις (οι νεότουρκοι) με τις οποίες στην συνέχεια συγκρουστήκαμε (περιγράφω, βασικά, μια πορεία που αρχίζει από την δεκαετία του 1890 και φθάνει στο τέλος, το 1922). Κοντολογίς, οι ηγέτες του νεοελληνικού κρατιδίου έκαναν ότι λάθος μπορούσε να γίνει για να καταστραφεί ο ελληνισμός της Μικράς Ασίας. Επιβίωσε το κρατίδιό μας και αυξήθηκε ο πληθυσμός του από τους "τους πόντιους" και άλλους που αφού εξωθήθηκαν και "συνωστίστηκαν στις προκυμαίες της Σμύρνης" εισέρρευσαν κατά εκατοντάδες χιλιάδες στο νεοελληνικό κρατίδιο. Έτσι τα καταφέραμε να στήσουμε μηχανισμούς καταστροφής: Αφού εξοντώθηκαν από τους νεότουρκους εκατομμύρια άνθρωποι, στην μια μεριά του Αιγαίου στήθηκε για τα καλά το δυτικόστροφο νεοελληνικό κρατίδιο και από την άλλη το δυτικόστροφο νεοτουρκικό. Το πρώτο μάλλον επιτέλεσε την ιστορική του αποστολή να καταστρέψει το ελληνικό έθνος και κάνοντας παρελάσεις με ξένες σημαίες την δεκαετία του 1930 προετοίμαζε τις επόμενες καταστροφές (βλ. και πιο κάτω). Το δεύτερο, το ατατουρκικό, μιμούμενο την ευρωπαϊκή νεοτερικότητα έφτιαξε νόμους που θα έφτιαχναν δήθεν «έθνος», το νεοτουρκικό. Η συνέχειά του είναι γνωστή. Αφού ακολούθησε δυτικοευρωπαϊκές «εθνο»σοβινιστικές μεθόδους που κάνουν όποιο άλλο έθνος ζει στη Τουρκία να παραμιλάει (ή καλύτερα να μην μιλάει), φθάσαμε στον Ερτογάν και στο σήμερα: Από την μια ο «νόμος-έθνος» είναι βαθειά ριζωμένος εξουσιαστικά (το βαθύ και στρατοκρατούμενο κράτος) και από την άλλη η τουρκική κοινωνία. Ότι και να είναι η σημερινή τουρκική κοινωνία, βεβαίως, οι περισσότεροι λένε: θέλουμε ουσίες, νοήματα και ιεραρχίες και έτσι μόνο μπορούμε να είμαστε έθνος. Η ιστορία συνεχίζεται και όλα είναι πιθανά στο εσωτερικό του μεγάλου καζανιού που λέγεται νεοτουρκικό κράτος.

Στην δυτική πλευρά του Αιγαίου, «εμείς» συνεχίσαμε όχι μόνο να καταπιέζαμε αυτούς που με την αφροσύνη μας διώξαμε από τις πατρογονικές τους εστίες αλλά επιπλέον μαζί με τα ιστοριογραφικά ανέκδοτα που λέμε μέχρι και σήμερα λέγαμε και … ποντιακά ανέκδοτα (στον Καζαντζίδη απαγόρευσαν και τραγούδι γιατί ήταν σε … ξένη γλώσσα). Για να μιλήσουμε λίγο σοβαρά, όμως, αυτό που καταστράφηκε την δεκαετία του 1910 και 1920, εξ αντικειμένου, ήταν ο πολιτισμός και η παρουσία των ελλήνων στο ευρύτερο τόξο της λεγόμενου περιμέτρου της Ευρασίας. Πάει περίπατο η εθνική συνύπαρξη μεγάλων εθνών της Μικράς Ασίας που κρατούσε τρις χιλιετίες και που διατάρασσαν αλλά δεν αναιρούσαν οι ηγεμονικοί οδοστρωτήρες της ιστορίας. Έτσι τα πρατήρια του δυτικοευρωπαϊκού «εθνο»σοβινισμού έγιναν δύο. Μια λεπτομέρεια, βεβαίως, δεν μπορούμε παρά να την αναφέρουμε: Στην κοιτίδα του ελληνικού πολιτισμού από την Μακεδονία μέχρι την Πελοπόννησο που σήμερα ονομάζουμε ελλαδικό κράτος υπήρχαν πολλοί έλληνες με συνείδηση ιστορική και φλόγα ελευθερίας αρκετή για να παλέψουν το 1821 κατά μιας δυναστείας. Έλληνες επίσης συνέχισαν να υπάρχουν στα Βόρεια σύνορα και στην Κύπρο. Ο ιστορικός ρόλος του ελλαδικού κρατιδίου όμως δεν ήταν η διάσωσή τους αλλά η καταστροφή τους. Η ροπή αυτή είναι εγγενές χαρακτηριστικό της μεταπρατικής του υφής (δανείζεται ότι χειρότερο από την Δύση και απορρίπτει ότι καλύτερο, για παράδειγμα τους θεσμούς). Οι εξ Εσπερίας ορμώμενοι ηγέτες διέτρεξαν τον εξής μεγάλο κύκλο. Εκτός από το γεγονός ότι όπως είπαμε προσπάθησαν να επιβάλουν ένα δυτικοευρωπαϊκού τύπου έθνος επί ενός ... υπάρχοντος έθνους, άρχισαν να συγκρούονται μεταξύ τους συμπαρασύροντες και τους άμοιρους υποκείμενους έλληνες που ατύχησαν να τους έχουν ως πολιτική ηγεσία. Οι δύσμοιροι οι έλληνες άλλαξαν πολλά κράτη και ηγεμονικούς οδοστρωτήρες αλλά αυτούς μάλλον δεν θα τους αντέξουν. Κόμματα με ξένες σημαίες, δικτατορίες, εμφύλιοι, ημιδικτατορίες, ξανά δικτατορίες και το 1974 αποκορύφωση ξανά της ανευθυνότητάς τους. Το 1974 οι εγκάθετοι των ξένων των Αθηνών πριν αρχίσουν να αποδομούν και να διαλύουν το νεοελληνικό κρατίδιο επιτέλεσαν ένα ακόμη ιστορικό καθήκον: Να καταστρέψουν το εύρωστο κομμάτι του ελληνισμού, την χώρα του Ευαγόρα Παλληκαρίδη. Χέρι-χέρι νεοελληνικό κράτος (τι χούντα και παρά-χούντα, η χούντα ήταν η λογική έκβαση αυτού του εξαρτημένου κρατιδίου που σήμερα παράγει «προοδευτικούς» αποδομηστές, τους ίδιους που υποστήριξαν το φασιστικό σχέδιο Αναν) και το Ατατουρκικό κράτος κατέλυσαν την ανεξαρτησία των κυπρίων που κέρδισαν με ένα μεγάλο αγώνα ελευθερίας. Στην συνέχεια τα εις Αθήνας πολιτικά ανθρωπάκια κατά την διάρκεια μιας διαχρονίας τριών δεκαετιών κρύβονταν στους πολιτικούς γυναικονίτες ("η Κύπρος είναι μακριά" και άλλα κουφά και ανείπωτα που κάποτε κάποιος πρέπει να καταγράψει). Βγήκαν από τους γυναικονίτες όταν ξένοι τους πρόσφεραν την ευκαιρία να ξαναστείλουν έλληνες στον Καιάδα. Έτσι, κόβω δρόμο και φτάνω στο σχέδιο Αναν το οποίο κατέγραψε πολλά πράγματα αλλά κυρίως την ηθική και πολιτική ανυπαρξία του νεοελληνικού κράτους. Το γεγονός αυτό αποδεικνύει ότι δεν πέφτω έξω λέγοντας ότι είναι κρατίδιο: Εκατοντάδες "πνευματικοί" ηγέτες και "πολιτικοί" "ηγέτες" στο κρατίδιό μας υπέγραψαν υπέρ του φασισμού που ενσάρκωνε το σχέδιο της πλεκτάνης Αναν. Η διαφορά των ελλήνων υπηρετών των ναζιστών της κατοχής που συνέπραξαν με τον κατακτητή είναι ότι ίσως να φοβήθηκαν. Οι ύστεροι κράχτες ξένων συμφερόντων το έκαναν με την θέλησή τους και με ενθουσιασμό. Πρέπει να υπάρχουν και μερικές διαφορές μεταξύ ιστορικών εποχών, δεν είναι;! Κυρίως οι νοοτροπίες αυτές ωριμάζουν και στην έσχατη λογική τους σημαίνει συλλογική αυτοκτονία που δεν είναι μακριά (τόσο για το κυπριακό όσο και για το ελλαδικό κράτος). Το τουρκόφωνο ανθρωποειδές που τον Ιανουάριο 2009 ομολόγησε στην τουρκική τηλεόραση ότι εκτέλεσε χειροπόδαρα δεμένους είναι γνωστό πρόσωπο και αναφερόταν σε πολύ γνωστά γεγονότα. Εκατοντάδες έλληνες έπεσαν στον υπέρ πάντων αγώνα της ελευθερίας (κύπριοι και ελλαδίτες). Αγωνίστηκαν με νύχια και με δόντια (κυριολεκτικά γιατί τα όπλα μας τα πήραν οι χουνταίοι και στην πορεία της μάχης η προδοσία ήταν συνεχής) αντιστεκόμενοι πρώτα κατά της χούντας (νεοελληνικού κρατιδίου) και μετά κατά του Αττίλα (νεοτουρκικού νεοτερικού «εθνο»κράτους). Την ιστορία που οι συνωστισμένοι στο νεοελληνικό κράτος την ξέχασαν, την ξέρουν πολλοί: Οι εκ Τουρκίας ορμώμενοι βάρβαροι εκτέλεσαν αιχμαλώτους, βίασαν ανυπεράσπιαστες γυναίκες, λεηλάτησαν, εγκλημάτησαν σε όλο το φάσμα των πιθανών εγκλημάτων που αναιρούν τον πολιτισμό των ανθρώπων. Έκτοτε πρέπει να βγάλουμε το καπέλο στους Κύπριους. Κράτησαν το κράτος τους 4 δεκαετίες μέχρι που ο τρίτος Αττίλας εκ Λονδίνου και Αθήνας εκπορευόμενος ξέσπασε και τους καταπλάκωσε (το σχέδιο Αναν). Δεν είναι τυχαίο ότι τα «Αττιλάκια» του Κολωνακίου χάρηκαν όταν για λόγους που θα μάθουμε στο μέλλον (τι δηλαδή λεφτά δόθηκαν πάλι) ηττήθηκε ο ηγέτης του ΟΧΙ και βγήκαν τα αριστερονεοφιλελεύθερα σταλινοδεξιά κατευναστικά όντα που γουλί-γουλί παραδίδουν την Κύπρο στους τουρκοάγγλους (διόλου τυχαία στην Κύπρο συνωστίζονται αυτή την στιγμή τα ιστοριογραφικά απόνερα της Αθήνας για να αποδομήσουν την ελληνική κυπριακή κοινωνία σε συνεργασία με το "προοδευτικο" νέο υπουργό παιδείας: ΧΑΟΣ στην Κύπρο – Χαρά στην Αθήνα).

Μια παρένθεση για τους «ιστορικούς του έθνους»: Όταν τις τελευταίες δεκαετίες στην Εσπερία οι ξεπεσμένοι ιστοριογράφοι της Δύσης άρχισαν να λειτουργούν αποδομητικά («κριτικοί κονστρουκτιβιστές»), φυσιολογικά τα νεοελληνικά απόνερά τους πιθηκίζουν κάνοντας το ίδιο. Τώρα θα πρέπει να αποδομήσουν το νεοτερικό "έθνος" τους. Επειδή όμως τέτοιο πράγμα δεν υπάρχει αλλά μόνο πραγματικό έθνος που βρίσκεται στα θεμέλια όλων των κρατικών δομών εδώ και χιλιετίες, αναμενόμενα εκστρατεύουν για να το εκθεμελιώσουν. Είναι οι Σόροι, σοράκια και κοράκια ....

Για να κλείσω αυτή την ιστορική περιδιολόγηση, τονίζω τα εξής: Να αφήσουν τις υποκρισίες οι Φαρισαίοι και να μην έχουν κενά μνήμης. Δεν ξεχνάμε το «σύστημα» που την περίοδο 2001-2004 στήριξε το φασιστικό σχέδιο Αναν και που ασχημόνησε πάνω στην λογική μας. Δεν θα ξεχάσουμε τα βιβλία και άρθρα που μόνο για τα σκουπίδια έκαναν και που δικαιολογούσαν την τουρκική παρουσία με το φαρισαϊκό: πρέπει να συμβιβαστούμε επειδή "και εμείς φταίγαμε το 1974"! (sic). Δεν θα ξεχάσουμε την πελώρια διαστρέβλωση των ιστορικών γεγονότων για την περίοδο 1955-1964 όταν επιχειρήθηκε ενορχηστρωμένα να επιβληθεί το σχέδιο Αναν! Δεν θα ξεχάσουμε τις γιγαντιαίες εκστρατείες πειθούς, τις λογοκρισίες κτλ κτλ που γενικευμένα και εργολαβικά σκοπό είχαν να παραδώσουν στον τουρκοαγγλικό ιμπεριαλισμό την Κύπρο αφού προηγουμένως θα εξόντωναν όσους κύπριους αντιστέκονται ακόμη στην Κύπρο! Να ανησυχούν κάποιοι γιατί scripta manent και η συγγραφική εκδίκηση σερβίρεται κρύα...

Για να τελειώσω όμως εδώ έχουμε μια πιθανή σημαντική αλλαγή που είδη υπαινίχθηκα πιο πάνω. Αναγκαστικά μιλώντας πρόχειρα και σχηματικά λέμε μόνο τα εξής: Ενδέχεται το νεοτερικό κράτος του Ατατούρκ να αντικαθίσταται σταδιακά από ένα νέο κοινωνικοπολιτικό σύστημα με ουσίες, νοήματα, βάθος και ιεραρχίες (ενδέχεται δηλαδή το βαθύ Ατατουρκικό κράτος να συγχωνευτεί, μεταλλαχθεί και ενσωματωθεί στην νέα τάση που αναπτύσσεται). Θα είναι τόσο δημοκρατικό όσο και ηγεμονικό. Όπως κάθε άλλο νεο-ηγεμονικό κράτος από τα πολλά που υπάρχουν σήμερα θα είναι εξαιρετικά επικίνδυνο για όσους το κατευνάζουν και δεν το αποτρέπουν. Εμείς δεν λέμε τι είναι καλό ή κακό για τον σημερινό τουρκικό λαό γιατί αυτό είναι υπόθεση εσωτερική των Τούρκων. Ούτε επίσης θα πούμε ασυναρτησίες του τύπου "οι δημοκρατίες δεν πολεμούν" που προπαγάνδιζαν κάποιοι για να δικαιολογήσουν τον κατευνασμό της Ελλάδας. Θα πούμε ότι σίγουρα ένα τέτοιο ηγεμονικό κράτος θα κάνει την Τουρκία ένα από τα ισχυρότερα έθνη-κράτη της Ευρασίας. Σόροι, σοράκια και κοράκια των διεθνικών υπογείων, για παράδειγμα, δεν θα έχουν πέραση στην αντίπερα όχθη του Αιγαίου. Θα είναι ότι πλησιέστερο στο έθνος θα μπορούσε να έχει ένας λαός που του επιβλήθηκε μια δυτικοευρωπαϊκή εθνική αντίληψη η οποία οδήγησε τους Ατατουρκικούς σε μύρια εγκλήματα. Ούτε ασφαλώς είμαστε σίγουροι, όπως ήδη υπαινιχθήκαμε, πως θα εξελιχθεί αυτή η υπόθεση. Ένα μόνο "φοβούμαι". Ότι αν αυτό το εγχείρημα ανόρθωσης ενός σοβαρού εθνικού κράτους επιτύχει -το ίδιο γίνεται παράλληλα και σε πολλές άλλες περιφέρειες τώρα που ο δυτικό και ανατολικός υλισμός καταρρέει συνάμα και η νεοιμπεριαλιστική καταστολή που συντηρούσαν μετά την πτώση της αποικιοκρατίας - τότε ίσως οι παντελώς πλέον αποδομημένοι πολίτες του εξαρτώμενου και γι’ αυτό συρρικνωμένου κρατιδίου μας θα προτιμήσουν να ενταχθούν πλήρως στο «γειτονικό νέο-οθωμανικό κράτος». Έτσι θα τελειώσει και η περιπέτεια εκτέλεσης του ελληνικού έθνους που άρχισε λίγο μετά την επανάσταση όταν στην εξουσία εγκαταστάθηκαν κάποιοι που έκτοτε αυτοί και τα εγγόνια τους (και μερικοί "πόντιοι" που προσχώρησαν σ' αυτούς δουλικά) περιφέρονται μεταξύ Συντάγματος, Κολωνακίου και Εξαρχείων εξυπηρετώντας τις επιθυμίες των πρεσβευτών που παροικούν στην περιοχή.

Εν τέλει πρέπει να ξέρουμε τι μας συμβαίνει: Πλησιάζει το τέλος του εξαρτημένου κρατιδίου. Εν δυνάμει μερικοί μπορεί να αποφασίσουν να προσχωρήσουν στο νεο-οθωμαντικό κράτος. Μερικοί άλλοι ίσως σκεφτούν να γίνουν Μακεδόνες (ξέρετε ποιους εννοώ, είναι αυτοί στην "Βόρεια Μακεδονία" που αργά ή γρήγορα θα (τους) δυναμώσουν και θα κατέβουν στην "Νότια Μακεδονία" μέχρι και στην "Μακεδονία του Αιγαίου"). Μερικοί άλλοι που θα απομείνουν θα είναι μειονότητα μόνο και θα αποφασίσουν πλειοψηφικά να προσχωρήσουν στην επερχόμενη Μεγάλη Αλβανία. Τουλάχιστον έχουμε ένα ευαγές ίδρυμα εδώ στην Ελλάδα που αφού απέκτησε πείρα σε προτάσεις πολιτικής και που πέρυσι έκανε μια θαυμαστή μελέτη για τα Μοναστήρια του Κοσσόβου (περιέργως λίγο πριν ανακηρυχθεί "ανεξάρτητο"). Αν όλα τα πιο πάνω τα οποία αστεία που "χαλαρά και επίκαιρα" έγραψα αποδειχθούν πως δεν είναι και τόσο αστεία, το εν λόγω ευαγές ίδρυμα θα πρέπει λογικά να το έχει προβλέψει και να ετοιμάζει μελέτη για την προστασία των ελληνικών μοναστηριών. Υστερόγραφο: Λες κάτι να ήξερε ο Εφραίμ και να προετοιμάζεται πάση θυσία. ... Αλλά καλά κάνω να σταματήσω εδώ, αρκετά αστεία για παιδιά έγραψα σήμερα.

Διαβάστε περισσότερα......

Τρίτη, 27 Ιανουαρίου 2009

Turkish TV actor admits to killing 10 Greek Cypriots in 1974 Turkish invasion and occupation

NEWSPAPER MILLIYET 22 JANUARY 2009

“I killed really 10 persons”

The actor Atilla Olgac who is playing the role of the Kilic (Sword) in the TV series “Wolfs Valley” said these words who has been 45 years actor of theatre. He told about this truth of his life in a TV program named “What is happing over there”.

Atilla Olgaç said that “because of the scenario needs playing as Kilic we killed a man. However it is so pity that for this country I killed in real life 10 persons”. Atilla Olgac said that I needed one day to complete my military service. Exactly that time the “Peace” Operation of Cyprus happened. They sent me from Mersin to Cyprus. They gave me duties of cleansing in the days of the most intense fighting."

I told to my Commander “I can’t do it. I cannot kill man. I am an artist”. He told here art is finished. Here we have real war. I order you must kill”. The first I killed was a child of 19 years old who was captured as prisoner as soldier. His hands was tied behind his back. When I pointed the gun towards his face he spat on me. I shot him on his forehead and he died. Then I killed 9 persons. After killing I went to the barracks and I cried and next day I killed again. It didn’t go out of my dreams. I had for a long time psycho therapy. Still I can’t eat meat. I can’t see blood. In my mind always the child I killed is coming and smelling corpses.

This condemned picture is not leaving me”.

Atilla Olgac said he confessed these painful events the first time after 25 years. Then he added that “I am the only artist in Turkey that I fought in a terrible war, killed persons and obtained the title of gazi”. Then he continued his talk saying that “The war affected my profession long time. I was locked and I was not able to do anything. Today I remember what my Commander told me that day: “Are you going to pretend killing always. Take your gun and kill in reality to see how this is happening really”. I cannot forget the scene how this 19 year-young person how he is spitting on my face. Many years passed but I cannot push away that condemned picture from eyes”.

Αναδημοσίευση από την MILLIYET

Διαβάστε περισσότερα......

Κυριακή, 25 Ιανουαρίου 2009

Το κλειδί: προστασία μαρτύρων

Tου Xρήστου Γιανναρά

Κάποιες δεκάδες χρόνια τώρα μοιάζει να μην υπάρχει πολίτης του ελλαδικού κράτους που δεν διερωτάται: Γιατί στη χώρα μας «γνωστοί - άγνωστοι» εγκληματίες (αναρχικοί, αντιεξουσιαστές, κουκουλοφόροι ή όποιας άλλης κατά καιρούς προσωνυμίας) είναι αδύνατο να συλληφθούν από την αστυνομία, αδύνατο να εφαρμοστούν σε αυτούς οι νόμοι, το Δίκαιο συντεταγμένης πολιτείας.

Μόλις προ ημερών: Η πλατεία Συντάγματος έρημη, περιμένει τη διαδήλωση που ανεβαίνει από τα Προπύλαια του Πανεπιστημίου. Στη γωνία της Σταδίου παρατεταγμένη ολόκληρη διμοιρία ΜΑΤ. Και στην απέναντι ακριβώς γωνία καταφθάνει ολιγάριθμη, ούτε εικοσάδα, ομάδα νεαρών. Με καλυμμένο το πρόσωπο, κράνη μοτοσικλετιστών, έτοιμες μολότωφ στο ένα χέρι και στο άλλο τσεκούρι ή λοστό ή πελώριο ρόπαλο. Από τη ζώνη τους κρέμεται μάσκα για τα δακρυγόνα. Απέχουν από τους αστυνομικούς όσα μέτρα είναι εκεί το φάρδος της Σταδίου – ελάχιστες δρασκελιές. Αλλά οι αστυνομικοί μόνο τους κοιτούν, δεν κινούνται. Ωσπου κάποιο τηλέφωνο χτυπάει και οι νεαροί φεύγουν τρέχοντας προς την Κλαυθμώνος.

Η ελλαδική ευφυΐα, τρεις δεκαετίες τώρα αναμασάει τα ίδια αφελή ερμηνευτικά στερεότυπα: Η αστυνομία είναι ανίκανη, δεν έχει την απαιτούμενη εκπαίδευση για να συλλάβει τους εγκληματίες. ΄Η: η αστυνομία δεν τους συλλαμβάνει, επειδή τους χρησιμοποιεί για να «ελέγχει»(!) τον αντιεξουσιαστικό χώρο. ΄Η: οι αστυνομικοί έχουν εντολή να μην τους συλλαμβάνουν, γιατί έτσι εκτονώνεται (όπως και με τον κρετινισμό των γηπέδων) μια περιθωριακή νεολαία.

Η αφέλεια των απαντήσεων γίνεται ευλογοφανέστερη από το γεγονός ότι η ανοχή της βίας, της τρομοκρατίας και του εγκλήματος δεν χαρακτηρίζει μόνο της αστυνομίας τη στάση. Ακόμα και όταν κάποιοι εγκληματίες συλληφθούν, θα αθωωθούν, κατά κανόνα, στο δικαστήριο. Μάρτυρες υπεράσπιστης θα συρρεύσουν μαζικά βουλευτές και κομματικά στελέχη της «προοδευτικής» παράταξης για να ανατρέψουν με ρητορικούς ακκισμούς κάθε λογική έννομης τάξης και κοινωνικής αυτοπροστασίας. Και οι ίδιοι οι μάρτυρες κατηγορίας αστυνομικοί θα σπεύσουν να ανακαλέσουν τις αρχικές ένορκες καταθέσεις τους.

Επιπλέον: Βλέπουμε οι πολίτες, χάρη στις δημοσιογραφικές κάμερες, ζωντανά αποτυπωμένο, αδιαμφισβήτητο το έγκλημα. Αστυνομικούς υπαλλήλους να λαμπαδιάζουν από βόμβες μολότωφ. Τους βλέπουμε να αμύνονται με πλαστικές ασπίδες και κλομπ απέναντι σε τσεκούρια, λοστούς, πελώρια ρόπαλα, σε βροχή από κομμάτια σπασμένο μάρμαρο που μεταφέρονται σε τσουβάλια για να εκσφενδονιστούν. Εμείς τα βλέπουμε, αρμόδιος εισαγγελέας δεν τα είδε ποτέ; Δεν θεωρεί την οπλοχρησία, τις αποτυπωμένες στο βίντεο απόπειρες ανθρωποκτονίας εκ προθέσεως, έγκλημα στυγερό;

Με βεβαιωμένο στην κινηματογραφική του αποτύπωση το έγκλημα, οι κατά τόπους αρμόδιοι για αυτεπάγγελτη παρέμβαση εισαγγελείς ολιγωρούν. Και δεν παραπέμπεται κανένας εισαγγελέας να λογοδοτήσει για παράβαση καθήκοντος. Δεν βρέθηκε τόσα χρόνια πολίτης να καταθέσει μήνυση για τον άτολμο και παραβάτη των όρκων του εισαγγελέα – όπως μήνυσε κάποτε τους πρωταίτιους της δικτατορίας και τους οδήγησε στο εδώλιο ο πολίτης Αλέξανδρος Λυκουρέζος.

Κατά χρέος αξιώματος ο εισαγγελέας θα όφειλε να έχει ασκήσει σε πάμπολλες περιπτώσεις δίωξη και εναντίον ψοφοδεών πρυτάνεων που αρνούνται ή αποφεύγουν να κινήσουν τη νόμιμη διαδικασία κλήσης της αστυνομίας, όταν μπροστά στα μάτια τους καταστρέφεται, δηώνεται, πυρπολείται κοινωνική περιουσία – κτίρια και εξοπλισμός των δημόσιων πανεπιστημίων, θησαυρίσματα ερευνητικού μόχθου καθηγητών και φοιτητών. Βέβαια, εκλεγμένοι με κομματικά αλισβερίσια είναι οι πρυτάνεις, είκοσι εφτά χρόνια τώρα, τρέμουν να καλέσουν τους «μπάτσους» μήπως και χαρακτηριστούν «συντηρητικοί» από τις προστάτιδες του εγκλήματος «προοδευτικές» δυνάμεις. Και απορούμε οι πολίτες, με ποια κριτήρια αξιοπιστίας καλούνται, κάθε τρεις και λίγο, αυτοί οι a priori συμβιβασμένοι να κάνουν «διάλογο» με κάθε κυβέρνηση για να λυθούν τα προβλήματα της παιδείας!

Εκεί, στη λειτουργία της Δικαιοσύνης, φαίνεται ότι πρέπει να αναζητηθεί η απάντηση στο γιατί, επί τριάντα χρόνια, μένουν ασύλληπτοι, ατιμώρητοι, ασύδοτοι οι αυτουργοί δημόσια τελούμενων εγκλημάτων, μάστιγα βίας και τρομοκρατίας της ελλαδικής κοινωνίας. Οχι γενικά και αόριστα η ευθύνη στη λειτουργία της Δικαιοσύνης, αλλά πολύ ειδικά και συγκεκριμένα: Στην άρνηση ή ολιγωρία των δικαστικών λειτουργών να εφαρμόσουν τον νόμο για την προστασία των μαρτύρων κατηγορίας.

Για κάθε ταραξία που συλλαμβάνεται, πρέπει δύο αστυνομικοί υπάλληλοι της ομάδας που τους συνέλαβε να συντάξουν γραπτή κατάθεση μαρτυρίας για την ενοχή τους. Ομως οι ίδιοι αυτοί υπάλληλοι πρέπει επιπλέον να εμφανιστούν και στο δικαστήριο, στη δημόσια δίκη των κατηγορουμένων, να απαντήσουν στις ερωτήσεις των δικαστών και της υπεράσπισης. Και εκεί στοχοποιούνται. Το κατεστημένο της «προοδευτικής» τρομοκρατίας είναι απίστευτα οργανωμένο: μέσα σε ελάχιστο χρόνο έχουν εντοπίσει το σπίτι του αστυφύλακα, την οικογένειά του, το σχολείο των παιδιών του, πού σταθμεύει το αυτοκίνητό του (αν τυχόν έχει).

Οταν ενεργεί ενταγμένος στη διμοιρία του και εκτελώντας εντολές, όπως και όταν συντάσσει τη μαρτυρική του κατάθεση, ο αστυνομικός νιώθει την ασφάλεια και προστασία του κρατικού θεσμού τον οποίο υπηρετεί. Στο δικαστήριο εγκαταλείπεται μόνος, ολοκληρωτικά εκτεθειμένος στην εκδικητικότητα και στο θανάσιμο μίσος του οργανωμένου εγκλήματος. Εξω από την αίθουσα η συμπαράσταση στους κατηγορούμενους ουρλιάζει: «Μπάτσοι, Γουρούνια, Δολοφόνοι». Σκέφτεται τα παιδιά του, τη γυναίκα του, τον βιοπορισμό του που τον κερδίζει εκτεθειμένος κάθε μέρα στον θάνατο, στο μίσος, στη χλεύη. Αναιρεί την κατάθεσή του, ποιος στη θέση του δεν θα έκανε το ίδιο; Και ο εγκληματίας αθωώνεται.

Οσους αυτουργούς δημόσιων εγκλημάτων κι αν συλλάβει η αστυνομία, στο δικαστήριο θα απαλλαγούν. Εννομη τάξη, αίσθημα ασφάλειας των πολιτών, ελευθερία στη μετακίνηση, στη λειτουργία της αγοράς, στα σχολειά και στα πανεπιστήμια δεν πρόκειται να υπάρξει, αν δεν λειτουργήσει ο νόμος προστασίας των μαρτύρων στα δικαστήρια. Στην Ελλάδα σήμερα η κρατική κυριαρχία (θεσμικά οργανωμένη κοινωνική αυτοπροστασία) είναι φανερά περιορισμένη, κολοβωμένη. Το κατεστημένο της «προοδευτικής» τρομοκρατίας ελέγχει αποφασιστικά, με εκπληκτική μεθοδικότητα, τη λειτουργία του πολιτεύματος. Οι αυτουργοί των εγκλημάτων μοιάζουν μάλλον θλιβερά θύματα ποικίλων εκφάνσεων της κοινωνικής νοσηρότητας, αλλά ο οίκτος δεν μπορεί από μόνος του να λειτουργήσει θεραπευτικά ούτε και στα ψυχιατρεία.

Μια δημοκρατική κοινωνία πολεμάει τις αρρώστιες της με τους θεσμούς της. Θεσμούς αστυνόμευσης, δικαιοκρισίας, σωφρονισμού. Η παράκαμψη του νόμου για την προστασία των μαρτύρων στα δικαστήρια και η ολιγωρία των εισαγγελέων είναι καίρια κοινωνικά εγκλήματα, καίρια υπονόμευση της δημοκρατίας.

Αναδημοσίευση από την Καθημερινή

Διαβάστε περισσότερα......

Παρασκευή, 23 Ιανουαρίου 2009

Πλανητικό κράτος και Εκκλησία είναι ασυμβίβαστα

Ρεσάλτο

Έχουμε υπογραμμίσει πολλές φορές ότι η οργή είναι κακός κλειδούχος στην πολιτική σκέψη και πράξη. Οι εισαγγελείς των ΜΜΕ και το καθεστωτικό παρακράτος επιχειρούν εκ νέου να αναζωπυρώσουν την οργή γύρω από το «σκάνδαλο» του Βατοπαιδίου. Επιχειρούν οι ποικίλοι εισαγγελείς (πολιτικοί και δημοσιογράφοι) να πείσουν την ελληνική κοινωνία ότι το Βατοπαίδιο είναι το κεντρικό πρόβλημα της ελληνικής κοινωνίας.

Η κατασκευασμένη οργή έναν και μόνο στόχο έχει: να εγκλωβίζει και να χειραγωγεί τη σκέψη μας προς την κατεύθυνση που θέλουν τα μεγάλα συμφέροντα και οι πλανητικοί μηχανισμοί εξουσίας.

Είναι ποτέ δυνατόν (αν σκεφτούμε νηφάλια) το Βατοπαίδιο και ακόμα χειρότερα οι μοναχοί Εφραίμ και Αρσένιος να είναι το υπαριθμόν ένα πρόβλημα της ελληνικής κοινωνίας; Είναι ποτέ δυνατόν τα εκκλησιαστικά «σκάνδαλα» (υπαρκτά ή κατασκευασμένα) να καταδυναστεύουν την κοινωνική και πολιτική ζωή μιας χώρας; Είναι ποτέ δυνατόν ένα απόστημα (εξωτερικό σύμπτωμα) της καπιταλιστικής διαπλοκής και σήψης να προσλαμβάνει τέτοιες αφηνιασμένες, ψυχωτικές διαστάσεις και να μεταβάλλεται από σύμπτωμα σε κεντρικό πολιτικό πρόβλημα;

Αυτή η δραματοποίηση του «συγκεκριμένου συμβάντος», η δαιμονοποίηση του Βατοπαιδίου και κατά σημειολογική επέκταση, ολόκληρου του Αγίου Όρους, του μοναχισμού και της Ορθοδοξίας δεν είναι «αθώα», χωρίς πολιτικό δόλο και καθεστωτικούς υπολογισμούς.

Δεν μπορεί, συνεπώς, να τυφλωνόμαστε από τον «σκανδαλισμό» της τελετουργικής και πολιτικής εμπορίας του βατοπαιδιανού «σκανδάλου» ή από το «θρησκευτικό σεχταρισμό» και να μην διακρίνουμε τα βαθύτερα και ουσιώδη χαρακτηριστικά αυτής της υστερικής δαιμονοποίησης των «αμαρτωλών» μοναχών.

Δεν μπορεί να χάνουμε από το οπτικό μας πεδίο το συνθετικό σύνολο της κυρίαρχης κοινωνικής και πολιτικής δομής, να απομονώνουμε τους δύο μοναχούς, να εστιάζουμε πάνω στο «έγκλημά» τους (όπως το «αποφάσισαν» και το πρόβαλλαν οι προπαγανδιστικές μήτρες του καθεστώτος) και να «ξερνάμε» όλη τη χολή μας.

Δεν είναι το Βατοπαίδιο και οι δύο μοναχοί το κοινωνικό καθεστώς, το κέντρο της Ελλάδας, οι κινητήριοι μοχλοί του καπιταλιστικού, ιμπεριαλιστικού γίγνεσθαι. Ούτε η ανατρεπτική θεωρία και πράξη μπορεί να έχει ως βάση τα εκκλησιαστικά συμπτώματα της σήψης και τις ενδοεκκλησιαστικές «διαφοροποιήσεις» και «αντιθέσεις».

Όσοι μένουν υστερικά προσηλωμένοι στο «σκάνδαλο» του Βατοπαιδίου ουσιαστικά επικαλύπτουν τα αίτια και τις κινητήριες λειτουργίες που γεννούν και γιγαντώνουν τα σκάνδαλα. Τοποθετούν κυριολεκτικά την πραγματικότητα με το κεφάλι προς τα κάτω, αθωώνουν το καθεστώς των πραγματικών ενόχων και μετατρέπουν ένα σύμπτωμα σε καθοριστικό αίτιο.

Κάθε σκάνδαλο είναι το αποτέλεσμα μιας λειτουργίας. Για να διερευνήσουμε αυτή τη λειτουργία πρέπει να γνωρίζουμε τον οργανισμό. Και πρώτα απ’ όλα το σκελετό και το μυϊκό σύστημα του οργανισμού. Είναι αδύνατον να αποκτήσουμε ορθή αντίληψη των πραγμάτων δίχως να έχουμε κατανοήσει τη γενική διάρθρωση του κοινωνικού οργανισμού: Τα οστά και τους μυς της κοινωνίας (καπιταλιστικές σχέσεις) και τα όργανα του κοινωνικού οργανισμού: Κράτος, κόμματα, θεσμοί, μηχανισμοί προπαγάνδας κ.λπ.

Το κεντρικό, συνεπώς, καθοριστικό ζήτημα δεν είναι το «απόστημα» της ασθένειας, αλλά ο ασθενής κοινωνικός οργανισμός. Είναι η καρκινώδης εστία και όχι οι μεταστάσεις του.

Και αυτό που έχει σαπίσει αθεράπευτα είναι το καπιταλιστικό σύστημα, τα όργανά του και όλες οι λειτουργίες του συστήματος και των οργάνων του. Όταν τα πάντα ρυθμίζονται από την αγορά της αχαλίνωτης κερδοσκοπίας, όταν το κυρίαρχο «αγαθό» είναι το χρήμα, τότε είναι αυτοί οι κυρίαρχοι αντικειμενικοί νόμοι που επιβάλλονται σε όλα τα κοινωνικά κύτταρα της κοινωνίας και οδηγούν τους ανθρώπους στην απληστία και στο έγκλημα.

Για να αντισταθεί κανείς σε αυτή τη λαίλαπα της αγοράς και του χρήματος δεν αρκεί μόνο να έχει συνείδηση των πραγμάτων. Ούτε αρκούν οι «θεϊκοί λόγοι» και οι προσευχές, γενικά η Πίστη στο Θεό!!!

Απαιτείται και συνειδητή δράση. Μια άλλη όχι μόνο φιλοσοφία, αλλά και πολιτική πρακτική. Μια Θεωρία και Πρακτική που να αναιρούν συνολικά το σύστημα, που να απελευθερώνουν από τις «δαγκάνες» του. Γιατί όταν αποτελείς θεσμικό ή ιδεολογικό γρανάζι του καθεστώτος υποτάσσεσαι και στους νόμους του, σαπίζεις μαζί με αυτό…

Οι διαχειριστές της Ορθοδοξίας και η γραφειοκρατική ιεραρχία της Εκκλησίας πάντα ήταν και είναι εντός του συστήματος: θεσμικό και πνευματικό γρανάζι του καπιταλιστικού κράτους. Οι διαπλοκές κράτους και εκκλησιαστικής γραφειοκρατίας είναι σταθερό και πάγιο φαινόμενο. Μέσα σε αυτό το καπιταλιστικό καθεστώς της άκρατης νέο-φιλελευθεροποίησης λειτούργησε και έδρασε η εξουσία της Εκκλησίας, διαπλεκόμενη με όλες τις λοιπές εξουσίες του καθεστώτος.

Και είναι φαρισαϊσμός ή έχουμε το δάκτυλο στο μάτι και δεν θέλουμε να δούμε ότι η «εκκλησιαστική οικονομία» δεν μπορεί παρά να είναι μια καπιταλιστική οικονομία που υπόκειται στους σιδερένιους νόμους της αγοράς. «Πνευματικές» οικονομικές οάσεις ή «σοσιαλιστικές» μέσα στον καπιταλισμό δεν μπορεί να υπάρξουν.

Το καθεστώς της «εκκλησιαστικής οικονομίας» λειτουργεί, και δεν θα μπορούσε να γίνει αλλιώς, με τους καπιταλιστικούς νόμους.

Από πού ως που, π.χ., το χρηματιστηριακό εκκλησιαστικό κεφάλαιο αποτελεί μικρότερο «σκάνδαλο» από τις «μεσιτείες» του Βατοπαιδίου; Και από πού ως πού η ηγεσία π.χ. της Εκκλησιαστικής εξουσίας δεν διαπλέκεται με την «Πολιτεία» και λειτουργεί ενάντια στον οδοστρωτήρα της Νέας Τάξης; Είναι λιγότερο υπεύθυνη αυτή από τους δύο μοναχούς που τους έχουν στήσει στον τοίχο;

Ας βλέπουμε συνολικά το πρόβλημα και ας μην κρυβόμαστε πίσω από το δάκτυλό μας. Το πρόβλημα είναι γενικό και είναι δολίως παραπλανητικό να επικεντρώνεται με τέτοια γενική, καθεστωτική φρενοβλάβεια στο Βατοπαίδι.

Και πάνω σε αυτή τη γενική βάση πρέπει να αντιμετωπιστεί, γιατί εδώ βρίσκεται και η «αιχμή» για τη συνολική υποταγή της «εκκλησιαστικής οικονομίας» στις υπερεθνικές, πλανητικές σχέσεις. Από δω, ακόμα, ξεκινούν και οι «ιδέες» για «ενότητα» με το πλανητικό, κοσμικό κράτος: Τον Παπισμό.

Γιατί, όμως, σήμερα, ολόκληρο το καθεστώς με όλα τα κόμματά του και τα σκοταδιστικά μέσα προπαγάνδας κτυπούν το Βατοπαίδιο και σκούζουνε σαν «μωρές παρθένες»; Γιατί μια «φυσιολογική» καπιταλιστική λειτουργία δραματοποιείται και αναθεματίζεται τόσο υστερικά και γίνεται το μείζον πολιτικό ζήτημα της ελληνικής κοινωνίας; Γιατί τέτοιος άγριος κακουργηματικός λιθοβολισμός εναντίον δύο μοναχών που λειτούργησαν «καπιταλιστικά», όπως λειτουργεί το σύνολο της «εκκλησιαστικής οικονομίας»;

Ή μήπως τα οικονομικά εκκλησιαστικά «σκάνδαλα» (τα πασίγνωστα, αλλά επιλεκτικά και διατεταγμένα αποκαλυπτόμενα) περιορίζονται στο Βατοπαίδι;

Το γιατί το έχουμε αναλύσει πολλές φορές.

Συνοπτικά:

     α. Το επιλεγμένο «σκάνδαλο» του Βατοπαιδίου αποτελεί την αιχμή του νεοταξικού πολιτικού παιχνιδιού που παίζεται σήμερα από τους πλανητικούς και εγχώριους μηχανισμούς εξουσίας: Επικάλυψης της καθεστωτικής σήψης, αποδόμησης και αναπαλαίωσης του πολιτικού σκηνικού σύμφωνα με τους όρους των Αμερικανών.

     β. Επίσης το Βατοπέδιο ανοίγει και προλειαίνει το δρόμο για μια συνολικότερη και μετωπική επίθεση κατά της Εκκλησιαστικής περιουσίας και της Ορθοδοξίας γενικότερα.

Το ελληνικό καπιταλιστικό κράτος σήμερα, αποτελεί πλανητικό γρανάζι των υπερεθνικών, ως εκ τούτου η «εκκλησιαστική οικονομία» πρέπει να υποταχθεί στους νόμους και τις ορέξεις των πολυεθνικών. Η δομή, συνεπώς, της εκκλησιαστικής εξουσίας (οικονομική, πολιτική και «εθνική») είναι ασυμβίβαστη με τα πλανητικά συμφέροντα και την κρατική δομή της ελληνικής κοινωνίας που υποτάσσεται ολοένα και πιο πολύ στην πλανητική κρατική δομή.

Ελληνικό πολυεθνικό κράτος και Ορθόδοξο «εκκλησιαστικό κράτος» δεν μπορούν πλέον να συνυπάρξουν. Να γιατί η Ορθοδοξία ως συνεκτικός εθνικός ιστός και η Εκκλησία ως «Ορθόδοξη εξουσία» έχουν μπει στο στόχαστρο της πλανητικής αυτοκρατορίας και των πολυεθνικών.

Να γιατί υστερικά όλοι διακρίνουν μόνο τα «σκάνδαλα» της εκκλησίας, ανακαλύπτουν καθημερινά ή κατασκευάζουν νέα και την ανάγουν σε «διάβολο» της κοινωνίας.

Να γιατί δεν πρέπει να χάνουμε το δάσος πίσω από το δέντρο, το Μέτωπο κατά της Εκκλησίας που προωθείται πίσω από τους μοναχούς Εφραίμ και Αρσένιο… Οι αντικειμενικές «εξελίξεις» θα οξύνουν τις αντιθέσεις του Ορθόδοξου κλήρου με τις ηγετικές «γραφειοκρατικές κλίκες».

Τα επιλεγμένα και διατεταγμένα εκκλησιαστικά «σκάνδαλα» αποσκοπούν στο να συσκοτίσουν τα πράγματα και να στρέψουν το λαό και το Ορθόδοξο σώμα εναντίον αποδιοπομπαίων «τράγων», επικαλύπτοντας έτσι την ουσία της μετωπικής επίθεσης κατά της Εκκλησίας συνολικά.

Οι μηχανισμοί του κράτους και των πλανητικών μαφιόζων βγάζουν τα «σκάνδαλα», τα εμπορεύονται πολιτικά και προλειαίνουν το έδαφος ιδεολογικά.

Αυτοί οι μαφιόζικοι μηχανισμοί προκαλούν «ταπεινωτικές ήττες», με προσχήματα τους «αποδιοπομπαίους», εναντίον της Εκκλησίας ΣΥΝΟΛΙΚΑ.

Αναδημοσίευση από το Ρεσάλτο

Διαβάστε περισσότερα......

Κυριακή, 18 Ιανουαρίου 2009

Πρόσωπα - Σαρρής - Εθνικά θέματα - 17 Ιαν 09

Στα πλαίσια της εκπομπής Πρόσωπα, o Καθηγητής της Κοινωνιολογίας της Ιστορίας του Παντείου Πανεπιστημίου κ. Νεοκλής Σαρρής αναφέρεται στα εθνικά θέματα.

Διαβάστε περισσότερα......

Τα υπουργεία διανέμονται ως κομματικοί μπουναμάδες

Tου Xρήστου Γιανναρά

Η υπεράσπιση της λογικής είναι χρέος άμυνας (αλλά και αντανακλαστικό άμυνας) προκειμένου να περισωθεί η ανθρωπιά του ανθρώπου. Χρέος, λοιπόν, ή και αυθόρμητη αντίδραση, να πούμε απερίφραστα ότι: Η καταστροφή, η λεηλασία, ο εμπρησμός ιδιωτικών καταστημάτων, αυτοκινήτων, πανεπιστημιακών και σχολικών κτηρίων δεν έχει την παραμικρή λογική σχέση με διαμαρτυρία για την οσοδήποτε βάναυση συμπεριφορά της αστυνομίας. Αλλά και ένας κυβερνητικός ανασχηματισμός που απλώς ανακυκλώνει την καμαρίλα του κομματικού αρχηγού, είναι βιασμός της λογικής να χαρακτηρίζεται «ριζική κυβερνητική αλλαγή», «ανατρεπτική πολιτική καινοτομία».

Ο παραλογισμός φοβίζει περισσότερο και από τη βία. Παράγει τη βία, πισωγυρίζει τον άνθρωπο στις ανεξέλεγκτες ορμές του, στη ζούγκλα. Πέντε χρόνια τώρα ο πρωθυπουργός αρνείται την κοινή λογική στη συγκρότηση της κυβέρνησής του –τη λογική της παραγωγής έργου, της διακονίας των κοινωνικών αναγκών, της αναμέτρησης με συγκεκριμένα προβλήματα. Δική του επιδίωξη, από την πρώτη στιγμή ώς σήμερα, είναι να πετύχει εσωκομματικές ισορροπίες και να κολακέψει εκλογικές περιφέρειες. Δεν διανοείται να ψάξει ποιος είναι ο ικανότερος, ο πιο καταρτισμένος και έτοιμος να αντιμετωπίσει το τάδε πρόβλημα, να παραγάγει έργο στον δείνα τομέα.

Μοιράζει τα υπουργεία σαν να πρόκειται για κομματικούς μπουναμάδες. Τα μοιράζει σε κοτζαμπάσηδες του κόμματος, σε συγγενείς, σε φιλαράκια. Τον έναν, από υπουργό της Αστυνομίας τον κάνει υπουργό Πολιτισμού, τον άλλον, από τη Δικαιοσύνη τον ξεπετάει στη Ναυτιλία, τον τρίτο, από τον Τουρισμό στην Παιδεία, την άλλη, από το δημαρχείο στην εξωτερική πολιτική. Πρόκειται μάλλον για μοιρασιά με τη λογική της εφόρμησης στην εξουσία, στον εύκολο πλουτισμό, στην εφήμερη δόξα. Δηλαδή για ανατριχιαστική πολιτική αλογία.

Γι’ αυτό και με τον ανασχηματισμό δεν αλλάζει τίποτα. Τι άλλαξε στην εκπαιδευτική πολιτική με το πέρασμα από την κυρία Γιαννάκου στον κύριο Στυλιανίδη, τι θα αλλάξει τώρα με την παράδοση της εκπαίδευσης των παιδιών μας σε έναν ακόμα προκλητικά άσχετον, τον κύριο Αρη; Ιδια ήταν και η λογική συγκρότησης των κυβερνήσεων του ΠΑΣΟΚ, ίδιοι και οι στόχοι – ψηφοθηρικός λαϊκισμός, κολακεία της αγραμματοσύνης και να κυβερνάει «σύρριζα» ο αριστερίστικος καριερισμός. Είτε με ΠΑΣΟΚ είτε με Ν.Δ. ίδια η λογική του εκπαιδευτικού συστήματος, ετοιμάζει κουκουλοφόρους. Εκπαιδεύει τα μαθητούδια να συνδικαλίζονται, να εκβιάζουν με καταλήψεις, με αποκλεισμούς κεντρικών δρόμων, να καταστρέφουν και να καταρρυπαίνουν τους χώρους της σπουδής. Τα ποτίζει με την αλογία διεκδικήσεων και δικαιωμάτων δίχως αντίβαρο υποχρεώσεων και αξιολογικής κρίσης, έρμαια στη στρατολόγησή τους από τους επαγγελματίες της πολιτικής σε τάχα και «μαθητικό κίνημα».

Για να διασώσουμε τη λογική μας, δηλαδή την ανθρωπιά μας, είμαστε υποχρεωμένοι να βροντοφωνάξουμε ότι «ριζική κυβερνητική αλλαγή» και «ανατρεπτική πολιτική καινοτομία» θα ήταν ένας κυβερνητικός ανασχηματισμός με τόλμη ρήξεων. Να πάψει το σχολειό να είναι παίγνιο της κομματοκρατίας και του αριστερόσχημου φασισμού, εκκολαπτήριο κουκουλοφόρων. Να ανατραπεί από τα θεμέλια η λογική του σημερινού εκπαιδευτικού συστήματος, να αποκατασταθεί με συνέπεια αγωγή δημοκρατίας, σεβασμού των θεσμών, διάκρισης ποιοτήτων, αξιολογικής κρίσης και συνακόλουθης άμιλλας.

Μόνο ένας ανασχηματισμός ριζοσπαστικής αλλαγής προσώπων αλλά και πολιτικής θα είχε κάποιες πιθανότητες να αποτρέψει την επερχόμενη, σίγουρη πια, εκλογική πανωλεθρία του πρωθυπουργού και της κυβέρνησής του. Γιατί, λοιπόν, δεν τολμάει; Θα μπορούσε, τουλάχιστον, να ερευνήσει με δημοσκοπήσεις: τι θα κέρδιζε σε ψήφους ή τι θα έχανε, αν ξανάστηνε σχολειά με αυστηρή εκπαιδευτική λογική και πανεπιστήμια με ασυμβίβαστες απαιτήσεις σοβαρότητας των σπουδών και της έρευνας. Ποιο ποσοστό του πληθυσμού προτιμάει τη σημερινή εγκληματική καπηλεία του ακαδημαϊκού ασύλου, ποιο ποσοστό θα ήθελε να συνεχιστεί η τρέχουσα παράνοια: να οδηγούν οι δάσκαλοι (ο γυμνασιάρχης, ο γυμναστής) τα σκολιαρόπαιδα έξω από αστυνομικά τμήματα για να επιτεθούν με νεράτζια και πέτρες ουρλιάζοντας «μπάτσοι, γουρούνια, δολοφόνοι».

Είναι περισσότερο από φανερό ότι ο σημερινός πρωθυπουργός έχει πολιτικά τελειώσει. Οι πολιτικές του ικανότητες εξαντλήθηκαν σε διανομές και αναδιανομές υπουργείων με κριτήρια παντελώς άσχετα προς οποιαδήποτε πολιτική στόχευση, κοινωνική σκοποθεσία, ιδεολογικό οραματισμό. Θα σταλεί να ιδιωτεύσει τόσο νέος, με δυσφόρητο φορτίο ντροπής για την ανικανότητα και την παταγώδη αποτυχία του. Και στον πολιτικό ορίζοντα δεν υπάρχουν δυνάμεις για να συγκρατήσουν ή να μεταπλάσουν τον παραλογισμό της βίας που κυοφορήθηκε, είκοσι εννέα ολόκληρα χρόνια, στα σχολειά και στα πανεπιστήμια.

Αναπότρεπτα ο αριστερόσχημος φασισμός, έτσι που καταλύει, σε καθημερινή βάση, την έννομη τάξη, θα προκαλέσει την εκκόλαψη του ακροδεξιού ομολόγου του με λυσιτελή προσχήματα. Και καμιά αστυνομία δεν είναι ικανή να αποτρέψει το αίμα της απευθείας σύγκρουσης των εκθηριωμένων από την ανικανότητα, τη φαυλότητα, την ιδιοτέλεια των επαγγελματιών της πολιτικής. Φυσικά, οι πρώτοι που θα πληρώσουν θα είναι, όπως πάντοτε, όσοι θα προσπαθήσουν να σώσουν τη λογική, δηλαδή την ανθρωπιά τους, μέσα στην παράνοια της σύγκρουσης των φασισμών.

Ισως τελευταία ελπίδα για ανάσχεση του εφιάλτη να ήταν ο κυβερνητικός ανασχηματισμός που επιχειρήθηκε πριν από λίγες μέρες. Ελπίδα ουτοπική, επιπόλαιη. Πώς θα μπορούσε ο επί πέντε χρόνια παντελώς ανυποψίαστος για τα ουσιώδη και δραματικά ανίκανος για ρήξεις πρωθυπουργός να μεταμορφωθεί σε ηγέτη; Πώς να αναστήσει ο κωματώδης το πεθαμένο, κοινωνικά και ιδεολογικά, τριάντα ατέλειωτα χρόνια, κόμμα του; Και όποιος βρίσκει υπερβολικούς τους χαρακτηρισμούς, ας μας θυμίσει έστω μία μόνη φορά, όταν το ΠΑΣΟΚ ήταν στην κυβέρνηση και ο «Συνασπισμός» στην εξουσία, που να αντιτάχθηκε η Ν.Δ. στην εκπαιδευτική τους πολιτική, στον «προοδευτικό» μηδενισμό τον εκκολάπτοντα κουκουλοφόρους.

Ο κύκλος της βίας είναι αναπότρεπτο να συνεχιστεί, ο Μινώταυρος ορέγεται αίμα. Γιατί και ο κύριος Αρης δεν έχει πολιτική να εφαρμόσει, δεν έχει πρόταση. «Διάλογο» εκλιπαρεί και αυτός, με επικοινωνιακά τσαλιμάκια να ψευτογελάσει τον Μινώταυρο. Και το ακόμα πιο απειλητικό: Η αδήριτα επερχόμενη εκλογική πανωλεθρία του πρωθυπουργού ανοίγει καινούργιο κύκλο παρακμιακής υποβάθμισης της ελληνικής κοινωνίας, τον κύκλο του διδύμου των επιγόνων Παπανδρέου και Μητσοτάκη. Η σε πείσμα κάθε λογικής αναρρίχηση και των δύο σε υψηλά ποσοστά της προτίμησης των ψηφοφόρων έχει εκθρέψει φιλύποπτα (όχι όμως και ασύστατα) σχόλια για δραστικές μεθόδους με τις οποίες ο «ξένος παράγων» μπορεί και ποδηγετεί την ελληνική κοινωνία. Πώς αλλιώς να ερμηνευτεί η παράκαμψη της εκπληκτικής ευφυΐας για χάρη της θλιβερής μετριότητας ή του έκτακτου διπλωματικού ταλέντου για χάρη της ευτελώς φιλομειδούς ανεπάρκειας.

Ο στροβιλώδης φαύλος κύκλος της αλογίας δεν ξεκίνησε στις 6 Δεκεμβρίου 2008. Απλώς πήρε καταιγιστικό χαρακτήρα η συγκομιδή των συνεπειών του πολιτικού μηδενισμού τριάντα χρόνων.

Αναδημοσίευση από την Καθημερινή

Διαβάστε περισσότερα......

Σάββατο, 17 Ιανουαρίου 2009

«Κοιτάζω γύρω μου…» και βλέπω την «παγκόσμια κοινωνία», λέει κάποιος ποιητής με περικεφαλαία

Παναγιώτης Ήφαιστος

Υπάρχουν στιγμές στην παγκόσμια ιστορία που είναι μεταίχμιο. Δεν είναι στιγμιαία γεγονότα. Προηγείται μια μεταβατική εποχή που σιγά-σιγά μας φέρνει στο μεταίχμιο και από εκει σε κάποια άλλη. Στα ενδιάμεσα πολλοί υπνώττουν και η ανθρώπινη ελπίδα που είναι σπάταλη θρέφει με αυταπάτες για τελειωτικές λύσεις, αιώνιες γενικευμένες αλτρουιστικές συμπεριφορές και πέρασμα όλων μας σε μακάριους ευτυχισμένους τόπους.

Βεβαίως, και κουκούτσι μυαλό να έχεις γνωρίζεις ότι ο μόνος τέτοιος μακάριος τόπος είναι, ενδεχομένως, όπως πολλοί πιστεύουν, ο μετά θάνατο παράδεισος που παραδίπλα γειτονεύει η κόλαση. Ο καθείς έχει τις δικές του απόψεις για το τι πρέπει να κάνει στον επίγειο κόσμο ούτως ώστε όταν περάσει το γεφύρι ο Άγιος Πέτρος που στέκεται στο σταυροδρόμι να ξεχάσει τα αμαρτήματα και να τον στείλει προς παράδεισο τόπο και όχι προς τα κοχλάζοντα καζάνια της κόλασης. Εγώ πάντως έχω άποψη διόλου ακαδημαϊκή: Υπάρχουν κάποια πράγματα που ο Άγιος Πέτρος ποτέ δεν θα συγχωρέσει: Κανείς να μην είναι φιλόπατρις, να προδίδει την πατρίδα του (και μάλιστα για λίγα ψίχουλα … κάποιου ερευνητικού προγράμματος), να υποστηρίζει τους οποιουσδήποτε δυνητικούς ή εμπράγματους ξένους κατακτητές και να κάνει ότι μπορεί για να υπονομεύσει τον δικό του στο όνομα ενός παντοτινά ανύπαρκτου παγκόσμιου τόπου των ψευδαισθήσεων και των φαντασιώσεών του. Εδώ που τα λέμε η θέση που υιοθετώ μπορεί να μην είναι σπουδαιοφανής αλλά ίσως έχει κάποιο φιλοσοφικό και πρακτικό νόημα: Η πατρίδα είναι ο χώρος μέσα στον οποίο μπορούμε να είμαστε ελεύθεροι, να ασκούμε τα δικαίωμα της εσωτερικής αυτοδιάθεσης σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο και να παλεύουμε για ισόρροπες συναλλαγές με όλες τις υπόλοιπες κοινωνίες. Βασικά, και μυαλό κότας να έχεις αρκεί για να καταλάβεις πως η ειρήνη, η σταθερότητα και αντίσταση στον κατεξουσιασμό είναι ευθέως ανάλογη της ευρωστίας, της ισχύος και των φιλοπάτριδων κοσμοθεωριών των μελών κάθε κοινωνίας. Το ζήτημα όμως δεν είναι μόνο το έλλειμμα μερικών γραμμαρίων εγκεφαλικής ουσίας. Μάλλον είναι η εισροή μέσα στον εγκέφαλο πνευματικών σκουπιδιών. Γι' αυτό το καίριο ζήτημα επέρχονται κάποιες δημοσιεύσεις που ετοιμάζω εδώ και πολύ καιρό.

Όταν λοιπόν περάσουν τα ιστορικά διαλείμματα, φθάνουμε στο μεταίχμιο. Το μεταβατικό διάλειμμα διήρκεσε δύο περίπου δεκαετίες (η μεταψυχροπολεμική εποχή). Κατά την διάρκεια κάθε τέτοιου διαλείμματος οργιάζουν οι τσαρλατάνοι «κοινωνικοί επιστήμονες» κάθε είδους, οι πράκτορες, τα ιδρύματα, «ο σόρος, τα σοράκια και τα κοράκια», οι αγράμματοι, οι ουτοπιστές, οι ψυχασθενείς που μανιακά αγαπούν τον «Άλλο» που θέλει να τους σφάξει (καθαρή ψυχιατρική περίπτωση), οι λαοπλάνοι κράχτες επίγειων ησυχαστηρίων, οι καιροσκόποι και οι αναρριχητές, οι απάτριδες και οι μεταπράτες ηγεμονικών αξιώσεων και πολλοί που στραβώθηκαν στα Βρετανικά πανεπιστήμια με «κριτικές» αποδομητικές προπαγάνδες (η τελευταία έκδοση ενός αυτοκτονικού αναρχισμού). Όλοι μαζί τραγουδούν αποκοιμιστικά τραγούδια και είτε γιατί τους αρέσει είτε γιατί είναι ηλίθιοι θρέφουν τις ηγεμονικές αξιώσεις. Ζήτω οι "ανθρωπιστικές επεμβάσεις", κραύγαζαν αναρίθμητα στόματα. Έλα όμως που το μεταίχμιο έφθασε και αυτή την στιγμή καβαντζάρουμε. «Κοιτάζω γύρω μου λοιπόν και τι βλέπω;»:

1. Κάθε δείκτης ισχύος από τον στρατιωτικό μέχρι κάθε άλλο δείχνει ότι ήλθε ο καιρός η υπερατλαντική υπερδύναμη να κατηφορίσει. Στο τέλμα ποτέ δεν θα φτάσει. Μεγάλη δύναμη θα είναι πάντα οι ΗΠΑ. Στην κατηφόρα όμως, διδάσκει η καλή θεωρία διεθνών σχέσεων, λειτουργεί ως ελέφαντας μέσα σε υαλοπωλείο.

2. Κάθε δείκτης ισχύος δείχνει επίσης ότι πολλές ανερχόμενες μεγάλες δυνάμεις θα αναζητήσουν θέση και ρόλο στο ηγεμονικό στερέωμα. Τι λέει η καλή θεωρία; Ότι στο ανέβασμα και στο κατέβασμα των σκαλιών των ρόλων και των συμφερόντων οι ελέφαντες παλεύουν. Και όταν παλεύουν ή ερωτεύονται οι ελέφαντες το γρασίδι υποφέρει. Και έτσι, για να μην ξεχνιόμαστε, τα τύμπανα του πολέμου κουφαίνουν στο Ιράκ, στο Αφγανιστάν, στην Γάζα και δεν ξέρω που αλλού δεν τα ακούω γιατί τελευταία είμαι απομονωμένος για να τελειώσω κάτι που γράφω.

3. Η Ευρώπη που πάει; Καλύτερα να μην πω λέξη γιατί πάρα πολύ σύντομα κυκλοφορεί ένα σύντομο βιβλίο –το θολό ιδεολογικό και πολιτικό βασίλειο της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης – στο οποίο πολλά λέω.

4. Τα Βαλκάνια που πάνε; Αφού οι περισσότερες χώρες της «βαλκανικής γειτονιάς μας» έχουν εν πολλοίς μετατραπεί είτε σε κρατίδια είτε σε πρατήρια ηγεμονικών συμφερόντων, είναι πανέτοιμα τώρα να γίνουν μπάλες του μποξ στις ηγεμονικές αναμετρήσεις που κανείς θα πρέπει να είναι τυφλός για να μην βλέπει ότι επέρχονται.

5. Πάμε τώρα στην Τουρκία. Ότι και να γίνει στο εσωτερικό, η Τουρκία θα είναι μια πανίσχυρη δημοκρατική και αναθεωρητική-ηγεμονική δύναμη. Η διαφορά, αν επικρατήσει ο Ερτογάν, είναι ότι θα είναι και πιο εξεζητημένα επιθετική.

6. Ερχόμαστε τώρα στην Ελλάδα. Τι βλέπει όποιος έχει μάτια;

     α. Ενάμιση εκατομμύρια έλληνες κύπριοι εξανεμίζονται και κανένα δεν νοιάζει; Γιατί να νοιάζεται; Ο ρόλος του νεοελληνικού κράτους πάντοτε ήταν να μην νοιάζεται και άμα λάχει να βοηθά και λίγο: σπρώχνει κάθε έλληνα που θα βρεθεί μπροστά της στο κατηφόρισμά του! Άμα αποφασίσει να νοιαστεί δυνατά (1922,1974) κλαίνε οι ελληνίδες τα ελληνόπουλά τους.

     β. Το πρατήριο ηγεμονικών και σορικών συμφερόντων που ακούει στο όνομα Σκόπια (από εμάς) ή Μακεδονία (απ’ όλους τους υπόλοιπους) έχει γονατίσει την ελληνική διπλωματία του κραταιού νεοελληνικού κράτους και σύντομα (περιμένετε και θα δείτε) γνωστά ευαγή ιδρύματα, ριχάρδοι, γιάννηδες και θάνοι θα αρχίσουν να κατεβάζουν τον πήχη της ελληνικής επικράτειας κοντά στην Θεσαλλονίκη (λίγο πιο πάνω ή λίγο πιο κάτω δεν είναι σίγουρο, ίσως τελικά μας κάνουν την χάρη να κρατήσουν την συν-πρωτεύουσα στην υποψήφια για συρρίκνωση ελληνική επικράτεια). Η ύβρις και η επωδός είναι γνωστή πλέον στα βρώμικα χείλη: Φταίμε εμείς για όλα, ας προσέχαμε, στον παγκοσμιοποιημένο κόσμο η κυριαρχία δεν έχει και μεγάλο νόημα, οι εθνικιστές θα πρέπει να καταλάβουν ότι μπήκαμε στον μεταεθνικό κόσμο όπου δεν έχουν θέση (αυτά λέχθηκαν για να στηριχθεί το φασιστικό σχέδιο Αναν πριν λίγα χρόνια).

     γ. Η Αλβανία όχι μόνο γίνεται αναθεωρητική βαλκανική υπερδύναμη αλλά διαθέτει και μερικές εκατοντάδες χιλιάδες λαθρό!!μετανάστες έτοιμοι για κάθε χρήση. Άμα λάχει καμιά λεηλασία στις καμένες πόλεις μας και οτιδήποτε άλλο ήθελε προκύψει. Η πολυπολιτισμικότητα, ξέρετε, ως έννοια, πρέπει να μην είναι ανθρωπολογικά περιεκτική. Να μην είναι δηλαδή αυτό που πολλοί ισχυρίζονται ότι είναι, δηλαδή ηχηρή σαπουνόφουσκα.

     δ. Στο Αιγαίο νομίζω δεν χρειάζονται και πολλά σχόλια. Όπως προειδοποιήσαμε εδώ και καιρό, οι Τούρκοι έχουν πλέον μετατρέψει σε γκρίζες ζώνες αρκετές εκατοντάδες νήσους, νησίδες και βραχονησίδες (ή μήπως όχι;), στέλλουν τα πλοία τους για περιπολία στην μεταξύ Κέας και Μακρονήσου (ή μήπως όχι;), περιμένουν μόλις φύγει ο πρόεδρος να κάνουν χειρισμούς κατάρριψης των ελικοπτέρων μας (ή μήπως όχι), αμφισβητούν την ελληνική κυριαρχία στο έδαφος, στο υπέδαφος, στην θάλασσα, στις υποθαλάσσιες ζώνες, στις οικονομικές ζώνες και σε όλο το φάσμα του αέρα (ή μήπως όχι;) και έχουν μετατρέψει την Θράκη σε είδος λανθάνουσας τουρκικής επαρχίας (ή μήπως όχι;).

Ας σταματήσω, όμως, είπαμε, η σελίδα αυτή έχει τίτλο «Χαλαρά και επίκαιρα» αλλά όχι να λέω και τόσα ανέκδοτα και αστεία που μπορεί να με πάρει στα σοβαρά ο όχλος ελλήνων εθνικιστών που κατά εκατομμύρια διαδηλώνουν στις πλατείες και στα γήπεδα υπέρ της εθνικής ανεξαρτησίας ζητώντας από την ψύχραιμη πολιτική ηγεσία να εγερθεί και να αναλάβει τις ευθύνες της. Πριν κλείσω όμως θα τελειώσω με δύο γρίφους. Ξέρετε, η επισκεψιμότητα αυτής της σελίδας με εκπλήττει. Σήμερα λοιπόν πήρα δύο ηλεκτρονικά μηνύματα γρίφους που μου λένε τα εξής:

Το πρώτο μήνυμα: Σε ελληνικό πανεπιστήμιο (υποθέτω μάλλον της επαρχίας) σε μάθημα νεαρού που ήλθε πρόσφατα από βρετανικό πανεπιστήμιο και σκέφτεται «κριτικά για τον κόσμο», ζήτησαν οι φοιτητές να τους ερμηνεύσει τον εν εξελίξει πόλεμο στην Γάζα. Ο ποιητής της ειρήνης λοιπόν ξέρει άλλους τρόπους να μάθει τους φοιτητές για τις διεθνείς σχέσεις, πιο μοντέρνους απ’ ότι ο ξεπερασμένος Θουκυδίδης ή ο Merasheimer πιο ειρηνόφιλους, που αφορούν «αγάπες στους Άλλους», «κοσμοείδωλα ειρήνης» και «ιεραποστολικά καθήκοντα» στα οποία θα πρέπει να επιστρατευτούμε όλοι για να σώσουμε τον κόσμο από τους θερμοκέφαλους (αυτά λέει, αν δεν με απατά η μνήμη μου, κάποιος Γουέντ ο οποίος ταυτόχρονα προβλέπει σύντομα έλευση της στιγμής που θα έχουμε παγκόσμιο κράτος). Κάνω copy-paste: «η συζήτηση στο μάθημα σε κάποια σημεία ξέφυγε τελείως και ασχολούμασταν δεκάδες άτομα με το αν υπάρχει το τραπέζι, οι καρέκλες και το αν η πραγματικότητα είναι αντικειμενική». Μαντέψτε ποιος είναι αυτός, συνεχίζει το μήνυμα ένα γρίφο που προτιμώ να μην απαντήσω. Που να ξέρω; Απάντησα. Πρότεινα όμως, όποιος και να είναι, να γράψει τις ιδέες του πάνω σε σημαιάκια και να πάει στην Γάζα να τα μοιράζει εκατέρωθεν. Ίσως εκεί στην εμπόλεμο ζώνη ξυπνήσει από τις εκρήξεις. Προσθέτω. Αν είναι αλήθεια και δεν μου έκαναν πλάκα θυμίζω ότι ο φορολογούμενος πληρώνει τέτοιες ασυναρτησίες και ότι ο κάθε φοιτητής που έτσι στριμώχνεται δεν έχει και πολλά περιθώρια. Καταδυναστεύεται να ακούει σαχλαμάρες. Ακόμη προσθέτω. Συνάδελφε Βέλτσε: Και νόμιζες ότι είσαι αξεπέραστος. Ανανεώνεται όμως το αίμα το ζεστό, τα αχνιστό και το άχθη αφιχθέν από την γηραιά αλλά πάντα κραταιά αποικιοκρατική δύναμη που γαλουχεί τα παιδιά μας να σκέφτονται μοντέρνα, ειρηνικά, αλτρουιστικά, σαν τέλεια αρνιά, όπως ακριβώς οι διπλωμάτες του Foreign Office.

Το δεύτερο μήνυμα σήμερα το πρωί: «Κύριε καθηγητά. Βρέστε ποιος νεαρός συνάδελφός σας, σε «συνέντευξη» ως περίπου να βρίσκεται σε μπαλκόνι όπου δικαιούται να κραυγάζει και να κηρύττει έγραψε σε εφημερίδα του Σαββατοκυριάκου το εξής, μεταξύ άλλων: «θα πρέπει!!! Να προσαρμόσουμε τον ρόλο και τη θέση μας στους προβληματισμούς και τις προοπτικές που απασχολούν τη παγκόσμια κοινωνία. Η έντονη εμμονή μας στα εθνικά θέματα διαμορφώνει την εντύπωση ότι η Ελλάδα δεν θέλει και δεν μπορεί να συμμετέχει στην μελλοντική εξέλιξη του πλανήτη» (δεν ξέρω αν τα θαυμαστικά είναι αρχικά ή τα έβαλε ο αποστολέας του μηνύματος-γρίφου). Τι να πω; Μάλλον πλάκα μου κάνουνε. Αποκλείεται, ακόμη και ο πιο τσαρλατάνος, «κοινωνικός επιστήμονας» να μην γνωρίζει πως δεν υπάρχει «παγκόσμια κοινωνία» και ότι αυτό που υπάρχει είναι «διεθνές σύστημα» ή διεθνής κοινότητα κρατών» ή καθ’ υπερβολή «διεθνής κοινωνία κρατών». Δεν πρέπει να είναι αλήθεια λοιπόν να ειπώθηκαν τέτοια πράγματα. Για να τα πει κάποιος θα πρέπει να πάσχει από παράκρουση και να έχει εισαχθεί. Μπορεί βεβαίως και να ήπιο και μερικά σκοτσέζικα ουϊσκάκια Ας το ψάξουμε όμως. Μήπως είναι αλήθεια! Λέτε να γράφονται τέτοια πράγματα από ακαδημαϊκούς; Αν ναι και το επαληθεύσει κάποιος, δώστε παρακαλώ στον κύριο να φορέσει μια περικεφαλαία που πάνω θα γράφει: Βλάξ

Διαβάστε περισσότερα......

Παρασκευή, 16 Ιανουαρίου 2009

Αποτρεπτική στρατηγική και η "απαγόρευση" χειραφετημένης ελληνικής στρατηγικής σκέψης

Παναγιώτης Ήφαιστος

Σημείωμα Ιανουάριος 2009: Τα ζητήματα της αποτρεπτικής στρατηγικές τα έχω εξετάσει εκτεταμένα στο εξωτερικό σε αγγλική μονογραφία πριν έλθω στην Ελλάδα (το 1989-90). Δεδομένου ότι η στρατηγική ανάλυση δεν αλλάζει σε κάτι, όταν επαναπατρίστηκα αυτό που βασικά έκανα ήταν να προσαρμόσω μερικές πτυχές που αφορούραν διενέξεις συμβατικού χαρακτήρα (η αποτρεπτική στρατηγική στο σημερινό βαθμό εξειδίκευσης αναπτύχθηκε σε αναφορά με τα πυρηνικά όπλα, γι' αυτό και απαιτείται μεγάλη προσοχή για την χρήση των όρων και εννοιών που καθιερώθηκαν). Βέβαια, όσον αφορά την ισχύ, τις βασικές ανθρωπολογικές παραμέτρους και τα κριτήρια κατανομής ισχύος στα οποία απαιτείται κανείς να δώσει προσοχή έχουν ήδη εξεταστεί από τον Θουκυδίδη, τον Σουν Τζου και τον Κλάουζεβιτσς. Η Ελληνική βιβλιογραφία δεν έχει τίποτα να ζηλέψει σε αυτούς τους τομείς. Στο μνημειώδες του έργο Θεωρία του Πολέμου ο Κονδύλης κατέβηκε σε μεγάλο βάθος προσφέροντας το καλύτερο κείμενο της διεθνούς βιβλιογραφίας. Δύο ακόμη έλληνες στοχαστές, ο Θανάσης Πλατιάς και ο Κώστας Κολιόπουλος, σε κείμενα στα ελληνικά και αγγλικά που δημοσιεύτηκαν ή είναι υπό έκδοση πρόσφεραν πρωτότυπες αναγωγές της κλασικής στρατηγικής σκέψης. Στις αναλύσεις μου της δεκαετίας του 1990, λοιπόν, είτε μόνος είτε στις δημοσιεύσεις που περιείχαν κεφάλαια τόσο δικά μου όσο και του Θανάση Πλατιά, αυτό που βασικά κάναμε είναι να εξειδικεύσουμε με επιστημονικά χειραφετημένο τρόπο ζητήματα στρατηγικής όλου του φάσματος των διεθνών σπουδών σε σύντομες και περιεκτικές αναφορές για την ελληνική αποτρεπτική στρατηγική. Εκ των υστέρων έγινε σαφές από τις αναρίθμητες ανάρμοστες επιθέσεις εναντίον μας ότι αυτό που ενόχλησε τον πρώην αξιωματούχο του Υπερατλαντικού Πενταγώνου (βλ. Επιστημολογικά, γνωσιολογικά και συναφή ακαδημαϊκά ζητήματα: 2. Περί Θουκυδίδη, Περικλή, Αλκιβιάδη, χαρακτηρισμών και Κολουμπής versus Παπαθεμελή) και σίγουρα κάποιες πρεσβείες εδώ στην Αθήνα που παρακολουθούν τα πάντα, είναι ότι σε κράτη-στόχους "δεν επιτρέπεται" η χειραφετημένη ανάλυση στρατηγικών σπουδών. Τα κτυπήματα κάτω από την ζώνη και οι εναντίον μου δολοφονίες του επιστημονικού μου χαρακτήρα δεν είχαν όρια. Κάποια στιγμή θα επιληφθώ, όπως επανειλημμένα υποσχέθηκα, για να καταγραφούν αυτά τα επιστημονικά εγκλήματα που αφορούσαν ζωτικά όλους τους καίριους τομείς της ελληνικής διπλωματίας. Η τότε αντίδρασή μας, όμως, ίσως να ήταν υπερβολική, γιατί κάποια πράγματα που αφορούσαν το στρατηγικό στρίμωγμα της ελληνικής στρατηγικής στην Κύπρο, στο Αιγαίο, στην Θράκη, στο Μακεδονικό και στα Βαλκάνια εν γένει, ήταν πολύ πιο σχεδιασμένο απ' ότι μπορεί κανείς να φανταστεί. Για να είμαστε ακριβείς, στον μεταψυχροπολεμικό στρατηγικό σχεδιασμό η Ελλάδα εντάχθηκε με ένα προδιαγεγραμμένο συγκεκριμένο τρόπο και τα αποτελέσματα φαίνονται τώρα. Η αποκορύφωση επέρχεται με πρώτους στόχους το Αιγαίο και την σταλινονεοφιλελευθεροκρατούμενη Κύπρο. Τα κείμενα που σε πρώτη φάση παραθέτω πιο κάτω γράφτηκαν κυρίως μετά την άθλια επίθεση κατά του Κονδύλη από γυρολόγους κατά των μέσων ενημέρωσης επιστημονικά αναρμόδιους να αποφανθούν (αλλά πάντοτε η στρατιά τους ετοιμοπόλεμα είναι πανέτοιμη να "κτυπήσει" κατά των εγχώριων επαναστατών αντι-ηγεμονιστών). Ο αντι-ηγεμονισμός που μόλις ανέφερα, βεβαίως, δεν ενέχει κατ' ανάγκη πολεμικό χαρακτήρα ή ιδεολογική προαίρεση. Είναι επιστήμη και επιστημολογία. Είναι ο Πολιτικός Ρεαλισμός, δηλαδή, η κυρίαρχη (Θουκδυδίδεια) θεώρηση διεθνών σχέσεων που αξιολογικά ελεύθερα αναλύει και αναδεικνύει την αλήθεια για την πραγματικότητα, τα διλήμματα και τις εναλλακτικές πορείες. Για να το πω διαφορετικά, είναι η μόνη μή ιδεολογική επιστήμη διεθνών σχέσεων. Στην Ελλάδα, όμως, χειραφετημένη επιστήμη, επαναλαμβάνω, "δεν επιτρέπεται". Τέτοια πράγματα - μου είπε στο αεροπλάνο που συνταξιδεύαμε ο Μεγάλος πρώην Αξιωματούχος όταν πήρε στα χέρια του το βιβλίο του 1992 που μαζί με τον Πλατιά δημοσιεύσαμε παραθέτοντας ξεχωριστά κομμάτια ανάλυσης για την Ελληνική Αποτρεπτική Στρατηγική - δεν πρέπει να λέγονται στην Ελλάδα. Είναι επικίνδυνα. Για ποιον, τον ερώτησα αθώα και απορημένος; Χαμογέλασε και μου φάνηκε πως συγχύστηκε γιατί στο αεροπλάνο μέσα δεν μπόρεσε να προσανατολιστεί για να κοιτάξει Δυτικά και Υπερατλαντικά. Εκ των υστέρων πιστεύω ότι ήδη αρχές της δεκαετίας του 1990 πάρθηκαν αποφάσεις στον κεντρικό στρατηγικό σχεδιασμό των ΗΠΑ για την κατανομή ισχύος, ρόλων και συμφερόντων στην περιοχή μας. Αυτά, τονίζω, δεν είναι νομοτέλειες. Είναι σχέδια που εφαρμόζονται, αναθεωρούνται στην πορεία και προσαρμόζονται στις εξελίξεις. Κύρια εισροή είναι η δική μας στάση (κάτι ήξερε ο Περικλής όταν έγραψε ότι "περισσότερο φοβούμαι τα δικά μας σφάλματα , παρά των εχθρών τα σχέδια" (Θουκυδίδου Α144). Εδώ λοιπόν στήθηκαν μηχανισμοί παραγωγής προπαγάνδας (ιδρύματα "προτάσεων πολιτικής") για να επιτελέσουν εποπτικό ρόλο. Εμείς αθώα, βεβαίως, μπορούσαμε να κάνουμε τις ίδιες χειραφετημένες αναλύσεις που κάναμε στην Βρετανία ή τις ΗΠΑ. Δεν έχει σημασία, εκτιμώ, γιατί με τον καιρό γίνεται κατανοητό πως τα ξένα μέσα ελέγχου αυτής της χώρας από τους μηχανισμούς της ξένης εξάρτησης είναι πολύ πιο ισχυροί απ' ότι φανταζόμαστε. Είναι ένα πράγμα η καλή επιστημονική μελέτη και άλλο η προπαγάνδα. Δυνατότητα σ' αυτή την χώρα να κινηθεί χειραφετημένα και ασφαλώς θα υπήρχε αν είχε ηγέτες να σκέφτονται χειραφετημένα με όρους εθνικού συμφέροντος και αν κάποιοι χειραφετημένοι επιστήμονες (χωρίς σχέσεις με τους ξένους μηχανισμούς προπαγάνδας) εμπλούτιζαν ένα πολιτικό σύστημα με σύγχρονο επιστημονικό τρόπο σκέψης.

Τα κείμενα που παραθέτω πιο κάτω δεν θα μπορούσαν να είναι πιο επίκαιρα. Έχουν, όμως, κάποια ιδιομορφία. Γράφτηκαν σε αναφορά με δύο γεγονότα το 1997-1999. Πρώτον, την επίθεση κατά του Παναγιώτη Κονδύλη όταν δημοσίευσε την Θεωρία του Πολέμου και το "δόγμα του ισοδύναμου αποτελέσματος" για τις απειλές χαμηλής έντασης που πραγματικά προκάλεσε εξέγερση από οποιοδήποτε έχει στοιχειώδεις εισαγωγικές γνώσεις στρατηγικής. Τα κείμενα που παραθέτω δημοσιεύτηκαν σε πολλές περιοδικές εκδόσεις ενώ αρχικά δόθηκε στο Γενικό Επιτελείο και στον τότε Υπουργό Άμυνας. Τα επεξεργάστηκα μόνο στοιχειωδώς γι' αυτό θα έχουν ορθογραφικές και φιλολογικές ατέλειες. Όπως όλοι βλέπουμε μπαίνοντας στο 2009 το ζήτημα των απειλών χαμηλής έντασης, η ισορροπία και το δόγμα που διακηρύττουμε θα γίνονται ολοένα και πιο επίκαιρα. Η μακρόχρονη συρρίκνωση των μέσων και της αξιοπιστίας της αποτρεπτικής μας στρατηγικής θα γίνεται ολοένα και πιο φανερή. Μπορεί να έχουν επιστημονικό ενδιαφέρον αλλά για την Ελλάδα είναι μάλλον χαμένος κόπος να ασχολείται κανείς. Είναι όντως χαμένος χρόνος; Θα φανεί σύντομα και από αυτό θα εξαρτηθεί αν ο υπογράφων θα αφιερώσει επιστημονικό χρόνο γι' αυτά τα ζητήματα στους μήνες που έρχονται. Αφού βεβαίως τελειώσουν κατά την εκτίμησή μου πιο σοβαρά πράγματα που γράφω (και που αφορούν το θεμελιώδες κοσμοθεωρητικό υπόστρωμα κάθε κοινωνίας. Χωρίς αυτό μια χώρα κατηφορίζει και αναπόδραστα φτάνει μέχρι το τέλμα).

Διαβάστε περισσότερα…

Διαβάστε περισσότερα......

Τετάρτη, 14 Ιανουαρίου 2009

Προς τα που πάει η Ελλάδα ....

Παναγιώτης Ήφαιστος

Προς τα που το πάει η Ελλάδα; Κατηφορίζει. Είναι ένας κατήφορος η κλίση του οποίου γίνεται όλο και μεγαλύτερη, σύντομα κάθετη και ανεξέλεγκτη πτώση. Ιεραρχικά:

1. Στην Κύπρο το πιο ζωντανό κομμάτι των Ελληνικών κοινοτήτων εξανεμίζεται από ένα αμιγώς νεοελληνικό μίγμα ΣταλινοΔεξιοΑριστεροΝεοφιλελεύθερων "προοδευτικών". Το κερασάκι στην τούρτα είναι τα συνωστισμένα "επιστημονικά" απόνερα-βρομόνερα της ελλαδικής ανεκδοτολογικής αποδομητικής ιστοριογραφίας που διωγμένα από τον ελληνικό λαό (όχι από τις πολιτικές και πνευματικές ηγεσίες αλλά από τον λαό που είχε εξεγερθεί) τώρα ασελγούν επιστημονικά πάνω στην κατεχόμενη Κύπρο.

2. Ενώ η Τουρκία σύντομα θα αμφισβητήσει τις βραχονησίδες της Βάρκιζας όπου συνηθίζω να ψαρεύω κανείς δεν έχει παρά να κάνει το λάθος να παρακολουθήσει κάποιο δελτίο ειδήσεων για να καταλάβει ότι οι περισσότεροι γοητεύονται από την ιδέα επανασύστασης της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.  Το τραβάει ... η ψυχή τους που λέμε. Κάποιος "σχολιαστής" που αν θυμάμαι καλά κάτι σαν οικονομεάκος ή κάτι παρόμοιο μοιάζει το όνομά του μας πληροφορεί ότι "καλός ο κατευνασμός!!! αλλά όχι και έτσι οι Τούρκοι. Ο δε διπλανός κ Πρετεντέρης - που το 1996 έγραφε (βρήκα τις φοβερές περιπαικτικές επιφυλλίδες του σε μια κάσα μου) ότι τα κράτη ... σήμερα δεν πολεμούν και γι' αυτό όποιος ήθελε αξιόπιστη αποτροπή είναι στόχος που νομιμοποιημένα πρέπει να δολοφονείται από όποιους οπλοφορούν επιφυλλιδιακά - κάτι μουρμούρισε ότι δεν "πάει άλλο". Ακόμη ακούσαμε από τους διαμορφωτές γνώμες εξωπολιτικών δρώντων το γνωστό κουλουμπιανό τροπάριο που ακούμε επί δεκαετίες τώρα ότι δεν πρέπει να ανησυχούμε γιατί οφείλεται στα εσωτερικά προβλήματα της Τουρκίας.

3. Το κρατίδιο (κυριολεκτικά κρατίδιο!!) των Σκοπίων έχει κυριολεκτικά γονατίσει την Ελληνική διπλωματία. Τώρα πως μπορεί ένα από τα ισχυρότερα κράτη των  Βαλκανίων να γονατίζει είναι ένα σοβαρό ερώτημα.  Πως να μην συμβεί όμως όταν από καιρό "ιδρυματικά" εξωπολιτικά όντα ("σοράκια-κοράκια", όπως είπαμε) έχουν κατακλύσει τους κρατικούς θεσμούς; Σε ποια άλλη χώρα θα μπορούσε "ιδρυματικοί" που σχετίζονται με άλλα ευαγή υπερατλαντικά ευαγή ιδρύματα και άλλα βαλκανικά όπως του Σόρος θα μπορούσαν να μπαίνουν μέσα σε κρατικούς θεσμούς και να αλωνίζουν.

4. Το πανεπιστήμιο στο οποίο ανήκω σήμερα καταλήφθηκε. ΓΙΑΤΙ; Γιατί κανείς δεν μπορεί να μου εξασφαλίσει άσυλο από εισβολείς που παρανομούν ούτως ώστε να πάω να κάνω εξετάσεις, να διδάξω, να δω τους φοιτητές μου;

5. Θα μπορούσα να αναφέρω πολλά ακόμη περιορίζομαι όμως να πω τα εξής που αφορούν τα ευαγή Τμήματα "κοινωνικών" "επιστημών" στα οποία ανήκω και για τα οποία εκτιμώ πως η κοινωνία αυτοκτονεί όταν χρηματοδοτεί την ύπαρξή τους με σπάνιους πόρους:

     α. Εκατοντάδες έβαλαν την υπογραφή τους κάτω από το φασιστοειδές σχέδιο Αναν. (μερικοί μάλιστα λένε ότι και βρόμικα λεφτά των αμερικανικών υπηρεσιών να πάρουν για να το προπαγανδίσουν έχουν "δικαίωμα" να το πράξουν στο όνομα της ..."ακαδημαϊκής τους συνείδησης")

     β. Εκατοντάδες "προοδευτικοί" υποστήριξαν τις άνομες και καταχρηστικές βομβαρδιστικές δραστηριότητες των ΗΠΑ στην "βαλκανική γειτονιά μας".

     γ. Εκατοντάδες (συχνά οι ίδιοι) υπέγραψαν υπέρ της αποδομητικής ιστοριογραφίας.

     δ. Εκατοντάδες διδάσκουν σε χιλιάδες ελληνόπουλα που οι εισαγωγικές τους καθιστούν όμηρους σε "δημόσια" πανεπιστήμια ότι η λύση των διακρατικών προβλημάτων επιτυγχάνεται με χοροπηδήματα, κουμπαριές και εν γένει με "αγάπη του Άλλου" στον οποίο εμείς θα πρέπει να δημιουργούμε την εικόνα πως είμαστε αρκούδα που χορεύει στα διεθνοπολιτικά σκλαβοπάζαρα. Και δεν βρέθηκε ένας έστω να τους πει να πάρουν σημαιάκια  που θα γράφουν "Αγαπώ τον Άλλο" και να περιφέρονται στην  Γάζα, στο Ιράκ ή στο Αφγανιστάν. Γι' όλο αυτό το τσούρμο θα πω πολλά στις δύο επερχόμενες (σύντομες αν όχι επιγραμματικές αυτή την φορά) μονογραφίες μου.

Είναι συγκλονιστικό πάντως ότι αυτές τις μέρες λόγω Γάζας και Αιγαίου παίρνω καθημερινά εκατοντάδες μηνύματα από επισκέπτες αυτής εδώ της σελίδας (που όλως περιέργως είναι αρκετές χιλιάδες καθημερινά) και που ερωτούν τι τελικά μας συμβαίνει και προς τα που πάει η Ελλάδα. Εκτός βεβαίως του ότι δεν είμαι Νοστράδαμος (ο διεθνολόγος δεν είναι μελλοντολόγος) απαντήσεις υπάρχουν στις μονογραφίες και στα "κορυφαία βιβλία διεθνών σχέσεων" που αναλύω σε άλλη σελίδα. Πολλά δοκίμια και άρθρα βρίσκονται σε άλλες σελίδες του παρόντος δικτυακού τόπου. Λέω μόνο πως με βάση τις παρούσες τάσεις (κατάληψη δηλαδή του ελλαδικού και κυπριακού χώρου από αλλότριες "πνευματικές δυνάμεις" (θα ακριβολογούσα αν έλεγα "πνευματικούς δαίμονες") θα πρέπει να αισθανόμαστε ευτυχείς αν τα επερχόμενα χρόνια και τις επερχόμενες δεκαετίες επιβιώσουν κάποια κομμάτια της νεοελληνικής επικράτειας. Οι λαοί παθαίνουν ότι τους αξίζει. "Κάνε κουράγιο Ελλάδα μου ... κι όσο μπορείς κρατήσου. Και στα παλιά παπούτσια σου ...  Γράψε όσα λεν οι εχθροί σου ..." τραγουδούσε η Σοφία Βέμπο. Το θέμα όμως είναι, δυστυχώς, πως μείναμε χωρίς παπούτσια, οι εχθροί έχουν μολύνει το αίμα πολλών και μάλιστα νέων, το ανοσοποιητικό βρίσκεται σε καταστολή και η τακτική του σκαντζόχοιρου δεν προφυλάσσει.

 

Υποσημ.

1. Στους ενθουσιασμούς και στις υπερβολές για την εκλογή του Ομπάμα ως προέδρου εμείς από την πρώτη στιγμή εκφράσαμε την επιφυλακτικότητά μας. Ταυτόχρονα αποφύγαμε να γίνουμε σχολιαστές των δημοσιογράφων για να συμβάλουμε στις υπερβολές ή και ασυναρτησίες που συχνά ακούαμε τις μέρες των αμερικανικών εκλογών.

2. Σε διπλανή σελίδα παραθέτω την παρέμβαση της νέας αμερικανίδας υπουργού εξωτερικών. Εξαιρετικά ενδιαφέρουσα. Στέκομαι στο εξής εδάφιο: We must use what has been called “smart power,” the full range of tools at our disposal -- diplomatic, economic, military, political, legal, and cultural -- picking the right tool, or combination of tools, for each situation. With smart power, diplomacy will be the vanguard of foreign policy. This is not a radical idea. The ancient Roman poet Terence, who was born a slave and rose to become one of the great voices of his time, declared that “in every endeavor, the seemly course for wise men is to try persuasion first.” The same truth binds wise women as well. Η στρατηγική μαλακής ισχύος, ιστοριογραφικής αποδόμησης, το εγχείρημα ανανικής καταστολής μας είναι ενδεικτικά για το πως θα εφαρμόζεται η "έξυπνη ισχύς". Στρατιές ολόκληρες λυσσασμένων για τα λεφτά της USAID που προγραμματίζει η νέα υπουργός καιροφυλακτούν για να τα καταβροχθίσουν, να κάνουν μαθήματα πολιτειότητας σε έλληνες ιθαγενείς, να εκλογικεύσουν το κατέβασμα του πήχη της ελληνικής επικράτειας μέχρι τον Σαρωνικό, να προετοιμάσουν την Θράκη για "προσαρμογές" στις επερχόμενες αλλαγές (εγκατάλειψη της ελληνικής κυριαρχίας στο όνομα της ... μεταεθνικής εποχής), κατευνασμού των αλυτρωτιστών κάθε είδους της "βαλκανικής γειτονιάς μας" και τα λοιπά.

Διαβάστε περισσότερα......

Αντιπαραθέσεις - Μόσχου - "Δεκεμβριανά" 08 - 14 Ιαν 09

Ο καθηγητής κοινωνιολογίας και πρώην πρύτανης του Παντείου Πανεπιστημίου κ. Βασίλης Φίλιας εξετάζει την πρόσφατη μεγάλη κινητοποίηση των νέων ανθρώπων, με καλεσμένη την ιστορικό κα. Δώρα Μόσχου, στέλεχος του τμήματος Παιδείας και Πολιτισμού της Κ.Ε.του ΚΚΕ.

Διαβάστε περισσότερα......

Τρίτη, 13 Ιανουαρίου 2009

Προσεγγίσεις - Μεταλληνός - Αθεΐα ή Ελληνοορθοδοξία; - 13 Ιαν 09

Ο π. Γεώργιος Μεταλληνός προσεγγίζει το θέμα της Eκκλησίας μέσα στον κόσμο.

Διαβάστε περισσότερα......

Δευτέρα, 12 Ιανουαρίου 2009

Μεταίχμιο μεταξύ 2007 και 2008 - ακάθεκτη διολίσθηση προς τις συμπληγάδες

Παναγιώτης Ήφαιστος

Ο χρόνος κλείνει. Θα ήταν δονκιχωτικό να γίνει "απολογισμός" ενός ολόκληρου έτους σε μια παράγραφο. Μερικά στοιχεία και ιδιαίτερα όσα αναφέρονται στο σχόλιο της 28ης Δεκεμβρίου 2007 ενδεχομένως να ενέχουν βαθύτατες προεκτάσεις. Διαβάζοντας τον τύπο των τελευταίων ημερών βλέπω ότι πολλοί άλλοι ευλόγως διερωτώνται: Τι μπορεί να σημαίνει η μη ακύρωση (μέχρι στιγμής) του ταξιδιού του πρωθυπουργού στην Άγκυρα; Πως είναι δυνατό να σε βρίζουν, να σε απειλούν, να κάνουν διάβημα ότι παραβίασες τα ... δικά σου χωρικά ύδατα, να σου ζητούν και τα ρέστα, και να μην υπάρχει οτιδήποτε σημαντικό να συζητηθεί, αλλά εν τούτοις ο πρωθυπουργός να μην ακυρώνει την επίσκεψη; Στην διπλωματική πρακτική και με τέτοιο ιστορικό σχέσεων μια τέτοια επίσκεψη γίνεται για ένα μόνο λόγο: Να επικυρωθεί μια αλλαγή σχέσεων μετά από μεγάλες συμφωνίες που διανοίγουν μια νέα ιστορική φάση στις διμερείς σχέσεις. Μήπως, ευλόγως διερωτώνται κάποιοι, δεν είμαστε πλέον ανεξάρτητο κράτος και δεν το γνωρίζουμε; Δεν θα σταθώ όμως σε αυτά, δηλαδή στην πορεία της εθνικής στρατηγικής που ολοφάνερα διολισθαίνει σε απροσπέραστες συμπληγάδες. Θα αναφέρω μόνο δύο στοιχεία της νεοελληνικής πραγματικότητας τα οποία κάθε νεοέλληνας παρατηρεί (με τα δορυφορικά και το διαδίκτυο όπου και να βρίσκεται στον πλανήτη). Αυτά που βλέπουμε και ακούμε γύρω από την αυτοκτονία του ΓΓ του υπουργείου πολιτισμού επιβεβαιώνουν τους χειρότερους εφιάλτες κάθε ορθολογιστική πολίτη της Ελλάδας αλλά και κάθε Έλληνα που εξαρτάται από το νεοελληνικό κράτος.

Στην μια πλευρά του παραταξιακού φάσματος βρίσκεται ένα κόμμα που στο παρελθόν ψηφίστηκε από πολλούς έλληνες κυρίως επειδή ο πρώην ιδρυτής και αρχηγός του τάχθηκε και πάλεψε (φαινομενικά τουλάχιστον, για όσους προτάξουν εύλογες αντιρρήσεις) υπέρ της ιδέας της εθνικής ανεξαρτησίας. Τον διαδέχθηκε ένα σύστημα φορέων ιδεολογημάτων και θεωρημάτων, οι φορείς του οποίου ότι και να λένε ή να πράττουν φανερώνεται πως δεν μπορεί πλέον να διακυβερνήσει μια σύγχρονη χώρα της οποίας κύριος σκοπός της κυβερνήσεώς της πρέπει η στήριξη της εθνικής ανεξαρτησίας. Ως ζήτημα αρχής, αυτό θα ίσχυε σε κάθε χώρα: Ύπαρξη πολιτικών ηγετών που δεν είναι δυνατά και αταλάντευτα δεσμευμένοι στην ιδέα της εθνικής ανεξαρτησίας αποτελούν πολιτικό παράδοξο. Κανένας πολιτικά συνειδητοποιημένος έλληνας δεν θα μπορούσε να ψηφίσει σήμερα ένα κομματικό σχηματισμό που δεν δεσμεύεται ξεκάθαρα και αιτιολογημένα στον σκοπό των εθνικών συμφερόντων που στηρίζουν την εθνική ανεξαρτησία (για την τελευταία ανάλυσή μου που εντάσσω αυτή την προβληματική σε θεωρητικό πλαίσιο κλικ εδώ).

Στην άλλη πλευρά του πολιτικού φάσματος, το κόμμα της αστικής παράταξης που ασθμαίνοντας και χωρίς αντίπαλο κυβερνά με πλειοψηφία δύο μόνο βουλευτών, παραπαίει, τρικλίζει και αργοπεθαίνει. Όχι για τους λόγους που πολλοί πιστεύουν και όχι για τις ατυχίες και αστοχίες, λάθη και παραλήψεις της τραγικής υπόθεσης απόπειρας αυτοκτονίας του φίλου του πρωθυπουργού και πρώην ΓΓ του Υπουργείου Πολιτισμού. Η ανεξέλεγκτη πτώση οφείλεται στην αμέλεια του πρωθυπουργού να σκεφτεί και να κατανοήσει ότι αυτός και πολλά υπουργεία (ακόμη και το Υπουργείο Άμυνας) δεν μπορεί να περιβάλλεται από στελέχη του ευαγούς ιδρύματος που ενσαρκώνει την ξένη εξάρτηση. Γιατί; Επειδή, κανονικά, οι ηγέτες μιας χώρας διακηρύττουν τους στρατηγικούς προσανατολισμούς της χώρας και τις κοσμοθεωρίες που τους διέπουν για να τύχουν επικύρωση από τους μηχανισμούς άσκησης λαϊκής κυριαρχίας. Αυτή είναι η ουσία του Πολιτικού γεγονότος και το καθοριστικό χαρακτηριστικό μιας ανεξάρτητης χώρας. Όταν δεν συμβαίνει αυτό, υπάρχει πολιτικός ανορθολογισμός και η ανεξαρτησία είναι μόνο ονομαστική. Μια τέτοια κατάσταση συμβολίζεται με την δικτύωση εξωπολιτικών ιδρυμάτων "προτάσεων πολιτικής" που αν και τα στελέχη τους στερούνται λαϊκής εντολής ασκούν εν τούτοις τεράστια επιρροή στον προσδιορισμό και την λήψη αποφάσεων. Το επιτυγχάνουν, συνήθως, μεταξύ άλλων, με το να μεταμφιέζουν επιστημονικά την προπαγάνδα τους, με το να προετοιμάζουν συστηματικά την κοινή γνώμη για να χωρέσει ιδεολογικά στα καλούπια ξένων συμφερόντων, με το να διασυνδέονται χρηματοδοτικά ή άλλως πως με ισχυρά ξένα κέντρα αποφάσεων τα συμφέροντα των οποίων αποτελούν φάρο αναλυτικών προσανατολισμών, με το να διεισδύουν στα πανεπιστήμια όπου γαλουχούνται με εξωπολιτικές τσαρλατανιές χιλιάδες νέα βλαστάρια της κοινωνίας, με το να διεισδύουν σε κρατικούς θεσμούς που παραδοσιακά ελέγχονται από μόνιμους κρατικούς λειτουργούς και με το να μεθοδεύουν έλεγχο επιφυλλίδων και άλλων μέσων ενημέρωσης. Ιδιαίτερα όταν ένας τέτοιος ιστός αράχνης ελέγχεται από ξένα κέντρα, εξωπολιτικούς διεθνικούς δρώντες ή ακόμη και κερδοσκόπους απατεώνες της διεθνοπολιτικής αλητείας, η εθνική ανεξαρτησία μιας χώρας ουσιαστικά καταργείται. Ο ιστός της εξαρτησιακής αράχνης απλώνεται σε όλα τα επίπεδα. Το πρωθυπουργικό περιβάλλον, το υπουργείο εξωτερικών, το Υπουργείο Άμυνας, τα πανεπιστήμια, τον δημοσιογραφικό χώρο, τις βιβλιοκριτικές, τους εκδοτικούς οίκους, τους μη κυβερνητικούς οργανισμούς, το Υπουργείο Παιδείας και τα λοιπά και τα λοιπά. Στην στρατηγική των ΗΠΑ, αυτοί είναι και οι στόχοι της στρατηγικής μαλακής ισχύος που αναλύσαμε σε άλλη περίπτωση.

Ασφαλώς, αν δεν παραβιάζονται οι νόμοι, δικαίωμα του καθενός είναι να λέει ότι θέλει, όποτε θέλει και όπως θέλει. Δικαίωμα δικό μας είναι, επίσης, να λέμε ότι κανείς για να λειτουργεί διανεμητικά απαιτείται να ζητά προηγουμένως την λαϊκή κυριαρχία, διαφορετικά αποτελεί πολιτική ανωμαλία. Δικαίωμά μας επίσης είναι να πούμε κάτι που ξέρουμε πολύ καλά. Ότι δηλαδή σε ένα κράτος όταν σαράκια ξένης εξάρτησης και κοσμοθεωρητικής αποδόμησης του τρώνε τα σωθικά κάποια στιγμή και χωρίς πολλοί να το αναμένουν είτε διαλύεται πλήρως είτε επέρχονται σοβαρές ζημιές. Η αποσύνθεση, ιδιαίτερα όσον αφορά την διπλωματική ισχύ της χώρας, επέρχεται χωρίς κάποιο μεμονωμένο άτομο να μπορεί να το ελέγξει ή ακόμη και να το προβλέψει. Δικαίωμά μας είναι επίσης να διερωτηθούμε κατά πόσο ένα οποιοδήποτε κράτος μπορεί να επιβιώσει αλώβητο εάν και όταν κυρίαρχοι δρώντες σε ένα τέτοιο ιστό αράχνης είναι πρώην αξιωματούχοι ηγεμονικών δυνάμεων. Κανείς βεβαίως είναι ελεύθερος να φορέσει τα γαλόνια ακόμη και αξιωματούχου του αμερικανικού Πενταγώνου και να έλθει να συνομιλήσει μαζί μας ανοικτά και τίμια. Πρόβλημα υπάρχει όταν έρχεται ... μεταμφιεσμένος με (εξω)πολιτικά ενδύματα για να ελέγξει τον προαναφερθέν ιστό της αράχνης και να περιστείλει ή και καταστείλει τα συμφέροντα μιας χώρας στις εφήμερες ανάγκες της στρατηγικής μιας άλλης χώρας. Σε οποιαδήποτε χώρα και αν συμβαίνουν, τέτοια φαινόμενα ενσαρκώνουν την πολιτική ανωμαλία στο ανώτατο στάδιό της. Διερωτώμαι, επίσης: Τι πολιτικό ή ηθικό δικαίωμα έχει ένας πολιτικά μεταμφιεσμένος (πρώην) αξιωματούχος μιας ηγεμονικής δύναμης να επιστρατεύει τον Κώστα, τον Τάκη ή τον Δημήτρη (ή τον Μεχμέτ, τον Ιβάν ή τον Σμιθ, για να τονίσουμε ότι φαινόμενα "μαλακής ισχύος" παρατηρούνται σε όλα τα κράτη), να τους μεταμφιέζει ακαδημαϊκά ή να τους εξαποστέλλει στα μέσα ενημέρωσης και να τους μετατρέπει σε θλιβερά παπαγαλάκια μαλακής ισχύος άνομων και καταχρηστικών συμφερόντων! Τι πραγματικά κερδίζει από όλες αυτές τις επιστημονικές αθλιότητες και τι ψυχή θα παραδώσει στον Ύψιστο (είτε Υπάρχει είτε δεν υπάρχει, σημασία έχει ότι τελικά όλοι μας πορευόμαστε Εκείθεν. Εκεί όπου πάρα πολλοί άνθρωποι υποθέτουν ως βρίσκεται ο Ύψιστος. Αυτό το ηθικό, πνευματικό και ταυτόχρονα φιλοσοφικό ζήτημα, έστω και αν εδώ το θίγω με συντομία και προχειρότητα, αφορά εν τούτοις βαθύτατα φιλοσοφικά ερωτήματα για τον επίγειο βίο. Ο ενάρετος πολίτης του Αριστοτέλη ήταν πολιτικό και όχι εξωπολιτικό ζώο και οπωσδήποτε όχι "άτομο" αλλά "πρόσωπο". Ένα από τα μεγάλα προβλήματα των σύγχρονων κοινωνιών είναι ακριβώς ο συνδετικός κρίκος μεταξύ του πολίτη και του κοινωνικοπολιτικού συστήματος. Ιδιαίτερα σε κράτη που παραπαίουν, τρικλίζουν και εξαρτώνται από θύραθεν δυνάμεις, τα προαναφερθέντα αποκτούν ιδιαίτερη σημασία. Όπως όλα δείχνουν το 2008 θα είναι σημαντική χρονιά. Θα μάθουμε μέχρι που οδηγεί ο κατήφορος. Πολλές υπάρξεις είναι δύσκολο ή αδύνατο να βρουν θέση σε οποιαδήποτε από τις περίφημες αριστοτελικές κατηγορίες του ενάρετου πολίτη. Σε περιπτώσεις προϊούσας συνειδησιακής αποκτήνωσης, βεβαίως, ουδόλως ενδιαφέρει τον δράστη κάτι τέτοιο. Η φιλοσοφία ζωής του γνωστού γάλλου μαρκήσιου, είναι αυτό που τους εκφράζει.


Σχόλιο 28.12.2007 - Κατευνασμός και ελληνική εθνική στρατηγική

Αν και εδώ δεν είναι ο χώρος για να αναλύσω εκτενώς ζητήματα ελληνικής εθνικής στρατηγικής, μερικές εν τούτοις επισημάνσεις μπορούν να φωτίσουν τα αίτια της κλιμάκωσης των τουρκικών προκλήσεων και αναθεωρητικών απειλών. Κάθε καλός διεθνολόγος γνωρίζει πως στις διακρατικές σχέσεις ο κατευνασμός σημαίνει είτε διολίσθηση σε πόλεμο με όρους του αντιπάλου είτε σημαντική ήττα χωρίς πόλεμο. Τα δέκα τελευταία χρόνια η ελληνική διπλωματία δέχτηκε ισχυρά πλήγματα γιατί ιδεολογήματα και τα συνοδευτικά τους ακαδημαϊκά μεταμφιεσμένα θεωρήματα - που θίγονται σε άλλα εκτενέστερα κείμενα και που θα τύχουν εκτενέστερης διερεύνησης μελλοντικά - προκάλεσαν ποταμούς πολιτικού ανορθολογισμού στον ελληνικό πολιτικό σύστημα. Τα Ίμια δεν ήταν παρά μόνο η αρχή. Ακολούθησαν πολλά άλλα με κορύφωση της πλεκτάνης Αναν, την δυστυχέστερη ίσως στιγμή της ελληνικής διπλωματίας μετά το 1922. Εκτίμησή μου είναι ότι η ελληνική εξωτερική πολιτική λόγω τροχιοδρόμησής της σε πλήρη ανορθολογισμό τα δέκα τελευταία χρόνια οδηγείται προς μοιραίες κατευθύνσεις. Ίσως κανείς να μη αξίζει πλέον να ασχολείται:

1) Οδηγούμαστε προς ένα πολύ δυσκολότερο διεθνές σύστημα (ενώ εγκάθετοι και ή τσαρλατάνοι έπεισαν τους πολιτικούς μας πως οδεύουμε σε ανθόσπαρτους δρόμους).

2) Όλα τα διπλωματικά μας αυγά στηρίζονται στην διάτρητη προπαγανδιστική θέση πως "οι δημοκρατίες δεν πολεμούν" (την στιγμή που όλοι γνωρίζουν πως κράτη με δημοκρατικά καθεστώτα επιτίθενται, πολεμούν και εγκληματούν).

3) Επενδύσαμε όχι σε μια συμμετοχή στην ΕΕ όπου θα διεκδικούσαμε και θα παλεύαμε για τα εθνικά μας συμφέροντα αλλά όπου θα αναμέναμε μια μεταφυσικά προσδιορισμένη Πολιτική Ένωση (διαθέτω μερικά κιβώτια άρθρων δικών μου και άλλων που δείχνουν πως κάποιοι αποπροσανατόλισαν σκοπίμως την ελληνική διπλωματία γιατί κανείς μορφωμένος άνθρωπος δεν μπορεί να αγνοεί πως το ζήτημα της πολιτικής ένωσης έχει από καιρό τελειώσει).

4) Νεφελοβατούσαμε για ανθόσπαρτες "βαλκανικές γειτονιές" (την στιγμή που έπρεπε να γνωρίζουμε πως τα Βαλκάνια μετατρέπονται ολοένα και περισσότερο σε δοκιμαστικό πεδίο ηγεμονικών ανταγωνισμών).

5) Αφήσαμε την ευκαιρία διαπραγματεύσεων με την Τουρκία και εξεύρεσης μιας βιώσιμης ισορροπίας συμφερόντων όταν η Κύπρος μπήκε στην ΕΕ το 2003-4 και οικειοθελώς μπλεχτήκαμε στην πλεκτάνη Αναν (οι ίδιοι προαναφερθέντες εγκάθετοι των πιο σκοτεινών δυνάμεων των κυβερνήσεων των δυτικών ηγεμονικών κρατών και ή τσαρλατάνοι κατέβαλαν μεγάλες προσπάθειες να μας πείσουν πως η Κύπρος έπρεπε να προηγηθεί της Βοσνίας ως πρωτοπόρος κοινωνία της ... μεταεθνικής εποχής).

6) Ο κατευνασμός της Τουρκίας δεν περιορίστηκε σε τσιφτετέλι και κουμπαριές αλλά επεκτάθηκε στον ιστοριογραφικό χώρο όταν κάποιοι δικτυωμένοι με διεθνικούς εξωπολιτικούς κύκλους επιχείρησαν την χαριστική βολή, δηλαδή την ηθική απονεύρωση των νεαρών βλασταριών που φοιτούν στα δημοτικά (ευτυχώς η κοινωνία το κατάλαβε και αντέδρασε)...

7) Ενώ όλοι (ακόμη και οι χώρες προέλευσης) καταβάλλουν τιτάνιες προσπάθειες να ελέγξουν την λαθρομετανάστευση που ιδιαίτερα με τους ανεξέλεγκτους ρυθμούς που παίρνει σήμερα αυτό το φαινόμενο παγκοσμίως εξ αντικειμένου αποσταθεροποιεί τις κοινωνίες, στην Ελλάδα, με σαφέστατη για οποιαδήποτε νοήμονα ιδεολογική προαίρεση, η λαθρομετανάστευση ευνοήθηκε για να προκληθεί μια τεχνητή και επίπλαστη πολυπολιτισμικότητα με πολιτειακές πλέον διαστάσεις (ο καθείς αντιλαμβάνεται ότι είναι ένα πράγμα η φυσιολογική ιστορική πολυπολιτισμικότητα όλων των κοινωνιών και άλλο η επιβολή επίπλαστων καταστάσεων που οδηγούν σε πολιτειακές διαιρέσεις, αποσυνθέσεις, διχοτομήσεις και αποσχίσεις).

Για το τελευταίο, ισχύει ίσως η θέση του πλέον διακεκριμένου αμερικανού πολιτικού φιλοσόφου όταν έγραψε (John Rawls, Το δίκαιo των λαών - Εκδόσεις Ποιότητα σ. 25): Καθείς σε μια χώρα πρέπει να αντιληφθεί "ότι δεν μπορεί να επανορθώσει, αν από παράλειψη καθηκόντων του μειωθεί αριθμητικά ο λαός ή αν δεν ενδιαφερθεί για τα εδάφη του που χάθηκαν είτε λόγω πολέμου είτε λόγω μετανάστευσης στα εδάφη ενός άλλου λαού χωρίς την συγκατάθεσή του".

Για να είμαι τελείως ειλικρινής, στην βάση των πιο πάνω εκτιμήσεων το ενδιαφέρον μου για την ελληνική διπλωματία είναι πλέον αμιγώς επιστημονικού-ακαδημαϊκού ενδιαφέροντος. Είναι τόσο ευδιάκριτος ο κατήφορος που αναστροφή των ισχυρών δυνάμεων που οδηγούν προς το τέλμα είναι πλέον έργο και υποχρέωση της ελληνικής κοινωνίας και όχι κάποιου ακαδημαϊκού ή μεμονωμένου πολίτη. Απλά, από την σκοπιά του παρατηρητή των διπλωματικών δρώμενων στην περιοχή μας και του αναλυτή της διπλωματίας της Ελλάδας και άλλων ευρωπαϊκών κρατών, σημειώνω τα εξής:

1) Πριν μερικές εβδομάδες ο τούρκος υπουργός εξωτερικών ασχημονούσε στην βόρειο Ελλάδα συνοδευόμενος από δεκάδες αξιωματούχους και συμπεριφερόμενος ωσάν να βρίσκεται σε τουρκική επαρχία.

2) Πριν μερικές μέρες ο τούρκος Πρωθυπουργός επισκεπτόμενος τα Σκόπια, μας επιτίμησε σχεδόν απαιτώντας να αναγνωρίσουμε-αποδεχτούμε τις αλυτρωτικές αξιώσεις του παραπαίοντος αναθεωρητικού κρατιδίου. Ο τούρκος Πρωθυπουργός μιλά στους έλληνες ως νέος σουλτάνος προς υπηκόους.

3) Οι παραβιάσεις στο Αιγαίο τις τελευταίες μέρες εντάθηκαν και οξύνθηκαν.

4) Σήμερα ακούμε για διάβημα της Άγκυρας γιατί παραβιάστηκαν τα χωρικά της ύδατα στα ... Ίμια. Με φόντο αυτά και πολλά άλλα ο Πρωθυπουργός ακόμη δεν ανέβαλε το ταξίδι του στην Άγκυρα που προγραμματίστηκε για τον επόμενο Φεβρουάριο. Περίεργο γιατί υπό τις περιστάσεις κάτι τέτοιο είναι σχεδόν αυτονόητο για κάθε σοβαρό κράτος και δεδομένο για κάθε σοβαρό πολιτικό. Υπό τις περιστάσεις νόημα έχουν τέτοια ταξίδια μόνο αν έχουμε παλινόρθωση της Οθωμανικής αυτοκρατορίας και οι έλληνες προεστοί και δήμαρχοι επισκέπτονται τον Σουλτάνο να του υποβάλουν τα σέβη τους, να του πάρουν δώρα και να δηλώσουν την υποταγή τους.

Ας περιμένουμε...


Σχετική αναφορά από τον Νεοκλή Σαρρή στους απόηχους της επίσκεψης του Έλληνα Πρωθυπουργού στην Τουρκία στο video: Τομές 29.1.08 4/5

Διαβάστε περισσότερα......

Κυριακή, 11 Ιανουαρίου 2009

Πού είναι οι «πνευματικοί άνθρωποι»;

Tου Xρήστου Γιανναρά

Η κατάρρευση του πολιτικού συστήματος στην Ελλάδα σήμερα είναι εξόφθαλμη: Τα υπάρχοντα κόμματα αδυνατούν να δώσουν λύσεις (ή να τις υποδείξουν με ρεαλισμό) σε βασικά και στοιχειώδη προβλήματα του κράτους και της κοινωνίας.

Αδύνατο να πετύχουν και το ελάχιστο της συναίνεσης προκειμένου να αντιμετωπιστούν εφιαλτικά συμπτώματα κοινωνικής διάλυσης – η αλογία και βία της οχλοκρατίας, η εγκληματική καπηλεία του πανεπιστημιακού ασύλου, η επιμονή της κομματικής ιδιοτέλειας να ασελγεί στον ψυχισμό της νεολαίας.

Η αδυναμία συναίνεσης στα στοιχειώδη συνοδεύεται (ή και προκαλείται) από την κραυγαλέα ανικανότητα και ολιγότητα των κομματικών αρχηγών, τα σπιθαμιαία τους (ως προς τις απαιτήσεις των καιρών και το παρελθόν πολιτισμού της χώρας) αναστήματα. Πανικοβάλλει τον πολίτη η τέλεια ανυπαρξία κριτικών διεργασιών στο εσωτερικό των κομμάτων: η δειλία των στελεχών και των μελών να κρίνουν τον αρχηγό, νηφάλια και υπεύθυνα να τον αμφισβητήσουν, όταν αποδείχνεται ανίκανος. Απελπίζει – το γεγονός ότι οι κομματικοί αρχηγοί εκλέγονται με κριτήριο, κυρίως ή και αποκλειστικά, τον εντυπωσιασμό των ολιγοφρενών: Για το οικογενειακό τους όνομα ή για το νεαρό της ηλικίας τους και το «κοκοράκι» των μαλλιών τους ή για τον τσαμπουκά μιας «αριστεροσύνης» που χυδαΐζει στο κοινοβούλιο με λόγο και εμφάνιση.

Διαβάστε περισσότερα...


Σχετικές παραπομπές από την Καθημερινή

Ανώνυμα κύρια άρθρα:
09 Δεκ 08 - Ώρα ευθύνης
11 Δεκ 08 - Κοινωνία και αστυνομία
13 Δεκ 08 - Επικίνδυνα φαινόμενα
14 Δεκ 08 - Τόλμη
16 Δεκ 08 - Η ώρα των πρυτάνεων
21 Δεκ 08 - Αυτό το άσυλο;
24 Δεκ 08 - Αστυνομία
30 Δεκ 08 - Το κόστος του «ασύλου»
Άρθρα του Αντώνη Καρκαγιάννη:
07 Δεκ 08 - Με καταναγκασμούς επανακάμπτει ο δικομματισμός
09 Δεκ 08 - Σαν αρχαία τραγωδία
11 Δεκ 08 - Δημόσια ασφάλεια
13 Δεκ 08 - Ο κ. Αλέκος Αλαβάνος
14 Δεκ 08 - Υλικές και άυλες καταστροφές μιας εβδομάδας
18 Δεκ 08 - Καταργήστε το «άσυλο»
20 Δεκ 08 - Η μόδα των καταλήψεων
23 Δεκ 08 - Ο κ. Τσίπρας και η Δημοκρατία
Κείμενα του Αλέξη Παπαχελά:
14 Δεκ 08 - Φιγούρες επιθεώρησης
21 Δεκ 08 - Χωρίς πρότυπα
24 Δεκ 08 - Η συνωμοσία της βλακείας
 



Διαβάστε περισσότερα......

Παρασκευή, 9 Ιανουαρίου 2009

Ταξίδι στη Γνώση - Δούκας - Άνθρωπος & Επιστήμη - 9 Ιαν 09

Ο συγγραφέας και δημοσιογράφος Κώστας Δούκας μέσα από ένα ταξίδι στη γνώση παρουσιάζει την ενότητα "Ο άνθρωπος και η επιστήμη".

Διαβάστε περισσότερα......

Πέμπτη, 8 Ιανουαρίου 2009

Ο μηδενισμός είναι τέκνο του εθνομηδενισμού

Του Γιώργου Καραμπελιά

Η συνάντηση Εξαρχείων-Κολωνακίου την οποία υλοποίησε και εξέφρασε πολιτικά ο ΣΥΡΙΖΑ, εφημερίδες όπως η Ελευθεροτυπία, «αγωνιστές» του Κοντομηνά και των θαλαμηγών όπως ο Λαζόπουλος, και την οποία προσωποποιούσαν οι δύο Αλέξανδροι (Ο Αλέκος και ο Αλέξης) οι οποίοι πίνουν και κάνα ουζάκι στα Εξάρχεια, είχε ως αφετηρία της τον μηδενισμό και κατέληξε σε αυτόν. Η αφετηρία της συμμαχίας είναι ο εθνομηδενισμός, ο οποίος εκπορεύεται από τις Πρεσβείες, τις Βρυξέλλες, τις πολυεθνικές –οικονομικές και «πνευματικές», τύπου Σόρος. Αυτός αναπαρήχθη εγχωρίως στα Πανεπιστήμια, τις μη κυβερνητικές οργανώσεις, τα ποικίλα ευρωπαϊκά και υπερατλαντικά προγράμματα, τα ΜΜΕ και τα μεγάλα εκδοτικά συγκροτήματα, τα Κόμματα, και όχι μόνο της Αριστεράς αλλά και το πολιτικό προσωπικό της νεο-φιλελεύθερης Δεξιάς. Ο εθνομηδενισμός, από την εποχή Σημίτη και μετά κατέστη κυρίαρχος, με αποκορύφωμα τον πόλεμο ενάντια στον Χριστόδουλο, τη στήριξη στο Σχέδιο Ανάν και το βιβλίο ιστορίας της 6ης δημοτικού.

Διαβάστε περισσότερα...

Διαβάστε περισσότερα......