Δευτέρα, 29 Δεκεμβρίου 2008

Τάσσος Παπαδόπουλος: Διαχρονική μορφή του Ελληνισμού

Του Βασίλη Φίλια
Καθηγητή, πρώην Πρύτανη του Παντείου Πανεπιστημίου

Οι ωροδείκτες της Ιστορίας, όπως και οι ωροδείκτες του χρόνου, δεν σταματούν ποτέ. Όμως οι ωροδείκτες της Ιστορίας σημασιοδοτούν τον χρόνο, διότι καταγράφουν ανεξίτηλα ό,τι σημαντικό και κρίσιμο συμβαίνει στη διαδρομή του.

Η καταγραφή αυτή δεν είναι απλή παράθεση επεισοδίων και γεγονότων, αλλά συνδέεται με τη νοηματοποίησή τους. Ακριβώς γι' αυτό η Ιστορία δεν συνιστά «καταλογοποίηση» του πρόσκαιρου, του περιστασιακού και του περαστικού, αλλά διαμορφώνει τη συνειδησιακή συνέχεια στη ζωή των λαών και των εθνών.

Ακριβώς γι' αυτό ο άνθρωπος του σήμερα είναι γέννημα του ανθρώπου του χτες και αποτελεί πρόπλασμα του ανθρώπου του αύριο.

Όσοι δεν το αντιλαμβάνονται αυτό, δεν μπορούν να κατανοήσουν, επομένως να εξηγήσουν, την Ιστορία, όπως π.χ. οι Αμερικανοί, που χρησιμοποιούν στη γλώσσα τους, για κάτι που συνέβη στο παρελθόν, τη διατύπωση «είναι ιστορία» (it's history) με την έννοια της εξαφάνισής του στην ανυπαρξία. Δεν μπορούν να κατανοήσουν την Ιστορία, διότι στον ιστορικό χρόνο τίποτα σημαντικό δεν είναι τελεσίδικα παρελθόν, δεδομένου ότι επενεργεί και στο παρόν και στο μέλλον.

Φυσικά, αυτό δεν σημαίνει ότι κάθε ασημαντότητα επιβιώνει διαχρονικά. Ακριβώς το αντίθετο: Η κρησάρα του ιστορικού χρόνου είναι αμείλικτη και αποβάλλει ό,τι είναι κονιορτός και σκόνη του ανθρώπινου γίγνεσθαι.

Διαβάστε περισσότερα...

Διαβάστε περισσότερα......

Κρύβουν τα έγγραφα για το σχέδιο Ανάν

Δικαστική κόντρα της CIA με ερευνητές για τις αμερικανικές χρηματοδοτήσεις

Του Μιχάλη Ιγνατίου / ΟΥΑΣΙΓΚΤΟΝ

ΣΤΑ δικαστήρια οδηγείται η πολύχρονη διαμάχη της CIA με ομάδα ερευνητών και δημοσιογράφων, οι οποίοι χρησιμοποιώντας τον νόμο Freedom of Information Act (FOIA) κατάφεραν να εντοπίσουν -και σε μερικές περιπτώσεις να φτάσουν- σε σημαντικό αριθμό απόρρητων εγγράφων που αφορούν την χρηματοδότηση του σχεδίου Ανάν και της αποστασίας του 1965, την υπόθεση των Ιμίων, όπως και το πραξικόπημα εναντίον του Μακάριου.

Διαβάστε περισσότερα...

Διαβάστε περισσότερα......

Ματωμένα Χριστούγεννα 1963

Του Λάζαρου Μαύρου

Τ Ο ΚΥΡΙΟ και το σημαντικότερο για τα Ματωμένα Χριστούγεννα του 1963 ήταν η αποτυχία -παρά τους ηρωισμούς- των Ελλήνων Κυπρίων να εξουδετερώσουν την ένοπλη Τουρκανταρσία που εκτόξευσε, διά του μυστικού στρατού της ΤΜΤ, η Τουρκία στην Κύπρο. Επίθεση που προσχεδίασε και επιτελικά προετοίμαζε, με συστηματικούς εξοπλισμούς, πολεμική οργάνωση, διαρκή στρατιωτική εκπαίδευση, εδαφικές οχυρώσεις, σχέδια βίαιης μετακίνησης πληθυσμών, προβοκατόρικες βομβιστικές ενέργειες διακοινοτικού τρόμου, δολοφονίες διαφωνούντων Τ/κ δημοσιογράφων και διατεταγμένες πολιτικές ενέργειες της τ/κ ηγεσίας (Κιουτσούκ, Ντενκτάς), το Γραφείο Ειδικού Πολέμου (ΓΕΠ) του τουρκικού Γενικού Επιτελείου, από το 1958 και μετέπειτα.

Διαβάστε περισσότερα...

Διαβάστε περισσότερα......

1963-64 & «Χαραυγή»

Του Λάζαρου Μαύρου

Ε Ν Ο Π Λ Η ήταν, με νεκρούς και τραυματίες, μάχιμους και αμάχους, η Τουρκανταρσία που εκτόξευσε, με βάση καλά προετοιμασμένους επιτελικούς της σχεδιασμούς, διά της πάνοπλης ΤΜΤ, η Τουρκία στην Κύπρο το 1963-64. Ως κλιμάκωση, προμελετημένα αιματηρής υλοποίησης, του επιτελικού «Σχεδίου Επανάκτησης Κύπρου», που εκπόνησε από το 1957 το Γραφείο Ειδικού Πολέμου του τουρκικού Γενικού Επιτελείου. Θύματα εκατέρωθεν. Καθώς, απέναντι στην ένοπλη Τουρκανταρσία, ορθώθηκε ένοπλη, ακόμα και με κυνηγετικά όπλα, ΗΡΩΙΚΗ, η ελληνική Αντίσταση των Νομίμων Δυνάμεων του κράτους. Συγκροτημένη από σπεύσαντες ανεκπαίδευτους εθελοντές της «Οργάνωσης του Ακρίτα», των «πρασινοσκούφηδων του Σαμψών», των «κοκκινοσκούφηδων του Λυσσαρίδη», μαζί με τους Ε/κ αστυνομικούς και τους Ε/κ του Κυπριακού Στρατού. Τα καθημερινά ρεπορτάζ των εφημερίδων της εποχής εκείνης, μαζί και της «Χαραυγής» του ΑΚΕΛ, αναφέρονται στα εκατέρωθεν θύματα, ακόμα και με ονομαστικές αναφορές. Και των περιστάσεων όπου σκοτώθηκαν.

Διαβάστε περισσότερα...

Διαβάστε περισσότερα......

Κυριακή, 28 Δεκεμβρίου 2008

Η παράνοια φίμωσε τη Γιορτή

Tου Xρήστου Γιανναρά

Το «Χριστός γεννάται, δοξάσατε» πνίγηκε φέτος στον απόηχο της λυσσαλέας κραυγής «Μπάτσοι, γουρούνια, δολοφόνοι». Και η «επί γης ειρήνη», η άλλη εκείνη ειρήνη που δεν παραπέμπει στο αμεριμνομέριμνον της καταναλωτικής αποχαύνωσης, αλλά σε ελπίδα νίκης καταπάνω στον θάνατο, απόμεινε λόγος περιθωριακός, διακοσμητικός αισθημάτων. Σαν κάποιες φιοριτούρες της εμπορικής καπηλείας των Χριστουγέννων που απόμειναν στις θρυμματισμένες και καμένες βιτρίνες θυμητάρια βανδαλισμού, καθόλου ίχνη Γιορτής.

Διαβάστε περισσότερα...

Διαβάστε περισσότερα......

Ξέσπασμα εναντίον της Ελλάδας στην «Ουάσιγκτον Ποστ» για ταραχές & σκοπιανό!

Ουάσιγκτον, του Λάμπρου Παπαντωνίου
αποκλειστικά για το ΝΟΙΑΖΟΜΑΙ

If you aren't sure why you are unemployed, you don't have the political vocabulary to explain what's wrong with your country's economy, and you don't have leaders who seem able to fix it, perhaps random violence seems a plausible response. Read More...

Με το Σκοπιανό συνδέει τις ταραχές στην Ελλάδα, με επίκεντρο την Αθήνα, το φύλλο με ημερομηνία 23/12/2008, της εφημερίδας «Ουάσιγκτον Ποστ», κύριος εκφραστής του αμερικανικού κατεστημένου και υποστηρικτής των απόψεων της εκάστοτε Αμερικανικής Κυβέρνησης. Το «άρθρο» είναι γραμμένο από την Anne Applebaum.

Εντύπωση προκαλεί ότι το ίδιο ακριβώς κείμενο δημοσιεύθηκε πρώτα στο American Enterprise Institute της αμερικανικής πρωτεύουσας, που έχει τίτλους συνεργασίας με την Αμερικανική Κεντρική Υπηρεσία Πληροφοριών C.I.A και βασικά αποτελεί παρακλάδι αυτής!

Όπως έλεγαν πηγές, προσκείμενες στο αμερικανικό Intelligence, πρόκειται για συνταγμένο κείμενο από αμερικανικό κρατικό φορέα, που δόθηκε και στην «Ουάσιγκτον Ποστ», όπως στο προαναφερόμενο Ινστιτούτο προς δημοσίευση.

Πρέπει να επισημάνουμε, με την ευκαιρία αυτή, πώς σύσσωμος ο αμερικανικός Τύπος και τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης εξακολουθούν να κρατούν ζωντανά - αν και δεν υπάρχουν - τις ταραχές στην Ελλάδα και προς την κατεύθυνση, ότι αποβλέπουν στην ανατροπή της Κυβέρνησης Καραμανλή και, κατά περίεργο τρόπο, να επιμένουν στην προκήρυξη γενικών εκλογών στην Ελλάδα.

Διαβάστε περισσότερα...

Διαβάστε περισσότερα......

Παρασκευή, 26 Δεκεμβρίου 2008

Δεκεμβριανά 2008: Τα πραγματικά αίτια

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Η μεγάλη εξέγερση της ελληνικής νεολαίας έχει ως άμεση αιτία την αστυνομική βία, η σημασία της όμως είναι πολύ ευρύτερη. Η νεολαία, ιδίως σε μια χώρα με την πολιτικότητα και τις εξεγερσιακές παραδόσεις των Ελλήνων, δεν είναι παρά το «καναρίνι του ανθρακωρύχου», που ειδοποιεί πριν από όλους για το μεθάνιο στις στοές και την επικείμενη έκρηξη. Δεν θα μπορούσε να σημειωθεί αν δεν συνέτρεχαν ταυτόχρονα η μεγάλη κρίση του ελληνικού «συστήματος» (κράτος, κοινωνία, οικονομία), η εξάντληση ενδεχομένως του «κλεπτοκρατικού» τρόπου συσσώρευσης που ιστορικά χαρακτηρίζει τον ελληνικό καπιταλισμό και της ιδεολογίας και νοοτροπίας που τον συνοδεύει, αλλά και η εμφάνιση της σοβαρότερης διεθνούς οικονομικής κρίσης μετά το...1929.

Διαβάστε περισσότερα...

Διαβάστε περισσότερα......

Πέμπτη, 25 Δεκεμβρίου 2008

Όχι στην «πίκρα της μοιρολατρίας»

ΡΕΣΑΛΤΟ

Στις χριστουγεννιάτικες ημέρες, κατά κανόνα κάνουμε το βαρύ απολογισμό μας. Σήμερα, κάτω από το βάρος των γεγονότων και τη νεροποντή του κατεστημένου ψεύδους, βιώνουμε σπαρακτικά την αίσθηση του τραγικού: Οι άρχοντες της εξουσίας (οι ποικιλώνυμοι και πολύχρωμοι) μας εύχονται «ευτυχία», «χαρά» και «υγεία», την ίδια ακριβώς ώρα που μας καταστρέφουν, προωθούν την εξαθλίωσή μας και την υποταγή μας ΚΑΙ σχεδιάζουν το τέλος μας…
Είναι πράγματι σπαρακτικά τραγικό να διακρίνεις όχι μόνο τη θηριώδη υποκρισία, αλλά και την αχαλίνωτη εμπορία της δολοφονίας, της κοινωνίας μας, που ετοιμάζουν.
Αυτή, ωστόσο, είναι η επίπεδη όψη του τραγικού. Γιατί η αίσθηση του τραγικού έχει και μια άλλη βαθύτερη παράμετρο, αισιόδοξη και επαναστατική: ΤΟ ΠΑΘΟΣ ΓΙΑ ΖΩΗ.
Και το πάθος για ζωή είναι αυτό που αποτελεί το μεγαλείο της ιστορίας, το συναρπαστικό της στοιχείο.
Και το συναρπαστικό της ιστορίας ΟΥΔΕΠΟΤΕ ακολουθεί τη γραμμική προέκταση του σήμερα. Κατά κανόνα και συστηματικά αιφνιδιάζει όλους εκείνους που πιστεύουν ότι ελέγχουν το παιχνίδι.
Η ιστορία είναι αμείλικτη. Απρόβλεπτα σκορπάει όλους τους πολιτικούς σχεδιασμούς των κυρίαρχων κατεστημένων ελίτ εξουσίας, αποκαλύπτει ότι όλοι οι «μάγοι» αυτού του πολύχρωμου κατεστημένου, στην πραγματικότητα δεν είναι παρά πολιτικά, πνευματικά και δημοσιογραφικά παράσιτα στον κορμό ενός δένδρου που δεν μπορούν ούτε να διακρίνουν.
Τα χρόνια που έρχονται θα είναι πολύ δύσκολα, αλλά θα είναι και τα χρόνια της «τραγωδίας» των ποικίλων παρασίτων.
ΑΡΚΕΙ να μάθουμε να ΔΙΕΚΔΙΚΟΥΜΕ το δικαίωμα στη ζωή και στο όνειρο και να μη μας καταβάλλει η «πίκρα της μοιρολατρίας», ο ραγιαδισμός.
ΑΡΚΕΙ μα μάθουμε να μην τρομάζουμε μπροστά στους πιο ισχυρούς εχθρούς, όταν η δύναμη αυτών των εχθρών βρίσκεται σε αντίφαση με τις ανάγκες της ιστορικής εξέλιξης, με τα συμφέροντα της κοινωνίας, με τη ζωή και το όνειρο.
Αυτές είναι οι δικές μας ευχές για τις γιορτές και το νέο έτος.

Ρεσάλτο Forum

Διαβάστε περισσότερα......

Τετάρτη, 24 Δεκεμβρίου 2008

Η κοινωνική βάση του νεο-οθωμανισμού

Γιώργος Καραμπελιάς, Άρδην τ.72

Πάρα πολλές έχουμε επαναλάβει πως ο νεο-οθωμανισμός δεν αποτελεί σήμερα απλώς μια εξωτερική απειλή για την Ελλάδα, αλλά συνιστά μια εσωτερική παράμετρο της πολιτικής μας ζωής, δεδομένου ότι έχουν δημιουργηθεί ομάδες συμφερόντων στην Ελλάδα και την Κύπρο, που προωθούν και υποστηρίζουν τον τούρκικο νεο-οθωμανισμό, διότι θεωρούν ότι αυτό επιτάσσουν τα συμφέροντά τους. Ομάδες συμφερόντων που έχουν ως πυρήνα τους τη διεθνοποιημένη και παρασιτική αστική τάξη της Ελλάδας, αλλά επεκτείνονται και σε πολλούς άλλους κύκλους, από ομάδες διανοουμένων και καλλιτέχνες έως προοδευτικά πολιτικά κόμματα και εκκλησιαστικούς παράγοντες και συμφέροντα, που είτε από εθελοδουλία είτε από πολύ πεζούς και υλικούς παράγοντες (π.χ. ο πολύ μεγάλος αριθμός δίσκων, που ορισμένοι μουσικοί μας πουλούν στην τουρκική αγορά) προωθούν επίσης μια λογική ελληνοτουρκικής φιλίας με το αζημίωτο.

Διαβάστε περισσότερα...

Διαβάστε περισσότερα......

Τρίτη, 23 Δεκεμβρίου 2008

Τεκμήρια παραγωγής νοοτροπιών

Του Σάββα Παύλου

Ο απρόσμενος θάνατος του Τάσσου Παπαδόπουλου επανέφερε στη μνήμη μας τις εμπειρίες και τα γεγονότα της εποχής του Δημοψηφίσματος. Όλοι επιστρέψαμε σ'αυτή την περίοδο που συμπύκνωσε τη σημαντικότερη ανέλιξη της πορείας του Κυπριακού μετά την τουρκική εισβολή. Όλοι θυμηθήκαμε άρθρα, απόψεις, εκπομπές και κουβέντες που ακούστηκαν αυτήν την εποχή, στάσεις και νοοτροπίες που εκτυλίχθηκαν από άτομα και φορείς, όλοι αναστοχαστήκαμε με συγκίνηση το διάγγελμα του Τάσσου Παπαδόπουλου. Ταυτόχρονα θυμηθήκαμε την περιρρέουσα ατμόσφαιρα των ασφυκτικών πιέσεων, των απειλών και των εκβιασμών, για να περάσει αυτό που τα ξένα κέντρα εξουσίας είχαν αποφασίσει πριν από μας για μας.

Διαβάστε περισσότερα...

Διαβάστε περισσότερα......

Η ελληνική «νύχτα των κρυστάλλων»

Του Brady Kiesling*

Στις 6 Δεκεμβρίου, ένας Ελληνας αστυνομικός παραβίασε τους σαφείς διατυπωμένους κανόνες εμπλοκής της υπηρεσίας του και χρησιμοποίησε παρανόμως το όπλο του. Ηταν τόσο άτυχος, ώστε να σκοτώσει ένα μικρό παιδί. Οι καταστροφές που ακολούθησαν δεν είχαν όμως καμιά σχέση με την τύχη. Δεκάδες Ελληνες δημοσιογράφοι έσπευσαν να βάψουν τα χέρια τους με το αίμα του Αλέξη. Χωρίς να περιμένουν την αυτοψία, τα αποτελέσματα της βαλλιστικής εξέτασης ή το πόρισμα των ανακριτικών αρχών, αποφάνθηκαν ότι η αστυνομία «δολοφόνησε εν ψυχρώ το νεαρό». Προσέθεσαν δε ότι ο θάνατος του Αλέξη ακολουθεί τη λογική παρόμοιων περιπτώσεων στο παρελθόν και ενισχύει τον ισχυρισμό ότι η ελληνική αστυνομία είναι εκτός ελέγχου. Η δέουσα αντίδραση της κοινωνίας απεικονίστηκε από τον ταλαντούχο σκιτσογράφο της «Καθημερινής», Ηλία Μακρή, ο οποίος στις 9 Δεκεμβρίου ζωγράφισε μια πένα να διαπερνά τρεις αστυνομικούς με την επισήμανση «συγγνώμη, εξοστρακίστηκε».

Καθώς περπατούσα στη Φιλελλήνων και έβλεπα τους εμπόρους να μαζεύουν τις σπασμένες βιτρίνες των καταστημάτων τους, μου ήλθε στο μυαλό η «Kristallnacht», η «Νύχτα των Κρυστάλλων». Ας μην λησμονούμε άλλωστε ότι οι βανδαλισμοί των καταστημάτων των Εβραίων από τους Ναζί, το 1938, ξεκίνησαν από τη δολοφονία ενός Γερμανού διπλωμάτη στο Παρίσι από έναν Εβραίο θερμοκέφαλο. Το ιδεολόγημα της συλλογικής ενοχής, το οποίο έχει εγκαταλειφθεί εδώ και χρόνια από κάθε πολιτισμένο λαό, ζει και βασιλεύει στον κόσμο της ελληνικής δημοσιογραφίας. Οι αστυνομικοί είναι φονιάδες. Γι’ αυτό πρέπει να τους λούσουμε με βενζίνη και φωτιά. Για να τους φέρουμε σε απόσταση βολής, δεν πρέπει να διστάσουμε να σπάσουμε καταστήματα ή να προβούμε σε εμπρησμούς.

Αναμφίβολα, οι Ελληνες δημοσιογράφοι θα προσβληθούν από την εν λόγω σύγκριση. Αλλωστε, το πογκρόμ των τελευταίων ημερών δεν στράφηκε εναντίον Εβραίων ή Αθίγγανων, αλλά εναντίον των τρισκατάρατων αστυνομικών. Για να μην τους προκαλέσω περισσότερο λοιπόν, τους καλώ να διαβάσουν την προκήρυξη της 17 Νοέμβρη μετά το θάνατο του 15χρονου Μιχάλη Καλτεζά από τον αστυνομικό Μελίστα. Η γλώσσα που χρησιμοποιούν σήμερα τα μεγάλα μέσα ενημέρωσης ελάχιστα διαφέρει από εκείνη που χρησιμοποιούσε τότε η τρομοκρατική οργάνωση. Η διαφορά βεβαίως είναι ότι οι Ελληνες δημοσιογράφοι δεν χρειάζεται να παγιδεύσουν το αμάξι ενός αστυνομικού με εκρηκτικά, για να κατακτήσουν το δικαίωμα να παροτρύνουν άλλους να το κάνουν.

Η Νύχτα των Κρυστάλλων, ήταν ένας εκτραχηλισμός που απλώς περίμενε την κατάλληλη στιγμή για να ξεσπάσει. Το ίδιο συνέβη και στη σημερινή Αθήνα. Οταν όσοι έχουν κύρος στην ελληνική κοινωνία – δάσκαλοι, πολιτικοί και δημοσιογράφοι – καθιστούν σαφές στους νέους ότι η καταστροφική τους μανία αποτελεί ένδειξη πολιτικής αρετής και δεν θα τύχει οιασδήποτε τιμωρίας, μία μικρή μεν, ικανή δε, ομάδα εξ αυτών θα εκμεταλλευθεί την ελευθερία κινήσεων που της παρέχεται. Για όσους δεν ζουν μόνιμα στην Ελλάδα, η άποψη ότι η Ελληνική Αστυνομία αποτελείται από αυταρχικούς φονιάδες φαντάζει τουλάχιστον βλακώδης. Εκπληκτοι οι τουρίστες παρακολουθούν τους Ελληνες οδηγούς να παραβιάζουν κάθε κανόνα οδικής κυκλοφορίας και ασφάλειας και να παραμένουν ατιμώρητοι. Σε άλλες χώρες, θεωρείται κοινός τόπος ότι ο σεβασμός στους νόμους σώζει πολύ περισσότερες ζωές από όσες καταστρέφει. Στην Ελλάδα όμως, τα ελληνικά σχολεία θρηνούν εκατοντάδες συμμαθητές του Αλέξη κάθε χρόνο, λόγω της ανοχής της κοινωνίας στη δολοφονική συμπεριφορά των οδηγών, στη διαφθορά των επιθεωρητών εργασίας και στην απόρριψη των τοξικών αποβλήτων των εργοστασίων στα ποτάμια.

Ο ανεπαρκής εξοπλισμός και εκπαίδευση και το πεσμένο ηθικό της ελληνικής αστυνομίας είναι συμπτώματα και όχι αιτίες της κατάρρευσης του κράτους δικαίου. Κάθε μήνα, το ελληνικό κοινοβούλιο ψηφίζει και έναν καινούργιο κακογραμμένο νόμο για να κατευνάσει την οργή της κοινής γνώμης για κάποια περίπτωση κατάχρησης εξουσίας. Οι Ελληνες, από την πλευρά τους, χειροκροτούν την ψήφιση αυτών των νόμων, αλλά αντιτίθενται στην εφαρμογή τους. Το ίδιο και οι πολιτικοί. Οι ανεφάρμοστοι νόμοι και οι εξευτελιστικοί μισθοί εγγυώνται την άνθηση της διαφθοράς στην ελληνική αστυνομία. Η διαφθορά οδηγεί μαθηματικά στην καταρράκωση του κύρους της. Η έλλειψη κύρους και σεβασμού για τα σώματα ασφαλείας αποτελούν μία πολύ βολική λογική εξήγηση για την ανομία σε όλα τα επίπεδα της ελληνικής κοινωνίας.

Πράγματι, υπάρχουν θερμόαιμοι στους κόλπους της αστυνομίας, οι οποίοι ενίοτε υιοθετούν βίαιες συμπεριφορές απέναντι σε όσους μετανάστες πέφτουν στα χέρια τους. Αλλά οι νταήδες αυτοί είναι ταυτόχρονα και δειλοί, ενώ η δημογραφική ομάδα των ανυπεράσπιστων τους οποίους μπορούν να βασανίσουν ατιμώρητα είναι μικρή και συρρικνώνεται συνεχώς. Οι αστυνομικοί που παραβιάζουν τον όρκο τους διακινδυνεύουν την ίδια βραδυκίνητη και επιφυλακτική απονομή δικαιοσύνης που περιμένει κάθε Ελληνα που παρανομεί.

Ο σεβασμός του κράτους δικαίου απαιτεί ο θάνατος του Αλέξη να τύχει παραδειγματικής και ταχείας τιμωρίας. Οι δικαστές και οι ένορκοι, έχοντας κατά νου όλα τα στοιχεία της υπόθεσης, οφείλουν να ζυγίσουν από τη μία πλευρά το δικαίωμα της αυτοάμυνας κάθε ανθρώπινου όντος –συμπεριλαμβανομένων και των αστυνομικών– και από την άλλη την υποχρέωση των οργάνων της πολιτείας να προστατεύουν την ανθρώπινη ζωή ακόμη και με κίνδυνο της δικής τους. Η ελληνική κοινωνία θα γίνει υγιέστερη μόνο αν τιμωρηθεί το ίδιο το έγκλημα και όχι αυτό που τα ΜΜΕ αντιλαμβάνονται ως έγκλημα.

Κάθε Νύχτα των Κρυστάλλων αποτελεί πλήγμα για τον αυτοσεβασμό ενός έθνους. Αφού διασκεδάσαμε ολόκληρο τον κόσμο με την ανικανότητα της ελληνικής αστυνομίας να υπερασπίσει την Αθήνα ενάντια σε μερικές εκατοντάδες ταραξίες, τώρα μερικοί υπεύθυνοι δημοσιογράφοι αλλάζουν γραμμή προκειμένου να συντονιστούν με τον προβληματισμό της κοινής γνώμης. Ισως τα γεγονότα της περασμένης εβδομάδας να εντάσσονται σε μία ευρύτερη διαδικασία ωρίμασης. Οι δημοσιογράφοι είναι τα χαϊδεμένα παιδιά της ελληνικής κοινωνίας. Ας τους αφήσουμε να δικαιολογήσουν τις ναρκισσιστικές επαναστατικές τους ασκήσεις, παίζοντας το ρόλο της νομιμοποιημένης εκδοχής της 17 Νοέμβρη, αντί να υπερασπιστούν με σθένος, ως οφείλουν, το κράτος δικαίου σε μία στιγμή που το κράτος αποτυγχάνει, όπως τώρα, να προστατεύσει τους πολίτες του.

* O κ. Brady Kiesling είναι πρώην διπλωμάτης των ΗΠΑ. Παραιτήθηκε σε ένδειξη διαμαρτυρίας για την εισβολή των ΗΠΑ στο Ιράκ κι έκτοτε ζει μόνιμα στη χώρα μας.

Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

Σημείωση Παν. Ήφαιστου: Από την Καθημερινή παραθέτω σημείωμα πρώην αμερικανού διπλωμάτη. Το παραθέτω γιατί κάτι θα ξέρει για διασυνδέσεις με τις νοοτροπίες 17 Νοέμβρη που κάνει στην τελευταία παράγραφο. Κατά τα άλλα, το κείμενό του λέει τα αυτονόητα που πολλοί άλλοι επισημαίνουμε εδώ και μέρες. Γι' αυτό το παραθέτω. Κατά τα άλλα έχω πλήρη επίγνωση των θέσεών του για το Μακεδονικό (επιεικώς ανιστόρητες) και για άλλα ζητήματα της ελληνικής εξωτερικής. Προσθέτω ότι αφού θέλει να λειτουργεί ως δημόσιο πρόσωπο στην Ελλάδα οφείλει να εξηγήσει τους λόγους για τους οποίους παρέμεινε και κατά πόσο διατηρεί επαφές με τις αμερικανικές υπηρεσίες στις οποίες ανήκε. Όλα αυτά τα ερωτήματα και ίσως άλλο δεν αναιρούν τον ορθολογισμό των θέσεων που υιοθετεί για τα γεγονότα του Δεκεμβρίου 2008. Για ένα ακόμη λόγο, μερικές ορθολογιστικές θέσεις τελικά τις διατύπωσε ένας ξένος και όχι από τους πολλούς λαλίστατους και φλυαρούντες των τηλεοπτικών παραθύρων και άλλων κυρίαρχων "μέσων μαζικού αποπροσανατολισμού" .

Σχετική επισήμανση από τον Νεοκλή Σαρρή για το ρόλο του αμερικανού Brady Kiesling ως καθοδηγητού στο video:
ΤΟΜΕΣ 19-06-07 3/3


Διαβάστε περισσότερα......

Δευτέρα, 22 Δεκεμβρίου 2008

Απάντηση στον ακταρμά σκέψεων και απόψεων «νεαρών» που καυχώνται για τις λεηλασίες και τις καταστροφές του Δεκεμβρίου 2008

Παναγιώτης Ήφαιστος

Αγαπητή «Ελένη», (Σημείωση: Το μήνυμα που πήρα παρατίθεται στο τέλος του παρόντος σημειώματος).

Πήρα το ανυπόγραφο μήνυμά σας. Καλά θα ήταν να υπογράφατε. Επισκέφτηκα την ιστοσελίδα από την οποία προέρχεται το κείμενο και που βρίσκεται στο υποσέλιδο του μηνύματός σας. Βεβαίωσε ότι το μήνυμα είναι ένα από τα πολλά ανώνυμα κείμενα των οποίων η τεχνολογία διευκολύνει την διοχέτευση και ρύπανση της πνευματικής μας ατμόσφαιρας. Επειδή είναι μια σκληρή κατηγορία, ιδιαίτερα όταν απευθύνεται σε κάποια ή κάποια που διατείνεται ότι είναι νέος ή νέα, επιτρέψτε μου να πω δυο λόγια.

Κατ’ αρχάς, το γράφει κάποιος ή κάποια βαθύτατα πνευματικά γερασμένος ή γερασμένη. Ηλικίας περίπου 10000 χρόνων. Μάλιστα: Τόσο πολύ γερασμένος ή γερασμένη. Είναι η εποχή της βαρβαρότητας, όταν δεν υπήρχε κοινωνικό και πολιτικό γεγονός. Ήταν η εποχή των α-πολιτικών ανθρωποειδών τα οποία λειτουργούσαν με όρους ωμής και ανεξέλεγκτης βίας. Είναι η εποχή που οι άνθρωποι δεν είχαν συγκροτήσει ανθρωπολογικά διαμορφωμένα και πολιτικά οργανωμένα σύνολα και όπου περιφερόμενες ανομοιογενείς ομάδες χωρίς συλλογική ετερότητα κυνηγούσαν ζώα αλλά και αλλήλους.

Κάποια ιστορική στιγμή, όμως, το ανθρώπινο είδος πέρασε το νοερό σύνορο που χωρίζει την βαρβαρότητα με τον πολιτισμό (που αποκορυφώθηκε στην κλασική εποχή της δημοκρατίας και του Δήμου). Αυτό δεν σημαίνει ότι έκτοτε δεν υπήρχαν βάρβαροι ή πως κάποιοι εδώ και εκεί οπισθοδρομούν στην βαρβαρότητα. Από πολιτικής έποψης, οι άνθρωποι την εποχή της βαρβαρότητας ήσαν πανομοιότυποι: πνευματικά ήσαν αδιαφοροποίητοι, λειτουργούσαν με όρους ωμών ενστίκτων αυτοσυντήρησης και δρούσαν με όρους ωμής βίας που τους διασφάλιζε την διατροφή και την αυτοσυντήρησή τους. Είχαν ακόμη ένα σημαντικό χαρακτηριστικό που τους καθιστά πανομοιότυπους με τις συγκαιρινές συμπεριφορές που τις τελευταίες μέρες βιώσαμε στις πυρπολημένες πόλεις μας: Όταν ένοιωθαν αβεβαιότητα για την αυτοσυντήρησή τους γινόντουσαν κανίβαλοι. Έτρωγαν άλλα ανθρώπινα όντα που έπεφταν στους δρόμους τους ή ακόμη και τους γονείς τους ή τα παιδιά τους. Κατά την διάρκεια του 20ου αιώνα σε τέτοιες βαρβαρότητες έχουν οδηγήσει πολλούς λαούς οι ποικιλόχρωμες λεγόμενες ιδεολογίες, η άποψη δηλαδή πως μπορεί να παραμεριστεί η κοινωνική ετερότητα ενός συλλογικού ανθρώπινου συνόλου και να εξισωθεί και εξομοιωθεί ο πλανήτης. Το περιεχόμενό τους και οι αιτιολογήσεις διέφεραν αλλά μορφικά ήταν πανομοιότυπες. Πανομοιότυπα είναι και τα αποτελέσματά τους. Όλες κινούνται στον ίδιο σπαρμένο με εκατόμβες δρόμο που οδηγεί σε ένα μεγάλο νεκροταφείο μέσα στο οποίο είναι θαμμένοι και πολλοί έλληνες. Σ’ αυτό τον δρόμο τώρα και εσείς πορεύεστε νομίζοντας πως κάνετε κάτι καινούργιο και κορδωμένοι εκτοξεύετε ηχηρές σαπουνόφουσκες όπως το μανιφέστο που μου στείλατε.

Εκτιμώ λοιπόν ότι η καταμαρτυρούμενη με λόγια και έργα στάση σας να καταστρέψετε τα πάντα γύρω σας, μορφολογικά σας κάνει να διαφέρετε ελάχιστα από τους κανίβαλους της βαρβαρικής εποχής, ενώ βεβαίως γίνεστε έρμαιο μιας από τις πολλές ενδιάμεσες ιδεολογικές αποχρώσεις που πρεσβεύει την μια άλλη εξίσωση και εξομοίωση. Περιττεύει να τονίσω ότι όλα αυτά τα ιδεολογήματα και θεωρήματα υπηρετούν κάθε φορά και σε κάθε συγκυρία τις εκάστοτε ηγεμονικές αξιώσεις. Τίποτα περισσότερο και τίποτα λιγότερο. Γι’ αυτό οι α-πολιτικές απόψεις σας είναι αξιοθρήνητες.

Η ειδοποιός διαφορά μεταξύ πολιτισμού και βαρβαρότητας είναι γιγαντιαία: Οι άνθρωποι κάποια στιγμή πέρασαν το νοερό σύνορο που άφηνε πίσω την βαρβαρότητα. Είναι εκείνη η νοερή ιστορική στιγμή που συγκροτήθηκαν σε κοινωνικές οντότητες, καθόριζαν κοινωνικοπολιτικά προσδιορισμένους σκοπούς και λειτουργούσαν πολιτικά για την εκπλήρωσή τους. Αυτό βεβαίως δεν σημαίνει ότι στις μέρες μας βρισκόμαστε σε κάποιο ανθόσπαρτο κόσμο ή όπως ήδη αναφέρθηκε σήμερα δεν έχουμε βαρβάρους. Το καταμαρτυρούν συμπεριφορές όπως οι δικές σας και οι πόλεμοι που υπευθύνως σας πληροφορώ, μιας και υπευθύνως εκτιμώ ότι δεν το γνωρίζεται, πως κύριο αίτιο έχουν τις ηγεμονικές αξιώσεις. Το γεγονός αυτό όμως αιτιολογεί τουλάχιστον ένα πράγμα: Ότι η πιο βλακώδης και σίγουρα η πιο αυτοκαταστροφική πράξη των μελών μιας κοινωνίας είναι να καταστρέψουν την Πολιτεία τους. Δηλαδή, να καταστρέψουν τον ηθικά απυρόβλητο ιερό χώρο μέσα στον οποίο είναι συλλογικά ελεύθεροι (εθνικά ανεξάρτητοι) και στο εσωτερικό του οποίου είναι εφικτό να διεξάγουν πολιτικούς αγώνες (τον ανεξάρτητο-ελεύθερο συλλογικό κατ’ αλήθειαν βίο τους που αναζητεί την δική τους αλήθεια, δηλαδή, τον τρόπο ζωής, δηλαδή, μεταξύ άλλων, την κοινωνικοπολιτικά προσδιορισμένη κοινωνική δικαιοσύνη).

Αυτό που είμαι σίγουρος στο ιδεολογικά βασανισμένο και παρακμασμένο πολιτικό περιβάλλον της Ελλάδας δύσκολα θα γίνει κατανοητό είναι το εξής: Στην εποχή του πολιτικού πολιτισμού οι άνθρωποι δεν είναι βάρβαροι εάν έχουν μια μορφικά κοινή σε όλους ιδιότητα: Στο εσωτερικό της συλλογικής τους οντότητας αποδέχονταν την πολιτική ως την βάση των σχέσεών τους. Οι σχέσεις ισχύος εντάσσονται στον πολιτικό βίο, μετριάζονται, φορμάρονται δικαιακά και διαρκώς αλλάζουν. Οι άνθρωποι αν και βεβαίως ως πολιτικά όντα είναι μορφικά πανομοιότυποι διαφέρουν όσον αφορά το περιεχόμενο των φιλοσοφικών τους παραδοχών για την μια άλλη εκδοχή κοινωνικής δικαιοσύνης. Αυτό είναι ένα πράγμα και άλλο να θέλεις να καταστρέψεις την πολιτική και την κοινωνία την ίδια επικαλούμενος ψεύτικους ή ανύπαρκτους πλαστικούς πολιτικούς σκοπούς όπως εσείς κάνετε.

Ακριβώς, ο πολιτικός σκοπός μπορεί να είναι καπιταλισμός, κομμουνισμός, σοσιαλισμός ή οποιαδήποτε άλλη παρόμοια συμβατική ονοματολογία που συμβατικά συμβολίζει διαφορετικές φιλοσοφικές αντιλήψεις κοινωνικής δικαιοσύνης. Για να επιτύχουν την κοινωνική δικαιοσύνη που προσιδιάζει στην ετερότητά τους, όμως, οι άνθρωποι μιας συλλογικής οντότητας συμπεριφέρονται ως πολιτικά ζώα και όχι ως ζώα. Πολιτικά όντα είναι αυτά τα οποία είτε με τους προσωπικούς τους πολιτικούς αγώνες είτε με τους ομαδοποιημένους αγώνες στο πλαίσιο πολιτικών ομαδοποιήσεων διοχετεύουν την πολιτική τους δράση με σκοπό να παράγουν πολιτικό περιεχόμενο (κανονιστικές ρυθμίσεις δικαιακά θεμελιωμένες) συμβατό με τις δικές τους πολιτικές επιθυμίες. Όλα αυτά δεν επιτυγχάνονται με επιστροφή στην βαρβαρότητα, την πολιτικά μηδενισμένη συμπεριφορά, την άσκηση ωμής βίας και συνολικά την καταστροφή της συλλογικής οντότητας στην οποία ανήκουν. Δεν επιτυγχάνονται με το ροκανίζουν τα θεμέλια της κοινής μας ζωής για να υπερηφανεύονται πως έτσι κάνουν το έδαφος να τρίζει κάτω από τα πόδια της κοινωνίας στην οποία ανήκουν. Βεβαίως, το γεγονός ότι κάποιοι από εσάς, και πασίδηλα κάποιοι τηλεοπτικοί αστέρες ενδόμυχα θιασώτες του Κουφοντίνα και του Ξηρού, αυτό πράττετε και έτσι λειτουργείτε καταμαρτυρεί το επαπειλούμενο τέλος της νεοελληνικής πολιτείας (αν δεν υπάρξουν αντιστάσεις στην βαρβαρότητα).

Συγχέεται ίσως, επιπλέον, τις εξ αντικειμένου βάρβαρες πράξεις σας με την επανάσταση και την αντίσταση (βίαιη αν χρειαστεί) κατά ενός ξένου κατακτητή ή κατά ενός εγκάθετου δυνάστη. Ακόμη, ίσως συγχέεται την αηδία που πιθανώς να αισθάνεται κάποιος ζώντας σε ένα ελληνικό, τούρκικο, αλβανικό ή ιταλικό κοινωνικοπολιτικό περιβάλλον με την επιθυμία της μιας ή άλλης ομάδας να αποσχιστεί, να διασπάσει μιας υφιστάμενη πολιτεία και να δημιουργήσει δική του πολιτεία. Μήπως αυτό θέλετε και αρχίζετε να το εφαρμόζετε στα Εξάρχεια χέρι-χέρι με κουκουλοφόρους και λαθρομετανάστες; Αν πάντως αυτό θέλετε πες τε και διακηρύξτε καθαρά τον σκοπό σας για να ξέρουμε για τι πράγμα μιλάμε.

Παρά το ότι όπως γίνεται φανερό σας επιτιμώ γιατί δική μου άποψη είναι πως οι στάσεις σας οπισθοδρομούν την κοινωνία μας στην εποχή της βαρβαρότητας, κατά κάποιο παράδοξο τρόπο σας «δικαιολογώ». Αυτό για τρις κυρίως λόγους:

Πρώτον, γιατί το νεοελληνικό κράτος ποτέ δεν συγκρότησε σταθερή κοινωνία. Αυτό σας επηρεάζει βαθύτατα, αν και βέβαια πασίδηλα δεν γνωρίζετε τα πραγματικά αίτια της ψυχικής σας και πνευματικής σας αναστάτωσης. Η κοινωνία στην οποία ανήκετε, ενώ κληροδότησε ένα οικουμενικό εθνικό πολιτισμό που θα της επέτρεπε να προσδιορίσει την δική της ανεξάρτητη πολιτική με πολιτισμένους όρους των πιο υψηλών βαθμίδων, αφετηριακά, έπαθε τρις μεγάλες δομικές ζημιές: α) Προσπάθησε να μιμηθεί τα δυτικά κράτη που από την φεουδαρχία εισήλθαν στο «κράτος» την κοινωνία του οποίου προσπάθησαν να «φτιάξουν» τεχνητά με νόμους και διατάγματα. Η «εθνική» ομοιογένεια που προέκυψε οφείλεται σε εθνοκαθάρσεις, βίαιους εκτοπισμούς ή καταναγκαστικές αφομοιώσεις, γενοκτονίες και παγκόσμιους πολέμους. Όμως, ούτε καν μιμείται: Μόνο πιθηκίζει. Πιθηκίζει υιοθετώντας ξενόφερτες και ασύμβατες με την ιστορική φύση της ελληνικής κοινωνίας ιδεολογίες, ιδεολογήματα, θεωρήματα και αποδομητικές ιστορικές ανακδετολογίες. Αυτό κάνει ήδη από την δεκαετία του 1830 και αυτό κάνει και σήμερα. Τα τηλεοπτικά παράθυρα και τα μορφικά πανομοιότυπα δικά σας μανιφέστα αυτό καταμαρτυρούν. β) Το νεοελληνικό κράτος, προσπαθώντας να συγκροτήσει την πολιτική του είτε βρισκόταν υπό την επήρεια ξένων συμφερόντων είτε και βασανιζόταν με ξενόφερτα εξισωτικά και εξομοιωτικά ιδεολογήματα (τις λεγόμενες αριστερές, φιλελεύθερες, αστικές και άλλες λεγόμενες ιδεολογίες τις οποίες και εσείς όπως βλέπω, αντανακλαστικά και συγκεχυμένα, θέλετε να απεκδυθείτε, οδηγούμενοι όμως έτσι προς την βαρβαρότητα και όχι προς τον πολιτισμό). Τα ιδεολογήματα ή οι λεγόμενες ιδεολογίες αποκλείουν προγραμματικά κάθε δυνατότητα ομαλού πολιτικού βίου. Στην Δύση ισχύει το ίδιο, αλλά εκεί έχουν τουλάχιστον επί μακρά χρονικά διαστήματα, τάξη, δηλαδή θεσμούς που διασφαλίζουν μια επίφαση δημοκρατίας και ειρηνικών κοινωνικών σχέσεων. Έχουν επίσης σωρευμένη ισχύ από την αποικιακή εποχή και πολλά από αυτά είναι ηγεμονικά κράτη που τρέφονται από άνομη και καταχρηστική άντληση πόρων που βρίσκονται εκτός της επικράτειάς τους. Το τι δικαιοσύνη έχουν υπό αυτές τις ιστορικές συνθήκες (τα δυτικά κράτη), είναι μια άλλη πονεμένη ιστορία που δεν είναι του παρόντος να αναλύσω. γ) Σας «δικαιολογώ» ακόμη για ένα σημαντικό λόγο. Πιο ραγδαία απ’ ότι στο παρελθόν, τις δύο τελευταίες δεκαετίες ισχυρές πολιτικά μακάβριες δυνάμεις με έξωθεν καταβολές (μια τουλάχιστον τέτοια «μειλίχια δύναμη» έχει οκταετή υπηρεσία στο υπερατλαντικό Πεντάγωνο και σήμερα, για να θολώσει τα νερά, βγαίνει και αυτός ως τιμητής της «τάξης» της κοινωνίας που ο ίδιος συνείσφερε στην πνευματική της διάλυση) επιδίδονταν στην συστηματική αποδόμησή σας. Δηλαδή, εσείς οι δεκαπεντάχρονοι, ενδεχομένως πριν ακόμη να έχετε γεννηθεί, συγκεκριμένες «δράσεις» διοχετεύτηκαν με σχεδιασμένο σκοπό την αποδόμηση των κοσμοθεωρητικών σας θεμελίων (ιστορική ανεκδοτολογία, αντεθνική προπαγάνδα), την συντριβή της ψυχικής και πνευματικής σας ενότητας (εμφύλιος πόλεμος και αμερικανόδουλη εγκάθετη Χούντα), την πολιτική και συνειδησιακή απονεύρωσή σας (μεταμοντέρνα ιδεολογήματα), το ροκάνισμα της συλλογικής σας ελευθερίας (ροκάνισμα της εθνικής ανεξαρτησίας με διπλωματική εκμηδένιση της «ελληνικής» διπλωματίας) και την ανθρωπολογική διάλυσή σας με ενθάρρυνση της λαθρομετανάστευσης. Για να εξηγούμαστε, δεν μιλώ για κάποια συνομωσία. Αναφέρομαι σε στρατηγικά σχέδια και στην στρατηγική μαλακής ισχύος των ηγεμονικών κρατών. Είναι συνήθεις πρακτικές στις διακρατικές σχέσεις. Για ένα οποιοδήποτε λαό ισχύει βεβαίως, αυτές οι πρακτικές είναι οι λιγότερο επικίνδυνες αν έχει πνεύμα, ψυχή και σώμα. Αν δεν έχει, ισχύει η αθάνατη ρήση του Περικλή: "περισσότερο φοβούμαι τα δικά μας σφάλματα , παρά των εχθρών τα σχέδια"Περικλής Θουκυδίδου Α144. Εάν κάποιος με καταβολές στο υπερατλαντικό πεντάγωνο, για παράδειγμα, θα μπορούσε να ασχημονεί πνευματικά πάνω στην ελληνική διπλωματία εμποδίζοντας την χειραφετημένη ελληνική πολιτική σκέψη, θα έδειχνε πόσο άξιοι της μοίρας μας είμαστε. Για να είμαι τελείως ειλικρινής, όσοι ξεσπάσετε τις τελευταίες μέρες στα κέντρα των πόλεών μας σας θεωρώ τον τελευταίο (και θλιβερό και αξιοθρήνητο) τροχό της ηγεμονικής άμαξας.

Για την λαθρομετανάστευση, επειδή και πάλι ενδεχομένως να λειτουργήσετε αντανακλαστικά και παράλογα, διακινδυνεύω μερικές αυτονόητες λογικές ερμηνείες λέγοντας δύο λόγια: Είναι ένα πράγμα η λαθρομετανάστευση που προκαλεί κοινωνικές και ανθρωπολογικές ανισορροπίες και άλλο η νόμιμη και ιστορικά συνήθης διακίνηση ανθρώπων μεταξύ κρατών. Η τελευταία πάντα υπήρχε και πάντα θα υπάρχει. Είναι δηλαδή ένα πράγμα η μετανάστευση και άλλο η λαθρομετανάστευση, που έχει μάλιστα ως διακηρυγμένο ιδεολογικό υπόβαθρο την δημιουργία κοινωνιών που μοιάζουν με πολιτισμικό και πολιτικό μωσαϊκό, που εύκολα αποσταθεροποιούνται, δύσκολα διακυβερνιούνται και ακόμη δυσκολότερα επιβιώνουν ακέραιες. Η φυσική τους κατάληξη είναι ο κατακερματισμός σύμφωνα με την ετερότητα των ετερογενών ομάδων που τις συγκροτούν. Το ανθρωπολογικό υπόβαθρο ενός «λαού» ποτέ δεν ήταν και ποτέ δεν θα είναι ανθρωπολογικός ακταρμάς και ανθρωπολογικός χυλός. Ποτέ δεν ήταν και ποτέ δεν θα είναι αυτό που πολλοί αποδομηστές σας διδάσκουν, ένα άθροισμα ατομιστών χωρίς ταυτότητα, συνειδησιακά ισοπεδωμένοι, ιστορικά στεγνοί και ανθρωπολογικά κενοί. Τέτοιο άθροισμα είναι τα φυτά και οι πέτρες, όχι οι άνθρωποι. Το ότι πολλοί και μάλιστα «συνταγματολόγοι» και «ιστορικοί» το πιστεύουν, είναι τα μεγάλα σημάδια της παρακμής και ίσως του επερχόμενου τέλους που δυστυχώς δεν μπορείτε να δείτε και να διακρίνετε (διαφορετικά άλλη θα ήταν η συμπεριφορά σας, πιο κριτική και προς αλλού διοχετευμένη και σίγουρα όχι διοχετευμένη προς αυτοκαταστροφικές κατευθύνσεις). Μπορεί οι –ενδεχομένως ανεπίγνωστα – φορείς ρατσιστικών, φασιστικών και αποδομητικών ασυναρτησιών να σας λένε διαφορετικά πράγματα γιατί έτσι βολεύει τους μακάβριους πολιτικούς τους σκοπούς, αλλά πολιτικός πολιτισμός σημαίνει μεταξύ πολλών άλλων και συμβατότητα του κοινωνικού περιβάλλοντος με τις πολιτικές δομές που επιλέγονται. Αυτό δεν σημαίνει ρατσισμό ή οτιδήποτε άλλο ξενόφερτο και βαρβαρικό. Σημαίνει ανθρωπολογικές δομές σμιλευμένες στον χρόνο και στον τόπο. Σημαίνει πολιτικό πολιτισμό και γενικά πολιτισμό που γεμίζει πνευματικά και ψυχικά τους ανθρώπους μιας κοινωνίας: Μεταξύ πολλών άλλων, σημαίνει γλωσσικό και θρησκευτικό πολιτισμό, τέχνες, επιστήμες και γράμματα, αγώνες ελευθερίας, ανθρωποκεντρικά βιώματα, δημοκρατικές κατακτήσεις, οικονομική ζωή, κοινές ιστορικές μνήμες σμιλευμένες στην κοινή ζωή, επικοινωνιακές δομές, πολιτικό στοχασμό και οτιδήποτε άλλο συγκροτεί και συγκρατεί ένα κοινωνικοπολιτικό σύνολο. Αυτά όλα και πολλά όλα δεν είναι στιγμιαία. ΚΤΙΖΟΝΤΑΙ και συγκροτούν το έθνος που το περιβάλλον σας και ίσως μερικοί δάσκαλοί σας τόσο σας έμαθαν να μισείτε και να θέλετε να καταστρέψετε. Το έθνος δεν είναι καν κράτος, όπως ίσως νομίζετε. Είναι ανθρωποκεντρικός πολιτισμός που συγκροτεί ανθρωπολογικές προϋποθέσεις αρμονικού κοινού βίου. Το ότι οι ομοεθνείς ιστορικά συγκροτούν κοινό κράτος είναι το πιο φυσιολογικό πράγμα και ποτέ ένα ώριμο έθνος δεν στρέφεται κατά των ανθρώπων ή ομάδων διαφορετικού πολιτισμού που συμβιώνει μαζί τους στην ίδια πολιτεία. Αυτό είναι και η μεγάλη κατάκτηση του ελληνικού έθνους την οποία πολλοί φορείς εξωπολιτικών και μεταφυσικών ιδεολογιών καταπολεμούν εδώ και πολύ καιρό. Για να συντομεύω, είναι λοιπόν ένα πράγμα η επικοινωνία μεταξύ εθνών που εμπλουτίζει και αλληλοεμπλουτίζει τον πολιτικό πολιτισμό και την ετερότητα κάθε εθνικής οντότητας και άλλο ο ακταρμάς ή χυλός που τεχνητά και επίπλαστα θέλουν να φτιάξουν κάποιοι για να αποδυναμώσουν κάποιους άλλους ή να τους διαλύσουν και να τους κατακερματίσουν για να τους δώσουν προς λυντζάρισμα στα ηγεμονικά σκυλιά. Οι ανθρώπινες συλλογικές οντότητες κτίζονται στον χρόνο. Δεν κατασκευάζονται σε ηγεμονικά εργαστήρια με εισαγόμενους μεταμοντέρνους χυλούς που ισοπεδώνουν, εξομοιώνουν και εξισώνουν την κοινωνική ετερότητα μετατρέποντάς την σε ένα επίπεδο και τρωτό πεδίο που είναι εύκολα προσβάσιμο στους κάθε λογής ηγεμονικούς σκύλους. Ψέμα και μάλιστα γιγαντιαίο, είναι να νομίζετε ότι συνασπισμένοι με δύστυχους λαθρομετανάστες που ρέπουν προς την εγκληματικότητα και καίγοντας τις Πόλεις μας κατορθώνεται έτσι οτιδήποτε. Απλά αυτοκαταστρέφεστε. Αυτό-εγκλωβίζεστε μέσα στο απόλυτο μηδέν. Ένας χυλός και ένας ακταρμάς γίνεστε που μας οπισθοδρομεί στην βαρβαρότητα, που αποδυναμώνει τον πολιτισμό και που δημιουργεί συγκρουσιακές συνθήκες με τα γειτονικά έθνη. Η ετερότητα μιας κοινωνίας που κτίζεται στον χρόνο και στον τόπο δεν μπορεί να ροκανίζεται χωρίς συνέπειες. Και ροκάνισμα είναι τα ιδεολογήματα πως η τεχνητή δημιουργία κοινωνικών ακταρμάδων βοηθά οποιονδήποτε.

Προτιμώ να σταματήσω εδώ για να πω μόνο ότι θα λειτουργήσετε πολιτικά μόνο αν έχετε χειραφετημένη και επιστημονικά θεμελιωμένη θέση και άποψη για τα πιο πάνω. Όταν έχετε πρόταση για την εθνική ανεξαρτησία (δηλαδή την συλλογική ελευθερία του ελληνικού λαού), όταν έχετε άποψη για το περιεχόμενο της κοινωνικής δικαιοσύνης που εσείς θέλετε να έχουμε, όταν έχετε πολιτικό πρόγραμμα πολιτικής δράσης που θα διοχετεύσετε με πολιτικό τρόπο που αποκλείει την βία και όταν κατανοήσετε ότι ένα συλλογικό ανθρώπινο οικοδόμημα δεν το κατεδαφίζεις ή εκθεμελιώνεις αλλά διαρκώς το κτίζεις ανθρωπολογικά, οικονομικά, πολιτισμικά, γλωσσικά και από κάθε άλλη άποψη. Ακόμη η συμμαχία σας με λαθραία εισαγμένα εγκληματικά στοιχεία για να λεηλατήσετε βιοπαλαιστές και οικογενειακές επιχειρήσεις από τις οποίες εξαρτώνται χιλιάδες εργαζόμενοι, δεν βοηθά σε οτιδήποτε ούτε προωθεί την συμβίωσή μας με γειτονικά έθνη υπό συνθήκες αλληλοσεβασμού της εκατέρωθεν πολιτισμικής ετερότητας.

Οι ενθουσιασμοί σας συγκροτούν ένα παραλογισμό ο οποίος εκτός του ότι μας οπισθοδρομεί στην βαρβαρότητα υπονομεύει και το δικό σας μέλλον. Κάποια στιγμή θα μεγαλώσετε και θα το καταλάβετε αλλά θα είναι αργά. Υπάρχει περίπτωση, βεβαίως, να μην το καταλάβετε ποτέ και να σας καταπιεί, όπως και πολλούς άλλους, μιας μαύρη τρύπα. Είναι η μαύρη τρύπα που δημιουργείται όταν κατεδαφιστεί η πολιτεία μιας κοινωνίας. Διαβάστε Θουκυδίδη (τι έπαθαν οι κερκυραίοι όταν καταλύθηκε η Πολιτεία τους) και Αριστοτέλη (τι είναι Πολιτεία), αντί να φωνασκείτε στους δρόμους ασυνάρτητα βάζοντας ταυτόχρονα φωτιές.


Σας χαιρετώ με ελπίδα ότι θα σκεφτείτε τα πιο πάνω. Σκεφτείτε ιδίως την πιο φοβερή κατηγορία που διατυπώνω πιο πάνω. Ότι η πολιτική σας σκέψη είναι γερασμένη, τουλάχιστον 10000 χρονών, γιατί καταργεί την πολιτική και μας οπισθοδρομεί στην εποχή της βαρβαρότητας. Συμφωνώ, τέλος, ότι κάτι τρίζει κάτω από τα πόδια μας. Τρίζει το έδαφος κάτω από τα δικά σας πόδια, δηλαδή το έδαφος του μέλλοντός σας. Γιατί αυτό το έδαφος τα θεμέλια του οποίου θέλετε να καταστρέψετε είναι κυρίως δικό σας. Καταστρέφοντας τα θεμέλιά του δεν θα μπορείτε να κτίσετε το μέλλον σας. Θα είστε έρμαιο όπως δυστυχώς είστε σήμερα, χωρίς δυστυχώς όπως φαίνεται να το αντιλαμβάνεστε.

Παναγιώτης Ήφαιστος
20.12.2008



--------------------------------------------
From: eleni [mailto:eleni.p86@googlemail.com]
Sent: Saturday, December 20, 2008 1:16 AM
To: info@ifestos.edu.gr
Subject: FW: "manifesto"

Δεκέμβριος 13, 2008 by inlovewithlife

Την τελευταία εβδομάδα η μαθητιώσα νεολαία βρίσκεται στους δρόμους. Την τελευταία εβδομάδα για τα κακώς κείμενα της κοινωνίας μας ξελασπώνουν τα παιδιά μας. Τώρα έρχεται η δική μας ώρα. Από εδώ και πέρα αρχίζει αυτή η ανένδοτη αλληλουχία γεγονότων, που βάζει εμάς να γράφουμε ιστορία. Από εδώ και πέρα αρχίζουμε όλοι να παίρνουμε τα πράγματα στα χέρια μας με σκοπό να αλλάξουμε τις ζωές μας.
Δεν υπάρχουν έτοιμες συνταγές σε αυτά που από εδώ και πέρα κάνουμε. Υπάρχει μόνο η φαντασία και η διάθεση να αλλάξουμε τα πράγματα προς το καλύτερο και το δικαιότερο. Ούτε υπάρχουν διαχωριστικές γραμμές σε αυτά που από εδώ και πέρα κάνουμε. Γι' αυτό σπάμε ηλίθιους διαχωρισμούς σε αριστερούς και δεξιούς, αφήνουμε πίσω κομματικές ταυτότητες και γραμμές, πετάμε στα σκουπίδια ό,τι μας μπλοκάρει, σκεφτόμαστε ελεύθερα, λειτουργούμε συλλογικά και αλληλέγγυα.

Κάνουμε από τα πιο απλά, όπως:
Πιάνουμε κουβέντα με όλους για όλα, όχι τα συνηθισμένα αλλά αυτά που μας βασανίζουν.

Γράφουμε μόνοι μας ή με άλλους ένα φλογερό κείμενο, το βγάζουμε φωτοτυπίες και το μοιράζουμε στον κόσμο.
Παίρνουμε με τους φίλους μας φύλλα ταπετσαρίας, γράφουμε σε αυτά συνθήματα που μας αρέσουν όπως "όλοι στους δρόμους", "κάντε συνελεύσεις παντού" και τα κολλάμε σε όλα τα λεωφορεία.Το μήνυμά μας να φτάσει σε όλη την πόλη.
Κάνουμε αυθόρμητες εκδηλώσεις στους δρόμους της πόλης, ό,τι γουστάρει και αγαπά ο καθένας.Πηγαίνουμε στις καταλήψεις των μαθητών, κουβεντιάζουμε με τα παιδιά, ακούμε αυτά που έχουν να μας πουν, τα στηρίζουμε ψυχολογικά.
Συμμετέχουμε σε εκδηλώσεις, πορείες, διαδηλώσεις, συνελεύσεις.Δεν καθόμαστε μόνοι σπίτι μας. Η σύναξη κάτω του ενός ατόμου τιμωρείται με απουσία από την ιστορία.Έχει ωραίο Ήλιο και ωραίους Ανθρώπους έξω.

Μέχρι τα λίγο πιο πολύπλοκα, όπως:
Όσοι συμμετέχουμε σε κινήματα πόλης και συλλόγους καλούμε σε τοπική πορεία και μετά λαϊκή συνέλευση. Αν μπορούμε, καταλαμβάνουμε κάποιο δημόσιο χώρο και τον κάνουμε σπίτι μας, καλώντας εκεί τοπικές συνελεύσεις. Στις συνελεύσεις συζητάμε αρχικά ό,τι μας βασανίζει, από το πιο απλό ως το πιο σύνθετο και μετά προτείνουμε και συζητάμε λύσεις. Μεταξύ μας την ξύλινη γλώσσα των πολιτικών την αφήνουμε στους πολιτικούς.

Όσοι συμμετέχουμε σε σωματεία εργαζομένων σπάμε επειγόντως ό,τι έχει μπλοκάρει τη δράση τους ως τώρα. Περνάμε ψηφίσματα, καλούμε τους εργαζομένους για συμμετοχή στις πορείες και στις συνελεύσεις μας, ενισχύουμε τις δημοκρατικές διαδικασίες, συντονιζόμαστε με άλλα σωματεία, καλούμε σε απεργία. Ξεπερνάμε χωρίς πολλά πολλά τις συνδικαλιστικές ηγεσίες, πρωτοβάθμιες ή δευτεροβάθμιες, αν είναι διεφθαρμένες και εμποδίζουν σε όλα αυτά.
Όσοι συμμετέχουμε σε κόμματα ή σε αρτηριοσκληρωμένες καταστάσεις δεν υπακούμε σε γραμμές. Η δική μας άποψη για τα πράγματα έχει μεγαλύτερη αξία από αυτή της γραμμής. Όπως και η άποψη του διπλανού. Η αλήθεια της γραμμής δεν καλύπτει την αλήθεια κάθε ανθρώπου. Η αλήθεια κάθε ανθρώπου όμως αλλάζει την πραγματικότητα. Και αυτό γίνεται εδώ και τώρα.

Μην κοιτάτε αποσβολωμένοι όσοι διαβάσατε το κείμενο. Αυτά όλα και άπειρα άλλα ήδη συμβαίνουν. Απλώς έτυχε και δεν το πήρατε χαμπάρι.

Προς τους δημοσιογράφους: Να χαρείτε, σταματήστε να βιντεοσκοπείτε ή να μεταδίδετε τα δάχτυλο αντί για το φεγγάρι. Εντάξει, ακούσαμε εκατομύρια φορές για τα 250 καταστήματα που έπαθαν ζημιές. Για τη νεολαία όμως, για την κοινωνία και τα προβλήματά της δεν ακούσαμε τίποτα. Τι νομίζετε ότι όλοι αυτοί που γεμίζουν τις διαδηλώσεις, τις συνελεύσεις κτλ είναι βαλτοί? Έχετε καταντήσει πια γραφικοί. Όσο και να θέλετε, ο κόσμος πλέον για πρώτη φορά συζητάει και κατεβαίνει στους δρόμους για άλλα πράγματα από αυτά που του μεταδίδετε. Συνεχίστε αυτή τη χαζή κωμωδία. Αυτή τη φορά θα την παίζετε χωρίς θεατές.

Προς τους καλλιτέχνες: Καιρός να βγείτε στους δρόμους. Δεν γίνατε αυτό που γίνατε, για να εκτελείτε μπροστά σε κλειστά μάτια/ώτα. Γεμίστε την πόλη με δρώμενα. Πάτε στις συνελεύσεις και προτείνετε θεατρικές παραστάσεις, μουσικές εκδηλώσεις, καλλιτεχνικά δρώμενα και θα δείτε ανταπόκριση. Κατεβείτε στις διαδηλώσεις με δρώμενα. Τι ακριβώς περιμένετε, για να σταματήσετε τον εκφυλισμό στον οποίο έχει φτάσει η τέχνη σήμερα?

Προς τους ανθρώπους του πνεύματος: Εδώ δύσκολα τα πράγματα. Εσάς σας έχει βαρέσει τόσο η μαλακία τα τελευταία χρόνια, που σημερά έχετε φτάσει στο σημείο να αναμασάτε την προπαγάνδα των καναλιών, που μεταδίδει το κράτος. "Όχι άλλη Βία", "Βάνδαλοι", "γνωστοί - άγνωστοι", "τα παιδιά σήμερα δεν έχουν καλή ανατροφή". Ξυπνήστε από τον λήθαργο, στον οποίο έχετε περιπέσει και ως γερασμένα μυαλά που είστε ενωθείτε και εσείς με τον κόσμο και κάντε ένα ελάχιστο κάτι. Η πνευματική "πρωτοπορία" αυτής της κοινωνίας είστε αναντίστοιχη της εποχής και αυτό είναι η χειρότερη βρισιά για εσάς.

Προς τους πολιτικούς: Αφού δεν υπάρχετε, που δεν υπάρχετε, δεν πάτε σπίτια σας? Στις τελευταίες εκλογές υπήρχε ένα μπλουζάκι που έλεγε "ψήφο σε κανένα πούστη, μπουρδέλο τα κάνω και μόνος μου".

Προς τους "καπιτάλες": Μμμ, κάτι μου λέει ότι τελικά εσείς παίρνετε όλες τις αποφάσεις άρα εσείς είστε και το πρόβλημα. Φροντίστε να συνηθίσετε αυτούς τους καιρούς που ζούμε σε μία άλλη ποιότητα δημοκρατίας. Κάτι τρίζει? Μην φοβάστε, μάλλον είναι το έδαφος κάτω από τα πόδια σας.

Διαβάστε περισσότερα......

"Κόμμα με νοοτροπία ναζί"

Συνέντευξη του Χρήστου Γιανναρά



Αιχμές για το ΣΥΡΙΖΑ άφησε στο ΣΚΑΪ 100,3 ο συγγραφέας και καθηγητής Φιλοσοφίας Χρήστος Γιανναράς, κάνοντας λόγο για "πολιτικό κόμμα που συμπεριφέρεται με νοοτροπία ναζί".

Διαβάστε περισσότερα...

Διαβάστε περισσότερα......

Η αλογία υποστύλωμα της κομματοκρατίας

Tου Xρήστου Γιανναρά

Συμπερασματική κρίση προσωπική, υποκείμενη σε έλεγχο επαλήθευσης ή διάψευσης: Ο εφιάλτης βίας και καταστροφής που έζησαν οι ελλαδικές μεγαλουπόλεις, μετά το βράδυ της 6ης Δεκεμβρίου 2008, δεν μπορεί να θεωρηθεί συγκυριακός και απρόβλεπτος. Κυοφορήθηκε είκοσι εφτά ολόκληρα χρόνια, υπήρξαν σημάδια, με σχεδόν καθημερινή συχνότητα, της τερατογένεσης που προμηνυόταν. Στον εφιάλτη εκβάλλουν συγκεκριμένες πολιτικές πρακτικές τριών δεκαετιών.

Διαβάστε περισσότερα...

Διαβάστε περισσότερα......

Τα 45χρόνα της τουρκανταρσίας

Του Λάζαρου Μαύρου

Σ Α Β Β Α Τ Ο 21.12.1963, ένα «τυχαίο» αιματηρό γεγονός αστυνομικού δελτίου οδήγησε στην έκρηξη τής καλά προετοιμασμένης, ένοπλης Τουρκανταρσίας του 1963-64, κατά της Κύπρου. Εάν κάποιος δεν μελετήσει τις εκθέσεις Νιχάτ Ερίμ του 1956 και το επιτελικό σχέδιο «ΚΙΡ» (Kibris Istirdat Plani), «Σχέδιο Επανάκτησης Κύπρου», που εκπόνησε το 1957 και εφήρμοσε από το 1958 με την ΤΜΤ, το Γραφείο Ειδικού Πολέμου (ΓΕΠ) του τουρκικού Γενικού Επιτελείου, είναι μοιραίο ότι δεν πρόκειται να αντιληφθεί πώς και γιατί εκτοξεύθηκε η ένοπλη τουρκική επίθεση του 1963-64.

Διαβάστε περισσότερα...

Διαβάστε περισσότερα......

Οι κραυγές της Ιστορίας δεν καταπνίγονται

Του Γιάννη Σπανού

Όποιος γνωρίζει τα ιστορικά δεδομένα από το 1570 και εντεύθεν και προέβη σε στοιχειώδη έστω ανάλυση των δραματικών παθών του Κυπριακού Ελληνισμού, στη διάρκεια της πρώτης τουρκοκρατίας και των προεκτάσεών των διά πυρός, σιδήρου και φυλετικού μίσους νοοτροπιών της, φυσιολογικά θα διερωτάται, από τη διατύπωση μονομερούς λύπης, από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, που προκλήθηκε από το πολιτικό ερώτημα του κατοχικού εγκαθέτου, περί των ισχυριζομένων κακοπαθειών της τουρκοκυπριακής μειονότητας της Κύπρου από το 1963. Ήταν δε η προεδρική λύπη μονομερής και πολιτικά μεροληπτική, επειδή αφορούσε σε χρονικά περιορισμένους ισχυρισμούς και περιέργως απέκλειε τις τραγικές αλήθειες 432 χρόνων, από τότε, δηλαδή, που ενέσκηψε η αφανιστική λαίλαπα της αιματοστάλακτης τουρκοκρατίας μέχρι σήμερα, με σφαγές, ατιμίες, εξανδραποδισμούς, βάσανα ανεκλάλητα, που επέβαλαν στην ιστορία την παρατεταμένη νύχτα της Μεγάλης Παρασκευής των παθών στο δύσμοιρο Λαό μας. Και ιδού οι αριθμοί προς εξαγωγή των ηχηρών συμπερασμάτων, που θα στοιχειοθετούσαν την απάντηση στον Μεχμέτ Αλί Ταλάτ, υπό έννοιαν ερωτήσεως:

Διαβάστε περισσότερα...

Διαβάστε περισσότερα......

Οι υπόγειες διαδρομές των ιστορικών θεωριών Β'

του Σάββα Παύλου

Γράψαμε στα προηγούμενα σημειώματα για τους τρόπους που δρομολόγησε η Αμερική, μετά την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης, για έναν «αμερικανικό αιώνα». Αδιαμφισβήτητη υπερδύναμη πια, με απόλυτη κυριαρχία επί του πλανήτη, προγραμμάτιζε ο 21ος αιώνας να ήταν ο αιώνας της αμερικανικής κυριαρχίας. Βασικές και θεμελιώδεις συνισταμένες των αμερικανικών θεωριών, που άρχισαν να επικρατούν, ήταν η υπονόμευση της έννοιας του έθνους, η ανάδυση ποικίλων αντιθέσεων εντός των εθνών, μειονοτικών και άλλων, και σε πρακτικό πολιτικό επίπεδο η δημιουργία ανίσχυρων κρατών-προτεκτοράτων, που για να επιβιώσουν έπρεπε να συνταυτίζονταν πάντα με τις αμερικανικές επιλογές. Σε θεωρητικό επίπεδο είχαμε ακόμη τη μείωση και υπονόμευση της έννοιας «Επανάσταση» και την παρουσίαση και διαχείριση των αντιθέσεων και αντιπαλοτήτων του πλανήτη, που είχαν ιστορικό βάθος, ως ψυχολογικών αντιθέσεων, τις οποίες οι λαοί έπρεπε να υπερβούν.

Διαβάστε περισσότερα...

Διαβάστε περισσότερα......

Την αγαπήσαμε τόσο την Επανάσταση

Toυ Σάββα Παύλου

Γράψαμε στο προηγούμενο σημείωμα για την ιδεολογική προετοιμασία υποδοχής του νέου αμερικανικού αιώνα και εναρμόνισης με αυτόν. Οι Αμερικανοί πίστευαν αταλάντευτα ότι ο 21ος αιώνας θα ήταν ο αιώνας της απόλυτης αμερικανικής ηγεμονίας και προετοίμαζαν, ανάμεσα σ'άλλα, και τη θεωρητική υπεράσπιση αυτής της πορείας. Από αμερικανικά κέντρα εξουσίας και άλλα ελεγχόμενα σε διάφορα μέρη του πλανήτη, άρχισαν να εκπορεύονται διάφορες σχετικές θεωρίες. Τα πράγματα έπρεπε να ανασημασιολογηθούν, να φωτιστούν από άλλες πλευρές. Με σεμινάρια, υποτροφίες, συνέδρια, κύκλους μαθημάτων, ένταξη των θεωριών αυτών στα πανεπιστημιακά ιδρύματα, εκδόσεις, εκπομπές και κύκλους διανοουμένων, άρχισαν να επιβάλλουν διάφορες αποδομητικές θεωρίες. Οι κύκλοι των διανοουμένων είτε πίστεψαν σ'αυτές τις θεωρίες, είτε ωφελήθηκαν απ'αυτές. Πάντως προσχώρησαν και οι νέες, αμερικανικής προέλευσης, ιδέες άρχισαν να επικρατούν. Το κυριότερο, τις επέβαλλε η αμερικανική ισχύς που φαινόταν αδιαμφισβήτητη.

Διαβάστε περισσότερα...

Διαβάστε περισσότερα......

Μετατρέπουν την ελληνική κοινωνία σε εφιαλτική ζούγκλα

Γράφει: Ο Θύμιος Παπανικολάου
ΡΕΣΑΛΤΟ Τεύχος 24

Σύμφωνα με τον Μαρξ, οι κοινωνικές παραγωγικές δυνάμεις κάτω από την πίεση των σχέσεων παραγωγής μπορούν να μεταμορφωθούν σε δυνάμεις καταστροφής. Αυτό, η ιστορία το έχει επιβεβαιώσει δραματικά με τις παγκόσμιες πολεμικές ανθρωποσφαγές και επιβεβαιώνεται καθημερινά.

Το ίδιο ισχύει και για τις ατομικές ενστικτώδεις δυνάμεις. Και αυτές κάτω από την πίεση της βίας και της απελπισίας γίνονται καταστροφικές. Και όσο θα απλώνεται και θα βαθαίνει η καπιταλιστική βία (που παίρνει σήμερα εφιαλτικές διαστάσεις με τον νεοταξικό ολοκληρωτισμό), τόσο και πιο πολλές αντιδράσεις αυτοάμυνας και τυφλής βίας θα προκαλεί.

Διαβάστε περισσότερα...

Διαβάστε περισσότερα......

Κυριακή, 21 Δεκεμβρίου 2008

Ο Τάσσος έφυγε νωρίς

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Ολες οι «αυλές» έχουν «γελωτοποιό», εκφραστή της αναιδούς του δήμου αλήθειας. Εδώ, τον ρόλο παίζει ο Γιάννης δίπλα μου, που ταράζει προς στιγμήν την επίφαση τάξης, φωνάζοντας στον Χριστόφια και τον Καραμανλή, καθώς περνούν βαδίζοντας προς τη σωρό του Προέδρου Παπαδόπουλου: «φανείτε άξιοί του!». Τα χαρακτηριστικά τους τσιτώνονται για ένα κλάσμα μοναχά δευτερολέπτου, προδίδοντας τον ασυνείδητο τρόμο των πολιτικών μπροστά στην ιστορία.

Διαβάστε περισσότερα...

Διαβάστε περισσότερα......

Οι «Μπάτσοι»

Του Μίκη Θεοδωράκη

Όταν πρόκειται για εθνικούς, κοινωνικούς ή ιδεολογικούς αγώνες, το μίσος είναι αναπόφευκτο, γεννιέται αυθόρμητα. Θα πρέπει όμως τουλάχιστον να κατευθύνεται προς τη σωστή κατεύθυνση.

Διαβάστε περισσότερα...

Σχετική αναφορά από τον Νεοκλή Σαρρή στο video: Τομές 23.12.08 2/4

Διαβάστε περισσότερα......

Ανοιχτή επιστολή στους Αντεξουσιαστές

(Χρ. Δάλκος, από την ΡΗΞΗ, τ.47, που κυκλοφορεί)

Ξέρω πως η ιδέα της πατρίδας, του κοινού τόπου, της ιστορίας και του πολιτισμού του, σας είναι απεχθής.

Ξέρω πως οι κατά τα άλλα «ευαίσθητες» μύτες σας είναι επιλεκτικές στις οσμές του χυμένου αίματος: όσο σας εξεγείρει η δολοφονία ενός δεκαπεντάχρονου από ένα ανθρωποειδές, τόσο σας αφήνει παγερά αδιάφορους η δολοφονία ενός πιλότου που υπερασπίζεται το Αιγαίο ή ενός Ελληνοκύπριου Γλέζου που κατεβάζει την κατοχική σημαία.

Ξέρω πως σέβεστε απεριόριστα τα τζαμιά, τις συναγωγές, τους καθολικούς, προτεσταντικούς ή και αρχαιοελληνικούς ναούς, και το μόνο που δεν σέβεστε είναι οι ελληνορθόδοξες εκκλησίες ή εικόνες. Είναι κι’ αυτό μια καθ’ όλα σεβαστή μορφή αυτοπεριφρόνησης.

Ξέρω πως δεν χάνετε ευκαιρία να κάψετε την ελληνική σημαία και να την αντικαταστήσετε με την μαυροκόκκινή σας, ξεχνώντας βέβαια πως είναι αυτή η ίδια σημαία που ύμνησε ο Σολωμός, για την οποία πέθανε ο άλλος Σολωμός, που ύψωσαν οι αγωνιστές της εθνικής ανεξαρτησίας και αντίστασης, αυτή η ίδια που γκρεμίστηκε κάτω από τις ερπύστριες των τεθωρακισμένων της εξέγερσης του Πολυτεχνείου.

Ξέρω τέλος πως ενώ περιφρονείτε βαθύτατα την πολιτισμική δημιουργία αυτού του τόπου, γοητεύεστε απεριόριστα από τον πολιτισμό, την γλώσσα και τα ήθη του παγκόσμιου χωροφύλακα, του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού. (…)

Ακούστε, σας παρακαλώ, και σκεφθήτε επί τέλους: Με μια απείρως πιο αυταρχική αστυνομική εξουσία στο σβέρκο τους, οι αριστεροί του ’40 συστρατεύθηκαν στον πόλεμο εναντίον του ιταλικού φασισμού και του γερμανικού ναζισμού, γιατί καταλάβαιναν αυτό που εσείς, δυστυχώς, αδυνατείτε να καταλάβετε: πως υπάρχουν εξουσίες κι εξουσίες, και πως οι αφανείς και φαινομενικά μακρινές μπορεί να είναι πολύ πιο καταπιεστικές και αντιανθρώπινες.

Σήμερα που τα εξωνημένα κανάλια αλωνίζουν στα μυαλά των ανθρώπων και που είναι δυνατόν με ένα και μόνο ψέμα, καλά προπαγανδισμένο, να πέφτουν κυβερνήσεις και να διεκπεραιώνωνται πορτοκαλί, βελούδινες κ.λπ. «επαναστάσεις», μήπως είναι καιρός να αναρωτηθήτε μπας και λειτουργείτε ως τα ανυποψίαστα και ευχειραγώγητα κινούμενα μιας «κοκκινόμαυρης» «επανάστασης», ενορχηστρωμένης απ’ τον παγκόσμιο χωροφύλακα; Ο οποίος φιλοδοξεί να ταπεινώση και να υποδουλώση έναν ολόκληρο λαό με λίγες σπασμένες βιτρίνες και μερικά πυρπολημένα κτήρια;

Κοντολογίς, αφού δεν μπορείτε και δεν θέλετε να είστε πατριώτες, μπορείτε τουλάχιστον να μην είστε ηλίθιοι

Διαβάστε περισσότερα......

Εξέγερση

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπολου

«Η πολιτεία αγανακτεί διότι υπάρχουν μερικά ζωντανά της κύτταρα που αντιδρούν άτεχνα, ανοργάνωτα, ίσως μ’ αφέλεια, σ’ όλην αυτή την οργανωμένη κρατική ασχήμια, αντί να βλογάμε τον Θεό που βρίσκονται ακόμα μερικοί που δεν συνήθισαν στην «παρουσία του τέρατος»...Κορίτσια κι αγόρια με γυαλιά, έτσι καθώς κοιτάτε με απορία κι αγανάκτηση για ότι συμβαίνει γύρω σας, είμαι μαζί σας. Και σας αγαπώ».

Λόγια του Χατζιδάκη, γραμμένα για τα παιδιά «των Εξαρχείων».

Διαβάστε περισσότερα...

Διαβάστε περισσότερα......

Τί σχεδιάζουν για Κύπρο-Ελλάδα, Ουάσιγκτον-Λονδίνο-Άγκυρα

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Σοβαρότατους κινδύνους για την Κύπρο και την Ελλάδα εγκυμονεί η εξελισσόμενη διαπραγμάτευση για το κυπριακό, σε συνδυασμό με την πολιτική συγκυρία στην Ελλάδα.

Διαβάστε περισσότερα...

Σχετική αναφορά από τον Νεοκλή Σαρρή στο video: Τομές 16.12.08 3/4

Διαβάστε περισσότερα......

«Βίαιη στροφή προς τα δεξιά»

Συνέντευξη του Γ. Καραμπελιά

Οι πρώτες μας διαδηλώσεις ήταν τη δεκαετία του 1950. Είμασταν μαθητές στο δημοτικό και διαδηλώναμε για την Κύπρο. Ήταν το πρώτο μας κυνήγι από την αστυνομία, και μάλιστα σε χωριό. Καταλαβαίνεις τι σήμαινε τότε το Κυπριακό. Ακολούθησε το 1-1-4 όταν είμασταν μαθητές στο γυμνάσιο, οι αγώνες για το 15% για την παιδεία και, βέβαια, το Κυπριακό. Για το 15%, να δοθεί το 15% του προϋπολογισμού για την εκπαίδευση είχαμε μαζέψει ένα εκατομμύριο υπογραφές -και όμως παραμένει εσαεί ζητούμενο.

Διαβάστε περισσότερα...

Διαβάστε περισσότερα......

Απόπειρα «πορτοκαλί Επανάστασης»…

Του Χρύσανθου Λαζαρίδη

Αυτό που έγινε, πριν λίγα εικοσιτετράωρα ΔΕΝ ήταν «επανάσταση». Δεν ήταν «εξέγερση». Δεν ήταν «έκρηξη κοινωνικής διαμαρτυρίας».Όχι πως δεν υπάρχουν πολλές πραγματικές αιτίας κοινωνικές έκρηξης. Υπάρχουν και με το παραπάνω. Αλλά αυτό που έγινε προχθές δεν ήταν «εξέγερση». Όχι ακόμα, τουλάχιστον…

Διαβάστε περισσότερα...

Διαβάστε περισσότερα......

Άτομα χωρίς ιδεολογία οι κουκουλοφόροι

Του Βασίλη Φίλια

Προέρχονται από ευκατάστατες οικογένειες, είναι δηλαδή «φραπεδάκι και επανάσταση».

Διαβάστε περισσότερα...

Διαβάστε περισσότερα......

Δήλωση του Μίκη Θεοδωράκη!

Πίσω από το χέρι του θύτη, που έκανε αυτό το απαίσιο έγκλημα που μας συγκλονίζει, κρύβονται οι πραγματικοί ηθικοί αυτουργοί, δηλαδή το σύνολο της ελληνικής κοινωνίας, που ανέχεται χρόνια τώρα την εκτροφή και τη γιγάντωση παράλογων και εγκληματικών καταστάσεων, που ξεκινούν από κέντρα σκοτεινά, όμως ορατά από όλους.

Διαβάστε περισσότερα...

Διαβάστε περισσότερα......

Που οδηγεί τα πράγματα η Τουρκία;

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Νέα στοιχεία* αναφορικά με την τουρκική πρόκληση της 13ης Νοεμβρίου στην Πάφο, που δυστυχώς δεν έμεινε μοναδική. ‘Οπως είμαστε σε θέση να αποκαλύψουμε οι προκλήσεις συνεχίστηκαν στις 19, στις 21 και στις 24.11.2008, νοτίως μάλιστα της Κύπρου (!) χωρίς μέχρι στιγμής να προκαλέσουν καμμιά ανάλογα σοβαρή αντίδραση της κυπριακής και της ελληνικής κυβέρνησης, παρά τον επικίνδυνο χαρακτήρα της δράσης του τουρκικού πολεμικού ναυτικού. Και, ενώ ο κ. Χριστόφιας έσπευσε με δηλώσεις του να αθωώσει τον κ. Ταλάτ, λέγοντας ότι δεν φέρει ευθύνη, ο Τουρκοκύπριος ηγέτης απέστειλε επιστολή στον ΓΓ του ΟΗΕ υπεραμυνόμενος των δικαιωμάτων της Τουρκίας στην θαλάσσια περιοχή της Κύπρου και χαρακτηρίζοντας συκοφάντη τον Κύπριο Πρόεδρο!

Διαβάστε περισσότερα...

Διαβάστε περισσότερα......

Τι επιδιώκουν Λονδίνο και Ουάσιγκτον στην Κύπρο και τι σημαίνει για την Κύπρο και την Ελλάδα

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Toν Σεπτέμβριο του 2009 προγραμματίζουν, σύμφωνα με αξιόπιστες πληροφορίες, να επαναφέρουν σε δημοψήφισμα στην Κύπρο μια μορφή του σχεδίου Ανάν το Λονδίνο, η Ουάσιγκτον και οι πάμπολλοι φίλοι τους στους ιθύνοντες κύκλους Αθηνών και Λευκωσίας. Η επιδίωξη είναι να ανοίξει πανηγυρικά ο δρόμος της Τουρκίας προς την ΕΕ στη συνάντηση κορυφής της ‘Ενωσης, τον Δεκέμβριο 2009. Αν άλλωστε υπερψηφισθεί ένα νέο σχεδίου Ανάν ή Μπανάν, που θα παρουσιασθεί δήθεν ως σχέδιο Χριστόφια-Ταλάτ, η Τουρκία θα αποκτήσει «από το παράθυρο», μέσω δηλαδή της θεσμικής επιρροής που θα έχει στο «κυπριακό» μόρφωμα που θα προκύψει, πολλά από τα δικαιώματα του πλήρους μέλους της ΕΕ και καμμιά από τις υποχρεώσεις του. ‘Οπως επίσης και σημαντικούς μοχλούς πίεσης επί των Βρυξελλών.

Διαβάστε περισσότερα...


Σχετική αρθρογραφία:
[1] Το διάγγελμα του Τάσσου Παπαδόπουλου στις 7 Απρ 04
[2] Γιατί ξαναλέμε «όχι» στο Σχέδιο Aνάν (Μίκης Θεοδωράκης)
[3] Νέο δημοψήφισμα στην Κύπρο το Σεπτέμβριο του 2009 (Δημ. Κωνσταντακόπουλος)

Σχετική ανάλυση από τον Νεοκλή Σαρρή στο video Τομές 16.12.08 3/4 σχολιάζοντας άρθρο του Δημ. Κωνσταντακόπουλου με θέμα "Τί σχεδιάζουν για Κύπρο-Ελλάδα, Ουάσιγκτον-Λονδίνο-Άγκυρα".

Διαβάστε περισσότερα......

Θέλει αρετήν και τόλμην η ελευθερία

Κωνσταντίνος Ρωμανός
Καθηγητής Πανεπιστήμιο Αιγαίου

Στις 24.11.08 οι κάτοικοι της περιοχής του Αγίου Παντελεήμονα έκαναν ειρηνική συγκέντρωση στην πλατεία προκειμένου να διεκδικήσουν από την Πολιτεία, τον Δήμο και την Αστυνομία τα αυτονόητα του Πολιτισμού: το δικαίωμα να κυκλοφορούν χωρίς φόβο έξω από τα σπίτια τους, το δικαίωμα να είναι σεβαστή η ζωή και η περιουσία τους.

Διαβάστε περισσότερα...

Διαβάστε περισσότερα......

Τετάρτη, 10 Δεκεμβρίου 2008

Ανιχνεύσεις - Γιανναράς - Η Κατάρρευση - 10 Δεκ 08

Χρήστος Γιανναράς - Η κατάρρευση του πολιτικού συστήματος. Προβληματισμοί στα πλαίσια της εκπομπής Ανιχνεύσεις της 10.12.08 με θέμα "Η δολοφονία του μαθητή και τα κοινωνικά αίτια της τυφλής βίας". (Ολόκληρη η εκπομπή στο Google Video) - Θελημένη κοινωνική αποδόμηση - Πότε καταρρέει ένα πολιτικό σύστημα

Διαβάστε περισσότερα......

Τετάρτη, 26 Νοεμβρίου 2008

Αντιπαραθέσεις - Λαζάρου - 26 Νοε 08

Ο καθηγητής κοινωνιολογίας και πρώην πρύτανης του Παντείου Πανεπιστημίου κ. Βασίλης Φίλιας αντιπαρατίθεται στην προσπάθεια που γίνεται από πολλές πλευρές να εμφανιστεί ο ελληνικός λαός ως ένα ψηφιδωτό εθνοτικών μειονοτήτων και εξετάζει το θέμα των Αρβανιτών, με καλεσμένο τον Ρομανιστή - Βαλκανολόγο και Πρόεδρο της Επιτροπής Ενημέρωσης για τα Εθνικά Θέματα Δρ. Αχιλλέα Λαζάρου.

Διαβάστε περισσότερα......

Ανιχνεύσεις - Κοντογιώργης - Ο ανθρωποκεντρικός Ρήγας - 26 Νοε 08

Γιώργος Κοντογιώργης - Τα προτάγματα του ελληνικού κοσμοσυστήματος στο Σύνταγμα του Ρήγα Βελενστινλή (Έθνος και ελληνικό κοσμοσύστημα, Ανθρωποκεντρισμός & πολιτειότητα, Σχέσεις κοινωνίας-αγοράς-κράτους, Έλλειμμα αντιπροσώπευσης )

Διαβάστε περισσότερα......

Τετάρτη, 29 Οκτωβρίου 2008

Ανιχνεύσεις - Γιανναράς - Η νεοελληνική ταυτότητα - 29 Οκτ 08

Χρήστος Γιανναράς - Η νεοελληνική ταυτότητα

Διαβάστε περισσότερα......

Τετάρτη, 15 Οκτωβρίου 2008

Αντιπαραθέσεις - Βάσσης - Αναζητήσεις πολιτιστικής πολιτικής - 15 Οκτ 08

Ο καθηγητής κοινωνιολογίας και πρώην πρύτανης του Παντείου Πανεπιστημίου κ. Βασίλης Φίλιας αντιπαρατίθεται στη πολιτιστική πολιτική της παγκοσμιοποίησης, με καλεσμένο τον συγγραφέα κ. Λαοκράτη Βάσση.

Σχετική αρθρογραφία (κριτικές - παρουσιάσεις):
[1] Γιώργος Σταματόπουλος, Για μια πολιτική για τον πολιτισμό, "Ελευθεροτυπία", 5.12.2008
[2] Αντώνης Μακρυδημήτρης, Η Ελλάδα σε αναζήτηση ταυτότητας, "Η Καθημερινή", 19.10.2008

Διαβάστε περισσότερα......

Τετάρτη, 8 Οκτωβρίου 2008

Αντιπαραθέσεις - Κωνσταντακόπουλος - Το θέμα της Κύπρου - 8 Οκτ 08

Ο καθηγητής κοινωνιολογίας και πρώην πρύτανης του Παντείου Πανεπιστημίου κ. Βασίλης Φίλιας αντιπαρατίθεται στο θέμα της Κύπρου, με καλεσμένο τον δημοσιογράφο κ. Δημήτρη Κωνσταντακόπουλο.

Διαβάστε περισσότερα......

Τετάρτη, 24 Σεπτεμβρίου 2008

Ανιχνεύσεις - Γιανναράς - Ατομοκεντρικός ευσεβισμός - 24 Σεπ 08

Χρήστος Γιανναράς - Η διαστροφή του ατομοκεντρικού ευσεβισμού

Διαβάστε περισσότερα......

Κυριακή, 8 Ιουνίου 2008

Χαμένη η «αίσθηση του ιερού»

Xρήστος Γιανναράς

H λέξη «ιερό» δεν παραπέμπει αποκλειστικά σε θρησκευτικές προσλαμβάνουσες. Δήλωνε πάντα και ό,τι προκαλεί κοινό αίσθημα δέους, το σέβας όλων ή των πολλών. Ο τόπος ή τα σημάδια ενός με πανανθρώπινη σημασία κατορθώματος στο πεδίο των σχέσεων κοινωνίας, των πρωτοπόρων γνωστικών κατακτήσεων, της αποκαλυπτικής τέχνης, της θυσιαστικής ανιδιοτέλειας ήταν πάντοτε κάτι το «ιερό». Λειτουργεί το ιερό σαν μέτρο ή κριτήριο εντοπισμού μιας πραγματικότητας που τη νιώθουμε να μας υπερβαίνει, να ξεπερνάει την τύρβη της χρησιμοθηρίας και ιδιοτέλειας, να μην υποτάσσεται ούτε και στη γλωσσική αντικειμενοποίηση. Γι’ αυτό λειτούργησε η κοινή «αίσθηση του ιερού» και σαν άξονας αναφοράς της ευθύνης των ανθρώπων, μέτρο για να κρίνονται και να αξιολογούνται οι πράξεις, οι ποιοτικές ιεραρχήσεις.

Δύσκολο να οριστεί με έννοιες η «αίσθηση του ιερού» και ακόμη δυσκολότερο να καταστεί κοινό κτήμα. Χρειάζεται μακρά διαδοχή γενεών, ίσως για αιώνες πολλούς, προκειμένου να φτάσει να λειτουργεί σε μια κοινωνία η «αίσθηση του ιερού». Και αρκούν ελάχιστα χρόνια για να χαθεί αυτή η «αίσθηση». Από την αρχαία κιόλας εποχή και για αναρίθμητους ανθρώπους σε κάθε γωνιά του πλανήτη, η Αττική ήταν τοπίο ιερό: Εδώ γεννήθηκε το άθλημα της «πόλεως» και η «πολιτική» κοινωνία, άνθησε η κριτική σκέψη και η τέχνη η αποκαλυπτική του «αληθούς». Το φως, η βλάστηση, το χώμα και η θάλασσα δέθηκαν οργανικά με τα αρχαία χτίσματα και αγάλματα, με τους περιώνυμους τόπους των συλλογικών κατορθωμάτων –υπέβαλαν πανανθρώπινη την αίσθηση της ιερότητας. Αρκεσε μία και μόνη γενιά Νεοελλήνων με χαμένη την αίσθηση του ιερού (η γενιά της «ανοικοδόμησης» μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο) και η Αττική δεν υπάρχει πια ούτε σαν ιστορικό τοπίο ούτε σαν βιώσιμο φυσικό περιβάλλον.

Τον τελευταίο «θρήνο» για την Αττική τον έγραψε ο αρχιτέκτονας Δημήτρης Πικιώνης: «Γαίας ατίμωσις» («Κείμενα», εκδ. ΜΙΕΤ). Ο ίδιος πρόλαβε να διαμορφώσει τον χώρο γύρω από την Ακρόπολη και του Φιλοπάππου, και καυχόταν με συγκίνηση ότι η πολυτιμότερη ανταμοιβή γι’ αυτό το έργο του ήταν ο λόγος αλλογενούς ομοτέχνου του: «πέτυχες να αναδείξεις την ιερότητα του τοπίου». Λίγες δεκαετίες αργότερα, στη λεηλατημένη από το κάλλος της και την παράδοσή της Θεσσαλονίκη, ένας άλλος αρχιτέκτονας, ο Κυριάκος Κρόκος, κληροδοτούσε στην πόλη πολύτιμο αποτύπωμα αίσθησης του ιερού, το Μουσείο Βυζαντινού Πολιτισμού. Σήμερα, στο θαυμαστής σεμνότητας και αρχιτεκτονικής ιδιοφυΐας έργο του Κρόκου ασελγεί ανήκουστα μια Δημοτική Αρχή τυπικά βάνδαλων Νεοελλήνων: Κοτσάρει στο ζωτικό για την έξωθεν θέα του αρχιτεκτονήματος χώρο ένα θηριώδες, νεοπλουτίστικου επαρχιωτισμού Δημαρχείο, προσβολή βάναυση όποιου υπολείμματος αισθητικής και αξιοπρέπειας σώζει η Θεσσαλονίκη.

Γιατί όχι, αφού είναι πια χαμένη η αίσθηση του ιερού. Γιατί όχι, αφού έχει προηγηθεί, δίχως τον παραμικρό ξεσηκωμό αντίστασης ή διαμαρτυρίας, η κορυφαία ύβρις, μνημείο στο διηνεκές του ανίερου: το καινούργιο Μουσείο της Ακρόπολης των Αθηνών, ασέλγημα ελβετικό κατέναντι του Ιερού Βράχου, του ιερότερου στην ιστορία του ανθρώπινου πολιτισμού.

Δεν γινόταν αλλιώς, έχει νομοτέλεια η Ιστορία. Με κατεστραμμένη τελεσίδικα την Αττική, με την παρανοϊκά πολυώροφη τσιμεντένια λέπρα να πνίγει από παντού ασφυκτικά τον Ιερό Βράχο, να θάβει σε τριτοκοσμική αθλιότητα τα σημάδια της κλασικής Ελλάδας, δεν μπορούσε να υπάρξει συνεπέστερη έκφραση απώλειας κάθε αίσθησης του ιερού. Το Μουσείο που μας έστησε ο Ελβετός Bernard Tschumi είναι η ευστοχότερη χλεύη για τον παρακμιακό επαρχιωτισμό μας.

Κάπου πρέπει να χαρακτούν ανεξίτηλα τα ονόματα προέδρου και μελών της επιτροπής που προέκρινε τον εφιαλτικό αυτόν αρχιτεκτονικό θρίαμβο του ανίερου. Αλλά και το όνομα του θλιβερού υπουργίσκου που συγκρότησε, με ονόματα φανταχτερά για επαρχιώτες, την επιτροπή. Να αποτυπωθεί κάπου επώνυμα η αυτουργία της συλλογικής ντροπής, του κατεξευτελισμού μας των Ελλήνων. Με την απαλλακτική προσθήκη πως δεν γινόταν αλλιώς. Η αίσθηση του ιερού έχει χαθεί, σπιθαμιαίοι διαχειρίζονται τα πανανθρώπινου δέους αρχαία ίχνη του. Θέλανε οι διαχειριστές υποταγμένα τα εκθέματα του Μουσείου σε «μοδέρνα» τεχνολογικά «εφφέ» για την προτεραιότητα των εντυπώσεων (τουριστικά εμπορεύσιμων). Και στήσανε την εκτρωματική βλασφημία κατέναντι στην ιερότητα.

Είχε προλάβει να υποβάλει μελέτη για το Μουσείο της Ακρόπολης και ο Κυριάκος Κρόκος, πρόταση θαυμαστής προσαρμογής στην ιερότητα του χώρου και του εγχειρήματος. Της έδωσαν παρηγορητικό «έπαινο», δεν είχαν τουλάχιστον την ευστροφία να προφασιστούν ότι θα ήταν ανορθογραφία μέσα στην εκβαρβαρισμένη τερατούπολη.

Γιατί, πραγματικά, η Αθήνα σαρκώνει τον πιο εγκληματικό βανδαλισμό που συντελέστηκε ποτέ στην Ιστορία. Δεν είναι καν οικιστικός πια χώρος να ζουν, να κοινωνούν, να συμβιώνουν άνθρωποι. Είναι πρωταρχικά χώρος για να σταθμεύουν, στριμωγμένα παντού, αυτοκίνητα και να σωρεύονται σκουπίδια. Απρόσωπες τριτοκοσμικές πολυκατοικίες παρανοϊκά υπερυψωμένες και με συμπαγή «μεσοτοιχία» μεταβάλλουν τα στενάδια των δρόμων σε διαδρόμους φυλακής με πανύψηλα τείχη. Μαύρη κάπνα κολλημένη στις προσόψεις, ασχήμια και κιτσαριό, άναρχες αφισοκολλήσεις, θόρυβος ασίγαστος, οι ανθρωποκτόνοι μεταλλικοί κάνθαροι βόμβος νυχθήμερος πάνω στο σάπιο κουφάρι της πόλης.

Αυτόν τον εφιάλτη τον ερμηνεύει το νέο Μουσείο της Ακρόπολης, αποτυπώνεται εκεί η αιτία του εκβαρβαρισμού, της εξευτελιστικής παρακμής: η απώλεια της «αίσθησης του ιερού». Χτίσμα προορισμένο να στεγάσει απομεινάρια του πολιτισμού των σχέσεων της «κατά λόγον» κοινωνίας, του «πολιτικού» αθλήματος για τον «κατ’ αλήθειαν» βίο, χτίζεται και οργανώνεται με τα κριτήρια της ατομοκρατίας, της προτεραιότητας των υποκειμενικών εντυπώσεων, της ωφελιμοθηρίας. Δεν είναι ο μοντέρνος αρχιτεκτονικός ρυθμός που κάνει το χτίσμα ανίερο, είναι τα κριτήρια και το ήθος του σχεδιασμού, η ανυποψίαστη ασέβεια για τα εκθέματα που διολισθαίνει στην ασέλγεια.

Γι’ αυτό και βλέποντας το καινούργιο μουσειακό απόκτημα της πρωτεύουσας μπορεί ο υποψιασμένος να καταλάβει πολλά: Γιατί, λ.χ., σε αυτή τη χώρα οι «Αριστεροί» καίνε φασιστικότατα τις κάλπες της καθολικής φοιτητικής ψηφοφορίας, γιατί τα κοινά τα διαχειρίζονται μόνο ανίκανοι και ανυπόληπτοι, γιατί είναι αυτονόητο ο εφοριακός να χρηματίζεται, ο εργολήπτης να κλέβει, ο δημόσιος λειτουργός να εκβιάζει, το σχολειό να έχει διαλυθεί, η διπλωματία να σωρεύει ντροπές στη χώρα.

Αναθέσαμε σε Ελβετό να κραυγάσει ότι χάσαμε την αίσθηση του ιερού.

Αναδημοσίευση από την Kαθημερινή - Ημερομηνία δημοσίευσης: 08-06-08

Διαβάστε περισσότερα......

Τετάρτη, 4 Ιουνίου 2008

Αντιπαραθέσεις - Λαζάρου - Οι Βλάχοι - 4 Ιουν 08

Ο καθηγητής κοινωνιολογίας και πρώην πρύτανης του Παντείου Πανεπιστημίου κ. Βασίλης Φίλιας αντιπαρατίθεται στην επιχειρούμενη από αντίπαλους χώρους διείσδυση στην ελληνική πραγματικότητα μέσω των εθνοτικών μειονοτήτων, με καλεσμένο τον Ρομανιστή - Βαλκανολόγο και Πρόεδρο της Επιτροπής Ενημέρωσης για τα Εθνικά Θέματα Δρ. Αχιλλέα Λαζάρου.

Διαβάστε περισσότερα......

Τετάρτη, 14 Μαΐου 2008

Αντιπαραθέσεις - Ρωμανός – Ο ελληνικός ανθελληνισμός - 14 Μαϊ 08

Ο καθηγητής κοινωνιολογίας και πρώην πρύτανης του Παντείου Πανεπιστημίου κ. Βασίλης Φίλιας αντιπαρατίθεται στον ελληνικό ανθελληνισμό, με καλεσμένο τον αναπληρωτή καθηγητή Φιλοσοφίας του Πανεπιστημίου Αιγαίου κ. Κωνσταντίνο Π. Ρωμανό.

Διαβάστε περισσότερα......

Τρίτη, 13 Μαΐου 2008

Προσεγγίσεις - Μεταλληνός - Τα εθνικά μας ονόματα - 13 Μαϊ 08

Ο π. Γεώργιος Μεταλληνός προσεγγίζει το θέμα των περιπετειών των εθνικών ονομάτων των Ελλήνων.

 

Σχετικά:
Ο ιστορικός ορίζοντας - από το βιβλίο "Ορθοδοξία και Δύση" του Χρήστου Γιανναρά

Διαβάστε περισσότερα......

Καργάκος - Διάλεξη / Βιβλιοπαρουσίαση - 12 Μαι 08

Διάλεξη στα πλαίσια παρουσίασης των βιβλίων "Από το μακεδονικό ζήτημα στην εμπλοκή των Σκοπίων", "Αλαλία", "Αλβανοί, Αρβανίτες, Έλληνες", "Μεσόγειος", "Η ιστορία από την σκοπιά των Τούρκων" και "Μαθήματα νεότερης ιστορίας" από τον ιστορικό και συγγραφέα κ. Σαράντο Ι. Καργάκο.

Διαβάστε περισσότερα......

Τρίτη, 6 Μαΐου 2008

Τομές - Σαρρής - Ο ελληνικός ανθελληνισμός - 6 Μαϊ 08

Νεοκλής Σαρρής - Αναφορά σε άρθρο του Κωνσταντίνου Π. Ρωμανού, καθηγητή Φιλοσοφίας του Αιγαίου Πανεπιστημίου, με θέμα «Ο ελληνικός ανθελληνισμός».

Διαβάστε περισσότερα......

Κυριακή, 6 Απριλίου 2008

Ο ελληνικός ανθελληνισμός

Κωνσταντίνος Π. Ρωμανός

Από την αρχή ο ανθελληνισμός ήταν η άλλη πλευρά του νομίσματος του φιλελληνισμού. Ο φιλελληνισμός ήταν έρωτας του ιδανιστικού Ελληνισμού, έρωτας του ελληνικού πολιτισμού όπως αυτό εκφραζόταν στη γλυπτική, την αρχιτεκτονική, την επιστήμη, τα έργα των προγόνων.

Ανθελληνισμός ήταν η στάση απογοήτευσης του φιλέλληνα που προέκυπτε από την επαφή του τελευταίου με τους συγχρόνους του υπαρκτούς Έλληνες, δηλαδή τους ανθρώπους της καθημερινότητας, τους ανθρώπους όπως εσύ κι εγώ, με όλα τα πάθη και τις μικρότητες. Η ανώμαλη προσγείωση από το ιδανικό στο πραγματικό είναι μια κίνηση που στην πολιτική ψυχολογία εξηγεί την έκπτωση του έρωτα σε μίσος, του φιλελληνισμού σε ανθελληνισμό!

Ήδη οι Ρωμαίοι ήταν ταυτόχρονα εραστές της ελληνικής πολιτιστικής κληρονομιάς και εχθροί των Ελλήνων της εποχής τους, για τους οποίους επεφύλασσαν τις κατηγορίες του γραικυλισμού, της διπροσωπίας, της υποκριτικής δουλικότητας κ.λπ. Τον ίδιο διχασμό παρατηρούμε καθ' όλον τον μεσαίωνα στη στάση τόσο των Φράγκων όσο και των Αράβων απέναντι στον Έλληνα. Κατά την ένδοξη ελληνική επανάσταση του 1821 οι φιλέλληνες Ευρωπαίοι που πολέμησαν κατά των Τούρκων δεν παρέλειψαν να δώσουν δείγματα της απογοήτευσής τους από τους έλληνες συμπολεμιστές τους, οι οποίοι όχι μόνο δεν φορούσαν πλέον χιτώνες αλλά διακρίνονταν από φθόνο, εριστικότητα, φιλαυτία, άγνοια και τόσες άλλες «ανθρώπινες, υπερβολικά ανθρώπινες!» (Νίτσε) κακίες.

Συνοπτικά λοιπόν μπορούμε να πούμε ότι το δίπολο φιλελληνισμός - ανθελληνισμός ισούται με έρωτα για τους απελθόντες και μίσος για τους ζώντες Έλληνες!

Οι Βαυαροί που κυβέρνησαν την Ελλάδα μετά τον θάνατο του Καποδίστρια ήσαν αναμφισβήτητα μεγάλοι εραστές του αρχαίου ελληνικού πολιτισμού. Ως εξ αυτού οργάνωσαν την ελληνική σχολική παιδεία κατά τα πρότυπα της γερμανικής φιλελληνικής παιδείας. Όμως έτσι, για πρώτη φορά στην ιστορία Έλληνες το γένος έλαβαν φιλελληνική παιδεία ως βάση της ιδίας εθνικής ταυτότητας! Οι Έλληνες έγιναν εφεξής «φιλέλληνες». Εμβολιάστηκαν δηλαδή με τη σχιζοειδή στάση της απόλυτης καταξίωσης, με την ταυτόχρονη απόλυτη απαξίωση του εαυτού του. Μια εγγενής αστάθεια του χαρακτήρα, μια ανεδαφική, κυκλοθυμική εκτίμηση των πραγμάτων έγινε εφεξής κεντρικό συστατικό της ελληνικής ψυχής.

Σε συλλογικό επίπεδο οι ιστορικές συγκυρίες προκαλούν την ανάδυση του ενός ή του άλλου πόλου στο προσκήνιο. Οι επιτυχίες γρήγορα επιφέρουν ναρκισσισμό, ενώ οι αποτυχίες καταθλιπτική αυτοαπαξίωση έως αυτομαστίγωση. Η ελληνική ψυχή φαίνεται να έχει χάσει κάθε μέτρο.

Δεν είναι μετά από αυτά απορίας άξιον ότι μετά τη ντροπή των Υμίων και το όνειδος της παράδοσης του ικέτη Οτσαλάν (και τα δύο έργα όχι βεβαίως του λαού, αλλά της σημιτικής ηγεσίας) η ελληνική αυτοεκτίμηση έκανε, με τη γνωστή απολυτότητα, βουτιά στο κενό. Όμως εκεί την περίμεναν αυτήν τη φορά -αλίμονο (!)- εχθροί αποφασισμένοι να εκμεταλλευτούν στο έπακρον την αδυναμία της, ώστε να μην μπορέσει πλέον (αυτή είναι η επιδίωξή τους) να ανακάμψει.

Οι εχθροί αυτοί, οι οποίοι γνωρίζουν καλά την ελληνική κυκλοθυμία, αλλά και το ελληνικό πείσμα απέναντι σε κάθε εξωτερική παρέμβαση, επόμενο ήταν να ζητήσουν και να βρουν ερείσματα για την υπονομευτική δράση τους στο εσωτερικό του απογοητευμένου έθνους. Τέτοια ερείσματα όντως βρήκαν: στα φιλόδοξα, άκρως ανταγωνιστικά καπετανάτα των ελληνικών πολιτικών κομμάτων, στη μεταπραττική ακαδημαϊκή διανόηση των πανεπιστημίων, στο πειρατικό κεφάλαιο των νεόκοπων εκατομμυριούχων των τηλεπικοινωνιών, των ΜΜΕ και των τραπεζών. Με αυτούς τους πολιορκητικούς κριούς εκπόρθησαν στο τέλος το ίδιο το κράτος, το οποίο, από εντεταλμένος προστάτης του έθνους ανεπαισθήτως μεταλλάχθηκε σε συνειδητό πλέον πολέμιο του έθνους και κατ' επίτασιν του ιδίου του γένους των Ελλήνων. Οι ενορχηστρωμένες αυτές δράσεις των εχθρών του Ελληνισμού στο εσωτερικό του επί του παρόντος βιώνονταν ως μια ιδιαίτερα σφοδρή μορφή του κατά τα άλλα εγγενούς ανθελληνισμού των Ελλήνων, ως μία αρρώστια της βούλησης και του θυμικού, την οποία η συλλογική ψυχή αδυνατεί τόσο να κατανοήσει, όσο και να ανακάμψει από αυτήν.

Έτσι θα μπορούσε κανείς να πλησιάσει ένα πλήθος ακατανόητων κατ' αρχήν φαινομένων του εξωκοινοβουλευτικού πολιτικού γίγνεσθαι, όπως την πλήρη απαξίωση του Ελληνισμού ως ουσίας και ως ονόματος στη συνείδηση των εμπνευστών γκραφίτι των Εξαρχείων του τύπου: «Κρεμάλα στους ελληνόψυχους!». Ή «Έλληνας είσαι και φαίνεσαι!». Ή (μέσα στο Πολυτεχνείο) «Σκοτώστε τους Έλληνες - τους Έλληνες που γεννάνε Έλληνες - τους Έλληνες!». Μπροστά στο ανθελληνικό μίσος των χιλίων και μίας αριστερίστικων ομάδων του «χώρου», η σκοπιανή αφίσα στην πρόσφατη διαδήλωση υπέρ της Μακεδονίας α λα Σκόπια «Fuck Greece», που είδαμε όλοι στην οθόνη της ΕΤ3, φαντάζει μάλλον συγκρατημένη.

Ή πάρτε τις περυσινές αφίσες του «χώρου» στην Πατησίων κατά της 28ης Οκτωβρίου: «Σταματήστε τις παρελάσεις διότι ενισχύουν τον πατριωτισμό!». Εδώ η λέξη «πατριωτισμός» είναι περίπου συνώνυμη του «φασισμός». Συγγενής εκδοχή είναι και η φράση «ξεφτίλες πατριώτες» στον τοίχο του Πολυτεχνείου. Την αποστροφή προς την έννοια πατρίδα εκφράζουν γκραφίτι του τύπου «καμία πατρίδα!», ενώ φράσεις του τύπου «πατρίδα μας είναι η Γη!» προσφέρουν τον πλανήτη ως -οικολογικής εμπνεύσεως- υποκατάστατο της απορριπτέας ελληνικής πατρίδας. Η δυσανεκτικότητα των αριστεριστών προς την ελληνική πατρίδα και την ίδια τη λέξη Έλληνας δεν επεκτείνεται παρά ταύτα σε άλλους λαούς και πατρίδες, εφόσον δεν αμφισβητούν ούτε τους Αλβανούς ούτε τους Κούρδους, τους Τούρκους, τους Ινδιάνους, τους Ιρακινούς, τους «Μακεδόνες» και το δικαίωμα όλων αυτών σε μία πατρίδα, γι' αυτό και αγωνίζονται π.χ. υπέρ της «Δημοκρατίας της Μακεδονίας» (όπως άλλωστε και ο «Συνασπισμός της Αριστεράς και της Προόδου»). Μόνο στους Έλληνες που παραδόξως επιμένουν να αγαπούν την Ελλάδα επιφυλάσσει το φαντασιακό του τεχνηέντως ενισχυμένου ντόπιου ανθελληνισμού την κατηγορία του «ελληναρά» και «εθνικιστή».

Η απολυτότητα του μίσους για την ελληνικότητα (με όλες τις παραδόσεις, την ιστορία και τους θεσμούς που την εκφράζουν) πάει χέρι χέρι με την απεριόριστη λατρεία του «χώρου» για τους μετανάστες. «Είμαστε όλοι μετανάστες!» και «είμαστε όλοι Αλβανοί!» διηγούνται εδώ οι τοίχοι, τα φυλλάδια, τα αντιρατσιστικά φεστιβάλ. «Νομιμοποιήστε τους όλους!». «Όχι διακρίσεις ανάμεσα σε νόμιμους και παράνομους!». «Κάτω τα σύνορα, κάτω το έθνος, είμαστε όλοι πολίτες του κόσμου!» ουρλιάζουν με ένα στόμα οι τηλεκατευθυνόμενοι επαρχιώτες, «είμαστε παιδιά της φύσης!» επισημαίνουν οι νεοχίπηδες του ελληνικού 21ου αιώνα... Εθνικά προβλήματα δεν υπάρχουν, είναι αποκυήματα της φαντασίας των Ελληναράδων, δεν υπάρχει Τσαμουριά, Μακεδονία, Θράκη, Αιγαίο, Κύπρος, οι καλοί αυτοί άνθρωποι ζουν αλλού, σ' ένα αερόπλοιο που αιωρείται ελεύθερα κάπου μεταξύ Καλιφόρνιας και Σαμπάλα. Δεν υπάρχουν γέροι έλληνες συνταξιούχοι που φυτοζωούν, σχολεία «διαπολιτισμικής» αμάθειας και εγκληματικότητας, ελληνικό προλεταριάτο που αντικαθίσταται από Ασιάτες με μηδενική ταξική συνείδηση, μαφίες ξένων εγκληματιών που τρομοκρατούν τις λαϊκές αστικές περιοχές. Δεν υπάρχουν ούτε ευρωπαϊκά κράτη τα οποία διακηρύσσουν τους κινδύνους του «πολυπολιτισμού» (Γαλλία, Γερμανία, Δανία, Ολλανδία, Αυστρία κ.λπ.), όχι, υπάρχει μόνο η θεσπέσια ελληνική -δηλαδή ανθελληνική- αποθρασυμένη από την αφειδώς παρεχόμενη ενθάρρυνση νεολαιίστικη πρωτοπορία.

Διότι περί νεολαίας πρόκειται, νεολαίας πληγωμένης από τις εθνικές ντροπές που συστηματικά απεργάζονται οι πράκτορες στα ανώτερα κλιμάκια του κράτους, νεολαίας πληγωμένης από μια πατρίδα για την οποία δεν μπορούν να είναι περήφανοι. Ούτε σε ό,τι αφορά στην κοινωνική δικαιοσύνη και στον πολιτισμό! Όμως αυτή η νεολαία περνάει πλειοψηφικά από το πανεπιστήμιο κι εκεί την περιμένουν αριβίστες διανοούμενοι της λάιτ Αριστεράς οι οποίοι ήδη επί Κλίντον στρατολογήθηκαν διεθνώς ως προπαγανδιστές της Νέας Εποχής της Παγκοσμιοποίησης, δηλαδή της αχαλίνωτης κίνησης κεφαλαίων, προϊόντων και σκλάβων ανά τον πλανήτη. Εδώ λοιπόν, στο μεταλλαγμένο πρώην ελληνικό πανεπιστήμιο οι νεολαίοι μας μαθαίνουν τη σεχταριστική θεωρία της ιστορίας για την οποία το ελληνικό έθνος είναι «μύθος», οι αγωνιστές του ένδοξου '21 είναι κήρυκες του επάρατου πατριωτισμού, η αρχαία Ελλάδα ασήμαντος, ετερόφωτος πολιτισμός, η συνέχεια του ελληνικού γένους ανύπαρκτη, η απελευθέρωση του λίκνου του Ελληνισμού από τον Τούρκο αιμοσταγής κατάκτηση και πάει λέγοντας. Μαθαίνουν επίσης ότι η δημοκρατία δεν είναι κατάκτηση του επαναστατημένου έθνους, αλλά υπόσχεση του μελλοντικού «πολιτικού πολυπολιτισμού», δηλαδή των υπεράριθμων εποίκων - λαθρομεταναστών στους οποίους θα αποδοθούν (ανεξαρτήτως αριθμών και προελεύσεως) από το ανθελληνικό κράτος πολιτικά δικαιώματα, προκειμένου να εκπαραθυρώσουν το εναπομείναν γένος των Ελλήνων από το ιστορικό του λίκνο. Τέλος, μαθαίνουν ότι όποιος αρνείται τις επιστημονικές αυτές αλήθειες που οι ανελλήνιστοι αυτόκλητοι διαφωτιστές των πανεπιστημίων εισήγαγαν στην Ελλάδα από την αγγλοσαξωνική Εσπερία, δεν μπορεί να είναι άλλο από πρωτόγονος εθνικιστής και ρατσιστής.

Οι νεολαίοι μας αυτοί λοιπόν εξέρχονται μαζικά από τα πανεπιστήμια με τα πληθωριστικά δωρεάν πτυχία και τον «επιστημονικό» ανθελληνισμό στην τσέπη. Άπαξ και είναι άνεργοι ή υποαπασχολούμενοι, έχουν τον χρόνο, και βεβαίως τον ενθουσιασμό, να δοκιμάσουν τις νεοαποκτηθείσες ιδέες τους στην πράξη. Οργανώνονται λοιπόν πολιτικά σε ομάδες έτοιμες να τα βάλουν με την εξουσία, με το εθνικιστικό κράτος που αποδιώχνει τους μετανάστες και τη βίαιη αστυνομία του που ειδικεύεται στη σφαγή αθώων αναρχικών. Εξ ου και η εξάσκηση στη ρυθμική απαγγελία της ρίμας «μπάτσοι, γουρούνια, δολοφόνοι!» Όμως εδώ αρχίζουν οι απογοητεύσεις:

Ξαφνικά ένας κεντρικός εκπρόσωπος της κρατικής εξουσίας, ο υπουργός Εσωτερικών, ακούγεται να λέει προς τους μετανάστες «ευχαριστούμε που ήλθατε» και στη συνέχεια «θα τους νομιμοποιήσουμε όλους!». Πιο πριν ακούστηκε και ο αρχηγός της αντιπολίτευσης να λέει κι αυτός στους λαθρομετανάστες «ευχαριστούμε που επιλέξατε την Ελλάδα», τονίζοντας σε άλλη ευκαιρία ότι δεν μπορούμε να στηριχθούμε στο έθνος και την ιστορία του, γιατί αυτό «δημιουργεί καθεστώτα αυταρχικά». Μαζί μ' αυτά οι νεολαίοι μας βλέπουν το υπουργείο νέας γενιάς να τυπώνει φυλλάδια κατά των ρατσιστών (του ελληνικού λαού), βλέπουν τα ΜΜΕ να τιτλοφορούν την Ελλάδα του 2007 «χώρα του ρατσισμού και της ξενοφοβίας», ακούν τον υφυπουργό Εσωτερικών να λέει μέσα στη Βουλή ότι η Ελλάδα θα γίνει πολυπολιτισμικό κράτος, ανακαλύπτουν ότι το υπουργείο Παιδείας λανσάρει στην πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια εκπαίδευση εκατοντάδες νέα ανθελληνικά και ταυτόχρονα αντιρατσιστικά βιβλία, βλέπουν την αστυνομία να παρακολουθεί -άπρακτη- τους κουκουλοφόρους να καίνε την ελληνική σημαία, την ελληνική σημαία να βεβηλώνεται και αντ' αυτής την αλβανική να υψώνεται στο λεηλατημένο λύκειο Παγκρατίου. Βλέπουν λοιπόν οι νεολαίοι και ακούν το κράτος και καταλαβαίνουν ότι αυτό δεν είναι ίσως ο εχθρός που φαντάζονταν, ότι ο εχθρός είναι αλλού, ότι ο εχθρός είναι ο ίδιος ο ελληνικός λαός, ότι το Κολωνάκι είναι προοδευτικό, ενώ ο λαός είναι αντιδραστικός.

Στην Ελλάδα για πρώτη φορά στην ιστορία των νεωτέρων χρόνων η προδοσία του ανθελληνισμού ξεπέρασε την πολιτική και έλαβε επιπροσθέτως πολιτιστική υπόσταση, η οποία μαζί με τη δημογραφική αλλαγή απειλούν τον ίδιο τον πυρήνα του έθνους και του γένους. Στις απειλές αυτές, έξωθεν ενορχηστρωμένες, δεν υπάρχει άλλη αντίσταση από το πνεύμα της ελευθερίας των Ελλήνων, το πνεύμα του Λεωνίδα, του Παλαιολόγου και του ένδοξου '21!

Αναδημοσίευση από το Παρόν της Κυριακής - Ημερομηνία δημοσίευσης: 06-04-08

Διαβάστε περισσότερα......

Πέμπτη, 3 Απριλίου 2008

Προσοχή στην Ακρόπολι - Τζιροπούλου - 3 Απρ 08

Η Άννα Τζιροπούλου-Ευσταθίου, φιλόλογος - Δ/ντρια Σπουδών της Ελληνικής Αγωγής, παρουσιάζει το βιβλίο της "ΠΡΟΣΟΧΗ ΣΤΗΝ ΑΚΡΟΠΟΛΙ - Η Ακρόπολις Τότε, Χθες, Σήμερα, Αύριο;"

Διαβάστε περισσότερα......

Τετάρτη, 12 Μαρτίου 2008

Αντιπαραθέσεις - Μόσχου - Το βιβλίο Ιστορίας Γ' Λυκείου - 12 Μαρ 08

Ο καθηγητής κοινωνιολογίας και πρώην πρύτανης του Παντείου Πανεπιστημίου κ. Βασίλης Φίλιας αντιπαραθέτει τον τρόπο με τον οποίο περνιέται παραποιημένη η Ιστορία στα παιδιά μας μέσα από το σχολικό βιβλίο Ιστορίας της Γ' Λυκείου, με καλεσμένη την φιλόλογο, ιστορικό, υποψηφία διδάκτωρ Ιστορίας του Ιονίου Πανεπιστημίου, καθηγήτρια Μέσης Εκπαίδευσης και συνεργάτιδα του Κέντρου Μαρξιστικών Ερευνών κα Δώρα Μόσχου.

Διαβάστε περισσότερα......

Τετάρτη, 6 Φεβρουαρίου 2008

Αντιπαραθέσεις - Λειβαδάς - Σχέδιο Ανάν: Μια αντίληψη πολιτικής στρατηγικής, που οδηγεί σε υπονόμευση οριστική του κυπριακού ελληνισμού - 6 Φεβ 08

Ο καθηγητής κοινωνιολογίας και πρώην πρύτανης του Παντείου Πανεπιστημίου κ. Βασίλης Φίλιας συζητά με τον κ. Βία Λειβαδά, με θέμα τις αντιπαραθέσεις εν όψει των επικείμενων προεδρικών εκλογών στην Κύπρο.

Διαβάστε περισσότερα......

Δευτέρα, 28 Ιανουαρίου 2008

Βιβλιοπαρουσίαση - Γιανναράς – Έπαινος ψήφου τιμωρητικής - 28 Ιαν 08

Ο ομότιμος καθηγητής Φιλοσοφίας κ. Χρήστος Γιανναράς παρουσιάζει το βιβλίο του «Έπαινος ψήφου τιμωρητικής» (Η πολιτική επικαιρότητα ως υπαρξιακή πρόκληση και δοκιμασία γραφής).

Επί τη εκδημία του Μακαριστού Αρχιεπισκόπου Αθηνών και πάσης Ελλάδος Κυρού Χριστοδούλου πριν την έναρξη της παρουσίασης αναγνώστηκε το παρακάτω απόσπασμα από το εν λόγω βιβλίο: «Ο Χριστός ανασταίνεται εκ νεκρών όχι χάρη στη «θαυματουργική» δύναμη της θεϊκής του «φύσης», αλλά χάρη στην ελεύθερη αγαπητική αυτοπαράδοσή του στο θέλημα της αγάπης του Πατρός. Η Ανάσταση δεν συνάγεται από τη φύση (την «παντοδύναμη» και «αθάνατη» φύση της Θεότητας), συνάγεται από τη σχέση, την ελευθερία της αγάπης. Δεν είναι «θαύμα» η Ανάσταση, είναι τρόπος υπάρξεως.
(Χρήστος Γιανναράς, Eλπίδα, δηλαδή ελευθερία, 22.4.06)

Διαβάστε περισσότερα......

Τρίτη, 1 Ιανουαρίου 2008

Χρήστος Γιανναράς - Επιφυλλιδογραφία 2008

Βιβλιοπαρουσίαση - Γιανναράς - Το πολιτικό ζητούμενο στην Ελλάδα σήμερα - 10 Νοε 09
  1. Το ζητούμενο: ηγεσία με αντιπρόταση, 5.1.08
  2. Κατά κεφαλήν μαζοχισμός, 13.1.08
  3. Φυσική, μεταφυσική και τηλεόραση, 20.1.08
  4. Τρεις οικογένειες και ένα τέλμα, 27.1.08
  5. Αφασία, ευσεβισμός και εκκλησιαστική συνείδηση, 3.2.08
  6. Γόνιμη άμυνα ο αυτοσεβασμός, 10.2.08
  7. Ανάγκη για ρήξη, όχι για συνέχεια, 17.2.08
  8. Ο ασφαλισμένος Ιβάν Ντενίσοβιτς, 24.2.08
  9. Οργίζομαι, άρα ελπίζω, 2.3.08
  10. Ομηροι της ανικανότητας, 9.3.08
  11. Συμβίωση ως αμοιβαία χρήση, 16.3.08
  12. Ιεροποιημένη λογική εκβιαστών, 23.3.08
  13. Ατομοκεντρισμός, δηλαδή υπανάπτυξη, 30.3.08
  14. Η κατάληξη χρόνιας, συνεπέστατης ακρισίας, 6.4.08
  15. Ιεράρχηση με ασφυκτικό χρονοδιάγραμμα, 13.4.08
  16. Ο ενδοτισμός είναι πάντοτε ανιστόρητος, 20.4.08
  17. Ανάσταση και ανορθόλογες λοιδορίες, 26.4.08
  18. «Τι Ανω, τι Νέα, το ίδιο είναι», 4.5.08
  19. Ελληνισμός της Αλεξάνδρειας και του Σικάγου, 11.5.08
  20. Κρατική απανθρωπία στον προσωπικό μας βίο, 1.6.08
  21. Χαμένη η «αίσθηση του ιερού», 8.6.08
  22. Οχι μισόλογα για τον φασισμό, 15.6.08
  23. Η πολυφωνία ως χωματερή, 22.6.08
  24. Ο πολιτικός ρεαλισμός της ανιδιοτέλειας, 29.6.08
  25. Το γυμνόφιλον και ανέραστον, 6.7.08
  26. Αυτοθεσμιζόμενος εκφαυλισμός, 13.7.08
  27. Να συζητηθεί η πρόταση μεταπολίτευσης, 20.7.08
  28. Θεσμοποιημένη αντικοινωνική προστακτική, 27.7.08
  29. Επέτειος ιστορικού τέλους της Αριστεράς, 3.8.08
  30. Χωρισμός του κράτους από την κυβέρνηση, 10.8.08
  31. Αντί ρεμβασμών του Δεκαπενταυγούστου, 17.8.08
  32. Ο,τι χάθηκε δεν κινδυνεύει, 24.8.08
  33. Να καταργηθεί το μάθημα των θρησκευτικών, 7.9.08
  34. Ο ονειρικός έλληνας Πούτιν, 14.9.08
  35. «Ολοι ίδιοι είναι»: Επομένως;, 21.9.08
  36. Κρίσιμη έλλειψη: το έναυσμα, 28.9.08
  37. Ποιος να αφορίσει τη διαστροφή;, 5.10.08
  38. Ακέφαλα κόμματα, 12.10.08
  39. Φιλαρχία ρεαλιστικά κρινόμενη, 19.10.08
  40. Τι διαπραγματευόμαστε με τους Σκοπιανούς;, 26.10.08
  41. Συλλογικότητα εδραιωμένη σε ψεύδη, 2.11.08
  42. Αλυσιδωτή «κατάρρευση» πρωθυπουργών, 9.11.08
  43. Εγχώριος Ομπάμα, πώς να προκύψει;, 16.11.08
  44. Σταλινοποίηση: σοκ και δέος, 23.11.08
  45. Τελευταία ευκαιρία για τον πρωθυπουργό, 30.11.08
  46. Η βαριά αναπηρία της ακρισίας, 7.12.08
  47. Ο βιασμός της λογικής ως πεδίο συνεννόησης, 14.12.08
  48. Η αλογία υποστύλωμα της κομματοκρατίας, 21.12.08
  49. Η παράνοια φίμωσε τη Γιορτή, 28.12.08

Διαβάστε περισσότερα......